muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/2476, Karar No: 2011/1776, Tarih: 23.03.2011

Mahkemece iddia ve savunmanın kıymetlendirilmesi yönünden taşınmaz başında keşif yapılmış, bir yerel bilirkişi dinlenilmiş tespitte saptanan hukuksal olgu ile keşifte saptanan hukuksal olgu birbirine aykırı düştüğü halde taşınmaz başında tutanak bilirkişileri dinlenilmemiş, varsa nedenleri hüküm yerinde gerekçeleriyle açıkça gösterilmemiştir. Böylesine yetersiz araştırma ve soruşturma ile hüküm kurulamaz.

O halde davada sağlıklı bir sonuca varılabilmesi için öncelikle taraflardan tanıklarını liste halinde dava dosyasına ibraz etmeleri istenilmeli, bundan sonra yöreyi iyi bilen el verdiğince yaşlı, yansız, yerel ve uzman bilirkişi tarafların aynı yöntemle gösterecekleri tanıklar ve tespit tutanağı bilirkişilerinin tümü hazır olduğu halde taşınmaz başında yeniden keşif yapılmalı, taşınmazın öncesinin kime ait olduğu, kimden kime kaldığı, zilyetliğin başlangıç günü, süresi ve sürdürülüş biçimi hakkında yerel bilirkişi ve tanıklardan olaylara dayalı bilgi alınmalı, tutanak bilirkişileri de ayrı ayrı taşınmaz başında dinlenerek hükme dayanak yapılan keşifte dinlenen yerel bilirkişi sözleri ile tutanak bilirkişilerinin beyanları arasındaki aykırılık giderilmeli, dava konusu taşınmaza sınırda komşu tüm taşınmazların tespit tutanağı ve varsa dayanağı belgeler getirtilmeli, tespitlerine bir kayıt ve belge esas alınan komşu taşınmazlar varsa sözü edilen kayıt ve belgelerde nizalı parsel yönünün ne biçimde ve kimin yeri olarak sınır gösterildiği yönü üzerinde durulmalı, komşu taşınmazların tespitlerine bir kayıt ve belge esas alınmamışsa tutanak içeriği dikkate alınarak yerel bilirkişi ve tanık sözleri denetlenmeli, komşu taşınmazların tespitte saptanan türleri ve eylemli durumları incelenip irdelenmeli, bundan sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna uygun bir karar verilmelidir.

Mahkemece böylesine bir araştırma ve soruşturma yapılmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davacı ...'in temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan 91,05 TL harcın istek halinde davacıya iadesine, 23.03.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9718, Karar No: 2018/3900, Tarih: 03.07.2018

