muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/14863, Karar No: 2014/7178, Tarih: 11.04.2014

Davalı vekili, davacı ile müvekkili arasında jeotermal enerji santrali projesi için dört ayrı genel kredi sözleşmesi ile bir adet ek protokol imzalanarak davacının talepleri doğrultusunda muhtelif tarihlerde 3 ayrı nakdi kredi ve bir de gayri nakdi kredi kullandırıldığını, davacının en son kullandığı kredinin 5.000.000 ABD doları miktarlı nakdi kredi olup, sadece bu kredinin değil, davacının müvekkili banka nezdindeki nakdi, gayri nakdi tüm kredilerinin davacı tarafından vadelerinden çok önce kapatıldığını, 9-10 yıl vadeli bir kredi ilişkisinin üstelik, davacı ile aynı hatta daha ağır şartlarla müvekkili tarafından yurt dışından finanse edilen kredilerin, vadesinden çok önce kapatılmasının müvekkilini beklenmedik ve ani maliyetlere sokarak zarara uğrattığını, davacının sözleşmeyi kendi inisiyatifiyle ve mutabakatla imzaladığını, müvekkilinin davacıya e-mail, yazılı bir sözleşme veya başka bir surette verilmiş herhangi bir taahhüdün bulunmadığını, davacının belirtilen tutarı hiçbir ihtirazi kayıt ileri sürmeksizin ödediğini, erken kapama komisyonu tahsilinin sözleşmeye uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan deliller, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, her ne kadar davacı sözleşme ve ek protokollerin genel işlem şartı niteliğinde olup, dürüstlük ve hakkaniyete aykırı biçimde müzakere yapılmaksızın imzalanmış olduğu iddiasında bulunmuş ise de, tarafların karşılıklı mutabakat ile sözleşmeyi imzalayıp, her iki tarafın edimlerini yerine getirdiği, davacının davalıya erken kapama ile ilgili olarak yaptığı başvuru sonrasında davalı tarafından bütün maliyetleri de içeren şekilde miktarın bildirildiği ve bildirilen miktarın ihtirazi kayıt ileri sürülmeksizin ödendiği, dolayısıyla taraflar arasında bu miktar üzerinde bir mutabakatın var olduğu, kredinin niteliği itibariyle bir kısım maliyetlerin bankaya yüklendiği ve bankanın da dış finansörler nezdinde bazı maliyetlere katlandığı, sözleşmenin 31.7 maddesinde erken kapamadan doğan maliyetlerin kredi borçlusuna yükletilebileceğine ilişkin bağlayıcı bir hükmün kararlaştırıldığı, kredinin türü ve yüksek miktarı itibariyle uzun vadeli biçimde temininin yurt dışı kaynaklardan, banka ve fonlardan sağlandığı, kredilerin erken kapatıldığı hallerde davalı banka gibi kredi temin eden kuruluşların kendi finansör veya kreditörlerine karşı bir fonlama maliyeti ile karşı karşıya kaldığı, davalı bankanın tek taraflı ve bankayı bağlayıcılığı bulunmadığı anlaşılan e-mail mesajıyla bu denli yüksek bir fonlama maliyetinden imtina ettiğinin kabul edilemeyeceği, buna ilişkin yasal delillerin davacı tarafça sunulmadığı, davalı bankanın uğradığı fonlama maliyeti ile zararı isteme hakkının bulunduğu gerekçesiyle, kanıtlanamayan ve yasal koşulları oluşmayan davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, ticari kredinin erken kapatılması nedeni ile tahsil edilen bedelin iadesi istemine ilişkin olup, mahkemece yukarıda özetlendiği şekilde davalı bankanın uğradığı fonlama maliyeti ile zararı isteme hakkının bulunduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Ancak, hükme esas alınan bilirkişi raporunda davalı banka tarafından yapılan tahsilatın taraflar arasında akdedilen sözleşmenin 31.7. maddesine uygun olduğu belirtilmiş ise de, sözleşmede erken ödeme cezası alınması kabul edilmekle birlikte ne miktarda alınacağı ve oranı belirtilmediğinden, davacının orana yönelik itirazlarının bulunduğu da göz önünde bulundurularak mahkemece, diğer bankaların uygulamasına göre bu tür işlemlere kredi grupları bakımından uygulanan faiz oranları getirtilerek dosyanın bankacılık uygulamasında uzman bilirkişi kuruluna tevdii ile getirtilen oranların ortalaması da alınarak davalı bankaca alınan komisyon oranının uygun olup olmadığı veya ne miktarda olduğu, davacıya iadesi gereken miktar bulunup bulunmadığı hususlarında rapor aldırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile eksik incelemeye dayalı olarak hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 11/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16997, Karar No: 2014/8753, Tarih: 07.05.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/16997 E.  ,  2014/8753 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I- Müşteki Gümrük İdaresi vekilinin temyizine göre yapılan incelemede;

