muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/5253, Karar No: 2017/6914, Tarih: 05.12.2017

Davalı vekili, zamanaşımı def’i ve husumet itirazında bulunmuş, taraflar arasında herhangi bir sözleşme bulunmayıp, hakların kendisine devredilmediğini, müvekkilinin sadece prodüksiyon şirketi olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanılan deliller, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, sözleşme ilişkisi nedeniyle zamanaşımının dolmadığı, filmin çekim tarihi 2006 yılından 6 yıl sonrada uydu yayın yaptığı için çok sayıda ülkede izlenen bir kanalda yayınlandığının kanıtlanması, diğer yurt dışı kullanımların aradan geçen zaman nedeniyle teminindeki güçlük de dikkate alınarak TBK’nın 50 ve 51 m. gereğince bilirkişice bulunan tazminatın hüküm altına alındığı, reklam filminin davalı tarafından gerçekleştirilmesi ve şifahi sözleşmenin davalıyla yapılması nedeniyle reklam ajansına tesliminden sonraki dönemde gerçekleşen hukuka aykırı kullanımlardan davalının diğer kullanıcılarla birlikte müteselsilen sorumlu olduğu, davacının oyunculuk karşılığı aldığı paranın devrettiği hangi kullanımlar karşılığı olduğunu ve saklı tuttuğu hakları kanıtlayamamakla beraber filmin çekiminden 6 yıl gibi uzun süre sonra reklamın bir tv kanalında yayınlanması nedeniyle davacının gerçekleşen yayın nedeniyle tazminat isteme hakkının bulunduğu, davacının muvafakatı ile çekilip kamuya sunulan reklam filminin yeniden yayını nedeniyle davacının manevi haklarının ihlal edildiği kanıtlanmadığından manevi tazminata ilişkin talebin reddi gerektiği, 2012 yılından sonra devam eden tecavüzler ispatlanmadığından filmin davalının filmi verdiği kişilerce kullanıldığı ve onlar da davada taraf olmadığından ref’e ilişkin talebin de reddi gerektiği gerekçesiyle, 4.375 TL maddi tazminatın 08/04/2013 tarihinden itibaren faiziyle davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemlerin ise, reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, haksız eylem devam ettiği sürece zamanaşımının işlemeyecek olmasına, davalı tarafın 5846 sayılı FSEK 80. maddesi kapsamında film yapımcısı sıfatı bulunmasına ve istisna akdi kapsamında çekimini yaptığı dava konusu reklam filmlerinin yayın hakkını reklam konusu ürünü piyasaya sunan şirkete devri ile ilgili yazılı sözleşme sunulamaması ve bu kapsamda da reklam filminin yayın süresi konusunda ispat külfetinin davalıda bulunmasına, davalı eyleminin FSEK 80/1-a (1) bendi kapsamında manevi hak ihlali oluşturduğunun ve eylemin devam ettiğinin kanıtlanamamasına göre, taraf vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Ancak, mahkemece davacının icracı sanatçı olduğu tüm reklam filmlerinin çekiminin gerçekleştirildiği ve 1 yıllık yayın süresini aşan 5 yıl boyunca izinsiz gösterildiği kabul edilerek BK'nın 50. ve 51. maddeleri gereğince telif tazminatına hükmedilmiş ise de, sözleşme dışındaki izinsiz gösterim süresini ispat külfeti davacı taraftadır. Bu kapsamda yapılan araştırmada dava konusu reklam filmlerinin Avrupa'da ''Euro Star'' adlı TV kanalında 01.10-31.10.2012 tarihleri arasında yayınlandığı bildirilmiştir. Bu durumda, davacının icracı sanatçı olarak izinsiz gösterim nedeniyle talep edebileceği telif tazminatının ancak ihlalin kanıtlandığı söz konusu süreler dikkate alınarak tespiti gerekirken 5 yıllık kullanım karşılığına hükmedilmesi doğru görülmemiş, kararın davalı yararına bozulması gerekmiştir.