**23. Hukuk Dairesi         2015/9718 E.  ,  2018/3900 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki eser sözleşmesine dayalı tapu iptali, alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacılar vekili, taraflar arasında 02.04.2011 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, sözleşmenin imzalanmasından sonra davalı tarafça A ve C bloklarda ruhsat ve proje değişikliği ile fazladan bağımsız bölüm yapıldığını, binanın zemin katı olarak söylenen yere dükkan yapıldığı, her katta 4 daire olacakken 6 daire yapıldığını ve m²lerin düştüğünü, çekilen ihtarların sonuçsuz kaldığını ileri sürerek A ve C bloklarda fazladan yapılan bağımsız bölümlerin ve arsa paylarının tapularının müvekkili davacıların hissesine düşen oranda iptali ile müvekkili davacılar adına tapuya tesciline, tescil taleplerinin kabul edilmemesi halinde A ve C bloklarda fazladan yapılan bağımsız bölümlerin ve arsa paylarının müvekkili davacılarının hissesine düşen oranın rayiç bedellerinin tespiti ile fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 10.000 TL alacağın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile müvekkili davacılara ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının davasına dayanak yaptığı iddiaların gerçek dışı olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının davasına dayanak yaptığı iddiaların gerçek dışı olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece iddia,savunma ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasında imzalanan adi yazı 02.04.2011 tarihli arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesinin inşaatın tamamlanması nedeniyle geçerli hale geldiği, sözleşmenin 7. maddesinde müteahhide verilen arsa doğrultusunda müteahhidin komşu parsellerle anlaşma yapması halinde bahse konu olan dairelerin sabit olup, arsa sahiplerinin herhangi bir hak talebinde bulunamayacakları, 8.maddesinde ise Belediyece izin verilen tüm haklar ile binalarda bodrum kat veya çatı katı veya buna benzer arsa üzerinde hak doğduğunda bu hakların tamamının müteahhide ait olduğu, 7 daire olarak belirtilen alan haricinde kalan kısımlar üzerinde hiçbir hak talep edilemeyeceğinin bildirildiği, yapılacak binanın zemin katının dükkan yada mesken olarak yapılıp yapılmayacağı hususunda madde bulunmadığı, ilave bağımsız bölümlerde arsa sahiplerinin hak talep etmeyeceklerinin açık olarak belirtildiği, sözleşmede zemin katın ne olarak yapılacağı hususunda açık anlaşma bulunmadığından ve taraflar arasında yazılı sözleşme bulunduğundan yapılacak binanın zemin katının mesken olarak kararlaştırılıp sonradan dükkan olarak yapıldığı iddiasında ispat yükünün davacılarda olduğu, taraflar arasında yazılı sözleşme bulunduğundan bu hususta tanık deliline dayanılamayacağı, davacı vekilinin yemin deliline de başvurmayacağını beyan ettiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlerden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03.07.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/19098, Karar No: 2017/24958, Tarih: 15.11.2017

**4. Ceza Dairesi         2017/19098 E.  ,  2017/24958 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tehdit suçundan sanık ...’nin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 106/1, 62, 52/1-2 ve 52/2. maddeleri uyarınca 1.500,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, cezasının anılan Kanun'un 58. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine dair Küre Asliye Ceza Mahkemesinin 05/07/2017 tarihli ve 2017/23 esas, 2017/45 sayılı kararı, Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 26/09/2017 gün ve 94660652-105-37-8399-2017-Kyb sayılı istemleri ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06/10/2017 gün ve 2017/56093 sayılı bozma düşüncesini içeren ihbarnamesiyle Daireye gönderilmiş olduğu görülmekle, dosya incelendi:

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Mükerrir olan sanığın üzerine atılı hakaret suçu nedeniyle hakkında uygulanan 5237 sayılı Kanun’un 106/1. maddesinde hapis veya adlî para cezasının seçimlik ceza olarak öngörüldüğü cihetle, 5237 sayılı Kanun'un 58/3. maddesindeki “Tekerrür halinde, sonraki suça ilişkin kanun maddesinde seçimlik olarak hapis cezası ile adlî para cezası öngörülmüşse, hapis cezası hükmolunur.” şeklindeki düzenlemeye aykırı olarak seçimlik ceza olarak hapis cezası yerine adlî para cezasına hükmedilmesinde,

2-Sanık hakkında adli para cezasına hükmedilmesi karşısında Türk Ceza Kanunu'nun 58. maddesinde düzenlenen tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesinde, isabet görülmediğinden, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan hükmün bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunduğu anlaşılmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-Olay:

Tehdit suçundan sanık ...’nin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 106/1, 62, 52/1-2 ve 52/2. maddeleri uyarınca 1.500,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, cezasının anılan Kanun'un 58. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine dair Küre Asliye Ceza Mahkemesinin 05/07/2017 tarihli ve 2017/23 esas, 2017/45 sayılı hükmünün, "Mükerrir olan sanığın üzerine atılı hakaret suçu nedeniyle hakkında uygulanan 5237 sayılı Kanun’un 106/1. maddesinde hapis veya adlî para cezasının seçimlik ceza olarak öngörüldüğü cihetle, 5237 sayılı Kanun'un 58/3. maddesindeki “Tekerrür halinde, sonraki suça ilişkin kanun maddesinde seçimlik olarak hapis cezası ile adlî para cezası öngörülmüşse, hapis cezası hükmolunur.” şeklindeki düzenlemeye aykırı olarak seçimlik ceza olarak hapis cezası yerine adlî para cezasına hükmedilmesinde,

2-Sanık hakkında adli para cezasına hükmedilmesi karşısında Türk Ceza Kanunu'nun 58. maddesinde düzenlenen tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesinde, isabet görülmediği gerekçeleriyle kanun yararına bozmaya konu edildiği anlaşılmıştır.

