muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3657, Karar No: 2024/8052, Tarih: 26.12.2024

**8. Hukuk Dairesi         2024/3657 E.  ,  2024/8052 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2331 E., 2024/611 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Fethiye Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2021/57 E., 2022/108 K.

Taraflar arasındaki kullanım kadastrosu davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Kullanım kadastrosu sırasında, Muğla ili Dalaman ilçesi Kapıkargın Mahallesi çalışma alanında bulunan 144 ada 49 parsel sayılı 320,42 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kadastro tutanağının beyanlar hanesine, "6831 sayılı Kanun'un 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışına çıkarıldığı" şerhi yazılarak, ham toprak vasfıyla Hazine adına tespit ve tescil edilmiştir.

Davacı ... vekili dava dilekçesinde; çekişmeli 144 ada 49 parsel sayılı taşınmazın müvekkili olan davacının fiili kullanımında bulunduğunu ileri sürerek, taşınmazın davacının kullanımında olduğunun beyanlar hanesine şerh verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; "Mahkemece, çekişmeli taşınmaz üzerinde 4 adet genç zeytin fidanı bulunduğu, başkaca ekili ürün bulunmadığı, zeminde yabani otlar bulunduğunun gözlemlendiği, ziraat bilirkişi raporunda; zeytin ağaçlarının kök yaşlarının 4-10 yaş aralığında olduğu, başka yerden sökülüp getirilerek dava konusu parsele dikildiğinin ifade edildiği, bilirkişi ve tanık beyanlarından da 4 adet zeytinin keşif tarihine yakın bir tarihte getirilip dikildiğinin anlaşıldığı, taşınmaz üzerinde tespit tarihi ve öncesinde süregelen bir ekonomik amaca uygun kullanım bulunmadığı, davacının davasını ispat edemediği" gerekçesiyle davanın reddine, çekişmeli 144 ada 49 parsel sayılı taşınmazın kullanım kadastro tespiti gibi tesciline karar verilmiş; hükme karşı, davacı ... vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; "Dosya kapsamı, yapılan keşif ve alınan beyanlara göre, kullanım kadastro tespit tarihinde, çekişmeli taşınmazın kullanıcısı bulunmadığı, çekişmeli taşınmaz üzerindeki zeytin ağaçlarının keşif tarihine göre yaşının 1-2 aylık olduğunun belirlendiği anlaşıldığından, mahkemece verilen kararda usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı" gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş ve işbu karar, davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı ... vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

427,60 peşin harcın onama harcına mahsubuna,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,26.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16459, Karar No: 2013/25380, Tarih: 04.07.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/16459 E.  ,  2013/25380 K.**

**"İçtihat Metni"**

ESAS NO : 2013/16459

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlunun daha önce ipotek ettiği taşınmazı hakkında sonradan haczedilmezlik şikayetinde bulunabilmesi için ipoteğin mesken kredisi, esnaf kredisi, zirai kredi gibi zorunlu olarak kurulmuş ipoteklerden olması gerekir. Zira, zorunlu olarak kurulan ipoteğin meskeniyet şikayetine engel teşkil etmeyeceği ilkesi bu ipoteğin sosyal amaçlı olarak verilen kredinin teminatını oluşturmasından kaynaklanmaktadır. Bunun dışında, borçlunun serbest iradesi ile kurduğu ipotekler, adı geçenin bu yerle ilgili olarak meskeniyet iddiasından vazgeçtiğinin kabulünü gerektirir.

Somut olayda, taşınmaz kaydına 09.07.2009 tarihinde haciz uygulandığı ve taşınmaz üzerinde haciz tarihinden daha önce Garanti Bankası lehine 31.05.2005 tarihli ipoteğin mevcut olduğu görülmektedir. Bu durumda, mahkemece alacaklı banka lehine verilen ipoteğin tapudan mahiyeti belirlenip, ipotek akit tablosu incelenerek zorunlu ipotek olup olmadığı tespit edilmeli, sonucuna göre bir karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde sonuca gidilmesi isabetsizdir.

