muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4647, Karar No: 2021/8873, Tarih: 29.04.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/4647 E.  ,  2021/8873 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 48. Hukuk Dairesi

...

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 2004-2014 yılları arasında davalı şirketin yurtdışı şantiyelerinde Kamp Amiri-Kantarcı formeni/supervizörü olarak aylık net 1.540,00 EURO ücret ve ayrıca prim ile haftada 7 gün, 07:30-20:00 saatleri arasında, iki haftada bir gün hafta tatili izni kullanarak dini bayramların ilk günü dışında tüm genel tatil günleri dahil olmak üzere çalıştığını, davacının davalıya ait işyerinde çalıştığı dönem içinde günde üç öğün yemek, barınma, ısınma, aydınlatma gibi giderlerin davacının ücretinden bağımsız olarak davalı işveren şirket tarafından karşılandığını, taraflar arasındaki iş sözleşmesinin davalı tarafından haksız olarak feshedilmesine karşın davacının işçilik hak ve alacaklarının davacıya ödenmediğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile diğer bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının 15.01.2008-08.09.2009 ve 03.07.2011-29.11.2013 tarihleri arasında davalı şirketin yurtdışı şantiyelerinde çalıştığını, davacının çalışma süresini gösterir işyeri kayıtları ve yurda giriş çıkış tarihlerini gösterir kayıtlar ile çelişen çalışma iddialarının kabulünün mümkün olmadığını, yurtdışı projelerinin tümünün muayyen süreli olduğunu ve projelerin niteliği gereği belirli süreli olması nedeniyle projelerde çalışan işçilerin de fasılalı olarak davalı şirkete hizmet verdiğini, davacının belirli süreli iş sözleşmeleri ile çalışması nedeniyle çalışma ilişkisinin vadenin dolması ile sona erdiğini ve davacının kıdem tazminatı ve ihbar tazminatına hak kazanması için gerekli koşulların oluşmadığını, davacının ücret bordrolarında ve ücret bordrosunun düzenlendiği döneme ait cari hesap kartında tahakkuku yapılan ücretlerin davacının banka hesabına yatırılmak suretiyle ödendiğini, bankaya yapılan ödemeler ile cari hesap kartı ve ücret bordrolarında tahakkuku yapılan net tutarların birbiri ile uyumlu olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda toplanan kanıtlara göre ve bilirkişi raporu doğrultusunda yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davacı ... davalı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda toplanan kanıtlara göre ve bilirkişi raporu doğrultusunda yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davacı ... davalı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, davalının istinaf istemlerinin reddine karar verilerek davacı istinafı yönünden yargılama gideri ve avukatlık ücreti hesabında hata olduğu gerekçesiyle HMK’nın 353/1-b-2 maddesine göre İlk Derece Mahkemesinin kararı ortadan kaldırılarak davanın esası hakkında yeniden hüküm kurulmuştur.

Temyiz:

Karar süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosya kapsamının birlikte değerlendirilmesiyle yapılan inceleme sonucunda, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarına ve bildirilen istinaf ve temyiz sebeplerine göre, Bölge Adliye Mahkemesi kararının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan yönleri usul ve kanuna uygun görülmüştür.

2- Taraflar arasında davacının aldığı aylık çıplak ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Dava dilekçesinde, davacının en son aylık 1.540,00 EURO aldığı ve ayrıca davacıya prim ödemesi yapıldığı ileri sürülmüştür. Davalı, davacının aylık ücretinin 1.400,00 EURO olduğunu ve davacıya ayrıca prim ödendiğini savunmuştur. İlk Derece Mahkemesince davacının en son 1.540,00 EURO aylık ücret ile çalıştığı kabul edilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince de bu kabul yerinde bulunmuştur. Ne var ki; varılan bu sonuç dosya içeriğine uygun değildir.

Dava dilekçesinde, davacının en son aylık 1.540,00 EURO aldığı ve ayrıca davacıya prim ödemesi yapıldığı ileri sürülmüştür. Davalı, davacının aylık ücretinin 1.400,00 EURO olduğunu ve davacıya ayrıca prim ödendiğini savunmuştur. İlk Derece Mahkemesince davacının en son 1.540,00 EURO aylık ücret ile çalıştığı kabul edilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince de bu kabul yerinde bulunmuştur. Ne var ki; varılan bu sonuç dosya içeriğine uygun değildir.

Dosya içerisinde bulunan 03.07.2011 tarihli yurt dışı iş sözleşmesinde aylık ücret miktarı 1.400,00 EURO olarak belirlenmiştir. Temmuz 2011-Kasım 2013 tarihleri arasındaki döneme ait imzasız ücret bordroları incelendiğinde; fazla çalışma ve çıplak ücret toplamının 1.400,00 EURO olarak belirtildiği, Temmuz 2011-Haziran 2012 arası prim dahil ödenecek miktarın 1.530,00 EURO, Temmuz 2012- Kasım 2013 arası ise prim dahil ödenecek miktarın 1.540,00 EURO olarak açıklandığı görülmektedir. Açıklanan bu duruma göre; fazla çalışma miktarının 1.400,00 EURO aylık ücret miktarını elde etmek için hileli şekilde değişen tutarlarda gösterildiği, tahakkukların zamlı miktarlar olmayıp gerçeği yansıtmadığı kabulünde bir isabetsizlik yoktur. Ancak, taraflar arasında aylık prim ödemesi yapıldığı noktasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davacının prim alacağının ödenmediği konusunda bir iddia ve talebi de olmamıştır. Ücret bordrolarında prim miktarının Temmuz 2011-Haziran 2012 arası 130,00 EURO; Temmuz 2012-Haziran 2013 arası ise 140,00 EURO şeklinde tahakkuk ettirildiği, ücret bordroları ile imzalı personel cari kartı ve banka ödemeleri karşılaştırıldığında bankaya ödenen dışındaki tutarın elden avans olarak ödendiği, avansların personel cari kartında gösterildiği, davacıya en son 1.540,00 EURO olarak yapılan aylık ödemelerin dışında bir ödeme yapılmadığı dolayısıyla yapılan ödemelerin içinde aylık ödenmesi gereken primin de olduğu anlaşılmaktadır. Öte yandan, dosyada davacı tanığı olarak dinlenilen Burhanettin Şanlı’nın aynı mahiyetteki dava dosyasında dava dilekçesinde çıplak ücretin yanısıra en son 2013 yılında 140,00 EURO prim ödemesi yapıldığının ileri sürüldüğü, bu tanığın ücretinin sözleşmesindeki ücret kabul edildiği ve kararın davalı temyizi üzerine Dairemizin 02.02.2021 tarih 2019/3977 esas ve 2021/3058 karar sayılı ilamı ile onandığı anlaşılmaktadır.

Şu halde; davacıya ödenen en son prim miktarının davacı tanığı tarafından kendi dosyasında da açıkça belirtildiği ve ücret bordroları ile de örtüştüğü üzere 140,00 EURO olduğu anlaşıldığından; davacının aylık çıplak ücretinin 1.400,00 EURO olduğu, Temmuz 2011-Haziran 2012 arası 130,00 EURO; Temmuz 2012-Haziran 2013 arası ise 140,00 EURO prim aldığı kabul edilerek talep konusu alacakların hesaplanması yerine yanılgılı değerlendirme ile son aylık çıplak ücretin 1.540,00 EURO olduğunun kabul edilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Sonuç:

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 29.04.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9124, Karar No: 2022/343, Tarih: 13.01.2022

**10. Hukuk Dairesi         2021/9124 E.  ,  2022/343 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, (kapatılan) 21. Hukuk Dairesinin bozma kararına uyularak ilâmında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davacı ve davalılardan ...'ten ayrı ayrı alınmasına, 13/01/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1387, Karar No: 2015/7116, Tarih: 06.04.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/1387 E.  ,  2015/7116 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/08/2014

NUMARASI : 2014/534-2014/1040

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile davalı F.. B.. vd. vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı idare ile davalı F.. B.. vd. vekillerince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmazın net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin tespit edilmesinde; üzerinde bulunan ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumlarına göre değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1)Terkin yönünden eski hükmün kesin olduğundan bahisle yeniden karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmesi,

2)Dava konusu taşınmazların kamulaştırma bedelinden, acele kamulaştırma bedelinin mahsubundan sonra fazla bedelin iadesine karar verilmesine rağmen, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca dava dört ay içerisinde sonuçlandırılamadığından, Anayasa Mahkemesi'nin 19.12.2013 tarih ve 2013/817 başvuru numaralı 1. bölüm kararı da göz önüne alınarak, kamulaştırma bedeline yasal faiz yürütülmesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

a)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 3. paragrafının tümüyle çıkartılmasına yerine (Sinop ili Saraydüzü ilçesi Aşağıdarıçay Köyü 920, 943 parsel sayılı taşınmazların, tapu kaydının iptali ile Kadastro Kanununun 16/C maddesi uyarınca tapudan terkinine,) ibaresinin yazılmasına,

b)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 5. paragrafının hükümden çıkartılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davacı idare ile davalı F.. B.. vd.'den peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irat kaydedilmesine, 06.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1607, Karar No: 2011/2624, Tarih: 24.03.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/1607 E.  ,  2011/2624 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nda değişiklik yapan 5219 sayılı Yasa'nın 2. maddesi uyarınca, anılan yasanın 427. maddesindeki kesinlik sınırı, 21.07.2004 tarihinden sonra 1.000,00.-TL’ye; 01.01.2006 tarihinden sonra 1.090,00.-TL’ye; 01.01.2007 tarihinden sonra 1.170,00.-TL'ye, 01.01.2008 tarihinden sonra 1.250,00.-TL'ye ve 01.01.2009 tarihinden sonra 1.400,00.-TL'ye çıkarılmış olup, inceleme konusu karar 01.01.2009 tarihinden sonra verilmiş ve toplam 472,57.-TL miktarlı 2 adet ödeme emrinin iptali istemine ilişkin olup, kesinlik sınırının altında bulunmuş olmakla, söz konusu maddelere göre hüküm kesin nitelik taşıdığından 01.06.1990 tarih ve E:1989/3, K:1990/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı da gözönünde tutularak, davalı Kurumun temyiz dilekçesinin, kararın kesinlik sınırları içinde kalması nedeniyle Dairemizce reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenle davalı Kurumun temyiz dilekçesinin hükmün kesinliği nedeniyle REDDİNE, 24.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11498, Karar No: 2013/14276, Tarih: 13.05.2013

**9. Hukuk Dairesi         2012/11498 E.  ,  2013/14276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş akdinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai, ulusal bayram genel tatil alacaklarının tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, ihbar olunan ...’nın 2006, 2007 ve 2008 yıllarındaki ihalelerini kazanarak güvenlik işini üstlendiğini, işçilerin işe alımı, işçilere talimat verilmesi, çalışma şartlarının belirlenmesi ve işten çıkartma konularında Belediyenin karar verdiğini, bu nedenle asıl alt işveren ilişkisi bulunmadığını, ihaleyi alan yeni işveren nezdinde çalışmasına devam ettiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, işverenin iş akdini feshinin haksız olduğu gerekçesi ile kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai, ulusal bayram genel tatil taleplerinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda yukarıdaki ilkeler doğrultusunda davacının 12 saatlik çalışmasından 1,5 saat ara dinlenmesi düşülmesi gerekirken 1 saat düşülerek sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 13.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1062, Karar No: 2020/6651, Tarih: 02.12.2020

**12. Ceza Dairesi         2020/1062 E.  ,  2020/6651 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Kişiler arasındaki haberleşme içeriklerini ifşa etme suçundan sanıklar ... ile ...’in beraatlerine dair hükümlere yönelik temyiz isteminin reddine ilişkin ek karar, sanıklar ... ile ... müdafii, sanıklar ..., ..., ... ve ...’in beraatlerine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

A) Temyiz isteminin reddine ilişkin ek karara yönelik sanıklar ... ile ... müdafinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanıklar ... ile ... müdafinin yüzüne karşı 26.04.2016 tarihinde verilen hükümleri, 1412 sayılı CMUK’un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra, 25.05.2016 tarihinde temyiz etmesi nedeniyle mahkemece verilen temyiz isteminin reddine ilişkin 26.05.2016 tarihli ve 2014/233 esas, 2016/292 karar sayılı ek kararın usul ve kanuna uygun olduğu anlaşıldığından; sanıklar ... ile ... müdafinin temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan ek kararın isteme uygun olarak ONANMASINA,

B) Sanıkların beraatlerine ilişkin hükümlere yönelik katılan vekilinin temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Sanıklar hakkında düzenlenen iddianamede; ilçe emniyet müdürü olan sanık ... ile aynı ilçede kaymakam olarak görev yapan katılan ... arasında 24.05.2013 günü saat 11:35:55 sularında emniyet müdürlüğüne ait hat üzerinden yapılan ve İl Emniyet Müdürlükleri Acil Çağrı Hizmetleri Yönergesi gereğince katılanın bilgisi olmaksızın kaydedilen görüşmenin içeriğinin, aynı gün sanık ...’in yazılı talimatına dayalı olarak polis memuru olan diğer sanıklar tarafından çözümü yapılıp, tutanağa bağlanmasından dolayı sanıkların fikir ve eylem birliği içerisinde hareket edip, haberleşme içeriğini üçüncü şahısların öğrenmelerine neden olmak suretiyle TCK’nın 37/1. madde ve fıkrası kapsamında müşterek fail olarak TCK’nın 132/2. madde ve fıkrasında tanımlanan kişiler arasındaki haberleşme içeriklerini ifşa etme suçunu işlediklerinin iddia edildiği gözetilerek yapılan incelemede:

Şikayete konu telefon görüşmesi esnasında şahsının ve kurumunun itibarını zedeleyecek söylemlerde bulunulduğuna dair iddialarını ispatlama ve kaybolma olasılığı bulunan kanıtların kaybolmasını engelleyip, yetkili makamlara sunarak, güvence altına alma amacını taşıyan sanık ...’in, yalnızca soruşturma makamları ile paylaşılan telefon görüşmesinin tarafı olması karşısında, sanıklara yüklenen TCK’nın 37/1. madde ve fıkrası atfıyla aynı Kanunun TCK’nın 132/2. madde ve fıkrasındaki suçun yasal unsurlarının oluşmadığı; ayrıca, kaydedilen haberleşme içeriğinin, alenen; yani, belirsiz sayıdaki kişiler tarafından algılanabilir şekilde ifşa edilmemesi nedeniyle sanıklara isnat edilen eylem TCK’nın 132/3. madde ve fıkrasındaki kendisiyle yapılan haberleşmelerin içeriğini alenen ifşa etme suçu kapsamında değerlendirilemeyeceği gibi, arşive alınan kısa süreli görüşme sırasında, katılanın özel yaşam alanına dahil ve onun özel hayatının gizliliğini ihlal edecek bir husus konuşulmadığından TCK'nın 134. maddesindeki özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun yasal unsurlarının da somut olayda gerçekleşmediği anlaşıldığından, sanıkların kişiler arasındaki haberleşme içeriklerini ifşa etme suçundan CMK’nın 223/2-a madde, fıkra ve bendi gereğince ayrı ayrı beraatlerine dair yerel mahkemenin kabulünde dosya kapsamına göre bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07.05.2013 tarihli, 2013/11-87-245 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, vekalet ücreti kişisel hakka ilişkin olup, kişisel hakka ilişkin kanuna aykırılıkların Yargıtay tarafından bozma konusu yapılabilmesi için, hükmün karşı hak sahibi tarafından temyiz edilmiş olması gerekir. Bu sebeple, hakkında beraat kararı verilen ve kendilerini vekil ile temsil ettiren sanıklar ... ile ... yararına, Hazine aleyhine, karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, temyiz edenin sıfatına göre, bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılama sonunda, sanıklara yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olduğu gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin sanıklar hakkında mahkumiyet kararı verilmemesinin isabetsiz olduğuna, eksik incelemeye dayalı olarak karar verildiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, eleştiri dışında, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan beraata ilişkin hükümlerin isteme uygun olarak ONANMASINA, 02.12.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4982, Karar No: 2016/9724, Tarih: 09.12.2016

**16. Hukuk Dairesi         2016/4982 E.  ,  2016/9724 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Dairemizin 05.10.2015 tarihli geri çevirme kararı ile davacı tarafın dayandığı 17.09.2001 tarih ve 31 numaralı tapu kaydının tesisinden itibaren oluşum belgeleri dahil tüm tedavülleri (geldi-gitti kayıtları) ve ... çalışmaları sırasında revizyon görüp görmediği, görmüş ise revizyon gördüğü parsellerin ... tutanakları ve tapu kayıtlarının onaylı örnekleri istendiği halde dayanak tapu kaydının geldi kayıtları, varsa oluşum belgeleri ve revizyon durumu getirtilmemiş ve böylelikle geri çevirme kararının gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. Bu nedenle;

Davacı tarafın dayandığı 17.09.2001 tarih ve 31 numaralı tapu kaydının tesisinden itibaren oluşum belgeleri dahil tüm tedavüllerinin (geldi kayıtlarının) ve ... çalışmaları sırasında revizyon görüp görmediğinin, görmüş ise revizyon gördüğü parsellerin ... tutanaklarının ve tapu kayıtlarının onaylı örneklerinin getirtilerek dosyasına konulması, geri çevirme kararında sözü edilen eksikliklerin titizlikle takip edilmesi, geri çevirme kararının tam olarak yerine getirilmemesinde ihmali ya da kusuru bulunanlar hakkında yasal sorumluluğun doğacağı hususunun unutulmaması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.