muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/2602, Karar No: 2012/8221, Tarih: 18.05.2012

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HUMK.’nun 445/10. maddesi uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır.

Somut uyuşmazlık yönünden asıl incelenmesi gereken husus, tarafları, konusu veya sebebi “farklı” olan bir yabancı mahkeme kararının, Türk mahkemelerinden alınan kararlar ile bağdaşmaması halinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağı noktasıdır. Burada ilk olarak tanıma ve tenfiz hukukundaki kamu düzenine aykırılık kavramının, iç hukuktaki emredici kurallara aykırılık kavramından daha dar ve sınırlı bir anlama sahip olduğu gözden uzak tutulmamalıdır. Dolayısıyla kamu düzeni gerekçesiyle yabancı mahkeme kararının tenfizine istisnaen müdahale edilmelidir. Ayrıca somut uyuşmazlıkta yukarıda açıklanan revision au fond yasağından ayrılmayı gerektirecek bir özellik de bulunmamaktadır. Yine aynı davanın Türk mahkemelerinde görülmesi halinde farklı sonuca varılacak olması, “tek başına” tanıma ve tenfiz engeli oluşturmayacaktır. Zira, esasa uygulanacak yabancı hukuk gibi yabancı mahkeme kararlarının da Türk mahkemelerinden verilecek kararlarla aynı olması beklenemez.

Bu noktada belki Türk tarafların Türk hukukunun emredici hükümlerinden kaçmak amacıyla yabancı mahkemeden bir karar elde etmeye ve bu kararı Türkiye’de tenfiz ettirmeye çalışmalarının adalet duygusunu sarsacağı, bir başka emredici kural olan kanuna karşı hile yasağına ve bu sebeple de Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı düşünülebilir (Prof. Dr. Ergin Nomer Prof. Dr. Cemal Şanlı, Devletler Hususi Hukuku, İstanbul 2009, 17. Bası, sayfa: 491, dipnot: 270). Ancak öncelikle böyle bir durumun varlığı davalı tarafça ispat edilebilmiş değildir. Kaldı ki somut olayın dikkat edilmesi gereken başka bir özelliği daha vardır. O da Türk hukukunda kabul edilen anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyeceklerine dair ilkenin, Avrupa’da hakim olduğu gibi Alman hukukunda da kural olarak benimsenmiş bulunmasıdır. Somut uyuşmazlıkta yabancı mahkemece davalının savunma haklarının ihlal edilmediği yukarıda açıklanmıştır. Dolayısıyla davalı şirket, benzer ilkelerin egemen olduğu bir hukuk düzeninde, kendisine tanınan savunma olanaklarından yararlanmayarak, tenfizini istemediği kararın verilmesine ve kesinleşmesine kendisi neden olmuştur. Davalının bu şekilde yasal haklarını kullanmayıp, örneğin Türk mahkemelerinden verilmiş aynı nitelikteki bir kararı temyiz etmemek suretiyle Türkiye’de de kesinleşmesine neden olabilmesi mümkündür. Böyle bir durumda da kararın kamu düzenine aykırı olduğu ve infaz edilmemesi gerektiği ileri sürülemeyecektir.

O halde mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda yabancı mahkeme hükmünün tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturmayacağı kabul edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın, davacı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 18/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14678, Karar No: 2014/15307, Tarih: 26.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/14678 E.  ,  2014/15307 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk (İş)Mahkemesi

TARİHİ : 15/05/2013

NUMARASI : 2013/596-2013/1317

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun ve davalı işverenin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının davalıya ait tuğla fabrikasında 05.10.1998-13.05.2005 tarihleri arasında çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile davacının davalı işveren nezdinde 05.10.1998- 13.05.2005 tarihleri arasında bildirilen günler dışında 562 gün daha çalıştığına karar verilmiş ise de varılan bu sonuca eksik araştırma ve inceleme ile gidilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Yasal dayanağı 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri olan bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği ya da çalıştıklarının Kurumca tespit edilip edilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu yasal koşul oluşmuşsa işyerinin o dönemde gerçekten var olup olmadığı, Kanun'un kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma iddiasının gerçeğe uygunluğu özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır. Çalışma olgusu her türlü delille ispatlanabilirse de çalışmasının konusu, sürekli kesintili mevsimlik mi olduğu, başlangıç ve bitiş tarihleri ve alınan ücret konularında tanıkların sözleri değerlendirilirken bunların inandırıcılığı üzerinde durulmalı, verdikleri bilgilere nasıl vakıf oldukları, işveren ve işçiyle, işyeriyle ilişkileri, bazen uzun yılları