Öte yandan İİK'nun 82/12. maddesi gereğince, borçlunun "haline münasip" evi haczedilemez. Bir meskenin borçlunun haline uygun olup olmadığı adı geçenin haciz anındaki sosyal durumuna ve borçlu ile ailesinin ihtiyaçlarına göre belirlenir. Buradaki "aile" terimi, geniş anlamda olup, borçlu ile birlikte aynı çatı altında yaşayan, bakmakla yükümlü olduğu kişileri kapsar. İcra mahkemesince, borçlunun sözü edilenlerle birlikte barınması için zorunlu olan haline münasip meskeni temin etmesi için gerekli bedel bilirkişilere tesbit ettirildikten sonra, haczedilen yerin kıymeti bundan fazla ise satılmasına karar verilmeli ve satış bedelinden yukarıda nitelikleri belirlenen mesken için gerekli olan miktar borçluya bırakılmalı, kalanı alacaklıya ödenmelidir. Bu kıstasları aşan nitelik ve evsaftaki yerlerle, makul ölçüleri geçen oda ve salonu kapsayan ve ikamet için zorunlu öğeleri içeren bir meskenin dışındaki yerler, maddede öngörülen amaca aykırıdır. Borçlunun görev ve sıfatı kendisinin yukarıda belirlenenden daha görkemli bir meskende ikamet etmesini gerektirmez.

Somut olayda, meskeniyet iddiası nedeniyle haczedilmezlik şikayetinde bulunulan taşınmazın ½ hissesi borçlu adına kayıtlı olup, tapu kaydında  İstanbul ili Sarıyer ilçesi, Uskumru Köyü,-/572 parselde kayıtlı dubleks mesken olduğu görülmektedir.

Somut olayda, meskeniyet iddiası nedeniyle haczedilmezlik şikayetinde bulunulan taşınmazın ½ hissesi borçlu adına kayıtlı olup, tapu kaydında  İstanbul ili Sarıyer ilçesi, Uskumru Köyü,-/572 parselde kayıtlı dubleks mesken olduğu görülmektedir.

Temyiz olunan karara mesnet yapılan bilirkişi raporunda; taşınmazın  dubleks kullanımlı, toplam 250,00 m2 brüt alanında, bodrum zemin 1 normal ve çatı katından oluştuğu, taşınmazın toplam değerinin 700.000 TL., borçlunun hissesinin ise 350.000 TL olduğu ve İstanbul da makul ölçülerde oda ve salonu kapsayan ve ikamet için zorunlu öğeleri içeren meskenin 225.000 TL ila 275.000 TL ye satın alınabileceği bildirilmiştir. Rapor bu hali ile hüküm kurmaya elverişli değildir. Zira asıl olan borcun ödenmesi olup, borçlunun mutlaka meskeniyet şikayetinde bulunduğu yerde veya o yere yakın yerlerde meskeninin bulunması zorunlu değildir.

Mahkemece yapılacak iş; öncelikle borçlunun bakmakla yükümlü olduğu kişilerin nüfus kayıtları getirtildikten sonra, zabıta araştırması yaptırılarak bu kişilerin borçlu ile birlikte yaşayıp yaşamadıkları, geçimlerini nasıl temin ettikleri, sosyal ve ekonomik durumları tespit edilip, bilirkişilerden ek rapor alınarak  meskeniyet konusu evin dubleks betonarme yapı olduğu da dikkate alınarak İstanbul ilinin daha mütevazı semtlerinde, daha mütevazi vasıfları taşıyan haline münasip evi alabileceği değerin yukarıdaki kurallara göre belirlenmesi gerekmektedir. Bu tespitlerden sonra borçlunun haline münasip ev alabileceği miktar, mahcuzun değerinden az ise mahcuzun satılarak, borçlunun haline münasip ev alması için gerekli bedelin kendisine  artanın alacaklıya ödenmesine, satışın borçlunun haline münasip ev alabileceği miktardan az olmamak üzere yapılmasına karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile ve yetersiz rapora dayalı olarak yazılı şekilde hüküm tesisi de doğru görülmemiştir.

SONUÇ  : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK. 366 ve HUMK.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 04.07.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7156, Karar No: 2019/1507, Tarih: 14.02.2019