3- Öte yandan, davalı eyleminin icracı sanatçısı olduğu reklam filmlerinin sözleşme ile kararlaştırılan süre dışında izinsiz olarak gösteriminin 5846 sayılı FSEK 68. maddesi kapsamında ihlal oluşturduğu belirlenmesine karşın, anılan madde hükmü uyarınca telif tazminatının 3 katı oranında talepte bulunulduğu halde anılan talep hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi de doğru olmamış, davacı yararına bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 05/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14622, Karar No: 2018/5798, Tarih: 27.09.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/14622 E.  ,  2018/5798 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... .... Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 01.....2015 tarih ve 2014/522-2015/335 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili,müvekkilinin, ‘.... merkez’ ibareli tanınmış markanın sahibi olduğunu, davalının, davacı markası ile iltibasa sebep olabilecek ‘...’ ibareli markasını tescil ettirmek için ... nezdinde başvuruda bulunduğunu, başvurunun marka bülteninde yayınlanmasını müteakip ... nezdinde itirazda bulunduklarını ancak itirazlarının ... ... tarafından reddedildiğini, kurum kararının yerinde olmadığını zira taraf markaları arasında iltibasa sebep olacak derecede benzerlik bulunduğunu,davalı marka başvurusunun kötü niyetli olduğunu zira, davalının, davacının markasının tanınmışlığından istifade etmeye çalıştığını, ... merkez ibareli markanın Türkiye’de ilk defa müvekkili tarafından kullanılarak bu ibarenin maruf hale getirildiğini ileri sürerek ... ...’in 2014/ M-130043 sayılı kararının iptalini ve davalı adına tescilli markanın hükümsüzlüğü ile sicilden terkinini talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket vekili davaya cevap vermemiş, davalı ... vekili ise, taraf markaları arasında ortalama tüketici nezdinde iltibasa sebebiyet verebilecek bir benzerlik bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre,taraf markaları kapsamında bulunan emtialar arasında 16. ve 41. sınıflar yönünden örtüşme bulunduğu ancak başvuru ile önceki markanın işitsel, görsel, kavramsal olarak ve genel izlenim itibariyle karıştırılması riski bulunacak düzeyde benzer olmadıkları, zira "Sofra" ibaresi "masa, sini vb. şeylerin, yemek yemek üzere hazırlanmış durumu; birlikte yemek yiyenlerin tümü; tekerlek biçiminde üzerinde yemekte yenebilen ayaklı hamur tahtası; halı göbeğinde daire biçimindeki çiçekli bölüm; gibi anlamları bulunan yaygın bir kullanımı olan bir sözcük olup; yine "bir bölge veye kuruluşun yönetim yeri; bir

işin öğretildiği yoğun olarak yapıldığı yer; belirli bir şeyin, yerin veya çizmin ortası" gibi anlamları bulunan "merkez" sözcüğü ile bir bütün halinde, "bölgenin, bir işin, odağında, ortasında bulunan sofra" anlamını taşıdığı; "...." şeklinde dört hecede okunacağı; başvurunun ise; dilimizde bir anlamı olmayan ve ülkemizde yaygın bilinen yabancı dillerde de herhangi bir anlamı bulunmayan "...." sözcüğünden ibaret olduğu; "..." veya yabancı bir sözcük olduğu algısı ile hareket edenler tarafından "..." biçiminde okunma ihtimali bulunan kelimenin işitsel, görsel, kavramsal ve genel izlenim itibariyle davacı markası ile bağlantı kurulması dahil hiç bir benzerliğinin bulunmadığı, bu nedenle 556 sayılı KHK'nın 8/1-b hüküm anlamında tescil engelinin gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekili vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 6,70 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 27.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/17681, Karar No: 2006/16791, Tarih: 26.12.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/17681 E.  ,  2006/16791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Hatay İş Mahkemesi

TARİHİ : 18/09/2006

Davacı, 01.01.1995-01.09.2006 tarihleri arası tarım  bağ-kur sigortalısı olduğunun  tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından  temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının 1.1.1995-1.9.2006 tarihleri arasında tarım Bağ Kur sigortalısı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece  davacının 01.08.1995-1.9.2006 tarihinden itibaren tarım Bağ-Kur sigortalısı    olduğunun tespitine karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının 1.1.1995-1.9.2006 tarihleri arasında tarım Bağ Kur sigortalısı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece  davacının 01.08.1995-1.9.2006 tarihinden itibaren tarım Bağ-Kur sigortalısı    olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tespitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 50 yaşını dolduran kadınlarla, 55 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır.Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin   Kurum’ca   re’sen   yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın  36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini   ortaya   koydukları   tartışmasızdır.   Bağ-Kur’un   iş   bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare,  Belediye,  Muhtarlık  ve  Nüfus  İdareleri  kayıtları  ile diğer  kamu kurum ve kuruluşlarının,

kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan pancar ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.  Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan pancar ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.  Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

Yapılan incelemede  davacının ilk pirim kesintisinin 5.7.1995 te yapıldığı sonraki yıllar için  1998,2003,2006 yılları dışında  Bağ Kur pirim kesintilerinin bulunduğu, ziraat odası, kooperatif kaydı ile tapu kayıtlarının araştırılmadığı, davacının 1.9.2006 tarihinde tescil edilerek devam eden   Tarım Bağ Kur Sigortalısı olduğu görülmüştür.

Mahkemece kesintinin bulunduğu 1.8.1995-31.12.1997 tarihleri  arası ile 1.1.1999-31.12.2002 tarihleri arası ile 1.1.2004-31.12.2005 tarihleri arasındaki dönemler yönünden verilen tespit kararı yerinde ise de  kesintinin bulunmadığı 1.1.1998-31.12.1998  tarihleri arası ile 1.1.2003-31.12.2003 tarihler arası ve 1.1.2006-1.9.2006 tarihleri arsında 2926 SY nın 10.maddesinde yazılı tarımda kendi adına ve hesabına çalışmanın yasal karinesi olan kayıt ve belgelerin bulunup bulunmadığı tam araştırılmamıştır

Yapılacak iş; davacıya 1.1.1998-31.12.1998  tarihleri arası ile 1.1.2003-31.12.2003 tarihler arası ve 1.1.2006-1.9.2006 tarihleri arsında dönemde ürün sattığı kişi, kurum ve kuruluşların isimlerini açıklattırmak  bu kişi kurum ve kuruluşlardan ürün teslimi ve pirim kesintilerinin yapılıp yapılmadığını  sormak, yapılmış ise belgelerini getirtmek ve  kesintinin bulunduğu yıllar için tarım Bağ kur sigortalılığın tespitine karar vermek, kesinti bulunmayan yıllar için  davacının varsa ürün teslim ettiğine dair belgeler ilgili kurum, kuruluş ve kişilerden getirtilerek, , davacının  ziraat odası ve  kooperatiflerde kaydının bulunması halinde kayıt tarihleri tespit edilerek,  adına kayıtlı tapulu zirai arazisinin ilgili merciinden araştırılarak, zirai amaçlı kredi kullanıp kullanmadığı bankadan  sorulup  gerekirse ihtilaflı dönemde görev yapan muhtar ve azaların tanık olarak dinlenerek   tüm deliller birlikte değerlendirilip bir sonuca gitmek  gerekir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ile   yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 26.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11739, Karar No: 2020/998, Tarih: 20.01.2020

**17. Ceza Dairesi         2019/11739 E.  ,  2020/998 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık ... hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Somut olayda ise; dosya içeriğindeki faturaya göre hırsızlık konusu gıda maddelerinin değerinin 74,15 TL olduğunun tespit edilmesi ve müştekinin mahkemede alınan beyanında çalınan ürünlerin değerinin yaklaşık 80,00 TL ile 85,00 TL olduğunu ifade etmesi karşısında; sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2)T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 20.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27604, Karar No: 2015/9719, Tarih: 26.03.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/27604 E.  ,  2015/9719 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile SGK vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında Ankara 12. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 02/07/2013 tarih ve 2013/69-2013/385 sayılı hükmün Dairenin 16/04/2014 tarih ve 2014/29210-2014/11959 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı, sağlık hizmeti alım sözleşmesi çerçevesinde sigortalılara verdiği hizmet bedellerinin davalı tarafça haksız şekilde ödenmediğini ileri sürerek asıl dava ile fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak ödenmeyen fatura bedelinden 1.000,00 TL nin yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini istemiş, ıslah ile talebini 58.000,00TL ye yükseltmiş, birleşen dava ile de asıl davada dile getirmediği aynı alacak kaleminin devamı olarak ödenmeyen fatura bedelinden fazlaya ilişkin hakları saklı tutularak 10.000,00 TL nin tahsilini istemiş, ıslahla bu talebini de 160.386,65 TL ye yükseltmiştir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece Dairemizin usuli bozma ilamına uyularak asıl davanın kabulü ile 62.600,42 TL nin dava tarihinden itibaren faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, birleşen davanın derdestlik nedeniyle reddine karar verilmiş, hüküm, davalı tarafça temyizi üzerine Dairemizin 16.4.2014 tarih, 2013/2910 esas, 2014/11959 karar sayılı ilamı ile onanmış, bu kez davalı tarafça karar düzeltme istenmiştir.

