muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/7511, Karar No: 2022/8475, Tarih: 29.06.2022

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı işyerinde çalışmaktayken geçici görevlendirilmeler nedeniyle davacı işçiye 6245 sayılı Kanun’un 15 inci maddesi gereğince harcırah ödemelerinin yapıldığının anlaşıldığı, 6245 sayılı Kanun’un 15 inci maddesinde “Kıta halinde ve bir kumanda altında hareket eden askeri birlik…”ten söz edildiği, 211 sayılı Türk Silahlı Kuvvetleri İç Hizmet Kanunu’nun (211 sayılı Kanun) 12 nci maddesine göre askeri birliklerin görevin yapılması için taktik ve idari birlikleri kapsayan ve bir kumanda altında toplanan teşkiller olduğu ve davacının bu kapsamda olmadığı; dolayısıyla davalı İdare tarafından 6245 sayılı Kanun’un 14 üncü maddesi uyarınca harcırahın belirlenip ödenmesi gerekirken davacıya uygulanması mümkün olmayan aynı Kanun’un 15 inci maddesi uyarınca işlem yapılarak harcırahın eksik ödenmesinin işyerinde uygulanmakta olan toplu iş sözleşmesine uygun olmadığı, davalının bu yönlü istinaf itirazlarının isabetsiz olduğu, işyerinde uygulanmakta olan toplu iş sözleşmesinin “Yemek yardımı” başlıklı 66 ncı maddesinin (a) bendinde, yemek yardımının ayni olarak sağlanmasının koşullarının düzenlenmiş olduğu, işyerinde çalışan işçi sayısının esas alındığının (50 işçi) görüldüğü ve anılan maddenin bütün fıkraları dikkate alındığında, aslolanın yemek yardımının ayni olarak sağlanması olduğunun anlaşıldığı, yemek yardımının ayni olarak sağlanmaması hâlinde hangi hâllerde işçiye yemek yardımının nakdi olarak yapılacağının ise aynı madde hükmünün (b) bendinde belirtildiği, (b) bendinde istisna kapsamında sayılan işçiler arasında davacı gibi harcırahlı işçilerin bulunmadığının görüldüğü, anılan maddenin (c) bendinde her ne kadar harcırahlı olarak yurt içinde geçici göreve gönderilenler ile birlik ve kıta ile intikal eden işçilere yemek yardımının 2,5 kat olarak nakden ödeneceği belirtilmişse de söz konusu bendin, (a) ve (b) bendinden ayrı olarak düşünülmesinin mümkün olmadığı, (a) ve (b) bentlerinde genel kural ve istisnasının ortaya konulduğu, davalı işyerinde yemek yardımının ayni olarak sağlanması kuralı ve bu kuralın istisnaları ayrıca ve açıkça belirtildiğinden (c) bendinde harcırahlı olarak yurt içinde geçici görevlendirilenlerden yemek yardımı ayni olarak sağlananların ayrıca nakden ödemeden faydalanamayacağının anlaşıldığı, öte yandan (c) bendinde yemeğin ayni olarak sağlanmasına rağmen ayrıca ve açıkça 2,5 kat olarak nakden ödeneceğinin belirtilmediği, bu nedenle davacının harcırahlı olarak geçici görevli oldukları dönemde ayni olarak (kazandan beslenme/kazandan yararlanma) yemek yardımından faydalandıkları takdirde toplu iş sözleşmesinin 66 ncı maddesinin (c) bendinden yararlanamayacağı; ancak yemek yardımı ayni olarak sağlanmadığı takdirde söz konusu bendin uygulanabileceğinin kabul edileceği, aksinin kabulünün işverence yemek yardımının ayni olarak sağlanması hâlinde dahi işçinin ayrıca 2,5 kat nakden ödemeden de yararlanacağı anlamına geleceği gerekçeleriyle davalı vekilinin

geçici görevli oldukları dönemde ayni olarak (kazandan beslenme/kazandan yararlanma) yemek yardımından faydalandıkları takdirde toplu iş sözleşmesinin 66 ncı maddesinin (c) bendinden yararlanamayacağı; ancak yemek yardımı ayni olarak sağlanmadığı takdirde söz konusu bendin uygulanabileceğinin kabul edileceği, aksinin kabulünün işverence yemek yardımının ayni olarak sağlanması hâlinde dahi işçinin ayrıca 2,5 kat nakden ödemeden de yararlanacağı anlamına geleceği gerekçeleriyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak esas hakkında yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili temyiz dilekçesinde; toplu iş sözleşmesinde açık bir şekilde; "c. harcırahlı olarak yurt içinde geçici göreve, kurs ve seminere gönderilenler ile birlik ve kıta ile intikal eden işçilere yemek yardımı 2,5 kat olarak nakden ödenir." hükmünün yer aldığını, bu hükmün yok sayılarak işveren lehine yorum yapılmasının hatalı olduğunu, yemek ücretini sadece kazandan faydalanıp faydalanmamaya bağlı bir ücret gibi değerlendirmenin somut gerçeklere aykırı olduğunu, söz konusu ücretin sendika üyelerinin meşakkatli görevlendirmeleri için belirlenen ek bir menfaat olduğunu, toplu iş sözleşmesi gereğince 2,5 kat nakdi yemek yardımının verilmesi gerektiğini ileri sürerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

2. Davalı vekili temyiz dilekçesinde; İdarece yapılan işlemlerin mevzuata ve toplu iş sözleşmesine uygun olduğunu, davanın idari yargıda görülmesi gerektiği itirazlarının değerlendirilmediğini, alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının göreve gönderildiğinde, kendisine göreve gidiş, görevden dönüş yolluğu ve yol masrafları ile görev harcırahı dâhil tüm ödemeler yapıldığını, personelin işyerine teslim etmiş olduğu puantaj takip çizelgesinde kazandan beslendiği tespit edilen günler için, toplu iş sözleşmesinde atıfta bulunulan 6245 sayılı Kanun'un 15 inci maddesi ile emirler doğrultusunda harcıraha hak kazanmadığından yurt içi geçici görev harcırahı ve 2,5 kat yemek yardımı ödemesi yapılmadığını ileri sürerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe:

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Taraflar arasındaki uyuşmazlık; davacının geçici görevlendirmeler sebebi ile yevmiye (bakiye harcırah) ve yemek yardımı alacaklarınına hak kazanıp kazanmadığı ve hak kazanmışsa alacakların hesabı hususlarında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrası.

2. 6245 sayılı Kanun’un 12, 14 ve 15 inci maddeleri.

3. 211 sayılı Kanun’un 12 nci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrası.

2. 6245 sayılı Kanun’un 12, 14 ve 15 inci maddeleri.

3. 211 sayılı Kanun’un 12 nci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Somut olayda, davacının 6245 sayılı Kanun’un 15 inci maddesinde belirtilen kapsamda olmadığı, bu nedenle davalı İdare tarafından 6245 sayılı Kanun’un 14 üncü maddesi uyarınca harcırahın belirlenip ödenmesi gerekirken davacıya uygulanması mümkün olmayan aynı Kanun’un 15 inci maddesi uyarınca işlem yapılarak harcırahın eksik ödenmesinin işyerinde uygulanmakta olan toplu iş sözleşmesine uygun olmadığı ve toplu iş sözleşmesinin 66 ncı maddesinin (a), (b) ve (c) bentleri birlikte değerlendirildiğinde, yemek yardımının ayni olarak sağlanması hâlinde toplu iş sözleşmesinin 6 ncı maddesinin (c) bendinin uygulanamayacağı anlaşılmaktadır.

3. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekillerince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

29.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7724, Karar No: 2023/9142, Tarih: 26.09.2023

**5. Ceza Dairesi         2023/7724 E.  ,  2023/9142 K.**

**"İçtihat Metni"**

Koruyucu ve destekleyici tedbir talebi hakkında yapılan inceleme sırasında; Diyarbakır 1. Çocuk Mahkemesiyle Antalya 1. Çocuk Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tebliğname ile daireye verilmekle incelendi;

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulunun 20.06.1960 tarih ve 1960/14 sayılı Kararıyla; "Hukuk ve ceza mahkemeleri arasında selbi vazife uyuşmazlığı çıktığı takdirde, dava konusu işin hukuka ait olması halinde hukuk dairesinin, cezaya ilişkin olduğu takdirde de ceza dairesinin mercii tayinine vazifeli olacağına" karar verilmiş olmasına, uyuşmazlık konusu olayda herhangi bir suç soruşturması bulunmaksızın korunmaya ihtiyacı olan çocuk hakkında 5395 sayılı Kanun hükümleri uyarınca tedbir uygulanmasına ilişkin talepte bulunulmasına göre; Diyarbakır 1. Çocuk Mahkemesiyle Antalya 1. Çocuk Mahkemesi arasında meydana gelen yetki uyuşmazlığını çözme görevi 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 21, 22 ve 23 üncü maddeleri gereğince Yüksek 5. Hukuk Dairesine ait olduğundan Dairemizin oy birliğiyle GÖREVSİZLİĞİNE,

Dava dosyasının ilgili Daireye gönderilmesine,

26.09.2023 tarihinde karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2017/5831, Karar No: 2017/7393, Tarih: 03.04.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/5831 E.  ,  2017/7393 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı-karşı davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı-karşı davalı vekili, iş sözleşmesinin, işverenin taciz ve sataşması nedeni ile davacı tarafından, haklı sebeple feshedildiğini, baskı, tehdit ve zorlama ile istifa dilekçesi alındığını belirterek kıdem, ihbar tazminatı ve birkısım alacakların hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı-karşı davacı vekili, davacının istifa ederek işten ayrıldığını belirterek asıl davanın reddine ve karşı dava ile talep ettikleri ihbar tazminatı alacağının hüküm altına alınmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan deliller doğrultusunda asıl davanın kısmen kabulüne, karşı dava ile talep edilen ihbar tazminatı alacağının reddine karar verilmiştir.

Karar, süresi içerisinde davalı-karşı davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delilerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı-karşı davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanunu'nun 63. maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, tanık beyanları doğrultusunda davacının cumartesi günleri 09:00-17:00 saatleri arasında çalıştığı kabul edilmiş ve yarım saat ara dinlenme süresi tenzil edilmiştir. Yukarıda açıklanan kanuni düzenleme doğrultusunda günlük yedibuçuk saati aşan cumartesi çalışmalarında bir saat ara dinlenme verildiği kabul edilerek hesaplama yapılması gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

3-Davacı ve davalı arasındaki diğer sorun işçi ücretlerinin ödenmesi konusundadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 37. maddesine göre, işçiye ücretin elden ya da banka kanalıyla ödenmesi durumunda, ücret hesabını gösteren imzalı ve işyerinin özel işaretini taşıyan “ücret hesap pusulası” verilmesi zorunludur.

Uygulamada çoğunlukla “ücret bordrosu” adı altında belgeler düzenlenmekte ve periyodik ödemelerde işçinin imzası alınmaktadır. Banka aracılığı ile yapılan ödemelerde banka kayıtları da ödemeyi gösteren belge niteliğindedir.

Ücretin ödendiğinin ispatı işverene aittir. Bu konuda işçinin imzasını taşıyan bir ödeme belgesi yeterli ise de, para borcu olan ücretin ödendiğinin tanıkla ispatı mümkün değildir.

Dosya içeriğine göre, davalı şirkete ait banka hesap dökümlerinde 07.05.2012 tarihinde Nisan maaşı açıklaması ile yapılan ödeme bulunmaktadır. Davalı bu ödemenin davacının nisan ayı ücretine ilişkin olduğunu savunmuştur. Bu durumda davacıya ait banka ekstreleri de getirtilerek anılan ödemenin davacının Nisan ayı ücretine ilişkin olup olmadığı ve başkaca ödeme yapılıp yapılmadığı açıklığa kavuşturulmalıdır. Ayrıca 02.04.2012 tarihli davacı imzasını taşıyan para makbuzu dosyaya sunulmuş olup bu belgenin değerlendirilmemiş olması hatalıdır. Eksik ineleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 03.04.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2108, Karar No: 2015/2083, Tarih: 16.06.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/2108 E.  ,  2015/2083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, kararın nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya kapsamına göre diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Mağdura ait sokak üzerine park edilen arka sol camı açık ve yedek anahtarı vites kolunun yanında bırakılan aracın çalınması şeklinde gerçekleşen eylemin TCK'nın 141/1.maddesine uyan suçu oluşturduğu gözetilmeyerek aynı Yasa'nın 142/1-e maddesiyle hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 16.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/57, Karar No: 2016/51, Tarih: 07.01.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/57 E.  ,  2016/51 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Uyuşmazlık, taraflar arasında imzalanan ortopedi ve beyin cerrahı sarf malzemeleri temini sözleşmesinden kaynaklanan alacak talebine ilişkindir.

Davanın niteliğine göre, inceleme görevi Yargıtay 13.Hukuk Dairesinindir. 11.04.2015 tarihinde yürürlüğe giren 6644 sayılı Yasanın 2.maddesi ile değiştirilen 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 60.maddesi uyarınca temyiz incelemesini yapacak daire belirtilmek üzere dosyanın Hukuk İşbölümü İnceleme Kuruluna gönderilmesine, 07.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12302, Karar No: 2025/1358, Tarih: 03.02.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/12302 E.  ,  2025/1358 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/439 E., 2024/1503 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 33. İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/186 E., 2022/331 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun 21. maddesine 4131 sayılı Kanun ile eklenen iş hakkı verilmesi hükümlerine göre vazife malulü emekliliği yanında 1999-2005 yılları arasında... Alüminyum A.Ş. bünyesinde çalıştığını, davacının bu iş yerindeki çalışmasının malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları kapsamında sayılmasını talep ettiğini, davalı Kurumun davacının bu talebini gerekçesiz ve hukuka aykırı olarak zımnen reddettiğini belirterek davacının 1999 - 2005 yılları arasında... Alüminyum A.Ş. isimli iş yerinde geçen hizmetinin uzun vadeli sigorta kollarından olduğunun tespitine, buna aykırı Kurum işleminin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile

"Davacının 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun ek 1. maddesi kapsamında 1475 sayılı İş Kanunu'na tabii işçi olarak işçi statüsünde çalıştığı sabittir. Mahkememizce, Sosyal Güvenlik Kurumundan davacının hizmetinin bildirildiği 1978442 sicil sayılı iş yerinin 24.08.1999 - 10.09.2005 arası Sosyal Güvenlik Destek Primine tabii bildirimlerin ve şahsi sicil dosyasının gönderilmesi istenmiş, Kurum kayıtlarında istenen kayıtların bulunmadığı bildirilmiş ve daha önce gönderilen kayıtlar gönderilmiştir.

Davacı adına... Alüminyum A.Ş. tarafından Sosyal Güvenlik Destek Primine tâbi olarak çalıştığı dönemde çeşitli tarihlerde bildirimde bulunulduğu açıktır. Tüm süreci kapsayan belgelere ulaşılamamıştır. Davacının uzun vadeli sigorta kollarından sigortalı sayılma başvurusu bulunduğu tespit edilememiş, şahsi sicil dosyası içeriğinden de ilk kez 22.09.2017 tarihinde Kuruma başvurduğu anlaşılmıştır.

Davacının davalı işverenlik bünyesinde çalışırken Sosyal Güvenlik Destek Primine tâbi hizmetinin bildirildiği dönemde uzun vadeli sigorta kollarından sigortalı sayılması için yazılı başvurusu bulunduğuna dair kayıt ve belgenin olmadığı, böyle bir başvuru yapıldığının da kanıtlanamadığı anlaşıldığından Kurum işleminin yerinde olduğu kanaatine ulaşılmış ve davanın reddine" karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

Davacının davalı işverenlik bünyesinde çalışırken Sosyal Güvenlik Destek Primine tâbi hizmetinin bildirildiği dönemde uzun vadeli sigorta kollarından sigortalı sayılması için yazılı başvurusu bulunduğuna dair kayıt ve belgenin olmadığı, böyle bir başvuru yapıldığının da kanıtlanamadığı anlaşıldığından Kurum işleminin yerinde olduğu kanaatine ulaşılmış ve davanın reddine" karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekilinin istinaf başvurusunda bulunması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "Davacının, işe giriş tarihinde vazife malullüğü aylığı alması nedeniyle 506 sayılı Yasanın 3/II-C maddesi kapsamında, uzun vadeli sigorta kollarından yararlanma konusunda yazılı talebinin bulunması ya da yazılı irade talebi yerine geçecek belgeler sunması gerektiği halde dosyada buna dair herhangi bir bilgi ve belge bulunmadığından davanın ispatlanamadığı gerekçesiyle reddine ilişkin kararın yerinde olduğu" belirtilerek davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili özetle, emeklilik şekli ve dolayısıyla emeklilik statüsü davacı ile aynı olan kişiyle ilgili ve tamamen aynı konuya ilişkin davada Ankara 3. İş Mahkemesinin E.2008/58, K.2008/392 sayılı kararı ile davanın kabulüne karar verildiğini, anılan kararın, Yargıtay (kapatılan) 21. Hukuk Dairesinin E.2008/19228, K.2009/16692 sayılı kararı ile onanarak kesinleştiğini belirtmiş; eksik araştırma ve inceleme sonucunda verilen ve hukuka aykırı bulunan temyize konu kararın ise bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davacının vazife malullüğü aylığı almakta iken 1999 - 2005 yılları arasında... Alüminyum A.Ş. ünvanlı iş yerinde geçen hizmetinin uzun vadeli sigorta kollarından olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden ilgiliye yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 03.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14764, Karar No: 2013/7666, Tarih: 27.03.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/14764 E.  ,  2013/7666 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 22/3, 89/2-b, 62/1, 51/1-3. maddeleri uyarınca mahkumiyet.

Tebliğname Düşünce : Bozma

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, Mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'ın mahkumiyetine karar verildikten sonra, temyiz incelemesi esnasında UYAP kayıt sistemi üzerinden çıkartılıp dosyasına eklenen 18.03.2013 tarihli nüfus kayıt örneğinden sanığın 13.07.2011 tarihinde öldüğü tespit olunmakla, belirtilen hususun mahallinde araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği anlaşıldığından hükmün bu itibarla 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 27.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.