muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3977, Karar No: 2019/5648, Tarih: 08.10.2019

6100 sayılı HMK'nın 22. maddesi uyarınca "Yetkili mahkemenin bir davaya bakmasına herhangi bir engel bulunduğu yahut iki mahkeme arasında yargı çevrelerinin sınırlarının belirlenmesinde tereddüt ortaya çıktığı takdirde, yetkili mahkemenin tayininde, ilk derece mahkemeleri için bölge adliye mahkemelerine, bölge adliye mahkemeleri için Yargıtaya başvurulur."

HMK'nın "Kanun Yolları" başlıklı sekizinci kısmının birinci bölümünde "istinaf” kanun yolu düzenlenmiş ve 341. maddesinin (1) numaralı fıkrasında "İlk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar ile ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz taleplerinin reddi ve bu taleplerin kabulü hâlinde, itiraz üzerine verilecek kararlara karşı istinaf yoluna başvurulabilir" hükmünü içermektedir.

HMK'nın 391/3. ve 394/5. maddelerinde ihtiyati tedbire dair belirtilen (ilk derece) mahkeme kararlarına karşı kanun yoluna başvurulabileceği öngörülmüş; bu kanun yolunun ne anlama geldiği ise HMK'nın 341/1. maddesinde "ilk derece mahkemelerinden verilen ... ihtiyati tedbir ... taleplerinin reddi ve bu taleplerin kabulü hâlinde, itiraz üzerine verilecek kararlara karşı istinaf yoluna başvurulabilir" hükmü ile istinaf olarak açıkça belirtilmiştir.

694 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 136. maddesi ile 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri hakkında Kanuna Ek 1. maddenin 1. fıkrasında: "Bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinin 25. madde uyarınca değişmesi halinde, bu değişikliğinin uygulanması durumunda Resmi Gazete'de belirlenen tarihten önce ilk derece mahkemelerince verilen kararların istinaf incelenmesinde, karar tarihi itibariyle yetkili bölge adliye mahkemelerince yargı çevresinin değiştiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilemez. Yargı çevresinin değiştirilmesinden önce istinaf incelemesinden geçen dosyalar, yeniden istinaf incelemesine konu edilmesi halinde de ilk incelemeyi yapan bölge adliye mahkemesince sonuçlandırılır.

Dosya kapsamında ...... Asliye 2. Hukuk Mahkemesinin 23/05/2017 tarihli ihtiyati tedbir kararına itirazın reddi ara kararına karşı davacı tarafından istinaf edilmesi üzerine ...... Bölge Adliye Mahkemesi 24. Hukuk Dairesinin 11/07/2017 tarih ve 2017/1259 Esas - 2017/1043 Karar sayılı ilamı ile davacının istinaf kanun yoluna başvuru talebinin HMK'nın 353/1.b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verildiği anlaşılmaktadır. Bu durumda uyuşmazlığın .... Bölge Adliye Mahkemesi 24. Hukuk Dairesince görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince; .... Bölge Adliye Mahkemesi 24. Hukuk Dairesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 08/10/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10029, Karar No: 2014/10619, Tarih: 03.07.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/10029 E.  ,  2014/10619 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çal Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/02/2014

NUMARASI : 2014/28-2014/38

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı verilen görevsizlik hükmünün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacılar vekili, müvekkillerinin murisinin rahatsızlığı nedeniyle Çivril Hastanesi'nden başka bir hastaneye ambulansla sevki sırasında ambulans şöförünün kusurlu hareketi ile meydana gelen kaza sonucu murisin vefat ettiğini belirterek 10.000,00 TL maddi tazminat ile toplam 140.000,00 TL manevi tazminatın tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davalının kamu hizmeti yürüttüğü sırada kişiye verdiği zararın tazmini istemiyle açılan davada hizmet kusuru nedeniyle idarenin sorumlu olup olmadığının belirlenmesi gerektiği, bu nedenle davanın çözüm yerinin idari yargı olduğu gerekçesiyle dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan ölüm nedeniyle maddi-manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davalının kamu hizmeti yürüttüğü sırada kişiye verdiği zararın tazmini istemiyle açılan davada hizmet kusuru nedeniyle idarenin sorumlu olup olmadığının belirlenmesi gerektiği, bu nedenle davanın çözüm yerinin idari yargı olduğu gerekçesiyle dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan ölüm nedeniyle maddi-manevi tazminat istemine ilişkindir.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 106. maddesinde “Genel ve katma bütçeli kuruluşlara, il özel idareleri ve belediyelere ve kamu iktisadi teşebbüslerine ve kamu kuruluşlarına ait motorlu araçların sebep oldukları zararlardan dolayı bu kanunun işletenin hukuki sorumluluğuna ilişkin hükümleri uygulanır” denilmektedir. Anılan Yasanın sekizinci kısmının “İşletenin Hukuki Sorumluluğu” başlıklı birinci bölümünde yer alan 85-90. maddelerinde, motorlu araçların trafik kurallarına ve gereklerine aykırı davranışları sonunda meydana gelen zararlar nedeniyle gerçek ve özel kişilerle, kamu tüzel kişilerinin ayrım yapılmadan aynı sorumluluk kurallarına bağlı olmaları ön görülmüştür. Bu düzenleme itibariyle yasa, kamu idare ve kurumlarına ait ve bu arada kamu hizmetine tahsis edilen motorlu araçların verdikleri zararlardan dolayı, trafik olaylarından doğan zararların özelliği gözönünde tutularak, kamu idare ve kurumlarının özel kişilerle eşit şartlarda aynı esaslara göre sorumlu tutulması gereğini ifade etmiştir. Aynı şekilde anılan yasanın görev ve yetkiye ilişkin 11/01/2011 tarihinde değişikliğe uğrayan 110. maddesinde "işleteni veya sahibi Devlet ve diğer kamu kuruluşları olan araçların sebebiyet verdiği zararlara ilişkin olanları dahil, bu kanundan doğan sorumluluk davaları, adli yargıda görülür." şeklinde ifade edilmiştir. Yasanın anılan bu hükümleri karşısında, kamu araçlarının verdikleri zararlardan dolayı idare, kamu hukuku kurallarına göre değil, “işleten” sıfatıyla özel hukuk kurallarına göre sorumlu tutulabilecektir. Bu durumda, davalının işleteni olduğu aracın neden olduğu zararın tazmini isteği ile açılan davanın, bu kuralları uygulamakla görevli adli yargı yerinde görülmesi gerekmektedir. Yerel mahkemece, açıklanan yasal düzenlemeler gözetilmeksizin yargı yolu bakımından görevsizlik kararı verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 03.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1931, Karar No: 2022/3875, Tarih: 20.04.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/1931 E.  ,  2022/3875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 3. HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen tazminat davasının reddine dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davacı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; dişinin kenarında meydana gelen kırığı tedavi ettirmek için 18.08.2016 tarihinde davalı diş hekiminin çalıştığı ... isimli diş sağlığı merkezine giderek muayene olduğunu, dişin tedavisi için kanal tedavisi yöntemi uygulandığını, tedavi uygulanırken teknik ekipmanın ucundaki kanal eğesi denilen parçanın diş etini de yararak çene kemiğine saplandığını ve kırıldığını, söz konusu parçanın hala çene kemiğinde durduğunu, kendisine dişte kırılan parçanın çıkarılamadığı, bu sebeple kanal tedavisi yapılamayacağı, dişin çekilmesi gerektiğinin söylendiğini, davalının ortalama bir diş hekiminden beklenen dikkat, özen ve beceriyi gösteremediğini, diş kaybının ancak implant tedavisi ile giderebileceğini, implant tedavisinin hem çok pahalı hem de çok ağrılı ve çok uzun süren bir tedavi olduğunu, davalının kusurlu davranışı sebebiyle maddi ve manevi zarara uğradığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 2.000,00 TL maddi tazminat ile 20.000,00 TL manevi tazminatın faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hükme karşı davacı istinaf talebinde bulunmuştur.

Bölge adliye mahkemesince; davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, davacı tarafın temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Davacı eldeki dava ile hatalı diş tedavisi sebebiyle uğradığı zararının tazminini talep etmiştir. Dava tarihi itibariyle yürürlükte olan 6502 sayılı Kanun'un 73/2. maddesine göre davacı tüketicinin harçtan muaf olduğu, aleyhlerine harca hükmedilemeyeceği gözetilmeksizin istinaf karar ve ilam harcından sorumlu tutulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HMK'nın 370/2. maddesi hükmü gereğidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HMK'nın 370/2. maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle bölge adliye mahkemesi hükmünde yer alan “Alınması gereken 59,30 TL karar ve ilam harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,” ifadesinin hükümden çıkarılarak, yerine “Davacı tüketicinin, 6502 sayılı Kanun'un 73/2. maddesine göre harçtan muaf olması nedeniyle harç alınmasına yer olmadığına, davacı tarafından yatırılan 98,10 TL istinaf başvuru harcı ile 35,90 TL istinaf karar ve ilam harcının davacıya iadesine,” cümlesinin eklenmesine, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 20/04/2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5014, Karar No: 2019/6175, Tarih: 13.11.2019

**20. Ceza Dairesi         2017/5014 E.  ,  2019/6175 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BAKIRKÖY 38. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların, aşağıda belirtilen dışında, doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine ancak;

1-Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

2- Sanık hakkında; 31/12/2012 tarihli tedavi ve denetimli serbestlik kararına ilişkin olarak 26/03/2013 tarihi itibari ile tedavi ve denetimli serbestlik kararının infazında uyulması gereken kuralların hükümlüye tebliğ edilerek tedbirin infazına başlanıldığı, sanığın vaka sorumlusu ile ilk görüşmeye katılmadığı vaka sorumlusu ile olan görüşmesine katılmayarak denetim planına uymaması üzerine, 11/07/2013 tarihli uyarı yazısının posta yolu ile tebliğ edildiği, uyarıdan sonra sanığın tedavi ve denetimli serbestlik kararına ilişkin yükümlülüklerine düzenli olarak devam ettiği esnada 20.09.2013 tarihindeki vaka sorumlusu ile olan görüşmesine katılmadığı, sanığın bu sırada askerlik işlerinin çıktığı için vaka sorumlusu ile olan görülmesine katılamadığını beyan ettiği, 28/06/2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunla TCK'nın 191. maddesinde yapılan değişiklik nedeniyle, TCK'nın 191. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendinde yer alan, "kişinin, erteleme süresi zarfında; kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi hâlinde, hakkında kamu davası açılır." hükmü karşısında belgelendirilebilir ve geçerli bir mazereti bulunan sanığın denetimli serbestlik kapsamında belirlenen yükümlülüğünü ikinci kez ihlal ettiğinden söz edilemeyeceği, dolayısıyla sanığın yüklenen yükümlülüklerine uygun davranmamakta ısrar ettiğinin kabul edilemeyeceği gözetilmeden hakkında mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA, 13.11.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/30154, Karar No: 2012/16036, Tarih: 09.05.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/30154 E.  ,  2012/16036 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bala İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 31/12/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Karar temyiz edene 22/08/2011 tarihinde tebliğ edildiği halde temyiz dilekçesi belirli süre geçirildikten sonra, 08/09/2011 tarihinde verilip kaydettirilmiştir. Süre aşımı bakımından temyiz dilekçesinin (REDDİNE), 09/05/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15559, Karar No: 2015/11802, Tarih: 21.10.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/15559 E.  ,  2015/11802 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çanakkale 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/06/2014

NUMARASI : 2010/435-2014/286

Davacı Arzu Şanlı vekili Avukat Aynur tarafından, davalı M.. A.. aleyhine 19/08/2010 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 20/06/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Davalı M.. A.., tazminat davası sona ermeden önce ceza mahkemesinin kesinleşen kararı ile basit cinsel saldırı suçundan 2 yıl 6 ay hapis cezasına mahkum olmakla yasal kısıtlılık altına girmiştir. Kanununun 35 ve 397. maddeleri hükümlerine göre aksi sözleşmeden veya işin niteliğinden anlaşılmadıkça vekalet gerek vekilin gerekse müvekkilin ehliyetinin ortadan kalkması ile son bulur. Böylece Avukat Özer ceza kararının kesinleşmesinden itibaren davalı yasal kısıtlıyı temsil yetkisi kalmamıştır. Bu nedenle davalı yasal kısıtlıya Türk Medeni Kanunu’nun 407. maddesi uyarınca bir vasi tayin edilip edilmediği araştırılmalıdır. TMK'nın 471. maddesine göre özgürlüğü bağlayıcı cezaya mahkumiyet halinde vesayet hapis halinin sona ermesine kadar devam edeceğinden, TMK'nın 407 ve 462. maddeleri kapsamındaki işlemlerin tamamlanıp tamamlanmadığı araştırılıp, tamamlanmadığı takdirde tamamlanması istenmeli ve buna göre temyiz eden Avukat Özer vasiden alacağı vekaletnameyi ibraz etmesi istenmelidir. Vekaletname ibraz edilmezse mahkeme ilamı vasiye kanuni süre içinde mahkeme hükmünü ayrıca temyiz edebileceği, bu süre içinde temyiz hakkını kullanmadığı takdirde yetkisiz vekil tarafından yapılmış olan temyize icazet etmiyorsa bunu açıkça bildirmesi gerektiği hususlarını ihtiva eden bir tebligatla tebliğ etmeli ve sonucuna göre işlem yaptırmalıdır.

SONUÇ: Dosyanın gösterilen nedenle ve belirtilen şekilde işlem yapılmak üzere mahal mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 21/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14919, Karar No: 2013/4755, Tarih: 14.03.2013

**21. Hukuk Dairesi         2011/14919 E.  ,  2013/4755 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

Davanın kısmen kabulüne ilişkin hüküm davalılara TK m.35 uyarınca tebliğ edilmiş ise de bu adrese daha önce usulüne uygun yapılmış bir tebligata dosyada rastlanmadığından, davalılara daha önce açılmamış sayılmasına karar verilen 2005/1342 esas sayılı dosyada usulüne uygun olarak tebligat yapılan ... Mahallesi 9.Sokak No:53/A ... adresine hükmün yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu' nun 432. maddesindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17573, Karar No: 2015/9622, Tarih: 26.03.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/17573 E.  ,  2015/9622 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi(Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki ayıplı mal davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabul kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün davalı avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı Asil ... ve vekili avkat .. . geldi, davacı taraftan gelen olmadığından onun yokluğunda duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 29.7.2005 tarihinde kampanyadan faydalanarak davalının galerisinden Gazel marka Panelvan aracı satın aldığını, kalabalık ailesi olması nedeniyle 2+1 koltuk sayısının 12 olarak artırılmasını talep ettiğini,davalının gerekli düzenlemeleri yaparak ücretini de alıp teslim ettiğini, 26.1.2012 tarihli muayenede sorun çıkmadığını ancak 23.6.2011 tarihli araç muayenesinde 12+1 koltuklu araçların münübüs sınıfına girdiği ve ABS sisteminin olması gerektiğinden bahisle muayenesinin onaylanmadığını,tadilat projesi hazırlanarak durumun düzeltilmesi için davalıya başvurduğu halde sonuç alamadığını bildirerek en son 5.2.2013 tarihinde ihtar gönderdiği ancak yine düzeltilmediğini bildirerek ayıbın giderilmesini veya ayıpsız misliyle değiştirilmesini veya araç bedelinin satıştan itibaren faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile ayıbın giderilme ücreti 6.500 TL nin tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalıdan 2005 yılında satın aldığı Panelvan 2+1 koltuklu aracın 12+1 olarak koltuk sayısını ekleterek satın aldığını,23.6.2011 tarihli araç muayenesinde 12+1 koltuk sayılı araçların münübüs sınıfına girdiği ve ABS sisteminin olması gerektiği ayrıca koltuk sayısının da proje yapılıp onaylatılarak arttırılması gerektiğinden bahisle aracın muayenesinin onaylanmadığını,davalının bu durumu düzeltmediğini bildirerek 15.4.2013 tarihinde açtığı davasında zararının giderilmesini talep etmiştir. Davalı, aracın 2+1 Panelvan olarak üretilip satıldığını,talep üzerine koltuk sayısının arttırıldığını,aracın ruhsatı ve uygunluk belgesinde ABS sisteminin olmadığının açıkça belirtildiğini ayrıca davacının ayıp ihbarı için süresinde ihbarda bulunmadığını,aracı bu sürede kullandığını savunarak davanın reddini dilemiştir.Mahkemece,davacıya satılan aracın ayıplı olduğu bunun giderilmesi yada araçta yapacağı değer kaybı hesaplanarak tahsiline karar verilmiştir.

Davacıya satılan aracın ruhsatı ve uygunluk belgesine aykırı olarak projesi yapılmadan koltuk sayısı arttırılarak davacıya satılması nedeniyle aracın gizli ayıplı olduğu dosya kapsamından anlaşılmaktadır.4077 sayılı Kanunun 4.maddesinin 2.fıkrası hükmüne göre; tüketici, malın teslimi tarihinden itibaren otuz gün içerisinde ayıpları satıcıya bildirmekle yükümlüdür.Burada kastedilen ayıpların açık ayıp olduğunun kabulü gerekir. Tüketici bu durumda, bedel iadesini de içeren sözleşmeden dönme, malın ayıpsız misliyle değiştirilmesi veya ayıp oranında bedel indirimi ya da ücretsiz onarım isteme haklarına sahiptir. Satıcı, tüketicinin tercih ettiği bu talebi yerine getirmekle yükümlüdür. Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’da gizli ayıpların ne kadar sürede satıcıya ihbar edileceğine dair bir hüküm bulunmamaktadır. Öyle olunca, 4077 sayılı TKHK’nun 30. maddesi gereğince, bu kanunda hüküm bulunmayan hallerde, genel hükümlere göre uyuşmazlığın çözümü gerekli olduğundan, Borçlar Kanunu’nun bu konudaki 198. maddesi uygulanacaktır. Borçlar Kanununun 198. maddesine göre, alıcı, teslim aldığı malı örf ve âdete göre, imkân hâsıl olur olmaz muayene etmek ve satıcının tekeffülü altında olan bir ayıp gördüğü zaman bunu satıcıya derhal ihbar etmekle yükümlüdür. Bunu ihmal ettiği takdirde, satılanı kabul etmiş sayılır. Ancak, satılanda adi bir muayene ile meydana çıkarılamayacak bir ayıp mevcut olup da, bu ayıp sonradan meydana çıkarsa, bu durumu da derhal satıcıya ihbar etmediği takdirde yine satılanı bu ayıp ile birlikte kabul etmiş sayılır. BK’nun 198. maddesinde öngörülen süre içinde ihbar edilmeyen ayıplar için dava açılamaz.

Yukarıda açıklanan genel ilkeler ışığında somut olaya bakılacak olursa; davacının açık ve gizli ayıplar yönünden yasal süre içinde ihbar mükellefiyetini yerine getirmediği açıktır. Araçtaki ayıpları 23.6.2011 tarihli ikinci muayene tutanağı ile öğrendiği halde eldeki davasını 15.4.2013 tarihinde açtığı, BK'nun 198.maddesinde belirtilen şekilde araçtaki gizli ayıbı öğrendiği halde süresinde dava açmadığı dosya kapsamından anlaşılmasına göre davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenle kararın davacı yararına BOZULMASINA, 1100,00 TL duruşma avukatlık parasının davalıdan alınarak davalıya ödenmesine, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 26/02/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.