muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/10228, Karar No: 2022/10647, Tarih: 20.09.2022

İlk derece mahkemesince iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve toplanan delillere göre davanın kabulü ile 263.510,00 TL toplam alacağın dava tarihi olan 16/06/2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ... şirketinden alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiş; karara karşı davalı vekili istinaf kanun yoluna başvurmuştur. Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf itirazlarının kısmen kabulü ile Yüksekova 1. Asliye Hukuk (Tüketici) Mahkemesi'nce verilen 27/02/2018 tarih ve 2016/245 Esas, 2018/195 Karar sayılı hükmün HMK'nın 353/(1)-b-2. maddesi uyarınca kaldırılmasına, kaldırılıp düzeltilen hükmün yerine geçmek üzere, davanın kısmen kabulü ile 194.750,78 TL'nin dava tarihi olan 16/06/2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ... şirketinden alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiş, davalı vekili kararı temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle HMK'nın 355. maddesindeki kamu düzenine aykırılık halleri resen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp karar verilmiş olmasına, dava şartları, delillerin toplanması ve hukukun uygulanması bakımından da hükmün bozulmasını gerektirir bir neden bulunmamasına göre davalı vekilinin yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün HMK’nın 370/1. maddesi gereğince ONANMASINA, HMK'nın 302/5 ve 373. maddeleri uyarınca dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk dairesine gönderilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 9.978,15 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 20/09/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2630, Karar No: 2015/2037, Tarih: 08.06.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/2630 E.  ,  2015/2037 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, Konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

1) Her ne kadar sanığın yanında taşıdığı tornavida ile kapıyı hırsızlık yapmak amacı ile zorladığı kabul edilerek hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarına teşebbüsten mahkumiyetine karar verilmiş ise de;

Müşteki ...'nün ikamet ettiği 1 nolu daireye ilişkin düzenlenen 06.07.2009 tarih, 2009/1343 nolu olay yeri inceleme raporunda "ikametin çelik kapısında zorlama izine rastlanılmadı, yapılan iz ve delil çalışmalarında mukayeseye elverişli iz ve delile rastlanılmadı" tespitinin yapıldığı, adı geçen müştekinin beyanında "kapısında zorlama izi olduğuna ilişkin herhangi bir tesbitinin bulunmadığını" ifade etmesi, sanıkların aşamalarda suça konu apartmana yardım toplamak amacıyla girdiklerini savunmaları, her iki sanığın müştekiye ait dairenin bulunduğu apartmandan çıkarken şüphe üzerine polislerce yakalandıklarında üzerlerinde bulunan ve kilit açmakta kullanılan uçları özel olarak işlenmiş toka ve tornavidaları yere attıklarının anlaşılması karşısında; öncelikle sanıkların apartmana hırsızlık amacıyla girip girmediklerinin ve suç kastlarının ortaya konulabilmesi için, dosyadaki somut kanıtlara göre kastlarının belirlenmeye çalışılması, hırsızlık kastıyla apartmana girdiklerinin kabulü halinde TCK'nun 36. maddesindeki ölçütlerde dikkate alındığında konut dokunulmazlığını ihlali suçunun tamamlandığı, ancak kapıda zorlama izi mevcut bulunmadığına ilişkin tesbit nedeniyle kuşkudan sanık yararlanır ilkesi gereğince hırsızlık suçunun icra hareketlerine başlandığından sözedilemeyeceği gözetilmeden, her iki suçun ne şekilde işlendiğine ilişkin kanıtlar karar yerinde açıklanıp gösterilmeden, daha önceden benzer suçları işledikleri gibi yasal olmayan gerekçelerle suç kastları belirlenerek yazılı şekilde hükümler kurulması,

2) Kabule göre de;

a) Sanğın gündüz vakti hırsızlık suçuna teşebbüs ettiği kabul edilip buna göre uygulama yapılırken, konut dokunulmazlığını ihlal suçu açısından eylemin gece gerçekleştiğine dair veya cebir ya da tehditle gerçekleştiğine dair delillerin nelerden ibaret olduğunun karar yerinde tartışılmadan ve ek savunma hakkı da verilmeden 5237 sayılı TCK'nın 116/1. maddesinin yerine daha fazla cezayı öngören 116/4. maddesinden uygulama yapılması ve apartmandan iki kişi birlikte çıktıkları tesbit edilmesine rağmen aynı Yasanın 119/1-c maddesinin uygulanmaması,

b) Sanığın apartmana hırsızlık kastıyla girdiği kabul edildiği halde, apartmanın içine girmekle orada oturanların güvenlik hakkı ihlal edildiği ve suç tamamlandığı halde konut dokunulmazlığını bozma suçundan, teşebbüs hükümlerinin uygulanması,

b) Sanığın apartmana hırsızlık kastıyla girdiği kabul edildiği halde, apartmanın içine girmekle orada oturanların güvenlik hakkı ihlal edildiği ve suç tamamlandığı halde konut dokunulmazlığını bozma suçundan, teşebbüs hükümlerinin uygulanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...' un temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, CMUK'un 326/son maddesinin gözetilmesine, 08.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/26772, Karar No: 2011/11445, Tarih: 25.11.2011

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/26772 E.  ,  2011/11445 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 3167 Sayılı Kanuna Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihi olan 17.02.2003'ten inceleme tarihine kadar 765 sayılı TCK’nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımı süresinin dolduğu anlaşıldığından; diğer yönleri incelenmeksizin 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; aynı yasanın 322. maddelerinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 25.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11016, Karar No: 2010/11241, Tarih: 11.11.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/11016 E.  ,  2010/11241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nda değişiklik yapan 5219 sayılı Yasa'nın 2. maddesi uyarınca, anılan yasanın 427. maddesindeki kesinlik sınırı, 21.07.2004 tarihinden sonra 1.000,00.-TL’ye; 01.01.2006 tarihinden sonra 1.090,00.-TL’ye; 01.01.2007 tarihinden sonra 1.170,00.-TL'ye; 01.01.2008 tarihinden sonra 1.250,00.-TL'ye ve 01.01.2009 tarihinden sonra 1.400,00.-TL'ye çıkarılmıştır.

İnceleme konusu karar, bu tarihten sonra verilmiş ve 1.360,21.-TL maddi tazminatın davalı işverenden tahsiline ilişkin hüküm kesin nitelik taşıdığından, 01.06.1990 gün ve 1989/3 E. 1990/4 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı da göz önünde tutularak, davalı işverenin maddi tazminata ilişkin temyiz isteminin kararın kesinlik sınırları içinde kalması nedeniyle reddine,

2-Davalının manevi tazminata ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının manevi tazminata ilişkin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

11.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13405, Karar No: 2012/22840, Tarih: 28.09.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/13405 E.  ,  2012/22840 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Boyabat Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :01.03.2011

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, velayet,nafakalar, yargılama gideri ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 28.09.2012 günü temyiz eden davalı H.. G.. ile vekili Av. M..K.. ile karşı taraf davacı İ..G..geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Velayet düzenlenirken, aslolan çocukların bedeni ve fikri gelişmeleridir. Tarafların müşterek çocukları 2002 ve 2007 doğumludur. Davacı annenin çocuklarını bırakıp bir başka erkekle beraber olduğu ve çocukların dava tarihinden bu yana ve halen babalarının yanında bulundukları, çocuklardan S...’un babasıyla birlikte kalmayı arzu ettiği, davalı babanın ekonomik ve sosyal durumu dikkate alındığında çocukların her ikisinin de babaya bırakılmalarının menfaatlerine uygun olacağı anlaşılmaktadır. Bu hususlar gözetilerek her iki çocuğun velayetinin de babaya bırakılması gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması isabetli görülmemiştir.

3-Çocukların dava süresince babalarının yanında olduğu, bakım ve eğitimlerinin baba tarafından karşılandığı dikkate alınmadan, çocuklar için dava tarihinden itibaren anne yararına tedbir nafakası takdir edilmesi de usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2 ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, 2. bentteki bozma sebebine göre davalının çocuklar için hükmedilen iştirak nafakasına ilişkin temyiz itirazının incelenmesine yer olmadığına, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, duruşma için taktir olunan 900 TL. vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 28.09.2012 (Cuma)
Yargıtay — Esas No: 2010/16381, Karar No: 2011/970, Tarih: 09.02.2011

**8. Ceza Dairesi         2010/16381 E.  ,  2011/970 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazların reddine, ancak:

5728 sayılı Yasanın 155. maddesiyle değişik 6136 sayılı Yasanın 12. maddesinde özel müsadere hükmüne yer verilmeyip müsaderenin 5237 sayılı TCK.nun genel hükümlerine tabi olması karşısında anılan yasanın 54. maddesi uyarınca iyi niyetli üçüncü kişilere ait eşyanın müsadere edilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirdiğinden hükmün CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), ancak bu aykırılıkların CMUK.nun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün müsadere ile ilgili kısmından "30 AH 657 plaka sayılı otonun müsaderesine" ilişkin ibarenin çıkarılarak yerine" iyi niyetli üçüncü kişiye ait 30 ... 657 plaka sayılı aracın sahibine iadesine" ibaresinin ilavesi suretiyle hükmün istem gibi (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 9.2.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4504, Karar No: 2013/9335, Tarih: 21.05.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/4504 E.  ,  2013/9335 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya kömür satıp teslim ettiğini, ancak satış bedelinin ödenmemesi nedeniyle davalı aleyhine Bakırköy 5. İcra Müdürlüğü' nün 2011/4327 sayılı dosyasından icra takibi yapıldığını, davalının yetkiye ve borca itirazı üzerine takibin durduğunu beyanla, itirazın iptaline, takibin devamına, alacağın tahsiline ve davalı aleyhine %40' dan az olmamak üzere icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili şirketin ... ilçesinde faaliyet gösterdiğini, Ankara Asliye Ticaret Mahkemesi ve icra dairelerinin yetkili olduğunu, taraflar arasında ticari ilişki bulunmadığını, müvekkiline kömür teslim edilmediğini, irsaliyelerdeki isimlerin müvekkilinin temsilcisi ya da çalışanı olmadığını belirterek, davanın reddine ve davacı aleyhine %40' dan az olmamak üzere kötüniyet tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, davanın itirazın iptali davası olması nedeniyle öncelikle icra dairesinin yetkisinin incelenmesi gerektiği, davalının akdi ilişkiyi kabul etmediği ve teslim belgelerinde davalı şirket çalışanı veya yetkilisinin imzasının bulunmadığını savunduğu, davacının adresinin ... olduğu, İİK' nın 50. maddesi atfıyla HMK 6. maddesi uyarınca davalının ikametgahı icra dairesi yetkili olduğu gibi, para alacağı götürülecek borçlardan olduğundan alacaklının ikametgahı icra dairesinin de yetkili olduğu, somut davada davalının akdi ilişkiyi inkar etmesi nedeniyle yargılamanın bulunduğu aşamada akdi ilişkinin varlığının henüz tespit edilemediğini, bir an için akdi ilişkinin varlığı kabul edilse dahi, alacaklı şirketin takip tarihi itibariyle sicilde kayıtlı adresi ... olduğundan, Bakırköy İcra Dairesi' nin yine yetkili olmayacağı, davalı şirketin adresinin ise ... olup HMK 6. maddesine göre Ankara İcra Dairesi' nin yetkili olduğu belirtilerek, gerek borçlu ikametgahı(Ankara), gerekse alacaklı ikametgahı (Küçükçekmece) itibariyle Bakırköy İcra Dairesi yetkili olmadığından davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 21.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13900, Karar No: 2011/6542, Tarih: 30.05.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/13900 E.  ,  2011/6542 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Yozgat 2.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 14.07.2009 tarih ve 2009/359 - 2009/676 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının müvekkilinden para tahsil ettiğini ancak aldığı bu parayı geri ödememesi üzerine davalı aleyhine Duisburg Asliye Hukuk Mahkemesinde açtıkları davanın kabulü ile 18.559,90 Euro anaparanın faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verildiğini ve bu kararın kesinleştiğini ileri sürerek, Duisburg Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından müvekkili hakkında verilen kararın tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, daha önce açılan benzer nitelikteki davaların, TTK'nun 405/2. maddesi gereğince pay sahiplerinin, şirkete sermaye olarak verdiklerini geri isteyemeyecekleri yönündeki düzenleme gereğince reddedilerek Yargıtay denetiminden geçtiği, davacı tarafından yabancı mahkemede açılan davanın kabul ile sonuçlanmasının Türk yargı kararları ile çelişki oluşturduğu ve davalı şirketin ortakları arasındaki eşitliği zedeleyeceği, bu durumun kamu düzenine aykırılık teşkil ettiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkin olup, mahkemece dava tarihinde yürürlükte bulunan 5718 sayılı MÖHUK’nun 54. maddesinin (c) bendi uyarınca, yabancı mahkeme hükmünün Türk kamu düzenine aykırı olduğu gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiştir.

Yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 5718 sayılı Kanun'un 54/c maddesi uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir. Kendisine karşı tenfiz istenen tarafın savunma haklarının ihlali ise kamu düzenine aykırılıktan bağımsız bir tenfiz engeli olarak, 54/ç maddesinde düzenlenmiştir.

Yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 5718 sayılı Kanun'un 54/c maddesi uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir. Kendisine karşı tenfiz istenen tarafın savunma haklarının ihlali ise kamu düzenine aykırılıktan bağımsız bir tenfiz engeli olarak, 54/ç maddesinde düzenlenmiştir.

Kanunda kamu düzeni kavramının zamana ve yere göre değişebilen niteliği gereği bir tanımlama yapılmaktan kaçınılmış ve konunun hakimin takdirine bırakılması tercih edilmiş, ancak kamu düzenine aykırılığın “açıkça” olmasının aranmasıyla bu konuda takdir hakkı bulunan hakime bir sınırlama getirilmek istenmiştir. Bu düzenleme, Türk tenfiz hukukunda, kamu düzeni kavramının izin verdiği ölçüde, yabancı mahkeme kararlarının tanınması ve tenfizi lehine bir eğilimin bulunduğunu göstermektedir. Doktrinde de bu konuda hakime yardımcı olması bakımından bazı kriterler verilmiştir. Buna göre örneğin, Türk hakimi tenfiz sırasında “kural olarak” yabancı mahkeme kararının doğruluğunu inceleyemez (revision au fond yasağı). Zira aksinin kabulü, aynı davanın Türk mahkemesinde tekrar görülmesi ve yeni bir Türk mahkemesi kararının ortaya çıkması sonucunu doğurur. Ancak, örneğin Türk hukukunun vazgeçilmez kabul ettiği temel prensiplerini ihlal eden veya milletlerarası alanda geçerli olan ortak ilkelere aykırı bulunan yabancı mahkeme kararları tenfiz edilemez. Tenfiz davasında hakim takdir hakkını kullanırken, her somut olayın kendine mahsus özelliklerini de dikkate almalıdır.

O halde dava konusu uyuşmazlık yönünden de somut olayın özelliklerine göre bir inceleme ve değerlendirme yapılmalıdır.

Burada ilk olarak yabancı mahkemece davalının savunma hakkının ihlal edilip edilmediğinin incelenmesi gereklidir. Somut olayda yabancı mahkemece Alman Usul Yasası’nın 331/3. ve 276. maddeleri uyarınca, davacının talebi üzerine, sözlü yargılama yapılmaksızın “gıyabi karar” verilmiştir. Kural olarak, her mahkeme kendi usul hükümlerini uygular ve yabancı mahkemenin uyguladığı usulün Türk usul hukukundan farklı olması, Türk kamu düzeninin müdahalesi için tek başına yeterli sebep oluşturmaz. Aynı ilkeler yabancı mahkemece uygulanan ispat hukuku açısından da geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta incelenmesi gereken diğer bir konu da, benzer olaylarda Türkiye’de açılan davaların, TTK’nun 329/1 ve 405/2. maddelerinde düzenlenen, anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyecekleri ve pay sahiplerinin sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyecekleri ilkeleri gereği reddedilmesine rağmen, aynı şartlardaki ortaklarca yabancı mahkemelerde açılan davaların kabul edilmesinin ve alınan farklı yöndeki bu yabancı mahkeme kararlarının Türkiye’de tenfizinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağıdır. Nitekim mahkemece bu durum, T.C. Anayasası’nın kanun önünde eşitlik ilkesine ve kamu düzenine aykırı kabul edilmiştir.

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HUMK’nun 445/10. maddesi uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır.

Somut uyuşmazlık yönünden asıl incelenmesi gereken husus, tarafları, konusu veya sebebi “farklı” olan bir yabancı mahkeme kararının, Türk mahkemelerinden alınan kararlar ile bağdaşmaması halinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağı noktasıdır. Burada ilk olarak tanıma ve tenfiz hukukundaki kamu düzenine aykırılık kavramının, iç hukuktaki emredici kurallara aykırılık kavramından daha dar ve sınırlı bir anlama sahip olduğu gözden uzak tutulmamalıdır. Dolayısıyla kamu düzeni gerekçesiyle

yabancı mahkeme kararının tenfizine istisnaen müdahale edilmelidir. Ayrıca somut uyuşmazlıkta yukarıda açıklanan "revision au fond" yasağından ayrılmayı gerektirecek bir özellik de bulunmamaktadır. Yine aynı davanın Türk mahkemelerinde görülmesi halinde farklı sonuca varılacak olması, “tek başına” tanıma ve tenfiz engeli oluşturmayacaktır. Zira, esasa uygulanacak yabancı hukuk gibi yabancı mahkeme kararlarının da Türk mahkemelerinden verilecek kararlarla aynı olması beklenemez.

Bu noktada belki Türk tarafların Türk hukukunun emredici hükümlerinden kaçmak amacıyla yabancı mahkemeden bir karar elde etmeye ve bu kararı Türkiye’de tenfiz ettirmeye çalışmalarının adalet duygusunu sarsacağı, bir başka emredici kural olan kanuna karşı hile yasağına ve bu sebeple de Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı düşünülebilir (Prof. Dr. Ergin Nomer Prof. Dr. Cemal Şanlı, Devletler Hususi Hukuku, İstanbul 2009, 17. Bası, sayfa: 491, dipnot: 270). Ancak öncelikle böyle bir durumun varlığı davalı tarafça ispat edilebilmiş değildir. Kaldı ki somut olayın dikkat edilmesi gereken başka bir özelliği daha vardır. O da Türk hukukunda kabul edilen anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyeceklerine dair ilkenin, Avrupa’da hakim olduğu gibi Alman hukukunda da kural olarak benimsenmiş bulunmasıdır. Davalı şirket, benzer ilkelerin egemen olduğu bir hukuk düzeninde, kendisine tanınan savunma olanaklarından yararlanmayarak, tenfizini istemediği kararın verilmesine ve kesinleşmesine kendisi neden olmuştur. Davalının bu şekilde yasal haklarını kullanmayıp, örneğin Türk mahkemelerinden verilmiş aynı nitelikteki bir kararı temyiz etmemek suretiyle Türkiye’de de kesinleşmesine neden olabilmesi mümkündür. Böyle bir durumda da kararın kamu düzenine aykırı olduğu ve infaz edilmemesi gerektiği ileri sürülemeyecektir.

O halde mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda yabancı mahkeme hükmünün tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturmayacağı kabul edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

O halde mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda yabancı mahkeme hükmünün tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturmayacağı kabul edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edenlere iadesine, 30.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.