muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/472, Karar No: 2024/4267, Tarih: 15.04.2024

”

“Mirasbırakan, yerleşim yerinden başka bir yerde ölmüş ise, o yerin sulh hâkimi bu ölümü yerleşim yeri sulh hâkimine gecikmeksizin bildirir ve mirasbırakanın ölüm yerinde bulunan mallarının korunması için gerekli önlemleri alarak bununla ilgili dosyayı ve varsa vasiyetnameyi yerleşim yeri sulh hâkimine gönderir.”

4. 5718 sayılı Kanun’un “Miras davaları” başlıklı 43 üncü maddesi şöyledir:

“Mirasa ilişkin davalar ölenin Türkiye'deki son yerleşim yeri mahkemesinde, son yerleşim yerinin Türkiye'de olmaması hâlinde terekeye dâhil malların bulunduğu yer mahkemesinde görülür.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamında yapılan incelemeye göre müteveffanın ölmeden önceki yerleşim yeri adresinin Gaziosmanpaşa/İstanbul olduğu anlaşıldığından, uyuşmazlığın Gaziosmanpaşa 2. Sulh Hukuk Mahkemesince sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Gaziosmanpaşa 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

15.04.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14071, Karar No: 2024/6146, Tarih: 24.06.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/14071 E.  ,  2024/6146 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/141 E., 2016/211 K.

Şikayetçi ve mağdurenin yargılama sırasında kendilerine yapılan davetiyeye rağmen duruşmalara katılmadıkları ve haklarında katılma kararı da verilmemiş olması karşısında mağdure vekilinin davaya katılma ve hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı anlaşılmıştır. Bu kapsamda hükmü temyize hakkı bulunmayan mağdure vekilin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 317 nci maddesi gereği Tebliğname'ye aykırı olarak oy birliyle REDDİNE, Esası incelenmeyen dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14718, Karar No: 2011/5493, Tarih: 27.06.2011

**8. Ceza Dairesi         2009/14718 E.  ,  2011/5493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında CMK.nun 232/2-c maddesine aykırı olarak "su- çun işlendiği yer" "zaman dilimi" gösterilmemiş ise de; belirtilen eksikliğin mahallinde tamamlanması mümkün görülmüş ve olayda 765 sayılı TCK. ve 647 sayılı Yasanının, 5237 sayılı TCK.nuna göre sanık lehine olduğu kabul edildiği halde, lehe yasanın bütün halinde uygulanması gerektiği gözetilmeden, tekerrüre esas geçmiş mahkumiyeti nede- niyle sanık hakkında tayin edilen cezanın 765 sayılı TCK.nun 81. maddesi uyarınca arttırılmaması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Kasıtlı suçtan mahkumiyeti bulunması nedeniyle CMK.nun 231. madde- sinin uygulanma olanağı bulunmayan sanık hakkında;yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi (ONANMASINA), 27.06.2011 gününde oybirli- ğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/26319, Karar No: 2013/7468, Tarih: 09.04.2013

**2. Ceza Dairesi         2011/26319 E.  ,  2013/7468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas sabıkası bulunduğu halde 5237 sayılı TCK.nun 58. maddesinin sanık hakkında uygulanmaması ve sanığın atılı suçu sokakta işlemesi nedeniyle tayin olunan cezanın 5237 sayılı TCK.nun 125/4.maddesi uyarınca artırılmaması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 09/04/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6901, Karar No: 2019/4285, Tarih: 25.06.2019

**10. Ceza Dairesi         2017/6901 E.  ,  2019/4285 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan beraat kararı verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 ayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi,

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 25/06/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1415, Karar No: 2012/16944, Tarih: 01.10.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/1415 E.  ,  2012/16944 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :1014-562