**11. Ceza Dairesi         2018/7156 E.  ,  2019/1507 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Sanık ... hakkında 2007 ve 2008 takvim yıllarında ... İnş. Day. Tük. Mall. San. Ltd. Şti ve ... Temizlik Mad. Itr. Gıda Dekorasyon İnş. Malz. Tic. Ltd. Şti'lerine ait faturaları temin etmek suretiyle sanık ...'nin sahte fatura düzenleme eylemine iştirak ettiğinin iddia ve kabul olunduğu olayda; UYAP üzerinde yapılan kontrolde, sanık ...'in yetkilisi olduğu ... İnş. Day. Tük. Mall. San. Ltd. Şti hakkında 2007, 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan Isparta 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2010/509 Esas ve 2014/283 Karar sayılı dava dosyasında yargılandığı, hakkında verilen beraat hükümlerinin 21. Ceza Dairesinin 06.12.2016 tarih, 2016/9591 Esas ve 2016/7439 Karar sayılı kararı ile bozulmasına karar verilerek dosyanın mahkemesine gönderildiği, bu şirket ortaklarının da Isparta 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2015/737 Esas sayılı dava dosyasında yargılandıkları, yine sanığın vekaleten işlerini yürüttüğü ... Temizlik Mad. Itr. Gıda Dekorasyon İnş. Malz. Tic. Ltd. Şti hakkında 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan Isparta 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2013/60 Esas ve 2014/566 Karar sayılı dava dosyasında yargılandığı, bu dava dosyasının Isparta 4. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2013/135 Esas sayılı dava dosyası ile birleştirildiği ve bu dosya üzerinden yargılamasının devam ettiği anlaşılmakla, sanığın aynı takvim yılında başka mükellefler adına düzenlediği sahte faturalara ilişkin tespitin yeni bir suçu oluşturmayıp, zincirleme suç içinde değerlendirilmesi gerekeceği cihetle; mükerrer yargılama yapılmaması ve eylemlerin zincirleme suç içinde kalıp kalmadığının değerlendirilmesi açısından, söz konusu dosya ile varsa aynı şirket ve aynı yıllara ilişkin diğer dava dosyalarının da duruşmaya getirtilip incelenmesi, mümkün olması halinde davaların birleştirilmesi, aksi durumda davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dosya arasına alınmasından sonra sanığın eylemlerinin zincirleme suç niteliğinde olup olmadığı veya mükerrer dava açılıp açılmadığının belirlenmesi ile sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayininde zorunluluk bulunması,

2-Sanıkların savunmalarında suça konu faturaların gerçek alışveriş karşılığında düzenlendiğini belirterek suçlamayı kabul etmemeleri, sanık ...'in yetkilisi olduğu ... İnş. Day. Tük. Mall. San. Ltd. Şti ve ... Temizlik Mad. Itr. Gıda Dekorasyon İnş. Malz. Tic. Ltd. Şti'leri hakkında düzenlenen vergi raporlarının dosya arasında bulunmaması ve 12.10.2012 tarih 2012/A-465/60 sayılı vergi tekniği raporunun sonuç kısmında sanık ...'nün sahte olarak düzenlediği iddia olunan faturaları kullanan şirket/kişiler hakkında sahte fatura kullanma yönünden vergi incelemesi yapılacağının belirtilmesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından öncelikle; sanık ... hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan yapılan suç duyurusu üzerine dava açılıp açılmadığının araştırılması, açıldığının tespiti halinde mümkünse davaların birleştirilmesi, mümkün olmaması halinde dava dosyasının getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneğinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, ... İnş. Day. Tük. Mall. San. Ltd. Şti ve ... Temizlik Mad. Itr. Gıda Dekorasyon İnş. Malz. Tic. Ltd. Şti'leri hakkında düzenlenen vergi raporlarının dosya arasına alınması, sanık ...'nün sahte olarak düzenlediği iddia olunan faturaları kullanan şirket/kişiler hakkında karşıt inceleme yapılıp yapılmadığının ilgili vergi dairelerinden sorulması, yapılmış ise vergi raporlarının dosya arasına alınması, bu şirket yetkilileri hakkında sahte fatura düzenlemekten dava açılmış olup olmadığının araştırılması, açıldığının tespiti halinde dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile mükelleflerin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı da araştırılıp, karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılması, suça konu faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişiler de dinlenerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak aldıklarının sorulmasından sonra tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

3-Kabule göre de;

a-Sanık ... hakkında tekerrür uygulamasına esas alınan Isparta 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 19/12/2008 tarih, 2008/274 Esas ve 2008/325 Karar Sayılı ilamının 08.01.2009 tarihinde kesinleşmesi nedeniyle, dava konusu suç tarihinden önce kesinleşmeyen bu ilamın tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi,

