muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3509, Karar No: 2019/1127, Tarih: 05.11.2019

4.Dosyada işveren tarafından davacı sigortalının imzasını taşıyan iş sözleşmesi ibraz edilemediği gibi 4857 sayılı kanun hükümleri uyarınca yazılı bir belge, ücreti gösteren hesap pusulası da verilmemiştir.

Davacının açmış olduğu ve bu dava dosyasında tefrik edilen işçilik alacakları dosyasında alacaklara esas ücreti 1.200,00TL net olarak kabul edilmiş, bu ücret üzerinden hüküm altına alınan alacaklar, Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 29.04.2014 gün ve 2012/8328 Esas, 2014/13665 Karar sayılı kararı ile onanmıştır. Bu kesin delil değil ise de kuvvetli bir delildir.

Yerel mahkemenin özellikle prime esas kazanç tespiti davasının resen araştırma ilkesine tabi olduğuna vurgu yapan gerekçesi, işçilik alacakları ile ilgili olarak 4857 sayılı İş Kanunu’nun ücret ile ilgili emredici hükümlerini dikkate alması, senetle ispat kuralının uygulanamayacağını belirtmesi isabetlidir. Davacı tır şoförü olup vasıflı işçidir. Ücreti belirlenmiştir. Kazançtan kesilecek prim aynı zamanda kurum alacağıdır. Kurumun yasal görevi, gerçek ücret üzerinden primi tahsil etmektir. Kurumun taraf olduğu bu davada, kurum açısından ikrar ve kabul gibi bağlayıcılığı olmayan ve aslında senet vasfı da bulunmayan bordronun bağlayıcılığı yoktur.

9.Çoğunluk görüşü ile prime esas kazancın tespiti davası;

a)Kamu düzeninden sayılmamış, resen araştırma ilkesi uygulanmamış, taraflarca hazırlama ilkesi davası gibi kabul edilmiştir.

b)4857 sayılı İş Kanunu, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu ve 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun emredici hükümleri, özellikle anılan hükümlerdeki emsal ücret ve asgari işçilik miktarının belirlenmesi kuralları dikkate alınmamıştır.

c)Resen araştırma ilkesi uyarınca isabetli olarak işverenden sadır belge, işverenin kabulü veya ikrarı kabul edilmemesine rağmen, diğer bir kesin delil olan senetle ispat kuralının kabul edilmesi sureti ile çelişki yaratılmıştır.

d)Senetle ispat kuralı ile sigortalı adına primi takip etme görevi olan kurumun, bu görevi ile Anayasa ile vazgeçilmez hak olarak kabul edilen sosyal güvenlik hakkı sınırlandırılmaktadır.

Yerel mahkemenin direnme kararı anılan hükümlere uygun olduğundan, Sayın çoğunluğun bozma gerekçesine katılınmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2022/9741, Karar No: 2022/11750, Tarih: 08.11.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/9741 E.  ,  2022/11750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkikinin şikayetçi, şikayet olunan ... ile ... tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

6100 sayılı HMK'nin 308. maddesi gereğince; kabul, davacının talep sonucuna, davalının kısmen veya tamamen muvafakat etmesidir. Aynı maddenin ikinci fıkrası hükmüne göre ise; kabul, ancak, tarafların üzerinde serbestçe tasarruf edebilecekleri davalarda hüküm doğurur. Öte yandan, HMK'nun 311/1. maddesine göre davayı kabul, kesin hüküm gibi hukuki sonuç doğurur. Davalının davayı kabul etmesi ile dava konusu uyuşmazlık sona erer.

İhalenin feshi istemi HMK'nin 308/2. maddesinde belirtilen tarafların üzerinde serbestçe tasarruf edemeyecekleri bir dava olmadığına göre, ihalenin feshi davalarında davayı kabul mümkün olup, kabulün hukuki sonuç doğurması için, borçlu tarafından yapılan şikayette, hem alacaklı hem de ihale alıcısının davayı kabul etmesi gerekir.

