muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2040, Karar No: 2017/1543, Tarih: 06.12.2017

Davalı Öz Gıda İş Sendikası vekili öncelikle davanın süresinde açılıp açılmadığının tespit edilmesini ve süresinde açılmamış ise davanın usulden reddine karar verilmesini talep ettiklerini, davanın 6356 sayılı STİSK’nun 43/2. maddesi uyarınca görevli makama kaydettirildikten sonra mahkemeye sunulması gerektiğini, buna dair dilekçede bir şerh bulunmadığını, kayıt yok ise davanın esasa girilmeden reddine karar verilmesi gerektiğini, Sendikanın yetkisi tespit edilirken gıda iş kolunda olan iş yerlerinin dikkate alındığını, gıda iş kolundaki iş yerleri dışındaki diğer iş yerlerinin yetki sürecine dâhil edilmesi hukuken mümkün olmayıp bu iş yerlerinin itiraz olsa bile ancak bir sonraki dönem toplu iş sözleşmesi yetki sürecinde dikkate alınabileceğini, bu nedenle davalı Bakanlık tarafından müvekkile verilmiş olan yetki belgesinin geçerli ve hukuka uygun olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece 28.01.2013 tarihi itibariyle çalışan işçi sayısı ile sendika üyesi işçi sayısının Körfez’de 50, Gömeç’te 1, Bahçelievler’de 0, Bornova’da 1, Kartal ve Çukurova’da 0 olmak üzere toplam 52 ve SGK kayıtlarına göre Körfez’de 100, Gömeç’te 10, Bahçelievler’de 9, Bornova’da 5, Kartal’da 31, Çukurova’da 4 olmak üzere toplam 159 işçi ile sendikalı oranının %32,70 olduğu, 17.04.2008 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanan iş kolu tespit kararında şirketin Körfez/Kocaeli, Kartal/İstanbul, İkitelli/İstanbul, Macunköy/Ankara ve Bornova/İzmir adreslerinde faaliyet gösteren şube iş yerlerinin sayıldığı, tespit kararının sadece bu iş yerlerine münhasır verildiği ve sadece bu iş yerlerinin gıda iş kolunda ve işletme düzeyinde olduğu kabul edildiği takdirde dahi bilirkişi raporunda belirtildiği üzere 136 çalışan, 51 sendika üyesi işçi bulunacağından bu durumda bile %37,50 oranında sendikalı işçi bulunduğundan davalı Öz Gıda İş Sendikasının 6356 sayılı STİSK’nun 41. maddesinde düzenlenen “başvuru tarihinde çalışan işçilerin işletmede ise yüzde kırkının kendi üyesi bulunması” koşulunu taşımadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile yetki tespit kararının iptaline karar verilmiştir.

Davalılar vekillerinin temyizi üzerine hüküm Özel Dairece somut olayda temel problemin davacının tespit dışı bırakıldığını ileri sürdüğü iş yerlerinin de tespit yapılan ve işletme oluşturduğunun kabulüyle yetki tespitine konu edilen iş yerleriyle birlikte işletme oluşturup oluşturamayacağı olduğu, mahkemece davacı Ana Gıda ve İhtiyaç Maddeleri San. ve Tic. A.Ş.'nin Kartal/İSTANBUL, İkitelli/İSTANBUL, Macunköy/ANKARA ve Bornova/İZMİR adreslerinde faaliyet gösteren şube iş yerlerinin iş kolu bildirimini hangi tarihte yaptığının bildirilmesinin istenildiği, müzekkere cevabı ekinden gönderilen iş yeri bilgilerinde bir kısım iş yerinin taşımacılık iş kolunda bildirildiği, bu bildirimlerin hangi tarihte yapıldığı açıklanmadığından yargılamada ileri sürülen 17.04.2008 tarihli iş kolu tespitinden önce mi, sonra mı, yapıldığı anlaşılamadığı, bu iş yeri bildirgelerinde ve iş kolu tespit kararında yer alan B.M dosya numaraları karşılaştırıldığında mahkemece yetki tespitine dahil edilen iş yerlerine ait B.M dosya numaralarıyla aynı olmadığı; adres bilgilerinin ise aynı olduğunun gözlemlendiği, 6356 sayılı Kanunun 5. maddesi uyarınca iş kolu tespit süreci işletilmediği sürece iş yerinin girdiği iş kolunun sosyal güvenlik kayıtlarındaki koddan hareketle belirleneceği, mahkemece öncelikle 2008 yılına ait iş kolu tespit kararından sonra yapılmış bir bildirim olup olmadığının açıklığa kavuşturulması, 2008 yılına ait iş kolu tespit kararına ilişkin evrak getirtilerek; davacının Kocaeli, Ankara, Balıkesir, İstanbul, İzmir’de yer alan iş yerlerine ilişkin SGK kayıtları, ticaret sicil kayıtları, ana sözleşme ile iş yerlerindeki organizasyonu ve varsa iş yerlerinin birbirleriyle ilgilerini gösterir yönetsel belgeler dosya kapsamına dahil edilmesi, burada yapılan işlerin bağımsız nitelikte olup olmadığı, sonucuna göre ortada tek bir iş yeri ve ona bağlı yer mi, birden fazla iş yeri mi olduğu, birden fazla iş yeri mevcut ise bunun toplu iş hukuku anlamında aynı iş kolunda yer alan iş yerlerinden oluşan bir işletme mi olduğu, eğer işletme söz konusu ise bunun merkezinin neresi olduğu ortaya konulduktan sonra yetkili mahkeme olunup olunmadığının belirlenmesi ve bu noktada gerekirse keşif ve bilirkişi deliline de başvurularak sonuca gidilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyularak önceki gerekçelerde davanın kabulü ile yetki tespit kararının iptaline karar verilmiştir.

