muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/946, Karar No: 2018/1055, Tarih: 16.05.2018

Hemen belirtmek gerekir ki, kök ücretin (temel ücretin) işveren tarafından tek taraflı olarak indirilmesi İş Kanunun 62.maddesi uyarınca mümkün değildir. Ancak İş Kanunun 22.maddesi gereğince tarafların anlaşması veya toplu iş sözleşmesi ile asgari ücretin altında düşmemek kaydıyla kök ücretin indirilmesi mümkün olup, bu noktada öğreti ve uygulamada herhangi bir görüş farklılığı bulunmamaktadır.

Somut olayda davacı işçi, iş sözleşmesi ile kendisine verilen günlük kök ücretin, toplu iş sözleşmesi kapsamına girdikten sonra, düşürülmesi nedeniyle fark alacak isteğinde bulunduğuna göre, konunun toplu iş sözleşmesi mevzuatı bağlamında ele alınması gerekir. Bu nedenle dava konusu uyuşmazlığın İş Kanunun 22 ve 62.maddeleri ile ilgisi bulunmamaktadır.

Söz konusu çekişmede uygulanacak yasal düzenleme, olayın meydana geldiği tarih itibariyle yürürlükte bulunan 2822 sayılı Sendikalar Kanunu'nun 6.maddesi hükmüdür. Anılan hükme göre “Toplu iş sözleşmesinde aksi belirtilmedikçe hizmet akitleri toplu iş sözleşmesine aykırı olamaz. Hizmet akitlerinin toplu iş sözleşmesine aykırı hükümlerinin yerini toplu iş sözleşmesindeki hükümler alır. Hizmet akdinde düzenlenmeyen hususlarda toplu iş sözleşmesindeki hükümler uygulanır. Toplu iş sözleşmesinde hizmet akitlerine aykırı hükümlerin bulunması halinde hizmet akdinin işçi lehindeki hükümleri geçerlidir”.

Buna göre bireysel iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesi hükümleri çatıştığında işçi yararına olanı uygulanacaktır. Somut olayda esasen bu noktada özel daire ile yerel mahkeme arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık işçi yararına olanın nasıl tespit edileceği ile ilgilidir.

Yararlılık ilkesi, işçi lehine olan hükümlerin belirlenmesi çerçevesinde bireysel iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesi hükümlerinin karşılaştırılması temeline dayanır. Türk hukukunda doktrinde eskiden hükümlerin tek tek karşılaştırılması önerilirken bugün aynı konu ile ilgili hükümlerin toplu olarak, gruplar halinde karşılaştırılması yöntemi benimsenmektedir (SOYER, Polat, Toplu Sözleşme Hukukunda İşçiye Yararlılık İlkesi, Ankara 1991, sh. 67; ASTARLI, Muhittin, İş Hukukunda Çalışma Süreleri, Ankara 2008, s.76). Grup karşılaştırılmasında birbirleriyle sıkı ilişkisi olan konular aynı gruba dahil edilerek karşılaştırma yapılır. Örneğin izin süresi, izin ücreti grubunu oluşturur. Bunun gibi iş ilişkisinin temeli olan ücret, ikramiye ve diğer parasal haklar bir grup olarak karşılaştırılmalı ve işçi lehine olan şarta ilişkin kanun hükmü bu şekilde değerlendirilmelidir(ŞAHLANAN, Fevzi, Toplu İş İlişkileri Açısından Yargıtay’ın 2015 yılı Kararlarının Değerlendirilmesi, s.80 vd) Alman Hukukunda da bu uygulama benimsenmiş olup işçi lehine olanın tespiti toplu iş sözleşmesinin bütünü ile bireyel iş sözleşmesinin bütününün değil nitelikleri itibariyle benzer hakların gruplandırılarak karaşılaştırılması suretiyle yapılması gerekir (TUNCAY, A. Can, Toplu İş Hukuku, 2.Bası, Ağustos 2010, İstanbul, s.199'da belirtilen yazarlar).

Hukuk Genel Kurulunun 03.05.2017 tarih ve 887-885 sayılı kararında da belirtildiği üzere bireysel iş sözlemesi ile toplu iş sözleşmesi hükümlerinin bire bir, tek tek ya da bütün olarak değil, konuların gruplandırılarak karşılaştırılması gerekir. Bu yönde bir karşılaştırma yapılırken ücrete ilişkin lehe olan hükümlerin bir kısmının toplu iş sözleşmesinden bir kısmınn ise bireysel iş sözlemesinden alınarak sonuca gidilmesi doğru değildir.

Somut olayda davacıya bireysel ve toplu iş sözleşmesi ile sağlanan benzer nitelikteki parasal haklar bir bütün olarak birlikte değerlendirildiğinde davacının toplu iş sözleşmesinin uygulanması ile birlikte ücret ve ekleri yönünden yaklaşık %100 oranında bir artışın olduğu açıktır. Yukarıda belirtildiği üzere yararlılık karşılaştırmasında parasal haklar bir bütün olarak değerlendirilmelidir. Karşılaştırmada ücret ve ekleri birbirlerinden ayrı değerlendirilemez. Bu nedenle sırf bireysel iş sözleşmesindeki kök ücretle toplu iş sözleşmesindeki kök ücretin karşılaştırılması yararlılık ilkesi ile bağdaşmaz. Karşılaştırmada göz önünde bulundurulan ücret ekleri belirli şartların gerçekleşmesine bağlanmış arızi nitelikte haklar da değildir. Dava konusu işyerinde iş sözleşmesi ile çalışan ve toplu iş sözleşmesinden yararlanan her işçiye sürekli olarak sağlanmış haklardır.

Direnme kararının bozulması gerektiği görüşünde olduğumdan, sayın çoğunluğun kararına katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2011/5909, Karar No: 2012/10481, Tarih: 24.04.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/5909 E.  ,  2012/10481 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Akyurt Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :28.12.2010

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 24.4.2012 günü temyiz eden davalı E. B. ile vekili Av. M. S. geldiler. Karşı taraf davacı D. B. ile vekili gelmediler. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalının aşağdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanmada manevi tazminatın amacı, boşanmaya sebep olan olaylar yüzünden kişilik hakkı saldırıya uğrayan tarafın, bozulan ruhsal dengesini telafi etmek, manevi değerlerindeki eksilmeyi karşılamaktır. Onun için, kişilik haklarını ihlal eden fiille, tazminat miktarı arasında makul bir oranın bulunması gerekir. Bir tarafın zenginleşmesine yol açacak sonuçlar doğurur miktarda manevi tazminat takdiri, müesseseyi amacından saptırır. Hakim, tazminat miktarını saptarken, bir yandan kişilik hakları zedelenen tarafın, ekonomik ve sosyal durumunu ve boşanmada kusur bulunup bulunmadığını ve varsa kusur derecesini, fiilin ağırlığını; öbür yandan da, kişilik haklarına saldırıda bulunanın kusur derecesini, ekonomik ve sosyal durumunu göz önünde bulundurmak zorundadır. Açıklanan ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen manevi tazminat miktarı orantısız ve çoktur. Daha uygun miktarda tazminat takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır. SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, duruşma için takdir olunan 900.00 TL. vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 24.04.2012 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2013/8400, Karar No: 2013/23149, Tarih: 23.09.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/8400 E.  ,  2013/23149 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Oluşa, dosya kapsamına ve silahın elde ediliş şekline göre, sanığın Aydın ilinde ikamet ettiği, Şarkışla ilçesine giderken bulundurma ruhsatlı tabancasını aracına almak sureti ile izinsiz taşıdığı, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde ...'da oturduğunu bildiren sanık hakkında, 6136 sayılı Yasanın 13/1. madde ve fıkrası uyarınca mahkûmiyet kararı verilmesi gerekirken, yazılı gerekçelerle beraatine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 23.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3594, Karar No: 2013/7395, Tarih: 04.12.2013

**1. Ceza Dairesi         2013/3594 E.  ,  2013/7395 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : TCK.nun 81, 35/1-2, 62, 53, 54.maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1) Sanığın mağduru on (10) bıçak darbesi ile kaş, göz, burun kökü, sol gluteal bölge, sol el sırtı, sağ ön kol ve sol koltuk altı çizgisi üzerinde kesi oluşturacak şekilde yaraladığı, mağdurun sol koltuk altı çizgisi üzerinden aldığı bir (1) adet kesici delici alet yarasına bağlı olarak gelişen cilt altı anfizemi ve pnömotoraks nedeniyle hayati tehlike geçirdiği, diğer yaraların basit nitelikte olduğu olayda; sanık hakkında, 5237 sayılı TCK.nun 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 35.maddesi ile yapılan uygulama sırasında, meydana gelen zararın ve tehlikenin ağırlığına göre, makul bir ceza tayini yerine, 10 yıl hapis cezası verilmek suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın, mağduru kasten öldürme suçuna teşebbüsünün sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümde eleştiri nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ve müdafiinin bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 04/12/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3657, Karar No: 2015/8874, Tarih: 23.06.2015

**16. Hukuk Dairesi         2015/3657 E.  ,  2015/8874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Dairemizin 03.06.2014 tarihli geri çevirme kararının gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. Bu nedenle;

1- Çekişmeli 352 ada 18 parsel (eski 20 ada 99 parsel) sayılı taşınmazın ifraz edildiği ilk tesis kadastrosu sonucu oluşan taşınmaza ait ada ve parsel numarası belirlendikten sonra bu taşınmaza ait ilk tesis kadastro tutanağının,

2- Çekişmeli 352 ada 27 parsel (ilk tesis 20 ada 10 parsel), 352 ada 24 ve 25 parsel (ilk tesis 20 ada 11 parsel) sayılı taşınmazlara ait tesis kadastro tutanaklarının,

3- Çekişmeli taşınmazların içerisinde bulunduğu 352 adaya ilişkin uygulama kadastrosu ada raporunun merciinden getirtilerek dosyaya konulması, yetkili hakim tarafından eksikliklerin tamamlandığı kontrol edildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23.06.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12796, Karar No: 2020/484, Tarih: 16.01.2020

**14. Hukuk Dairesi         2016/12796 E.  ,  2020/484 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda somut olaya gelince;

1-Gerekçeli kararın davalı ...’e doğrudan Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği, tebligatın 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine aykırı olduğu, anlaşılmakla;

Yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda, gerekçeli karar usulsüz olarak tebliğ edilen davalılara gerekçeli kararın 7201 sayılı Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine göre usulüne uygun olarak tebliği ile temyiz süresinin beklenilmesi,

2-Dava konusu 1313, 6733 ve 6735 parsel sayılı taşınmazların güncel tapu kaydının getirtilerek dosya arasına alınması,

Belirtilen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 16.01.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9890, Karar No: 2014/8947, Tarih: 23.06.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/9890 E.  ,  2014/8947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi süresinde duruşmalı olarak istenmiştir. Yargıtay duruşması için gerekli tebligat giderlerinin ödenmemesi nedeniyle duruşma isteminin reddine, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildi. İnceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında ...Köyü çalışma alanında bulunan 2997, 2998, 2999 parsel sayılı 7.455,75, 13.938,97 ve 2.642,38 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar ... Kadastro Mahkemesinin 1975/440-1991/1 sayılı kararı ile gerçek kadastronun, müstakil parseller halinde tespiti yapılmak üzere tutanak ve dosyanın Kadastro Müdürlüğüne gönderilmesi üzerine; kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ve kamulaştırma işleminin yapılmaması nedeniyle 2999 sayılı parsel kanal, 2997 ve 2998 sayılı parseller ise tarla vasfıyla davalılar ... ve ... adına tespit edilmiştir. Davacı Hazine, öncesinde Hazine adına tespit edilen taşınmazlar hakkında ikinci kadastronun geçersiz olduğu ve taşınmazların Hazineye ait yerlerden bulunduğu iddiasına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne ve çekişmeli 2997 ve 2998 sayılı parsellerin tespit gibi davalılar adına, 2999 sayılı parselin kanal vasfıyla davacı Hazine adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili ve davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan, davalı tarafta temyiz karar harcını peşin yatırdığından harç alınmasına yer olmadığına,

23.06.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4919, Karar No: 2014/74, Tarih: 08.01.2014

**15. Hukuk Dairesi         2013/4919 E.  ,  2014/74 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... San. ve Tic. A.Ş. ile davalı .......Birleşen 2007/436 Esas sayılı davada davacı ....... ile davalı ... San. ve Tic. A.Ş. Birleşen 2008/166 Esas sayılı davada davacı ... San. ve Tic. A.Ş. ile davalı .......Birleşen 2008/361 Esas sayılı davada davacı ... San. ve Tic. A.Ş. ile davalı .......arasındaki davadan dolayı ... 2. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 14.04.2011 gün ve 2007/147-2011/159 sayılı hükmü bozan Dairemizin 18.04.2013 gün ve 2012/7855-2013/2709 sayılı ilamı aleyhinde taraf vekillerince karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

K A R A R -

Asıl dava arsa payı karşı inşaat yapım sözleşmesi uyarınca tapu iptâli, tescil ve alacak, birleşen 2008/166 Esas sayılı dava ceza-i şart alacağının tahsili, birleşen 2008/361 Esas sayılı dava el atmanın önlenmesi ve arsa sahibi tarafından açılıp birleştirilen 2007/436 Esas sayılı dava ise ceza-i şart alacağı ile eksik ve kusurlu işler bedelinin tahsili istemlerine ilişkindir.

Davaların birleştirilerek yapılan yargılaması sonucunda asıl davada 1 ve 2 nolu bağımsız bülümler yönünden tapu iptâl ve tescil isteminin ve 6 ve 10 nolu bağımsız bölümlerle ilgili alacak isteminin kısmen kabulüne, ceza-i şartla ilgili davanın açılmamış sayılmasına, birleşen 2007/436 Esas sayılı dosyada davanın kısmen kabulüne, birleşen 2008/166 Esas sayılı dosyadaki davanın kısmen kabulüne, birleşen 2008/361 Esas sayılı dosyadaki davanın kısmen açılmamış sayılmasına ve kısmen redde dair verilen kararın taraf vekillerince temyizi üzerine Daire'mizden verilen 18.02.2013 gün 2012/7855 Esas 2013/2709 Karar sayılı bozma ilâmına karşı yine taraf vekillerince yasal süresi içinde karar düzeltme talebinde bulunulmuştur.

1-Yargıtay ilâmında belirtilen gerektirici nedenler karşısında davalı-birleşen 2007/436 esas sayılı dosya davacısı arsa sahibi vekilinin tüm, asıl ve birleşen 2008/166, 2008/361 esas sayılı dosyalar davacısı yüklenici vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer karar düzeltme talepleri yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Yüklenic.....A.Ş. ile arsa sahibi .....arasında ... 7. Noterliği'nde düzenlenen 06.06.2005 gün 16869 yevmiye nolu arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi imzalandığı, yapılacak bağımsız bölümlerin paylaşımına ilişkin sözleşme hükümleri gereğince asıl davanın konusu olan 1, 2, 6 ve 10 nolu bağımsız bölümlerin yüklenici şirkete bırakıldığı, aşamalı devir öngörüldüğü çekişmesizdir. Asıl dava

tarihi itibariyle de yüklenicinin bu bağımsız bölümlerin tescilini isteme hakkının doğduğu mahkemenin de kabulündedir. Yüklenici şirket bu dairelerden 6 ve 10 nolu bağımsız bölümleri toplam 225.000,00 TL bedelle ve 31.09.2006 tarihli sözleşme ile dava dışı ....'e, . ..de aynı daireleri 30.09.2006 tarihli söleşme ile davalı arsa sahibine satmıştır.

tarihi itibariyle de yüklenicinin bu bağımsız bölümlerin tescilini isteme hakkının doğduğu mahkemenin de kabulündedir. Yüklenici şirket bu dairelerden 6 ve 10 nolu bağımsız bölümleri toplam 225.000,00 TL bedelle ve 31.09.2006 tarihli sözleşme ile dava dışı ....'e, . ..de aynı daireleri 30.09.2006 tarihli söleşme ile davalı arsa sahibine satmıştır.

Kapsamlarının doğruluğu taraflarca kabul edilen 31.07.2006 ve 30.09.2006 tarihli sözleşmeler 818 Sayılı Borçlar Kanunu'nun 162 ve devamı maddelerinde düzenlenen alacağın temliki sözleşmeleri niteliğindedir. Dosya kapsamından dava dışı ...'in temlik sözleşmesinde davacı yükleniciye vermeyi üstlendiği satış bedelinin 45.000,00 TL'lik kısmını ödemediği anlaşılmaktadır. ... ile davalı arsa sahibi arasında imzalanan 30.09.2006 tarihli sözleşmede bedelin tamamının arsa sahibince ...'e ödendiği yazılı ise de bu sözleşmede davacı yüklenicinin imzası bulunmadığından onun açısından bağlayıcı değildir. Davacı yüklenici ile dava dışı ... arasındaki 31.07.2006 tarihli sözleşmenin 4. maddesindeki ifade de yüklenicinin o sözleşmenin yapıldığı 31.07.2006 tarihi itibariyle kat karşılığı inşaat yapım sözleşmesi yönünden arsa sahibine ileri sürebileceği hiçbir hak ve alacağının kalmadığına ilişkindir.

Sözleşmelerin yapıldığı 2006 yılında yürürlükte bulunan ve somut olayda uygulanması gereken 818 Sayılı Borçlar Kanunu'nun 167. maddesi hükmünce borçlu temlike vakıf olduğu zaman temlik edene haiz olduğu def'ileri temellük edene karşı dahi dermeyan edebilir. Somut olayda; gerek 31.07.2006, gerekse 30.09.2006 tarihli sözleşmelerin alacağın temlikine ilişkin olduğu, dosya kapsamıyla davacı yüklenici şirketin dava dışı ...'den satış bedelinden ödenmeyen 45.000,00 TL alacağının bulunduğu anlaşılmakla, davacı borçlu yüklenici temlik eden dava dışı ...'den sözleşme bedelinden kalan alacağını temlik alan arsa sahibinden de istemekte haklı olduğundan asıl davada 6 ve 10 nolu bağımsız bölümlerle ilgili dava dışı .....'un davacıya ödemediği 45.000,00 TL'lik kısmının asıl davada davalı arsa sahibinden tahsiline karar verilmesi doğrudur.

Ancak ... 7. Noterliği'nin 06.06.2005 gün 16869 yevmiye nolu Düzenleme Şeklinde Taşınmaz Mal Satış Vaadi ve Kat Karşılığı İnşaat Sözleşmesi'nin 4. maddesinde inşaat seviyesine göre aşamalı devir öngörülmüş, 8. maddenin ikinci fıkrasında arsa sahibinin tapu hak edildiği zaman yapımcı firmanın yazılı talebinden sonra tapu vermekten imtina etmesi halinde her geçen ay için daire başına aylık 5.000,00 TL ceza ödeyeceği kararlaştırılmıştır. Tarihsiz ek sözleşmenin adi yazılı şekilde yapıldığı, 31. maddeki düzenlemenin yüklenicinin durumunu ağırlaştırıcı nitelikte olduğu ve ek sözleşme, 818 Sayılı Borçlar Kanunu'nun 12. maddesi gereğince asıl sözleşmenin geçerlilik koşulu olan resmî şekilde yapılmadığından yüklenici için bağlayıcı değildir. Yüklenicinin asıl davadaki cezai şartla ilgili talebini atiye terk etmesi 1086 Sayılı HUMK'nın 185. maddesine göre davayı geri alma mahiyetinde olduğundan feragat olarak nitelendirilemez. Mahkemenin dosya kapsamına uygun olarak kabulünde olduğu gibi 1 ve 2 nolu bağımsız bölümlerin tapu devrinin verilmesi (teslimi) gereken tarih 29.01.2007'dir.

Bu durumda 1 ve 2 nolu bağımsız bölümlerle ilgili arsa sahibinin tapu devrinden kaçındığı 29.01.2007 tarihinden birleşen 2008/166 Esas sayılı davanın açıldığı 24.03.2008 tarihine kadar yüklenici şirket sözleşmenin 8. maddesi 2. fıkrası uyarınca ceza-i şart istemekte haklı olduğundan mahkemece bu dönem isteyebileceği ceza-i şart miktarı gerekirse alınacak ek raporla hesaplattırılıp talep de dikkate alınarak arsa sahibinden tahsil kararı verilmesi gerekirken birleşen 2008/166 Esas sayılı dosyadan asıl davanın açıldığı tarihe kadar ceza-i şarta hükmedilmesi doğru olmamıştır.

Yerel mahkeme kararının bu gerekçeyle bozulması gerekirken dava dışı temlik eden ile davalı- temlik alan arsa sahibi arasındaki sözleşmede yüklenicinin taraf olmamasına rağmen yükleniciyi bağlamayan bu temlik sözleşmesindeki satış bedelinin tamamen ödendiği ve dava dışı temlik eden ile davacı yüklenicinin yaptığı temlik sözleşmesinde yer alan ve temlik alan arsa sahibinin temlik edenin borcundan sorumlu olmayacağı anlamına gelmeyen ifadelere dayanılarak bozma yapıldığı bu kez yapılan incelemede anlaşıldığından davacı-birleşen dosya davalısı yüklenicinin karar düzeltme talebinin kabulü uygun bulunmuştur.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalı-birleşen 2007/436 Esas sayılı dosya davacısı arsa sahibinin tüm, davacı birleşen 2007/436 Esas sayılı dosya davalısı diğer birleşen dosyalar davacısı yüklenici şirketin diğer karar düzeltme taleplerinin reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile Daire'mizin 18.04.2013 gün 2012/7855 Esas, 2013/2709 Karar sayılı bozma ilâmının kaldırılarak belirtilen gerekçelerle hükmün yüklenici şirket yararına BOZULMASINA, 900,00 TL duruşma vekâlet ücretinin arsa sahibi ...'dan alınarak Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan yüklenici .....A.Ş.'ye verilmesine, 226,00 TL para cezası ile bakiye 1,95 TL red harcının karar düzeltme isteyen davalı birleşen davaların davacısına yükletilmesine, fazla alınan temyiz peşin harcı ile ödediği karar düzeltme peşin harcının istek halinde karar düzeltme isteyen davacı birleşen davaların davalısına geri verilmesine, 08.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.