muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/15438, Karar No: 2013/20222, Tarih: 11.11.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2013/15438 E.  ,  2013/20222 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

Yargıtay 21.Hukuk Dairesinin İş Bölümü alanı, özel Kanunlarda başkaca hüküm bulunmadığı takdirde, Yargıtay Kanunu'nun 14’ncü maddesiyle sınırlıdır. Bu Yasa kapsamında da işçinin iş kazası nedeniyle işverini veya işvereni ile birlikte kusuru bulunan üçüncü kişiler aleyhine açtığı tazminat davalarının Dairemizce inceleneceği öngörülmüştür.

İnceleme konusu karar ise işverenin trafik kazası nedeniyle hak sahibi üçüncü kişilere yaptığı ödemenin kazada kusuru bulunan çalışanına TİS kapsamında hatalı rücusuna dayanan alacağa ilişkin olup bu haliyle belirgin şekilde Dairemizin iş bölümü dışında bulunan karar niteliği bakımından Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin iş bölümü alanı içine girmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü dava dosyasının Yargıtay 9. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 11/11/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/10950, Karar No: 2007/13158, Tarih: 26.06.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/10950 E.  ,  2007/13158 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bala İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/02/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), harç alınmasına yerolmadığına, 26.06.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13658, Karar No: 2016/26958, Tarih: 13.12.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/13658 E.  ,  2016/26958 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin kayden alt işveren bünyesinde davalı şirketin işlerinde çalıştırıldığını, davalı ile alt işveren arasındaki ilişkinin muvazalı olduğunu,... ve Müş. Hiz. A.Ş.’nin davalının yüzde yüz iştirakı olan bir şirket olduğunu, müvekkilinin kayden alt işveren işçisi gösterilmesi sebebiyle, müvekkiline, davalının bünyesinde çalışan emsal işçilere ödenenden daha az ücret ve sosyal yardımda bulunulduğunu, daha ağır şartlarda çalıştırıldığını, asıl işin alt işverene verilmesinin hukuka aykırı olduğunu, davalının Anayasa’dan kaynaklanan eşit davranma yükümlülüğüne aykırı hareket ettiğini, müvekkilinin davalı bünyesinde çalışan işçilerden farksız olmasına rağmen işçilik alacakları ve çalışma şartlarının oldukça farklı olduğunu ve iş bu davanın açılarak fark ücret alacaklarının istenilmesi zorunluluğunun doğduğunu ileri sürerek, fark ücret, ilave tediye, ikramiye, yemek bedeli, ara dinlenme, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ile hafta tatili ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının çalıştığı... ve Müş. Hiz. A.Ş.’nin müvekkilinden bağımsız ve farklı bir iş kolunda hizmet verdiğini, müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini, müvekkili ile söz konusu şirket arasındaki ilişkinin muvazaalı olmadığını, davacının iddia ve taleplerinde haksız olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir,Somut olayda, mahkemece, iş kolu tespitine ilişkin, Yargıtay 9. Hukuk Dairesi’nin 05.07.2012 tarih ve 2012/18727 esas, 2012/26716 karar sayılı kararına da dayanılarak, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olmadığı ve davacının toplu iş sözleşmesinden faydalanamayacağı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Eldeki davayla benzer mahiyetteki uyuşmazlıklarda, Yargıtay 9. Hukuk Dairesi’nin 05.07.2012 tarihli iş kolu tespitine ilişkin kararı neticesinde, .... A.Ş. ve... ve Müş. Hiz. A.Ş. arasındaki ilişkide muvaza olgusunun ortadan kalktığı; ancak anılan iş kolu tespiti kararından önceki dönemler için bu ilişkinin muvazaalı olduğu kabul edilerek uygulamalar yapılmış, bu yönde verilen kararlar Yargıtay denetiminden geçerek kesinleşmiştir. O halde, iş kolu tespiti kararına kadar olan dönem için, muvazaa olgusu konusundaki istikrar kazanan yargısal uygulamalar dikkate alınmalı ve bu döneme ait davacının istekleri, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğu kabul edilerek değerlendirilmelidir.