Açılan davanın niteliğine göre suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen Gümrük İdaresinin hükmü temyiz hakkı bulunmadığından gümrük idaresi vekilinin temyiz isteğinin 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

II- Sanığın temyizine gelince:

Sair temyiz itirazları yerinde görülmemiş ise de;

1-5237 sayılı TCK’nun 52/4 madde fıkrası gereğince, sanıklar hakkında doğrudan verilen adli para cezasının taksitlendirilmesine karar verilmesine rağmen, 5237 sayılı TCK'nun 52/4. maddesi hükmüne aykırı olarak ve infazda tereddüt oluşturacak şekilde taksit aralığının kararda belirtilmemesi,

2-5237 sayılı TCK.nun 51/7. maddesi gereğince, sanığın denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi halinde; ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirileceğinin ihtarına karar verilmesi gerektiği halde infazı kısıtlayacak şekilde sanıkların denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlemesi halinde ertelenen cezanın tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden. 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi uyarınca; hükmün 1 nolu fıkrasının 5. bendinde yer alan “cezasının” ibaresinden sonra gelmek üzere “birer ay ara ile” ibaresinin eklenmesi ile hükmün 1 fıkrasının 10. bendinde yer alan TCK 51/7 uygulamasının çıkarılarak yerine "Sanığın denetim süresi içinde kasıtlı bir

suç işlemesi halinde; ertelenen cezanın kısmen veya tamemen infaz kurumunda çektirileceğinin ihtarına" eyleminin eklenmesi ve diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07.05.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1335, Karar No: 2011/2480, Tarih: 21.04.2011

**1. Ceza Dairesi         2011/1335 E.  ,  2011/2480 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kahramanmaraş 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİH VE NO : 25/05/2010 - 72/127

SUÇ : Kasten öldürme

TEBLİĞNAME : 1-B/2010/327745

M.. N..'ı kasten öldürmeye teşebbüsten sanık Y.A'nın yapılan yargılanması sonunda: hükümlülüğüne ilişkin (KAHRAMANMARAŞ) İkinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 25/05/2010 gün ve 72/127 sayılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle:kararda açıklanan nedenle duruşmasız olarak incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Sanık müdafiinin süresinden sonra gerçekleşen duruşmalı inceleme isteminin, hükmolunan cezanın miktarı itibariyle CMUK.nun 318. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2-Sanık hakkında hırsızlık suçundan CMK 231/5 maddesi uyarınca verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karara yapılan itiraz mahallinde reddedilmiş olduğundan, hırsızlık suçundan kurulan hüküm inceleme dışı bırakılmıştır.

3-Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın mağdur M. A.’ye yönelik suçunun sübutu kabul, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin haksız tahrikin varlığına vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Oluşa ve dosya içeriğine göre, olaydan yaklaşık üç saat önce sanığın, mağdurun kasiyer olarak çalıştığı marketten yiyecek maddeleri çalmak suretiyle hırsızlık yaptığı ve mağdurun işyerindeki kamera kayıtlarını izlemesi neticesi bu hırsızlık eylemini görüp sanığı da tanıdığı; olay esnasında ise market önünden geçen sanıkla karşılaşan mağdurun, sanığı market içine çekerek polisi aramaya çalıştığı esnada, sanığın kurtulmak ve kaçmak isterken bıçağını çekip rastgele sallayarak mağdurun hayati bölgelerini hedef almadan, mağduru lomber bölgeden yüzeysel nitelikte, uyluk bölgesinden ise femoral arter ve ven kesisine neden olur derecede yaraladığı olayda, sanığın ciddi bir engel durum olmamasına rağmen kendiliğinden eylemine son verdiği, hedef alınan bölgelerin hayati nitelikte olmadığı ve yaraların niteliği dikkate alındığında, ortaya çıkan kastının yaralamaya yönelik olduğu anlaşılmakla, kasten yaralama suçundan hüküm kurulması yerine, suç vasfında yanılgıya düşülerek, öldürmeye teşebbüs suçundan yazılı şekilde hüküm kurulması;

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmekle, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), tayin edilen cezaya ve tutuklulukta geçen süreye göre, sanık müdafiinin tahliye talebinin reddine, 21/04/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18425, Karar No: 2020/13840, Tarih: 27.10.2020

**4. Ceza Dairesi         2016/18425 E.  ,  2020/13840 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, mala zarar verme, hakaret

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, sanık hakkında Boyabat Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2013/86-191 Esas ve Karar sayılı kararı ile suç tarihi 02/03/2013 olan hakaret, tehdit ve mala zarar verme suçlarından açılıp birleştirme kararı verilen bu suçlara yönelik dosyanın fiziki olarak dosya içerisinde olmadığı, birleşen bu dosya kapsamındaki suçlar yönünden karar verilmediği ayrıca sanığın birleşen diğer suçlar yönünden alınan raporda cezai ehliyetinin tam olduğu ancak yukarıda belirtilen suçlar yönünden rapor alınmadığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında tehdit, hakaret ve kamu malına zarar verme suçlarından açılan davalar ile ilgili birleşen dosyanın fiziki olarak dosya arasına alınarak sanık hakında suç tarihi itibariyle cezai ehliyetinin olup olmadığı yönünde yöntemince rapor alındıktan sonra bu suçlar yönünden zamanaşımı içinde karar verilebileceği belirlenerek dosya görüşüldü;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, delillerin takdiri ve gerekçe yerinde görülerek tebliğnamedeki (2) numaralı bozma isteyen görüşe iştirak edilmeyerek yapılan incelemede:

Sanığa yükletilen silahla tehdit, hakaret ve kamu malına zarar verme eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanık ... müdafiinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye kısmen uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 27/10/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12304, Karar No: 2018/10104, Tarih: 02.07.2018

**13. Ceza Dairesi         2016/12304 E.  ,  2018/10104 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunmasının zorunlu olduğu, elektrik idaresinin ise özelleştirildiği bu sebeple kayıt dışı elektrik kullanımının engellenmesini sağlayan mühürlemenin kamu güvencesine haiz olmadığı, ilgili kanunlarda özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmediği, buna göre özel hukuk tüzel kişisinin kamusal yetki kullanma hakkı olmadığından, Anayasa ve Kanuna dayalı kamusal yetkiyi kullanan bir makam tarafından konulmuş mühürleme güvencesinin özelleştirme nedeniyle sona erdiği bu nedenle sanığa yüklenen "mühür bozma" suçunun unsurları oluşmadığı gözetilmeden, sanığın atılı suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 02.07.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14114, Karar No: 2017/3215, Tarih: 19.04.2017

**14. Hukuk Dairesi         2016/14114 E.  ,  2017/3215 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 09.07.2010 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali, mera olarak sınırlandırılması talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 22.10.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ve İhbar olunan Hazine vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... Belediye Başkanlığı, 1719 parsel sayılı taşınmazın kadim meraları olduğunu, idari yoldan vasfının değiştirilerek 1719 ve 51, 50 parsel olarak önce Hazine adına sonra takas yolu ile İl Özel İdaresi adına tescil edildiğini, mera olduğuna dair kesinleşmiş mahkeme kararlarının bulunduğunu, tapuların iptali ile mera olarak sınırlandırılmasını istemiştir.

