muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/25433, Karar No: 2024/5368, Tarih: 28.05.2024

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; davalı lehine hükmedilen vekalet ücretinin maktu değil, nisbi şekilde hüküm altına alınması gerektiğini belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; polis memuru olan davalının yol kontrolü sırasında kontrolden kaçmaya kalkışan dava dışı araç sürücüsüne ateş etmesi sonucu sürücünün ölümü nedeniyle yakınlarınca idare aleyhine açılan dava sonucu idarece ölenin yakınlarına ödenmek zorunda kalınan tazminatın olayda kusurlu olduğu ileri sürülen davalıya rücu istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 51 ve 52 nci (818 sayılı Kanun'un 43 ve 44 üncü maddeleri) 66 ve 74 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Dava, davacı idare nezdinde polis memuru olarak görev yapan davalının kusurlu eylemi nedeniyle dava dışı kişiye ödenen tazminatın davalıdan rücuen tahsili istemine ilişkindir.

Dosya arasında bulunan Zile Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2009/92 esas ve 2010/50 karar sayılı dosyasında, davalının, bir kez ateş etmek sureti ile dava dışı ...'nun ölümüne sebebiyet verdiği, eyleminin kast ya da bilinçli taksir düzeyinde görülmeyerek davalının taksirle adam öldürme eylemi sabit görülerek mahkumiyeti yoluna gidildiği, mahkumiyet kararının Yargıtay 1. Ceza Dairesi'nin 2013/5946 esas, 2013/7759 karar sayılı ilamıyla onanarak kesinleştiği görülmüştür.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu 74 üncü maddesi gereğince hukuk hakimi kusurun mevcudiyetine ilişkin ceza mahkemesi kararı ile bağlı değil ise de, ceza mahkemesinde kusurlu olduğu kabul edilerek hakkında mahkumiyet kararı verilen kimse hukuk mahkemesinde tamamen kusursuz kabul edilemez. Ceza mahkemesinin mahkumiyet kararındaki fiilin "Hukuka aykırılığını" ve "İlliyet Bağının Varlığını" saptayan maddi olgu konusundaki kabul hukuk hakimini de bağlar. Dairemizin konuya ilişkin istikrar kazanmış içtihatları da bu yöndedir.

Somut olayda, davalı hakkında yukarıda belirtilen ve suç teşkil eden eylemi ceza mahkemesinin mahkumiyet kararı ile sabit olmasına göre, mahkemece davalının belirlenecek kusur durumuna göre uygun miktarda rücuen tazminata hükmedilmesi gerekmektedir.

Öte yandan dava konusu olayda, görevinin icrası gereği hareket eden davalının, dava dışı suç şüphelisi kişinin ölümü ile sonuçlanan eyleminde öldürme kastının olmaması, olay saati, olayın oluşu gibi hususlar dikkate alınarak 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 51 ve 52 nci (818 sayılı Kanun'un 43 ve 44 üncü maddeleri) maddelerinin de gözetilmesi ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, davalının kast ya da ağır kusurunun bulunmaması nedeniyle hukuki sorumluluğu yoluna gidilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bu nedenle Bölge Adliye Mahkemesi kararı kaldırılarak ilk derece mahkemesi kararının bozulması gerekmiştir.

2.Bozma nedenine ve şekline göre davacı vekili ile davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

VI. KARAR

1.Değerlendirme bölümünün (1) numaralı bendinde açıklanan sebeplerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

3. Değerlendirme bölümünün (2) numaralı bendinde açıklanan sebeple, davacı vekili ile davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

28.05.2024 tarihinde Üye Hulusi Akdere'nin karşı oyu ve oy çokluğuyla karar verildi.

