muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/10921, Karar No: 2012/10105, Tarih: 08.06.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/10921 E.  ,  2012/10105 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Yozgat 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 17.12.2009 tarih ve 2009/555-2009/962 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 08.06.2012 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ..... ile davalı vekili Av...... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Almanya Dortmund Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından verilen 11.10.2006 tarihli, 7 O 56/06 numaralı kararın kesinleştiğini ileri sürerek, tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, davacı ile benzer durumda olan kişiler tarafından Türkiye’de açılan davalarda, bu kişilerin şirket ortağı oldukları gerekçesiyle TTK’nun 405/2. maddesine dayalı olarak alacak davalarının reddedildiği, ancak davacıların tenfizini istedikleri yabancı mahkeme kararı ile alacağın hüküm altına alındığı, bu durumun mahkeme kararları arasında çelişki meydana getireceği ve şirket ortakları arasında eşitsizliğe neden olacağı bunun da kamu düzenine aykırı olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkin olup, mahkemece, tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının kamu düzenine ilişkin TTK’nun 329. ve 405/2. maddelerine ve anayasanın eşitlik ilkesine aykırı olduğu gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm tesis edilmiştir.

Gerçekten de, yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 5718 SK.’nun 54/c maddesi uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir.

Gerçekten de, yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 5718 SK.’nun 54/c maddesi uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir.

Kanunda kamu düzeni kavramının zamana ve yere göre değişebilen niteliği gereği bir tanımlama yapılmaktan kaçınılmış ve konunun hakimin takdirine bırakılması tercih edilmiş, ancak kamu düzenine aykırılığın “açıkça” olmasının aranmasıyla bu konuda takdir hakkı bulunan hakime bir sınırlama getirilmek istenmiştir. Bu düzenleme, Türk tenfiz hukukunda, kamu düzeni kavramının izin verdiği ölçüde, yabancı mahkeme kararlarının tanınması ve tenfizi lehine bir eğilimin bulunduğunu göstermektedir. Doktrinde de bu konuda hakime yardımcı olması bakımından bazı kriterler verilmiştir. Buna göre örneğin Türk tenfiz hakimi “kural olarak” yabancı mahkeme kararının doğruluğunu inceleyemez (revision au fond yasağı). Zira aksinin kabulü, aynı davanın Türk mahkemesinde tekrar görülmesi ve yeni bir Türk mahkemesi kararının ortaya çıkması sonucunu doğurur. Ancak örneğin Türk hukukunun vazgeçilmez kabul ettiği temel prensiplerini ihlal eden veya milletlerarası alanda geçerli olan ortak ilkelere aykırı bulunan yabancı mahkeme kararları tenfiz edilemez. Tenfiz hakimi takdir hakkını kullanırken, her somut olayın kendine mahsus özelliklerini de dikkate almalıdır.

O halde dava konusu uyuşmazlık yönünden de somut olayın özelliklerine göre bir inceleme ve değerlendirme yapılmalıdır.

Burada ilk olarak yabancı mahkemece davalının savunma hakkının ihlal edilip edilmediğinin incelenmesi gereklidir. Somut olayda yabancı mahkemece, dava dilekçesi ve ekleri davalıya 1965 tarihli Hukukî ve Ticarî Konularda Adlî ve Gayrı Adlî Belgelerin Yabancı Memleketlerde Tebliğine Dair Lahey Sözleşmesi’ne uygun olarak tebliğ edilmiş, davalının davaya karşı savunma yapmak isteğini göstermemesi nedeniyle, Alman Usul Yasası’nın 331/3. ve 276. maddeleri uyarınca, davacının talebi üzerine, sözlü yargılama yapılmaksızın “gıyabi karar” verilmiştir. Buraya kadar olan gelişmelerin Türk kamu düzenine aykırı veya davalının savunma hakkını kısıtlar nitelikte olmadığı, benzer olaylarda Yargıtay dairelerince verilen kararlarla da benimsenmiştir (Yargıtay 13. HD. 01.10.1992 gün ve 5764 E.-7352 K., Yargıtay 11. HD. 06.07.2010 gün ve 2008/12797 E.- 2010/7992 K.). Zira “kural olarak” her mahkeme kendi usul hükümlerini uygular ve yabancı mahkemenin uyguladığı usulün Türk usul hukukundan farklı olması, Türk kamu düzeninin müdahalesi için tek başına yeterli sebep oluşturmaz. Aynı ilkeler yabancı mahkemece uygulanan ispat hukuku açısından da geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta incelenmesi gereken diğer bir konu da, benzer olaylarda Türkiye’de açılan davaların, TTK.’nun 329/1. ve 405/2. maddelerinde düzenlenen, anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyecekleri ve pay sahiplerinin sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyecekleri ilkeleri gereği reddedilmesine rağmen, aynı şartlardaki ortaklarca yabancı mahkemelerde açılan davaların kabul edilmesinin ve alınan farklı yöndeki bu yabancı mahkeme kararlarının Türkiye’de tenfizinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağıdır. Nitekim mahkemece bu durum, T.C. Anayasası’nın kanun önünde eşitlik ilkesine ve kamu düzenine aykırı kabul edilmiştir.

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HUMK.’nun 445/10. maddesi uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır.

Somut uyuşmazlık yönünden asıl incelenmesi gereken husus, tarafları, konusu veya sebebi “farklı” olan bir yabancı mahkeme kararının, Türk mahkemelerinden alınan kararlar ile bağdaşmaması halinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağı noktasıdır. Burada ilk olarak tanıma ve tenfiz hukukundaki kamu düzenine aykırılık kavramının, iç hukuktaki emredici kurallara aykırılık kavramından daha dar ve sınırlı bir anlama sahip olduğu gözden uzak tutulmamalıdır. Dolayısıyla kamu düzeni gerekçesiyle yabancı mahkeme kararının tenfizine istisnaen müdahale edilmelidir. Ayrıca somut uyuşmazlıkta yukarıda açıklanan revision au fond yasağından ayrılmayı gerektirecek bir özellik de bulunmamaktadır. Yine aynı davanın Türk mahkemelerinde görülmesi halinde farklı sonuca varılacak olması, “tek başına” tanıma ve tenfiz engeli oluşturmayacaktır. Zira, esasa uygulanacak yabancı hukuk gibi yabancı mahkeme kararlarının da Türk mahkemelerinden verilecek kararlarla aynı olması beklenemez.

Bu noktada belki Türk tarafların Türk hukukunun emredici hükümlerinden kaçmak amacıyla yabancı mahkemeden bir karar elde etmeye ve bu kararı Türkiye’de tenfiz ettirmeye çalışmalarının adalet duygusunu sarsacağı, bir başka emredici kural olan kanuna karşı hile yasağına ve bu sebeple de Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı düşünülebilir (Prof. Dr. Ergin Nomer Prof. Dr. Cemal Şanlı, Devletler Hususi Hukuku, İstanbul 2009, 17. Bası, sayfa: 491, dipnot: 270). Ancak öncelikle böyle bir durumun varlığı davalı tarafça ispat edilebilmiş değildir. Kaldı ki somut olayın dikkat edilmesi gereken başka bir özelliği daha vardır. O da Türk hukukunda kabul edilen anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyeceklerine dair ilkenin, Avrupa’da hakim olduğu gibi Alman hukukunda da kural olarak benimsenmiş bulunmasıdır. Somut uyuşmazlıkta yabancı mahkemece davalının savunma haklarının ihlal edilmediği yukarıda açıklanmıştır. Dolayısıyla davalı şirket, benzer ilkelerin egemen olduğu bir hukuk düzeninde, kendisine tanınan savunma olanaklarından yararlanmayarak, tenfizini istemediği kararın verilmesine ve kesinleşmesine kendisi neden olmuştur. Davalının bu şekilde yasal haklarını kullanmayıp, örneğin Türk mahkemelerinden verilmiş aynı nitelikteki bir kararı temyiz etmemek suretiyle Türkiye’de de kesinleşmesine neden olabilmesi mümkündür. Böyle bir durumda da kararın kamu düzenine aykırı olduğu ve infaz edilmemesi gerektiği ileri sürülemeyecektir.

O halde mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda yabancı mahkeme hükmünün tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturmayacağı kabul edilmek suretiyle sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın, davacı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 08.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16669, Karar No: 2017/295, Tarih: 18.01.2017