kapsayan bilgilerin insan hafızasında yıllarca eksiksiz nasıl taşınabileceği düşünülmeli ve tanıklar buna göre dinlenmeli, işyerinin kapsam kapasite ve niteliği ile bu beyanlar kontrol edilmeli, mümkün oldukça işyerinin müdür, amir, şef, ustabaşı ve posta başı gibi görevlileri ve o işyerinde çalışan öteki kişiler ile o işyerine komşu ve yakın işyerlerinde bu yeri bilen ve tanıyanlar dahi dinlenerek tanık beyanlarının sağlığı denetlenmeli ve çalışma olgusu böylece hiç bir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak sağlıklı bir biçimde belirlendikten sonra ücret konusu üzerinde durulmalı, tespiti istenilen sürenin evvelinde ve sonrasında beyyine başlangıç sayılabilecek ödeme belgeleri ve sair bu nitelikte bir belge yoksa Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunun m.288 de yazılı sınırları taşan ücret alma iddialarında yazılı delil aranmalı, bu sınırlar altında kalan ücret alma iddialarında ücret miktarları tanıklardan sorulmalı, 506 sayılı Yasa'nın 3/B-D maddeleri ile 5510 sayılı Yasa'nın 6/a-c maddelerinde de olduğu gibi ücretin sigortalı sayılmanın koşulu olan durumlarda ücret alma olgusunun var olup olmadığı özellikle saptanmalıdır. Bu davalarda işverenin kabulünün tek başına hukuki bir sonuç doğurmayacağı göz önünde tutulmalıdır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555- 3.11.2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Yukarıda açıklanan hususlar, yeterli ve gerekli bir araştırmayla ve deliller hep birlikte değerlendirilerek aydınlığa kavuşturulduktan sonra o çalışmanın sigortalı çalışma niteliğinde olup olmadığı, ya da ne zaman bu niteliğe kavuştuğu yönü üzerinde durulmalı ve çalışmayı kapsama alan yasanın yürürlük tarihinden sonraki dönem için hizmetin tespitine karar verilmelidir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davalı Ö.S.'na ait S. T. Sanayi ve S.G. B. Tu. Fabrikası adı altında iki adet 10187 s.s. ve 11691 s.s. numaralı işyerinin bulunduğu, davacı adına her iki tuğla fabrikasından da 5.10.1998 ile 6.4.2005 tarihleri arasında birden çok işe giriş bildirgelerinin verildiği, davacı adına davalıya ait tuğla fabrikalarından 5.10.1998 ile 2005 tarihleri arasında 1816 gün toplam bildirim yapıldığı, dosya kapsamında dinlenilen adlarına kısmi bildirimlerde bulunulan bordro tanıklarının davacının 1999 ile 2005 tarihleri arasındaki kesintisiz çalışmayı doğruladığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda; mahkemece çalışmanın geçtiği iddia edilen tuğla fabrikalarının diğer adi ortağı S. S. davaya dahil edilmesi için dava dilekçesinin tebliğ edilmesine rağmen gerekçeli kararda adının yazılmadan, gerekçeli karar tebliğ edilmeden ve hükün kısmında söz konusu iki işyeri olduğuna göre çalışmaların hangi tarihlerde hangi işyerinde geçtiğinin belirtilmeden yani infaza elverişli şekilde hüküm kurulmadan sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Somut olayda; mahkemece çalışmanın geçtiği iddia edilen tuğla fabrikalarının diğer adi ortağı S. S. davaya dahil edilmesi için dava dilekçesinin tebliğ edilmesine rağmen gerekçeli kararda adının yazılmadan, gerekçeli karar tebliğ edilmeden ve hükün kısmında söz konusu iki işyeri olduğuna göre çalışmaların hangi tarihlerde hangi işyerinde geçtiğinin belirtilmeden yani infaza elverişli şekilde hüküm kurulmadan sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Yapılacak iş; öncelikle tuğla fabrikalarının adi ortaklık olması nedeniyle husumetin fabrikalara yöneltilmesi için davacıya süre vererek taraf teşkilini hukuka uygun bir şekilde sağladıktan sonra, davacıdan iki fabrikada hangi tarihlerde hangi aralıklarla çalıştığını sorarak hüküm kurulurken infaza elverişli şekilde hangi işyerinde çalıştığının belirtilerek ve davalı işyerlerinin mevsimlik çalışma iddiası nedeniyle elektirik,su kayıtları ve faturaları istenerek ve mahallinde kolluk aracılığıyla araştırma yapılarak tüm deliller birlikte değerlendirilmek suretiyle çıkacak sonuca göre bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı Kurumun ve davalı işverenin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan Ö.S. iadesine, 26/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21219, Karar No: 2013/12056, Tarih: 31.05.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/21219 E.  ,  2013/12056 K.**

**"İçtihat Metni"**

......

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı Kurum vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davaya konu iş kazası sonucu sürekli işgöremezlik geliri bağlanan sigortalının, davalıya ait ekmek fırını işyerinde şoför olarak çalıştığı, ekmek dağıtım işini yaptıktan sonra işyerinde dinlenirken geçirdiği beyin kanaması sonucu felç olarak çalışma gücünü %72 oranında kaybettiği anlaşılmaktadır.

Şoförlük ağır ve tehlikeli işlerden olup, işe girişte ve periyodik muayenelerle sigortalının sağlığının şoförlüğü yapmaya elverişli olup-olmadığı konusunda sağlık raporu alınıp-alınmadığı araştırılmalıdır. Sağlık raporu alınmadığının anlaşılması durumunda, şoförlük yapmasının sigortalıda meydana gelen beyin kanamasına etkisi ve bunun davalı işveren yönünden kusurlu davranış oluşturup-oluşturmadığı üzerinde durularak, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, bu yönde eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 31.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.......
Yargıtay — Esas No: 2014/10070, Karar No: 2014/13236, Tarih: 24.04.2014

**4. Ceza Dairesi         2014/10070 E.  ,  2014/13236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Kovuşturmanın ertelenmesi

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

6352 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesi uyarınca verilen kovuşturmanın ertelenmesi kararının niteliğine göre karara karşı yalnızca itiraz yolu açık ve dolayısıyla yapılan başvurunun bu doğrultuda değerlendirilmesinin gerekli bulunduğu,

Anlaşıldığından, katılan ... vekilinin tebliğnameye uygun olarak, temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA ve dosyanın incelenmeksizin karar mahkemesine GERİ GÖNDERİLMESİNE, 24/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6504, Karar No: 2022/3722, Tarih: 03.03.2022

**8. Ceza Dairesi         2019/6504 E.  ,  2022/3722 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 24.11.2015 gün ve 2014/14-799 Esas, 2015/419 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere, suçun işlendiği süreyle sınırlı bir zaman dilimi içerisinde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsurunu oluşturacak ve kasten yaralama suçunun neticesi sebebiyle ağırlaşmış hallerine ulaşmayacak şekilde mağdurun sanık tarafından yaralanmasının etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına mani olmayacağı; somut olayda sanığın basit yaralama eyleminin hürriyeti tahdit suçunun unsuru kapsamında kaldığı,soruşturma başlamadan önce mağdureyi kendiliğinden güvenli bir yerde serbest bıraktığının anlaşılması karşısında sanık hakkında TCK'nın 110. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 03.03.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/86, Karar No: 2023/4531, Tarih: 30.05.2023

**11. Ceza Dairesi         2020/86 E.  ,  2023/4531 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/1 E. 2015/125 K.

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Çayeli Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.09.2015 tarihli ve 2014/1 Esas, 2015/125 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan 5237 sayılı ... Ceza Kanunu’nun 204 üncü maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesi, 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz talebi; suçsuz olduğuna, beraat etmesi gerektiğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Tanık A.Ö.'nün 07.03.2013 tarihinde diğer tanık K.Ç.'den satın aldığı 57 (..) 146 plaka sayılı Mitsubishi marka L200 model aracı trafik muayenesi için 10.03.2012 tarihinde ... Mahallesi oto sanayisi içerisinde bulunan geçici araç muayene istasyonuna götürdüğü, muayene sırasında bahsi geçen aracın 25.09.2009 ve 22.02.2011 tarihli muayenelerinin ve 22.02.2011 tarihli "J-0572519" seri numaralı bir adet muayene faturasının sistemde görünmemesi nedeniyle araç muayenelerinin sahte olduğunun ihbarı üzerine yapılan araştırmada, sahte muayenenin yapıldığı 25.09.2009 ve 22.02.2011 tarihlerinde araç malikinin sanık ... olduğu tespit edilerek sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan kamu davası açıldığı anlaşılmıştır.

2. Sahte belgeler Adli Emanete alınmıştır.

3. Sanık üzerine atılı suçu kabul etmediğini, 22.02.2011 tarihli muayeneyi 2011 yılı Ocak veya Şubat ayında Sultanbeyli İstanbul TuvTürk muayene istasyonu önünde muayene yaptırmak için beklerken tanımadığı ve muayenecilik yapan şahsın teklifi üzerine 40,00 TL ücret karşılığı yaptırdığını, 25.09.2009 tarihli muayeneyi ise nerede yaptırdığını hatırlamadığını beyan etmiştir.

4. Sanığa zincirleme suç hükümlerinin uygulanma ihtimaline binaen ek savunma ... tanınmıştır.

5. Sanığın kullanmış olduğu 0538 (...) (..) (..) numaralı hatta ilişkin iletişimin tespiti tutanakları incelendiğinde, sanığın 22.02.2011 tarihinde Sinop ili Boyabat ilçesinde olduğu anlaşılmıştır.

4. Sanığa zincirleme suç hükümlerinin uygulanma ihtimaline binaen ek savunma ... tanınmıştır.

5. Sanığın kullanmış olduğu 0538 (...) (..) (..) numaralı hatta ilişkin iletişimin tespiti tutanakları incelendiğinde, sanığın 22.02.2011 tarihinde Sinop ili Boyabat ilçesinde olduğu anlaşılmıştır.

6. Sanık birden çok telefon hattı kullandığını beyan etmiş ise de; olay tarihinde tespit edilen telefonundan başka bir telefonu kullandığını ispat edememiştir. Kaldı ki, sanık 2009 tarihinde sahte olarak yapılan muayeneyi nerede yaptırdığını hatırlamamış olup, aynı araca ilişkin her iki muayenenin de sahte olmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu dikkate alınarak sanığın beyanlarına mahkeme tarafından itibar edilmemiştir.

7. Samsun Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü'nce düzenlenen 26.03.2012 tarihli ekspertiz raporuna göre; trafik belgesinin arka yüzündeki 25.09.2009 ve 22.02.2011 tarihli 2. ve 3. muayene bölümlerindeki muayene pullarının sahte olduğu, yine "J-0572519" seri numaralı bir adet faturanın renkli kopya ile meydana getirildiği, bahse konu muayene işlemlerinin sahteliklerinin ibraz olunacağı şahıslarca ilk nazarda ve kolaylıkla fark edilemeyecek nitelikte olduklarından aldatma kabiliyetini haiz olduğu rapor edilmiştir.

8. Mahkeme suça konu belgeleri incelemiş; belgelerin ilk bakışta dikkat çekmeyecek nitelikte ve aldatma kabiliyetini haiz olduğu zapta geçirilmiştir.

9. Mahkemece sanığın atılı suçu işlediğinin kabulü ile mahkûmiyetine hükmedilmiştir.

IV. GEREKÇE

Araç muayenesinde sahtecilik suçlarında, araç sahibi olan sanık yönünden suç tarihinin, muayene işleminin geçerlik süresinin sonu olduğu, somut olayda suç tarihlerinin 25.09.2009 tarihli muayene işlem için yönünden 25.09.2010 ve 22.02.2011 tarihli muayene işlemi yönünden 22.02.2012 olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında 57 (..) 146 plaka sayılı Mitsubishi marka L200 model aracın 25.09.2009 ve 22.02.2011 tarihlerinde muayene işlemi yaptırmış gibi sahte muayene pullarını ve TÜVTÜRK istasyonunda muayenenin tamamlandığına dair 22.02.2011 tarihli sahte faturayı temin edip kullandığı iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın 22.02.2011 tarihli muayene işlemini para verip yaptırdığını, 25.09.2009 tarihli muayene işlemini ise kime yaptırdığını hatırlamadığını beyan etmesi, her iki muayene işlemi arasında 16 ayı aşkın süre bulunması karşısında, 2009 yılındaki eylemden sonra suç işleme kararının yenilendiğinin kabul edilmesi ile 2009 yılına ait sahte muayene pulu ve 2011 yılına dair sahte muayene pulu ile faturadan dolayı iki farklı eylem sebebiyle ayrı ayrı hüküm kurulması gerekirken, resmi belgede sahtecilik suçunun zincirleme şekilde gerçekleştiğinin kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Çayeli Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.09.2015 tarihli ve 2014/1 Esas, 2015/125 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 ... maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, aynı Kanun'un 326 ncı maddesinin (son) fıkrası uyarınca ceza miktarı bakımından sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

30.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2701, Karar No: 2013/16971, Tarih: 03.06.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/2701 E.  ,  2013/16971 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

Yokluğunda karar verilen ve temizlik işini üstlenen davacının işvereni ... LDT. Şirketinin davalılar arasındaki sözleşmeye ve Ticaret Sicil kaydına göre merkez adresinin “... 2. Sok. .... Apt. No:1 ...” adresi olduğu, kararın ise dava dilekçesinin tebliğ edildiği ve şube olduğu anlaşılan ... adresine Tebligat Kanunu’nun 35. Maddesi uyarınca yapıldığı, kararın tebliğinin ... merkez adresine yapılarak usuli işlemleri tamamlandıktan sonra dosyanın gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03.06.2013 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6205, Karar No: 2019/16804, Tarih: 26.09.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/6205 E.  ,  2019/16804 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Dosyadaki yazılara, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, kararın bozmaya uygun olmasına ve özellikle Yargıtay Kanunu'nun 45/5. maddesindaki “İçtihadı birleştirme kararlarının benzer hukuki konularda Yargıtay Genel Kurullarını, Dairelerine ve Adliye Mahkemelerini bağlayacağı” hükmüne göre bağlayıcı olan Yargıtay İçtihatları Birleştirme Genel Kurulu'nun “bozmadan sonra ıslah yapılamayacağına” ilişkin 06.05.2016 tarih ve 2015/1 E. 2016/1 K. sayılı kararına göre bozma sonrasında davacı vekili tarafından yapılan ıslahın, “bozma sonrasında ıslah yapılamayacağı” gerekçesi ile reddedilmesinin gerekmesine, bozma sonrasında davacı vekili tarafından yapılan bu ıslaha karşı davalı vekili tarafından zamanaşımı savunması da yapılmamasına rağmen Mahkeme tarafından zamanaşımı nedeni ile ıslahla artırılan kısımların reddine karar verilmesinin, bu konuda gerekçede hata yapılmasının neticeye etkili olmadığının, ıslahla artırılan kısımların hatalı gerekçe ile de olsa reddinin yerinde olduğunun anlaşılmasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün bu açıklama ile ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 26/09/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.