muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/13801, Karar No: 2011/14194, Tarih: 07.12.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/13801 E.  ,  2011/14194 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 02/06/2009 gün ve 6475 -9025 sayılı bozma kararında özetle; "Çekişmeli ... köyü 115 ada 15 parsel (1160 m2) hakkında açılan davanın reddine karar verilmişse de, mahkemece kesinleşmiş orman kadastrosuna göre karar verildiği, oysa eski tarihli resmi belgelerde taşınmazın kısmen veya tamamen yeşil renkli bölümde işaretlendiği, taşınmazın fındıklık olarak kullanıldığı belirtilmişse de fındık ağaçlarının yaşının, sayısının, taşınmazdaki dağılımının belirlenmediği, memleket haritasında fındık rumuzunun da bulunmadığı, Hazine tarafından, taşınmazın öncesi itibarıyla orman olması nedeniyle zilyedlikle kazanılamayacağı iddia edildiğine göre, 4999 sayılı Yasanın 7. maddesine göre herhangi bir nedenle orman sınırı dışında kalmış orman olup olmadıklarının hem yöreye ait en eski tarihli, hem de kadastro tesbitinden 20 yıl önceye ait (yeni tarihli) resmi belgeler karşılaştırılmak suretiyle incelenmesi, eğimi % 12'den fazla, çalılık cinsi ağaçlarla kaplı, ormanın devamı niteliğindeki yerlerin orman sayılan yerlerden olduğu ve 4999 sayılı Yasa ile değişik 6831 sayılı Yasanın 7/1. maddesi gereğince herhangi bir nedenle sınırlama dışında kalmış olmaları nedeniyle her zaman orman sınırı içine alınabileceklerinin gözönünde bulundurulması, orman olmadıkları saptanırsa, bu kez 3402 sayılı Yasanın 14 - 17. madde koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediğinin araştırılması” gereğine değinilmiştir.

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın reddine ve dava konusu taşınmazın tesbit gibi tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 3116 sayılı Yasaya göre 1948 yılında seri bazda yapılıp kesinleşen orman kadastro çalışmaları ile 1975 yılında 1744 sayılı Yasaya göre yapılıp dava tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 2. madde uygulaması vardır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi uyarınca harç alınmasına yer olmadığına 07/12/2011 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/18355, Karar No: 2021/661, Tarih: 19.01.2021

**8. Ceza Dairesi         2019/18355 E.  ,  2021/661 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerini kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

TCK.nın 268. maddesinde tanımlanan başkasına ait kimlik bilgilerinin kullanılması suçunun oluşması için; failin işlediği suç nedeniyle kendisi hakkında soruşturma veya kovuşturma yapılmasını engellemek amacıyla, başkasına ait kimlik bilgilerinin kullanılması, TCK.nın 206. maddesindeki ''resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyanda bulunmak'' suçunun oluşabilmesi için ise, bir adli soruşturma ya da kovuşturma işlemi olmaksızın kimlik bilgilerinin kullanılması ve verilen kimlik bilgilerine göre resmi belge düzenlenmesi gerekir.

Somut olayda; çevreyi rahatsız eden şahıslar olduğunun bildirilmesi üzerine devriye olarak olay yerine giden görevlilerce yapılan kaba üst aramasında, üzerinde döner bıçağı bulunan ve kendisini ... olarak tanıtan sanık hakkında yapılan parmak izin incelemesinde, gerçek kimlik bilgilerinin tespit edildiğinin anlaşılması karşısında, 6136 sayılı Kanun'a Muhalefet suçu hakkında, bir suç soruşturması veya kovuşturması olup olmadığı araştırılarak, varsa ilgili dosya getirtilip onaylı fotokopisi denetime olanak verecek biçimde dosya arasında konulduktan sonra, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 19.01.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6044, Karar No: 2019/4163, Tarih: 04.07.2019

**6. Ceza Dairesi         2016/6044 E.  ,  2019/4163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Oluş ve dosya kapsamı ile mağdurun kollukta alınan 09.06.2014 tarihli ilk ifadesinde, kendisine saldıran kişiyi tam olarak görmediğini ve kim olduğuna dair herhangi bir tahmininin olmadığına ilişkin anlatımları ve sanığın adını olaydan uzun bir süre sonra dile getirmesi karşısında, sanığın yağmaya teşebbüs suçunu işlediğini gösteren, hükümlülüğüne yeterli, kuşkudan uzak, kesin, inandırıcı ve hukuka uygun kanıtlar bulunmadığı gözetilmeden, yüklenen suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, Üye ...'un muhalefetiyle 04.07.2019 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

Oluş ve dosya kapsamı ile mağdur anlatımlarına göre, sanık hakkında yağma suçundan kurulan mahkumiyet hükmü yerinde olup, hükmün onanması gerektiği düşüncesinde olduğumdan yüksek çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2012/8115, Karar No: 2014/967, Tarih: 17.01.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/8115 E.  ,  2014/967 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2010/79110