Somut olayda; ihalenin feshi istemiyle icra mahkemesine başvurulduğu, Uşak İcra Hukuk Mahkemesinin 13/04/2021 tarih ve 2021/24 E. - 2021/182 K. sayılı ihalenin feshi talebinin reddine ilişkin kararına karşı davalı diğer borçlu ... tarafından istinaf yoluna başvurulduğu, ... Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesinin 04/04/2022 tarih ve 2021/2274 E. - 2022/969 K. sayılı, ilk derece mahkemesi kararının resen kaldırılmasına, yeniden esas hakkında verilen kararına karşı bu defa şikayetçi, şikayet olunan-alacağı temlik alan ve aynı zamanda ihale alıcısı ... ile ...’ten alacağı temlik alan ... vekili Av. ... tarafından temyiz yoluna başvurulduğu, akabinde ... ile ...’ten alacağı temlik alan ...’ın aynı vekilinin 30/09/2022 havale tarihli dilekçeler ile davanın kabulüne karar verilmesini talep ettikleri görülmektedir.

O halde, yukarıda yer verilen mevzuat hükümleri ve açıklamalar ışığında temlik sözleşmeleri de dikkate alınarak yapılacak inceleme sonucunda ... ile ...’ın davayı kabulü hakkında bölge adliye mahkemesince ek karar verilmek üzere dosyanın temyiz incelemesi yapmaksızın iade edilmesi gerekmiştir.

SONUÇ : ... ile ...’ın davayı kabulü hakkında Bölge Adliye Mahkemesince ek karar verilmek üzere 6100 sayılı HMK'nun 310/3. maddesi uyarınca dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 08/11/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9695, Karar No: 2016/4941, Tarih: 02.05.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/9695 E.  ,  2016/4941 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15/04/2015 tarih ve 2013/210-2015/43 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, asıl davada, davacı ve kardeşi olan davalının ....nin %50'şer oranda hissedarları olduklarını ve münferiden temsile yetkili olduklarını, davalının, müvekkilinin ısrarlarına rağmen müvekkiline hiçbir dönemde resmi olarak hesap vermediğini; hep şirketin karda olduğunu, yatırım yapıldığını, şirket sermayesinin artırılması gerektiğini ifade ettiğini, müvekkilinin şirkete 750.000 TL civarında sermaye koyduğunu, davalının ise bu süreçte 65.000 TL sermaye koyduğunu, tesislerin yapılmasında davalının parasal bir katkısı olmadığı gibi şirket öz sermayesinden de bir katkı sağlamadığını, davalının fiilen idaresinde olan şirketin hesap kayıtları ve defterleri ile bilançolarının tamamının sahte, düzmece ve hatalı bilgi ve belgelerle dayalı olarak hileli bir şekilde düzenlendiğini, tüm bu nedenlerle davalının temsil yetkisinin kaldırılması ile şirkete kayyum tayin edilmesini talep ve dava etmiş; birleşen davada, müdürlük görevini kötüye kullanan ve şirketin içini boşaltarak müvekkilinin zarara uğramasına neden olan davalıdan, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 1.500,000 TL zarardan şimdilik 100,000 TL'sinin tazminini, davalının şirkete sermaye olarak koyacağı borç miktarının tespit edilmesini, davalının müdürlük görevini kötüye kullanarak yaptığı borçlandırıcı işlemlerin tespit edilmesini, şirketin kurulduğu günden bu güne kadarki faaliyet kârının tespit edilmesini, şirketin aktif ve pasifleri ile borç ve borçlanacakları menkul, gayrimenkul malvarlıklarının tespit edilmesini, davalının dolayı ortaklıktan çıkarılmasını, diğer haklarının saklı tutulmasını, şirketi kayyumun yönetmesini, davalının şirketin sahasına tedbiren yaklaştırılmamasını ve bu hususların ticaret sicil gazetesinde yayınlanmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davalı şirket müdürünün müdürlük yetkilerini kötüye kullandığı yönünde herhangi bir bulguya rastlanmadığı, şirketin aktiflerinin 5 kat büyümüş olduğu, yatırımlara yönelilmiş olduğu, finansmanında ağırlıklı olarak öz kaynakların kullanıldığı, kısmen borçlanıldığı, borçların miktarının aktiflerle kıyaslanması ve şirketin karlılık durumu göz önüne alındığında kısa vadede ödeme zorluğuna düşmeyeceği, davalı şirket müdürünün müdürlük yetkilerini kötüye kullandığı yönünde bulguya rastlanmadığı gerekçesiyle asıl dosya yönünden davanın reddine; birleşen dava yönünden, davacının, şirkete sermaye olarak koyacağı borç miktarının, müdürlük görevini kötüye kullanarak yaptığı borçlandırıcı işlemlerin, şirketin kurulduğu güne kadar ki faaliyet karının, mevcut durum itibariyle şirketin aktif ve pasifleri ile borç ve alacaklarının, menkul ve gayrimenkulleri varlıklarının değeri ile birlikte tespit edilmesine yönelik taleplerinin, davacının TTK m. 644 gereği böyle bir hakkı mevcutken dava açmasında hukuki yararı bulunmadığından reddine, davalının ortaklıktan çıkarılması talebi yönünden, yasada belirtilen haklı sebeplerin bulunduğunun ispat edilemeyişi ve davalı ortağın da ortaklıktan çıkmaya yönelik açtığı bir davasının bulunmadığı gerekçesiyle reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve davalının şirketten çıkarılmasına ilişkin olarak 6102 sayılı TTK'nın 621. maddesinde belirlilen genel kurul kararının bulunmamasına, davacının şirket defterlerinin incelenmesine izin verilmediğine dair iddiasına yönelik ise bu yönde hiçbir delil ibraz etmemiş olmasına ve ayrıca her ne kadar davacı, davalı şirket müdüründen şirkete verdiği dolaylı zarar nedeniyle tazminat talep etmişse de, bu tazminatı kendisinin talep edemeyecek olmasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bentlerin dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Asıl davada davacı, limited şirket müdürü olan davalının 6102 sayılı TTK'nın 630/3. maddesi uyarınca azlini talep etmiş, delil olarak şirket defterlerine dayanmış, ayrıca alman ve deftere işlenen çoğu ortaklar kurulu kararlarındaki imzaların kendisine ait olmadığım, bu kararların davalı tarafından alındığını ve imzaların davalı taralından atıldığını ileri sürmüş ve davalının müdürlükten azlini talep etmiştir. Dava. 03.12.13 tarihinde açılmış olmasına rağmen mehkemece sadece 2009, 2010 ve 2011 yıllarına ait ticari defterler incelenmek suretiyle müdürlükten azil koşullarının oluşmadığı kabul edilmiştir. Ancak, 2012 ve 2013 yıllarına ait defterler incelenmediği gibi davacının imzalarının taklit edildiğine dair iddiaları da incelenmemiştir. Bu durumda, mahkemece 2012 ve 2013 yıllarına ait ticari defterler ve belgeler incelenmek ve ortaklar kurulu kararlarındaki imzaların ve ayrıca davacının hangi imzaların kendisine ail olmadığı konusunda beyanı da alınmak suretiyle bu konuda da gerektiği takdirde inceleme yapılmak suretiyle oluşacak sonuç çerçevesinde bir karar vermek gerekirken eksik incelemeye dayalı olarak yazılı olduğu şekilde karar verilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

Ayrıca davacı, birleşen davada davalıdan 100.000 TL alacak talebinde bulunmuş; sebebini de davalı müdürün şirketi kötü yönettiği ve kendisine sermaye borcu için bir miklar para gönderdiği, davalının bu parayı kendi şahsi yararına kullandığı, bu parayla kendisinin şirkete olan sermaye borcunu ödediği olgularına dayandırmıştır. Mahkemece, davacının sermaye borcu nedeniyle gönderdiğini iddia ettiği para nedeniyle istediği alacak bakamından hiçbir gerekçeye yer verilmeksizin davanın reddine karar verilmesi de, doğru olmamış kararın bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine; (2) ve (3) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 02/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5558, Karar No: 2017/4487, Tarih: 02.03.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/5558 E.  ,  2017/4487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin yaptığı işlerin hasta bakımı, hasta temizliği, röntgene götürüp getirme, hemşirelere yardım etme, kan ve idrar getir götür işi olduğunu, insanların en az olduğu dönemlerde de temizlik işi yaptığını, yapılan işlerin sağlık işleri olup taşeronlara verilemeyeceğini, davacının başından itibaren ... işçisi olduğunu, çalışma koşullarının ağırlığı ve kanundan doğan hak ve alacaklarının ödenmemesi sebebiyle işi kendisinin bıraktığını beyan ederek kıdem tazminatı, ilave tediye ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ve genel tatil ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Savunmasının Özeti:

Davalı vekili; davacının çalıştığı ve iş sözleşmesini imzaladığı şirketlerin asıl işveren olduğunu, davanın husumet yönünden reddi gerektiğini, hasta bakıcılık yaptığını iddia etmiş ise de bu iddiasının gerçeği yansıtmadığını, davacı ile işveren arasında imzalanan iş sözleşmesinde de işin konusunun temizlik işi olduğunun açıkça belirtildiğini, ayrıca hastanede 6772 sayılı Kanun kapsamında çalışan personel olmadığını savunup davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının çalışma ilişkisinin başından beri davalı kurum çalışanı olduğu belirtilerek alınan bilirkişi raporundaki hesaplamalardan bir kısım kalemler için yapılan takdiri indirim sonrası tespit edilen miktarlar hüküm altına alınmıştır.

Temyiz:

Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Taraflar arasında davacının fazla mesai alacağına hak kazanıp kazanmadığı uyuşmazlık konusudur.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacı tarafın fazla mesai istemi hakkında yapılan değerlendirmede; dosyada bulunan puantaj kayıtlarında davacının imzası bulunmadığı gibi giriş-çıkış saatlerinin yazılı olmadığı, bu yüzden çalışma saatlerinin tespitinde esas alınamayacağı, çalışma sürelerinin tanık beyanlarından tespit edilmesi gerektiği, tanık beyanlarına göre ise davacının haftanın 6 günü 07-19 saatleri arasında çalıştığı, günlük 1,5 saat ara dinlenmenin düşülmesi sonrasında davacının haftalık 18 saat fazla mesai çalışmasının bulunduğu tespiti ile hesaplama yapılmış, hafta tatilinde çalışılan haftalar için ayrıca hafta tatilindeki 7,5 saati aşan çalışma süresi de hesaplamaya dahil edilmiştir.

Davacı tanıklarının benzer talepleri içeren dosyalarının bulunduğu, her iki tanığın dosyasında yapılan değerlendirmede çalışma sisteminde üçlü vardiya sisteminin uygulandığı, bu sistemdeki çalışmaya göre fazla mesai süresinin bulunmadığı tespiti yapılmış, bu yöndeki karar davacı tarafça temyiz edilmeyerek bu şekilde kesinleşmiştir. ( Tanık ...-Yargıtay 9. Hukuk Dairesi 2012/33734 esas, 2014/20110 karar Tanık ...-7. Hukuk Dairesi 2013/16913 esas, 2013/22482 karar) Davacının çalışmasının beraber geçtiği anlaşılan tanıkların benzer talepli dosyalarında yapılan yargılama neticesinde üçlü vardiya sistemi ile çalışıldığı ve fazla mesai çalışması bulunmadığı tespiti yapılmışken aynı koşullarda çalışan davacının haftalık 18 saat fazla mesai çalışma süresinin bulunduğu tespiti doğru olmamıştır. Bu nedenle fazla mesai ücreti alacağı talebinin reddi gerekirken kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, 02.03.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12602, Karar No: 2015/9920, Tarih: 23.11.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/12602 E.  ,  2015/9920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya kapsamından, katılanın, sanığın işyerinde çalışan işçisi iken suç tarihi öncesinde işten çıkarttığı; katılanın 14.10.2008 tarihli beyanında, sanığın yaklaşık 15 gün önce işyerinde odasında bulunan kilitli olmayan dolabındaki maaş kartı, izin belgesi ve maaş bordrosunu çaldığından bahisle şikayetçi olduğu, sanığın üzerine atılı suçlamayı kabul etmeyip maaş kartını kendisine iş yerinde satış sorumlusu olan ...'in verdiğini beyan ettiği, tanık ... ise yeminli beyanında maaş kartını sanığa vermediğini, sanığın maaş bordrosu, izin defteri ve maaş kartını aldığını görmediğini ancak sanığın kendisine bu evrakları şirketten habersiz olarak aldığını söylediğini aşamalarda beyan ettiğinin anlaşılması karşısında, sanığın savunmasının suçtan ve cezadan kurtulmaya yönelik olması nedeniyle hırsızlık suçunun sübut bulduğu sabit olmakla birlikte sanığın ... İş Mahkemesinde açmış olduğu hizmet tespiti ve tazminat alacağı davasında delil sunmak amacıyla çaldığının anlaşıldığı, tüm dosya kapsamına göre sanığın eyleminin TCK'nın 144/1-b maddesi kapsamındaki bir hukuki ilişkiye dayanan alacağı tahsil amacıyla hırsızlık suçunu oluşturmasına rağmen yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısı ve katılan ... vekilinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 23.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11638, Karar No: 2013/12641, Tarih: 28.05.2013

**22. Hukuk Dairesi         2013/11638 E.  ,  2013/12641 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının iş sözleşmesinin kesinleşen işe iade davası sonucu yapılan başvuruya rağmen davacının işe başlatılmayarak işveren tarafından feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini belirterek bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, ödenmemiş sair işçilik alacağının bulunmadığını, iş sözleşmesinin davalı şirketin ekonomik bakımdan zor durumda olduğundan 4857 sayılı İş Kanunu'nun 29. maddesi kapsamında toplu çıkış yapıldığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacı tanıklarının beyanları doğrultusunda hesaplanan fazla mesai ücretinden %30 oranda hakkaniyet indirimi ile bilirkişi hesaplamaları doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı şirket vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Fazla çalışma ücretinin tanık ifadelerine göre belirlenmesi ve miktarın yüksek çıkması halinde işçinin çalışma süresi içerisine hastalık izin mazeret gibi nedenlerle fazla çalışma yapmadığı günler bulunduğu kabul edilerek Yargıtay'ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Ancak söz konusu alacakların işveren belgelerine göre tespit edilmesi halinde hakkaniyet indirimi yapılması söz konusu değildir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre takdir edilmelidir.

Dosya içeriğine davacı Gördes Belediye Başkanlığından iş alan davalı şirket işçisi olarak Belediye işyerinde çalışmıştır. Dava konusu fazla çalışma ücreti davacı tanığı anlatımlarına göre hesaplanmış, davacı tanıkları işin bitiş saati ile ilgili olarak, genel beyanlarda bulunmuşlardır. Bilirkişi bu beyanları dikkate alarak fazla mesai hesaplaması yapmış ise de tanıkların bu genel beyanlarını teyit eden herhangi yazılı bir belge veya somut başkaca bir kanıtta dosyaya sunulmamıştır. Ayrıca dinlenen tanıklar davacının tüm çalışma süresince birlikte çalıştığı işçiler olmadığı gibi bir kısım tanıkların davalı işverene karşı işçilik alacağı davası bulunduğundan sözkonusu tanıkların davanın kabulünde menfaati olduğunun kabulü gerekir. Ancak bu durum tanık beyanlarının tümden geçersiz olduğunu da göstermeyeceğinden bu anlatımlara ve yapılan işin niteliğine göre fazla mesai yapıldığının da anlaşılmasına göre hakkaniyet indiriminin en az %50 oranında yapılması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi bozma nedenidir.

Mahkemece eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/867, Karar No: 2009/4586, Tarih: 30.03.2009

**21. Hukuk Dairesi         2009/867 E.  ,  2009/4586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karaman İş Mahkemesi

TARİHİ : 26/11/2008

Davacı,  l.4.l995 dava tarihleri arası tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kısmen  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalının tüm, davacının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, l.4.l995 tarihinden dava tarihi olan 6.3.2007 tarihine kadar olan sürede 2926 sayılı Yasa Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitini istemiştir.

Mahkeme, davacının istemini kısmen kabul ederek l.5.l995- 3l.l2.l995 tarihleri arasındaki sürede sigortalı olduğunun tesbitine karar vermiştir.