muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/13730, Karar No: 2013/29799, Tarih: 17.12.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/13730 E.  ,  2013/29799 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı (kadın) tarafından temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 17.12.2013 günü temyiz eden davalı ... vekili Av. ... ve karşı taraf davacı ... ile vekili Av. ... geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle merkezi adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine ilişkin beyan, aksi kanıtlanabilen bir karine niteliğinde olup, aksinin yetki ile ilgili bozmadan sonra toplanan delillerle kanıtlanmış bulunmasına göre davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Diğer yönlere ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Mahkemece, taraflar eşit kusurlu bulunarak boşanmaya karar verilmiştir. Ne var ki, toplanan delillerden; davalı kadının kocasının tahammül sınırlarını aşacak şekilde temizlik takıntısı bulunduğu buna karşılık davacı kocanın ise, evlilik birliğinden kaynaklanan görevlerini ihmal ettiği ve eşini artık istemediğini söyleyerek, eşine boşandıktan sonra evlilik dışı birlikte yaşamayı önerdiği anlaşılmaktadır. Bu durumda, taraflar eşit kusurlu olmayıp her iki taraf da kusurlu olmakla birlikte davacı kocanın daha fazla kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşulları gerçekleştiği ve bu halde de boşanma kararı verilmesi gerektiğinden; boşanma kararı sonuç olarak doğrudur. Ancak, mahkemenin kusura ilişkin gerekçesi boşanma kararına uygun olmadığından; Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438/son maddesi uyarınca boşanma kararının kusura ilişkin gerekçesinin değiştirilerek ve düzeltilerek hükmün onanmasına karar vermek gerekmiş, davalının bu yöne ve diğer yönlere ilişkin temyiz itirazları yersiz bulunmuştur.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple hükmün kusura ilişkin gerekçesinin değiştirilerek ve düzeltilerek ONANMASINA, yetki itirazına yönelik temyiz talebinin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple REDDİNE, duruşma için takdir olunan 990.00 TL. vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi.17.12.2013 (Salı)

KARŞI OY YAZISI

KARŞI OY YAZISI

Davalının "depresyon" tanısıyla psikolojik tedavi gördüğü, ardından terapi aldığı, terapi sonucu doktorun beyanına göre tamamen iyileştiği, davacının, eşinin tedavi sürecinde onun tedavisiyle ilgili sorumluluk almadığı ve kaçındığı, terapiden sonuç alındığını gördüğü ve bu durum doktor tarafından da ifade edildiği halde, davacının "artık boşanacağını" söyleyerek davalıyı babasının evine gönderdiği, davalıya "imam nikahı ile yaşamayı" önerdiği yapılan soruşturma ve toplanan delillerden anlaşılmaktadır. Tedavisinden sonra davalının "temizlik takıntısının" devam ettiğine dair bir delil bulunmadığı gibi, bu durum devam ediyor olsa bile, koca, davalıya " ... boşandıktan sonra imam nikahı ile birlikte yaşamayı" önerdiğine göre, temizlik takıntısının koca bakımından katlanılamaz boyutta olduğu söylenemez. Gerçekleşen bu durum karşısında, taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan bırakmayacak nitelikte bir geçimsizliği kabule elverişli ciddi sebep ve deliller tespit edilememiş, Türk Medeni Kanununun 166/1. maddesinde yer alan çekilmezlik unsuru davada gerçekleşmemiştir. Bu durumda davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yetersiz gerekçe ile kabulüne karar verilmesi doğru bulunmamıştır. Açıklanan sebeple hüküm bozulmalıdır. Bu bakımdan sayın çoğunluğun ikinci bentteki onama kararına katılamıyorum.

.
Yargıtay — Esas No: 2011/14352, Karar No: 2011/14199, Tarih: 07.12.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/14352 E.  ,  2011/14199 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 15/04/2009 gün ve 2009/4552-6581 sayılı bozma kararında özetle; "Çekişmeli ... köyü 101 ada 141 parsel (5400 m2) hakkında açılan davanın reddine karar verilmişse de, mahkemece kesinleşmiş orman kadastrosuna göre karar verildiği, oysa eski tarihli resmi belgelerde taşınmazın kısmen veya tamamen yeşil renkli bölümde işaretlendiği, taşınmazın fındıklık olarak kullanıldığı belirtilmişse de fındık ağaçlarının yaşının, sayısının, taşınmazdaki dağılımının belirlenmediği, memleket haritasında fındık rumuzunun da bulunmadığı, Hazine tarafından, taşınmazın öncesi itibarıyla orman olması nedeniyle zilyedlikle kazanılamayacağı iddia edildiğine göre, 4999 sayılı Yasanın 7. maddesine göre herhangi bir nedenle orman sınırı dışında kalmış orman olup olmadıklarının hem yöreye ait en eski tarihli, hem de kadastro tesbitinden 20 yıl önceye ait (yeni tarihli) resmi belgeler karşılaştırılmak suretiyle incelenmesi, eğimi % 12'den fazla, çalılık cinsi ağaçlarla kaplı, ormanın devamı niteliğindeki yerlerin orman sayılan yerlerden olduğu ve 4999 sayılı Yasa ile değişik 6831 sayılı Yasanın 7/1. maddesi gereğince herhangi bir nedenle sınırlama dışında kalmış olmaları nedeniyle her zaman orman sınırı içine alınabileceklerinin gözönünde bulundurulması, orman olmadıkları saptanırsa, bu kez 3402 sayılı Yasanın 14 - 17. madde koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediğinin araştırılması” gereğine değinilmiştir.

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın reddine ve dava konusu taşınmazın tesbit gibi davalı adına tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 3116 sayılı Yasaya göre 1948 yılında seri bazda yapılıp kesinleşen orman kadastro çalışmaları ile 1975 yılında 1744 sayılı Yasaya göre yapılıp dava tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 2. madde uygulaması vardır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi uyarınca harç alınmasına yer olmadığına 07/12/2011 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/9438, Karar No: 2006/9352, Tarih: 20.11.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/9438 E.  ,  2006/9352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairenin geri çevirme kararının gereği tam olarak yerine getirilmemiştir. Bu defa gerekli özen gösterilerek;

29.5.2006 günlü geri çevirme kararının 2 nolu bendinde açıklandığı üzere dava konusu taşınmazın bulunduğu Afşin İlçe genelinde buğday samanının sulu şartlarda dekar başına ortalama verimi ile kg başına ortalama satış fiyatının değerlendirme tarihi olan 2004 yılı itibariyle Afşin İlçe Tarım Müdürlüğünden sorulması ve alınacak cevap yazısının dosyaya konulmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/31345, Karar No: 2013/3575, Tarih: 11.02.2013

**4. Ceza Dairesi         2010/31345 E.  ,  2013/3575 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Müsadareye konu silahın bilinen değerine göre hükmün temyiz edilebileceği anlaşıldığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre, yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1-Sanığın adli sicil kaydına göre sabıkasız olması karşısında, CMK'nın 231 .maddesindeki diğer koşullar irdelenmeden "ısrarlı bir şekilde kendi savunmasının doğru olduğunu iddia edip uzlaşmaz tutumu karşısında kötü niyetli olduğu anlaşıldığından" biçimindeki, yasal olmayan gerekçeyle anılan madde hükmünün uygulanmaması,

2-5237 sayılı TCY'nın 61/8 maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler gün üzerinden yapılarak sonuç günün, anılan Yasa'nın 52/2 maddesine göre sanığın bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunması gerekirken, TCY'nın 86/2 maddesi uyarınca doğrudan 2.400 TL adli para cezası verildikten soma, bu miktar üzerinden aynı yasanın 86/3-e ve 35.maddesi uyarınca artırım ve indirim yapılarak sanığın 1.800 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına" karar verilmek suretiyle yasal yönteme aykırı olarak cezanın belirlenmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 11.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/21180, Karar No: 2024/5228, Tarih: 20.03.2024

**9. Hukuk Dairesi         2023/21180 E.  ,  2024/5228 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2089 E., 2023/2406 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... ... Mahkemesi

SAYISI : 2023/77 E., 2023/686 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesi kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına ve dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar vermiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı doğrultusunda yeniden yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar vermiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 ... Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre ... sözleşmesi son bulduğu anlaşılan işçinin açtığı somut davada, uyuşmazlık konusu alacak kalemleri ile hesap unsurları dikkate alındığında hükmün temyiz kesinlik sınırını aşacak şekilde ileriye yönelik etkisinin bulunmadığı anlaşılmakla; kabul edilen ve temyize konu edilen miktar, Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4997, Karar No: 2018/9349, Tarih: 17.12.2018

**10. Ceza Dairesi         2017/4997 E.  ,  2018/9349 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içerdiğinden, öncelikle; 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti için, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup kesin bir şekilde belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine,” karar verilmesinde,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan beraat kararı verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesinde,

Zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 17/12/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11862, Karar No: 2016/9184, Tarih: 25.04.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/11862 E.  ,  2016/9184 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, davalı işyerinde satış elemanı olarak çalışırken iş akdinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğinden bahisle kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı, davacının iş akdinin haklı nedenle sonlandırıldığını, tüm haklarının ödendiğini hiçbir alacağı olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, İş Mahkemesinde açılan davada, yetkisizlik kararı verilerek İş Mahkemelerinin yetkili olduğuna karar verilmiştir.

Dosya içeriğine göre, yetkili mahkemenin hangi iş mahkemesi olduğu uyuşmazlık konusudur.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 5 inci maddesi uyarınca, iş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgâhı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme geçerli değildir.

İş mahkemesinin görevi kapsamında bulunan bir dava, dava tarihinde davalının ikametgâhının bulunduğu veya işçinin işini yaptığı yerdeki iş mahkemesi veya iş davalarına bakmakla görevli asliye hukuk mahkemesinde açılmalıdır.

Türk Medeni Kanununun 19 uncu maddesi uyarınca, gerçek kişi yönünden yerleşim yeri, sürekli kalma niyetiyle oturulan yerdir. Gerçek kişi işverenin başka bir yerde yerleşmek niyetiyle oturduğu kanıtlanmadığı takdirde, kural olarak nüfusta kayıtlı olduğu yerin ikametgâh olarak kabulü gerekir. Aynı Yasanın 49 uncu maddesi gereğince, tüzel kişinin yerleşim yeri, kuruluş belgesinde başka bir hüküm bulunmadıkça, işlerinin yönetildiği yerdir .

Yetkili mahkemenin belirlenmesinde önemli olan işin yapıldığı işyeri tanımına, 5521 sayılı Yasada yer verilmemiştir. İşyeri, 4857 sayılı İş Kanununun 2 inci maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre, işveren tarafından mal veya hizmet üretmek amacıyla maddi olan ve olmayan unsurlar ile işçinin birlikte örgütlendiği birime işyeri denir. İşverenin işyerinde ürettiği mal veya hizmet ile nitelik yönünden bağlılığı bulunan ve aynı yönetim altında örgütlenen yerler (işyerine bağlı yerler) ile dinlenme, çocuk emzirme, yemek, uyku, yıkanma, muayene ve bakım, beden ve mesleki eğitim ve avlu gibi diğer eklentiler ve araçlar da işyerinden sayılır. İşyeri, işyerine bağlı yerler, eklentiler ve araçlar ile oluşturulan iş organizasyonu kapsamında bir bütündür. Bir yer, ancak işin niteliği ve yürütümü bakımından işyerine bağlı bulunmaktaysa, o işyerinden sayılacaktır.

İş veya toplu iş sözleşmesinin tarafları, davalının yerleşim yeri ve işin yapıldığı yer dışındaki bir mahkemenin yetkili olduğuna dair düzenleme yapmaları, 5521 sayılı Kanunun 5 inci maddesinin emredici nitelikteki son cümlesi gereğince geçersizdir.

İş mahkemesinin yetkisi kamu düzeni ile ilgili olduğundan, davalı tarafça süresinde yetki itirazı yapılmamış olsa bile, mahkeme tarafından bu husus kendiliğinden göz önünde bulundurmalıdır. Bir başka anlatımla hâkim, davanın her aşamasında yetki itirazını dikkate alabileceği gibi, kendisi de resen yetkisizlik kararı verebilir .

Somut olayda, davacı .... bölgesinden sorumlu satış temsilcisidir. Davacının iş yaptığı yer .... ili ve civar illerdir, davalı şirketin merkezi ise ....’dadır. Davalı yetki itirazında bulunmamıştır. Davalı vekili mahkemenin talebi üzerine işin yapıldığı yerin .... ili ve civarı, şirket genel merkezinin İstanbul olduğunu beyanla yetkisizlik kararı verilecekse ..... Mahkemesinin yetkili olduğuna karar verilmesini talep etmiş; davacı vekili ise duruşmada alınan beyanında yetki itirazını kabul etmediklerini ancak yetkisizlik kararı verilecekse Mahkemesinin yetkili olduğuna karar verilmesini talep etmiştir. Mahkemece davacının belirttiği mahkemenin yetkili olmasının işçi lehine yorum ilkesine uygun olduğu gerekçesiyle Asliye Hukuk Mahkemesinin (İş Mahkemesi Sıfatıyla) yetkili olduğuna karar vermiştir. Ancak mahkeme kabulü hatalıdır. İşin yapıldığı yer olan .... mahkemelerinin yetkili olduğu gözetilmeden dosya ile ilgisi bulunmayan Mahkemelerinin yetki olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 25.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/919, Karar No: 2018/6548, Tarih: 22.10.2018

**11. Hukuk Dairesi         2017/919 E.  ,  2018/6548 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... . Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 14.03.2016 tarih ve 2014/705-2016/234 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davalılar vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı tarafın sorumlu olduğu ... Fm isimli radyo kanalında 18/08/2014 tarihde gün içinde saat başı tekrarlanan şekilde yayınlanan ve aynı gün ... TV televizyon kanalında yayınlanan müzik kliplerinde alt yazı olarak sunulan yayınlarda, müvekkil sigorta şirketi hakkında asılsız ve şirket itibarını zedeleyici iddialar ileri sürüldüğünü, müvekkilinin ekonomik zorluk içinde olduğuna dair şüpheler oluştuğunu, firmanın ödeme yapmadığı konusunda yoğunlaşıldığını, şikayet var.com adresine gelen orjinal yerine yan sanayi parça sunma şikayetleri olduğu ve müşterilerin mağdur edildiği iddiasını desteklediği ifadelerinin kullanıldığını, bu husuların kamuoyunda müvekkiline karşı güvensizlik yaratacağını ileri sürerek, fazlaya dair tüm hakları saklı kalmak üzere şimdilik 10.000,00 TL maddi tazminatın, 100.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren avans faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkillerinden ...'e husumet yöneltilemeyeceğini, kanallarda kullanılan ifadelerin itibar kaybı oluşması amacı taşımadığını, müvekkil şirketin, şikayetvar.com sitesindeki haberler üzerinden söz konusu yayını yaptığını, toplum yararına olan bir haber olduğunu, ilgili haber verilirken dayanağı gösterildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu olayda davacının ekonomik kriz içinde olduğu, ödeme yapmadığı, ödemeleri gecikmeyle yaptığı, yedek parça temin etmediği yolunda yayınlar yapıldığı, yayınların yapıldığı tarih itibari ile kasko primlerinde düşüş meydana geldiği, bu tutarın tamamının yayınla ilişkilendirilemeyeceği, ancak davacının maddi zararlarının söz konusu olduğu, davacının ekonomik zorluk içinde bulunmadığı, ancak yapılan yayın sebebiyle 10.000 TL'lik maddi tazminat tutarının kadri maruf olduğu, bu konu araştırılmaksızın haber yapılmasının haksız rekabet oluşturacağı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 10.000 TL maddi, 15.000 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, fazlaya dair talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1.280,75 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan müştereken ve müteselsilen alınmasına, 22/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.