muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/9598, Karar No: 2013/12686, Tarih: 18.09.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/9598 E.  ,  2013/12686 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 19. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/05/2012

Yanlar arasında görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece  davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi  raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, paydaşlar arasında ecrimisil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; çekişme konusu tarla niteliğindeki 50 parsel sayılı taşınmazın davalıların murisi ile birlikte dava dışı kişiler adına kayıtlı olduğu, Sarıyer 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2009/745 esas 2009/1107 sayılı kararı ile İstanbul Defterdarının taşınmazdaki yedi paydaş için kayyım tayin edildiği anlaşılmaktadır.

Davacı kayyım, davalıların paylarından fazla yer kullandıklarını ileri sürerek ecrmisil istekli eldeki davayı açmıştır.

Hemen belirtilmelidir ki, paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki elatmanın önlenilmesi ve ecrimisil istiyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa maddi zararı yoksa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış  bir takım istisnaları vardır. Bunlar; ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşma sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali ve davaya konu taşınmazın kamu malı olması halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 gün ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı ilamı)

Somut olaya gelince; tarla niteliğindeki 4775 m2 lik yüzölçüme sahip çekişme konusu taşınmazda  yapılan keşif sonucu davalıların kullandıkları bölümün 760 m2 olduğu belirlenmiş isede, tüm paydaşların yer aldığı fiili kullanma biçimi oluşup oluşmadığı, hangi paydaşın hangi bölümü kullandığı, kayıtla ilgisi olmayan üçüncü kişilerin kullandıkları bölüm olup olmadığı yeterince araştırılmamış, denetime olanak verecek şekilde krokide gösterilmemiştir.

Hal böyle olunca, mahkemece yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda araştırma ve inceleme yapılması, varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru olmadığı gibi, kabule görede; taşınmazın niteliği tarla olduğu halde arsa olarak değerlendirilip ecrimisil hesabı yapılmasıda isabetli değildir.

Davalıların temyiz itirazları  yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerle   (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 18.9.2013 tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23082, Karar No: 2015/38208, Tarih: 05.03.2015

**6. Ceza Dairesi         2012/23082 E.  ,  2015/38208 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm duruşmalı olarak da temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık... hakkında hükmolunan cezanın miktarına göre, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nın 318.(5271 sayılı CMK’nun 299/1)maddesi uyarınca yasal süre içindeki duruşma isteminin REDDİNE,