Diğer taraftan, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğu dönemle ilgili olarak, davacının asıl işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden yararlanması için, taraf sendikaya üye olması ve üyeliğin işverene bildirilmesi veya dayanışma aidatı kesilmesini talep etmesi gereklidir. Davacı taraf, bu şartların gerçekleştiğini iddia ve ispat etmediğinden, davacının, davalı şirketin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden yararlanması mümkün değildir. Ancak, dava dilekçesinde, davalı bünyesinde çalışan emsal işçilere ödenen ücret ve sağlanan haklara dayanılarak talepte bulunulmuş olması karşısında, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğu dönemle ilgili olarak, davalının bünyesinde çalışan emsal işçi bulunup bulunmadığının araştırılması gereklidir. Emsal işçi araştırmasında, toplu iş sözleşmesinden yararlanan bir işçinin davacının emsali olamayacağı hususu, gözardı edilmemelidir.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular dikkate alınmadan yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, davacı yararına takdir edilen 1.350,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıya yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13.12.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5169, Karar No: 2020/7623, Tarih: 28.09.2020

**12. Hukuk Dairesi         2020/5169 E.  ,  2020/7623 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki dava sonucu ilk derece mahkemesince verilen hükmün istinafı üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar Dairemizce kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması üzerine, ilk derece mahkemesince verilen direnme kararına ilişkin dava dosyası 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Yasa'nın 45. maddesi ile 6100 sayılı HMK'na eklenen geçici 4/1.maddesi uyarınca Dairemize gönderilmiş olmakla, dosyadaki kağıtlar okundu, gereği görüşülüp, düşünüldü:

Dairemizce verilen 13/02/2020 gün ve 2020/16 E. 2020/1323 K. sayılı bozma ilâmı usul ve yasaya uygun bulunmuş olup, ilk derece mahkemesince verilen direnme kararının yerinde olmadığı anlaşıldığından, temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın 6763 sayılı Kanunun 43.maddesi ile değişik 6100 sayılı HMK'nun 373. maddesinin 5.fıkrası uyarınca yetkili ve görevli Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'na gönderilmesine, 28/09/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1302, Karar No: 2018/2091, Tarih: 22.03.2018

**20. Hukuk Dairesi         2018/1302 E.  ,  2018/2091 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada..... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevi yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

.....Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının MERNİS adresinin “.... olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

.... Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının yerleşim yeri adresinin “....lduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Dosya kapsamından, kısıtlı adayının ..... adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın .....Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Boyabat Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 22/03/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14102, Karar No: 2014/3643, Tarih: 27.02.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/14102 E.  ,  2014/3643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 18/04/2013 tarih ve 2010/368-2013/143 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin sektörde yaklaşık bir asırdır var olan ve "... ...." olarak tanınıp bilinen bir şirket olduğunu, bu ibareyi 1929 yılından beri ticaret unvanı ve işletme adı olarak kullanarak ibareye ayırt edicilik kazandırdığını, ayrıca "NAMLI" ibareli tescilli markalarının bulunduğunu, davalı tarafın müvekkili markaları ile ayırt edilemeyecek derecede benzer olan "... ..." ibareli markayı kötüniyetli olarak 35.08 alt sınıfta tescil ettirdiğini, davalı markasının müvekkili markası ile karışıklığa yol açacağını ve müvekkilinin tanınmışlığından haksız şekilde faydalanacağını, davalının eyleminin haksız rekabet hükümlerini de ihlal ettiğini ileri sürerek, davalı markasının 35.08 alt sınıfta hükümsüzlüğünü ve kararın ilanını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin "20.11.1987 tarihinde "... ..." ticaret unvanını aldığını, "..." ibareli markalar üzerinde gerek tescil gerekse eskiye dayalı hak sahibi olanın müvekkili olduğunu, davacı da müvekkilinin bu markayı yıllardır gerek tescilli gerek tescilsiz olarak kullandığını bildiğinden, müvekkiliin kullanımına sessiz kalarak hak kaybına uğradığını, davanın TMK'nın 2. maddesi gereği reddinin gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacı şirket ve ortakları ile onların üst soyunun aynı adresteki iş yerinde 1959 yılından itibaren "..." tescilsiz unvan ve işletme adı ile davalı ile aynı iştigal alanında ticari faaliyette bulundukları, bu isimle tanındıkları, tescilsiz işaretlerin TTK'nın haksız rekabete ilişkin hükümleri çerçevesinde koruma altında olduğu, davacı tarafın sicil çevresini de aşacak şekilde haksız rekabet hükümlerine göre koruma elde ettiği işareti 1991 yılında ticaret şirketi unvanı olarak da tescil ettirerek Türkiye'de korunan bir sınai hak biçimine dönüştürdüğü, 1996 yılından sonra da marka tescillerini gerçekleştirdiği, davacının hükümsüzlüğün talep edildiği 35.08 alt sınıfında davaya konu "NAMLI" ibaresi üzerinde öncelikli bir hakkının bulunduğu, 556 Sayılı KHK'nın 8/1-b, 8/3 ve 42. maddeleri gereğince hükümsüz koşullarının oluştuğu gerekçesiyle, davanın kabulüne, davaya konu 2007/60041 nolu "... ..." ibareli markanın tescil edilmiş olduğu 35.08 alt sınıfında hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine, hükmün ilanına karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Ancak, 556 sayılı KHK'nin 42. maddesine dayalı olarak verilen hükümsüzlük kararının aynı KHK'nin 72. maddesi uyarınca ilanı mümkün olmadığı halde, mahkemece hüküm özetinin ilanına karar verilmesi isabetli alınmayıp hükmün bu nedenle bozulması gerekmekte ise de, anılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın hüküm fıkrasındaki "Hüküm özetinin 556 sayılı KHK'nin 72. maddesi gereğince tirajı 100.000'in üzerinde olan bir gazetede ilanına, ilan masraflarının davalı tarafından alınmasına" cümlesinin hüküm fıkrasından çıkartılmasına, hükmün bu haliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 27.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13966, Karar No: 2022/3227, Tarih: 25.04.2022

