muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/10875, Karar No: 2020/2840, Tarih: 19.02.2020

**5. Hukuk Dairesi         2019/10875 E.  ,  2020/2840 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki ... ilçesi, ... Köyü 34 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davalı idare vekilinin temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan yerinde değildir.

Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Ecrimisil kötü niyetli şagilin ödemekle yükümlü olduğu tazminat miktarı olup, en azı kira geliri, en çoğu ise tam kâr mahrumiyetidir.

Ecrimisile hükmedilebilmesi için taşınmazın ecrimisil istenilen dönemde davalı tarafından kullanılması ve bu kullanımın kötü niyetli olması gerekli ve yeterlidir.

Davalı idarenin davacıya ait tapulu taşınmazı hiç bir hakka dayalı olmaksızın kullandığı dosya kapsamı ile sabit olduğuna göre, davacının ecrimisil talep etme hakkı bulunmaktadır.

Bu durumda arsa niteliğindeki taşınmazların getirebileceği ecrimisil miktarı hesaplanırken, dava konusu taşınmazın işgalden önce ne şekilde kullanıldığı, ayrıca civar taşınmazların ecrimisil istenilen dönemdeki kullanma biçimleri araştırılarak, bu kullanma şekillerine uygun kira sözleşmelerinin taraflardan ibrazı istenmeli, ayrıca bilirkişilerin re'sen bulacakları emsaller de dikkate alınmak suretiyle, taşınmazın ilk dönem getirebileceği ecrimisil miktarı bulunduktan sonra, takip eden dönemler için, ÜFE' deki artış oranları dikkate alınmak suretiyle alacak miktarı hesaplanmalıdır.

Bu ilkeler ışığında somut olay değerlendirildiğinde; her ne kadar mahkemece dava konusu taşınmazın bulunduğu bölgede taşınmazların kiraya verildiğinin ispat edilmemesi nedeniyle ecrimisil talebinin reddine karar verilmişse de, mahkemece yukarıda belirtilen ilkelere göre ecrimisil yönünden araştırma yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalı idareden aşağıda kalan harçların alınmasına, davacıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 19/02/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5059, Karar No: 2020/4280, Tarih: 10.03.2020

**5. Hukuk Dairesi         2019/5059 E.  ,  2020/4280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın ...1. Organize Sanayi Bölgesi adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesinin 5. Hukuk Dairesince istinaf isteminin davacı idare vekili yönünden reddine, davalı vekili yönünden ise kabulü ile HMK'nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın ... 1. Organize Sanayi Bölgesi adına tescili istemine ilişkindir.İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare vekilinin istinaf başvurusunun reddi, davalı vekilince yapılan istinaf başvurusunun ise kabulü ile HMK'nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin olarak ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince verilen hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki ... Mahallesi, 692 parsel sayılı zemininin 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-f maddesi uyarınca olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin tespit edilmesinde yöntem itibariyle bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Dava konusu taşınmazın konumu, yüzölçümü, bilirkişi kurulu raporunda belirtilen özellikleri ve gelişmişlik durumları ile aynı bölgeden intikal eden dava konusu taşınmaza yaklaşık 1.000 m. mesafede olan 681 parsel sayılı taşınmaza ...Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin 2018/1188 E. 2019/514 K. sayılı dosyasında, % 200 objektif değer artışı uygulandığı da dikkate alınarak, tespit edilen metrekare birim fiyatına ilave edilecek objektif değer artış oranının belirlenmesi yönünden ek rapor alınıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması, doğru olmadığı gibi;

2-7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince, bozma sonrası bankaya hak sahibi adına yatırılacak bedelde artış olması halinde bu kısım için; 7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik hükümlerine göre işlem yapılması gerektiğinden,Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 10/03/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12965, Karar No: 2015/26913, Tarih: 30.09.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/12965 E.  ,  2015/26913 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesini ücret alacakları ödenmediği gerekçesiyle haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile fazla mesai, hafta tatili, genel tatil ve yıllık izin ücreti alacaklarının ödenmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının devamsızlık yaptığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle, kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Hafta tatil günlerindeki çalışma karşılığı ayrıca talepte bulunulmuş olup mahkemece bu alacak hüküm altına alındığı halde aynı sürenin fazla çalışma alacağı hesabında da hesaba dahil edilerek mükerrer ödemeye sebebiyet verecek şekilde fazla çalışma hesabı hatalıdır. Fazla çalışma haftada 6 gün üzerinden hesaplanıp, hafta tatili çalışmasının 7,5 saatten fazlası eklenerek haftalık fazla çalışma süresi belirlenmelidir.

3- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda, davacının 07.30-19.30 saatleri arasında çalıştığı kabul edilmesine rağmen yukarıdaki ilke kararına göre fazla mesai hesabında 1,5 saat ara dinlenme süresi düşülmesi gerekirken 1 saat düşülmesi de hatalı olup, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30/09/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2783, Karar No: 2019/3831, Tarih: 12.06.2019

**10. Ceza Dairesi         2017/2783 E.  ,  2019/3831 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan beraat kararı verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi,

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 12/06/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19089, Karar No: 2015/33613, Tarih: 25.11.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/19089 E.  ,  2015/33613 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2015/166903

MAHKEMESİ : Türkoğlu Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 12/03/2013

NUMARASI : 2012/85 (E) ve 2013/84 (K)

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Katılanın yaralanması hakkında 11.09.2011 tarihinde Kahramanmaraş Devlet Hastanesinde düzenlenen geçici raporda omurga L5 fraktür? kayması? şüphesi nedeniyle kati raporun epikriz notu sonrası verileceğinin bildirildiği, aynı hastanenin 06.01.2012 tarihli nöroloji uzmanınca düzenlenen kati raporda ise yeterli açıklama ve gerekçe içermeden basit tıbbi müdahale ile giderilemeyeceğinin bildirilmesi ve katılanın beyanlarında omurga kemiğinde çatlak ve omurilik kayması olduğunu bu nedenle ameliyat olduğunu belirtmesi karşısında, katılana ait raporlar, tüm tedavi evrakları ile grafilerin en yakın Adli Tıp Kurumu'na gönderilerek, 5237 sayılı TCK’nin 86. ve 87. maddelerindeki tüm unsurları kapsayacak şekilde yeniden raporunun aldırılmasından sonra sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, üst Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321.maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 25/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8161, Karar No: 2014/8445, Tarih: 29.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/8161 E.  ,  2014/8445 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KD - 2010/47157

Güveni kötüye kullanma suçundan sanık R.. K..'nin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 155/1, 61/1-2, 51/1 maddeleri gereğince; 5 ay hapis ve 80,00 lira para cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasının ertelenmesine dair Eyüp 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 31.03.2009 tarihli ve 2007/1607 esas, 2009/571 karar sayılı kararı aleyhine vaki temyiz istemi üzerine bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24.06.2012 tarih ve 2010/47157 sayılı tebliğnamesi ile dairemize gönderilmiş, Dairemizin 06.03.2014 gün ve 2012/9815 Esas 2014/4161 sayılı kararıyla güveni kötüye kullanma suçundan kurulan hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun yürürlüğe girmesi üzerine anılan kanunun 99. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK.nın 308. maddesi uyarınca Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından yapılan itiraz üzerine Dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz dilekçesinde ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden KABULÜNE,

Dairemizin 06.03.2014 gün ve 2012/9815 Esas 2014/4161 sayılı kararının KALDIRILMASINA,

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Katılanın tedavi olmak için Van'dan İstanbul'a gelirken akrabalarına hediye etmek üzere getirdiği 30 kg. balı İstanbul'a geldiğinde seyahat ettiği Van Gölü Turizm isimli firmanın emanet kısmında çalışan sanığa teslim edip karşılığında üzerinde 14 yazılı plastik emanet makbuzunu aldığı, iki gün sonra ballarının kendisine teslim edilmediği, başka bir müşteriye yanlışlıkla verilmiş olabileceğinin söylendiği somut olayda; suça konu eşyanın otobüs firmasında çalışan sanığa mesleği gereği muhafaza etmesi için teslim

edilmesi karşısında eyleminin TCK'nın 155/2 maddesinde düzenlenen hizmet nedeni ile güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu gözetilmeden suçun hukuki vasfında hataya düşülerek TCK'nın 155/1 maddesinde düzenlenen güveni kötüye kullanma suçundan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29.04.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19531, Karar No: 2015/8790, Tarih: 11.05.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/19531 E.  ,  2015/8790 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık ...'ın yüzüne karşı tefhim olunan hükümde, temyiz süresinin ne zaman işlemeye başlayacağının açıkça gösterilmemesi karşısında; sanığın temyiz isteminin süresinde olduğunun kabulü ile temyiz isteminin reddine ilişkin kararın kaldırılarak yapılan incelemede;

Katılan ...'ya ait kuzunun, sanıklar tarafından açık alanda otlar iken çalınması şeklindeki eylemin, açık yerde bulunan hayvan hırsızlığı kapsamında olduğu ve TCK'nın 142/2-g maddesi kapsamında kaldığının anlaşılması karşısında; sanıkların eyleminin aynı Yasanın 141/1. maddesinde yazılı bulunan suça uyduğundan bahisle bozma isteyen tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

I-Sanık ... hakkında katılan ...'ya karşı hırsızlık suçundan; katılan ...'a karşı hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından; sanıklar ..., ... ve ...'in katılan ...'a karşı hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ... ile sanıklar ..., ... ve ... müdafiilerinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye kısmen uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanıklar ..., ... ve ...'in katılan ...'a karşı mala zarar verme suçundan kurulan hükümlerin incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Kısa süreli hapis cezaları ertelenen sanıklar hakkında TCK'nın 53/4. maddesi uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasının uygulanamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ile sanıklar ... ve ... müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm kısmındaki, TCK.nun 53.maddesinin uygulanmasına ilişkin kısım çıkartılmak suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

III-Tüm sanıklar hakkında katılan ...'e karşı hırsızlık suçundan; katılan ...'a karşı işyeri dokunulmazlığını ihlal suçundan; sanıklar ..., ... ve ...'in katılan ...'ya karşı hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin incelemesinde;

III-Tüm sanıklar hakkında katılan ...'e karşı hırsızlık suçundan; katılan ...'a karşı işyeri dokunulmazlığını ihlal suçundan; sanıklar ..., ... ve ...'in katılan ...'ya karşı hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-...'e ait kuzunun köy içindeki ağılın avlusundan çalındığının anlaşılması karşısında, olay yerinde keşif yapılarak katılana ait konutun müştemilatı netiliğinde olup olmadığı belirlendikten sonra, konutun müştemilatı niteliğinde ise TCK'nun 142/1-b, değilse 142/2-g maddesi uyarınca uygulama yapılması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Sanıklar hakkında ...'a yönelik eylemleri nedeniyle işyeri dokunulmazlığının ihlali suçu nedeniyle TCK'nun 116/2 maddesi yerine 116/1. maddesi uyarınca uygulama yapılması,

3-İşyeri dokunulmazlığın ihlal suçundan verilen kısa süreli hapis cezaları ertelenen sanıklar ..., ... ve ... hakkında TCK'nın 53/4. maddesi uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasının uygulanamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

4-Sanıklar ..., ... ve ... hakkında ...'ya yönelik hırsızlık ve ...'a yönelik işyeri dokunulmazlığının ihlali suçları nedeniyle, oluşmuş ve giderilmesi gereken bir zarar bulunmadığı, cezalarının bir daha suç işlemeyeceği kanaatiyle ertelendiği ancak CMK'nın 231. Maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin olarak sanıkların yeniden suç işlemeyecekleri yönünde olumsuz kanaat bildirilerek, gerekçede çelişkiye neden olunarak, yetersiz ve yasal olmayan gerekçelerle hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ile sanıklar ..., ... ve ... müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 11.05.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16075, Karar No: 2018/16778, Tarih: 26.11.2018

**13. Ceza Dairesi         2016/16075 E.  ,  2018/16778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunmasının zorunlu olduğu, elektrik idaresinin ise özelleştirildiği bu sebeple kayıt dışı elektrik kullanımının engellenmesini sağlayan mühürlemenin kamu güvencesine haiz olmadığı, ilgili kanunlarda özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmediği, buna göre özel hukuk tüzel kişisinin kamusal yetki kullanma hakkı olmadığından, Anayasa ve Kanuna dayalı kamusal yetkiyi kullanan bir makam tarafından konulmuş mühürleme güvencesinin özelleştirme nedeniyle sona erdiği bu nedenle sanığa yüklenen "mühür bozma" suçunun unsurları oluşmadığı gözetilmeden, sanığın atılı suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 26.11.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.