Oluşa ve dosya içeriğine göre, yakınan ile daha önceden arkadaş olan ve zaman zaman görüşen sanığın olay tarihinde ele geçirilemeyen bıçak ile tehdit ederek yakınanın 120 TL.sini yağmaladığının iddia edildiği eylemde; olayın tek tanığı ve aynı zamanda yakınanın babasının şoförü olan ....'nın 24.07.2009 tarihli kolluk görevlilerince alınan beyanında özetle yakınanın 20 yaşlarında esmer, uzun saçlı, zayıf, sağ kolunda dövme olan bir şahısla tartıştığını gördüğünü ve hemen müdahale ettiğini bu şahsı tekrar görse tanıyabileceğini belirttiği, buna rağmen tanık..'ya olayın hemen akabinde sanığın teşhis ettirilmediği, kovuşturma aşamasındaki beyanında ise huzurda bulunan sanık kendisine gösterildiğinde 'bu şahıs değildir' demek suretiyle teşhis edemediği, bunun üzerine mahkeme heyetince sanığın ceketi çıkartılarak kollarını sıvaması istendiğinde kolları konrol edildiğinde, dövme görülmediğinin tespit edilerek tutanağa bağlandığı, sanığın olay tarihinde ... Firmasında host olarak görev yaptığını belirttiği ve buna dair... Ltd. Şti. tarafından hazırlanan belgenin sanık ve savunmanı tarafından dosyaya sunulduğunun belirtilmesine rağmen söz konusu belgeye dosya içinde rastlanılmadığı, yakınanın babasının 11.11.2009 tarihli kovuşturma aşamasındaki beyanında özetle oğluna tokat atması üzerine montu sanık ....'ın zorla aldığını söylediğini ancak daha sonra üzerindeki montu sanığa emanet olarak verdiğini ve geri alamadığını söylediğini, parayı da harcayıp bu şekilde yalan söylediği kanısına vardığını, oğluna güvenmediğini belirttiği, yakınanın aşamalarda çelişkili beyanlarda bulunduğu ve sanığın da aşamalarda suçlamayı ve teşhis işlemini kabul etmediğinin anlaşılması karşısında; denetime olanak sağlaması açısından .... Ltd.Şti. tarafından hazırlanan belgenin getirtilerek dosya içerisine konulduktan, geçici dövmelerin silinebileceği ihtimaline binaen sanığın kolunda daha öncesinde dövme olup olmadığının dövme işiyle uğraşan uzman bir kişiye gösterilip tespit ettirildikten sonra tanık..'ya soruşturma aşamasında teşhis işleminin yaptırılmadığı ve tanığın kovuşturma aşamasında da sanığı teşhis edemediği hususları da göz önünde bulundurulmak suretiyle kanıtların bir bütün halinde değerlendirilmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdiri gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık .... savunmanı ile o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, 05.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14987, Karar No: 2023/2044, Tarih: 06.03.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/14987 E.  ,  2023/2044 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Ankara 8. Asliye Hukuk Mahkemesinin 23.08.2022 Tarihli ve 2022/365 Esas, 2022/232 Karar Sayılı Kararı

Davanın niteliği gereği davalının ikametgahı mahkemesinde davanın açılması yönünde kesin yetki söz konusu olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. İstanbul 40. Asliye Hukuk Mahkemesinin 30.09.2022 Tarihli ve 2022/609 Esas, 2022/39 Karar Sayılı Kararı

Mirasın hükmen reddinin tespiti hakkındaki davalarda yetkili mahkeme davalı alacaklıların yerleşim yeri mahkemesi ise de, bu yetkinin kesin olmadığı ve yetki itirazının davalı tarafından süresi içerisinde ve usulüne uygun olarak bulunması gerektiği, ancak somut dosyada dava dilekçesinin dahi davalı tarafa tebliğ edilmediği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 605 inci maddesi uyarınca mirasın hükmen reddi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Ret beyanı” başlıklı 605 inci maddesinin ikinci fıkrası şöyledir:

“Ölümü tarihinde mirasbırakanın ödemeden aczi açıkça belli veya resmen tespit edilmiş ise, miras reddedilmiş sayılır.”

3. 6100 sayılı Kanun'un "Genel yetkili mahkeme" başlıklı 6 ncı maddesinin 2 inci fıkrası şöyledir:

"Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir."

4.6100 sayılı Kanun'un "Yetki itirazının ileri sürülmesi" başlıklı 19 uncu maddesinin ikinci, üçüncü ve

dördüncü fıkrası şöyledir:

"(2)Yetkinin kesin olmadığı davalarda, yetki itirazının, cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir. Yetki itirazında bulunan taraf, yetkili mahkemeyi; birden fazla yetkili mahkeme varsa seçtiği mahkemeyi bildirir. Aksi takdirde yetki itirazı dikkate alınmaz."

"(3)Mahkeme, yetkisizlik kararında yetkili mahkemeyi de gösterir."

"(4)Yetkinin kesin olmadığı davalarda, davalı, süresi içinde ve usulüne uygun olarak yetki itirazında bulunmazsa, davanın açıldığı mahkeme yetkili hâle gelir."

C. Değerlendirme

"(3)Mahkeme, yetkisizlik kararında yetkili mahkemeyi de gösterir."

"(4)Yetkinin kesin olmadığı davalarda, davalı, süresi içinde ve usulüne uygun olarak yetki itirazında bulunmazsa, davanın açıldığı mahkeme yetkili hâle gelir."

