muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/150, Karar No: 2007/4019, Tarih: 13.03.2007

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine.

2- Davacı ilk ... prim kesintisini takip eden aybaşı tarihinden itibaren tarım ... sigortalısı olduğunun tesbitini istemiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım ... hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 50 yaşını dolduran kadınlarla, 55 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım ... sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır.Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek ...’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. ...’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan ... ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının esas alınacağı bildirilmiştir. Bu kayıtların tarımda kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi olduğu ortadadır.

Dosyada yer alan Burdur Şeker Fabrikasının 07.11.2006 tarihli yazı içeriğinden davacının sattığı ürün bedelinden 1994,1999,2000,2003 ve 2004 döneminde ... prim kesintisinin yapılmadığı, 1997 yılı ürününden de ilk tevkifatın 27.05.1998 tarihinde yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu durumda mahkemece davacının Tarım ... sigortalılığın 2926 sayılı Yasa'nın 5, maddesi uyarınca 27.05.1998 tarihi takip eden aybaşı olan 01.06.1998 tarihinden başlatılması gerekirken henüz prim kesintisi bulunmayan 01.12.1996 tarihinden başlatılması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki; bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün 1. bendinin silinerek yerine " Davanın kısmen kabulü ile davacının 01.06.1998-30.04.2001, 01.08.2001-31.05.2004 tarihleri arasında Tarım ... sigortalısı olduğunun tesbitine" rakam ve sözcüklerinin yazılmasına, hükmün değiştirilen ve düzeltilen bu şekliyle ONANMASINA, 13.03.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13157, Karar No: 2016/9873, Tarih: 09.06.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/13157 E.  ,  2016/9873 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 22/3, 62, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

01.02.2013 günü saat 09:05 sıralarında, sanık Sürücü ...'ın idaresindeki minibüs ile Selçuk Üniversitesi Kampüs alanı içerisinde, Tıp fakültesi arkasındaki yolu takiben seyredip, tramvay hattının geçtiği ışık kontrollü kavşaktan, kendisine hitaben fasılalı yanan kırmızı ışık ve DUR levhasına rağmen hız kesmeden Celal Bayar caddesine doğru seyrine devam ettiği sırada, aracının sol yan kısmıyla solundan kampüs içerisi son durak istikametinden, tramvay hattını takiben Yeni İstanbul Caddesi yönüne doğru seyreden, vatman ... idaresindeki tramvayın ön kısmı ile çarpışması neticesinde, 5 kişinin nitelikli şekilde, 8 kişinin de basit tıbbi müdahale ile giderilecek şekilde yaralandığı ve sanığın tam kusurlu kabul edildiği somut olayda, sanık hakkında adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca alt sınırdan daha fazla uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması ve bilinçli taksirle yaralama suçunu işleyen sanık hakkında TCK'nın 50/4. maddesine aykırı olarak hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi; aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusura, kararın hakkaniyete aykırı olduğunda ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Taksirle yaralama suçundan temel ceza tayin edildiği sırada uygulanan yasa maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda,aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasının 1. bölümde yer alan “TCK” ibaresinden sonra gelmek üzere “89/4. maddesi” ibaresinin yazılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09/06/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17, Karar No: 2018/8732, Tarih: 04.12.2018

**10. Ceza Dairesi         2015/17 E.  ,  2018/8732 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesinde,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan beraat kararı verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesinde,

Zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 04/12/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/32748, Karar No: 2024/5982, Tarih: 06.05.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/32748 E.  ,  2024/5982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2017/3017 E., 2018/1136 K.

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Boyabat Asliye Ceza Mahkemesi'nin 26.09.2017 tarihli, 2016/180 Esas, 2017/445 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 265 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 ve 51 inci maddeleri uyarınca verilen 5 ay hapis cezasının ertelenmesine karar verilmiştir.

2. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesi'nin kararı ile sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan duruşma açılarak ilk derece mahkemesinin hükmünün kaldırılmasına ve 5237 sayılı Kanun'un 265 inci maddesinin birinci, dördüncü fıkraları, 62, 53 ve 58 inci maddeleri uyarınca 7 ay 15 gün hapis cezasına, hak yoksunluklarına ve mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği, lehe hükümlerin değerlendirilmediğine, sanığın savunma hakkının kısıtlandığına, suçun unsurlarının oluşmadığına, tekerrür hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın, haciz işlemi yapılacağı sırada bindiği traktörü polis memurlarının üzerine sürerek haciz mahallinden kaçırdığı kabul edilerek üzerine atılı suçtan verilen cezanın ertelenmesine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Sanığın traktörün haciz işlemini engellemek amacıyla aracı haciz mahallinden silah niteliğinde kullanarak polis memuru olan katılanın üzerine sürmesi ve tekerrüre esasa sabıkası bulunması nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 226 ncı maddesi uyarınca 5237 sayılı Kanun'un 265 inci maddesinin dördüncü fıkrası ve 58 inci maddelerinin uygulanabilmesi için ek savunma ... tanınmak suretiyle ilk derece mahkemesinin kararı kaldırılarak cezalandırılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hükümde, düzenlenen 07.03.2016 tarihli olay tutanağı, katılan ve tanık beyanları, görüntü izleme tutanağı ve tüm dava dosyası içeriğine göre sanık müdafiinin temyiz isteğinin reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında kurulan hükümde, düzenlenen 07.03.2016 tarihli olay tutanağı, katılan ve tanık beyanları, görüntü izleme tutanağı ve tüm dava dosyası içeriğine göre sanık müdafiinin temyiz isteğinin reddine karar verilmiştir.

Sanığa yükletilen görevi yaptırmamak için direnme eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Boyabat Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza

Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/11360, Karar No: 2025/3482, Tarih: 17.03.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/11360 E.  ,  2025/3482 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/11 Esas, 2024/15 Karar

MÜTEVEFFA : ...

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Patnos Sulh Hukuk Mahkemesinin 31.05.2024 Tarihli ve 2024/5 Tereke Esas, 2024/7 Karar Sayılı Kararı

Müteveffanın son yerleşim yeri adresinin ... Mahallesi ... Sokak No:36 .../Hatay olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 17.07.2024 Tarihli ve 2024/11 Tereke Esas, 2024/15 Karar Sayılı Kararı

Müteveffanın son yerleşim yeri adresinin ... No:2/5 İç Kapı No:103 ... olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 589 uncu maddesi uyarınca terekenin teslimi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un "Koruma Önlemleri" başlıklı 589 uncu maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları şöyledir:

“Mirasbırakanın yerleşim yeri sulh hâkimi, istem üzerine veya re'sen tereke mallarının korunması ve hak sahiplerine geçmesini sağlamak üzere gerekli olan bütün önlemleri alır.

”

“Mirasbırakan, yerleşim yerinden başka bir yerde ölmüş ise, o yerin sulh hâkimi bu ölümü yerleşim yeri sulh hâkimine gecikmeksizin bildirir ve mirasbırakanın ölüm yerinde bulunan mallarının korunması için gerekli önlemleri alarak bununla ilgili dosyayı ve varsa vasiyetnameyi yerleşim yeri sulh hâkimine gönderir.”

C. Değerlendirme

Şehit Can Şencan Polis Merkezi Amirliği

nce yapılan araştırmaya göre müteveffanın ölmeden önceki yerleşim yeri adresinin .../Hatay olduğu anlaşıldığından, uyuşmazlığın ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesince sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

17.03.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4667, Karar No: 2024/2969, Tarih: 10.10.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/4667 E.  ,  2024/2969 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1190 E., 2023/1064 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ: İzmir 6. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/275 E., 2021/65 K.