1-Dava, haksız şekilde ödenmediği ileri sürülen sağlık hizmeti fatura bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Davacı aynı alacak talebini asıl ve birleşen davalar ve ıslah dilekçeleri ile kısım kısım mahkeme önüne getirmiş, neticeten asıl dava için talebini 58.000,00 TL olarak belirlemiş, birleşen davada ise asıl davada dile getirilmeyen bakiye alacak 160.386,65 TL nin tahsilini istemiştir. Mahkemece yapılan inceleme sonucunda uyuşmazlıkta davacının talep edebileceği alacağın toplam 62.600,42 TL olduğu sonucuna varılmış, ilk hüküm ile asıl ve birleşen davanın kısmen kabulü ile 62.600,42 TL nin davalıdan tahsiline karar verilmiş, asıl ve birleşen dava ile ilgili ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiğine işaret eden bozma ilamına uyularak verilen kararda ise bu kez asıl davanın 62.600,42 TL üzerinden kabulüne, birleşen davanın ise davaya konu alacak talebinin asıl dava ile ileri sürülmesi nedeniyle derdestlikten reddine karar verilmiştir. Bu karar asıl dava yönünden talebin aşılması sonucunu doğuracağından usul ve yasaya aykırılık nedeniyle bozulması gerekirken zuhulen onandığı karar düzeltme incelemesinde anlaşılmakla Dairemizin 16.4.2014 tarih, 2013/2910 esas, 2014/11959 karar sayılı onama ilamının kaldırılarak hükmün bozulması gerekmiştir.

2-Bozma nedenine göre davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

2-Bozma nedenine göre davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Dairemizin 16.4.2014 tarih, 2013/2910 esas, 2014/11959 karar sayılı onama ilamının kaldırılarak hükmün yukarıda birinci bentte açıklanan nedenle BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalının sair itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, 26/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7155, Karar No: 2006/6904, Tarih: 27.11.2006

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2006/7155 E.  ,  2006/6904 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Tüketici Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden dolayı oluşan alacağın tahsiline ilişkindir.

4077 Sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’un 3/e maddesinde tüketici, “bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişi” olarak tanımlanmıştır. Bu tanımlamaya göre yasa, hazır bir malı veya hizmeti satın alarak onu günlük yaşamında kullanan veya tüketen kişiyi korumaktadır. Bir başka deyişle yasa kapsamına, dar kapsamlı mal ve hizmet ilişkileri olağan tüketim işleri alınmıştır. Aksi bir yorumun kabulü, üst düzey teknoloji ile gerçekleştirilen eser sözleşmesi ilişkilerinin dahi 4077 sayılı yasa kapsamında kalmasını ve bunlardan kaynaklanan uyuşmazlıklara da Tüketici Mahkemelerinde bakılmasını gerektirir ki, bunun yasanın amacına aykırı olduğu açıktır. Buna göre istisna sözleşmesinden doğan ilişkileri de 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun hükümlerinin uygulanması hukuken olanaklı değildir. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 26.2.2003 ... ve 2003/15-127 E., 2003/102 K. sayılı kararında bu husus belirtilmiştir. Somut olayda taraflar arasındaki hukuki ilişki eser sözleşmesinden kaynaklandığından, davada Asliye Hukuk Mahkemesi’nin görevli olması nedeniyle yerel mahkemece görevsizlik kararı yerine esas hakkında karar verilmesi yerinde görülmemiş kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 27.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.