**12. Ceza Dairesi         2019/13966 E.  ,  2022/3227 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Düşme

Taksirle öldürme suçundan sanık hakkında açılan davanın düşürülmesine ilişkin hüküm, katılanlar vekili ile malen sorumlu T.C. Devlet Demiryolları İşletmesi Genel Müdürlüğü vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

I-Malen sorumlu T.C. Devlet Demiryolları İşletmesi Genel Müdürlüğü vekilinin taksirle öldürme suçundan sanık hakkında açılan davanın düşürülmesine ilişkin hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Mağdur kavramı gibi kanunda açıkça tanımlanmamış olan "suçtan zarar görme" kavramının, gerek Ceza Genel Kurulu, gerekse Özel Dairelerin yerleşmiş kararlarında; "suçtan doğrudan doğruya zarar görmüş bulunma hali" olarak anlaşılıp uygulandığı, buna bağlı olarak da dolaylı veya muhtemel zararların, davaya katılma hakkı vermeyeceğinin kabul edildiği, bu hususun, Ceza Genel Kurulunun 11/04/2000 gün ve 65–69, 22/10/2002 gün ve 234–366, 04/07/2006 gün ve 127–180, 03/05/2011 gün ve 155–80, 21/02/2012 gün ve 279–55, 15/04/2014 gün ve 599-190, 28/03/2017 gün ve 214-206 sayılı kararlarında; “dolaylı veya muhtemel zarar, davaya katılma hakkı vermez” şeklinde açıkça ifade edildiği ve Ceza Genel Kurulunun 25/03/2003 gün ve 41–54 sayılı kararında da “tazminat ödenmesi, itibar zedelenmesi ve güven kaybı” gibi dolaylı zararlara dayanarak kamu davasına katılmanın olanaklı olmadığının kabul edilmesi karşısında;

Taksirle öldürme suçunun mağduru olmayan ve bu suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen malen sorumlunun yargılamaya konu suç yönünden kamu davasına katılma hak ve yetkisinin olmadığı, bu nedenle yerel mahkemece 10.09.2019 tarihinde katılan sıfatının kaldırılmasına ilişkin verilen kararın usul ve yasaya uygun olduğu anlaşılmakla; katılan sıfatını almayan ve hükmü temyiz etme hakkı bulunmayan malen sorumlu T.C. Devlet Demiryolları İşletmesi Genel Müdürlüğü vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 317. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak REDDİNE;

II-Katılanlar vekilinin taksirle öldürme suçundan sanık hakkında açılan davanın düşürülmesine ilişkin hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Katılanlar vekilinin yüzüne karşı 10.09.2019 tarihinde verilen hükmü, CMUK’un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra 24.09.2019 tarihinde temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında; 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince temyiz isteminin isteme aykırı olarak REDDİNE, 25.04.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/908, Karar No: 2011/7058, Tarih: 15.12.2011

**8. Hukuk Dairesi         2011/908 E.  ,  2011/7058 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

Fındık Tarım Satış Kooperatifi ile ... (... karısı) ve ... (... oğlu) aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının reddine dair .... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 21.04.2010 gün ve 238/158 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili, 38 ada 24 parselin bir kısım hisselerinin davacı kooperatif tarafından Mart 1942 tarih 9 ve 16 nolu tapu kayıtları ile satın alındığını, satın alma tarihinden itibaren tamamının tasarruf edilmesine rağmen kadastro tespiti sırasında 312 tarih 27 nolu tapu kayıt ve gittilerine istinaden davacı kooperatif dışındaki kimselere de hisse verildiğini oysa kadastroda uygulanan tapu kayıtlarının hukuki kıymetini yitirdiğini iddia ederek 312 tarih 27 nolu tapu ve gittilerinin iptali ile taşınmazın tamamının davacı ... Kooperatifi adına tescilini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmesi üzerine; hükmün davacı vekilinin temyizi nedeniyle Dairenin 13.12.1986 tarih 1986/2206 Esas, 12184 Karar sayılı ilamı ile tapu kayıt maliklerinin ölüm tarihlerinin araştırılıp MK.639/2.maddesinin tatbik kabiliyetinin olup olmadığının araştırılmasına işaret edilerek bozmaya sevkedilmiştir.

Uyulan bozma sonrasında tapu kayıt maliklerinin bir kısmının mirasçıları tespit edilerek bunlara karşı açılan davalar birleştirilmiş ve yapılan yargılama sonunda tapu malikleri ... karısı ... ve ... oğlu ... hakkında açılan davalar tefrik edilmiştir. Tefrikten önce ve sonra yapılan araştırmalarda davalı tapu malikleri ... karısı ... ve ... oğlu ...’in ölüm tarihlerinin tespit edilemediği gerekçe gösterilerek dava reddedilmiştir. Mahkemece, verilen red kararına karşı davacılar vekili temyiz talebinde bulunmuştur.

Dava konusu, 38 ada 24 parsel 312 tarih 27 nolu tapu kaydı ve gittilerine istinaden davalı olarak gösterilen ... karısı ... ve ... oğlu ...’e de pay verilmek suretiyle tespit görmüş ve tutanak kesinleşerek davalılar adına tapu kaydı oluşmuştur.

Dava konusu, 38 ada 24 parsel 312 tarih 27 nolu tapu kaydı ve gittilerine istinaden davalı olarak gösterilen ... karısı ... ve ... oğlu ...’e de pay verilmek suretiyle tespit görmüş ve tutanak kesinleşerek davalılar adına tapu kaydı oluşmuştur.

Davacı vekili, kadastro sırasında uygulanan tapu kaydının hukuki kıymetini yitirdiğini ileri sürerek iptal ve tescil isteğinde bulunmuştur. Bu tür uyuşmazlıklarda davanın kayıt malikine, kayıt maliki ölmüş ise, mirasçılarına karşı açılması gerekir. Kayıt malikinin mirasçı bırakıp bırakmadığı araştırılmadan, mirasçı bırakmışsa dava onlara yöneltilmeden kayyım atanmak suretiyle yazılı şekilde sonuçlandırılmış olması doğru değildir. Çünkü bu tür davalarda kayıt malikine ya da terekesine kayyım atanarak ve onun huzuruyla yürütülmesi olanaklı değildir. Kayıt maliki hiç mirasçı bırakmadan ölmüş ise, TMK.nun 501.maddesi hükmü uyarınca son mirasçı sıfatıyla davanın Hazineye yöneltilmesi gerekir. Bu bakımdan davanın Devletin hukuki yararı nedeniyle Hazineye yöneltilmesi ve davada yer almasının sağlanması gerekmektedir. Tüm bu açıklamalar göz önünde tutularak kayıt maliki ... karısı ... ve ... oğlu ...’in hasımlı (hasım Hazine olacak) mirasçılık belgelerini almak üzere davacı vekiline süre ve imkan tanınması, ölüm tarihinin kesin olarak belirlenmesi, mirasçı bırakmış ise davanın mirasçılarına yöneltilmesi, taraf teşkilinin sağlanması, yargılamaya geldikleri takdirde iddia ve savunma çerçevesinde delillerinin toplanması, adı geçen hiç mirasçı bırakmadan ölmüş olup da terekesi Hazineye intikal etmiş ise böyle bir yerin zilyetlik yoluyla kazanılmayacağının düşünülmesi gerekmektedir. Mahkemece yazılı şekilde araştırma ve inceleme yapılmadan davanın reddine karar verilmiş olması doğru değildir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve 17,15 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine 15.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/1744, Karar No: 2010/1545, Tarih: 22.02.2010

**6. Ceza Dairesi         2007/1744 E.  ,  2010/1545 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5237 sayılı TCY.nın 150. maddesinin 2. fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522. maddesindeki “hafif” ve “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değer azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken, değer olarak gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde, 150. maddenin 2. fıkrasına düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunu takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı Yasanın 53/3. maddesi göz ardı edilerek, 53/1-c bendinde belirtilen haklardan sanıkların mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından ‘’53/1. maddesinin uygulanmasına’’ ilişkin bölüm çıkarılarak, yerine ‘‘53/1. maddesinde belirtilen ve 53/3. maddesindeki kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri dışındaki haklardan sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar; 53/3. maddesi gözetilerek 53/1-c maddesi uyarınca kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına’’ cümlelerinin eklenmesi suretiyle, eleştiri dışında, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.