3-Kabule göre de;

a-Sanık ... hakkında tekerrür uygulamasına esas alınan Isparta 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 19/12/2008 tarih, 2008/274 Esas ve 2008/325 Karar Sayılı ilamının 08.01.2009 tarihinde kesinleşmesi nedeniyle, dava konusu suç tarihinden önce kesinleşmeyen bu ilamın tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi,

b-5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Yasaya aykırı, sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.02.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2491, Karar No: 2018/1671, Tarih: 08.11.2018

**Hukuk Genel Kurulu         2017/2491 E.  ,  2018/1671 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki karşılıklı “boşanma” davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda Mersin 4. Aile Mahkemesince davalı-karşı davacının davasının kabulüne, davacı-karşı davalının davasının işlemden kaldırılmasına dair verilen 17.06.2014 tarihli ve 2012/853 E., 2014/410 K. sayılı karar davacı- karşı davalı vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin 05.03.2015 tarihli ve 2014/19256 E., 2015/3571 K. sayılı kararı ile;

"...1-Mahkemece davacı-davalı kadın eş tam kusurlu kabul edilerek tarafların boşanmalarına karar verilmiştir. Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden davacı-davalı kadın eşin, mahkemece belirlenen kusurları yanında, davalı-davacı erkek eşin, eşine fiziksel şiddet uyguladığı anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya sebep olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Evlilik birliğinin devamında davacı-davalı kadın eş bakımından korunmaya değer bir yarar kalmadığı görülmekle, tarafların boşanmalarına karar verilmiş olması, bu sebeple sonucu itibarıyla doğru bulunduğundan, boşanma hükmünün kusura ilişkin gerekçesinin değiştirilmek suretiyle onanmasına (HUMK. 438/Son) karar vermek gerekmiş aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

2-Yukarıdaki bentde açıklanan sebeple boşanmada taraflar eşit kusurlu olduğuna göre davalı-davacı erkek eş lehine maddi (TMK.md. 174/1) ve manevi (TMK.m. 174/2) tazminat takdiri doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

3-Davacı-davalı kadın eşin yoksulluk nafakası talebi hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi de doğru değildir..."

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Asıl ve karşı dava; evlilik birliğinin sarsılması hukuksal nedenine dayalı boşanma istemine ilişkindir

Davacı -karşı davalı (kadın) vekili 30.11.2012 tarihli dava dilekçesinde; davalı erkeğin önceki evliliğini ve bu evlilikten olan çocuğunu gizlediğini, müvekkiline fiziksel, sözlü, psikolojik, cinsel ve ekonomik şiddet uygulayarak evden attığını, müvekkilini ve ailesini arayarak hakaret ve tehdit içeren sözler söylediğini ileri sürerek tarafların TMK'nın 166/1. maddesi uyarınca boşanmalarına, 750,00TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, 10.000,00TL maddi ve 100.000,00TL manevi tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı-karşı davacı (erkek) vekili 08.01.2013 tarihli cevap ve karşı dava dilekçesinde; dava dilekçesinde yazılı iddiaların hiçbirinin doğru olmadığını, esasen kadının hakaret ve şiddet içerikli davranışlarının olduğunu, müvekkilinin önceki evliliğinden olan kızı Ada'yı eşiyle tanıştırdığını ancak zamanla davacı -karşı davalı kadının müvekkili ve kızının görüşmelerinden rahatsız olduğunu ve sorun çıkardığını, kadın eşin müvekkilinin ailesi ile görüşmediği gibi, kadının ailesinin de müvekkiline karşı olumsuz tavırları olduğunu belirterek asıl davanın reddi ile karşı davanın kabulüne, tarafların boşanmalarına, 50.000,00TL maddi ve 100.000,00TL manevi tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece davacı -karşı davalı kadının iddialarının ispatlanamadığı, buna karşılık kadının, davalı-karşı davacı erkeğin önceki evliliğinden olan kızı Ada'ya karşı hakaret içeren sözleri ve davranışları sebebiyle boşanmaya yol açan olaylarda tam kusurlu olduğu belirtilerek davalı -karşı davacı erkeğin boşanma davasının kabulüne, 17.06.2014 tarihli duruşmaya gelmeyen ve davası karşı tarafça takip edilmeyen davacı -karşı davalı kadının davasının ise işlemden kaldırılmasına karar verilmiştir.