Davalı ... İdare Müdürlüğü, zamanaşımı ve iyiniyet iddiasında bulunarak davanın reddini savunmuştur.

Davaya ihbar edilen Hazine vekili, taşınmazın meralık vasfının kalmadığını bu nedenle yapılan işlemin uygun olduğunu bildirmiştir.

Mahkemece yargı yolu nedeniyle verilen görevsizlik kararının bozulması üzerine bozma ilamına uyularak bu kez meralık vasfının yitirilmiş olduğu gerekçesiyle davanın reddine dair karar verilmiştir.

Hükmü davacı vekili temyiz etmiştir.

4342 sayılı Kanunun 5187 sayılı kanunun 3. maddesiyle değişik 14. maddesi ‘’tahsis amacı değiştirilmedikçe mera, yaylak ve kışlaktan bu Kanunda gösterilenden başka şekilde yararlanılamaz‘’ hükmü yer almakta ve hükmün devamında tahsis değişikliği yapılabilecek yerler ve durumlar belirtilmiştir. 4. maddede belirtilen şartların varlığı halinde ilgili müdürlüğün talebi, komisyonun ve defterdarlığın uygun görüşü üzerine, valilikçe tahsis amacı değiştirilebilir. Dava konusu 1719 parsel sayılı taşınmaz 1964 yılında hükmen mera olarak sınırlandırılmış ve Bala Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 1938/21-145 sayılı ve yine Bala Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 1981/156-82 sayılı Kararları ile Karakeçili Köyü merası olduğu belirlenmiştir.

4342 sayılı Kanunun 14. maddesine uygun tahsis amacı değiştirilmeden, kesinleşmiş mahkeme kararlarına rağmen ve taşınmazın imar planı dışında olduğu da gözetilmeden, davanın kabulü yerine çekişmeli taşınmazın meralık vasfını yitirmiş olduğundan bahisle ret kararı verilmesi doğru görülmemiş, bu nedenle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, İhbar olunan Hazinenin taraf sıfatı bulunmadığından temyiz isteminin reddine, istek halinde temyiz harcının davacı tarafa iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19.04.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23733, Karar No: 2014/3167, Tarih: 21.02.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/23733 E.  ,  2014/3167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gerekçeli kararın sanıklardan ...'a tebliğ edilememesi üzerine mahkemece sanığın adresinin ayrıntılı şekilde araştırılmasının istendiği, kolluk tarafından yapılan araştırma sonucunda sanığın ''. Caddes.:... Ümraniye'' adresinde ikamet ettiğinin tespit edildiği, mahkemece bu adrese tebligat yapılması gerekirken 7201 sayılı Tebligat Kanununun 28. maddesine göre yapılan ilanen tebligatın geçersiz olduğu, yine diğer sanık ...'in 26.02.2006 tarihinde Ankara 26.Asliye Ceza Mahkemesinde yapılan sorgusunda '' ... köyü Mecitözü '' adresinde ikamet ettiğini beyan etmesine karşın gerekçeli kararın 28.02.2006 tarihli sorgusunda beyan ettiği '... '' adresine tebligata çıkarıldığı ve tebligatın iadesi üzerine daha önce geçerli bir tebligatta yapılmayan aynı adrese 7201 sayılı Tebligat Kanununun 35. maddesi ile daha sonra aynı kanunun 28. maddesine göre yapılan tebliğ işlemlerinin geçersiz olduğu, bu nedenlerle sanıkların 09.03.2009 ve 02.11.2009 tarihli dilekçeler ile eski hale getirme talebiyle birlikte yaptıkları temyiz istemlerinin süresinde olduğunun kabulü gerektiği, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 311. maddesi hükmüne göre, eski hale getirme istemiyle birlikte temyiz talebinde de bulunulması halinde inceleme merciinin Yargıtay'ın ilgili dairesi olduğundan, hukuki dayanaktan yoksun olan mahkemenin 23.03.2009 gün 2009/403 ve 13.11.2009 gün 2009/1714 değişik iş sayılı kararları kaldırılarak yapılan incelemede;