Dava, davacının 01.09.1994'ten çiftçilik yaptığı yıllara göre tarım Bağ-Kur sigortalılığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, kararında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 01.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1271, Karar No: 2014/5916, Tarih: 24.02.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/1271 E.  ,  2014/5916 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.12.2012 tarih ve 2012/1411 esas 2012/1852 karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere; sanığın, mağdura ait motosikleti, adet ve kullanım gereği açıkta park hâlinde iken çaldığının anlaşılması karşısında, eyleminin TCK'nın 142/1. maddesinin (e) bendine uyduğu gözetilmeyerek aynı Kanun'un 141/1 ile hüküm kurulması ve suçun gece sayılan zaman dilimi içerisinde işlendiği anlaşıldığı halde, sanık hakkında TCK'nın 143/1.maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre sanık ...'ın temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiriler dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 24/02/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1418, Karar No: 2016/8636, Tarih: 06.10.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/1418 E.  ,  2016/8636 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki dava hakkında ... Aile Mahkemesi ile ... Çocuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, çocuğun ergin oluncaya kadar yetiştirme yurdunda kaldığının tespiti istemine ilişkindir.

... 1. Asliye Hukuk Mahkemesince, 31.12.2012 gün ve 2011/122 E. - 2012/571 K. sayılı karar ile davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacının temyizi üzerine Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin 02/04/2014 gün ve 2013/24287 E. - 2014/7594 K. sayılı kararıyla bozulmuştur. Bozma kararında özetle; "5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 26. maddesinde çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemelerinin gerektiğinde çocuk hâkiminin bu kanunda yazılı koruyucu ve destekleyici tedbirlerle ilgili olarak karar vermeye görevli olduğunun belirtildiği, bu durumda tespit kararının çocuk mahkemesinde verilmesi gerektiğinden mahkemece görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, işin esasının incelenmesi ve yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir" denilmiştir.

... 1.Asliye Hukuk Mahkemesince bozma kararına uyularak görevsizlik kararı verilmiştir.

... Çocuk Mahkemesince, Aile Mahkemesinin görevli olduğu gerekçesi ile görevsizlik kararı verilmiştir.

... Aile Mahkemesince ise Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin 02/04/2014 gün ve 2013/24287 E. - 2014/7594 K. sayılı kararıyla çocuk mahkemesinin görevli olduğunun belirtildiği gerekçesi ile görevsizlik kararı verilmiştir.

6100 sayılı HMK’nın 22/2. maddesinde "İki mahkemenin aynı dava hakkında göreve veya yetkiye ilişkin olarak verdikleri kararlar kanun yoluna başvurulmaksızın kesinleştiği takdirde, görevli veya yetkili mahkeme, ilgisine göre bölge adliye mahkemesince veya Yargıtayca belirlenir" hükmüne yer verilmiştir.

Eldeki davada Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin 02/04/2014 gün ve 2013/24287 E. - 2014/7594 K. sayılı bozma kararı ile ... Çocuk Mahkemelerinin yetkili olduğu özel dairenin kabulünde olup bu kararın mahkemeleri bağlayıcı özelliği vardır.

Bu durumda, davacının davalıya karşı açtığı davada, bozma doğrultusunda işlem yapılıp dosya yetkili olduğu Yargıtay kararı ile kesinleşen mahkemeye gönderildiğine göre, davanın ... Çocuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Çocuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 06/10/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20219, Karar No: 2016/13480, Tarih: 16.06.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/20219 E.  ,  2016/13480 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi(Müstemir Yetkili)

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5'inci maddesi uyarınca, iş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgâhı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı yer mahkemesinde de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme geçerli değildir.

İş mahkemesinin görevi kapsamında bulunan bir dava, dava tarihinde davalının ikametgâhının bulunduğu veya işçinin işini yaptığı yerdeki iş mahkemesi veya iş davalarına bakmakla görevli asliye hukuk mahkemesinde açılmalıdır.

Türk Medeni Kanunu'nun 19 uncu maddesi uyarınca, gerçek kişi yönünden yerleşim yeri, sürekli kalma niyetiyle oturulan yerdir. Gerçek kişi işverenin başka bir yerde yerleşmek niyetiyle oturduğu kanıtlanmadığı takdirde, kural olarak nüfusta kayıtlı olduğu yerin ikametgâh olarak kabulü gerekir. Aynı Yasanın 49 uncu maddesi gereğince, tüzel kişinin yerleşim yeri, kuruluş belgesinde başka bir hüküm bulunmadıkça, işlerinin yönetildiği yerdir.

Yetkili mahkemenin belirlenmesinde önemli olan işin yapıldığı işyeri tanımına, 5521 sayılı Yasada yer verilmemiştir. İşyeri, 4857 sayılı İş Kanununun 2 nci maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre, işveren tarafından mal veya hizmet üretmek amacıyla maddi olan ve olmayan unsurlar ile işçinin birlikte örgütlendiği birime işyeri denir. İşverenin işyerinde ürettiği mal veya hizmet ile nitelik yönünden bağlılığı bulunan ve aynı yönetim altında örgütlenen yerler (işyerine bağlı yerler) ile dinlenme, çocuk emzirme, yemek, uyku, yıkanma, muayene ve bakım, beden ve mesleki eğitim ve avlu gibi diğer eklentiler ve araçlar da işyerinden sayılır. İşyeri, işyerine bağlı yerler, eklentiler ve araçlar ile oluşturulan iş organizasyonu kapsamında bir bütündür. Bir yer, ancak işin niteliği ve yürütümü bakımından işyerine bağlı bulunmaktaysa, o işyerinden sayılacaktır.

İş veya toplu iş sözleşmesinin taraflarının, davalının yerleşim yeri ve işin yapıldığı yer dışındaki bir mahkemenin yetkili olduğuna dair düzenleme yapmaları, 5521 sayılı Kanunun 5 inci maddesinin emredici nitelikteki son cümlesi gereğince geçersizdir.

İş mahkemesinin yetkisi kamu düzeni ile ilgili olduğundan, davalı tarafça süresinde yetki itirazı yapılmamış olsa bile, mahkeme tarafından bu husus kendiliğinden göz önünde bulundurulmalıdır. Bir başka anlatımla hakim, davanın her aşamasında yetki itirazını dikkate alabileceği gibi, kendisi de res'en yetkisizlik kararı verebilir.

İş mahkemesinin yetkisi kamu düzeni ile ilgili olduğundan, davalı tarafça süresinde yetki itirazı yapılmamış olsa bile, mahkeme tarafından bu husus kendiliğinden göz önünde bulundurulmalıdır. Bir başka anlatımla hakim, davanın her aşamasında yetki itirazını dikkate alabileceği gibi, kendisi de res'en yetkisizlik kararı verebilir.

Somut olayda, davacı son görev yerinin Hatay ilinde olduğunu ileri sürerek davayı Hatay İş Mahkemesinde açmıştır. Davalı davacının İzmir Bölge Müdürü iken geçirdiği soruşturma nedeniyle geçici olarak Hatay’da görevlendirildiğini, yetkili mahkemenin İzmir mahkemeleri olduğunu savunmuştur. Mahkemece davacının, davalı iş yerinin ... olduğu ve feshe konu usulsüzlük işlemleri sonucu geçici olarak Hatay ilinde görevlendirildiği kabul edilerek Hatay İş Mahkemesinin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Davacının İzmir’de çalışırken Hatay’da görevlendirildiği tartışmasızdır. Davalı görevlendirmenin geçici nitelikte olduğunu savunmuşsa da; davacının davalının Hatay’daki işyerinden ...’ya sigorta bildirimi yapılmıştır. Dolayısıyla davacının geçici olarak görevlendirilmediği, son işyerinin ...’daki şube olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda davanın görülmesinde davacının son çalıştığı yer mahkemesi yetkili olduğundan mahkemece yetkisizlik kararı verilmesi isabetsizdir.

O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 16.06.2016 tarihinde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/497, Karar No: 2025/2342, Tarih: 24.02.2025

**5. Hukuk Dairesi         2025/497 E.  ,  2025/2342 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/676 Esas, 2024/333 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Küçükçekmece 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 02.10.2024 Tarihli ve 2024/1538 Esas, 2023/1649 Karar Sayılı Kararı

Dava dilekçesinde kısıtlı adayının yerleşim yeri adresinin ........ Yaraş Yolu Caddesi No..........İç Kapı No:1 ......../Muğla olarak belirtildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Muğla 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 21.11.2024 Tarihli ve 2024/676 Esas, 2024/333 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı adayının yerleşim yeri adresi olan ........... Mahallesi Yaraş Yolu (Dgr) Caddesi No:3/3-1 .............Muğla adresinin cezaevi adresi olduğu, ceza evine müzekkere yazılarak hükümlüye cezaevine girmeden önceki son ikamet adresinin neresi olduğunun sorulduğu, gelen yazı cevabında hükümlünün cezaevine girmeden önceki son açık ikamet adresinin ... Mahallesi Yonca Sokak No:29/5 ........../İstanbul olduğunun bildirildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 405 inci maddesi uyarınca vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamından, kısıtlı adayının yerleşim yeri adresinin Küçükçekmece/İstanbul olduğu anlaşıldığından, uyuşmazlığın Küçükçekmece 2. Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Küçükçekmece 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

24.02.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5327, Karar No: 2013/2722, Tarih: 05.03.2013

**17. Hukuk Dairesi         2012/5327 E.  ,  2013/2722 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

Uyuşmazlık, davalılar arasındaki alacağın temlikine ilişkin sözleşmenin iptali istemine ilişkin olup mahkemece hukuki değerlendirmede aynı yönde yapılmıştır. 29.1.1996 tarihli Başkanlar Kurulu Kararı ve 12.5.2011 tarih ve 1 sayılı Yargıtay Büyük Genel Kurulunun Hukuk Dairelerine İlişkin Ortak Hükümlerin 11.maddesi gereğince temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek Yargıtay 13.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 5.3.2013 tarihinde oy birliyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4705, Karar No: 2006/7483, Tarih: 02.10.2006

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2006/4705 E.  ,  2006/7483 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

Yerel mahkeme kararı davalı ...'a bilinen son adresi olarak "... Caddesi Bağkur Üstü Kat 4 Daire 18 ..." adresinde Tebligat Kanunun 35. maddesine göre tebliğ edilmiştir. Oysa davalı bu adresinden ayrılmış olup 31.3.2005 tarihinde "Bahçelievler Mahallesi ... Caddesi ... Sokak ... Apt. No:2 Daire 2 ..." adresinde bizzat davalıya bilirkişi raporu tebliğ edilmiştir. O halde yerel mahkeme kararında davalının bilinen son adresinde usulüne uygun tebliği ile temyiz süresi beklendikten sonra dosyanın gönderilmesi için yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 2.10.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16588, Karar No: 2015/32802, Tarih: 02.07.2015

**4. Ceza Dairesi         2015/16588 E.  ,  2015/32802 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2015/168953

MAHKEMESİ : Ankara 9. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/10/2008

EK KARAR TARİHİ : 25/12/2013

NUMARASI : 2007/785 (E) ve 2008/1078 (K)

SUÇ : Tehdit

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık müdafi tarafından mahkemeye sunulan dilekçede eski hale getirme istemi ile birlikte temyiz talebinde de bulunulduğu anlaşılmakla; CMK’nın 42. maddesi gereğince temyiz hakkını elde etmeye yönelik eski hale getirme istemi hakkında karar vermeye

temyiz incelemesini yapacak olan Yargıtay'ın yetkili olması karşısında, gerekçeli kararın yöntemine göre tebliğ edilmediğine ilişkin olarak dile getirilen düşünceler yerinde görülmeyerek yapılan incelemede;

Temyiz dilekçesinin süresi içinde verilmediği anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca sanık A.. Ç.. müdafiinin tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE, 02/07/2015 tarihinde

oybirliğiyle karar verildi.