Davalılar vekillerinin temyizi üzerine hüküm Özel Dairece yukarıda başlıkta açıklanan gerekçelerle bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyularak önceki gerekçelerde davanın kabulü ile yetki tespit kararının iptaline karar verilmiştir.

Davalılar vekillerinin temyizi üzerine hüküm Özel Dairece yukarıda başlıkta açıklanan gerekçelerle bozulmuştur.

Mahkemece bozma kararında belirtilen belgelerin dava dosyası içerisine önceden getirilerek konulduğu ayrıca önceki bozma kararında da belirtildiği üzere davacı işletmenin 7 farklı iş yerinin aynı iş kolunda olsa dahi sendikalı üye oranının %37,50 olduğu, yani %40’ın altında kaldığı, eğer %40’ın üzerinde olsa idi 7 farklı şehirdeki işletmenin aynı iş kolunda olup olmadığının araştırılması gerekeceği, 7 farklı iş yerinin sendikalı işçi üye oranının %40’ın altında olması nedeni ile yargılamanın bir an önce bitirilmesi ve adil yargılama ilkesi nedeni ile sair hususların araştırılmasına dahi gerek olmadığı belirtilerek ve önceki gerekçeler de eklenmek suretiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararını davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, yetki tespitinin iptaline ilişkin davada mahkemece yapılan araştırmanın yeterli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında işin esasının incelenmesinden önce işçi sendikası lehine yapılan yetki tespitinin iptali istemi ile açılan davada, mahkemece verilen hükmün temyizi sonucu Özel Dairece verilen kararın 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu’nun 43/3. maddesi uyarınca kesin olup olmadığı, burada varılacak sonuca göre direnme kararı verilip verilmeyeceği hususu ön sorun olarak tartışılmıştır.

Bilindiği üzere 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu’nun “Yetki itirazı” başlıklı 43/3. maddesinde “İtiraz dilekçesinde veya ekinde somut delillerin yer almaması hâlinde itiraz incelenmeksizin reddedilir. İşçi ve üye sayılarının tespitinde maddi hata ve süreye ilişkin itirazları mahkeme altı iş günü içinde duruşma yapmaksızın kesin olarak karara bağlar. Bunların dışındaki itirazlar için mahkeme, duruşma yaparak karar verir ve karar temyiz edildiği takdirde Yargıtay tarafından on beş gün içinde kesin olarak karara bağlanır.” hükmü yer almaktadır.

Anılan düzenlemede yer alan yetki tespitinin iptaline ilişkin olarak açılacak bir davanın mahkemece en geç altı iş günü içinde karara bağlanması düşüncesi, işin niteliği ve aciliyetinden kaynaklanmakta olup yasa koyucu tarafından bu aciliyete uygun olarak getirilen açık düzenleme ile de temyiz incelemesini yapan Yargıtay Özel Dairesince on beş gün içerisinde uyuşmazlığın kesin olarak karara bağlanacağı hükme bağlanmıştır.

Benzer nitelikteki düzenlemelere 4857 sayılı İş Kanunu’nun 20/3, 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu’nun 5, 15, 24, 34, 41 ve 53. maddelerinde de yer verilmiş; bu düzenlemelerde de yine iş hukukuna yön veren temel ilke ve düşüncelerden hareket edilmiştir.

Benzer nitelikteki düzenlemelere 4857 sayılı İş Kanunu’nun 20/3, 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu’nun 5, 15, 24, 34, 41 ve 53. maddelerinde de yer verilmiş; bu düzenlemelerde de yine iş hukukuna yön veren temel ilke ve düşüncelerden hareket edilmiştir.

Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 13.03.1985 gün 1984/9-834 E., 1985/201 K. sayılı kararında da benzer bir konu ele alınarak 2822 sayılı Kanunun 15. maddesinde yer verilen “Yargıtay’ca ... kesin karara bağlanır.” hükmü ile yasa koyucunun burada bozma kararına karşı direnme yolunu kapamayı amaçladığının vurgulandığına işaret edilmiştir.

Hâl böyle olunca Yargıtay Özel Daire kararının kesinliğinden maksadın, mahkemece bu karara karşı direnilemeyeceği olduğunun kabulü gerekir.

Hukuk Genel Kurulunun 20.10.2004 gün ve 2004/9-510 E.- 2004/557 K.; 08.12.2004 gün ve 2004/9-654 E.- 2004/664 K.; 21.09.2005 gün ve 2005/9-474 E.- 2005/510 K.; 23.11.2005 gün ve 2005/9-579 E.- 2005/648 K.; 12.04.2006 gün ve 2006/9-211 E.- 2006/195 K.; 18.10.2006 gün ve 2006/9-621 E.- 2006/673 K.; 03.12.2008 gün ve 2008/9-716 E.- 2008/726 K.; 27.01.2010 gün ve 2009/9-592 E.- 2010/35 K.; 24.02.2010 gün ve 2010/9-33 E.- 2010/105 K.; 18.05.2011 gün ve 2011/9-347 E.- 2011/311 K; 18.01.2017 gün ve 2016/22-2086 E.- 2017/113 K. sayılı kararlarında da aynı ilkeler benimsenmiştir.

Diğer taraftan Anayasa Mahkemesinin 2013/1015 başvuru sayılı ve 08.04.2015 tarihli kararında “…Yargıtay tarafından hukuka uygun olmayan derece mahkemesi kararlarının bozulması halinde, dava dosyasıyla ilgili olarak araştırılması gereken başka bir husus kalmadığı ve delillerin tamamlandığı anlaşıldığında davanın esasına yönelik olarak kesin olarak karar verilmesi, yargılama sürecini hızlandırma amacına yöneliktir. Kanunla getirilen söz konusu kuralın uygulanmasının tek başına adil yargılanma hakkını ihlal ettiğinden söz edilemez. Yargıtay tarafından işin esasına girilerek kesin olarak nihai karar verilmesi hukuka aykırı ve keyfi bir uygulama niteliğinde de değildir…” gerekçesiyle Yargıtay tarafından işin esasına girilerek kesin olarak nihai karar verilmesinin adil yargılanma hakkını ihlal etmediği sonucuna ulaşılmıştır.

Açıklanan nedenlerle kesin nitelikteki bozma kararına direnilmesine yasal olarak olanak bulunmadığı ve uyulması gerektiği hâlde mahkemece önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Direnme kararı yukarıda belirtilen bu değişik gerekçe ile bozulmalıdır.

SONUÇ: Davalılar vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda gösterilen değişik nedenlerden dolayı BOZULMASINA, istek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 06.12.2017 gününde oy birliği ile karar verildi.

...

...

...

...

...

...

...
Yargıtay — Esas No: 2015/14056, Karar No: 2015/23821, Tarih: 10.12.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/14056 E.  ,  2015/23821 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kurtalan Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/03/2015

NUMARASI : 2014/230-2015/165

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1-Değerlendirmede esas alınan tarla sebzeciliğinde o yörede hangi sebze ürünlerinin yetiştirildiği İl Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünden sorulduktan,

2-Yetiştiriciliği yapılan her bir sebze ürünü için ayrı ayrı olmak üzere dekar başına ortalama üretim miktarı ile değerlendirme tarihi itibariyle hasat zamanındaki ortalama toptan kg satış fiyatları ve dekar başına ortalama masrafı aynı İl Müdürlüğü ile diğer resmi kurumlardan sorulduktan,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9201, Karar No: 2021/338, Tarih: 20.01.2021

**14. Ceza Dairesi         2016/9201 E.  ,  2021/338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Mağdurenin 15.08.2013 tarihinde şikayetinden vazgeçtiğine dair dilekçe sunmasının ardından, annesi olan müştekinin verdiği dilekçede mağdurenin özürlü olduğunu belirtmesi ve dilekçe ekinde yer alan Av. ... Devlet Hastanesi Özürlü Sağlık Kurulunun 06.02.2012 günlü özürlü raporunda mağdurede hafif düzey mental retardasyon bulunup, buna göre yüzde elli oranında özürlü olduğunun bildirilmesi karşısında, mağdurenin dava dosyasıyla birlikte ... Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kuruluna sevk edilip, suç tarihinde herhangi bir akıl hastalığı veya akıl zayıflığı bulunup bulunmadığı, varsa bu durumun hekim olmayanlar ile kendisini tanıyanlar veya çevresinde yaşayanlarca anlaşılıp anlaşılamayacağı, beyanlarına itibar edilip edilemeyeceği, tespit edilecek durumun kendisine yönelik cinsel istismar eyleminin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğine etkisi bulunup bulunmadığı ve mağduru bulunduğu eyleme karşı beden veya ruh bakımından kendisini savunup savunamayacağı hususlarında açıklayıcı rapor aldırıldıktan sonra suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.01.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7019, Karar No: 2009/9471, Tarih: 23.06.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/7019 E.  ,  2009/9471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı,ilk kesinti tarihini takip eden aybaşından itibaren 2003 tarihine kadar tarım ... sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillere hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacı murisinin 1996 yılından 2003 yılına kadar tarım ... sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kabulü ile davacı murisinin 1995 yılından 2004 yılına kadar tarım ... sigortalılığının tesbitine karar verilmiştir.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillere hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacı murisinin 1996 yılından 2003 yılına kadar tarım ... sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kabulü ile davacı murisinin 1995 yılından 2004 yılına kadar tarım ... sigortalılığının tesbitine karar verilmiştir.

DavAnın, yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım ... hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre, sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 58 yaşını dolduran kadınlarla, 60 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım ... sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır. Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek ...’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. ...’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre, kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan ... ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının esas alınacağı bildirilmiştir. Bu kayıtların tarımda kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi olduğu ortadadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının sattığı ürün bedelinden tarım ...'a ilk prim kesintisinin 1995 yılı ürün bedelinden 21.05.1996 tarihinde Tekel tarafından yapıldığı, ayrıca 1999,2000,2001,2002,2003,2004 yıllarında da kesinti yapıldığı, 1995, 1997, 1998 yıllarında kesinti yapılmadığı, ziraat odası kaydının ve tarım kooperatif kayıtlarının,506 sayılı Yasaya tabi sigortalılığının araştırılmadığı, 1479 sayılı Yasa kapsamındaki ... dosyasının getirtilmediği görülmektedir. Mahkemece davacı murisinin sigortalılık başlangıcının 1996 yılında yapılan ilk prim kesintisini takip eden aybaşı olan 01.06.1996 tarihinden itibaren başlatılması gerekirken talepte aşılarak 1995 yılı olarak belirtilmesi, davacının 2003 yılına kadar sigortalılığının tesbitini talep etmesi karşısında talep aşılarak 2004 yılına kadar sigortalılığın tesbitine karar verilmesi, harçtan muaf olan davalı Kuruma harç giderinin yükletilmesi, prim kesintisi yapıldığına dair belge bulunmayan 1995,1997,1998 yılları ile ilgili 2926 sayılı Yasa'nın 10.maddesinde belirtilen kayıtlar araştırılmadan karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Yapılacak iş; davacıya talebini açıklatmak,506 sayılı Yasa kapsamında sigortalı olup olmadığını davalı Kurumdan sormak, 1479 sayılı Yasa kapsamındaki ... dosyasını getirtmek,1995,1997,1998 yıllarına ilişkin dönemde, davacıya varsa ürün sattığı kişi, kurum ve kuruluşları açıklattırmak, buralardan ürün bedellerinden prim kesintisi yapılıp yapılmadığını sormak, yapılmış ise belgelerini getirtmek,1999 yılında yapılan kesintinin tarihini sormak ,murisin ziraat odası kaydını ve kooperatif kaydını araştırmak ve 2926 sayılı kanunun 10.maddesinde belirtildiği üzere tüm deliller birlikte değerlendirilmek suretiyle davacının talebini aşmayacak şekilde ve davalı Kurumun harçtan muaf olduğunu da gözeterek sonucuna göre karar vermektir.

Yukarıda belirtilen maddi ve hukuki olgular dikkate alınmaksızın mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 23.06.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3076, Karar No: 2012/14064, Tarih: 05.04.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/3076 E.  ,  2012/14064 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyetlerine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, Ancak;

1-Orman mühendisi raporuna göre, kesilen ağaçlardan 1 tanesi 7 cm orta kuturda da olup fidan vasfında bulunduğunundan 6831 sayılı Kanunun 5728 sayılı Kanun ile değişik 91/2. maddesi ile de hüküm tesisi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Yediemine alınıp keşifte satıldıkları öğrenilen at, balta ve el testeresi, emval satış bedelleri ile ilgili bir karar verilmemesi,

3-Sanıklar hakkındaki yargılama gideri ve o kapsamda sayılan vekalet ücretinin CMK'nin 326-2 madesi uyarınca ayrı ayrı yükletilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12949, Karar No: 2016/9196, Tarih: 25.04.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/12949 E.  ,  2016/9196 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, davalı işyerine 6111 sayılı Yasa gereği nakledilmesi sırasında maaş nakil ilmühaberinin eksik ücret baz alınarak hatalı yapıldığını, bu nedenle eksik ücret aldığını, fark alacakların tahsili için ilk olarak idari yargı yerinde dava açtığını ancak davanın adil yargı yerinin görev alanına girdiği gerekçesiyle reddedildiğinden bahisle fark ücret ikramiye ve ilave tediye alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının tüm haklarının eksiksiz ödendiğini, hiçbir alacağı olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, ilk olarak bu tür davaların idari işlemin iptalini gerektirdiğinden bahisle görevsizlik kararı verilmiş, bunun üzerine dosya uyuşmazlık mahkemesine gönderilmiş ve Uyuşmazlık Mahkemesi “davaya bakma görevinin adli yargı mahkemelerinin “olduğuna karar vermiştir. Mahkemece yüksek mahkemenin bu kararına rağmen yapılan yargılamada “adli yargı yerinin görevli olmadığına” karar verilmiştir.

Uyuşmazlık mahkemesi kararlarının adli yargı mahkemelerini bağlayıp bağlamadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Ülkemizde birden çok yargı kolu bulunduğu için bunlar arasında görev ve hüküm uyuşmazlıklarının ortaya çıkması kaçınılmazdır.

Uyuşmazlık Mahkemesi adli, idari ve askeri yargı yerleri arasında görev ve hüküm uyuşmazlıklarını çözmekle görevli yüksek bir yargı yeridir. Uyuşmazlık Mahkemesi, Yargıtay, Danıştay, Askeri Yargıtay ve Askeri Yüksek İdare Mahkemesi yargıçlarından oluşan karma bir kuruluştur.

2247 sayılı Uyuşmazlık Mahkemesinin Kuruluş ve İşleyişi Hakkında Kanunun 28. Maddesinin düzenlemesine göre, Uyuşmazlık Mahkemesinin vereceği kararlara, ilgili yargı mercileri ile bütün makam, kuruluş ve kişiler uymak ve geciktirmeksizin onları uygulamakla ödevlidirler. Ancak, Uyuşmazlık Mahkemesi kararları olayla sınırlı bulunduğu ve ilke niteliği taşımadığı için benzer işlerde bağlayıcılıkları yoktur. 29. Madde hükmü gereği de, hukuk veya ceza bölümlerin ve Genel Kurulun kararları kesindir.