Davacı-karşı davalı (kadın) vekilinin temyizi üzerine; Özel Dairece, boşanma hükmünün kusura ilişkin gerekçesi Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (HMUK) 438/son hükmü uyarınca düzeltilerek onanmış, kadının mahkemece kabul edilen kusuruna karşılık erkeğin de eşine fiziksel şiddet uyguladığı, bu durumda tarafların eşit kusurlu olduğu gerekçesiyle davalı -karşı davacı erkeğin maddi ve manevi tazminat taleplerinin kabul edilmiş olması ve kadının yoksulluk nafakası talebi hakkında olumlu olumsuz hüküm kurulmaması gerekçeleriyle bozma kararı verilmiştir.

Mahkemece önceki gerekçelerle direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararı davacı -karşı davalı (kadın) vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece 14.09.2015 tarihli ek karar ile "temyiz başvurusu süresinde olmadığından temyiz talebinin reddine" karar verilmiş, söz konusu karar, davacı -karşı davalı kadın vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 2. Hukuk Dairesi'nin 12.02.2016 tarih, 2016/413 E., 2339 K. sayılı kararı ile onanmış ise de onama kararına karşı karar düzeltme talebinde bulunulması üzerine "direnme kararına yönelik temyiz talebinin reddine yönelik ek kararı inceleme görevinin Hukuk Genel Kuruluna" ait olduğu gerekçesiyle Yargıtay 2. Hukuk Dairesi tarafından onama kararı kaldırılarak dosya Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık;

1-Somut olayda kadının, erkeğin fiziksel şiddetine maruz kalıp kalmadığı, burada varılacak sonuca göre boşanmaya yol açan olaylarda tarafların eşit kusurlu olup olmadığı ve davalı -karşı davacı erkeğin TMK'nın 174/1. ve 2.maddesi uyarınca maddi ve manevi tazminat taleplerinin kabul edilmesinin doğru olup olmadığı,

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık;

1-Somut olayda kadının, erkeğin fiziksel şiddetine maruz kalıp kalmadığı, burada varılacak sonuca göre boşanmaya yol açan olaylarda tarafların eşit kusurlu olup olmadığı ve davalı -karşı davacı erkeğin TMK'nın 174/1. ve 2.maddesi uyarınca maddi ve manevi tazminat taleplerinin kabul edilmesinin doğru olup olmadığı,

2-Davacı -karşı davalı kadının yoksulluk nafakası talebi hakkında olumlu olumsuz bir karar verilmesinin gerekip gerekmediği noktalarında toplanmaktadır.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşme sırasında, işin esasının görüşülmesine geçilmeden önce davacı -karşı davalı (kadın) vekilinin 14.09.2015 tarihli "temyiz başvurusunun reddine" ilişkin (ek) karara yönelik olarak yaptığı temyiz isteminin yasal süresi içerisinde olup olmadığı ön sorun olarak tartışılmıştır.

Öncelikle yasada öngörülen süreler, bunların yargılamaya etkisi ve yargısal uygulamanın irdelenmesi gereklidir.

Bir davanın açılmasıyla başlayan yargılama faaliyetinde istenen sonuca en kısa zamanda ulaşılması için mahkeme ve taraflarca yapılması gereken belirli işlemler vardır ve her işlemin belli bir zaman aralığında yapılması gerekmektedir. Usul hükümleri ile de kanuni bir değer kazanan bu zaman aralıklarına "süre" denilmektedir. Böylece usul işlemlerinin yapılması zamansal olarak tarafların ya da mahkemenin arzularına, inisiyatifine bırakılmamış olmaktadır.

Bir uyuşmazlık mahkemeye taşınmış olmakla, kamu alanına, toplumun da çıkarını ilgilendiren bir platforma aktarılmış olmaktadır. Bu nedenle bir davanın makul sürede sona erdirilmesinde en az taraflar kadar toplumun da yararı vardır.

Şu hâlde, süreye ilişkin normların kabulüyle medeni usul hukukunda gerçekleştirilmek istenen amaçlar; adaletin bir an önce sağlanması, keyfiliğin önlenmesi, mahkemenin aynı işle uzun süre meşgul olmasının, başka ifadeyle diğer dava ve işlere yeterince zaman ayıramaz duruma düşürülmesinin önlenmesi; uluslar üstü ve ulusal nitelikteki emredici normlar uyarınca davanın makul sürede sonuçlandırılmasının sağlanması, yargılamanın belli bir düzen ve kestirilebilir bir zamansallıkla yürütülmesi, başka bir anlatımla yargılamanın adil şekilde yapılmasının sağlanması olarak özetlenebilir.