muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4545, Karar No: 2024/6493, Tarih: 18.09.2024

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının dayandığı 2000/17186 sayılı "bağdat" ibareli markasının 43 üncü sınıf "Yiyecek içecek sağlanması hizmetlerinde" tescilli olduğu, bu markanın davalı tarafından da "Bağdat Tatlıcısı" ibaresi aynı hizmet sınıfında, özellikle faturalarında, Z raporlarında, kaşelerinde, sattığı gıda ürünlerinde, yol kenarındaki ve iş yerinin girişindeki tabelalarında, iş yerinin duvarlarında, çeşitli paketlerinde, ıslak mendillerinde ve reklamlarında markasal olarak kullanıldığı, her ne kadar davalı tarafça "Bağdat Tatlısı"nın bir tatlı türü, yani cins isim olduğu ve mevcut kullanımının marka ihlali olarak değerlendirilemeyeceği savunulmuş ise de İlk Derece Mahkemesince de belirtildiği üzere, davalı tarafından “Bağdat” ibaresi “tatlı” emtiasında değil, “yiyecek ve içecek sağlanması hizmetleri”nde kullanıldığı, anılan hizmet sınıfında "Bağdat Tatlıcısı" ibaresinin ayırt edici olmadığının söylenebilmesinin mümkün görülmediği, ayrıca görüşüne başvurulan ve aralarında gıda mühendisinin de bulunduğu bilirkişi heyetince aksi yönde bir görüş de bildirilmediği, dolayısıyla Mahkemece davalının işbu davada ispatlanan kullanımlarının, davacıya ait marka hakkına tecavüz teşkil ettiğinin kabul edilmesinde bir isabetsizlik görülmediği; her ne kadar davacı vekilince sunulan dava dilekçesinde 556 sayılı KHK'nın 66 ncı maddesine dayanılmışsa da, 16.01.2019 tarihli ön inceleme duruşmasında tercih haklarını 6762 sayılı Kanun'un 151 inci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendine göre kullandıkları bildirildiğinden ve anılan tarih itibariyle yürürlükte bulunan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 141 inci maddesi uyarınca, tarafların ön inceleme duruşmasında iddia ve savunmalarını serbestçe değiştirmesi mümkün bulunduğundan, Mahkemece davacı yararına 6762 sayılı Kanun'un 151 inci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca tecavüz edenin rekabeti olmasaydı hak sahibinin elde edeceği muhtemel gelire göre tazminat hesabı yapılmasında bir isabetsizlik olmadığı, İlk Derece Mahkemesince davalı şirketin ticaret siciline tescil tarihi 06.01.2017 ile 25.04.2018 dava tarihi arasındaki dönem için tazminat hesabı yapılmışsa da, davalı tarafça davacının bayisi olduğu dönemde, yine davacıdan satın aldığı ürünleri satmasının davacının marka hakkına tecavüz teşkil etmeyeceği bu dönemde davalı tarafça elde edilen kar tutarının, tazminat hesabına dahil edilmemesi gerektiği, Dairelerince alınan 07.04.2023 tarihli ek bilirkişi raporunda da taraflar arasındaki bayilik ilişkisi incelendiği, davalının 06.01.2017 ana sözleşme tarihinden, davacı taraf ile aralarındaki bayilik ilişkisinin devam ettiği Temmuz 2017 tarihine kadar olan tüm alış faturalarındaki toplam tutarın belirlendiği, bu tutarın net satış tutarına dönüştürüldüğü ve davalının net gelirinden düşüldüğü, buna göre davalının kendi imalatı olan tatlı satışlarından, 25.04.2018 dava tarihine kadar hesaplanan toplam kar tutarının 59

.04.2023 tarihli ek bilirkişi raporunda da taraflar arasındaki bayilik ilişkisi incelendiği, davalının 06.01.2017 ana sözleşme tarihinden, davacı taraf ile aralarındaki bayilik ilişkisinin devam ettiği Temmuz 2017 tarihine kadar olan tüm alış faturalarındaki toplam tutarın belirlendiği, bu tutarın net satış tutarına dönüştürüldüğü ve davalının net gelirinden düşüldüğü, buna göre davalının kendi imalatı olan tatlı satışlarından, 25.04.2018 dava tarihine kadar hesaplanan toplam kar tutarının 59.714,18 TL olduğunun anlaşıldığı, her ne kadar davalı tarafça davacı yanın karlılık oranının 2018 yılının yarısını kapsayacak şekilde değil, 114 günlük dönem esas alınarak yapılmasının gerektiği, özellikle 2018 yılı ... Bayramının haziran ayı, Kurban Bayramının ise ağustos ayı içinde olduğu, hükme esas alınan bilirkişi raporunda 2018 dönemi satışlarının bu dönemleri de kapsadığı, oysa karlılık marjının bu dönemde olması gerekenden çok daha fazla bulunduğu savunulmuşsa da, Dairelerince alınan 07.04.2023 tarihli ek bilirkişi raporunda da açıklandığı üzere, mükelleflerin bir yıl içinde 4 dönem olarak vergi beyannamelerinde bulunmakta ve buna uygun şekilde gelir tablosu düzenlemekte oldukları gözetildiğinde günlük kayıt yapılamasının söz konusu olmayacağı, davalının 25.04.2018 dava tarihine kadar hesaplanması gereken gelir durumunun ise ikinci döneme ilişkin bulunduğu, bu döneme ait gelir tabloları dikkate alınarak belirlenen faaliyet kar oranına göre hesap yapılmasında da bir isabetsizlik olmadığı, sonuçta davacının talep edebileceği maddi tazminat tutarının, dava dilekçesi ile talep edilen 50.000,00 TL'den fazla, 59.714,18 TL olduğu anlaşılmışsa da taleple bağlı kalınarak 50.000,00 TL'ye hükmedilmesi gerektiği, manevi tazminat tutarı yönünden Mahkemece verilen hükme karşı davacı tarafça istinaf itirazında bulunulmadığı da gözetilerek, İlk Derece Mahkemesinin hükmettiği 25.000,00 TL manevi tazminat miktarının oluşa uygun bulunduğu, yine dava dilekçesinde faiz talep edilmemesi karşısında Mahkemece hükmedilen tazminat tutarlarına faiz yürütülmemesinde de bir isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile Ankara 4. ... ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi'nin 27.04.2022 gün ve 2021/47 E., 2022/126 K. sayılı kararının kaldırılmasına, davanın kısmen kabulüyle davalı taraf eyleminin davacıya ait tescilli "bağdat" ibareli marka hakkına tecavüz oluşturduğunun tespitine, tecavüzün önlenmesine, men'ine, davacının tescilli "bağdat" ibareli markası ile iltibas oluşturan davalının "yiyecek ve içecek" sınıfı için kullandığı tabelaların sökülmesine, reklam vasıtası, basılı evrak ve ürünlerin toplatılmasına, davacı tarafça talep edilen 50.000,00 TL maddi tazminatın davalıdan alınıp davacıya verilmesine, davacının fazlaya ilişkin hakkının saklı tutulmasına, davacı tarafça talep edilen manevi tazminattan takdiren 25

.000,00 TL maddi tazminatın davalıdan alınıp davacıya verilmesine, davacının fazlaya ilişkin hakkının saklı tutulmasına, davacı tarafça talep edilen manevi tazminattan takdiren 25.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan alınıp davacıya verilmesine, manevi tazminat açısından fazlaya ilişkin kısmın reddine, kararın hüküm özetinin masrafı sonradan davalı taraftan tahsil edilmek üzere Türkiye genelinde yayınlanan ve tirajı 100.000'in üzerinde olan bir gazetede bir kez ilan edilmesine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirttiği hususları tekrar ederek ve bunlara ek olarak Bölge Adliye Mahkemesince alınan bilirkişi raporunda istinaf istemlerinin tam ve gereği gibi karşılanmadığını, 06.01.2017-31.07.2017 döneminin tüm hesaplamalardan dışlanması gerektiğini, bu dönemde satılan tatlının net satışlar üzerindeki oranı dikkate alınarak sonraki dönemdeki satışlar üzerinden davacının mahrum kaldığı karın hesaplanması gerektiğini, hesaplamaların hatalı olduğunu, manevi tazminatın haksız ve fahiş olduğunu, müvekkili aleyhine 3 ayrı vekâlete hükmedilmesinin doğru olmadığını, davalının kararı istinaf etmemesiyle İlk Derece Mahkemesi karar tarihindeki tarifeye göre müvekkili lehine usuli kazanılmış hak oluştuğunu ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davalı eylemlerinin davacı adına tescilli markaya tecavüz teşkil edip etmediği, tecavüz teşkil ediyorsa men'i, ref'i ile maddi ve manevi tazminat istemlerinin haklılığı noktasındadır.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun 141 inci maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6769 sayılı Kanun'un 149 ve devam maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

18.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18918, Karar No: 2015/6038, Tarih: 29.04.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/18918 E.  ,  2015/6038 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ...(Kapatılan) 51. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 18/10/2012 gün ve 2011/50-2012/221 sayılı kararı bozan Daire’nin 15/09/2014 gün ve 2014/6136-2014/13723 sayılı kararı aleyhinde davalı ... ... Co. Ltd. vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin dava dışı Toprak Mahsulleri Ofisine ait pirinç cinsi emtiayı davalı ... Tic. Ltd. Şti. sorumluluğundaki... isimli gemi ile Mısır'dan ...'e taşınması sırasında sigortaladığını, nakliyat sonrasında 14.442 kg pirincin ağır hasarlı, 4198 kg pirincin ise eksik teslim edilmesi nedeniyle müvekkilince sigortalıya ödemede bulunulduğunu, yapılan ödeme nedeniyle TTK 1301. maddesi uyarınca davalılara rucu için icra takibi yapıldığını, davalıların yapılan takibe itirazları neticesinde takibin durduğunu ileri sürerek haksız itirazın iptaline ve takibin devamına, davalıların alacağın % 40’ından aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına mahkum edilmelerine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalı ... Tic. Ltd. Şti. yönünden davanın husumetten diğer davalı yönünden esastan reddine karar verilmiş, davalı ... ...Ltd yönünden verilen karar davacı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 15.09.2014 günlü ilamında açıklanan nedenlerle bozulmuştur.

Bu kez, davalı ... ... Co. Ltd. vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı ... ... Ltd. vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı ... ... Ltd. vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 05,20 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 251,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 29/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4189, Karar No: 2015/9637, Tarih: 19.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/4189 E.  ,  2015/9637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Söke 1. Asliye Hukuk Mahkemesi (İş mahkemesi sıfatıyla)

TARİHİ : 11/06/2014

NUMARASI : 2014/260-2014/329

Taraflar arasındaki alacak davasında Bodrum 1. Asliye ( İş) Hukuk ile Söke 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, hizmet tespiti ve işçi alacağının tahsili istemine ilişkindir.

Bodrum İş Mahkemesince, davacının davalı şirketin Söke şubesinde bulunan restoranda çalıştığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Söke İş Mahkemesi tarafından ise, Bodrum şubesinde çalıştığı gerekçesiyle yetkisizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu 5. maddesinde iş uyuşmazlıklarında yer itibari ile yetkili iş mahkemeleri belirlenmiştir. Buna göre, “İş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medenî Kanunu gereğince ikametgâhı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme muteber sayılmaz.”

İş mahkemelerinde yetki kuralı, Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanununun yetki kurallarına uygun olup buna ek olarak işin yapıldığı yer, diğer bir ifadeyle, işyeri mahkemelerini de yetkili kılmaktadır.

İş mahkemesine açılan davada yetki, dava tarihinde davalının ikametgâhının bulunduğu veya işçinin işini yaptığı yerdeki iş mahkemesi veya iş davalarına bakmakla görevli asliye hukuk mahkemesidir.

İş mahkemesinin yetkisi, kamu düzeni ile ilgili olduğundan, davalı tarafça süresinde itiraz edilmese de, hâkim tarafından kendiliğinden bu husus gözönünde bulundurulmalıdır. Bir başka anlatımla; hâkim, davanın her aşamasında yetki itirazını dikkate alabileceği gibi, kendisi de re'sen yetkisizlik kararı verebilir.

Türk Medenî Kanununun 19. maddesi uyarınca, gerçek kişi yönünden “Yerleşim yeri sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” Gerçek kişi işverenin başka bir yerde yerleşmek niyetiyle oturduğu kanıtlanmadığı takdirde, kural olarak nüfusta kayıtlı olduğu yerin ikametgâh sayılması gerekir.

Aynı Kanunun 17. maddesinde; gerçek veya tüzel bir kişinin birden çok yerde şubesinin bulunması durumunda o şubenin işlemlerinden dolayı, iflas davası ayrık olmak üzere anılan şubenin bulunduğu yerde de dava açılabileceği yönünde düzenleme yapılmıştır. Diğer yandan, 49. maddede de, “Tüzel kişinin yerleşim yeri, kuruluş belgesinde başka bir hüküm bulunmadıkça işlerinin yönetildiği yerdir. Bu yer de genelde merkezin bulunduğu yerdir” hükmü getirilmiştir.

Aynı Kanunun 17. maddesinde; gerçek veya tüzel bir kişinin birden çok yerde şubesinin bulunması durumunda o şubenin işlemlerinden dolayı, iflas davası ayrık olmak üzere anılan şubenin bulunduğu yerde de dava açılabileceği yönünde düzenleme yapılmıştır. Diğer yandan, 49. maddede de, “Tüzel kişinin yerleşim yeri, kuruluş belgesinde başka bir hüküm bulunmadıkça işlerinin yönetildiği yerdir. Bu yer de genelde merkezin bulunduğu yerdir” hükmü getirilmiştir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.04.2008 gün ve 2008/10-329 E- 2008/334 K. sayılı ilamında da "Tüzel kişilere karşı açılacak davalarda genel yetkili mahkeme, tüzel kişilerin yerleşim yerinin, yani merkezinin bulunduğu yer mahkemesi olmakla birlikte, şube işlemleri nedeniyle açılacak dava, taraf olarak bağlı bulunulan merkez davalı gösterilerek, şubenin bulunduğu yerde de açılabilir. “Kurum adına işlem yapmaya yetkili bulunmak” şubenin tanımından ortaya çıkan bir sonuç olup, şubenin bulunduğu yer mahkemesinin yetkili olmasında tek başına yeterli değildir. Şubenin bulunduğu yer yetkisi, o şubenin yapmış olduğu işlemlerden, davacıya ait işlemlerin yürütülmesinden doğan uyuşmazlıklarda geçerli bulunmaktadır." görüşü benimsenmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, davacı, davalı şirkete ait restoranın hem Bodrum hem Söke şubesinde değişik zamanlarda çalışmış ise de; bir kısım tanık beyanlarına göre, dava tarihinde Söke'de çalışmış, davacıya ait hizmet cetvelinde de; “ Cumhuriyet mahallesi, İstiklal Caddesi, No:1/B, Söke” adresi yazılıdır. Ayrıca, davalı Bodrum Asliye Hukuk (İş) Mahkemesine verdiği 06.03.2014 tarihli dilekçesiyle yetki itirazında da bulunmuştur. Açıklanan yasal düzenlemeler çerçevesinde; eldeki davada yetkili mahkeme Söke İş Mahkemesidir. Bu durumda, uyuşmazlığın Söke 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesinde görülüp çözümlenmesi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Söke 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 19/10/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10601, Karar No: 2014/18967, Tarih: 09.09.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/10601 E.  ,  2014/18967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 ve 5326 sayılı Yasaya aykırılık ile görevli memura direnme

HÜKÜM : - Sanık ...'un 5326 sayılı Yasaya aykırılık suçundan hükümlülük,

- Sanık ...'in 6136 ve 5326 sayılı Yasaya aykırılık suçlarından hükümlülük ve müsadere

- Sanık ...'un görevli memura direnme suçundan hükümlülük,

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık ... hakkında temyiz bulunmadığından, sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlerle sınırlı incelemede;

1- 5326 sayılı Kabahatler Yasasının 36/1 maddesi uyarınca verilen idari para cezasına ilişkin karar itiraza tabi olup temyiz yasa yoluna başvurulması olanaklı bulunmadığından; sanık ...’in, gürültü yapmaktan dolayı kurulan idari yaptırım hükmüne yönelik temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi gereğince oybirliğiyle (REDDİNE), mercide yanılma nedeniyle CMK.nun 264. maddesi gözetilerek sanığın isteminin itiraz olarak kabulü ile gereğinin mahallinde yerine getirilmesine,

2- Sanık ... hakkında görevli memura direnme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Sanık ... hakkında birden fazla kamu görevlisine karşı görevi

yaptırmamak için direnme suçundan hükmolunan cezanın TCK.nun 43/2. maddesinde düzenlenen zincirleme suç hükümlerine göre arttırılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan, yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, bir sebebe dayanmayan temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddiyle hükmün oybirliğiyle (ONANMASINA),

3- Sanık ... hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

3- Sanık ... hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Dosyadaki ekspertiz raporlarına göre; suça konu gaz tabancasının namlusu içerisinde bulunan gaz ayırıcısının mevcut olup namlusununda, özel şekil ve nitelikteki fişeklerin ucunda bulunan kurşun, küre, veya saçma tanelerinin geçebileceği kadar boşluk olduğu belirtilmesi karşısında; davaya konu gaz tabancasının marka, model ve üretim yılı ..., ... ve .... Bakanlığından marka, model ve üretim yılı itibariyle bu silahın mevcut haliyle üretilmesine izin verilip verilmediği sorulup, bu silahların üretim şeması getirtilip, üretim şemasının temin edilememesi halinde suça konu silahın gaz ayırıcı parçasının fotoğrafları, varsa faturası ve dosyadaki polis kriminal raporu eklenip üretici firmadan gaz ayırıcı parçanın mevcut şekli ile imal edilip edilmediği, izne uygun imalattan sonra gaz ayırıcı ve tahdit parçaları üzerinde mermi çekirdeği geçişine imkan verecek şekilde tadilat yapılıp yapılmadığı sorulup dosya kül halinde Adli Tıp Kurumu'na gönderilerek silahın üretim izni verilen orjinal haline uygun şekilde bilye geçişine imkan verecek nitelikte gaz ayırıcı parçasının tadil edilip edilmediğine dair alınacak bir rapor ile 6136 sayılı Yasa kapsamında kalıp kalmadığı hususu kesin olarak saptandıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı biçimde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 09.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18728, Karar No: 2014/1003, Tarih: 21.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/18728 E.  ,  2014/1003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/03/2013

NUMARASI : 2012/948-2013/504

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılardan B.. Ç.. vd. vekilince verilen dilekçeyle istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılardan B.. Ç.. vd. vekilince temyiz edilmiştir.

Taşınmazın tarım arazisi niteliğinde kabulü ile olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin tespit edilmesi ve taşınmaza kapama bahçe niteliği vermeyen ağaçlara yaş ve cinslerine göre değer biçilmesi yöntem itibariyle doğrudur. Ancak;

1-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda münavebe ürünü olarak kabul edilen buğday ve mısır ürününe göre taşınmazın bir dekarından elde edilebilecek brüt gelirinden indirilmesi gereken üretim masraflarının, Türkiye ortalaması dikkate alındığında brüt gelirin 1/3'ü oranında olması gerektiği gözetilmeden, fazla miktarda üretim masrafı yapıldığının kabulü ile daha az bedel tespiti,

2-Ağaçların değerlendirme tarihi olan 2012 yılındaki yaş ve cinslerine göre birim fiyatlarının İlçe Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünden getirtilip bilirkişi raporu denetlenmeden, eksik incelemeye dayalı hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalılardan B.. Ç.. vd. vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalılardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 21.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.