muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/7507, Karar No: 2016/7530, Tarih: 01.11.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/7507 E.  ,  2016/7530 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, şantaj, özel hayatın gizliliğinin ihlali

HÜKÜM : Özel hayatın gizliliğini ihlal eylemi müstehcenlik kabul edilerek bu suç ile diğer atılı suçlardan mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilip kısmen re'sen de temyize tabi hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı, şantaj, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanık müdafii ile katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle kısmen re'sen de temyize tabî hükümlerin ONANMASINA,

Sanık hakkında müstehcenlik suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazları ile katılan mağdure vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 24.03.2015 gün ve 2014/14-603 Esas, 2015/66 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere sanığın, onbeş yaşından küçük mağdurenin ağzına cinsel organını sokarken ve mağdurenin cinsel bölgelerine dokunurken cep telefonu kamerası ile çekme eyleminin TCK'nın 226. maddesinin üçüncü fıkrasının birinci cümlesindeki müstehcen görüntü, yazı veya sözleri içeren ürünlerin üretiminde çocukların kullanılması suçunu oluşturduğu gözetilmeden sanığın eylemi aynı Kanunun 226. maddesinin üçüncü fıkrasının ikinci cümlesi kapsamında değerlendirilerek eksik ceza tayini,

Kanuna aykırı, katılan mağdure vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 01.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5859, Karar No: 2013/10799, Tarih: 24.05.2013

**11. Hukuk Dairesi         2011/5859 E.  ,  2013/10799 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Konya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 08/02/2011 tarih ve 2010/539-2011/23 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 24.05.2013 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, Almanya Essen Eyalet (Asliye Hukuk) Mahkemesi tarafından verilen 14.10.2008 tarih 11 O 86/08 numaralı kararın kesinleştiğini ileri sürerek, bu kararın ve yargılama masraflarına ilişkin tespit kararının tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, tenfizi istenen kararın TTK’nın 329 ve 405/2. maddelerine aykırı olduğu, benzer nitelikteki Türkiye’de açılan davaların reddedildiği, bu durum karşısında yabancı mahkeme kararının, Türk mahkemeleri tarafından verilen kararlarla çeliştiğinden kamu düzenine aykırı bulunduğu, ayrıca yabancı mahkeme kararının Lahey Sözleşmesi uyarınca tebliğ edilmemesi nedeniyle kesinleşmiş bir karardan da söz edilemeyeceği, bununla birlikte yabancı mahkeme kararında şirket hisselerinin davalıya iadesine karar verilmemesi nedeniyle mükerrer tahsilata neden olunabileceği, tüm bu durumların açıkça kamu düzenine aykırılık oluşturduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, her ne kadar mahkemece mülga 2675 sayılı Kanun'un 38. maddesine dayalı olarak hüküm kurulması doğru değil ise de somut uyuşmazlığa uygulanması gereken 5718 sayılı Kanun'un 54. maddesi ile anılan maddenin aynı nitelikte bulunması karşısında bu yanlışlığın sonuca etkili olmamasına göre davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkin olup, mahkemece yazılı gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Davaya konu Almanya Essen Eyalet (Asliye Hukuk) Mahkemesi’nin yapmış olduğu yargılama sonucu verdiği kararın, dosya içindeki tebliğ belgelerinden anlaşılacağı üzere Adalet Bakanlığı Uluslararası Hukuk ve Dış İlişkiler Genel Müdürlüğü aracılığıyla davalının avukatına tebliğ edildiği ve süresinde yasal yollara başvurulmadan kesinleşmiş bulunduğu anlaşılmaktadır.

2- Dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkin olup, mahkemece yazılı gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Davaya konu Almanya Essen Eyalet (Asliye Hukuk) Mahkemesi’nin yapmış olduğu yargılama sonucu verdiği kararın, dosya içindeki tebliğ belgelerinden anlaşılacağı üzere Adalet Bakanlığı Uluslararası Hukuk ve Dış İlişkiler Genel Müdürlüğü aracılığıyla davalının avukatına tebliğ edildiği ve süresinde yasal yollara başvurulmadan kesinleşmiş bulunduğu anlaşılmaktadır.

Gerçekten de, yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 5718 sayılı Kanun’un 54/c maddesi uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir.

Kanunda kamu düzeni kavramının zamana ve yere göre değişebilen niteliği gereği bir tanımlama yapılmaktan kaçınılmış ve konunun hakimin takdirine bırakılması tercih edilmiş, ancak kamu düzenine aykırılığın “açıkça” olmasının aranmasıyla bu konuda takdir hakkı bulunan hakime bir sınırlama getirilmek istenmiştir. Bu düzenleme, Türk tenfiz hukukunda, kamu düzeni kavramının izin verdiği ölçüde, yabancı mahkeme kararlarının tanınması ve tenfizi lehine bir eğilimin bulunduğunu göstermektedir. Doktrinde de bu konuda hakime yardımcı olması bakımından bazı kriterler verilmiştir. Buna göre örneğin Türk tenfiz hakimi “kural olarak” yabancı mahkeme kararının doğruluğunu inceleyemez (revision au fond yasağı). Zira aksinin kabulü, aynı davanın Türk mahkemesinde tekrar görülmesi ve yeni bir Türk mahkemesi kararının ortaya çıkması sonucunu doğurur. Ancak örneğin Türk hukukunun vazgeçilmez kabul ettiği temel prensiplerini ihlal eden veya milletlerarası alanda geçerli olan ortak ilkelere aykırı bulunan yabancı mahkeme kararları tenfiz edilemez. Tenfiz hakimi takdir hakkını kullanırken, her somut olayın kendine mahsus özelliklerini de dikkate almalıdır.

O halde dava konusu uyuşmazlık yönünden de somut olayın özelliklerine göre bir inceleme ve değerlendirme yapılmalıdır.

O halde dava konusu uyuşmazlık yönünden de somut olayın özelliklerine göre bir inceleme ve değerlendirme yapılmalıdır.

Burada ilk olarak yabancı mahkemece davalının savunma hakkının ihlal edilip edilmediğinin incelenmesi gereklidir. Somut olayda yabancı mahkemece, dava dilekçesi ve ekleri davalıya 1965 tarihli Hukukî ve Ticarî Konularda Adlî ve Gayrı Adlî Belgelerin Yabancı Memleketlerde Tebliğine Dair Lahey Sözleşmesi’ne uygun olarak tebliğ edilmiş, davalının davaya karşı savunma yapmak isteğini göstermemesi nedeniyle, Alman Usul Yasası’nın 331/3. ve 276. maddeleri uyarınca, davacının talebi üzerine, sözlü yargılama yapılmaksızın “gıyabi karar” verilmiştir. Buraya kadar olan gelişmelerin Türk kamu düzenine aykırı veya davalının savunma hakkını kısıtlar nitelikte olmadığı, benzer olaylarda Yargıtay dairelerince verilen kararlarla da benimsenmiştir (Yargıtay 13. HD. 01.10.1992 gün ve 5764 E.-7352 K., Yargıtay 11. HD. 06.07.2010 gün ve 2008/12797 E.- 2010/7992 K.). Zira “kural olarak” her mahkeme kendi usul hükümlerini uygular ve yabancı mahkemenin uyguladığı usulün Türk usul hukukundan farklı olması, Türk kamu düzeninin müdahalesi için tek başına yeterli sebep oluşturmaz. Aynı ilkeler yabancı mahkemece uygulanan ispat hukuku açısından da geçerlidir. .../...

Somut uyuşmazlıkta incelenmesi gereken diğer bir konu da, benzer olaylarda Türkiye’de açılan davaların, TTK’nın 329/1. ve 405/2. maddelerinde düzenlenen, anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyecekleri ve pay sahiplerinin sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyecekleri ilkeleri gereği reddedilmesine rağmen, aynı şartlardaki ortaklarca yabancı mahkemelerde açılan davaların kabul edilmesinin ve alınan farklı yöndeki bu yabancı mahkeme kararlarının Türkiye’de tenfizinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağıdır. Nitekim mahkemece bu durum, T.C. Anayasası’nın kanun önünde eşitlik ilkesine ve kamu düzenine aykırı kabul edilmiştir.

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HUMK’nın 445/10. maddesi uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır.

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HUMK’nın 445/10. maddesi uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır.

Somut uyuşmazlık yönünden asıl incelenmesi gereken husus, tarafları, konusu veya sebebi “farklı” olan bir yabancı mahkeme kararının, Türk mahkemelerinden alınan kararlar ile bağdaşmaması halinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağı noktasıdır. Burada ilk olarak tanıma ve tenfiz hukukundaki kamu düzenine aykırılık kavramının, iç hukuktaki emredici kurallara aykırılık kavramından daha dar ve sınırlı bir anlama sahip olduğu gözden uzak tutulmamalıdır. Dolayısıyla kamu düzeni gerekçesiyle yabancı mahkeme kararının tenfizine istisnaen müdahale edilmelidir. Ayrıca somut uyuşmazlıkta yukarıda açıklanan revision au fond yasağından ayrılmayı gerektirecek bir özellik de bulunmamaktadır. Yine aynı davanın Türk mahkemelerinde görülmesi halinde farklı sonuca varılacak olması, “tek başına” tanıma ve tenfiz engeli oluşturmayacaktır. Zira, esasa uygulanacak yabancı hukuk gibi yabancı mahkeme kararlarının da Türk mahkemelerinden verilecek kararlarla aynı olması beklenemez.

Bu noktada belki Türk tarafların Türk hukukunun emredici hükümlerinden kaçmak amacıyla yabancı mahkemeden bir karar elde etmeye ve bu kararı Türkiye’de tenfiz ettirmeye çalışmalarının adalet duygusunu sarsacağı, bir başka emredici kural olan kanuna karşı hile yasağına ve bu sebeple de Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı düşünülebilir (Prof. Dr. Ergin Nomer Prof. Dr. Cemal Şanlı, Devletler Hususi Hukuku, İstanbul 2009, 17. Bası, sayfa: 491, dipnot: 270). Ancak öncelikle böyle bir durumun varlığı davalı tarafça ispat edilebilmiş değildir. Kaldı ki somut olayın dikkat edilmesi gereken başka bir özelliği daha vardır. O da Türk hukukunda kabul edilen anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyeceklerine dair ilkenin, Avrupa’da hakim olduğu gibi Alman hukukunda da kural olarak benimsenmiş bulunmasıdır. Somut uyuşmazlıkta yabancı mahkemece davalının savunma haklarının ihlal edilmediği yukarıda açıklanmıştır. Dolayısıyla davalı şirket, benzer ilkelerin egemen olduğu bir hukuk düzeninde, kendisine tanınan savunma olanaklarından yararlanmayarak, tenfizini istemediği kararın verilmesine ve kesinleşmesine kendisi neden olmuştur. Davalının bu şekilde yasal haklarını kullanmayıp, örneğin Türk mahkemelerinden verilmiş aynı nitelikteki bir kararı temyiz etmemek suretiyle Türkiye’de de kesinleşmesine neden olabilmesi mümkündür. Böyle bir durumda da kararın kamu düzenine aykırı olduğu ve infaz edilmemesi gerektiği ileri sürülemeyecektir.

O halde mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda yabancı mahkeme hükmünün tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturmayacağı kabul edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 990,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 05,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 24.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2383, Karar No: 2017/26024, Tarih: 05.12.2017

**15. Ceza Dairesi         2017/2383 E.  ,  2017/26024 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan, sanığın beraatına ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü,

Katılana ait şirkette tır şoförü olarak çalışan sanığın, yüklenen mal ile Türkmenistan’a gidip, 2.500 dolar navlun bedeli alarak İran’a geçtiği, sonrasında da tırı İran’a bırakarak navlun bedeli olan paraları alarak tırın yanından ayrıldığı, ardından da şirket görevlisine tırın yerini mesaj ile bildirdiği, şirkete ait başka bir şoför tarafından tırın İran’dan alınarak getirildiği, bu surette sanığın hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia olunan somut olayda, sanığın tüm aşamalarda suçlamaları kabul etmediğine yönelik istikrarlı savunmaları, katılan ve tanık beyanı karşısında, sanığın cezalandırılabilmesi için her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı deliller elde edilemediğinden verilen beraat hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin suçun sübut bulduğuna dair temyiz itirazının reddiyle hükmün ONANMASINA, 05/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7826, Karar No: 2015/7850, Tarih: 03.12.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/7826 E.  ,  2015/7850 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davacılar ile davalı yüklenici arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, davalının süresi içinde inşaata başlamadığını ve diğer davalılara muvazaalı olarak tapu devri yaptığını ileri sürerek, davalılar üzerinde olan tapu kayıtlarının iptali ile davacı adına tescilini, mümkün değilse değerinin tahsilini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamından, davalı yüklenicinin inşaata başlamadığı, davalı yüklenici sözleşmeyi tamamen ifa etmesi halinde tapuya hak kazanacağı gerekçesiyle, sözleşmenin feshine ve davalı taraf üzerindeki tapu kayıtlarının iptali ile davacılar adına tesciline karar verilmiştir.

Karar, davalılardan ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2) Davacılar ..., ..., ... ve dava dışı bazı arsa sahipleriyle yüklenici ... ve dava dışı yüklenici ... arasında 31.07.2009 tarihinde 22551 ada 1,2 ve 3 parsel sayılı taşınmazlar üzerine inşaat yapılması hususunda arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalanmış, daha sonra 14.10.2009 tarihinde ise, arsa sahiplerinden ... ve ... ile yine yükleniciler ... ve ... arasında, 31.07.2009 tarihli sözleşmenin de konusunu oluşturan 22551 ada 2 parsel üzerine inşaat yapılması konusunda ayrı bir arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi düzenlenmiştir.

Eldeki davada, inşaat yapılacak parsellerin bir kısım paydaşlarınca tapu iptal ve tescil talebinde bulunulmuş, sözleşme gereğince devredilen payların adlarına iadesi istenmiştir. İleri sürülen talep, mahkemece de benimsendiği üzere hukuki niteliği itibariyle sözleşmenin geriye etkili feshini de içermektedir. Zira, sözleşmenin sona ermesini sağlamadan sözleşme gereği devredilen payların arsa sahiplerine kayden dönüşünü talep etmek mümkün değildir. TMK.'nun 692. maddesi uyarınca paylı mülkiyet bulunan bir taşınmazda inşaat yapılması için düzenlenecek arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinin geçerli şekilde kurulabilmesi ise kural olarak tüm paydaşlarla sözleşme yapılmasını gerektirmektedir. Bu şekilde yapılmayan sözleşmelerin feshine değil, geçersizliğinin tespitine karar verilir. Bu itibarla, mahkemece, öncelikle davacılar dışında paydaş olan ve sözleşme imzalayan arsa sahiplerinin de zorunlu dava arkadaşı olarak davaya katılmaları sağlandıktan sonra, sözleşmelerin geriye etkili şekilde feshine karar verilebileceği, eğer tüm arsa sahibi paydaşlarla sözleşme yapılmamış ise sözleşmelerin geçersizliğinin tespitine karar verilmesi ile yetinilmesi gerektiği gözden kaçırılarak, belirtilen hususlarda araştırma yapılmadan karar verilmesi yerinde olmamıştır.

Bunun yanında, dava konusu talebe dayanak oluşturan her iki sözleşme de davalı yüklenici, ... dışında ....'ın da bulunduğu görülmektedir. Taraflar arasında aksine bir düzenleme bulunmadığından davalı ... ile dava dışı ... 'ın sözleşme konusu inşaatı adi ortaklık şeklinde yüklendiklerinin kabulü gerekir. Adi ortaklığın ise, tüzel kişiliği bulunmadığından açılan davada zorunlu olarak ...'ın da taraf olarak gösterilmesi gerekirken, yine eksik taraf teşkili ile yargılamaya devam edilip hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olmuştur.

Bu durumda, mahkemece, yukarıda izah edilen hususlar yönünden inceleme yapılıp taraf teşkili de sağlandıktan sonra, sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde sonuca varılması hatalı olmuş, mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı ... vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10934, Karar No: 2016/5740, Tarih: 01.06.2016

**15. Ceza Dairesi         2015/10934 E.  ,  2016/5740 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

Mala zarar verme suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, sanıklar müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılanın 07/01/2011 tarihinde, 21:30 sularında aracıyla ikametinin önüne geldiği esnada aracı park edip inmek üzereyken sanıklar ... ve ...’ın sopalarla katılanın aracına zarar verdikleri bu şekilde üzerlerine atılı mala zarar verme suçunu işlediklerinin iddia edilen olayda;

Sanıkların üzerine atılı mala zarar verme suçunu işlediklerine dair mahkemenin mahkumiyet yönünde kabulünde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıkların temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 01/06/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2923, Karar No: 2010/11597, Tarih: 19.10.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/2923 E.  ,  2010/11597 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki karşılıklı menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı esas davanın reddine karşı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı-karşı davalılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacılar vekili müvekkillerinden ... AŞ.firmasının davalı firmaya 387.500 USD borcu olduğunu, bu borcun ödenebilmesi için davalı şirket adına yurt dışından tüm masraflar ... AŞ.tarafından karşılanmak üzere klima ithal edildiğini, ... AŞ.çeşitli nedenlerden dolayı kendi adına klima ithal edemediği için, davalı depolarında bulunan klimaları değil, nakit para istediği için klimaların nakde çevrilmesi amacıyla müvekkili ... Isı Sist.Ltd.Şti.’ne teslim edildiğini, bu sırada davalının isteği ile 50.000 USD değerinde teminat bonosunun davalıya verildiğini, bu bonoyu davacılar ..., ..., ...’ın kefil sıfatı ile imzaladığını, 387.500 USD’lik borç tamamen ödenmesine rağmen teminat bonosunun iade edilmediğini ileri sürerek müvekkillerinin borçlu olmadığının tespiti ile geçersiz bononun iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili ile davacı ... AŞ.arasındaki protokol gereği müvekkilinin bakiye 50.000 USD alacağının kaldığını bir başka ifade ile iddia edildiği gibi 387.500 USD borcun tamamının ödenmediğini belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuş, karşı dava yolu ile 50.000 USD alacağın fiili ödeme tarihindeki kur üzerinden faizi ile birlikte tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama, toplanan deliller, benimsenen en son alınan 02.01.2009 tarihli kurul raporuna göre davalı şirketin 50.121,39 USD alacağının kaldığı bir başka ifade ile menfi tespit isteminin yerinde olmadığı gerekçeleri ile asıl davanın reddine, karşı davanın kabulüne, 50.000 USD’nin karşı dava tarihi olan 22.08.2003 tarihinden itibaren devlet bankalarınca USD cinsi bir yıllık vadeli mevduata uygulanan en yüksek faizi ile birlikte davacılardan/karşı davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davalı-karşı davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davacılar - karşı davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı-karşı davalılar vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 19.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.