muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3056, Karar No: 2021/673, Tarih: 26.01.2021

**15. Ceza Dairesi         2018/3056 E.  ,  2021/673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Bilişim sistemleri banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : TCK'nın 158/1-f-son, 204/1, 62, 52 ve 53. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık vasisi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın aldığı mevyeler karşılığında suça konu Türkiye Garanti Bankası Ankara Cad./Bursa Şubesi’ne ait, 04/03/2009 keşide tarihli, 6980 TL bedelli, 0575284 seri numaralı külliyen sahte oluşturulmuş çeki ciro ederek katılan ...’ye verdiği, bu suretle üzerine atılı suçları işlediğinin iddia edildiği olayda;

1-Dosya kapsamına göre; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 150. maddesinin 2 fıkrasındaki “Müdafii bulunmayan şüpheli veya sanık; çocuk, kendisini savunamayacak derecede malul veya sağır ve dilsiz ise, istemi aranmaksızın bir müdafi görevlendirilir.” şeklindeki düzenleme karşısında, 5237 sayılı Kanun’un 32/1. maddesi kapsamında akıl hastalığı bulunan sanığa zorunlu müdafii tayininin gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devamla yazılı şekilde karar verilmesi

2-Sanığın aşamalardaki savunmalarında suça konu çeki birlikte iş yaptığı ... isimli kişi ve tanık ...’nun getirdiğini, bu kişilerinde çekte lehdar olan...’dan aldıklarını belirtmesi, tanık ...’nunda beyanında sanıkla ortaklığının olmadığını, ancak sanığın savunmasını doğrular şekilde ... isimli kişiyle birlikte Kütahya iline gidip ...isimli bir kişiden ...’ın bir çek alıp bunuda sanığa verdiğini, ...’ın sanıkla birlikte bu çekle portakal aldığını belirtmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti açısından, ... ve ...... isimli kişilerin dava konusu olayla ilgili mahkemede tanık olarak dinlenmesi, katılan ...’nin tekrar beyanının alınarak sanığın yaptığı alışveriş sırasında yanında ... isimli kişinin bulunup bulunmadığının sorulması, ..., ...... ve tanık ...’nun yazı ve imza örneklerinin alınarak suça konu çekte yazı veya imzalarının bulunup bulunmadığına ilişkin bilirkişi incelemesi yaptırılması, tüm deliller birlite değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık vasisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26/01/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14453, Karar No: 2014/14593, Tarih: 06.05.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/14453 E.  ,  2014/14593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÇORLU 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/12/2011

NUMARASI : 2010/327-2011/901

DAVA :Taraflar arasındaki, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, bayram ve genel tatil ücreti ile ikramiye alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hüküm süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 06.05.2014 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü yapılan tebligata rağmen taraflar adına kimse gelmediğinden incelemenin evrak üzerinde yapılmasanı karar verildikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı işçi, ekonomik nedenlere dayalı olarak iş sözleşmesinin feshedildiğini, yemek ve servis yardımı yapıldığını, yılda bir defa 50,00 TL ederinde erzak yardımı yapıldığını, haftanın 6 günü 08.00 – 20.00 saatleri arasında çalıştırıldığını, yılda 3 tam maaş tutarında ikramiye uygulaması olduğunu, ancak 2005 yılından sonra düzenli olarak ödenmediğini, genel tatil günlerinde çalıştırıldığını beyanla, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücret, genel tatil günleri ücreti ve ikramiyenin davalı işverenden tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı işveren, davacı işçinin tüm işçilik alacaklarının işveren tarafından ödendiğini ve ibra edildiğini, ekonomik nedenlere dayalı olarak davacı işçinin işten çıkartıldığını, iddia edilen ücretin doğru olmadığını, servis, erzak ve ikramiye uygulaması olmadığını, fazla çalışma yapılmadığını, yıllık ücretli izinlerin kullandırıldığını, genel tatil günlerinde çalışılmadığını beyanla, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının, davalı işverene ait işyerinde hizmet akdine bağlı olarak çalıştığı, iş sözleşmesinin, ekonomik kriz nedeniyle 4857 Sayılı Yasa’nın 17. Maddesi kapsamında davalı işveren tarafından feshedildiği, davacının kıdem tazminatı almaya hak kazandığı gerekçesiyle söz edilen tazminatlarla fazla çalışma ücreti ile bayram ve genel tatil ücretlerinden de indirim yapılarak isteklerin kabulüne dair hüküm kurulmuştur.