C. Değerlendirme

Somut olayda, davalı vekili tarafından süresinde ve usulüne uygun yetki itirazında bulunulmadığı anlaşılmaktadır. Yetkinin kamu düzenine ilişkin olmadığı, kesin yetkinin bulunmadığı ve usulüne uygun bir yetki itirazı da olmadığı durumlarda davanın ilk açıldığı mahkeme yetkili hale geleceğinden bu durumda uyuşmazlığın, davanın ilk açıldığı yer mahkemesi olan Ankara 8. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeple;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Ankara 8. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

06.03.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/332, Karar No: 2014/5951, Tarih: 28.03.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/332 E.  ,  2014/5951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Beraat

Sanığa yüklenen suçtan doğrudan doğruya zarar görmesi nedeniyle kamu davasına katılma hakkı bulunan ve duruşmada “rapor doğrultusunda karar verilsin” diyerek sanığın cezalandırılmasını talep eden şikayetçi vekiline kurumu adına davaya katılmayı isteyip istemediği sorulmamış ise de; şikayetçi vekilinin duruşmaya gelerek davayı takip etmesi ve sanığın cezalandırılmasını talep ederek hükmü temyiz etmesi hususları dikkate alındığında davayı takip etme ve katılma arzusunda olduğu değerlendirilmekle, katılan sıfatını alabilecek olan şikayetçi vekilinin 5271 sayılı CMK'nun 260/1. maddesi gereğince yasa yoluna başvurma hakkı bulunduğu kabul edilip aynı Yasanın 237/2. maddesi uyarınca kurumun davaya katılan olarak kabulüyle yapılan incelemede;

Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.04.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.02.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.03.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; Özelleştirme İdaresi Başkanlığınca dairemize gönderilen 12.11.2013 tarih ve 2525 sayılı cevabi yazıda belirtildiği üzere ... Elektrik Dağıtım A.Ş.'nin 30.09.2010 tarihinde hisselerinin özel şirkete devredildiği, 24.09.2012 olan mühürleme tarihinde lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan işleme aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurları oluşmadığından, açıklanan bu gerekçelerle; katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle sonucu itibariyle doğru bulunan beraat hükmünün ONANMASINA, 28.03.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15175, Karar No: 2015/7547, Tarih: 05.05.2015

**18. Hukuk Dairesi         2014/15175 E.  ,  2015/7547 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, dava konusu ... Köyü 2222 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulu tarafından değerlendirmeye alınan buğday, buğday samanı, kabak, domates ve hıyarın 2007 yılı itibarıyla sulu ve kuru şartlarda ayrı ayrı dekar başına asgari ve azami verimini, kilogram başına toptan satış fiyatını ve ayrıntılı üretim giderleri çizelgesini (üretim maliyet cetvelini oluşturan masraf kalemlerini gösterir biçimde tüm harcama kalemlerini açıklayan) gösterir biçimde veri cetvelinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilerek dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7960, Karar No: 2014/14655, Tarih: 22.12.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/7960 E.  ,  2014/14655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı (2 kez) ve müstehcenlik (2 kez)

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı (2 kez) ve diğer atılı suçlardan mahkûmiyet

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilerek dosya incelenip gereği düşünüldü:

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan verilen hükümlerin temyiz incelemesinde;

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık hakkında müstehcenlik suçundan verilen hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Sanık savunması, arama tutanakları ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, sanığın mağdurelere izlettiği iddia edilen müstehcen filmlerin arama sonucunda bulunmamış olması karşısında, sanığın savunmasının aksini gösterir süpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5791, Karar No: 2014/2357, Tarih: 28.01.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/5791 E.  ,  2014/2357 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya içinde mevcut kamera görüntülerinden, sanığın, olay günü müştekinin alışveriş yapmakta olduğu markete girerek reyonlar arasında gezinip, saat 18.28.41 de sırtı dönük olan müştekinin alışveriş arabası içinde bulunan kol çantasını çaldığının ve uyap kaydında suç tarihinde güneşin, 16.57 de battığı ve saat 17.57 den itibaren ki zaman dilimin gece olduğunun anlaşılması karşısında sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde TCK.nın 143/1 maddesi ile artırım yapılmaması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ... müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 28.1.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3455, Karar No: 2013/12867, Tarih: 04.04.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/3455 E.  ,  2013/12867 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 7. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/12/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından, borçlu ... aleyhine başlatılan adi ve hasılat kiralarına ait takipte, borçluya gönderilen 13 örnek ödeme emri tebligatının usulsüzlüğü ve gecikmiş itirazların borçlu tarafından ileri sürüldüğü, mahkemece istemin reddine karar verildiği görülmüştür.

İİK'nun 65.maddesine dayanan gecikmiş itirazda, tebligatın usulüne uygun olarak yapılmış olmasına rağmen, muhatabın bir engel nedeniyle süresinde itiraz edememiş olması halinde, itirazını geciktirmesine sebebiyet veren mazeretini gösterir delillerle birlikte, esasla ilgili itirazlarını ve dayanaklarını, engelin kalktığı günden itibaren üç gün içinde icra mahkemesine bildirmesi gerekir. Açıklanan yasa hükmünden de anlaşılacağı üzere gecikmiş itirazın ön koşulu, usulüne uygun bir tebligatın yapılmış olmasıdır.

Somut olayda; örnek 13 numaralı ödeme emri tebliğ işleminin Tebligat Kanununun 21. maddesine göre 25.07.2012 tarihinde yapıldığı ancak dosya içerisinde bulunan İstanbul İl Emniyet Müdürlüğü'nün 15.10.2012 tarihli yazılarıyla borçlunun tebliğ tarihinde yurtdışında olduğu anlaşıldığından,  tebliğ mazbatasındaki borçlunun işte olduğu tesbiti doğru değildir. Diğer bir ifadeyle; takip borçlusuna usulüne uygun olarak, tebliğ edilmiş bir ödeme emri bulunmamaktadır.

Bu durumda, uyuşmazlığın İİK.nun 65. maddesinde yer alan gecikmiş itiraz kurallarına göre değil, 7201 Sayılı Kanunun 32. maddesine göre çözümlenmesi gerekir.

7201 Sayılı Kanun'un 32. maddesi gereğince, tebligatın usulsüz olması halinde muhatabı tebliğden haberdar olmuş ise muteber sayılır. Muhatabın beyan ettiği tarih tebliğ tarihi olarak kabul edilir.

Öte yandan, Hukuk Genel Kurulunun 5.6.1991 tarih ve 1991/12-258 Esas, 1991/344 Karar sayılı ilamında da açıklandığı üzere "...usulsüz tebliğ işlemini öğrenen muhatabın bu tebliği öğrendiği tarihten itibaren yedi gün içinde şikayet yolu ile tebligatın usulsüzlüğünü icra mahkemesi önüne getirmesi gereklidir." Borçlunun bildirdiği öğrenme tarihi esas olup, bu tarihin aksi karşı tarafça ancak yazılı belge ile ispatlanabilir .. Hukuk Genel Kurulunun 12.02.1969 tarih ve 1967/172-107 sayılı kararında da benimsendiği üzere beyan edilen öğrenme tarihinin aksi tanık beyanıyla ispat edilemez.

O halde mahkemece, şikayetçi borçlunun tebliğden haberdar olduğu tarih tespit edilerek, yukarıdaki kurallar çerçevesinde tebliğ tarihinin düzeltilmesine karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

O halde mahkemece, şikayetçi borçlunun tebliğden haberdar olduğu tarih tespit edilerek, yukarıdaki kurallar çerçevesinde tebliğ tarihinin düzeltilmesine karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 04/04/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.