MAHKEMESİ : Ankara 24. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 03/02/2010

NUMARASI : 2009/680 (E) ve 2010/36 (K)

SUÇ : Mühür bozma

1- Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma” suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve Doğalgaz’ın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun'un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.” 5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. ...Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.02.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.03.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliğinin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa'nın 38 ve TCK'nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; Özelleştirme İdaresi Başkanlığınca Dairemize gönderilen 12.11.2013 tarih ve 2525 sayılı cevabi yazıda belirtildiği üzere Başkent Elektrik Dağıtım A.Ş.'nin 28.01.2009 tarihinde hisselerinin özel şirkete devredildiği, 07.02.2009 olan mühürleme tarihinde lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Kabule göre de;

5271 sayılı CMK’nun 231/5. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının verilebilmesi için, aynı maddenin 6. fıkrasında zararın ödenmesi koşulu öngörülmüş ise de, bu koşulun aranabilmesi için suçun niteliği veya işleniş biçimine ve doğurduğu sonuçlarına göre ortada maddi bir zararın bulunmasının zorunlu bulunması gerekmekte olup, mühür bozma suçunun kamu güvenine karşı suçlar arasında yer alıp, kamu idaresinin mühür koymaya yönelik iradesine karşı işlenmesi nedeniyle, mühür bozma eyleminin meydana getirdiği bir zarardan söz edilemeyeceği gözetilerek, daha önce işlediği kasıtlı bir suç bulunmayan sanığın kişilik özellikleri ve duruşmadaki tutum ve davranışları irdelenerek yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususunda ulaşılacak kanaate göre, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının gerekip gerekmediğine karar verilmesi gerekirken, aynı Yasanın 231/6. madde ve fıkrasında gösterilen objektif ve sübjektif koşullar değerlendirilmeksizin, yalnızca kaçak elektrik bedelini ödemediği gerekçesiyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18081, Karar No: 2014/7806, Tarih: 21.04.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/18081 E.  ,  2014/7806 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, aracın iadesine, sigaraların müsaderesine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1-Katılan gümrük idaresi adına hazine vekilinin temyiz istemine yönelik yapılan incelemede;

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen Gümrük İdaresi'nin 4733 sayılı yasaya muhalefet suçundan davaya katılma ve hükmü temyize yetkisi bulunmadığından, Gümrük idaresi adına hazine vekilinin temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesiyle yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE;

2-Sanığın temyiz istemine yönelik yapılan incelemede;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı yasa ile değişik 4733 sayılı yasanın 8/4.fıkrası uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan gümrük idaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücreti hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi uyarınca, hüküm fıkrasından gümrük idaresi lehine hükmedilen vekalet ücreti kısmının çıkarılması, diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.04.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3220, Karar No: 2012/7576, Tarih: 05.11.2012

**7. Hukuk Dairesi         2012/3220 E.  ,  2012/7576 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava, haksız ... sonucu uğranılan maddi ve manevi zararın tazmini, zarara neden olan tesisin proje dışındaki bölümünün yıkılması istemine ilişkindir. Mahkemece maddi tazminat istemi kabul edilmiş, manevi tazminat ve kal istemi ise red edilmiştir. Kararı davalı temyiz etmiştir.

Davacı, davalının 2009 yılında kurduğu Hidro Elektrik Santralinin su kanallarından akan çamurlu ... suyunun, kendisinin işletmekte olduğu alabalık tesisinde bulunan yavru balıklara zarar verdiğini, maddi zarar miktarının 43.950,00 TL olduğunu beyan ederek, maddi zararı ile 10.000,00 TL manevi zararının tazminini ve Hidro Elektrik Santralinin proje dışında yapılan kısmının sökülmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkmece, 07.12.2011 tarihli keşif sonrası tanzim edilen, ziraat ve su ürünleri uzmanı bilirkişilerin 21.12.2011 tarihli ortak raporu karara esas alınmıştır. Anılan raporda özetle; 05.07.2010 tarihli olay tutanağına göre tesiste 300.000 adet yavru balığın bulunduğu, bunların 293.000 adetinin telef olduğu ve tesisin hacmine göre bu kadar yavru balığın tesiste bulunmasının mümkün olduğu belirtilmiştir. Yapılan araştırmaya göre olay tutanağında bir yavru balığın fiyatının 15 kuruş olarak belirtilmiş olmasının piyasa değerine göre makul olduğu, bu kapsamda 293.000\*0,15=43.950,00 TL zararın oluşacağı hesaplanmıştır. Tesiste dinlendirme havuzu bulunmadığı, ancak buna benzer basit bir düzeneğin bulunduğu, tesiste dinlendirme havuzu bulunmasının %100 iyileştirme sağlamasa bile tesis için önemli faydasının bulunduğu, keşifteki incelemelerden anlaşıldığı üzere, oluşan büyük boyutlu zararın etkilerinin dinlendirme havuzu bulunması halinde kısmen de olsa azalabileceğinin düşünüldüğü beyan edilmiştir. Ancak bu durumun davacı açısından müterafik kusur olarak değerlendirilip değerlendirilmeyeceği konusunda teknik açıklama yapılmamıştır.