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

2-Sanık hakkında adli para cezasına hükmedilmesi karşısında Türk Ceza Kanunu'nun 58. maddesinde düzenlenen tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesinde, isabet görülmediği gerekçeleriyle kanun yararına bozmaya konu edildiği anlaşılmıştır.

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

TCK'nın 58. maddesindeki düzenlemeler karşısında, sanık hakkında seçimlik cezalar öngörülen suçta adli para cezasının tercih edilmesinde ve sonuç olarak belirlenen adli para cezasında, TCK'nın 58. maddesinin uygulanmasına karar verilmesinde isabet bulunup bulunmadığının belirlenmesine ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca hâkim veya mahkemece verilip istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümlerde, maddî hukuka veya yargılama hukukuna ilişkin hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtay’ca bozulması istemini, yasal nedenlerini açıklayarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirecektir. Bunun üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı da hükmün veya kararın bozulması istemini içeren yazısına bu nedenleri aynen yazarak, Yargıtay ceza dairesine verecek, ileri sürülen nedenlerin Yargıtay’ca yerinde görülmesi halinde karar veya hüküm yasa yararına bozulacak, yerinde görülmezse istem reddedilecektir.

Kanun yararına bozma yasa yoluna, istinaf ve temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşmiş hüküm ve kararlara karşı gidilebilmesi nedeniyle kesin hükmün otoritesinin bütünüyle zedelenmemesi amacıyla bu yola başvurabilmek için hukuka aykırılık halinin ciddi boyutlara ulaşması gerekmektedir.

Böylece ülke sathında uygulama birliğine ulaşılacak, hâkim ve mahkemelerce verilen cezaya ilişkin karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıklar ile uygulamadaki esaslı yanlışlar ve esasa etkili usul yanılgılarının, toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesi sağlanacaktır.

Kesinleşen bu karar veya hükümlerdeki aykırılıklar başka suretle giderilmesi mümkün olmadığı takdirde, ikincil ve olağanüstü nitelikte olan kanun yararına bozma yasa yoluna konu edilebilecektir.

Bölge Adliye Mahkemeleri 20/07/2016 tarihinde faaliyetine başlamış, 5271 sayılı Yasa'da olağan kanun yolları arasında sayılan istinaf kanun yoluna ilişkin düzenlemeler bu tarihte yürürlüğe girmiştir.

Kesinleşen bu karar veya hükümlerdeki aykırılıklar başka suretle giderilmesi mümkün olmadığı takdirde, ikincil ve olağanüstü nitelikte olan kanun yararına bozma yasa yoluna konu edilebilecektir.

Bölge Adliye Mahkemeleri 20/07/2016 tarihinde faaliyetine başlamış, 5271 sayılı Yasa'da olağan kanun yolları arasında sayılan istinaf kanun yoluna ilişkin düzenlemeler bu tarihte yürürlüğe girmiştir.

Anılan Yasanın istinaf kenar başlıklı 272. maddesi" (1) İlk derece mahkemelerinden verilen hükümlere karşı istinaf yoluna başvurulabilir. Ancak, onbeş yıl ve daha fazla hapis cezalarına ilişkin hükümler, bölge adliye mahkemesince re'sen incelenir. (2) Hükümden önce verilip hükme esas teşkil eden veya başkaca kanun yolu öngörülmemiş olan mahkeme kararlarına karşı da hükümle birlikte istinaf yoluna başvurulabilir. (3) Ancak; a) (Değişik: 31/3/2011-6217/23 md.) Hapis cezasından çevrilen adlî para cezaları hariç olmak üzere, sonuç olarak belirlenen üçbin Türk Lirası dâhil adlî para cezasına mahkûmiyet hükümlerine, b) Üst sınırı beşyüz günü geçmeyen adlî para cezasını gerektiren suçlardan beraat hükümlerine, c) Kanunlarda kesin olduğu yazılı bulunan hükümlere, Karşı istinaf yoluna başvurulamaz." biçimindedir.

./..

.3.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2014/6-250 E.-2015/409 K. sayılı ve 17.11.2015 tarihli kararında belirtildiği üzere,

./..

.3.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2014/6-250 E.-2015/409 K. sayılı ve 17.11.2015 tarihli kararında belirtildiği üzere,

5271 sayılı CMK'nun 223. maddesinde; beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirleri, davanın reddi, davanın düşmesi kararlarının hüküm olduğu belirtilmiş, maddenin son fıkrasında; "adlî yargı dışındaki bir yargı merciine yönelik görevsizlik kararı"nın kanun yolu bakımından da hüküm sayılacağı açıkça vurgulanmıştır. Sayılan hükümlerin verilme şartları da maddede ayrıntılı olarak hüküm altına alınmış, altıncı fıkrada; "yüklenen suçu işlediğinin sabit olması halinde, belli bir cezaya mahkûmiyet yerine veya mahkûmiyetin yanı sıra güvenlik tedbirine hükmolunacağı" belirtilmiştir. 5237 sayılı TCK'nun 2. maddesinde güvenlik tedbirleri yönünden de kanunilik ilkesinin geçerli olduğu vurgulandıktan sonra, 53 ila 60. maddeler arasında "güvenlik tedbirleri" düzenlenmiştir. TCK'nun 53. maddesinde "belli hakları kullanmaktan yoksun bırakılma", 54. maddesinde "eşya müsaderesi", 55. maddesinde "kazanç müsaderesi", 56. maddesinde "çocuklara özgü güvenlik tedbirleri", 57. maddesinde "akıl hastalarına özgü güvenlik tedbirleri", 59. maddesinde "sınır dışı edilme", 60. maddesinde ise "tüzel kişiler hakkında güvenlik tedbirleri" ile ilgili düzenlemelere yer verilmiştir. Güvenlik tedbirleri anılan maddelerde sayılanlarla sınırlı olmayıp, özel kanunlarda da kanunilik ilkesine uyulmak şartıyla farklı güvenlik tedbirlerine yer verilmesi mümkündür. 5237 sayılı TCK’da yaptırım olarak ceza ve güvenlik tedbirlerine yer verilmiş olup, 5271 sayılı CMK’nun 223. maddesinde de güvenlik tedbirlerine hükmedilmesine ilişkin kararların hüküm sayılacağı açıkça belirtilmek suretiyle, tedbir kararlarının da temyiz yeteneğinin bulunduğu ortaya konulmuştur. Bu nedenle, gerek mahkûmiyete ek, gerekse bağımsız olarak hükmedilen güvenlik tedbirleri, kesin nitelikte bulunan hükümlere her yönüyle temyiz edilebilirlik niteliği kazandıracaktır. Adli para cezasının yanında ayrıca hükmolunan tekerrür konusu, TCK’nun birinci kitabının üçüncü kısmında "güvenlik tedbirleri" başlığını taşıyan ikinci bölümünde düzenlenmiş olup, kanunun 58. maddesinde mükerrirler hakkında, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirileceği öngörülmüştür. Tekerrürün maddi ceza hukuku yönü bulunsa da, güvenlik tedbiri olarak düzenlendiğinde de şüphe bulunmamaktadır. Bu nedenle, kesin nitelikteki adli para cezasının yanında ayrıca güvenlik tedbiri niteliğinde bulunan mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi karşısında, hükmün temyizinin mümkün olduğu kabul edilmelidir.

İncelenen dosyada;

İncelenen dosyada;

Sanık sanık ... hakkında 26/05/2014 tarihinde 106/1-2. cümle, 53 ve 58. maddeleri gereğince yargılanıp cezalandırılması için kamu davası açıldığı, yapılan yargılama neticesinde 12/06/2014 tarihinde TCK'nın 106/1-2. cümle ve 62 maddeleri uyarınca neticeten 25 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına, cezasının anılan Kanun'un 58. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verildiği, hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 2015/12442 E.-2017/8835 K. sayılı ve 22/03/2017 tarihli kararıyla hükmün diğer yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verildiği, bozma üzerine yapılan yargılamada sanığın ve katılanın dinlendiği, bozma ilamına uyulduğu, 05/07/2017 tarihinde TCK'nın 106/1, 62, 52/1-2 ve 52/2. maddeleri uyarınca

1.500,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, cezasının anılan Kanun'un 58. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verildiği, hüküm fıkrasında sonuç olarak verilen 1.500,00 TL adli para cezasına ilişkin hükmün 5271 Sayılı CMK'nun 272/3-a maddesi uyarınca kesin olduğunun belirtildiği, hükmün sanığın huzurunda katılanın ise yokluğunda verildiği, gerekçeli kararın sanık ve katılana 17/07/2017 tarihinde bizzat tebliğ edildiği, hükmün 05/07/2017 tarihi itibariyle kesinleştirildiği anlaşılmıştır.

Dosya kapsamı, kanun yararına bozma istemi ve tüm bu açıklamalar birlikte değerlendirildiğinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2014/6-250 E.-2015/409 K. sayılı ve 17.11.2015 tarihli kararında açıklanan hususlar nazara alındığında, her ne kadar sanık hakkında TCK'nın 106/1. maddesi uyarınca doğrudan adli para cezası tercih edilmiş ise de, cezasının anılan Kanun'un 58. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi nedeniyle hükme karşı olağan kanun yolunun açık olmasına karşın, hüküm fıkrasında kesin olduğu belirtilmek suretiyle, huzurunda karar verilen sanık ve karar tebliğ edilen katılan yanıltılmıştır. Her ne kadar gerekçeli karar sanık ve katılana tebliğ edilmiş ise de, tebligatlarda hükme karşı olağan kanun yolunun açık olduğunun, başvuru şekil ve yönteminin belirtilmediği anlaşılmış, açıklanan bu nedenlerle, hükmün yöntemince kesinleştirildiğinden bahsedilemeyeceği için bu aşamada kanun yararına bozma yoluyla incelenmesi olanaklı görülmemiştir.

IV-Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle,

1-Adalet Bakanlığınının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce, hükmün henüz kesinleşmemiş olması nedeniyle yerinde görülmediğinden, CMK'nın 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZMA İSTEĞİNİN REDDİNE,

IV-Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle,

1-Adalet Bakanlığınının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce, hükmün henüz kesinleşmemiş olması nedeniyle yerinde görülmediğinden, CMK'nın 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZMA İSTEĞİNİN REDDİNE,

2-Dosyanın, hükme karşı kanun yolunun açık olduğunun, kanun yolu bildiriminin başvuru mercii, süresi ve yöntemi açısından şerhli davetiye ile sanık ve katılana bildirilip, tebligat eksikliğinin ikmali ile süresinde başvuruda bulunulması halinde temyiz incelemesi için Yargıtay’a gönderilmesini, aksi takdirde usulünce kesinleştirme işlemi gerçekleştirilerek, bu aşamadan sonra kanun yararına bozma isteminde bulunulmasını temin için mahkemesine iadesine, 15/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/12781, Karar No: 2010/2363, Tarih: 24.03.2010

**5. Ceza Dairesi         2007/12781 E.  ,  2010/2363 K.**

**"İçtihat Metni"**

Zimmet suçundan sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...’ın yapılan yargılanmaları sonunda; eylemlerinin görevi kötüye kullanma suçunu oluşturduğunun kabulü ile zamanaşımı süresinin dolması nedeniyle açılan kamu davalarının ortadan kaldırılmasına dair, ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 16.04.2007 gün ve 2000/83 Esas, 2007/181 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ... haklarında kurulan hükümlerin incelenmesinde;