(Karşı Oy)

KARŞI OY

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda İlk Derece Mahkemesinin ilk kararında polis memuru olan davalı görevli olarak bulunduğu yol kontrolü sırasında dur ihtarına uymayan sürücüyü durdurmak için ateş etmesi sonucu sürücünün yaşamını yitirdiği, yakınları tarafından idare aleyhine açılan tazminat davasının lehlerine sonuçlandığı, davacı idaresinin tazminat ödediği zararlandırıcı olayda davalının ve davacı idarenin yarı oranda kusurlu oldukları, dolayısıyla davacı idaresinin ödediği, tazminatın davalının kusuruna isabet eden kısmının rücuen tazminini isteyebileceği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüyle 81.266,25 TL'nin ödeme tarihi olan 14.12.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir. Karara karşı davalı ve davacı tarafça istinaf başvurusunda bulunulmuştur. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi 2019/4715 Esas sayılı kararı ile davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Ancak davalının istinaf başvurusu konusunda herhangi bir karar verilmemiştir. Daha sonra Bölge Adliye Mahkemesince 10.10.2019 tarihli ek karar ile davalının kastının ya da ağır kusurunun olmaması nedeniyle sorumluluğundan söz edilemeyeceği, davanın reddi gerektiği belirtilerek "davalının istinafını kabul edip yeni bir hüküm verilebilecek ise de asıl karar ile ek karar arasında çelişki yaratmamak adına davalının istinaf talebinin kabulü ile dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine" karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin gönderme kararından sonra İlk Derece Mahkemesi davanın reddine karar vermiştir. Bölge Adliye Mahkemesinin ikinci gönderme kararında ise davacı tarafın istinaf başvurusunun kabulü ile Samsun 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 08.10.2020 gün ve 2020/165 E., 2020/185 K. sayılı kararının gerekçesizlik nedeniyle ikinci kez kaldırılmasına karar verilmiş, İlk Derece Mahkemesi 2021/80 Esas sayılı son kararında davalının ateş etmek suretiyle davacının ölümüne sebebiyet verdiğini ve davalının taksirle ölümüne sebebiyet verme suçundan Zile Ağır Ceza Mahkemesinin 2009/92 Esas, 2010/50 Karar sayılı kararı ile mahkumiyetine karar verildiği, ancak davalının olayda kastının ve ağır kusurunun olmaması sebebiyle hukuki sorumluluğu bulunduğundan söz edilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Bu karara karşı yine davacı ve davalı taraf istinaf yoluna başvurmuş, Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi son olarak 2021/2105 Esas, 2021/2034 Karar sayılı kararı ile tarafların istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar vermiştir.

Bilindiği üzere Bölge Adliye Mahkemesi, esastan inceleme sonrası vakıa ve hukuki değerlendirme bakımından istinaf konusu yapılan İlk Derece Mahkemesi kararına usul ve esas yönünden hukuka aykırı bulmamışsa, istinaf başvurusunun reddine karar vermelidir (HMK 353/1,v). Bu red kararı İlk Derece Mahkemesinin incelenmesinde ve kararın usul ve esas yönünde bir eksiklik olmadığı anlamına gelir. İstinaf başvurusunun yerinde olması, yani İlk Derece Mahkemesi kararında usul veya esas yönünden hukuka aykırılık tespit edilmesi durumunda, Bölge Adliye Mahkemesince verilecek kararlar değişik şekilde karşımıza çıkmaktadır. Ancak bu kararlar verilirken kural olarak ilk önce yanlış olan İlk Derece Mahkemesinin kararının kaldırılmasına karar verilmelidir. Zira İlk Derece Mahkemesi kararı doğru bulunmadığı için, kaldırılarak yerine Bölge Adliye Mahkemesince bir karar verilecektir.

Somut olayda İlk Derece Mahkemesinin ilk kararına karşı her iki tarafta istinaf yoluna başvurmuş olup ilk olarak istinaf mahkemesi davalının istinafını görmeden davacının istinafını, istinaf edenin sıfatını (kazanılmış hak sıfatını) ve istinaf sebepleri ile sınırlı olarak yapılan incemede, istinaf sebeplerinin esastan reddine karar vermiş daha sonra davalının istinafını fark ederek ek kararla davalının istinaf talebinin kabulü ile dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar vermiştir. Burada HMK'nın 353/1-a maddesindeki belirtilen durumlardan hiç birisi bulunmamaktadır. Davalının istinaf talebini sonradan farkeden istinaf mahkemesinin davalının istinafını kabul ederek esas hakkında yeni bir hüküm vermesi gerekirken bu yola başvurmayarak ek kararla davalının istinaf talebinin kabulüyle dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar vermesi usul ve yasaya aykırı olup aynı zamanda çelişki doğurmuştur. Şöyle ki istinaf mahkemesi davacının istinaf başvurusunu esastan reddetmiş, sonra da ek kararla davalının istinaf başvurusunun kabulü gerektiğini belirterek İlk Derece Mahkemesinin yeniden hüküm kurmasını istemiştir. Davacının istinaf başvurusunun esastan reddedilmiş olması halinde İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne yönelik verilen hüküm istinaf mahkemesince doğru kabul edilmiştir. Ek kararla davalının istinaf başvurusu kabul edilerek davanın reddine karar verilmesini istemek ise aynı dosyada birbirinin zıttı olan iki karardır. İstinaf mahkemesinin birbirine zıt hükümler içeren kararı yasa yoluna başvurulmadan (temyiz edilerek ortadan kaldırılmadığı sürece) geçerliliğini koruyacağı için İlk Derece Mahkemesince benimsenemez. Olayımızda Bölge Adliye Mahkemesinin gönderme kararından sonra İlk Derece Mahkemesi davanın esastan reddine karar vermiştir. Usul ve yasa hükümlerine riayet edilmeksizin verilen bu karara karşı yapılan istinaf başvuruları ise son olarak Bölge Adliye Mahkemesince ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesinin birbirine zıt iki kararından sonra, İlk Derece Mahkemesinin yeniden karar vermesinin usul ve yasaya aykırı olduğu, Bölge Adliye Mahkemesinin esas hakkında bizzat kendisinin karar vermesi gerektiği düşüncesiyle çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2014/10845, Karar No: 2014/22094, Tarih: 06.11.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/10845 E.  ,  2014/22094 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama, görevi ihmal

Hüküm : TCK'nın 89/1-3-b, 62, 52, 53/6, TCK'nın 257/2, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama ve görevi ihmal suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii, katılan vekili ile mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Taksirle yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin bilirkişi raporlarının çelişkili olduğuna, hükmün açıklanmasının geri bırakılması gerektiğine, kusura, katılan vekilinin bir nedene dayanmayan, mahalli Cumhuriyet savcısının ise diğer temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün istem gibi ONANMASINA,

Görevi ihmal suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelemesine gelince;

Mağdur ... 'nin 01.07.2005 tarihinde ağaçtan düşmesi sonucunda sol kolunun kırılması neticesinde ambulansla Balıkesir Devlet Hastanesine götürüldüğü, ilk müdahalenin burada yapılmasından sonra icap nöbetçisi olan sanığın gelerek kolu alçıya aldığı, mağduru hastaneye yatırdığı, hastanede yattığı sırada pazar günü öğleden sonra elde morarma olduğu, koldan kötü koku geldiği, pazartesi günü sabah ameliyata alınarak kırığa tel konulduğu, aynı gün öğleden sonra ise elde morarmanın artması üzerine tekrar ameliyata alınarak faiyoktemi yapıldığı devamında ertesi sabah Dokuzeylül Üniversitesi Hastanesine sevk edildiği, burada tedavisine devam edildiği ancak kolunun kurtarılamayarak organ işlevinin yitirilmesine neden olunması şeklindeki olayda, Adli Tıp Kurumunun 24.11.2006 tarihli raporunda açık kırığın tabi bir komplikasyonu olarak gazlı kangren meydana gelebileceği enderde olsa bilindiğinden ilk müdahale eden ortopedi uzmanının sanata uygun olarak açık yaraya müdahale edip eksizyon sütürünü hastayı görür görmez yapması ve ondan sonra takip altına alması gerektiği, ayrıca ampirik olarak tek başına hastaya verilen antibiyotiğin açık kırıktaki yaralanmaların proflaksisinde kullanımı uygun olmayıp antiaerobik etkisi bulunmadığı da dikkate alındığında, sanığın uygulamalarının tıp kurallarına uygun olmadığına oy birliğiyle karar verilmiş, Yüksek Sağlık Şur'asının 19-20.02.2009 tarihli raporunda da mağdurun ön kol kırığına ilk müdahalede seküler alçı ve yara bakımı yapılmasının uygun olduğu, ancak devamında dolaşım kontrolü, alçının kama şeklinde açılması ve

atele çevrilmesinde gecikilmesi, yara bakımı ve kontrolü ile gelişen enfeksiyonun tespitinde geç kalınması ilk ameliyata neden olunması ve anaerob enfeksiyonlarda ilk tercih edilen penisilin ve klindamisin seçilmeyerek uygun olmayan antibiyotik tedavisi verilmesi neticesi oluşan uzuv kaybında sanığın kusurlu olduğunun belirlenmesi karşısında eyleminin taksirle yaralama suçunu oluşturduğu, hakkında görevi ihmal suçundan dava açılmadığı gibi taksirle yaralama suçundan mahkumiyetine karar verilmesi karşısında aynı eylemden dolayı iki kez cezalandırılmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; görevi ihmal suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün hükümden çıkarılarak yerine “ Yapılan yargılama sonunda, sanığa taksirle yaralama suçundan mahkumiyet kararı verilmesi karşısında, aynı eylemden dolayı sanık hakkında görevi ihmal suçundan hüküm verilmesine yer olmadığına” ibaresinin ilave edilmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4285, Karar No: 2015/4314, Tarih: 26.03.2015

**19. Hukuk Dairesi         2015/4285 E.  ,  2015/4314 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

Uyuşmazlığın içme suyu kanal kazısı ve harfiyat işini konu alan eser sözleşmesinden kaynaklanmasına göre dosyanın temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 15.Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine, 26.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5383, Karar No: 2014/8254, Tarih: 13.10.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/5383 E.  ,  2014/8254 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

- K A R A R -

Dosya kapsamına, sav ve savunmaya, mahkemece saptanan hukukî niteliğe göre uyuşmazlık, gerçek kişiler arasında kadastro tespitine itiraza ilişkin olup, Hazine, taşınmazın Ermenilerden Hazineye kalan yerlerden olduğu ve davacı ve davalılar lehine zilyetlikle kazanma koşullarının oluşmadığı iddiası ve taşınmazların Hazine adına özel mülk olarak tescili istemiyle davaya katılmıştır. Taşınmazların malik hanesi kişiler adına tespitli olup, orman iddiası ile açılan bir dava olmadığı gibi, orman incelemesini gerektirir bir durum da bulunmamaktadır. Buna göre, 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14. maddesi ve Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 24/01/2014 tarih ve 2014/1 sayılı kararı uyarınca temyiz incelemesi 16. Hukuk Dairesine ait olup, Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; dosyanın görevli Yargıtay 16. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine 13/10/2014 gününde oy birliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2008/4686, Karar No: 2008/4883, Tarih: 16.07.2008

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2008/4686 E.  ,  2008/4883 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Med.Hiz.Taah.San.Tic.Ltd.Şti. ile davalı ... arasındaki davadan dolayı ... 26. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 17.04.2008 gün ve 53-151 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, temizlik sözleşmesinden kaynaklandığından kararın temyizen incelenmesi görevi Yargıtay Yüksek 13.Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 13.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 16.07.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1839, Karar No: 2011/7059, Tarih: 25.04.2011

