muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/770, Karar No: 2019/74, Tarih: 07.02.2019

Buna karşılık 145. maddenin uygulanmasındaki en önemli kriter, kuşkusuz değer ölçüsüdür ve bu değerin "ceza vermeme" ya da "belirlenecek bir oranda indirim uygulama" hâlini haklı saydıracak düzeyde az olması gerekir.

Nitekim Ceza Genel Kurulunun 16.09.2014 tarihli ve 73-384, 09.05.2017 tarihli ve 156-256, 20.06.2017 tarihli ve 733-341 sayılı kararlarında da anılan hususlara işaret edilmiştir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanığın, aynı suçu işleme kararı altında, mağdura ait iş yerinde 02.01.2013 tarihinde toplamda 30 TL değerinde olan bir kavanoz bal ve bir paket tereyağı çaldığı; 05.01.2013 tarihinde de aynı iş yerine gelerek toplam değeri 37,50 TL olan iki adet hazır çorba, bir kilogram çam fıstığı, bir paket zeytin ve yaklaşık bir kilogram cevizli baklavayı çalmaya teşebbüs ettiği olayda;

Suç tarihinde paranın satın alma gücü ve ekonomik şartlar gözetildiğinde, sanığın, aynı mağdura karşı ve aynı suçu işleme kararının icrası kapsamında zincirleme şekilde gerçekleştirdiği hırsızlık eylemlerinin konusunu oluşturan toplamda 67,50 TL'nin değer bakımından az olması dikkate alınarak, hak ve nasafet kuralları uyarınca, sanığın TCK'nın 43. maddesinin birinci fıkrasına göre belirlenecek olan cezasından aynı Kanun'un 145. maddesi gereğince belli bir oranda indirim yapılması gerektiği kabul edilmelidir.

Bu itibarla, bu uyuşmazlık konusu yönünden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçe ile kabulüne karar verilmelidir.

Öte yandan, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 tarihli ve 140-85 sayılı kararı ile, TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi karşısında, sanık hakkında belirtilen maddenin uygulanması bakımından mahkemece yeniden değerlendirme yapılmasında da zorunluluk bulunmaktadır.

Bu uyuşmazlık konusunda çoğunluk görüşüne katılmayan üç Ceza Genel Kurulu Üyesi; "Zincirleme şekilde meydana gelen hırsızlık suçlarına konu eşyanın toplam değeri dikkate alındığında, sanık hakkında TCK'nın 145. maddesinin uygulanma koşullarının bulunmadığı" düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının;

a- 02.01.2013 tarihinde işlediği hırsızlık suçu bakımından sanık hakkında TCK'nın 168. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediğine ilişkin uyuşmazlık bakımından REDDİNE,

b- Sanık hakkında atılı suçlardan hüküm kurulurken zincirleme suç hükümlerinin uygulanması suretiyle mi yoksa ayrı ayrı uygulama yapılarak mı sonuç cezanın belirlenmesi gerektiğine ilişkin uyuşmazlık bakımından REDDİNE,

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının;

a- 02.01.2013 tarihinde işlediği hırsızlık suçu bakımından sanık hakkında TCK'nın 168. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediğine ilişkin uyuşmazlık bakımından REDDİNE,

b- Sanık hakkında atılı suçlardan hüküm kurulurken zincirleme suç hükümlerinin uygulanması suretiyle mi yoksa ayrı ayrı uygulama yapılarak mı sonuç cezanın belirlenmesi gerektiğine ilişkin uyuşmazlık bakımından REDDİNE,

c- Zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği sonucuna ulaşılması hâlinde 02.01.2013 ve 05.01.2013 tarihlerinde meydana gelen hırsızlık suçlarına konu eşyanın toplam değeri dikkate alınarak sanık hakkında TCK'nın 145. maddesinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığına ilişkin uyuşmazlık konusu bakımından DEĞİŞİK GEREKÇEYLE KABULÜNE,

2- Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 28.04.2015 tarihli ve 22636-7960 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3- Aksaray 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.05.2013 tarihli ve 77-413 sayılı hükmünün, 02.01.2013 ve 05.01.2013 tarihlerinde meydana gelen hırsızlık suçlarına konu eşyanın toplam değeri dikkate alınarak sanık hakkında TCK'nın 145. maddesinin uygulanma koşullarının bulunduğunun gözetilmemesi ve hükümden sonra 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 140-85 sayılı kararı ile, TCK’nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi karşısında, sanık hakkında belirtilen maddenin uygulanması bakımından, yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması nedenlerinden BOZULMASINA,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.02.2019 tarihinde yapılan müzakerede birinci ve üçüncü uyuşmazlıklar yönünden oy çokluğuyla, ikinci uyuşmazlık yönünden oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/674, Karar No: 2014/356, Tarih: 14.01.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/674 E.  ,  2014/356 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR

Dava, kadastro çalışmaları sırasında sokak olarak tespit dışı bırakılan taşınmazın tescili isteğine ilişkin olarak açılıp Mahkemece aynı gerekçelerle karara bağlandığına göre, Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun 10.01.2013 tarih 1 sayılı Kararı ile hazırlanıp, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 21.01.2013 tarih 1 sayılı Kararı ile kabul edilen ve 26.01.2013 tarih 28540 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (16.) Hukuk Dairesi'nin görevi cümlesinden bulunmakla, gereği için dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 14.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4278, Karar No: 2023/8094, Tarih: 02.10.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/4278 E.  ,  2023/8094 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi ( Asliye Ticaret Mahkemesi sıfatıyla)

SAYISI : 2023/155 Esas, 2023/323 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Ankara 8. Asliye Ticaret Mahkemesinin 18.11.2022 Tarihli ve 2022/86 Esas, 2022/609 Karar Sayılı Kararı

Taraflar arasında taşınmaz devrine ilişkin sözleşme akdedildiği, ancak taşınmazların devri gerçekleşmediği iddiasıyla davacı tarafından davalıya yapılan ödemenin sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre iadesinin istendiği, taşınmaz devri sözleşmelerinin kanunen resmi şekilde yapılması gerektiği, resmi şeklin geçerlilik koşulu olduğu, bu durumda taraflar arasındaki sözleşmenin geçersiz bir sözleşme olduğu, bu nedenle ifa yeri ve buna bağlı olarak sözleşmeden doğan davalarda yetki kuralının uygulanma olasılığı bulunmadığı, sözleşmeden kaynaklanan davalardaki yetki kuralının uygulanabilmesi için davanın sözleşmeden kaynaklanması gerektiği, aksinin savunulması halinde bile taraflar arasında kurulduğu iddia edilen sözleşmede devredilecek taşınmazların Manisa ili Alaşehir ilçesindeki taşınmazlar olduğu için sözleşmenin ifa yerinin de Alaşehir ilçesi olduğu, davacı zaten satın alan konumunda olmakla ve satış bedelinin peşin ödediğini iddia etmekle dava bedel alacağına ilişkin olmayıp, sebepsiz zenginleşme hükümlerine dayandırıldığından ifa yerinin davacının ikametgahının olacağının da söylenemeyeceği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Alaşehir 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin (Asliye Ticaret Mahkemesi sıfatıyla) 14.03.2023 Tarihli ve 2023/155 Esas, 2023/323 Karar Sayılı Kararı

Genel yetkili mahkemenin, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesi olduğu, sözleşmeden doğan davalar için, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinin de yetkili olduğu, sözleşmenin yerine getirileceği yerin tarafların açık veya örtülü olarak belirlenmediği durumlarda, şayet borç bir para borcu ise sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinin yetkili olacağı, şayet borç bir miktar paradan ibaret ise ödeme, alacaklının ödeme zamanındaki yerleşim yerinde yapılacağı, para borçlarının kural olarak götürülecek borçlardan olduğu, aynı zamanda para borcunun kaynağının önemi olmadığı, para borcunun kaynağı sözleşme olabileceği gibi, haksız eylem veya sebepsiz zenginleşme veya başka bir neden de olabileceği, bu durumda para borcunun alacaklısının kendi yerleşim yerinde dava açmasında veya icra takibi başlatmasında bir usulsüzlük bulunmadığı, somut olayda sebepsiz zenginleşmeye dayalı olarak dava açıldığı ve davacı şirketin adresinin Ankara'da bulunduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, para alacağının tahsili istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, para alacağının tahsili istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 6100 sayılı Kanun’un “Genel yetkili mahkeme” başlıklı 6 ncı maddesi şöyledir:

“Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir.”

3. 6100 sayılı Kanun’un “Sözleşmeden doğan davalarda yetki” başlıklı 10 uncu maddesinin şöyledir: “Sözleşmeden doğan davalar, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinde de açılabilir.”

4. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) “İfa yeri” başlıklı 89 uncu maddesi şöyledir:

“Borcun ifa yeri, tarafların açık veya örtülü iradelerine göre belirlenir. Aksine bir anlaşma yoksa, aşağıdaki hükümler uygulanır;

1. Para borçları, alacaklının ödeme zamanındaki yerleşim yerinde,

2. Parça borçları, sözleşmenin kurulduğu sırada borç konusunun bulunduğu yerde,

3. Bunların dışındaki bütün borçlar, doğumları sırasında borçlunun yerleşim yerinde, ifa edilir.

Alacaklının yerleşim yerinde ifası gereken bir borcun doğumundan sonra alacaklının yerleşim yerini değiştirmesi sebebiyle ifa önemli ölçüde güçleşmişse borç, alacaklının önceki yerleşim yerinde ifa edilebilir.”

C. Değerlendirme

1. 6100 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesi gereğince bir davada genel yetkili mahkeme, davalının yerleşim yerinin bulunduğu yer mahkemesidir. Aynı Kanun'un 10 uncu maddesinde sözleşmeden doğan davalar için, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinin de yetkili olduğu belirtilmiştir ki bu da özel yetkiye ilişkin bir düzenlemedir. Ayrıca 6098 sayılı Kanun'un 89 uncu maddesi uyarınca para alacağına ilişkin davalarda aksi kararlaştırılmadıkça para borcu alacaklının yerleşim yerinde ödenmesi gerektiğinden alacaklının bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir. Dolayısıyla dava, davacının seçimine göre, hem genel ve hem de özel yetkili mahkemede açılabilir.

2. Bir davada, birden fazla genel ve özel yetkili mahkeme varsa, davacı bu mahkemelerden birinde dava açmak hususunda bir seçimlik hakka sahiptir. Davacı, davasını bu genel ve özel yetkili mahkemelerden hiçbirinde açmaz ve yetkisiz bir mahkemede açarsa, o zaman seçme hakkı davalılara geçer.

2. Bir davada, birden fazla genel ve özel yetkili mahkeme varsa, davacı bu mahkemelerden birinde dava açmak hususunda bir seçimlik hakka sahiptir. Davacı, davasını bu genel ve özel yetkili mahkemelerden hiçbirinde açmaz ve yetkisiz bir mahkemede açarsa, o zaman seçme hakkı davalılara geçer.

3. Somut olayda, davanın Ankara 8. Asliye Ticaret Mahkemesinde açıldığı, davacı şirketin merkezinin Çankaya/Ankara olduğu, 6098 sayılı Kanun'un 89 uncu maddesi uyarınca para alacağına ilişkin davalarda aksi kararlaştırılmadıkça para borcunun alacaklının yerleşim yerinde ödenmesi gerektiğinden alacaklının bulunduğu yer mahkemesi de yetkili olup davacı tercih hakkını bu yönde kullandığından, uyuşmazlığın Ankara 8. Asliye Ticaret Mahkemesinde görülerek sonuçlandırılması gerekir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Ankara 8. Asliye Ticaret Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

02.10.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18138, Karar No: 2014/6834, Tarih: 12.03.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/18138 E.  ,  2014/6834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, İşyeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suç tarihinin 14.02.2009 olduğu gözetilmeden, gerekçeli karar başlığında 13.02.2009 tarihinin yazılması, mahallinde düzeltilme olanağı bulunan bir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Açıklanması geri bırakılan hükmün, açıklanması için 5271 Sayılı CMK’nın 231.maddesinin 1.fıkrası uyarınca duruşma açılarak ve oluşan yeni durum karşısında, duruşma açıldığından ve yargılamaya devam olunduğundan sanık ile varsa katılan haberdar edilip, hakkındaki hükmün açıklanması geri bırakılan sanığın, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlediğinin ya da denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülükleri yasal ve geçerli bir mazereti bulunmadığı halde yerine getirmediğinin yapılan duruşma sonunda tespiti halinde, 5271 Sayılı CMK'nın 231.maddesinin 11.fıkrası gereğince hüküm ilk şekliyle açıklanır. Bu iki halin gerçekleştiğinin saptanması durumunda, mahkemece yapılacak işlem, önceden verilen ancak hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına konu olması nedeniyle hukuki varlık kazanmayan hükmün açıklanmasından ibarettir. Bu iki koşuldan birine aykırılık nedeniyle hükmün açıklanması halinde mahkemece uygulanmasında yasal zorunluluk bulunduğu halde, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi nedeniyle 5560 Sayılı Yasanın 23. maddesi ile CMK'nın 231. maddesine eklenen 7. fıkra gereğince uygulanamayan yasal hükümler hariç olmak üzere, önceki hükümde bir değişiklik yapılamayacaktır. Açıklanan bu hükümdeki hukuka aykırılıklar ise temyiz ya da kanun yararına bozma yoluyla Yargıtay’ca yapılacak inceleme sonucunda giderilebilecektir.

Ancak; hakkındaki hükmün açıklanması geri bırakılan sanık denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlemediği halde yalnızca kendisine yüklenen yükümlülükleri yerine getirememiş olabilir. Bu durumda ise mahkeme;

hükmün açıklanması amacıyla yapılan duruşma sonucunda denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülükleri yerine getiremeyen sanığın, söz konusu yükümlülüğü yerine getirememe nedeniyle ilgili durumunu değerlendirerek, cezanın yarısına kadar belirleyeceği bir kısmının infaz edilmemesine, ya da koşulların varlığı halinde hükümdeki hapis cezasının ertelenmesine veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine ilişkin karar vererek yeni bir mahkumiyet hükmü kurabilir. Ancak hiçbir durumda mahkemece, sübut ve nitelendirmeye ilişkin önceki uygulamadan farklı bir uygulama yapılması olanaklı değildir.

Yapılan açıklamalar gözetilerek somut olay değerlendirildiğinde; denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlediği anlaşılan sanık hakkındaki geri bırakılan hükmün açıklanması ile yetinilmesi yerine, CMK’nın 231.maddesinin 11. fıkrası hükmüne aykırı olarak, yasal bir zorunluluk da bulunmadığı halde, hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından hükmolunan hapis cezalarının bu kez seçenek yaptırıma çevrilmesine karar verilmesi,

İşyeri dokunulmazlığının ihlâli suçunu... isimli kişi ile birlikte işlediği kabul edilen sanık hakkında 5237 Sayılı TCK’nın 119/1-c. maddesi uygulanmaması karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 12.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1371, Karar No: 2015/5115, Tarih: 19.10.2015

**15. Hukuk Dairesi         2015/1371 E.  ,  2015/5115 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İstanbul 39. Asliye Ticaret Mahkemesi

Tarihi :16.06.2014

Numarası :2013/199-2014/142

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Taraflar arasındaki uyuşmazlık eser sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, davacı yüklenici, davalı ise iş sahibidir. Davacı yüklenici, 2007/92 ve 2008/67 sayılı ihale dosyası kapsamında üstlenilen işlerin tamamlanarak idareye teslim edildiğini, davalı idare tarafından Sayıştay raporuna dayanarak 2007/92 sayılı dosya kapsamında muhtelif kesinti ve yasal faiz olarak 88.707,18 TL'nin davalı nezdindeki 2008/67 sayılı işin cari hesap alacağından mahsup yoluyla kesildiğini, yine 2008/67 sayılı dosya kapsamında da 5.900,48 TL'nin cari hesap alacağından mahsup yoluyla kesildiğini, böylece toplam kesintinin 94.607,66 TL'ye ulaştığını, işaret plaka kesintisi 30.576,94 TL ile ilgili bir taleplerinin olmadığını, onaya rağmen kanal açımında şevli-şevsiz farkından ve tuvenan dolgu farkından kesinti yapılmasının haksız olduğunu ileri sürerek 64.030,72 TL'nin mahsup tarihi 09.11.2012'den itibaren ticari faizi ile tahsilini istemiş, davalı kesintinin 2011 yılı Sayıştay denetleme raporuna dayanarak ve haklı nedenlerle yapıldığını beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, mali müşavir bilirkişiden alınan rapora göre davacının davalı idare onayı ile bölgenin coğrafyasına ve işe uygun tuvenan malzeme kullandığının ve kablo kanalları açtığının anlaşıldığı, bu nedenle kesintinin haksız olduğu belirtilerek 64.030,73 TL'nin 22.12.2012 tarihinden itibaren ticari faizi ile birlikte tahsiline karar verilmiş, karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davacı yüklenicinin cari hesabından yapılan kesinti Sayıştay Başkanlığı'nın 2011 yılı denetleme raporuna dayanmaktadır. Dava konusu edilen kesinti yer altı kablo kanalı montaj işlerinin şevli-şevsiz farkından ve dolgu maddesi olarak kullanılması gereken tuvenan malzele yerine ince kum kullanılmasından kaynaklanmaktadır. Uyuşmazlığın çözümü için konusunda uzman teknik bilirkişilerin görüşüne ihtiyaç vardır. Mahkemece görevlendirilen bilirkişi mali müşavir ve emekli sayıştay denetçesi olup teknik konuda uzman olduğu kabul edilemez. Davacı yüklenici tarafından yapılan imalâtların sözleşme ve eklerine, fen ve sanat kaidelerine uygun olup olmadığının tesbiti uzmanlık gerektirdiğinden mahkemece içlerinde elektrik ve inşaat mühendisinin de yer alacağı uzman bilirkişi kurulundan rapor alınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken işin uzmanı olmayan mali müşavirden alınan rapora göre davanın sonuçlandırılması doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

Hüküm altına alınan alacağa 22.12.2012 tarihinden itibaren faiz yürütülmüş ise de, bu tarihin ne olduğu, temerrüdün hangi tarihte ve ne şekilde oluştuğu da açıklanmamıştır. Karar bu yönden de Yargıtay denetimine elverişli bulunmadığından bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte yazılı nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, hükmün 2. bentte yazılı nedenlerle temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 19.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19062, Karar No: 2012/4496, Tarih: 21.02.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/19062 E.  ,  2012/4496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/05/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı Cumaali Balta tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 18,40 TL onama harcı alındığından mahsubuna bakiye, 2,75 TL harcın temyiz edenden alınmasına, 21/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16751, Karar No: 2015/25305, Tarih: 13.04.2015

**11. Ceza Dairesi         2014/16751 E.  ,  2015/25305 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

1 - ... İletişim ve ... İletişim isimli işyeri yetkilileri olan sanıkların şikayetçi adına sahte GSM abonelik sözleşmesi düzenlemek suretiyle özel belgede sahtecilik suçunu işlediklerinden bahisle haklarında açılan kamu davasında, sanıkların ... İletişim'in alt bayii olduğunu, suça konu GSM abonelik sözleşmesinin ... İletişim yetkilileri tarafından düzenlendiğini savunmaları karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından, ... İletişim'in suç tarihinde yetkilisinin kim olduğu tespit edilip, sanıkların savunması doğrultusunda ifadesine başvurulması ve gerektiğinde ... İletişim'in yetkilisi ile ilgili personelin suç tarihinden önceki resmi kurumlardan temin edilecek imza ve yazı örnekleri getirtilip, huzurda alınan yazı ve imza örnekleri ile birlikte GSM abonelik sözleşmesi üzerindeki yazı ve imzaların ... İletişim'in yetkilileri ile personelinin eli ürünü olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılıp dava konusu sözleşmenin hangi işyerinde düzenlendiği belirlenerek sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde mahkumiyetlerine hükmolunması,

2 – Kabule göre de;

a-Suçun sübutu halinde, hükümden sonra 19.02.2014 tarih ve 28918 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 6518 sayılı Kanunun 104 ve 105. maddeleri ile değişik 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63. maddesinin 10. fıkrası ile yaptırıma bağlanan aynı Kanunun 56. maddesinin 4. fıkrasındaki "Kişinin bilgisi ve rızası dışında işletmeci veya adına iş yapan temsilcisi tarafından abonelik tesisi, işlemi veya elektronik kimlik bilgisini haiz cihazların kayıt işlemi yapılamaz ve yaptırılamaz, bu amaçla gerçeğe aykırı evrak düzenlenemez, evrakta değişiklik yapılamaz ve bunlar kullanılamaz" ve 5. fıkrasındaki "Gerçeğe aykırı evrak düzenlemek veya değiştirmek suretiyle kişinin bilgi ve rızası dışında tesis edilmiş olan abonelikler kullanılamaz" hükümleri ve TCK.nun 7. maddesi karşısında; özel hüküm niteliğinde bulunup lehe olan ve önödeme önerisi gerektiren sanığın eyleminin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

b-Sanık ... hakkında kurulan hükümde; İki adet sahte hat düzenlendiğinin iddia ve kabul olunması karşısında, 5237 sayılı TCK'nun 43. maddesine göre 'Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda ya da aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi' durumunda zincirleme suç hükümlerinin uygulanması mümkün olup; aynı anda işlenen eylemlerde zincirleme suça ilişkin hükümlerin uygulanma olanağı bulunmadığı cihetle, dosyada bulunan sözleşmelerin aynı tarihli olduğu anlaşılmakla, belge sayısı temel cezanın belirlenmesinde dikkate alınarak tek bir özel belgede sahtecilik suçundan hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.04.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.