15.09.2000 gün ve 2000/1971 Esas sayılı iddianamedeki kooperatifin 1998 yılı balık giriş çıkışlarının incelenmesi sonucu fark olarak bulunan balık miktarının ortalama satış bedelleri üzerinden hesaplanması sonucundaki 5.028.584.837 TL.nin sanıkların uhdesinde kaldığı iddiası ve buna bağlı olarak söz konusu açığın faturasız balık satışlarından kaynaklanıp kaynaklanmadığı konusunun Sayıştay emekli uzman denetçilerince tanzim olunan 03.01.2002 tarihli bilirkişi raporunda irdelenip değerlendirilmeden ve yine incelida fiyat farkı olarak düzenlenen müstahsil makbuzlarından ödenmeyen 479.880.000 TL.nin sanıkların zimmetinde kaldığı iddiası ile ilgili olarak kesilen her bir müstahsil makbuzunun ilgilisi olan balıkçının ve o dönemde kooperatif kayıtlarını tutan ve müstahsil makbuzlarını tanzim ettiği belirtilen ...’nın tanık sıfatıyla dinlenmeleri gerektiği gözetilmeden eksik incelemeyle ve sanıkların eylemlerinin ne şekilde görevi kötüye kullanma suçunu oluşturduğuna ilişkin deliller tartışılıp değerlendirilerek, ulaşılan kanaatin gerekçeleri karar yerinde gösterilmeden CMK.nun 230. maddesi amir hükmüne aykırı olarak gerekçesiz şekilde hüküm kurulması,

Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelemesinde;

Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelemesinde;

Sanık savunmaları, tanık beyanları, 18.06.2001 ve 03.01.2002 günlü bilirkişi raporları ile yönetim kurulu karar defterindeki ilgili karar ve kayıtlardan anlaşıldığı üzere sanıklardan ...’ın kooperatifin başkanı ve kasası durumunda bulunup kooperatif kayıtlarına yapılan giriş çıkışlar ile kayıtların işlenmesinden birinci derecede sorumlu olduğu bu nedenle 01.01.1999 ile 27.10.1999 tarihleri arasında alınan 20.838 kg balığın (Kefal ve Lida) 15.203.kg’nın satılıp geriye kalan 5.635 kg. balığın ise fire ve zayiat olduğuna dair herhangi bir tutanak, genel kurul, yönetim kurulu kararı veya resmi kuruluşlarca düzenlenen bir rapor bulunmaması nazara alınarak 5.635 Kg balığın faturasız olarak satılıp kooperatif kayıtlarına intikal ettirilmemesi suretiyle satış bedeli olan 8.335.996.335 TL.nin, yine kooperatif işlerinde kullanıldığına dair somut veri bulunmaması nedeniyle sanığın şahsi telefon görüşmeleri ile aracına ait tamir ve bakım masraflarından müteşekkil 193.929.304 TL.nin sanık ...’ın uhdesinde kaldığı ve yukarıda açıklanan bu eylemleri nedeniyle müteselsilen zimmet suçunu işlediği sabit olduğu halde eylemleri görevi kötüye kullanma olarak nitelendirilip yazılı şekilde karar verilmesi,

Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Her ne kadar sanığın 5635 kg balığın satış bedeli olan 8.335.996.375 TL ile diğer sanık ...’ın şahsi telefon görüşmeleri ile aracının bakım ve tamir masraflarından oluşan 193.929.304 TL.yi kooperatife ödettirilmesinden kaynaklanan şekilde zimmet suçundan sorumlu tutulması istenmiş ise de, sanığın bu eylemlerin icrasına katıldığı yolunda savunmasının aksine delil bulunmadığı, ancak kooperatifin ... Su Ürünleri Ltd. Şirketinden alacağına karşılık sanıklardan ...’in tek imzasıyla tanzim olunan makbuz nedeniyle tahsil edilmiş gibi görünen ancak kooperatif kayıtlarına intikal ettirilmeyen 1.260.000.000 TL.nin sanık ...’in zimmetinde kaldığı iddiası ile ilgili olarak; ... firması ile kooperatifin kayıtları karşılıklı olarak incelenmek suretiyle makbuza konu olan 1.260.000.000 TL ve toplam olarak 7.500.000.000 TL.nin kayıtlarda ödenmiş görünüp görünmediği ve ödenmiş ise ne miktarının ödenmiş olduğunun tespiti ile sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Sanıklar ..., ... ... ve ... haklarında kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;