Ne var ki, mahkemece alınan 2. rapora itibar edilerek maddi tazminat talebinin kabulüne karar verilmiş olup, karara esas alınan bilirkişi raporunda, davacı tarafın alabalık tesisine dinlendirme havuzu yapmış olması halinde zarar miktarının azalacağı yönündeki tespite rağmen, zararın meydana gelmesinde ve zarar miktarı bakımından davacı tarafa izafe edilecek müterafik kusur bulunup bulunmadığı ve davacının kusuru bulunması halinde kusur oranı arştırılmadan karar verilmiş olması yerinde görülmemiştir.

Hal böyle olunca, karara esas alınan 21.12.2011 tarihli bilirkişi raporunda belirtildiği üzere, oluşan büyük boyutlu zararın etkilerinin tesiste dinlendirme havuzu bulunması halinde kısmen de olsa azalabileceği yönündeki tespit göz önünde bulundurularak, davacı tarafın da zararın meydana gelmesinde ve oluşan zarar miktarının büyüklüğünde kusurunun bulunup bulunmadığının tespiti amacıyla, keşfe katılan ve rapor hazırlayan bilirkişilerden denetime açık, teknik açıklamada bulunacak şekilde ek bilirkişi raporu alınarak, tarafların kusur oranı duraksamasız belirlendikten sonra, buna göre maddi tazminat miktarının hesaplanması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ; Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenle davalı taraf yararına BOZULMASINA; peşin alınan harcın istek halinde ilgilisine iadesine, 05.11.2012 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

İddia ve savunmaya, duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere, bu yolla saptanan dava niteliğine ve dosya kapsamında toplanıp değerlendirilen delillere, delillerin takdirine, tahlil ve tartışımına ilişkin kararda gösterilen gerekçelere göre, davalı tarafın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile kararın onanması gerektiği düşüncesi ile sayın çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2015/1371, Karar No: 2015/1691, Tarih: 27.04.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/1371 E.  ,  2015/1691 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlığa teşebbüs

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın suç tarihinde marketten sadece müştekinin beyanına göre değeri 37 TL olan sucukları alıp gittiği sırada ihbar üzerine suç mahalline 100 metre mesafede yakalandığı ve eline aldığı eşyanın değerine göre; eylem kalkışma aşamasında kalsa da başkaca herhangi bir eşya çalınmadığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nin temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 27.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/39833, Karar No: 2016/5113, Tarih: 02.03.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/39833 E.  ,  2016/5113 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe iade

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı ... davalı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının 04/03/2013 tarihinde .... .... Müdürlüğünde harita teknikeri olarak çalışmaya başladığını alt işveren nezdinde sigortalı gösterildiğini, yaptığı işin .... Genel Müdürlüğünün asıl işi olup fiilen kadastro müdürlüğünde harita sayısallaştırma grubunda çalıştığını, davalılar arasındaki sözleşmenin muvazaalı olduğunu iş akdinin sebep bildirilmeden feshedildiğini belirterek feshin geçersizliği ile asıl işveren .... Genel Müdürlüğüne işe iadesine, işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süre ücretine karar verilmesini istemiştir.

Davalı İdare vekili, davacının temizlik hizmet alım ihalesi kapsamında çalıştığını, harita teknikeri olmayıp temizlik işçisi olduğunu, diğer davalı firma işçisi olarak çalıştığını, işçi sayısının 7 işçiden 6 işçiye düşürülmesi nedeniyle yeni ihale döneminde çalıştırılmadığını, idareye husumet yöneltilemeyeceğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı şirket ise davalı kurumdan ihale ile temizlik işini aldıklarını davacının belirli süreli sözleşme ile çalıştığını, sözleşmenin muvazaalı olmadığını belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacı ...’nın ..... Genel Müdürlüğünde taşeron şirketlere bağlı olarak 04/03/2013 tarihinde harita teknikeri olarak çalışmaya başladığı, iş akdinin davalı işveren tarafından 31.12.2014 tarihinde fesih edildiği, iş akdinin feshinin haklı yada geçerli nedenle feshedildiğinin ispat yükünün davalı işverende olduğu, davacının iş akdinin haklı yada geçerli nedenle feshedildiğinin ispat edilemediği, davacının ..... Genel Müdürlüğü işyerinde taşeron şirketlere bağlı olarak çalıştığı, davalılar arasında asıl işveren alt işveren ilişkisinin olduğu davacının yaptığı iş nedeniyle iş akdinin belirsiz süreli olduğu gerekçesiyle davacının davalı şirkette işe iadesine karar verilmiştir.

Alt işveren; bir iş yerinde yürütülen mal ve hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde veya yardımcı işlerde, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren alanlarda iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini, sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımlamalara göre asıl işveren-alt işveren ilişkisinin varlığından söz edebilmek için iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekmektedir.