muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2180, Karar No: 2018/31, Tarih: 17.01.2018

... adına Türk Ağır Sanayii ve Hizmet Sektörü Kamu İşverenleri Sendikası (TÜHİS) ile T. Yol-İş Sendikası arasında imzalan II. Dönem 01.03.2009-28.02.2011 tarihleri arasındaki dönemi kapsayan Toplu İş Sözleşmesinin 93'üncü maddesinde "İşçi Gündelikleri" başlığı altında ücretlere yapılan iyileştirme ve 6 aylık devreler hâlinde yapılacak zamların düzenlendiği, buna göre gündeliği 36,67 TL'nin altında olan ücretlerin 36,67 TL'ye çıkarılmasından sonra, 01.03.2009 tarihinde işçi ücretlerine %3; 01.09.2009 tarihinden itibaren %5,5; 01.03.2010 tarihinden itibaren %2,5; 01.09.2010 tarihinden itibaren %2,5 zam yapılacağı hükme bağlanmıştır. Toplu İş Sözleşmesinin Ek 1/A/a ve b cetvellerinde 01.03.2005 tarihinden önce; Ek 1/B/a ve b cetvellerinde 01.03.2005 tarihinden sonra işe giren işçiler bakımından birinci yıl birinci ve ikinci altı ayda derece ve kademe esasına göre belirlenen yevmiyelerin yer aldığı görülmektedir.

Bu durumda davacının talep ettiği fark işçilik alacaklarının hesaplanabilmesi için, kanunda öngörülen kayıt ve belgeleri tutma ve işçinin bilgisine sunmakla yükümlü olan işverenin sunacağı bordrolara ihtiyaç duyulmaktadır. Çünkü fark ücret, akdi ikramiye, ilave tediye ve yıpranma primi alacaklarının belirlenebilmesi muhasebe işlemini gerektirmektedir. Zira davacının alacağı gerçek ücrete, toplu iş sözleşmesi ile belirlenen zam oranları uygulanarak bulunacak miktardan işverence düzenlenen bordrolardaki ücret mahsup edilerek fark alacak bulunacaktır. Bunun için de iş yerinde kayıt tutma dolayısı ile belgeleme yükümlüsü olan işverenin sunacağı bordrolara ve kayıtlara ihtiyaç duyulmaktadır.

O hâlde üç yıla yakın bir süreye ilişkin toplu iş sözleşmesi artışlarından kaynaklanan alacaklarını belirlemesi, davacı işçinin eğitim ve sosyal durumu dikkate alındığında kendisinden beklenemeyeceği gibi, söz konusu alacakların belirlenebilmesi için işverende bulunan bilgi ve belgelerin verilmesi ve tahkikata ihtiyaç duyulduğundan, mahkemece davanın belirsiz alacak davası olarak görülmesi ve davanın kabulüne karar verilmesi yerindedir.

O hâlde üç yıla yakın bir süreye ilişkin toplu iş sözleşmesi artışlarından kaynaklanan alacaklarını belirlemesi, davacı işçinin eğitim ve sosyal durumu dikkate alındığında kendisinden beklenemeyeceği gibi, söz konusu alacakların belirlenebilmesi için işverende bulunan bilgi ve belgelerin verilmesi ve tahkikata ihtiyaç duyulduğundan, mahkemece davanın belirsiz alacak davası olarak görülmesi ve davanın kabulüne karar verilmesi yerindedir.

Her ne kadar Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler esnasında bir kısım üyelerce davalının kamu kurumu olduğu, tüm kayıt ve belgelerin usulüne uygun tutulduğu, davacı işçinin istediği zaman bordro ve toplu iş sözleşmelerine ulaşmasının mümkün olduğu, belirsiz alacak davasının istisnai bir dava türü olarak düzenlendiği, belirsiz alacak davasının muhatabı olan davalının alacak miktarını bilemediği için savunma hakkının kısıtlandığı, bu nedenle istisnai bir dava türü olan belirsiz alacak davasının dar yorumlanması gerektiği, işçinin ekonomik, eğitim ve sosyal durumu, zamanaşımı süresi veya yargılama giderleri gibi nedenlerin belirsiz alacak davası açılmasına gerekçe olarak kabul edilemeyeceği, 6100 sayılı HMK'nın alacakları belirli, belirlenebilir ve belirsiz olarak üç kategori altında düzenlediği, alacağın belirli veya belirlenebilir olduğu hâllerde belirsiz alacak davası açılmasının mümkün olmadığı, somut olayda davacının toplu iş sözleşmesi ve bordrolara göre alacağını belirlemesinin mümkün olduğu, başka bir anlatımla alacağın belirlenebilir nitelikte olduğu, bilirkişi incelemesi yapılmasının alacağın belirsiz olduğunu göstermeyeceği, iş davalarının çok büyük bir kısmında bilirkişi incelemesi yaptırıldığı, iş davalarında zorunlu arabuluculuk sisteminin getirildiği, bu durumda arabuluculuk aşamasında alacağın belirlenebilir olduğu kabul edilirken mahkemede dava açıldığında belirsiz olduğu şeklinde bir kabulün mümkün olmayacağı, alacağın belirlenmesinin zaman almasının önem arz etmediği, işçinin böylesi durumlarda kısmi dava açabileceği, öte yandan direnme kararının gerekçesindeki tespitlerin dosya kapsamına uygun olmadığı, bu nedenlerle direnme kararının bozulması gerektiği ileri sürülmüş ise de Kurul çoğunluğu tarafından bu görüş benimsenmemiştir.

Diğer taraftan 6360 sayılı Kanun hükümleri ile davalı olan Kayseri İl Özel İdaresinin tüzel kişiliğine son verildiği ve dava dosyanın devredildiği Kayseri Büyükşehir Belediyesi vekili tarafından takip edildiği hâlde karar başlığında davalı olarak ... yazılması doğru değil ise de, bu yanlışlık mahallinde düzeltilebilir maddi hata niteliğinde olduğundan ayrıca bozma nedeni yapılmamış; işaret olunmakla yetinilmiştir.

Hâl böyle olunca mahkemenin direnme kararı yerindedir.

Ne var ki, Özel Dairece bozma nedenine göre davanın esasına yönelik diğer temyiz itirazları incelenmediğinden bu yönde inceleme yapılmak üzere dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

Hâl böyle olunca mahkemenin direnme kararı yerindedir.

Ne var ki, Özel Dairece bozma nedenine göre davanın esasına yönelik diğer temyiz itirazları incelenmediğinden bu yönde inceleme yapılmak üzere dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

S O N U Ç: Direnme uygun bulunduğundan davalı vekilinin işin esasına ilişkin diğer temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 22. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 17.01.2018 gününde oy çokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8239, Karar No: 2012/27336, Tarih: 06.12.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/8239 E.  ,  2012/27336 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı işyerinde çalıştığını, işveren tarafından ... sözleşmesinin haklı neden olmaksızın feshedildiğini, Eskişehir Bölge Çalışma Müdürlüğüne şikayette bulunduğunu, ancak alacaklarının ödenmediğini belirterek müvekkilinin ihbar ve kıdem tazminatları ile yıllık izin ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının işyerini terk ederek gittiğini, aynı gün davacının işten ayrıldığına dair bir tutanak tutulduğunu, ardından ihtarname gönderilerek mazeret bildirilmesi, aksi halde ... akdinin bildirimsiz olarak feshedileceğinin bildirildiğini, Bölge Çalışma Müdürlüğü tarafından tanzim edilen raporda davacının kendi isteği ile işten ayrıldığının belirtildiğini, ihbar ve kıdem tazminatının ödenemeyeceğini, izinlerini kullandığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, işverence ... sözleşmesinin tazminat gerektirmeyecek şekilde sona erdiğinin kanıtlanamadığı, tanık beyanlarına göre de davacının işverence işten çıkarıldığının anlaşıldığı, yıllık izinlerinin de kullandırıldığının kanıtlanamadığı gerekçesiyle alacaklar hüküm altına alınmıştır.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlere hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı ... Kanunu'nun 59 uncu maddesinde, ... sözleşmesinin herhangi bir nedenle sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır.

Yargılama sırasında, davalı işveren tarafından yıllık izin ücretlerinin işçiye usulüne uygun şekilde kullandırıldığına dair belirtilen belgeler sunulmadığından, çalışma süresi dikkate alınarak yıllık izin ücreti alacağı hesaplanarak hüküm altına alınmıştır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır.

Yargılama sırasında, davalı işveren tarafından yıllık izin ücretlerinin işçiye usulüne uygun şekilde kullandırıldığına dair belirtilen belgeler sunulmadığından, çalışma süresi dikkate alınarak yıllık izin ücreti alacağı hesaplanarak hüküm altına alınmıştır.

Dosya içeriğine göre, davacı bölge Çalışma Müdürlüğüne şikayetinde, yıllık izinlerinin bir hafta olarak kullandırıldığını beyan etmiştir. Davalı tarafından imzası olmayan yıllık izin defteri sunulmuş ve izinlerin kullandırıldığı savunulmuştur. Son celse de bu hususta davacıya yemin teklif edildiği halde mahkemece değerlendirmeye alınmaksızın dosya karara bağlanmıştır. Davalı tarafın son celse yıllık izinlerinin kullandırıldığı konusunda davacıya teklif ettiği yemin değerlendirilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek üzerine ilgiliye iadesine, ....12.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13309, Karar No: 2015/9339, Tarih: 15.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/13309 E.  ,  2015/9339 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin davada ... Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Talep, yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesi istemine ilişkindir.

... Sulh Hukuk Mahkemesinin 08.02.2012 tarih 2011/714 Esas - 2012/81 Karar sayılı ilâmı ile ... kısıtlanarak kendisine ... vasi olarak atanmıştır.

Vasi 21.05.2015 tarihli dilekçesi ile kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesini talep etmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince, vasiye kısıtlının ... Merkezine yerleştirilmesi ve ikametgah değişikliğine izin verilmesine ve mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince ise, kısıtlının yerleşim yeri adresinin UYAP sisteminden alınan nüfus kaydında “... Mah. ... Cad. No:... İç Kapı No:... .../...” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca, “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” 412. maddesine göre ise, "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur."

Kısıtlının yerleşim yerinin değiştirilmesi için vesayet makamı olan ... Sulh Hukuk Mahkemesince vasinin talebi üzerine verilmiş bir karar bulunduğuna göre, vesayet takibinin yeni vesayet dairesi olan ... Sulh Hukuk Mahkemesince yapılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 15/10/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5013, Karar No: 2011/5152, Tarih: 17.10.2011

**8. Hukuk Dairesi         2011/5013 E.  ,  2011/5152 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Tescil

... ve dahili davacı ... ile ... ve müşterekleri aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kabulüne dair ... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 14.07.2010 gün ve 58/365 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dvacı vekili dava dilekçesinde kadastro çalışmaları sırasında davalılar adına tespit ve tescil edilen 180 sayılı parselin davalılarla bir ilgisinin bulunmadığını, 1937 tarih 29 tahrir nolu vergi kaydının vekil edeninin miras bırakanı ... adına kayıtlı bulunduğunu ve dava konusu yere ait olduğunu açıklayarak anılan parselin tapu kaydının iptali ile vekil edeni adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar vekili, Av. ... temyiz dilekçesinde; dava dilekçesinin vekil edenlerine usulüne uygun olarak tebliğ edilmediğini, davalıların Şahintepe köyünde de ikamet etmediklerini, değişik adreslerde oturduklarını, usulüne uygun olarak taraf teşkili sağlanmadan davanın sonuçlandırıldığını, davacının kadastrodan önceki zilyetliğini kanıtlayamadığını belirterek hükmün bozulmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 180 sayılı parselin tapu kaydının iptaline, davacı ile dahili davacı adına ½'şer pay oranında tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesi üzerine; hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastrodan önceki kazanmayı sağlayan zilyetlik ve muristen intikal hukuksal sebeplerine dayalı olarak TMK.nun 713/1 ve 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesi gereğince açılan mülkiyetin aktarılmasına ilişkin tapu iptali ve tescil davasıdır.

Mahkemece, yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiş ise de, yöntemine uygun bir biçimde taraf teşkili sağlanmadan davanın karara bağlandığı anlaşılmıştır. Dava dilekçesinde davalıların hepsinin ...Şahintepe köyünde ikamet ettikleri açıklanmıştır. Dava dilekçesinin tebliğine ilişkin ilk tebligatlar davalılar adına işçisi ...’e tebliğ edildiğinin belirlendiği, mahkemece bunun uygun bulunmaması üzerine yeniden dava dilekçesinin davalılar adına tebliğe çıkarıldığı, bu sefer de tüm davalılar adına davalı ... ’na tebligatların yapıldığı ve bu şekilde taraf teşkilinin sağlandığı kabul edilerek davanın sonuçlandırıldığı görülmüştür....İlçe Seçim Kurulu ile Nüfus Müdürlüğünden gelen karşılık yazılarda; davalıların Kuşadası, ..,...,...ve ...’da ikamet ettikleri saptanmıştır. Dava dilekçesinde ve kararda ismi geçen ...’nun nerede oturduğunun mahkemece, adresinin tespit edilmediği görülmüştür.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 36. maddesinde “…herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma hakkına sahiptir” denilmiştir. 6100 sayılı HMK.nun 27. maddesinde ise (1086 sayılı HUMK.nun m.73) "Davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri kendi haklarıyla bağlantılı olarak hukuki dinlenme hakkına sahiptirler. Bu hak yargılama ile ilgili olarak bilgi sahibi olunmasını, açıklama ve ispat hakkını, mahkemenin açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini ve kararların somut ve açık olarak gerekçelendirilmesini içerir". denilmektedir. Açıklanan Anayasa maddesi ve Hukuk Mahkemesi Kanununun ilgili maddesi göz önünde tutulduğunda davalıların savunma hakkının kısıtlandığı ve adil yargılanma hakkının da ihlal edildiği anlaşılmaktadır. Davalıların hepsi ...Şahintepe köyünün dışında oturdukları, davacı tarafça bilinmesine karşın aynı köyün adres gösterilmesi ve dava dilekçesinin bu adreste davalılara tebliğe çıkartılması TMK.nun 2. maddesi uyarınca hakkın kötüye kullanılması niteliğindedir. Bu bakımdan öncelikle dava dilekçesinin yöntemine uygun bir biçimde davalılara tebliğ ve yöntemine uygun bir biçimde taraf teşkilinin sağlanması gerektiği halde taraf teşkili sağlanmadan savunma hakkı kısıtlanmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

