muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3070, Karar No: 2018/8561, Tarih: 05.07.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/3070 E.  ,  2018/8561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanığın Düziçi Müftülüğü'ne bağlı yatılı kız Kuran Kursu'nda şikayetçilerin yatakhanesindeki ayrı ayrı dolaplarda bulunan çantalarından şikayetçi ....e ait 80,00 TL ve ...'a ait 25,00 TL tutarındaki parayı çalması şeklinde gerçekleşen eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-a maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfının değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek aynı Kanun'un 142/1-b maddesi gereğince uygulama yapılması,

2-Sanığın iki ayrı şikayetçiden 80,00 TL ve 25,00 TL tutarındaki parayı çaldığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında TCK'nın 145. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediği tartışılmadan yazılı şekilde karar verimesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 05/07/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7372, Karar No: 2023/5109, Tarih: 13.09.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/7372 E.  ,  2023/5109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Şebinkarahisar Cumhuriyet Başsavcılığının 24.06.2014 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 103 üncü maddesinin üçüncü fıkrası, 103 üncü maddesinin altıncı fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Şebinkarahisar Ağır Ceza Mahkemesinin, 01.04.2015 tarihli ve 2014/42 Esas, 2015/17 Karar sayılı kararı ile sanığın atılı suçtan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi

Mağdure ile kanuni temsilcisinin yargılamanın çeşitli aşamalarında birbirleri ile tutarlı ve bütünlük arz eden anlatımlarında, ayrıntılı şekilde istismar eylemlerinden bahsettiklerine beyanlara itibar edilmesi ve sanığın cezalandırılması gerektiğine ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemenin kabulü;

Ceza yargılaması hukukunda vicdani kanıt sistemi benimsenmiştir. Bu sistemle ifade edilmek istenen hem kanıt serbestliği hem de kanıtların değerlendirilmesi serbestliğidir. Ceza yargılamasında somut gerçek arandığından, yargıcı bu gerçeğe götürebilecek her şey kanıt olabilir. Ancak hükme dayanak alınan kanıtların gerçekçi, akılcı, olayı temsil edici, kanıtlayıcı ve hukuka uygun bulunmaları ve mutlak surette her türlü kuşkuyu gidermeye yeter düzeyde olmaları gerekir. Bu belirlemeler ceza yargılamasında şekli duruma değil, somut gerçeğe itibar edileceğini ortaya koymaktadır. Aksinin kabulü hak ve adalet duygularını yaralayacaktır. Bu bağlamda somut olaya bakıldığında; sanığın eşi katılan ... ile boşandığı ve başka birsiyle evlendiği, kızları mağdurenin velayetinin sanığa verildiği, mağdurenin üvey annesi ile anlaşamaması ve babası olan sanıktan zaman zaman şiddet görmesi nedeniyle (bu hususta sanık hakkında açılmış dava dosyasına ilişkin bilgiler dosya arasına celp edilmiştir.) evden ayrılarak Mersin ilinde yaşayan annesi katılanın yanına gittiği, bunun üzerine sanığın şikâyette bulunduğu, katılanın şüpheli sıfatıyla 03.02.2014 tarihinde Ordu Cumhuriyet Başsavcılığında ifade verdiği, mağdurenin sanık hakkında cinsel istismar suçundan ilk şikâyet tarihinin 03.02.2014 olduğu, mağdurenin annesi olan katılan ile birlikte savcılıkta bulunduğu sırada muhtemelen annesinin de yönlendirmesiyle sanık hakkında şikâyetçi olduğu, kaldı ki mağdurenin 20.05.2014 tarihinde kendiliğinden Şebinkarahisar Cumhuriyet Başsavcılığına gelerek babasının kendisine cinsel istismarda bulunmadığını annesinin yanında kalmak için bu şekilde söylediğini ifade ettiği, ancak yargılama aşamasında tekrardan ifade değiştirerek çelişkili beyanlarda bulunduğu, mağdure hakkında 06.02.2014 ve 04.06.2014 tarihlerinde iki ayrı uzman tarafından düzenlenen mağdur çocuk değerlendirme formunda mağdurede birinci derece yakınları tarafından cinsel istismara uğrayan çocuklarda görülen travma sonrası yoğun deprasyon belirtilerinin, kendisine zarar verici davranışlarla gelecek hakkında olumsuz düşüncelerinin saptanmadığnın belirtildiği, muhtemelen mağdurenin babası olan sanık ile birlikte aynı ikamette kalmak istememesinden dolayı bu şekilde çözüm bularak sanığı suçlama yolunu tercih ettiği, sanığın yargılamanın başından itibaren tutarlı bir şekilde suçun inkarına yönelik bir savunma yaptığı, mağdurenin ise çelişkili beyanlarda bulunduğu, Yargıtay 14. Ceza Dairesinin (...), Yargıtay 5. Ceza Dairesinin (..

. Ceza Dairesinin (...), Yargıtay 5. Ceza Dairesinin (...) sayılı içithatlarında dava konusu olaya benzer şekilde mağdurenin çelişkili beyanlarda bulunması, sanığın tutarlı bir şekilde suçun inkarına yönelik savunmada bulunması, tanık anlatımlarının mağdurenin beyanlarını teyit etmemesi durumlarında suçun sübutuna yönelik oluşan şüphe nedeniyle mağdure beyanlarına itibar edilmemesi gerektiğinin belirtildiği, yine her ne kadar mağdure hakkında On Dokuz Mayıs Üniversitesi Hastanesinden aldırılan sağlık kurulu raporunda beden ve ruh sağlığının bozulduğundan bahsedilmiş ise de; ruh sağlığındaki bozulmanın tek başına sanığın üzerine atılı eylemi gerçekleştirdiğine dair maddi bir delil teşkil etmeyeceği, bahsi geçen tüm hususlar birlikte değerlendirildiğinde, ceza hukukunun genel prensibi olan şüpheden sanık yararlanır ilkesi uyarınca sanığın mağdureye karşı cinsel istismar suçunu işlediğine yönelik mahkûmiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden müsnet suçtan beraatine karar verildiği belirtilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Gerekçeli karar başlığında suç adının beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı yerine mağdurenin beden ve ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğa cinsel istismarı şeklinde yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası kabul edilmiştir.

2. Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla hükümde hukuka aykırılık bulunmamış ve katılan mağdure vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Şebinkarahisar Ağır Ceza Mahkemesinin, 01.04.2015 tarihli ve 2014/42 Esas, 2015/17 Karar sayılı kararında katılan mağdure vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan mağdure vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/800, Karar No: 2024/1163, Tarih: 29.04.2024

**6. Hukuk Dairesi         2024/800 E.  ,  2024/1163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2023/432 E., 2023/856 K.

HÜKÜM/KARAR : Esasdan Red

1- İlk derece mahkemesince konkordatonun tasdiki isteminde; davacıya ait konkordato projesine ilişkin İcra ve İflas Kanununun 302 nci maddesinin birinci fıkrasında aranan oy çoğunluğunun sağlandığı, konkordato projesinin başarıya ulaşma ihtimalinin bulunduğu, konkordato projesinin tasdik şartlarını taşıdığı gerekçesi ile konkordatonun tasdikine karar verilmiştir.

2- İlk derece mahkemesi kararına karşı bir kısım alacaklılar tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23.Hukuk Dairesi tarafından istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

3- Bölge Adliye Mahkemesinin bu kararına karşı bir kısım alacaklılar vekillerinin temyizi üzerine Dairemizin 2023/1319 Esas ve 2023/1351 Karar sayılı ilamıyla; şirketin borçlarının aktif değerlerine göre düşük seviyede kaldığı ve proje uyarınca öngörülen ödemelerin uzun vadeye yayıldığı, tasdik edilen proje yönünden, borçlunun kaynakları ile orantılı olması şartının gerçekleşmediği gerekçeleriyle İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

4- İlk Derece Mahkemesinin bozma üzerine verdiği karara karşı davacı vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Kamu düzenine aykırılık halleri ile uyulan bozma ilamının içeriği ve usuli kazanılmış hak ilkesinin re'sen gözetildiği; kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, keza; davacının tasdikini talep ettiği konkordato projesinin malvarlığıyla orantılı olmadığı ve salt konkordato tedbirlerinden yararlanmak amacı taşıdığı anlaşıldığından davacı vekilinin temyizi sebepleri yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle İlk Derece Mahkemesi kararına ilişkin davacı vekilinin tüm temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın temyiz edenden alınmasına, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 29.04.2024 tarihinde kesin olarak oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13541, Karar No: 2014/467, Tarih: 15.01.2014

**2. Ceza Dairesi         2012/13541 E.  ,  2014/467 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2010/176414

MAHKEMESİ : Çorum 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 04/02/2010

NUMARASI : 2009/592 (E) ve 2010/57 (K)

SUÇ : Konut dokunulmazlığının ihlali

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-)Katılanın eşi olan Uysal’ın sanığa ait kredi kartını ele geçirip bu kart ile harcamalar yaptığı, sanığın da olay günü bu konuyla ilgili konuşmak amacıyla eve girdiği iddia edildiğinden, sanık tarafından ileri sürülen söz konusu iddiaların araştırılması ve sonucuna göre sanık hakkında 5237 Sayılı TCK’nın 29.maddesindeki haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-)-Sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilirken, 5271 Sayılı CMK’nın 231.maddesinde sayılan nesnel (objektif) ve öznel koşulların değerlendirilip buna ilişkin gerekçelerin gösterilmesi gerektiği, sanığın adli sicilinde gözüken hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar, anılan Kanun’un 231/5.maddesine göre sanık hakkında bir hukukî sonuç doğurmayacağından, sanık Ercan ile ilgili olarak hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi için aranan 5271 Sayılı CMK’nın 231/6-a. maddesinde gösterilen, “kasıtlı suçtan mahkum olmama” nesnel (objektif) koşulunun bulunduğu, aynı Kanun’un 231/6-c. maddesinde gösterilen ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin nesnel (objektif) koşullardan bir diğeri olan suçun işlenmesi ile mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesinde esas alınacak zararın, kanaat verici basit bir araştırmayla belirlenecek maddi zararlar olduğu, manevi zararların bu kapsama

dahil edilmemesi gerektiği, dosya içerisindeki bilgi ve belgelere göre katılanın konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan doğan maddi bir zararının belirlenemediği gözetilerek, 5271 Sayılı CMK’nın 231.maddesinin 6.fıkrasının (b). bendinde belirtilen, “kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması” öznel (sübjektif) koşulunun oluşup oluşmadığı değerlendirilerek sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, “daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olduğu” biçimindeki dosya içeriğine uygun olmayan gerekçeye dayanılarak sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 15.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2121, Karar No: 2024/12549, Tarih: 23.09.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/2121 E.  ,  2024/12549 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/3187 E., 2019/1293 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

I. Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

İlk derece mahkemesi kararının istinaf edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 20.06.2019 tarihli ve 2018/3187 Esas, 2019/1293 Karar sayılı kararının suça sürüklenen çocuk müdafîi tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü;

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurularının esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının ve aynı Kanun'un 286/2-b maddesi uyarınca ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemlerinin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi uyarınca Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,

II. Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

İlk Derece Mahkemesince suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçunda kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek suça sürüklenen çocuk müdafîinin temyiz isteminin, kamera kayıtlarında suça sürüklenen çocuğun iş yerinden bir şey çıkardığına dair görüntü bulunmadığına, isnat edilen suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin, somut delil bulunmadığına, kamera kayıtlarında elinde eşya görünmeyen müvekkilinin kamera bulunmayan alandan para çaldığına yönelik müşteki iddiasını kabul eden mahkemenin, iftirayı gerektirecek bir sebep bulunmaması gerekçesiyle mahkûmiyet kararı vermesinin şüphenin sanık lehine yorumlanması prensibine aykırı olduğuna, kabul anlamına gelmemekle birlikte müvekkili lehine hükümlerin uygulanmamasının, cezanın alt sınırdan tayin edilmemesinin, indirim hükümlerinin uygulanmamasının çocuk ceza yargılaması bakımından haksız ve hukuka aykırı olduğuna, müvekkilinin suç işleme kastının bulunmadığına, atılı suçların unsurlarının oluşmadığına yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla istinaf başvurusunun esastan reddine dair karar hukuka uygun bulunduğundan, suça sürüklenen çocuk müdafîinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, Tebliğname'ye uygun olarak, usûl ve yasaya uygun olan İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İstanbul Anadolu 2. Çocuk Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1912, Karar No: 2019/3185, Tarih: 22.05.2019

**10. Ceza Dairesi         2016/1912 E.  ,  2019/3185 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesinde,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan beraat kararı verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesinde,

Zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 22/05/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/23850, Karar No: 2018/10228, Tarih: 01.10.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/23850 E.  ,  2018/10228 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davalıya gerekçeli karar ve temyiz başvuru dilekçesi tebligatları mernis adresi olduğu tebliğ zarfı üzerinde belirtilmek suretiyle, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi uyarınca tebliğ edilmiştir. Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır (Teb. K. m. 10/1). Adres kayıt sisteminde bulunan adresin bilinen en son adres olarak kabul edilebilmesi için bilinen en son adrese tebligat yapılamamış olması veya bu adresin tebliğe elverişli olmaması halinde mümkündür. Bilinen en son adresin tebliğe elverişli olmadığı anlaşılmadan veya bu adreste tebligat yapılamadığı görülmeden doğrudan adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresinde tebligatın yapılması; yapılan tebligatı usulsüz kılar (Teb. K. m. 10/2). Bu bakımdan gerekçeli karar ve temyiz dilekçesinin tebligat zarfında mernis adresi olduğu belirtilmeksizin davalının adresine tebliğ için gönderilmesi, şayet tebligatın yapılamaması halinde, Tebligat Kanununun 10/2. maddesi uyarınca sistemdeki adresin bilinen son adres olduğu kabul edilerek buna göre tebligatın çıkarılması, bu şekilde davalıya gerekçeli karar ve temyiz dilekçesinin usulüne uygun olarak tebliğ edilmesi gerekmektedir. Davalı tarafa gerekçeli karar ve temyiz dilekçesinin usulüne uygun olarak tebliğ edilmesi gerekmektedir. Davalı tarafa gerekçeli karar ve temyiz dilekçesinin usulüne uygun olarak tebliği sağlanıp, yasal temyiz ve katılma yolu ile temyiz süresi beklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE, oy birliğiyle karar verildi. 01.10.2018 (Pzt.)