muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2821, Karar No: 2016/6787, Tarih: 13.06.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/2821 E.  ,  2016/6787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada Ankara 6. İş ile Soma İş Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, taraflar arasındaki iş akdinin feshinin geçersizliğinin tespiti, işe iade istemi ve boşta geçen süreye ait ücretin davalılardan müteselsilen tahsili istemlerine ilişkindir.

Ankara 6. İş Mahkemesince, uyuşmazlıkta ortak yetkili mahkemenin işçinin işini yaptığı yer olan Soma Mahkemeleri olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Soma İş Mahkemesi ise davalı ... Müdürlüğünün yerleşim yeri mahkemesinde dava açıldığı ve davada Ankara İş Mahkemesinin de yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik yönünde hüküm kurmuştur.

6100 sayılı HMK'nın 6. maddesi uyarınca her dava, kural olarak, davalının ikametgahı mahkemesinde açılır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 5. maddesinde, iş uyuşmazlıklarında yer itibarıyla yetkili olarak iş mahkemeleri belirlenmiştir. Buna göre, “İş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medenî Kanunu gereğince ikametgâhı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme muteber sayılmaz.”

İş mahkemelerinde yetki kuralı, Hukuk Muhakemeleri Kanununun yetki kurallarına uygun olup buna ek olarak işin yapıldığı yer, yani işyerinin bulunduğu yer mahkemelerini de yetkili kılmaktadır.

İş aktine istinaden açılan davalarda yetkili mahkeme, dava tarihinde davalının ikametgâhının bulunduğu veya işçinin işini yaptığı yerdeki iş mahkemesi veya iş davalarına bakmakla görevli asliye hukuk mahkemesidir.

İş mahkemesinin yetkisi kamu düzeni ile ilgili olduğundan, davalı tarafça süresinde itiraz edilmese de bu husus, hâkim tarafından kendiliğinden gözönünde bulundurulmalıdır. Bir başka anlatımla hâkim, davanın her aşamasında yetki itirazını dikkate alabileceği gibi, kendisi de re'sen yetksizlik kararı verebilir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu da 27.01.2016 tarih, 2015/21-3504 E. - 2016/92 K. sayılı kararında “...Hukuk Genel Kurulunun önüne gelen uyuşmazlık; Hukuk Muhakemeleri Kanununun "Davalının birden fazla olması hâlinde yetki"yi düzenleyen 7. maddesinin somut olaya uygulanma imkanının bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Uyuşmazlığın çözümüne esas olmak üzere öncelikle yasal mevzuatın açıklanmasında yarar bulunmaktadır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu da 27.01.2016 tarih, 2015/21-3504 E. - 2016/92 K. sayılı kararında “...Hukuk Genel Kurulunun önüne gelen uyuşmazlık; Hukuk Muhakemeleri Kanununun "Davalının birden fazla olması hâlinde yetki"yi düzenleyen 7. maddesinin somut olaya uygulanma imkanının bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Uyuşmazlığın çözümüne esas olmak üzere öncelikle yasal mevzuatın açıklanmasında yarar bulunmaktadır.

Bilindiği üzere, 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 5. maddesinde, iş mahkemelerinde açılacak her davaya, açıldığı tarihte dava olunanın, Türk Medenî Kanunu gereğince ikametgahı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabileceği, bunlara aykırı sözleşmenin muteber sayılmayacağı, aynı Kanunun 15. maddesinde de, bu Kanunda sarahat bulunmayan hallerde Hukuk Muhakemeleri Usûlü Kanunu hükümlerinin uygulanacağı düzenlemesi bulunmaktadır.

Buna göre, iş mahkemelerinde yetki kuralı, Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanununun yetki kurallarına uygun olup, buna ek olarak işçinin işinin yapıldığı yer mahkemeleri de yetkili kılınmıştır.

Nitekim, 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 5. maddesinin gerekçesinde de “Gerek işçi gerek işveren veya vekili tarafından bu Kanuna göre iş mahkemesinde açılacak davalarda hangi yer mahkemesinin yetkili olduğunu göstermek üzere tedvinine lüzum görülen bu madde, Hükümet tasarısında derpiş edilmemiş olan bir ihtiyacı karşılamaya matuf bulunmaktadır. Bilhassa işçilerin içinde bulundukları şartlar bakımından, dava olunanın ikametgahı mahkemesinde dava açmaya mecbur kalmalarından doğabilecek güçlüklerin önlenmesi maksadıyla, bu davaların, dava olunanın Medenî Kanun gereğince ikametgahı sayılan yer mahkemesinde açılabileceği gibi işçinin işini yaptığı iş yeri için yetkili yer mahkemesinde de görülebileceği esası konulmuş, kamu intizamı bakımından konulmuş bu yetki hükmünün hilafına mukavele yapılamayacağı da tashih edilmek suretiyle işverenlerin işçiler tarafından aleyhlerine dava açılmasını güçleştirmek üzere iş mukavelelerinde veya işyeri dahili talimatnamelerinde başka yargı merci tayin etmeleri önlenmiştir” denilmektedir.

5521 sayılı Kanunun 5. maddesinin kamu düzeni etkisinin ilke olarak, işverene karşı ve yalnız işçinin yararına olduğu, burada işçinin değil işverenin sözleşme serbestisinin kısıtlandığı, bu nedenle anılan maddenin yetki ile ilgili genel hükümleri kaldırmadığı, sadece genel hükümlerle birlikte öngörmüş olduğu, iş yeri esasına dayanan yetkiyi bertaraf edecek anlaşmaları geçersiz kılacağı, geçersizliğin sadece işvereni hedef tuttuğu anlaşılmaktadır (Çemberci, M.: İş Mahkemeleri Kanunu Şerhi, Güzel İstanbul Matbaası, Ankara 1969, s. 69-71).

Tüm bu açıklamalar birlikte değerlendirildiğinde; somut olayda, davanın davalı ... Genel Müdürlüğünün ikametgahının bulunduğu Ankara İş Mahkemesinde açıldığı, 5521 sayılı Kanunun 5. maddesi uyarınca Ankara İş Mahkemesinin yetkili bulunduğu anlaşılmaktadır.

Tüm bu açıklamalar birlikte değerlendirildiğinde; somut olayda, davanın davalı ... Genel Müdürlüğünün ikametgahının bulunduğu Ankara İş Mahkemesinde açıldığı, 5521 sayılı Kanunun 5. maddesi uyarınca Ankara İş Mahkemesinin yetkili bulunduğu anlaşılmaktadır.

Anılan hükümler karşısında, davalılardan .... yönünden Ankara İş Mahkemesinin yetkili olduğu ve davanın iş kazasından kaynaklandığı gözetildiğinde 5521 sayılı Kanunun 5. maddesinin uygulanmasının gerekeceği açıktır.

Bu nedenle mahkemece, yetki itirazının reddi ile işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde yetkisizlik kararı verilmesi isabetsizdir.” şeklinde açıklanmıştır.

Somut uyuşmazlıkta, davacı vekilinin, müvekkilinin iş akdinin feshinin geçersizliğinin tespiti, işe iadesi ve boşta geçen süreye ait ücretin tahsili istemleri ile, davalılardan ....Genel Müdürlüğünün yerleşim yeri olan Ankara 6. İş Mahkemesinde seçimlik hakkını kullanarak dava açtığı anlaşılmakla, uyuşmazlığın davanın ilk açıldığı Ankara 6. İş Mahkemesince görülüp çözümlenmesi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Ankara 6. İş Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 13/06/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3349, Karar No: 2014/2440, Tarih: 13.02.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/3349 E.  ,  2014/2440 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sanık... hakkında Üsküdar 3. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 17.05.2011 gün ve 2010/43 Esas, 2010/105 sayılı karara yönelik sanığın temyiz talebi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 30.03.2012 tarih ve 2012/86120 tebliğname numarası ile Darimize gönderilen ve 2012/13678 Esasa kaydedilen dosyanın yapılan incelemesi sonucu 10.10.2013 gün 2012/13678 Esas,2013/14760 sayılı tevdi kararı üzerine mahkemenin 10.12.2013 tarih ve 2010/43 sayılı yazısı ve gönderilen dosya aslı ile Uyap'tan yapılan inceleme sonucunda;sanık hakkında mahkemenin yukarıda belirtilen 17.05.2011 tarihli kararına yönelik temyiz isteminin daha önce Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14.03.2012 tarih ve 2011/310515 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilerek incelemesinin yapılıp hükmün Dairemizin 04.09.2013 gün ve 2012/7212 Esas, 2013/12268 sayılı ilamı ile onanarak kesinleştiği anlaşılmakla dosyanın incelenmeksizin mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.02.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/21999, Karar No: 2010/2746, Tarih: 18.03.2010

**6. Ceza Dairesi         2006/21999 E.  ,  2010/2746 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12/09/2005 ve 14/06/2006 tarihli tebliğnameleri ile Daireye gönderilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Kasıtlı suçtan hükümlülükleri bulunan sanık hakkında, hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nun 231.maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulama olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın yakalandığında çaldığı uydu alıcısının yerini göstererek teslimini sağladığının anlaşılması karşısında; şartları oluştuğu halde 5237 sayılı TCK’nun 168/1. maddesiyle uygulama yapılmaması,

2- 5237 sayılı TCK.nun 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde, bu maddeye sevk amacının dışında yorumlar getirilerek anılan madde uyarınca cezadan indirim yapılması,

3- Sanık hakkında 5237 sayılı TCY’nın 53.maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’nın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nun 326/son maddesinin gözetilmesine, 18.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9353, Karar No: 2010/6354, Tarih: 25.05.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/9353 E.  ,  2010/6354 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi (Ticaret Mahkemesi sıfatıyla)

Taraflar arasındaki istirdat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili şirketin işlettiği otelde bulunan 97 nolu elektrik trafosunun temizliğinin ve bakımının yapıldığı sırada yanlışlıkla G.T.ayıracının kolundaki mührün hasar görmesi sonucunda müvekkili tarafından davalı kuruma başvurulduğunu, ölçü devresine bir müdahalenin olmadığını, buna rağmen kaçak kullanım tutanağı düzenlendiğini, önceki dönem tüketimlerinin incelenmesi sonucunda kaçak kullanımın olmadığının ortaya çıkacağını belirterek ödenen kaçak kullanım bedelinin istirdadına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, mühürün kopuk olması halinde elektrik sayacının doğru çalışmasının engellenebileceğini, bu nedenle kaçak kullanım tutanağının düzenlendiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda elektrik trafosundaki mührün kopuk olması nedeniyle tutanak tutulmasının doğru olduğunu, ancak tanık beyanlarına göre elektrik sayacının devre dışı bırakan kolun yanlışlıkla temizlik yapılırken koptuğunu, bu durumun davacı çalışanları tarafından davalı kuruma haber verildiğini, davacının kaçak elektrik kullanmasının söz konusu olmadığını belirterek davanın kabulüne, ödenen kaçak kullanım bedelinin ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Davalı tarafından tanzim olunan kaçak usulsüz elektrik tespit tutanağında mührün kopuk vaziyette olduğu belirlenip tutanak tutulmuş ve EPMHY’nin 13.maddesine göre, tahakkuk yapılmıştır. Tanık beyanları ile tutanağın aksinin kanıtlandığı ve kaçak elektrik kullanılmamış olduğu gerekçeleri ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir. Yapılacak iş anılan yönetmelik hükümleri gözetilerek konusunda uzman bilirkişi veya bilirkişi kurulundan kaçak elektrik kullanımına ilişkin hesaplamayı içeren bir rapor alınarak varılacak uygun sonuca göre bir karar verilmesinden ibarettir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz talebinin kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 25.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22671, Karar No: 2013/20863, Tarih: 18.09.2013

**2. Ceza Dairesi         2013/22671 E.  ,  2013/20863 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Bala Asliye Ceza mahkemesinin görevsizlik kararı öncesi düzenlenen tensip zaptı ve sanıkların savunmalarının da yer aldığı 05.01.2005, 04.02.2005, 21.02.2005 ve 23.03.2005 tarihli duruşma tutanaklarının dosya içinde bulunmadığı, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca bu eksikliğin giderilmesi için dosya iade edildiği halde herhangi bir cevap verilmediği anlaşılmakla, bahsi geçen duruşma tutanakları dosya içine konularak incelenmek üzere dairemize gönderilmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline İADE edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 18.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10732, Karar No: 2014/8955, Tarih: 23.06.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/10732 E.  ,  2014/8955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi süresinde duruşmalı olarak istenmiştir. Yargıtay duruşması için gerekli tebligat giderlerinin ödenmemesi nedeniyle duruşma isteminin reddine, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildi. İnceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında ... Köyü çalışma alanında bulunan 2750, 2751, 2752, 2753 parsel sayılı 79,22, 4.582.20, 517,16 ve 2.865,80 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar...Kadastro Mahkemesinin 1975/439-1991/9 sayılı kararı ile gerçek kadastronun, müstakil parseller halinde tespiti yapılmak üzere tutanak ve dosyanın Kadastro Müdürlüğüne gönderilmesi üzerine; kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ve kamulaştırma işleminin yapılmaması nedeniyle 2750 ve 2752 sayılı parseller kanal, 2751 ve 2753 sayılı parseller tarla vasfıyla davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı Hazine, öncesinde Hazine adına tespit edilen taşınmazlar hakkında ikinci kadastronun geçersiz olduğu ve taşınmazların Hazineye ait yerlerden bulunduğu iddiasına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne ve çekişmeli 2751 ve 2753 sayılı parsellerin ... mirasçıları adına miras payları oranında tesciline, 2750 ve 2752 sayılı parsellerin kanal vasfıyla davacı Hazine adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili ve davalı ... mirasçısı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan, davacı taraf da temyiz karar harcı peşin yatırdığından harç alınmasına yer olmadığına,

23.06.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/23, Karar No: 2020/378, Tarih: 30.01.2020

**21. Hukuk Dairesi         2019/23 E.  ,  2020/378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : İş Mahkemesi

Davacı, ilk sigorta başlangıcının Avustarya Rant Sigortasına giriş tarihi olan 01.12.1990 tarihi olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmesi üzerine davalı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

KARAR

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine, Bölge Adliye Mahkemesi kararında bir isabetsizlik bulunmadığından, davalı vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın ilk derece Mahkemesine gönderilmesine,30/01/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15544, Karar No: 2017/12282, Tarih: 28.12.2017

**17. Hukuk Dairesi         2016/15544 E.  ,  2017/12282 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Hükmüne uyulan bozma ilamında özetle; uyuşmazlığa konu davanın 1086 Sayılı HUMK.'nun yürürlükte bulunduğu tarihte açılmış bulunması, dilekçelerin teati aşamasının bitirilip, tahkikat aşamasına geçilmiş bulunduğu gözetilerek, bu aşamada sadece HMK.’nun 324. maddesi uyarınca delil avansı istenebileceği gözden kaçırılarak yazılı şekilde gider avansı istenmesi yerinde olmadığı gibi, davacının kesin süreyi kapsayan sürede kalp rahatsızlığı sebebiyle operasyon geçirdiği ve tedavi gördüğü ibraz edilen belge ve raporlardan anlaşıldığı halde; mahkemece, yukarıda belirtildiği şekilde uygulama yapılmadan, davacının mazeretinin haklılığı da değerlendirilmesi gereğine değinilmiştir.

Davalı vekili; davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kısmen kabulü ile ... için 20.432,41 TL destekten yoksun kalma tazminatının ve 20.000,00 TL manevi tazminatının dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, diğer davacılar bakımından davanın feragat nedeniyle reddine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, davacıların murisinin ölümü nedeni ile 6098 sayılı TBK m. 53 gereğince destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

Bozmadan sonra ıslahın yapılıp yapılamayacağı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Genel Kurulunda değerlendirilmiş ve Yargıtay İçtihatları Birleştirme Genel Kurulu' nun 06.05.2016 tarih ve 2015/1 E. 2016/1 K. sayılı kararı ile “ Her ne sebeple verilirse verilsin bozmadan sonra ıslah yapılamayacağına dair 04.02.1948 tarih ve 1944/10 E. 1948/3 K. sayılı YİBK. nın değiştirilmesine gerek olmadığına” karar verilmiştir.

Somut olayda; Dairemizce 10.2.2015 tarihinde hükmün bozulmasına karar verilmiş, mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verilerek yapılan yargılamada davacı vekili 02.05.2016 tarihinde ... için olan talebini 20.434,41TL olarak ıslah etmiştir. Açıklanan maddi ve hukuksal olgulara göre; mahkemece bozmadan sonra ıslah yapılamayacağı kabul edilerek karar verilmesi gerekirken, bozmadan sonra ıslah edilen miktar üzerinden davanın kabulüne karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

Somut olayda; Dairemizce 10.2.2015 tarihinde hükmün bozulmasına karar verilmiş, mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verilerek yapılan yargılamada davacı vekili 02.05.2016 tarihinde ... için olan talebini 20.434,41TL olarak ıslah etmiştir. Açıklanan maddi ve hukuksal olgulara göre; mahkemece bozmadan sonra ıslah yapılamayacağı kabul edilerek karar verilmesi gerekirken, bozmadan sonra ıslah edilen miktar üzerinden davanın kabulüne karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 28.12.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2637, Karar No: 2013/23330, Tarih: 09.10.2013

**2. Ceza Dairesi         2013/2637 E.  ,  2013/23330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, sokak üzerinde park halinde bırakılan katılana ait çekiciyi çaldığının anlaşılması karşısında, eyleminin 5237 sayılı TCK.nun 141/1-b maddesine uyduğu gözetilmeden aynı Kanunun 142/1-e maddesi uyarınca hüküm kurulması sonuç ceza değişmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanığın yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 09/10/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/37, Karar No: 2008/5602, Tarih: 08.04.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/37 E.  ,  2008/5602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi Orman Yönetimi ve Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, ... Köyü 113 ada 7 parsel sayılı 353 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, belgesizden fındık bahçesi niteliği ile kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı adına tespit edilmiştir. Davacı, taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmış, Hazine aynı iddia ile müdahil olarak davaya katılmıştır. Mahkemece davanın reddine, dava konusu parselin tespit gibi davalı adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm Orman Yönetimi ve Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 29.05.1979 tarihinde ilan edilip kesinleşen orman kadastrosu vardır.

Mahkemece çekişmeli taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmişse de delillerin değerlendirilmesinde yanılgıya düşülmüştür. Hükme esas alınan Uzman Bilirkişi ... tarafından hazırlanan raporda çekişmeli taşınmazın kesinleşen orman kadastro sınırları dışında kaldığı, eğiminin % 15 civarın da olduğu, üzerinde 10 - 30 yaşlarında kayın, gürgen, meşe cinsi orman ağaçları bulunduğu, bu ağaçların alanın terkedilmesiyle kendiliğinden yetiştiği ve toprak yüzeyinde az miktarda humus tabakası olduğu, toprak derinliğinde humus olmadığı, 1959 ve 1978 tarihli memleket haritasında ve 1954 tarihli hava fotoğraflarında yeşil renkli ormanlık alanda kalmakla birlikte ağaçlık alanların çevresiyle birlikte 3 hektarı aşmaması nedeniyle orman sayılmayan yerlerden olduğu bildirilmiş ve mahkemece bu rapor esas alınarak davanın reddine karar verilmiştir. Yerel bilirkişi taşınmazın önceden mısır tarlası iken yüksek eğim nedeniyle uzun süre ekilememesi sonucu ağaçlık ve çalılık haline geldiğini haber vermiştir.. Bir taşınmazın kesinleşen orman kadastro sınırları dışında kalması ayrı, 3402 Sayılı Yasanın 14. ve 17. maddelerinde yazılı zilyedlikle kazanma koşullarının gerçekleşip gerçekleşmemesi ayrı konulardır. Hazine zilyetlikle kazanma koşullarının oluşmadığını iddia etmektedir.