Taraflar arasındaki üst hakkı bedelinin tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkili kurum ile davalı kurum arasında 10.06.1991 tarihli irtifak hakkı sözleşmesi düzenlendiğini, bu sözleşme ile Milli Emlak Genel Müdürlüğü'nün 27.898 m²'lik arazisi üzerinde müvekkili kurum lehine 49 yıl süreli irtifak hakkı kurulduğunu, üzerinde 40.000 tonluk liman silosu ve müştemilatı bulunduğunu, ancak 27.898 m² olan taşınmazın Maliye Bakanlığı Milli Emlak Genel Müdürlüğü'nün 05.09.2006 tarihli yazısı ile 2.856 m²'lik kısmının Veteriner Sınır Kontrol Noktası inşa edilerek kullanılması amacıyla Tarım ve Köy İşleri Bakanlığı'na terkin edilmesi talimatı verildiğini, sözleşmenin 7. maddesinde "İrtifak Hakkı Bedeli" başlığı altında yapılan düzenlemeye göre yıllık bedelin ilk yıl için 200.000.000 TL olarak belirlendiğini, ikinci ve izleyen yılların ise Maliye ve Gümrük Bakanlığı Bütçe ve Mali Kontrol Genel Müdürlüğü tarafından her yıl yayınlanan Devlet İhaleleri Genelgesinde belirtilen artış oranlarının bir önceki yılın irtifak hakkı bedeline eklenmesi suretiyle saptanacağının, ilk üç yıldan sonraki üç yıllın dilimlerin ilk yıl irtifak hakkı bedellerinin yeniden takdir edileceğinin belirlendiğini, ancak bu takdirin neye göre kullanılacağı konusunda herhangi bir açıklama yapılmadığını, 2003 yılı ve buna bağlı olarak izleyen yıllar için belirlenen meblağın fahiş oranda arttırıldığını, 2003 yılı irtifak hakkı bedeli için İzmir 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2003/761 E. sayılı dosyası ile açılan davanın reddedildiğini, söz konusu kararın temyizde bozulduğunu, bozma üzerine yeniden yapılan yargılama sonucu Mahkemenin 2005/521 E., 2007/41 K. sayılı dosyası ile irtifak hakkı bedelinin yıllık 120.000,00 TL olarak tespit edildiğini ve kesinleştiğini, 2004 yılı irtifak hakkı bedeli için İzmir 10. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2004/352 E. sayılı dosyası ile 2005 yılı irtifak hakkı bedeli için İzmir 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2005/532 E. sayılı dosyası ile dava açıldığını, daha sonra her iki davanın İzmir 10. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2004/352 Esas sayılı dosyası ile birleştirildiğini, bu dosya ile irtifak hakkı bedelinin 2004 yılı için 132.000,00 TL, 2005 yılı için 145.200,00 TL olarak belirlendiğini ve kararın kesinleştiğini, diğer süre gelen yıllar için muhtelif mahkemelerde açılan davalarda da irtifak hakkı bedellerinin tespit edildiğini, davalı Kurumun 2016 yılı için 794.007,12 TL talep ettiğini, söz konusu bu bedelin 06.02.2017 tarihinde yatırıldığını belirterek; 2016 yılı irtifak hakkı bedelinin 288.743,54 TL olarak tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; 2016 yılı irtifak hakkı bedelinin 26.04.2009 tarihli ve 27211 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 324 sıra sayılı Milli Emlak Genel Tebliğinin 5. Bedel Artış Oranları başlıklı kısmında "ikinci ve müteakip yıllar ön izin, kullanma izin ve irtifak hakkı bedelleri, cari yıl bedelini Türkiye İstatistik Kurumunca yayımlanan Üretici Fiyatları Endeksi oranında arttırılması suretiyle hesaplanacaktır" denildiğinden 25. yıl irtifak hakkı bedeli olan 767.824,31 TL'ye bir önceki yılın aynı ayına göre yüzde değişim oranı olan %3,61 uygulanmak suretiyle hesaplanan 26. yıl irtifak hakkı bedelinin 794.007,12 TL olarak hesaplandığını, müvekkili idarenin yaptığı hesaplamaların mevzuata uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; dava konusu İzmir ili, Konak ilçesi, ... mahallesi, 3653 ada 1 parsel sayılı taşınmazda 2010, 2011, 2012 yıllarına ait irtifak hakkı bedelleri için İzmir 4. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2009/500 E. 2013/362 K. sayılı kesinleşmiş kararıyla hesaplanan tutarlar ve 10.06.2015 tarihinde başlayıp 10.06.2016 tarihinde sona eren 1 yıllık döneme ilişkin irtifak hakkı bedeli için İzmir 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2016/97 E. 2017/577 K. sayılı kararı hesaplanan 377.267,03 TL tutar göz önünde bulundurularak ve Hazine Taşınmazlarının İdaresi Hakkında Yönetmeliğin 14/1 maddesinde yer alan "Bir yıldan uzun süreli kira, irtifak hakkı, kullanma izni sözleşmelerinde ikince ve izleyen yıllar bedelleri Türkiye İstatistik Kurumunca yayımlanan Üretici Fiyat Endeksi oranında arttırılır" hükmü gereğince bilirkişi tarafından 2016 yılı irtifak hakkı bedelinin 390.131,84 TL olarak hesaplandığı, düzenlenen bilirkişi raporunun hüküm kurmaya elverişli olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile İzmir ili, Konak ilçesi, ... mahallesi, 3653 ada 1 parselde kayıtlı 27.898 m² yüzölçümlü taşınmazın 10.06.2016 - 10.06.2017 dönemi yıllık irtifak hakkı bedelinin 390.131,84 TL olarak tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri