muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/14462, Karar No: 2017/2034, Tarih: 11.04.2017

hizmetlerin ortalama tüketicileri bakımından davacının avantaj ibaresini kullandığı hizmetlerle bir ilişkilendirme yapılmak suretiyle karıştırma ihtimalinin ortaya çıkmasına neden olacak bir faktör olarak kabul edilemeyeceği, başvuruya ilave edilen "..." sözcüğünün dilimizde belli bir anlamı olması da dikkate başvuruya yetirince ayırt edicilik ve davacının tanınmış markalarından uzaklaşma sağladığı, 556 sayılı KHK'nın 8/4 m. şartlarının da somut olayda gerçekleşmediği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3,70 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 11.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21092, Karar No: 2013/7430, Tarih: 05.04.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/21092 E.  ,  2013/7430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı Sağlık Bakanlığı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı hazine vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı Sağlık Bakanlığı 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 13/j. maddesi uyarınca harçtan muaf olduğu gözetilmeksizin davalı aleyhine harca hükmedilmesi, hatalı olup, bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının 2. bendindeki “469,00 TL karar ve ilam harcından peşin tahsil olunan 118,00 TL harcın mahsubu ile bakiye 351,00 TL harcın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile hazineye irat kaydına” rakam ve sözcükleri çıkartılarak, yerine "469,00 TL karar ve ilam harcından peşin tahsil olunan 118,00 TL harcın mahsubu ile bakiye 351,00 TL harcın davalı ... Temizlik Malzemeleri ve ... Hizmetler San. Ve Tic. Ltd. Şti.’den tahsili ile hazineye irat kaydına,” rakam ve sözcükleri yazılmasına; hüküm fıkrasının 4. bendinde yer alan “Davacı tarafından mahkeme veznesinde depo edilen 137,00 TL toplam harç bedelinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine,” rakam ve sözcükleri çıkartılarak, yerine “Davacı tarafından mahkeme veznesinde depo edilen 137,00 TL toplam harç bedelinin davalı ... Temizlik Malzemeleri ve ... Hizmetler San. Ve Tic. Ltd. Şti.’den alınarak davacıya verilmesine,” rakam ve sözcükleri yazılmasına ve hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05.04.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18472, Karar No: 2013/18720, Tarih: 08.05.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/18472 E.  ,  2013/18720 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın beraatine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Oluşa ve dosya içeriğine göre, sanık ile kardeşi mağdur arasında çıkan tartışma esnasında, sanığın mağduru basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralamış olduğu, Adli Tıp Kadıköy Şube Müdürlüğü'nce verilen rapor içeriğinden anlaşılmasına, bu durumun da mahkemece, kabul edilip, gerekçesinde belirtilmesine karşın, sanığın yaralama kastıyla hareket etmediğinden bahisle, yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 08/05/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2012/1519, Karar No: 2012/2180, Tarih: 26.03.2012

**8. Hukuk Dairesi         2012/1519 E.  ,  2012/2180 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

... ile Hazine, ..., ... ve Abazlı Mahallesi Muhtarlığı aralarındaki tescil davasının kabulüne dair Bala Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 13.01.2011 gün ve 283/18 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılar Hazine vekili ile ... vekili taraflarından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı ...'na ait 31,85 TL peşin harcın onama harcına mahsubuna ve 2588 sayılı Kanunla eklenen 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi uyarınca Hazineden harç alınmasına mahal olmadığına 26.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30251, Karar No: 2014/12617, Tarih: 19.06.2014

**7. Ceza Dairesi         2012/30251 E.  ,  2014/12617 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1-Katılan ... idaresi adına hazine vekilinin temyiz istemine yönelik yapılan incelemede;

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen Gümrük idaresi'nin 4733 sayılı yasaya muhalefet suçundan davaya katılma ve hükmü temyize yetkisi bulunmadığından, Gümrük idaresi adına hazine vekilinin temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesiyle yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2-Sanıkların temyiz istemine yönelik yapılan incelemede;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanıkların 5752 sayılı yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4 fıkrası uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan gümrük idaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücreti hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi gereğince yürürlükte, bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesi uyarınca, hüküm fıkrasından Gümrük İdaresi lehine hükmedilen vekalet ücreti kısmının çıkarılması, diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19/06/2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9589, Karar No: 2018/11242, Tarih: 26.09.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/9589 E.  ,  2018/11242 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Suça konu olayda, sanıkların müştekiye ait dükkana müşteri olarak geldikleri, sanık ...’nın, müştekiye para göstermek için müştekinin elinde bulunan paraları alıp incelemeye başladığı esnada el çabukluğu ile para demetinin altından hızlı bir şekilde paraları alarak cebine koyduğu, bu sırada sanık ...’ın da işyerinde bulunan ve kasanın önünden sanık ve katılanın hareketlerini dikkatlice seyreden market müşterisi üçüncü bir kişiyi birşey sormak bahanesiyle marketin diğer tarafına çağırdığı anlaşılmakla; sanık ...’ın hırsızlık eylemine, önceden aldıkları karar doğrultusunda fikir ve eylem birliği içerisinde hareket ettiğinin anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 37. maddesi yerine yazılı şekilde uygulama yapılması, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; atılı suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5271 sayılı CMK'nın 324/5. maddesi ile Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3. maddesinin (a) ve (e) bendleri hükmüne göre, sanık olarak yargılanan kişinin “kendisine yöneltilen suçlamanın niteliği ve nedeninden en kısa zamanda, anladığı bir dille ve ayrıntılı olarak haberdar edilmek" ve "duruşmada kullanılan dili anlamadığı veya konuşmadığı takdirde bir tercümanın yardımından para ödemeksizin yararlanmak” hakkına sahip olduğu ve bunun “mahkeme önünde hak arama” ile “savunma” haklarına ilişkin bulunduğu gözetilmeden, tercüman ücretinin yargılama gideri olarak sanıklardan tahsiline dair yazılı şekilde karar verilmesi,

2- T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2- T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ... ve müdafilerinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk nedeniyle; "TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin olan tüm kısımların" hükümden çıkartılması ile yerine "TCK'nın 53. maddesinin Anayasa Mahkemesi'nin 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı da gözetilmek suretiyle uygulanmasına" cümlesi eklenmesi ile hükümler fıkrasından, “ tercüman bilirkişi gideri olarak 2 adet sarf gideri 550,00 TL’nin sanıklardan eşit olarak tahsiline” ilişkin bölümün çıkarılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26.09.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8557, Karar No: 2015/17712, Tarih: 23.06.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/8557 E.  ,  2015/17712 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından borçlu hakkında genel haciz yolu ile yapılan takipte, borçlu icra mahkemesine başvurusunda meskeniyet iddiasında bulunarak taşınmaz üzerindeki haczin kaldırılmasını istemiş, mahkemece istemin kabulü ile haczin kaldırılmasına karar vermiş, hükmüalacaklı taraf temyiz etmiştir.

İİK'nun 82.maddesinin 1.fıkrasının 12.bendi gereğince, borçlunun "haline münasip" evi haczedilemez. Bir meskenin borçlunun haline uygun olup olmadığı adı geçenin haciz anındaki sosyal durumuna ve borçlu ile ailesinin ihtiyaçlarına göre belirlenir. Buradaki "aile" terimi, geniş anlamda olup, borçlu ile birlikte aynı çatı altında yaşayan, bakmakla yükümlü olduğu kişileri kapsar. İcra mahkemesince, borçlunun sözü edilenlerle birlikte barınması için zorunlu olan haline münasip meskeni temin etmesi için gerekli bedel bilirkişilere tesbit ettirildikten sonra, haczedilen yerin kıymeti bundan fazla ise satılmasına karar verilmeli ve satış bedelinden yukarıda nitelikleri belirlenen mesken için gerekli olan miktar borçluya bırakılmalı, kalanı alacaklıya ödenmelidir.

Bu kıstasları aşan nitelik ve evsaftaki yerlerle, makul ölçüleri geçen oda ve salonu kapsayan ve ikamet için zorunlu öğeleri içeren bir meskenin dışındaki yerler, maddede öngörülen amaca aykırıdır. Borçlunun görev ve sıfatı kendisinin yukarıda belirlenenden daha görkemli bir meskende ikamet etmesini gerektirmez.

Somut olayda ise, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, meskeniyet iddiasına konu taşınmazın değerinin 119.000 TL olduğunun tespit edildiği anlaşılmıştır. Rapor bu hali ile hüküm kurmaya elverişli değildir. Zira borçlunun bulunduğu ... ilçesinde, borçlunun daha mütevazi vasıfları taşıyan alabileceği haline münasip evi değeri belirlenmemiştir.

O halde mahkemece, ... ilçesinde, borçlunun daha mütevazi vasıfları taşıyan haline münasip evi alabileceği değerin yukarıdaki kurallara göre belirlenmesi gerekmektedir. Bu tespitlerden sonra borçlunun haline münasip ev alabileceği miktar, mahcuzun değerinden az ise mahcuzun satılarak, borçlunun haline münasip ev alması için gerekli bedelin kendisine artanın alacaklıya ödenmesine, satışın borçlunun haline münasip ev alabileceği miktardan az olmamak üzere yapılmasına karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile ve yetersiz rapora dayalı olarak yazılı şekilde hüküm tesisi de doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11473, Karar No: 2015/12190, Tarih: 01.07.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/11473 E.  ,  2015/12190 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 1. TÜKETİCİ MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/12/2013

NUMARASI : 2012/2257-2013/3774

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraflarca temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin Ankara ili Etimesgut ilçesi .....Cad. 1B/11 adresindeki dairenin maliki olduğunu, su aboneliği için davalı kuruma müracâat ettiğinde kendisinden 2.933,6800 TL kanal katılım payı ve şebeke hisse bedeli alındığını belirterek, haksız yere alınan bedelin ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte iadesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; dava konusu bedelin Aski Tarifeler Yönetmeliğinin 39. maddesi kapsamında alındığını, uygulamanın mevzuat gereği yapıldığını, yasadan kaynaklanan haklı bir uygulama olduğunu belirterek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; alınan bilirkişi raporuna göre, davacının 1.356,57 TL’den sorumlu olduğuna, bunun dışındaki bedelden sorumlu olmadığına; fazla ödenen 1.883,57 TL'nin faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık; maliki bulunduğu bağımsız bölüme ilişkin ferdi su aboneliğinin tesisi nedeniyle, davacının; davalı idareye kanal katılım ve şebeke tesis bedeli ödemekle yükümlü olup olmadığı ve dava konusu bedellerin hesaplanması açısından yeni yönetmelik (Yeni-ASKİ Tarifeler Yönetmeliği 19) hükmünün eldeki davada uygulanıp uygulanmayacağına ilişkindir.

01/07/1981 tarihinde yürürlüğe giren 2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanununun Kanalizasyon Harcamalarına Katılma Payı başlığı altında 87. maddesi “Belediyelerce ve belediyelere bağlı müesseselerce, aşağıdaki şekilde kanalizasyon tesisi yapılması halinde, bunlardan faydalanan gayrimenkullerin sahiplerinden, kanalizasyon harcamalarına katılma payı alınır:

a-Kanalizasyon tesisi yapılması,

b-Mevcut tesislerin sıhhi ve fenni şartlara göre ıslah edilmesi iki ve daha fazla yol kenarında bulunan gayrimenkuller hangi yoldaki kanalizasyona bağlanmış ise, payın hesabında yola ait kanalizasyon giderleri nazara alınır.” düzenlemesi getirmiştir. Aynı yasanın 88.maddesi ile de su tesisleri için 87. maddeye paralel bir düzenleme öngörülmüştür.

a-Kanalizasyon tesisi yapılması,

b-Mevcut tesislerin sıhhi ve fenni şartlara göre ıslah edilmesi iki ve daha fazla yol kenarında bulunan gayrimenkuller hangi yoldaki kanalizasyona bağlanmış ise, payın hesabında yola ait kanalizasyon giderleri nazara alınır.” düzenlemesi getirmiştir. Aynı yasanın 88.maddesi ile de su tesisleri için 87. maddeye paralel bir düzenleme öngörülmüştür.

2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanununa dayalı olarak çıkarılan ASKİ Tarifeler Yönetmeliğinin 39. maddesi ise “2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanunun 87. ve 88. maddeleri gereği bir programa göre yapılacak yani; içme, kullanma, endüstri suyu ve kanalizasyon yatırımları ile mevcutların genişletilmesi (tevzi), iyileştirilmesi (ıslahı) amacıyla yapılan harcamalar ve istek üzerine A.. M..nce yapılacak işlerin toplam yatırım giderleri tesislerin hizmet edeceği saha dâhilindeki gayrimenkullerin sahiplerinden su ve kanalizasyon tesisleri harcamalarına katılma payı alınır.

Su ve kanalizasyon şebekelerine katılma paylarının binasız arsanın vergi değeri payına isabet eden kısmı, inşaat ruhsatının alınması aşamasında avans olarak tahsil edilir.

Bina tamamlandıktan sonra bağımsız bölümlere veya binanın tamamına tahsis aboneliği verilmesi sırasında arsa değeri üzerinden alınan avans düşülerek, yapı değerinin emlak vergi beyanı üzerinden ayrıca %2 oranından fazla olmamak üzere katılım payı tahsil edilir” düzenlemesini içermektedir.

Yine, 3194 sayılı İmar Kanununun “Yapı Kullanma İzni” başlıklı 30. maddesinin 3. fıkrasında “Bu maddeye göre verilen izin yapı sahibini kanuna, ruhsat ve eklerine riayetsizlikten doğacak mesuliyetten kurtarmayacağı gibi her türlü vergi, resim ve harç ödeme mükellefiyetinden de kurtarmaz.” hükmü yer almaktadır.

Yukarıda belirtilen yasa ve tarifeler yönetmeliği hükümleri birlikte değerlendirildiğinde, davalı idarece yasanın yürürlük tarihinden sonra yeni kanalizasyon ve içme suyu tesisleri yapılmış olması veya mevcutların iyileştirilmesinin yapılması halinde, tesislerin hizmet edeceği saha dâhilindeki gayrimenkul sahiplerinden yönetmelikte belirlenen ilkelere göre su ve kanalizasyon tesisleri katılım payı talebe hakkı vardır. Ancak bu katılım payı davalı tarafça hizmet götürülmesi koşuluna bağlı olarak alınır. Bu durumda hizmet götürüldüğünün davalı tarafça kanıtlanması hâlinde davacı katılım payının yüklenici veya kendisi tarafından ödendiğini kanıtlamakla yükümlüdür. Ayrıca İmar Kanununun 30/3. maddesi uyarınca iskân ruhsatının alınmış olması davalı idarenin kanal katılım payı istemesine engel teşkil etmez.

Somut olayda; her ne kadar davalı tarafından davacı taşınmazının bulunduğu bölgede götürülen hizmetler, yapı kullanma izin belgesinin alınmasından önceki tarihe ait ise de, davalı idarece, davacıya ait taşınmazın bulunduğu bölgede kanalizasyon ve içme suyu tesislerinin yapıldığı ve davacının bu hizmetten yararlandığı sabittir.

Somut olayda; her ne kadar davalı tarafından davacı taşınmazının bulunduğu bölgede götürülen hizmetler, yapı kullanma izin belgesinin alınmasından önceki tarihe ait ise de, davalı idarece, davacıya ait taşınmazın bulunduğu bölgede kanalizasyon ve içme suyu tesislerinin yapıldığı ve davacının bu hizmetten yararlandığı sabittir.

Öyle ise mahkemece; bilirkişi marifetiyle bu hizmetten yararlanan bağımsız bölümün ilk maliki olan davacının ödemekle yükümlü bulunduğu kanal katılım ve şebeke tesis bedelinin, abonelik başvuru tarihinde yürürlükte bulunan tarife hükümleri dikkate alınarak belirlenmesi suretiyle uyuşmazlığın çözümlenmesi ve sonucu dairesinde bir hüküm tesis edilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 01.07.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/7057, Karar No: 2010/6727, Tarih: 21.09.2010

**5. Ceza Dairesi         2007/7057 E.  ,  2010/6727 K.**

**"İçtihat Metni"**

Zimmet suçundan sanık ...’in yapılan yargılanması sonunda; atılı suçtan mahkümiyetine dair, Zonguldak 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 14.12.2005 gün ve 2005/42 Esas, 2005/213 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi O Yer Cumhuriyet Savcısı ve sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya kapsamına ve oluşa göre sonuca etkili olmayacağı anlaşıldığından yeniden bilirkişi raporu aldırılması gerektiğine ilişkin tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

PTT şubesinde gişe memuru olarak görev yapan sanığın vatandaşlardan tahsil ettiği elektrik ve telefon paraları ile posta çeki ve posta havalesi bedellerinden oluşan 2804 TL.yi sisteme kayıtlamayarak mal edindiği, iş sahiplerinin bir çoğuna elle tanzim ettiği tek nüsha tahsilat belgelerini veya telefon faturalarından koparılan alt kısımları onaylayarak verdiği, faturaların ödenmediğine dair bildirim alan bazı vatandaşların PTT Müdürlüğüne müracaatı üzerine sanığın zimmetinin ortaya çıktığı, hileli davranışlar nedeniyle daire içi olağan denetimle durumun belirlenemeyeceği ve suç tarihi itibariyle zimmet miktarının hafif değerde olduğu dikkate alınarak bu şekilde oluşan fiilin bütünüyle 765 sayılı TCK.nun 202/2, 80, 202/3 ve 219/3. maddelerinde belirtilen nitelikli zimmet suçunu oluşturacağı ve 5237 sayılı TCK.nun 247/1-2, 249, 43/1 ve 248/2. maddelerine uyan nitelikli zimmet suçu yanında 212. madde gözetilerek 204/2 ve 43/1. maddelerine uyan sahtecilik suçunu da oluşturabileceği ve buna göre karşılaştırma yapılarak lehe yasanın belirlenmesi gerektiği gözetilmeyerek basit zimmet suçunu oluşturduğunun kabulü ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Gerekçeli kararda, C.Savcısının mütalaasına yer verilmemek suretiyle CMK.nun 230/1-a maddesine, karar başlığında suç yerinin gösterilmemesi suretiyle 232/2-c maddesine ve hüküm fıkrasında 5237 sayılı TCK.nun 247/1. maddesi gereği tayin olunan temel cezanın zimmete geçirilen paranın hükümden önce iadesi sebebiyle üçte bir oranında indirilmesine ilişkin Yasa maddesinin gösterilmemesi suretiyle 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısı ve sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.09.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.