muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/102, Karar No: 2013/3304, Tarih: 18.04.2013

**1. Ceza Dairesi         2011/102 E.  ,  2013/3304 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK.nun 86/1, 86/3-e, 87/1-d-son, 29, 62,53.maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası; TCK.nun 86/2, 86/3-e, 29, 62, 52. maddeleri uyarınca 540.00.YTL adli para cezası ile cezalandırılmasına.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1) Sanık ...'in, mağdur ...'e yönelik kasten yaralama suçundan verilen doğrudan para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmü, CMUK.nun 305/1. maddesi gereğince kesin nitelikte olup, temyizi mümkün olmadığından temyiz talebinin CMUK.nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2) Oluşa, dosya içeriğine ve gösterilen gerekçeye göre; sanık ... hakkında mağdur ...'ye yönelik suçun kasten silahla yaralama olarak nitelendirilmesinde isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki suç vasfının kasten adam öldürmeye teşebbüs olduğuna yönelen bozma düşüncesi benimsenmemiştir.

3) Oluşa ve dosya içeriğine göre; sanık ... hakkında mağdur ...'yi kasten yaralama suçundan kurulan hükümde,

A) Sanığın batına ve toraksa nafiz tek bıçak darbesi ile karaciğer sol lobda ve diyafragmada yaralanmaya ve hayati tehlike geçirmesine neden olacak şekilde mağduru yaraladığı olayda; mağdurda meydana getirilen yaralanmanın niteliğine göre, sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 61.maddesi uyarınca temel cezanın tayininde alt sınırdan uzaklaşılarak makul bir ceza belirlenmesi yerine yazılı şekilde alt sınırdan uygulama yapılmak suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından,

B) Ceza tertip sırasına göre, 5237 sayılı TCK.nun 86/3-e maddesinden sonra 87/1-d maddesi gereğince bir kat artırım yapılmadan, 87/1-son uyarınca doğrudan doğruya artırım yapılması sonuca etkili görülmediğinden,

Bozma nedeni yapılmamıştır.

4) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'in mağdur ...'ye yönelik kasten yaralama suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ve tahrike ilişkin cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi taktir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri ve düzeltme nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin sübuta yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

5271 sayılı CMK.nun 324/2,3. ve 326/2. maddelerine aykırı olarak hükümde her bir sanığa yükletilecek yargılama gideri miktarının somut olarak belirtilmemesi,

Yasaya aykırı olup, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,

Ancak;

5271 sayılı CMK.nun 324/2,3. ve 326/2. maddelerine aykırı olarak hükümde her bir sanığa yükletilecek yargılama gideri miktarının somut olarak belirtilmemesi,

Yasaya aykırı olup, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,

Yargılama giderlerine ilişkin fıkranın hükümden çıkartılarak, yerine "sanıkların sarfına yol açtıkları toplam 590,75.TL yargılama giderinin, 101.TL'sinin sanık ...'den, 489,75.TL'sinin sanıklar Halil ve ...'den eşit olarak alınmasına" ibaresinin eklenmesine, karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (ONANMASINA), 18.04.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1499, Karar No: 2023/1590, Tarih: 15.03.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/1499 E.  ,  2023/1590 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 3. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/383 Esas, 2019/595 Karar

HÜKÜM : Ret

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu'nun (YİDK) 2014/T-360 sayılı kararının iptali davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı şirket tarafından 07.06.2013 tarihinde başvurusu yapılan 2013/04489-1 sıra nolu kek ve 2 ile 3 sıra nolu ambalaj tasarımlarına, müvekkiline ait 2012/04598 sayılı tasarım ile aynılık derecesinde benzer olduğu, tasarımın yenilik niteliğini taşımadığı gerekçeleriyle müvekkili tarafından yapılan itirazın, diğer davalı TPMK'nın 14.05.2014 tarihli 2014/T-360 sayılı YİDK kararıyla reddedildiğini, oysa dava konusu 2013/04489-1, 2 ve 3 numaralı tasarımların, müvekkilinin tasarımının taklidi olduğunu ve iptalinin gerektiğini ileri sürerek YİDKnın anılan kararının iptaline, diğer davalı tasarımlarının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı kurum vekili cevap dilekçesinde; kurum kararının yerinde olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2.Davalı şirket vekili vekili cevap dilekçesinde, davacı tasarımları ile müvekkili tasarımlarının bilgilenmiş kullanıcı nezdinde farklı olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

1.Davalı kurum vekili cevap dilekçesinde; kurum kararının yerinde olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2.Davalı şirket vekili vekili cevap dilekçesinde, davacı tasarımları ile müvekkili tasarımlarının bilgilenmiş kullanıcı nezdinde farklı olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 30.12.2016 tarih ve 2014/374 E., 2016/581 K., sayılı kararıyla; dava konusu 2013/04489-1 sıra nolu kek tasarımının davacı tasarımı karşısında, sadece üst süsleme elemanında farklılaştığı, bu farklılığın da küçük ayrıntıda olup, 1 numaralı tasarımın yeni ve ayırt edici olmadığı sonucunu değiştirmeyeceği, 2013/04489-2 ve 3 sıra nolu tasarımların ise ambalaj tasarımı olup, her ne kadar ortasında davacı tasarımı ile benzer bulunan 2013/04489-1 numaralı kek tasarımını içerse de bir bütün olarak ele alındığında, davacı tasarımı karşısında ambalaj zemini, desen ve grafik öğeler, ambalaj üzerindeki özgün yazım stili gibi bir çok farklı unsur içermesi karşısında, yeni ve ayırt edici olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, YİDKnın 2014-T-360 nolu kararının kısmen iptali ile davalıya ait 2013/04489 nolu tasarımın 1 nolu istemlerinin hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine, fazlaya dair istemlerin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 06.06.2018 tarih ve 2018/19 E., 2018/664 K. sayılı kararıyla; mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesi ile taraf vekillerinin istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalı kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesinin 06.06.2018 tarih ve 2018/19 E., 2018/664 K. sayılı kararıyla; mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesi ile taraf vekillerinin istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalı kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 02.10.2019 tarih ve 2018/4863 E., 2019/6084 K. sayılı kararıyla, kararın usul ve kanuna uygun olduğu kanısına varıldığından davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde olmadığına, davalı kurum itirazları bakımından ise, davacı tarafın TPMK nezdindeki itiraza dayanak önceki tarihli 2012/4598 sayılı endüstriyel tasarımı mesnet alınarak davalı tarafa ait 2013/4489-1 sayılı tasarım ile ilgili YİDK kararının kısmen iptali ile tasarımın hükümsüzlüğüne karar verildiği, ancak “kubbe” şeklinin anonim bir şekil unsuru olması nedeniyle kurabiyeler yönünden herhangi bir ayırt ediciliği bulunmadığı gibi incelik-kalınlık, uzunluk-kısalık gibi ölçütlerin de tasarımın ayırt ediciliğine bir etkisi bulunmadığı, ayrıca kesilmiş kurabiye içinde görünen kısmın nihai kullanım (piyasaya sunma) sırasında görünecek kısımlardan olmaması nedeniyle koruma kapsamının belirlenmesinde bir etkisi bulunmadığı, davacı tasarımının tek ayırt edici unsurunun kurabiye üstündeki süsleme olduğu, davacı tasarımında üst süslemenin “yıldız” şekli olduğu, davalı tasarımında ise “kalp” şeklinin bulunduğu, bu şekillerin birbirlerinden tamamen farklı görünümü haiz olması nedeniyle davalı tarafa ait 2013/4489–1 sayılı endüstriyel tasarımın da yeni ve ayırt edici olduğunun kabulü gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru görülmediğine işaret edilerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu tasarımların birçok unsurunun teknik bir zorunluluk bulunnmamakla birlikte piyasada sıklıkla kullanılmakta olduğu, kubbe (yarım küre) şeklindeki ana gövdenin ve üst süsleme elemanının da bu alandaki ürünlerde kullanılmakta olduğu, ancak, “kubbe” şeklinin anonim bir şekil unsuru olması nedeniyle kurabiyeler yönünden herhangi bir ayırt ediciliği bulunmadığı gibi incelik-kalınlık, uzunluk-kısalık gibi ölçütlerin de tasarımın ayırt ediciliğine bir etkisi bulunmadığı, ayrıca kesilmiş kurabiye içinde görünen kısmın nihai kullanım (piyasaya sunma) sırasında görünecek kısımlardan olmaması nedeniyle koruma kapsamının belirlenmesinde bir etkisi bulunmadığı, davacı tasarımının tek ayırt edici unsurunun kurabiye üstündeki süsleme olduğu, davacı tasarımında üst süslemenin “yıldız” şekli olduğu, davalı tasarımında ise “kalp” şeklinin bulunduğu, bu şekillerin birbirlerinden tamamen farklı görünümü haiz olması nedeniyle mevcut deliller karşısında davalı tarafa ait 2013/4489–1 sayılı endüstriyel tasarımının da yeni ve ayırt edici olduğu, usul ve yasaya uygun bulunan Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 02.10.2019 tarih ve 2018/4863 E., 2019/6084 K. bozma ilamında belirtilen ve uyulan gerekçelerle TPMK YİDKnın 2014/T-360 sayılı kararının iptali talebine, davanın reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; müvekkilinin yoğun emek ve yüksek ekonomik yatırımlarının hiçe sayıldığını, davalı başvurusunun kötü niyetli olduğunu, davalı başvurusunun yenilik ve ayırt edici olmadığını, sufle kek ürününün klasikten farklı olduğunu, kekin üstüne küçük ve şekilli çikolata parçası yerleştirmesinin bir fikir olarak değerlendirilmesi gerektiğini ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, endüstriyel tasarım başvurusuna yapılan itirazın reddine dair YİDK kararının iptali ve tasarımın hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun geçici 1 inci maddesi

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun geçici 1 inci maddesi

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

15.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1920, Karar No: 2012/4705, Tarih: 06.07.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/1920 E.  ,  2012/4705 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ecrimisil davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı arsa sahibi, davalı yükleniciyle aralarında 27.09.1995 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzaladıklarını, davalının kendisine inşaattan 3 adet bağımsız bölüm vermesi gerektiği halde 2 adet daire verdiğini, 150 m²'lik 10 no'lu bağımsız bölümü ise dava dışı 3. kişiye sattığını, esasen davalının binayı imara aykırı yaptığını ve belediyenin yıkım kararı buluduğunu, öncelikle 150 m²'lik dairenin veya rayiç bedelinin saptanarak davalıdan tahsilini, bu mümkün olmazsa akdin feshini, binanın kal'ini ve müdahalenin menini talep ve dava etmiştir.

Davalı yüklenici, davacı arsa sahibine bağımsız bölümlerini teslim ettiğini, buna rağmen tapu hissesini devretmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacı arsa sahibine sözleşmede kararlaştırılan bağımsız bölümlerin teslim edildiği ve davacının bu bağımsız bölümlerini kiraya verdiğini, davacının talep ettiği kısmın imara aykırı olduğu ve yasal hale getirilmesinin mümkün olmadığını, davacının kaçak kısımlardan talepte bulunamayacağını, bina tümüyle iskan edildiği için akdin feshinin istenmesinin de iyiniyet kurallarına uygun olmayacağını belirtmiş ve davayı reddetmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava konusu binanın projesine ve ruhsatına aykırı olduğu ve bu durumun düzeltilemeyeceği yapılan yargılama sonucu tespit edilmiş bulunmaktadır. İnşa edilen tüm binaların İmar Kanunu hükümlerine uygun yapılması ve ruhsata bağlanması zorunludur. İmar mevzuatı kamu düzeninden olup, mahkemece de re'sen dikkate alınması gerekmektedir. Bu hale göre davalı yüklenicinin sözleşmesine aykırı bina inşa ederek edimini ifada temerrüde düştüğü ve binanın yasal hale getirilme imkanın da bulunmadığı anlaşıldığından sözleşmenin fesih koşulları oluştuğu ve bu yönde talep de bulunduğu halde fesih isteminin reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

Bunun yanında davacı arsa sahibi müdahalenin önlenmesi ve kal isteklerinde de bulunmuştur. Dava konusu taşınmazda ise tarafların dışında başka paydaşların ve hatta ikamet edenlerin bulunduğu dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Şu hale göre, davacıya uygun süre verilerek, diğer tapu paydaşları ve ikamet edenler aleyhine müdahalenin men'i ve kâl davası açması sağlanıp eldeki dava ile birleştirilerek, bu talepler hakkında toplanacak deliller çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken, bu hususta herhangi bir inceleme yapılmaksızın, yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün temyiz eden davacı yararın BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 06.07.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6755, Karar No: 2019/1152, Tarih: 28.01.2019

**2. Ceza Dairesi         2018/6755 E.  ,  2019/1152 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık suçundan sanık ...’in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 141/1 ve 143. maddeleri gereğince 1 yıl 14 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına dair.... Asliye Ceza Mahkemesinin 20/09/2017 tarihli ve 2016/503 esas, 2017/630 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 08/11/2018 gün ve 94660652-105-48-11464-2018-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19/11/2018 gün ve 2018/92101 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına göre, sanık hakkında hırsızlık suçundan açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda verilen kararın gerekçesinde; sanığın, hırsızlık amacıyla eczaneye giren arkadaşını beklediği esnada arkadaşının yakalanacağını anlayıp panikleyerek kaçarken kullandığı aracı duvara çarpması neticesinde kolluk görevlileri tarafından yakalanması şeklinde gerçekleşen eylemi nedeniyle, kararın gerekçe kısmındaki açıklamaya aykırı olarak hüküm kısmında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 35. maddesinin uygulanmaması suretiyle gerekçe ile hüküm arasında çelişkiye düşülmesinde ve fazla ceza tayininde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Katılanın eczanesinin önüne hakkında yağma suçundan ayrı dava açılan.... ile birlikte hırsızlık suçunu işlemek amacıyla giden ve sonradan eylemi yağma suçuna dönüşen arkadaşı .... ’yü olay yerine birlikte geldikleri araç içinde bekleyen sanık ...’in,.... nün yakalanacağını anlayıp olay yerinden araç ile kaçmak isterken yakalanması şeklinde gerçekleşen olayda, eylemi hırsızlık suçunu oluşturan sanık ... hakkında teşebbüs hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi; yine hükmün gerekçesinde; sanığın, hırsızlık yapmak amacıyla fikir birliğine vardığı arkadaşı .... ile birlikte katılanın eczanesinin önüne araçla geldiklerinin ve hırsızlık amacıyla eczaneye giren arkadaşı .... yü beklediği esnada arkadaşının yakalanacağını anlayıp kaçmak isterken kullandığı aracı duvara çarpması neticesinde kolluk görevlileri tarafından yakalandığının belirtilmesine karşın gerekçe kısmındaki bu kabule aykırı olarak hüküm kısmında 5237 sayılı TCK'nın 35. maddesinin uygulanmaması suretiyle gerekçe ile hüküm arasında çelişkiye düşülerek sanık hakkında fazla ceza tayin edilmesi nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden.... Asliye Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen, 20.09.2017 tarihli ve 2016/503 Esas – 2017/630 Karar sayılı kararın, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca BOZULMASINA, gereğinin yerel mahkemece yerine getirilmesine, 28/01/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7217, Karar No: 2012/26809, Tarih: 29.11.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/7217 E.  ,  2012/26809 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, ihbar, kıdam tazminatı, fazla mesai, yıllık izin ücreti ve ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde çay ve temizlik elemanı olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini, davacının yıllık izinlerinin kullandırılmadığını, fazla mesai ücretinin ödenmediğini belirterek ihbar ve kıdem tazminatı, fazla mesai, yıllık izin ücreti ve ücret alacağının hüküm altına alınmasını istemiştir.

Davalı vekili, davacının kendi isteği ile işten ayrıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının fazla mesai yapıp yapmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır. Davacı fazla mesai yaptığını ancak karşılığı ücretin ödenmediğini iddia etmiş, buna karşılık davalı fazla mesai yapmadığını savunmuştur.

Öncelikle belirtmek gerekir ki, fazla mesai iddiasına dayanan taleplerde fazla mesai yapıldığını ispat yükü işçiye, fazla mesai yapıldığının kanıtlanması durumunda karşılığı ücretin ödendiğini ispat yükü ise davalı işverene düşmektedir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre davacının davalı işyerinde temizlik işçisi olarak çalıştığı anlaşılmaktadır. Mahkemece beyanlarına başvurulan tanıklardan işyerindeki çalışma saatleri davacının kızı haricindeki tanık beyanları ile ispatlanmış değildir. Dolayısı ile davacının fazla mesai yaptığı hususu sabit olmadığından fazla mesai ücretine ilişkin talebinin reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 29.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.