Kararı yasal süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununda 32 nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununda 32 nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, Borçlar Kanunun 323 üncü maddesinin ikinci fıkrasına göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçilere o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

4857 sayılı Yasanın 8 inci maddesinde, işçi ile işveren arasında yazılı iş sözleşmesi yapılmayan hallerde en geç iki ay içinde işçiye çalışma koşullarını, temel ücret ve varsa eklerini, ücret ödeme zamanını belirten bir belgenin verilmesi zorunlu tutulmuştur. Aynı yasanın 37 nci maddesinde, işçi ücretlerinin işyerinde ödenmesi ya da banka hesabına yatırılması hallerinde, ücret hesap pusulası türünde bir belgenin işçiye verilmesinin zorunlu olduğu hükme bağlanmıştır. Usulünce düzenlenmiş olan bu tür belgeler, işçinin ücreti noktasında işverenden sadır olan yazılı delil niteliğindedir. Kişi kendi muvazaasına dayanamayacağından, belgenin muvazaalı biçimde işçinin isteği üzerine verildiği iddiası işverence ileri sürülemez. Ancak böyle bir husus ileri sürülsün ya da sürülmesin, muvazaa olgusu mahkemece resen araştırılmalıdır. (Yargıtay 9.HD. 23.9.2008 gün 2007/27217 E, 2008/24515 K.).

Çalışma belgesinde yer alan bilgilerin gerçek dışı olmasının da yaptırıma bağlanmış olması, belgenin ispat gücünü arttıran bir durumdur. Kural olarak ücretin miktarı ve ekleri gibi konularda ispat yükü işçidedir. Ancak bu noktada, 4857 sayılı Kanunun 8 inci ve 37 nci maddelerinin, bu konuda işveren açısından bazı yükümlülükler getirdiği de göz ardı edilmemelidir. Bahsi geçen kurallar, iş sözleşmesinin taraflarının ispat yükümlülüğüne yardımcı olduğu gibi, çalışma yaşamındaki kayıt dışılığı önlenmesi amacına da hizmet etmektedir. Bu yönde belgenin verilmiş olması ispat açısından işveren lehine olmakla birlikte, belgenin düzenlenerek işçiye verilmemiş oluşu, işçinin ücret, sigorta pirimi, çalışma koşulları ve benzeri konularda yasal güvencelerini zedeleyebilecek durumdadır. Çalışma belgesi ile ücret hesap pusulasının düzenlenerek işçiye verilmesi, iş yargısını ağırlıklı olarak meşgul eden, işe giriş tarihi, ücret, ücretin ekleri ve çalışma koşullarının belirlenmesi bakımından da önemli kolaylıklar sağlayacaktır. Bu bakımdan ücretin ispatı noktasında delillerin değerlendirilmesi sırasında, işverence bu konuda belge düzenlenmiş olup olmamasının da araştırılması gerekir.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut olayda davacı işçi aylık ücretini işveren kayıtlarından daha fazla bir miktar olarak açıklamış, davalı işveren ise imzalı bordrolara dayanmıştır. İşverene karşı dava açmış olan davacı tanıkları iddiayı doğrulamışlar. Davalı tanıkları ise ücreti bilmediklerini açıklamışlardır. Dosyadaki mevcut delillerle ücret noktasında tam bir kanaate ulaşılması mümkün olamamıştır. Bu durumda meslek kuruluşları ile sendikalardan ücret araştırması yapılmalı ve alınacak olan cevaplar dosya kapsamıyla yeniden bir değerlendirmeye tabi tutularak karar verilmelidir.

3- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada işçiye verilen ara dinlenme süresi yönünden taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

3- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada işçiye verilen ara dinlenme süresi yönünden taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saat ve daha fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda davacı işçinin günde 12 saat çalıştığı her iki taraf tanıklarının anlatımıyla belirlenmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda yukarıdaki ilkelere aykırı olarak 1,5 saat yerine 1 saat ara dinlenmesi düşülerek fazla çalışma ücreti hesabı hatalı olup bu yönde ayrı bir bozma nedenidir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 06.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6543, Karar No: 2024/995, Tarih: 25.01.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/6543 E.  ,  2024/995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/3627 Esas, 2023/311 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 13. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/155 Esas, 2022/276 Karar

Taraflar arasındaki taşınmazın tapu kaydının mahkeme kararı ile iptalinden kaynaklanan zararın 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 1007 nci maddesi uyarınca tazminine ilişkin asıl ve birleştirilen davalarda yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl davanın kısmen kabulüne, birleştirilen davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak, davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yeniden yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince asıl davanın kısmen kabulüne, birleştirilen davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Asıl ve birleştirilen davalarda davacılar vekilleri dava dilekçelerinde özetle; müvekkillerinin murislerine ait İzmir ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 137 ada 973 parsel sayılı taşınmazın tamamının tapu kaydının Orman Genel Müdürlüğü tarafından açılan tapu iptal ve tescil davası sonucunda iptal edilerek taşınmazın orman vasfı ile Hazine adına tesciline karar verildiğini, bu durumun müvekkillerinin mülkiyet hakkını ihlâl ettiğini belirterek müvekkillerinin uğradığı zararın tazminini talep etmişlerdir.

II. CEVAP

Davalı Hazine vekili cevap dilekçesinde özetle; davaya konu işlem Orman Genel Müdürlüğünce gerçekleştirildiğinden husumetin Hazineye yöneltilmesinin hatalı olduğunu, müvekkili Hazine yönünden pasif husumet yokluğu nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerektiğini, süresinde açılmayan davanın zamanaşımı ve hak düşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmesini, 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi şartlarının oluşmadığını ileri sürmüştür.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile asıl davanın kısmen kabulüne, birleştirilen davanın kabulüne, taşınmazın gerçek bedelinin 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi uyarınca davalı Hazineden tahsiline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile asıl davanın kısmen kabulüne, birleştirilen davanın kabulüne, taşınmazın gerçek bedelinin 4721 sayılı Kanun'un 1007 nci maddesi uyarınca davalı Hazineden tahsiline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Asıl davada davacılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmaz üzerinde 1965 yılından gelen inşaat müsaadesine ilişkin imar şerhi bulunduğunu, 1979 yılında taşınmazın bulunduğu bölgede orman kadastrosu çalışmaları başlatılmasaydı taşınmazın arsa vasfında olacağını, nitelik imarlı arsalara bitişik konumda bulunduğunu, bu nedenle arsa vasfında kabul edilmesi gerektiğini, zeytinlik geliri hesaplamasında %30 değer kaybı olduğu kanaatinin doğru olmadığını, taşınmazın müvekkillerinin elinden alınmasından sonra zeytin ağaçlarının mevcut duruma geldiğini, ... İlçe Tarım ve Orman Müdürlüğünce dosyaya gönderilen yörede ekilebilen ürünler listesinde kuru ot bulunmadığını, kuru ot geliri yerine listede belirtilen ürünlerden uygun olanlarından oluşturulacak münavebe doğrultusundan hesaplama yapılması gerektiğini, ayrıca çam fıstığı hesaplamasında alan hesabının, ağaç adedinin, elde edilen kozalak sayısı ve gelirinin düşük alındığını, kapitalizasyon faiz oranının kuru arazilerde %5 olarak kabul edilmesi gerektiğini, objektif değer artışı oranının düşük belirlendiğini ileri sürmüştür.

2. Birleştirilen davada davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın nitelikleri itibarıyla arsa vasfında kabul edilmesi gerektiğini, en azından taşınmazın üzerinde yangın yolu olarak açılan 23.100 m²lik yangın şeridindeki kısmın arsa olarak değerlendirilmesini, dosya kapsamında yer alan ... Belediye Başkanlığına ait yazıda taşınmazın dava tarihi olan 2016 yılı itibarıyla arsa metrekare rayiç fiyatının 66,96 TL/m² olarak bildirildiğini, ancak dosyada bu veri olmasına rağmen metrekare rayiç bedelinin daha düşük tespit edilmesinin kabul edilemez olduğunu, kapitalizasyon faiz oranının kuru arazilerde %5 olarak kabul edildiğini, dava konusu taşınmaz için de en az %5 oranında kapitalizasyon faiz oranı uygulanması gerektiğini, zeytinlik geliri hesaplamasında %30 değer kaybı olduğu kanaatinin doğru olmadığını, taşınmazın müvekkillerinin elinden alınmasından sonra zeytin ağaçlarının mevcut duruma geldiğini, ... İlçe Tarım ve Orman Müdürlüğünce dosyaya gönderilen yörede ekilebilen ürünler listesinde kuru ot bulunmadığını, kuru ot geliri yerine listede belirtilen ürünlerden uygun olanlarından oluşturulacak münavebe doğrultusundan hesaplama yapılması gerektiğini, ayrıca çam fıstığı hesaplamasında alan hesabının, ağaç adedinin, elde edilen kozalak sayısı ve gelirinin düşük alındığını, objektif değer artışı oranının düşük belirlendiğini, müvekkili yönünden ilk yargılama sırasında ıslah talebinde bulunduğunu, Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı sonrasında alınan bilirkişi raporunda taşınmazın değerinin yeniden belirlendiğini, dava değerini artırmaya yönelik taleplerinin ikinci ıslah olarak nitelendirilmesinin hatalı olduğunu ileri sürmüştür.

3. Davalı Hazine vekili istinaf dilekçesinde özetle; davaya konu işlem Orman Genel Müdürlüğünce gerçekleştirildiğinden husumetin Hazineye yöneltilmesinin hatalı olduğunu, müvekkili Hazine yönünden pasif husumet yokluğu nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerektiğini, süresinde açılmayan davanın zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmesini, ormanların özel mülkiyete konu olmasının mümkün olmadığını, bu nedenle davacılara ait tapu kaydının baştan beri yolsuz tescil niteliği taşıdığını ve hukuki değerinin bulunmadığını, tapu sicilinin tutulmasından kaynaklanan bir hata veya eksikliğin söz konusu olmadığını, tapu sicil memurlarınca yapılan işlem ile meydana gelen zarar arasında uygun illiyet bağı bulunmadığı gibi, kadastro çalışmalarının tapu sicilinin tutulması kapsamında düşünülmesinin de doğru olmadığını, tapu maliklerinin mirasçıları arasında mecburi dava arkadaşlığı bulunduğundan tüm mirasçıların birlikte dava açmadıklarının tespiti halinde aktif dava ehliyeti yokluğu nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerektiğini, tapu maliki ... mirasçısı ...'ın tek başına davayı sürdürme olanağı olmadığından dava şartı yokluğundan davanın reddine karar verilmesini, Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararından sonra alınan bilirkişi raporları arasında taşınmazın niteliği hususunda çelişkiler bulunduğunu, raporlarda zeytin ve çam fıstığı yetişen kısımlar ile orman ağaçları ile kaplı çalılık ve makilin kısımların kapladığı alanların farklı tespit edildiğini, ayrıca verim ve ürün bedelleri arasında da çelişki bulunduğunu, hesaplamaya dahil edilen ürünlerin veriminin yüksek alındığını, üretim masraflarının düşük hesaplandığını, kapitalizasyon faiz oranı ile objektif değer artışı oranının yüksek uygulandığını, bu nedenle dava konusu taşınmaz için fahiş bir bedel belirlendiğini, taşınmazın tam değerinin değil, fedakarlığın denkleştirilmesi ilkesi çerçevesinde adil bir tazminata hükmedilmesi gerektiğini, davada reddedilen kısım yönünden müvekkili Hazine lehine eksik vekâlet ücreti takdir edildiğini, birleştirilen davada ıslah edilen kısma dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesinin hukuka aykırı olduğunu ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç