muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/10838, Karar No: 2015/13139, Tarih: 08.06.2015

HMK'nın 14/1. maddesi uyarınca "Bir şubenin işlemlerinden doğan davalarda, o şubenin bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir." Bu yetki kuralı kesin olmadığından HMK'nın 19. maddesinde belirlenen süre ve yöntemle yetkisizlik itirazında bulunulmaz ise davanın açıldığı mahkeme yetkili hale gelir ve mahkemece kendiliğinden yetkisizlik kararı verilemez. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun "Yetki itirazının ileri sürülmesi" başlıklı 19/2. maddesinde; "Yetkinin kesin olmadığı davalarda, yetki itirazının, cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir. Yetki itirazında bulunan taraf, yetkili mahkemeyi; birden fazla yetkili mahkeme varsa seçtiği mahkemeyi bildirir. Aksi takdirde yetki itirazı dikkate alınmaz." hükmünü içermektedir. Yine, 116/1-a maddesinde "Kesin yetki kuralının bulunmadığı hâllerde yetki itirazı"nı "ilk itiraz" olarak düzenlemektedir. 117/1. madde ise; "İlk itirazların hepsi cevap dilekçesinde ileri sürülmek zorundadır; aksi hâlde dinlenemez." hükmünü içermektedir. Son olarak; "Cevap dilekçesini verme süresi" başlıklı 127/1. maddesi ise; "Cevap dilekçesini verme süresi, dava dilekçesinin davalıya tebliğinden itibaren iki haftadır. Ancak, durum ve koşullara göre cevap dilekçesinin bu süre içinde hazırlanmasının çok zor yahut imkânsız olduğu durumlarda, yine bu süre zarfında mahkemeye başvuran davalıya, bir defaya mahsus olmak ve bir ayı geçmemek üzere ek bir süre verilebilir. Ek cevap süresi talebi hakkında verilen karar taraflara derhâl bildirilir." şeklinde düzenleme getirmektedir.

Somut olayda, kesin yetki kuralının bulunmadığı davayla ilgili olarak; davalı Kurum vekilinin süresi içerisinde yetki itirazında bulunarak Tekirdağ İş Mahkemesi'ni yetkili mahkeme olarak gösterdiği, davalı ...'in de süresi içerisinde yaptığı yetki itirazında herhangi bir mahkemeyi yetkili olarak göstermediği, buna rağmen mahkemece yetki itirazlarında gösterilmeyen...İş Mahkemesi yetkili gösterilerek yetkisizlik kararı verildiği anlaşılmakla, mahkemece yazılı şekilde yetkisizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 2012/10-1153 E. 2013/245 K. sayılı ilamı da aynı yöndedir.

O halde, davacı vekilinin bu yönü amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 02.06.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13203, Karar No: 2017/151, Tarih: 12.01.2017

**14. Ceza Dairesi         2016/13203 E.  ,  2017/151 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ :Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM :Mahkumiyet ve müsadere, suçta kullanılıp

yargılama sırasında 34 VF 1127 plakalı aracın

müsaderesine dair verilen hükmün kesinleşmesinin ardından araç üzerindeki

müsadere kararının kaldırılması talebinin reddi

İlk derece mahkemesince verilen Ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda sanığın atılı suçtan mahkumiyeti ile suçta kullanılan ... plakalı aracın müsaderesine dair verilen 04.01.2012 gün ve 2010/49 Esas, 2012/6 sayılı Kararın hükümlü müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 26.02.2013 gün ve 2012/14509 Esas, 2013/1853 Karar sayılı ilamıyla söz konusu hükümlerin onanmasının ardından, araç üzerindeki müsadere kararının kaldırılması yönündeki hükümlü müdafiin 20.10.2016 tarihli talebinin reddine dair mahkemece verilen 24.10.2016 gün ve 2010/49 Esas, 2012/6 sayılı Ek kararın, mahiyeti itibariyle hükmün infazı aşamasında 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 98/1. maddesine göre verilmesi nedeniyle aynı Kanunun 101/3. maddesi uyarınca itirazı kabil kararlardan olup temyiz yeteneğinin bulunmadığı ve esasen hükümlü müdafiince anılan Ek karara yönelik yapılan itirazın Boyabat Ağır Ceza Mahkemesinin 07.11.2016 günlü, 2016/293 D.İş sayılı kararıyla reddedildiği anlaşıldığından, esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine İADESİNE, 12.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21932, Karar No: 2014/13634, Tarih: 08.07.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/21932 E.  ,  2014/13634 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; mağdurun, elektrik mühendisi olduğu, Taksimden ... Evlendirme Dairesi'ne gitmek üzere sanığın sevk ve idaresindeki taksiye bindiği, üzerinde bir adet 200 TL'lik ve bir adet de 50 TL'lik banknot olmak üzere toplam 250 TL parası olduğu, zaman zaman seyahat esnasında taksimetreyi takip ettiği, mesafe ücretinin 5-10 TL arasında olması gerekir iken 40 TL gösterdiği, bunun için sanıkla tartıştığı ve tartışma esnasında sanığa 50 TL verdiği, sanığın mağdurun sinirli halinden faydalanarak aldığı 50 TL'yi, 5 TL ile farkettirmeden değiştirerek mağdura 5 TL verdiğini söylediği, mağdurun da 50 TL verdiği halde 5 TL'yi alarak sanığa bu defa 200 TL'lik banknotu verdiği, sanığında mağdura 160 TL para üstü verdiği, mağdurun kendisinde 210 TL kalması gerekirken çantasında 165 TL kaldığını farkettiği, sanığın bu şekilde 40 TL alması gerekirken toplam 85 TL para aldığı ve dolandırıcılık suçunu işlediğine yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanığın mahkemede yaptığı savunma esnasında hakkında 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinin uygulanmasına yönelik bir talebi bulunmaması karşısında tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın mahkemede yaptığı savunma esnasında hakkında 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinin uygulanmasına yönelik bir talebi bulunmaması karşısında tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı TCK'nın 168/2. maddesinin temel ceza tayininden sonra uygulanması gerekirken aynı Kanunun takdiri indirime ilişkin 62. maddesinin uygulanmasından sonra tatbiki suretiyle cezanın tertip ve sırasına uyulmayarak TCK'nın 61. maddesine aykırı davranılması ve adli para cezası uygulaması sırasında 5237 sayılı Kanunda 765 sayılı Kanun’dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmediği gözetilemeden temel adli para cezası 100 TL olak tayin edildikten sonra indirime ilişkin uygulamaların belirtilen bu nisbi miktar üzerinden yapılaması cihetiyle sanığa fazla ceza tayini

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak; bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkralarından 62. ve 168. maddelere ilişkin 2. ve 3. parağrafların çıkarılarak yerlerine sırasıyla önce: “sanığın kovuşturma başladıktan sonra hüküm verilmezden önce bizzat pişmanlık göstererek mağdurun zararını tamamen gidermiş olmakla verilen cezanın TCK'nın 168/2 maddesi ile taktiren yarı oranıyla indirilerek 6 ay hapis ve 2 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına” sonra da: “suçtan elde edilen yarar ve verilen zarar göz önüne alındığında TCK'nun 62 maddesi uyarınca verilen cezanın taktiren 1/6 oranıyla indirilerek sanığın 5 ay hapis 1 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına ve sonuç olarak belirlenen 1 gün adli para cezasının 5237 sayılı TCK'nın 52/2 maddesi gereğince günlüğü 20 TL'den çevrilmek suretiyle 20 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına denilmek suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08/07/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/13361, Karar No: 2006/11759, Tarih: 07.11.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/13361 E.  ,  2006/11759 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi     :  Kütahya İş Mahkemesi

Tarih               : 21.6.2006

Davacı  1.7.1994  tarihinden itibaren tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun ve tarım Bağ-kur sigortalılığının halen devam ettiğinin tesbitine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı  vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.planan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının   teslim ettiği ürün bedelinden ilk  prim kesintisinin tevkifat yolu ile yapıldığı tarihi takip eden aybaşından itibaren  2926 sayılı Yasaya tabi tarım Bağ-Kur  sigortalısı  olduğunun  tesbiti istemine  ilişkindir.

Mahkemece  davacının ilk prim kesintisinin yapıldığı tarihi  takip eden aybaşı  olan 1.7.1994 tarihinden itibaren tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine  karar verilmiştir.

2-Dava, davacının   teslim ettiği ürün bedelinden ilk  prim kesintisinin tevkifat yolu ile yapıldığı tarihi takip eden aybaşından itibaren  2926 sayılı Yasaya tabi tarım Bağ-Kur  sigortalısı  olduğunun  tesbiti istemine  ilişkindir.

Mahkemece  davacının ilk prim kesintisinin yapıldığı tarihi  takip eden aybaşı  olan 1.7.1994 tarihinden itibaren tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine  karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 50 yaşını dolduran kadınlarla, 55 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır.Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. Bağ-Kur’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık  ve  Nüfus  İdareleri  kayıtları  ile  diğer  kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla  kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan p. e. İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Ş.Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.  Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

Yapılan incelemede davacının Ziraat Odası  kaydının 19.4.2006 tarihinde başladığı, Tarım Kredi Kooperatifi ortağı olmadığı,  üzerine kayıtlı zirai arazisinin bulunmadığı , Ziraat Bankasından kredi almadığı, davacının sattığı ürün bedelinden ilk prim kesintisinin 30.6.1994 tarihinde yapılıp  1.5.2006  tarihinde tarım Bağ-kur sigortalısı olarak kayıt ve tescil edildiği   görülmektedir.

Mahkemece kesintinin bulunduğu 1.7.1994-31.12.1994  tarihleri arasındaki dönem yönünden  verilen tesbit kararı yerinde ise de prim kesintisinin bulunup bulunmadığı araştırılmaksızın   1.1.1995-1.5.2006 tarihleri  arasındaki dönemde 2926 sayılı Yasa'nın 10. maddesinde belirtilen kayıtlar bulunmadığı   ve tarımsal faaliyet bu madde kapsamında  kanıtlanamadığı halde bu  döneme ilişkin istemin soyut tanık beyanı ve zabıta araştırmasına dayalı olarak kabul edilmesi   yasaya uygun değildir .

Yapılacak iş; M. S. Sanayii A.Ş. ile P.E.Kooperatifine yazılan müzekkere  cevabının  alınarak bu yıllarda davacının teslim ettiği ürün bedelinden tevkifat yolu ile prim kesintisi yapılıp yapılmadığı tesbit  edilerek çıkacak sonuca göre  hüküm kurmaktır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki  olgular  gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması  usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı kurumun  bu yönleri amaçlayan  temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 7.11.2006   gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4116, Karar No: 2012/11257, Tarih: 25.05.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/4116 E.  ,  2012/11257 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacının Antalya Büyükşehir Belediyesinden ihaleyi alan yeni alt işveren ... Yapı Temizlik Tur. Gıda San. ve Tic. Ltd. Şti. işyerinde çalışması bulunup bulunmadığının Belediyeden ve anılan şirketten sorularak verilecek cevabın ve varsa ilgili belgelerin dosyaya eklendikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere geri gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/34739, Karar No: 2015/900, Tarih: 19.01.2015

**12. Hukuk Dairesi         2014/34739 E.  ,  2015/900 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi .... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

İcra kefili ..., 23.10.2013 tarihli icra kefalet tutanağının hile ile iradesi sakatlanmak suretiyle kendisine imzalatıldığını ve bu nedenle icra kefalet işleminin geçersiz olduğunu ileri sürerek şikayet yoluyla icra mahkemesine başvurmuş, mahkemece, yapılan yargılama sonunda, şikayetçi hakkındaki takibin ve icra kefaletinin iptaline karar verilmiştir.

Hemen belirtmek gerekir ki, İİK.’nun 38.maddesi gereğince icra dairesindeki kefaletler ilamların icrası hakkındaki hükümlere tabi olup; icra kefaletinin geçersizliğine yönelik iddia yargılamayı gerektirdiğinden, genel mahkemede ileri sürülebilecek bir husus olup; dar yetkili icra mahkemesinde, tartışılma ve değerlendirilme olanağı bulunmamaktadır.

Ancak, İİK.'nun 38. maddesi uyarınca ilam hükmünde olan icra kefalet işleminin, ilamlı icra takibine konu edilebilmesi, bir diğer ifade ile icra kefiline icra emri tebliğ edilebilmesi için icra kefaletinin yasada öngörülen şekil şartlarına uygun olarak yapılmış olması gerekir.

Nitekim, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 583. maddesinin birinci fıkrasında; ''Kefalet sözleşmesi, yazılı şekilde yapılmadıkça ve kefilin sorumlu olacağı azamî miktar ile kefalet tarihi belirtilmedikçe geçerli olmaz. Kefilin, sorumlu olduğu azamî miktarı, kefalet tarihini ve müteselsil kefil olması durumunda, bu sıfatla veya bu anlama gelen herhangi bir ifadeyle yükümlülük altına girdiğini kefalet sözleşmesinde kendi el yazısıyla belirtmesi şarttır'' hükmüne yer verilmiştir.

Bu durumda, şikayetçi tarafından icra kefalet işleminin geçersiz olduğu hususu ileri sürülmüş ise de; bu iddianın incelenmesinin genel mahkemede yargılamayı gerektirdiği ve dar yetkili icra mahkemesinde dinlenemeyeceği açıktır.

Öte yandan, 23.10.2013 tarihli icra kefalet tutanağında; sorumlu olunan azami miktarın ve kefalet tarihinin kefilin kendi el yazısı ile yazılmadığı görülmekte olup; bu haliyle, kefalet tutanağının, kefaletin şeklini düzenleyen Türk Borçlar Kanunu'nun 583.maddesinde belirtilen şartlarda düzenlenmediği anlaşılmaktadır. Esasen bu husus, mahkemenin de kabulündedir.

Hal böyle olunca, mahkemece, yalnız icra emrinin iptaline karar verilmesi ile yetilmesi gerekirken; takibin ve icra kefaletinin iptali yönünde hüküm tesisi isabetsiz olup, hükmün bu nedenle bozulması gerekir ise de, anılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından, kararın düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.

Hal böyle olunca, mahkemece, yalnız icra emrinin iptaline karar verilmesi ile yetilmesi gerekirken; takibin ve icra kefaletinin iptali yönünde hüküm tesisi isabetsiz olup, hükmün bu nedenle bozulması gerekir ise de, anılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından, kararın düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.

SONUÇ :Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile...... İcra Hukuk Mahkemesi'nin 09.09.2014 tarih ve 2014/453 E. - 2014/483 K. sayılı kararının hüküm bölümünün 1 numaralı bendinde yer alan "takibin ve icra kefaletinin" sözcüklerinin karar metninden çıkarılmasına, yerine "icra emrinin" sözcüğünün yazılmasına, kararın düzeltilmiş bu şekliyle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), mahkeme kararı düzeltilerek onandığından harç alınmasına yer olmadığına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4987, Karar No: 2016/9334, Tarih: 04.04.2016

**13. Hukuk Dairesi         2015/4987 E.  ,  2016/9334 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ... ile 14.01.2013 tarihli Profesyonel Futbolcu sözleşmesi imzalandığını,bu sözleşmeye göre doğan alacağının davalıya yapılan ihtara rağmen ödenmemesi üzerine sözleşmeyi haklı olarak feshettiğini,fesih nedeniyle sözleşmede kararlaştırılan 100.000 TL maç başı ücreti alacağından mahrum kaldığını ileri sürerek;fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 1.000 TL tazminatın yasal faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.06.06.2014 tarihli ıslah dilekçesi ile tazminat miktarını 37.500 TL çıkarmıştır.

Davalı,sözleşmeyi davacının feshetmesi nedeniyle yoksun kaldığı zararı talep edemeyeceğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile, 37.500 TL’nin 1.000 TL’na dava tarihinden,bakiye 36.500 TL’na ıslah tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş,hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı,davalı ile yapılan Profesyonel futbolcu sözleşmesi kapsamında hizmet verdiğini,bu sözleşmede kararlaştırılan hizmet bedelinin süresinde ödenmemesi nedeniyle yapılan ihtara dayalı olarak sözleşmeyi haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek,fesih nedeniyle maç başı ücretinden kaynaklanan zarar karşılığı tazminatın davalıdan tahsili isteminde bulunmuştur.

Davacı,sözleşmeye göre muaccel hale gelen alacaklarını tahsiline dönük olarak PFSTT 28. maddesinde belirlenen usule uyulmak suretiyle davalıya 13.09.2013 tarihli alacak ihtarnamesi gönderdiği,bu ihtarnamede tanınan 30 günlük süreye rağmen davalının ödeme yapmaması üzerine davacı tarafından 24.10.2013 tarihli ihtarname ile sözleşmenin feshedildiği anlaşılmakla,bu fesih işleminin sözleşme ve talimat hükümlerine uygun olması itibariyle haklı olduğunun kabulü gerekir.