muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/12606, Karar No: 2015/11007, Tarih: 21.10.2015

tarafından düzenelnen 01.09.2013 tarihli ek raporda hasarlı emtia (denize karışan balıkların) değerinin 112.000,00 TL olduğu, mevcut emtia (balıkların) değerinin 75.000,00 TL olduğu, toplam emtianın değerinin 187.000,00 TL olduğu; bina, kilden malul balık havuzları, demirbaş, kuluçkahane, makine ve emtia olmak üzere tesisin toplam değerinin 3.767.000,00 TL olduğu belirtilmiştir.

Somut olayda Sigorta Tahkim Komisyonu tarafından; 22.07.2013 tarihli bilirkişi heyeti raporu ve 27.01.2013 tarihli ekspertsiz raporunda belirtilen hasar miktarlarına ilişkin veriler üzerinden eksik sigorta hesaplaması yapılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ise de verilen karar eksik sigorta yönünden raporlar arasındaki farklılıklar giderilmemiştir. Şöyle ki; Sigorta Tahkim Heyeti dosyada mevcut olduğu belirtilen 15.11.2007 tarihli sözleşmede, sözleşmenin konusunun balık çiftliğindeki kil havuzların projeye göre yapım işi olduğu, bu işlerin 3.350.000,00 TL bedelle yapılmasının kararlaştırıldığı, eksper raporunda depo binasının bedelinin 610.000,00 TL olarak belirlendiği,buna göre 610.000,00 TL depo binası bedeli ile kilden dolgu havuzların değeri olan 3.350.000,00 TL nin toplamı olan 3.960.000,00 TL nin, poliçedeki bina teminatı(depo ve havuzlar İçin) bölünmesiyle eksik sigorta oranının bina için %55,05 olduğu hesaplanarak kabul edilmiştir. Ancak bahsi geçen 15.11.2007 tarihli sözleşme dosya içinde bulunmadığı gibi, davacının delil olarak dayandığı D.İş dosyalarındaki bulunan değerlerde gözönüne alındığında ekspertiz raporları, hakem heyeti incelemesinde alınan raporlarda belirlenen değerler (emtia-bina vs.) değerler oranında farklılıklar bulunmaktadır. Bu çelişkiler inşaat-su ürünleri ve sigorta uzman bilirkişilerinden oluşacak heyetten alınacak raporla giderilerek eksik sigorta hükümlerin uygulanmasında esas alınacak değer ve oranlar doğru olarak belirlenmeli, ondan sonra sigorta bedeli ile riziko tarihindeki gerçek değer gözönüne alınarak tazminat miktarına hükmedilmelidir.

SONUÇ;Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı .... Sigorta AŞ'nin bu husustaki temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı ....Sigorta AŞ vekillerinin temyiz itirazlarının, 3 nolu bentte açıklanan nedenle taraf vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacı ve davalı .... Sigorta AŞ'ye geri verilmesine 21.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7431, Karar No: 2019/11685, Tarih: 18.06.2019

**5. Hukuk Dairesi         2018/7431 E.  ,  2019/11685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki, ... Mahallesi ... ada ... parsel sayılı taşınmazın değerinin belirlenmesi için bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Hükme esas bilirkişi kurulunca emsal alınan taşınmazların imar parseli oldukları belirtildiği halde düzenleme ortaklık payı konusunda herhangi bir değerlendirme yapılmadığı, emsallerin bir kısmının ise il ve ilçe merkezlerine olan mesafeleri ve çevrelerinin gelişmişlik durumları ve dava konusu taşınmaza uzaklığı dikkate alındığında emsal olarak değerlendirilmeleri uygun olmadığı gibi, bilirkişi kurulunca emsal alınan taşınmazların, satışına ilişkin akit tabloları Tapu Müdürlüğünden istenilip, dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların 2014 yılında, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m² değerleri ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Müdürlüğünden getirtilip, dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle; hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen taşınmazların ise bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parselleri mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parselleri mi oldukları ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Müdürlüğünden ayrı ayrı sorulup, alınacak yazı cevapları dosyaya konulmadığından denetimi mümkün olmadan bilirkişi kurulu raporu inandırıcı görülmemiştir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 18/06/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12180, Karar No: 2025/1112, Tarih: 03.02.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/12180 E.  ,  2025/1112 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/1271 Esas, 2024/1518 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Afyonkarahisar 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 14.08.2024 Tarihli ve 2024/1230 Esas, 2024/1428 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı adayının merkezî nüfus idaresi sistemindeki yerleşim yeri adresinin ........ Mahallesi ..... Sokak No:13A Merkez/Kütahya olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Kütahya 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 31.10.2024 Tarihli ve 2024/1271 Esas, 2024/1317 Karar Sayılı Kararı

Yapılan kolluk araştırması sonucunda kısıtlı adayının ....... Mahallesi Asıl.........Sokak No:8/1 İç Kapı No:1........./Afyonkarahisar adresinde ikamet ettiğinin bildirildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 404 üncü maddesi uyarınca vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamı ve yapılan kolluk araştırması sonucundan, kısıtlı adayının yerleşim yeri adresinin Merkez/Afyonkarahisar olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın Afyonkarahisar 2. Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Afyonkarahisar 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

03.02.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1162, Karar No: 2010/2848, Tarih: 12.04.2010

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/1162 E.  ,  2010/2848 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 9. İcra Mahkemesi

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek ve gerektiği halde sermaye şirketinin iflasını istememek suçlarından yapılan yargılama sonucunda, şirketin ticareti terk etmediğinin Ticaret Sicil Müdürlüğünün yazılarından anlaşıldığı, sermaye şirketinin iflasını istememek suçundan ise alacaklı tarafından delil bildirilmediği gerekçeleriyle sanıklar ... ve ...'nun ayrı ayrı beraatlerine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının onama talepli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına, sanık ...'ın açtığı dava sonucu Kadıköy Asliye 2. Ticaret Mahkemesince 2006/186 esas, 2007/804 sayılı kararıyla borçlu şirketin iflasına karar verildiği, bu durumda sanıklara isnat edilen suç oluşmayacağına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK 366. maddesi uyarınca ONANMASINA 12.04.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/16788, Karar No: 2019/22555, Tarih: 09.12.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/16788 E.  ,  2019/22555 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Katılan ...'in aşamalardaki beyanlarında, sanık ile aralarında çıkan tartışma sonucu sanığın ensesine yumruk attığı, bu esnada yaralandığını beyan etmesine ve beyanı ile uyumlu Erdemli Devlet Hastanesinin 24.08.2015 tarihli raporunda yaralanmasının "...boyun bölgesinde hassasiyet, hayati tehlikeye yol açmaz, kati rapor beyin cerrahı uzmanınca verilecektir..." şeklinde belirtildiği, aynı hastane tarafından 26.08.2015 tarihinde beyin ve cerrahı uzmanınca verilen kesin raporda ise ''....beyin cerrahi açısından yaşamsal tehlike geçirmemiş olup basit tıbbi müdahale ile düzelir, durum bildirir kesin hekim kanaat raporudur...'' şeklinde belirtilmesine göre sanığın üzerine atılı kasten yaralama suçunu işlediği sabit olduğu halde atılı suçtan mahkumiyeti yerine, sanığın kovuşturma aşamasındaki suçtan kurtulmaya yönelik beyanlarına itibar edilerek yetersiz ve yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılanın ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 09.12.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11442, Karar No: 2012/2410, Tarih: 21.02.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/11442 E.  ,  2012/2410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

VEKİLİ : Av. ...

VEKİLİ : Av. ...

Taraflar arasında görülen davada Yozgat 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 03/06/2010 tarih ve 2009/753-2010/313 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının müvekkilinden aldığı parayı ödememesi üzerine Almanya Stuttgart Asliye Hukuk Mahkemesinde açılan davanın kabul edildiğini, kararının kesinleştiğini ileri sürerek, bu kararın tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, davacı ile benzer durumda olan kişiler tarafından Türkiye’de açılan davalarda, bu kişilerin şirket ortağı oldukları gerekçesiyle TTK’nın 405/2. maddesine dayalı olarak alacak davalarının reddedildiği, ancak davacıların tenfizini istedikleri yabancı mahkeme kararı ile alacağın hüküm altına alındığı, bu kararın tenfizinin Türk yasalarına aykırı durum meydana getireceği ve kamu düzenine aykırı olacağı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkin olup, mahkemece 5718 sayılı MÖHUK’nun 54. maddesinin (c) bendi uyarınca, yabancı mahkeme hükmünün Türk kamu düzenine açıkça aykırı olduğu gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiştir.

Yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 5718 SK.’nun 54/c maddesi uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir.

Dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkin olup, mahkemece 5718 sayılı MÖHUK’nun 54. maddesinin (c) bendi uyarınca, yabancı mahkeme hükmünün Türk kamu düzenine açıkça aykırı olduğu gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiştir.

Yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 5718 SK.’nun 54/c maddesi uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir.

Kanunda kamu düzeni kavramının zamana ve yere göre değişebilen niteliği gereği bir tanımlama yapılmaktan kaçınılmış ve konunun hakimin takdirine bırakılması tercih edilmiş, ancak kamu düzenine aykırılığın “açıkça” olmasının aranmasıyla bu konuda takdir hakkı bulunan hakime bir sınırlama getirilmek istenmiştir. Bu düzenleme, Türk tenfiz hukukunda, kamu düzeni kavramının izin verdiği ölçüde, yabancı mahkeme kararlarının tanınması ve tenfizi lehine bir eğilimin bulunduğunu göstermektedir. Doktrinde de bu konuda hakime yardımcı olması bakımından bazı kriterler verilmiştir. Buna göre örneğin Türk tenfiz hakimi “kural olarak” yabancı mahkeme kararının doğruluğunu inceleyemez (revision au fond yasağı). Zira aksinin kabulü, aynı davanın Türk mahkemesinde tekrar görülmesi ve yeni bir Türk mahkemesi kararının ortaya çıkması sonucunu doğurur. Ancak örneğin Türk hukukunun vazgeçilmez kabul ettiği temel prensiplerini ihlal eden veya milletlerarası alanda geçerli olan ortak ilkelere aykırı bulunan yabancı mahkeme kararları tenfiz edilemez. Tenfiz hakimi takdir hakkını kullanırken, her somut olayın kendine mahsus özelliklerini de dikkate almalıdır.

O halde dava konusu uyuşmazlık yönünden de somut olayın özelliklerine göre bir inceleme ve değerlendirme yapılmalıdır.

.../...

Burada ilk olarak yabancı mahkemece davalının savunma hakkının ihlal edilip edilmediğinin incelenmesi gereklidir. Somut olayda yabancı mahkemece, dava dilekçesi ve ekleri davalıya 1965 tarihli Hukukî ve Ticarî Konularda Adlî ve Gayrı Adlî Belgelerin Yabancı Memleketlerde Tebliğine Dair Lahey Sözleşmesi’ne uygun olarak tebliğ edilmiş, davalının davaya karşı savunma yapmak isteğini göstermemesi nedeniyle, Alman Usul Yasası’nın 331/3. ve 276. maddeleri uyarınca, davacının talebi üzerine, sözlü yargılama yapılmaksızın “gıyabi karar” verilmiştir. Buraya kadar olan gelişmelerin Türk kamu düzenine aykırı veya davalının savunma hakkını kısıtlar nitelikte olmadığı, benzer olaylarda Yargıtay dairelerince verilen kararlarla da benimsenmiştir (Yargıtay 13. HD. 01.10.1992 gün ve 5764 E.-7352 K., Yargıtay 11. HD. 06.07.2010 gün ve 2008/12797 E.- 2010/7992 K.). Zira “kural olarak” her mahkeme kendi usul hükümlerini uygular ve yabancı mahkemenin uyguladığı usulün Türk usul hukukundan farklı olması, Türk kamu düzeninin müdahalesi için tek başına yeterli sebep oluşturmaz. Aynı ilkeler yabancı mahkemece uygulanan ispat hukuku açısından da geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta incelenmesi gereken diğer bir konu da, benzer olaylarda Türkiye’de açılan davaların, TTK.’nun 329/1. ve 405/2. maddelerinde düzenlenen, anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyecekleri ve pay sahiplerinin sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyecekleri ilkeleri gereği reddedilmesine rağmen, aynı şartlardaki ortaklarca yabancı mahkemelerde açılan davaların kabul edilmesinin ve alınan farklı yöndeki bu yabancı mahkeme kararlarının Türkiye’de tenfizinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağıdır. Nitekim mahkemece bu durum, T.C. Anayasası’nın kanun önünde eşitlik ilkesine ve kamu düzenine aykırı kabul edilmiştir.

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HUMK.’nun 445/10. maddesi uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır.

Somut uyuşmazlık yönünden asıl incelenmesi gereken husus, tarafları, konusu veya sebebi “farklı” olan bir yabancı mahkeme kararının, Türk mahkemelerinden alınan kararlar ile bağdaşmaması halinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağı noktasıdır. Burada ilk olarak tanıma ve tenfiz hukukundaki kamu düzenine aykırılık kavramının, iç hukuktaki emredici kurallara aykırılık kavramından daha dar ve sınırlı bir anlama sahip olduğu gözden uzak tutulmamalıdır. Dolayısıyla kamu düzeni gerekçesiyle yabancı mahkeme kararının tenfizine istisnaen müdahale edilmelidir. Ayrıca somut uyuşmazlıkta yukarıda açıklanan revision au fond yasağından ayrılmayı gerektirecek bir özellik de bulunmamaktadır. Yine aynı davanın Türk mahkemelerinde görülmesi halinde farklı sonuca varılacak olması, “tek başına” tanıma ve tenfiz engeli oluşturmayacaktır. Zira, esasa uygulanacak yabancı hukuk gibi yabancı mahkeme kararlarının da Türk mahkemelerinden verilecek kararlarla aynı olması beklenemez.

Bu noktada belki Türk tarafların Türk hukukunun emredici hükümlerinden kaçmak amacıyla yabancı mahkemeden bir karar elde etmeye ve bu kararı Türkiye’de tenfiz ettirmeye çalışmalarının adalet duygusunu sarsacağı, bir başka emredici kural olan kanuna karşı hile yasağına ve bu sebeple de Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı düşünülebilir (Prof. Dr. Ergin Nomer Prof. Dr. Cemal Şanlı, Devletler Hususi Hukuku, İstanbul 2009, 17. Bası, sayfa: 491, dipnot: 270). Ancak öncelikle böyle bir durumun varlığı davalı tarafça ispat edilebilmiş değildir. Kaldı ki somut olayın dikkat edilmesi gereken başka bir özelliği daha vardır. O da Türk hukukunda kabul edilen anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyeceklerine dair ilkenin, Avrupa’da hakim olduğu gibi Alman hukukunda da kural olarak benimsenmiş bulunmasıdır. Somut uyuşmazlıkta yabancı mahkemece davalının savunma haklarının ihlal edilmediği yukarıda açıklanmıştır. Dolayısıyla davalı şirket, benzer ilkelerin egemen olduğu bir hukuk düzeninde, kendisine tanınan savunma olanaklarından yararlanmayarak, tenfizini istemediği kararın verilmesine ve kesinleşmesine kendisi neden olmuştur. Davalının bu şekilde yasal haklarını kullanmayıp, örneğin Türk mahkemelerinden verilmiş aynı nitelikteki bir kararı temyiz etmemek suretiyle Türkiye’de de kesinleşmesine neden olabilmesi mümkündür. Böyle bir durumda da kararın kamu düzenine aykırı olduğu ve infaz edilmemesi gerektiği ileri sürülemeyecektir.

.../...

O halde mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda yabancı mahkeme hükmünün tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturmayacağı kabul edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 21/02/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

13/03/2012 - S.C
Yargıtay — Esas No: 2012/2242, Karar No: 2012/4521, Tarih: 02.04.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/2242 E.  ,  2012/4521 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı yasaya muhalefet

HÜKÜM : (iki kez) 213 sayılı Yasanın 359/b-2, TCK.nun 43/1, 62, 53. maddelerince 18 ay 22 gün hapis cezası hak yoksunluğu

Karar başlığında yanlış gösterilen suç tarihlerinin 26.04.2005, 26.09.2005 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine: ancak;

5252 sayılı Yasanın 9/3 maddesi uyarınca, 26.04.2005 tarihli suç yönünden 765 sayılı TCK ile sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nun olaya ilişkin tüm hükümleri ayrı ayrı uygulanıp, cezaların kişiselleştirilmesinden sonra elde edilecek sonuçların denetime imkan verecek şekilde karşılaştırılması suretiyle lehe yasanın belirlenmesi ve 26.09.2005 tarihli eylemi sebebiyle temel ceza belirlendikten sonra 5237 sayılı TCK'nun uygulanarak ayrı ayrı hükümler kurulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan,

Hükmün 2. paragrafındaki cezalarının kelimesinden sonra “26.04.2005 tarihli eylemi nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 80, 26.09.2005 tarihli eylemi nedeniyle” ibareleri eklenip, takdiren kelimesinden sonra ise “sırasıyla 1/6 ve” ibareleri eklenip, “iki kez” ifadesi çıkartılarak yerine “sırasıyla 21 ay ve” ibareleri eklenip, 3. paragrafındaki cezalarının kelimesinden sonra da “26.04.2005 tarihli eylemi nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 59, 26.09.2005 tarihli eylemi nedeniyle” ibareleri eklenip, “iki kez” kelimesi çıkartılarak yerine “sırasıyla 17 ay 15 gün ve” ifadesi eklenerek, 4. paragrafındaki sanığa ibaresinden sonra da “26.09.2005 tarihli eylemi nedeniyle” ibaresi eklenip, 5. paragrafındaki cezalarının ifadesinden sonra da “26.04.2005 tarihli eylemi nedeniyle 647 sayılı Yasanın 6 ve 26.09.2005 tarihli eylemi nedeniyle” ifadesi eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9783, Karar No: 2014/9770, Tarih: 20.05.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/9783 E.  ,  2014/9770 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suç tarihi olan 14/03/2005’ten temyiz inceleme gününe kadar 765 sayılı TCK’nın 102/4 ve 104/2 maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımının dolduğu anlaşıldığından; 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 20.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.