Sanıklardan ...'in diğer sanık ...'a verdiği suça konu iki adet sahte çekin bu sanık tarafından iki farklı işyerinden yapılan alışverişler sırasında kullanılmasından ibaret olayda, iki ayrı resmi belgede sahtecilik suçunun oluştuğu gözetilmeyerek eylemlerin teselsül eden tek suç kabul edilerek yazılı şekilde hükümler kurulması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Hükmolunan ceza miktarları itibariyle 5728 sayılı Yasayla değişik CMK.nun 231. maddesinin uygulanma olanağı bulunmayan sanıklar hakkında toplanan deliller karar yerinde incelenip, suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasıfları tayin, cezayı artırıcı sebebin nitelik ve derecesi, azaltıcı sebebin ise bulunmadığı takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, suç tarihinde yürürlükte

bulunan 765 sayılı TCK. ile 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun somut olaya ilişkin ilgili hükümleri ayrı ayrı tatbik olunarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe kanun belirlenmiş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 21.02.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/30972, Karar No: 2014/22459, Tarih: 30.09.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/30972 E.  ,  2014/22459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın çaldığı balıkları, balık halinde satmış olabileceği bilgisi alınarak polisin yaptığı araştırma sonucunda bulunup işyeri sahibinin rızası ile ahtapotların katılana iade edildiği, mercan balıklarının tüketilmiş olması nedeniyle iadesinin mümkün olmadığı, sanığın etkin bir pişmanlığının ve rızai bir iadesinin bulunmaması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 168/1 maddesinin uygulama koşullarının oluşmadığı gibi mercan balıkları ile kırılan cama ait zararları sanığın kovuşturma aşamasında gidermek istemesine karşın katılanın kabul etmemesi nedeniyle sanığa ödeme yeri belirlenerek zararı gidermesi için süre verilmesi ve katılandan aynı yasanın 168/4 maddesi uyarınca kısmi iadeye rıza gösterip göstermediği sorulup sonucuna göre aynı yasanın 168/2-4 maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerekirken belirtilen hususlar araştırılmadan, etkin pişmanlığın soruşturma aşamasında gerçekleştiği kabul edilerek aynı Yasanın 168/1. maddesinin uygulanması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 30.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5895, Karar No: 2018/2798, Tarih: 27.02.2018

**8. Hukuk Dairesi         2016/5895 E.  ,  2018/2798 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup, hükmün duruşma yapılması suretiyle Yargıtay'ca incelenmesi davalı alacaklı vekili tarafından istenilmiştir. Dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 27.02.2018 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü temyiz eden davalı alacaklı vekili Avukat Gönül Şanlı geldi. Başka gelen olmadı. Duruşmaya başlanarak temyiz isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan ve hazır bulunanların sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı 3.kişi vekili, 06/09/2012 tarihinde haczedilen fındıkların davacıya ait olduğunu, müvekkili şirketin hacze konu işyerini davalı borçludan kiraladığını, fındık sezonunun başladığı 2012 yılı Ağustos ayından itibaren bu yeri kullandığını, hacze konu fındık ürünlerinin tamamının müvekkiline ait olduğunu, bedellerinin müstahsillere ödendiğini, icra müdürlüğü tarafından müvekkili şirkete ait vergi levhası, çalışma ruhsatı gibi belgelerin varlığının tespit edildiğini, mülkiyet karinesinin müvekkili lehine olduğunu, aksinin alacaklı tarafça ispatlanması gerektiğini belirterek davanın kabulü ile haczedilen menkuller üzerindeki haczin kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, borçlu şirketin faaliyetlerini aralarında sıkı organik bağ olan davacı şirket üzerinden yürüttüğünü, bu şekilde alacaklıdan mal kaçırmaya gayret ettiklerini, haczedilen menkullerin borçluya ait olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.