**1. Hukuk Dairesi         2016/16669 E.  ,  2017/295 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Taraflar arasında görülen tapu kaydında düzeltim davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ün raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, tapu kaydına yanlış yazılan kimlik bilgilerinin düzeltilmesi isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakanı... maliki olduğu 612 ada 1 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında anne adının hatalı bir şekilde ...olarak yazıldığını ileri sürerek, anne adının ... olarak düzeltilmesini istemiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddianın ispatlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hemen belirtilmelidir ki; 22.07.2013 tarihli ve 2013/5150 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlüğe konulan Tapu Sicili Tüzüğü'nün “Mülkiyet Hakkının Tescili” başlıklı 27. (18.05.1994 tarihli ve 94/5623 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlüğe konulan Tapu Sicili Tüzüğü'nün 25.) maddesinde kütükte bulunması zorunlu bilgiler; malikin adı, soyadı, baba adı, edinme nedeni, tarih ve yevmiye numarası olarak belirlenmiştir. Görüldüğü gibi bunların arasında anne adı, T.C kimlik numarası, medeni hali, cilt ve sıra numarası ile doğum tarihi yer almamıştır. Dolayısıyla, tapu kütüğünde bulunması zorunlu olmayan nüfus bilgisinin ilavesi veya düzeltilmesi dava yoluyla istenemez.

Ne var ki; akit tablosu, dayanak tapu kaydı, kadastro tutanağı gibi belgelerde var olan çelişkiler veya hatalı yazımlar nedeniyle, idarece tapu maliklerinin talepleri kabul edilmemektedir. Ancak, tapuda intikal işlemlerinin yaptırılabilmesi için "çoğun içinde az da vardır" kuralı gereğince bir tespit hükmü kurulması gerekeceği açıktır.

Hâl böyle olunca; tapu kayıt maliki .. anne adının ... olduğunun tespiti şeklinde bir tespit kararı verilmesi gerekirken; yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

./..

Öte yandan, dava konusu taşınmazın revizyon ile 656 ada 22 parsel olduğu anlaşılmakla, mahkemece yeni parsel numarası üzerinden karar verilmesi gerekirken, kapalı kayıt üzerinden hüküm kurulmuş olması da doğru değildir.

Davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazı yerindedir. Kabulüyle, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 18.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/860, Karar No: 2011/16190, Tarih: 20.09.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/860 E.  ,  2011/16190 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/05/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İstanbul 5. Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 26.05.2008 tarih ve 2000/1435 E., 2008/500 K. sayılı ilamında alacağın reeskont faiziyle birlikte tahsiline karar verilmiştir.

Borçlunun takipte istenilen faize karşı şikayeti üzerine mahkemece bilirkişi incelemesi yoluna gidilmiştir. Bilirkişi tarafından yapılan hesaplamada ise, yasal faiz oranlarının dikkate alındığı ve sözü edilen bu rapor doğrultusunda şikayetin sonuçlandırıldığı görülmektedir.

İlamın hüküm kısmının aynen infazı zorunlu olup, dar yetkili icra mahkemesi yorum yoluyla hükmü değiştiremez. (HGK'nun 08/10/1997 tarih ve 1997/12-517 Esas, 1997/776 Karar). Kaldı ki, HGK'nun 03/03/2010 tarih, 2010/12-124 Esas sayılı kararı ile de yasal faiz ile reeskont faizinin aynı anlamı taşımayacağı, reeskont faizinin yasal faizden farklı olup, Merkez Bankasınca belirlenmekte olan değişen reeskont faiz oranları üzerinden faiz hesabının yapılması gerektiği karar altına alınmıştır. Takip dayanağı ilamda da açıkça reeskont faiz oranlarının uygulanmasına karar verilmiş olup, bu oranların uygulanması gerekir.

O halde, mahkemece, yukarıda açıklanan ilkelere uygun olarak, TC Merkez Bankası'nın reeskont faiz oranlarına göre, gerektiğinden bilirkişiden ek rapor alınarak hesaplama yapıldıktan sonra sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 20.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8073, Karar No: 2014/21357, Tarih: 04.07.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/8073 E.  ,  2014/21357 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 321. maddesinin 2. fıkrasında, "Kararın tefhimi, mahkemece hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanması ile gerçekleşir. Ancak zorunlu hâllerde, hâkim bu durumun sebebini de tutanağa geçirmek suretiyle, sadece hüküm özetini tutanağa yazdırarak kararı tefhim edebilir.Bu durumda gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir." hükmü düzenlenmiştir. Bu sebeplerle basit yargılamada 6100 sayılı Kanun'un 297/2. maddesindeki unsurları taşıyan hükmün, 6100 sayılı Kanun'un 321. maddesi uyarınca gerekçeli olarak açıklanması zorunludur.

6100 sayılı Kanun'un 321. maddesindeki "hükme ilişkin tüm hususlar"dan kastedilen 6100 sayılı Kanun'un 297. maddesindeki unsurlardır. Taraflarca süre tutum dilekçesinin verilmesi gerekçeli kararın tebliğ edilmemesinden kaynaklanmaktadır. Gerekçeli karar tebliğ edildiğinde taraflar gerekçeli temyiz dilekçesi ile temyiz haklarını kullanabileceklerdir. 6100 sayılı Kanun'un “hukuki dinlenilme” başlıklı 27. maddesi, Anayasa’nın hak arama hürriyetini düzenleyen 36. maddesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin adil yargılanma hakkına ilişkin 6. maddesi nazara alındığında gerekçeli kararın taraflara tebliğ edilmesi gerektiği açıktır.

Öte yandan, 6100 sayılı Kanun'un geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun 26.09.2004 tarih ve 5236 sayılı kanunla yapılan değişiklikten önceki 433. madde hükmü gereğince tarafların kararın temyiz edildiğinden haberdar edilmeleri ve katılma yoluyla temyiz talebinde bulunma haklarını kullanmaları için temyiz dilekçelerinin de diğer tarafa tebliğ edilmesi gerekir.

Dosya içeriğine göre gerekçeli kararın davalı ... Yemek Temizlik Güvenlik Gıda

İnş. Taah. Turz. Oto San. Tic. Ltd. Şti. vekiline tebliğ edilmediği anlaşıldığından; gerekçeli kararın davalı ... Yemek Temizlik Güvenlik Gıda İnş. Taah. Turz. Oto San. Tic. Ltd. Şti. Vekiline, temyiz dilekçesinin de karşı tarafa yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi Beklendikten sonra gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04.07.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1720, Karar No: 2021/3521, Tarih: 26.05.2021

**14. Hukuk Dairesi         2021/1720 E.  ,  2021/3521 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 14/04/2014 gününde verilen dilekçe ile 2004 sayılı İcra ve İflas Kanununun 121. maddesi uyarınca ortaklığın giderilmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 24/06/2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi tarafından davalı ... istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanununun 121'inci maddesi uyarınca açılan ortaklığın giderilmesi istemine ilişkindir.

Davacı vekili, borçlu ...'ın babası ... ile annesi ...'a ait ve borçluya intikal eden 150 ada 11 parsel, 101 ada 1 parsel, 206, 208, 1118, 1080, 46, 81, 595, 601, 794, 864, 407, 415, 469, 948, 1168, 18, 207, 1117, 1076, 1084, 68, 532, 565, 570, 784, 197, 410, 463, 470, 971 parseller ile babası adına kayıtlı ... plakalı aracın satış suretiyle ortaklığının giderilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davacı vekili 27.06.2014 tarihli celsede; vasiyetnameye konu olan taşınmazlar ve araç yönünden davadan feragat ettiklerini dile getirmiştir.

Bir kısım davalılar vekili; vasiyetnamenin tenfizi istemli davanın bekletici mesele yapılmasını, aynen taksimin mümkün olmaması halinde borcu karşılamaya yetecek miktarda taşınmazın satışı suretiyle ortaklığının giderilmesine karar verilmesini istediklerini dile getirmiştir.

Mahkemece, "davanın kabulü ile ... ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 1118, 46, 81, 595, 601, 794, 864, 407, 415, 469, 948, 1168, 463, 410, 197, 784, 570, 532, 68, 1117, 18, 971, 565 parsel sayılı taşınmazlar ile ... ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 101 ada 1 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki ortaklığın satış suretiyle giderilmesine" karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ... temyiz etmiştir.

Borçlu ortağın alacaklısı tarafından açılan davalarda birden fazla taşınmaz dava konusu edilmiş ise; icra takibine konu borç miktarına göre dava tarihi itibariyle taşınmazlardan borçlu ortağın payına düşecek değerin tespit edilerek borca yetecek kadar (sayıda) taşınmazın ortaklığının giderilmesine karar verilmesi, fazlaya ilişkin istemin reddi gerekir.

Somut olaya gelince, ... İcra Dairesine ait 2013/1261 Esas sayılı dosyada, 09.05.2014 tarihli kapak hesabına göre davalı borçluya ait güncel borç miktarının 27.667,40TL olduğu, murislerinden borçluya 1/5 hissenin intikal edeceği ve hükme esas bilirkişi raporunda belirtilen dava konusu taşınmazların değeri dikkate alındığında borçlunun borç miktarını karşılamaya yetecek miktarda taşınmazın satışına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde tüm taşınmazların satışına karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

Ayrıca davacı vekilinin 565 parsel sayılı taşınmaz yönünden davadan feragat ettiği, 17.04.2015 tarihli duruşmada feragat nedeniyle bu parsel yönünden davanın reddine karar verildiği halde hükümle birlikte bu parsel yönünden yeniden davanın kabulüne karar verilmesi de doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ...'ın temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın yatırana iadesine, 26.05.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3935, Karar No: 2022/10812, Tarih: 31.05.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/3935 E.  ,  2022/10812 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, başkasına ait banka ve kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Açıklanması geri bırakılan hükümlerin açıklanması yargılamasında, 22/12/2020 tarihli karar duruşmasında alınan ifadesi esnasında sanığın müdafii talep etmediğini beyan ettiği gibi CMK'nın 150/2-3. maddesi gereğince de zorunlu müdafii atanmasını gerektirecek bir durum bulunmadığı, sanığın yüzüne karşı verildiği, yine gerek dosyada gerekse UYAP kayıtlarında sanık tarafından Av. ...'ya verilen bir vekaletnamenin de bulunmaması nazara alınarak; sanık tarafından Av. ...'ya verilen bir vekaletname bulunup bulunmadığı, varsa vekaletnamenin eklenmesi ve Ankara Barosu tarafından sanığa müdafii atanmasına ilişkin görevlendirme yazısının olup olmadığı araştırılarak, dairemize gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 31/05/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17246, Karar No: 2013/1501, Tarih: 07.02.2013

**1. Hukuk Dairesi         2012/17246 E.  ,  2013/1501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ

Taraflar arasındaki davadan dolayı Karammürsel Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 23.12.2009 gün ve ..... sayılı hükmün bozulmasına ilişkin olan 1.2.2011 gün ve ....4 sayılı kararın düzeltilmesi süresinde davalı ... vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya incelendi gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Karar düzeltme dilekçesinde yazılı nedenler HUMK.'nun 440.maddesinde gösterilen dört halden hiçbirine uymamaktadır. Bu nedenle, 6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollamasıyla karar düzeltme isteğinin REDDİNE, davalı ...'ten usulün 442/3. maddesi ve 4421 sayılı Yasa gereğince takdiren 219.00.-TL para cezası ile 50.45.-TL red harcının alınarak .... gelir kaydına, 07.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9161, Karar No: 2015/1964, Tarih: 04.02.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/9161 E.  ,  2015/1964 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gündüz vakti, meskun mahalde, sanığın idaresindeki minibüs ile caddeyi takiben seyri sırasında, olay yeri 3 yönlü T kavşağa geldiğinde idaresindeki minibüsün sağ ön köşe kısımlarıyla, seyir istikametine göre sağında kalan sokağı takiben gelip mevcut seyir hızıyla kontrolsüzce kavşağa giriş yapan katılan yönetimindeki motosikletin sol yan kısımlarına çarptığı olayda, kaza tespit tutanağı ve mahkemenin hükme esas aldığı Adli Tıp Kurumu tarafından düzenlenen raporda sanığa kusur atfedilmediği, sanığın kusuru bulunmadığının kabulü ile beraatine karar verilmesi gerekirken, mahkemece “sanığa atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığı ve bu haliyle sanığın mevcut eyleminin kanunda suç olarak tanımlanmadığı” şeklindeki gerekçe ile beraatine karar verilmesi,

İsabetsiz olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün gerekçesindeki “sanığa atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığı ve bu haliyle sanığın mevcut eyleminin kanunda suç olarak tanımlanmadığı” ibaresinin çıkarılarak yerine “Gündüz vakti, meskun mahalde, sanığın idaresindeki minibüs ile caddeyi takiben seyri sırasında, olay 3 yönlü T kavşağa geldiğinde idaresindeki minibüsün sağ ön köşe kısımlarıyla, seyir istikametine göre sağında kalan sokağı takiben gelip mevcut seyir hızıyla kontrolsüzce kavşağa giriş yapan katılan yönetimindeki motosikletin sol yan kısımlarına çarptığı olayda, Adli Tıp Kurumu tarafından düzenlenen rapora göre de sanığın kusuru bulunmadığı” paragrafının eklenmesi ve hükmün 1. bendindeki "ATK raporuna göre sanığa atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığı ve bu haliyle sanığın mevcut eyleminin kanunda suç olarak tanımlanmadığı tüm dosya kapsamından anlaşıldığından, CMK-223/2-a maddesi uyarınca" ibaresinin “Yüklenen suç açısından sanığın kusuru bulunmadığı anlaşılmakla CMK'nın 223/2-c maddesi gereğince” şeklinde değiştirilmesi suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.