**3. Hukuk Dairesi         2011/1839 E.  ,  2011/7059 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 16.069 TL ecrimisilin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı ve davacı vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, aşağıda belirtilen hususlar dışındaki temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

Davalılar vekilinin temyiz itirazları yönünden; 25.05.1938 tarih ve 29/10 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca ecrimisil davaları beş yıllık zamanaşımı süresine tabi olup, bu beş yıllık süre dava tarihinden geriye doğru işler. Dava ek dava olarak açılmış, ilk davada fazlaya ilişkin hak saklı tutulmuş ise de; saklı tutulan alacak miktarı yönünden zamanaşımı işlemeye devam eder. Davalıların süresinde zamanaşımı definde bulundukları gözetilerek 2003 ve 2004 yılları için talep edilen miktarlar yönünden istemin reddi gerekirken kabulü doğru değildir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları yönünden ise; ecrimisil kötüniyetli şagilin ödemek zorunda olduğu tazminat olup, en azı kira geliri, en çoğu ise tam gelir yoksunluğudur. Buna göre davacıların hem ilk dava dilekçesinde hem de ek davada gelir yoksunluğu '(ürün esasına) göre ecrimisil talep ettikleri gözetilerek bu esasa göre belirlenen miktarın tahsiline karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru değilse de; bu hususların düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm fıkrasının 1.bendinin tamamı ile hükümden çıkartılarak, yerine “Davacıların 2003 ve 2004 yılları için ecrimisil istemlerinin zamanaşımı nedeniyle reddine, 2005 yılı için 2.871 TL nin 01.01.2006 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiliyle davacı ...'a verilmesine, 795,84 TL ecrimisilin de yine 01.01.2006 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiliyle davacı ...'e verilmesine” bendinin yazılması suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, 17,60 TL fazla alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 106.60.TL bakiye temyiz harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine, 25.4.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/39178, Karar No: 2012/3, Tarih: 16.01.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/39178 E.  ,  2012/3 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 3167 Sayılı Kanuna Muhalefet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihi olan 30.09.2003'ten inceleme tarihine kadar 765 sayılı TCK’nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımı süresinin dolduğu anlaşıldığından; diğer yönleri incelenmeksizin 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; aynı yasanın 322. maddelerinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 16.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6063, Karar No: 2019/3991, Tarih: 02.10.2019

**23. Hukuk Dairesi         2016/6063 E.  ,  2019/3991 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, ... Sitesi İşletme Kooperatifine ait bir ortak alan çevresinde aynı bahçe duvarı içerisinde davacının maliki olduğu bağımsız bölümün sitenin ortak alanı içerisinde olduğu için 2008 tarihinden bu yana bekçi, bahçıvan hizmetleri ile ortak yer ve tesislerden faydalanmasına rağmen kooperatif aidatlarını site yönetimine ödememesi sebebiyle başlatılan icra takibine haksız itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptali ile takibin devamına ve borçlunun %40'tan az olmamak koşuluyla icra inkâr tazminatı ödemeye mahkumiyetine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini istemiş, dava sırasında vefat etmiş olup, davalı vekili veraset ilamı ve mirasçılarından aldığı vekaletnamesini ibraz etmiş davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davalının kooperatife üye olmadığı, yapılan tespitte binaya sokaktan giriş olduğu, davalının kullanmakta olduğu kısmın bahçe bakımının site tarafından yapılmadığı, davalı tarafından yapıldığının tespit edildiği, yine davalının site ana giriş kapısını kullanmadığı, sokak kapısından binasına girdiği, ortak alan ve hizmetlerden yararlanmadığı, 3177 sayılı parselin maliki tarafından kullanılan alan ve binanın kısmen 3179 sayılı parsele tecavüzlü olduğu, bu hususun müdahalenin men-i davasının konusu olduğu gerekçesiyle davanın reddine dair verilen karar davacı vekilince temyiz edilmiş, süresinde temyiz edilmediği gerekçesiyle temyiz talebinin reddine dair ek karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 02.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.