Kabul şekline göre de, davacı taraf miras bırakanlarına ait 1937 tarih ve 29 sıra nolu vergi kaydının maliki ...’nin mirasına dayandıklarına göre taşınmazın Abdülkadir’den davacılara intikal şekli üzerinde durulması ve bu konuda dava koşulunun da gözönünde tutulması gerekmektedir.

Davalılar vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde olduğundan kabulü ile yerel mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK.nun 428. maddesi uyarınca taraf teşkili bakımından BOZULMASINA, bozma sebebine göre işin esasına ilişkin hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve 17,15 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davalılara iadesine 17.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1119, Karar No: 2012/10612, Tarih: 05.10.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/1119 E.  ,  2012/10612 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yalova Sulh Huku Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat hukukuna ilişkin davada Yalova 1.Asliye Hukuk (Tüketici) ve Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R –

Dava; davacının sipariş vererek davalı tarafdan satın aldığı kapının ve mutfak dolabının ayıplı olduğu iddiasıyla zararın tazmini istemine ilişkindir.

HUMK’.nun 25. maddesinde, Yetkili mahkemenin bir davaya bakmasına fiili veya hukuki bir engel çıktığı veya iki mahkemenin yargısal sınırları kapsamının belirlenmesinde tereddüt edildiği takdirde, yetkili mahkemenin tayini için Yargıtay’a başvururlar. İki mahkemenin aynı dava hakkında göreve veya yetkiye ilişkin olarak verdikleri kararlar temyiz edilmeksizin kesinleştiği takdirde, görevli veya yetkili mahkeme Yargıtay’ca belirlenir hükmüne yer verilmiştir.

Somut olayda, Yalova 1.Asliye Hukuk (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla) Mahkemesince, görevli mahkemenin Yalova Sulh Hukuk Mahkemesi olduğu, Yalova Sulh Hukuk Mahkemesi ise, Yalova Asliye Hukuk Mahkemesinin görevli olduğu yönünde görevsizlik kararı vermişlerdir. Karşılıklı olarak her iki mahkeme tarafından görevsizlik ve yetkisizlik kararı verilmemiştir. Yargı yeri belirtilmesi yukarıda da anıldığı gibi mahkemenin davaya bakmasına hukuki veya fiili bir engel çıkması, iki mahkemenin yargısal sınırlarının kapsamının belirlenmesinde tereddüt edilmesi ve karşılıklı olarak görevsizlik ve yetkisizlik kararı verilmesi halinde olanaklıdır.

Tazminat hukukuna yönelik davada karşılıklı Görevsizlik kararı bulunmadığından yargı yeri belirleme olanağı bulunmamaktadır. Açıklanan nedenlerle dava dosyasının bu aşamada yargı yeri belirlenmesi koşulları bulunmadığından mahalline GÖNDERİLMESİNE, 05.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16026, Karar No: 2014/12344, Tarih: 18.06.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/16026 E.  ,  2014/12344 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Yasa'ya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresi'nin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesi uyarınca, hüküm fıkrasından Gümrük İdaresi lehine hükmedilen vekalet ücreti kısmının çıkarılması ve diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18.06.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1211, Karar No: 2024/3694, Tarih: 08.07.2024

**12. Ceza Dairesi         2023/1211 E.  ,  2024/3694 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/211 E., 2022/510 K.

SUÇLAR : Kişilerin huzur ve sükununu bozma

HÜKÜM : Düşme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan sanık hakkında açılan kamu davasının düşmesine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında açılan kamu davasının düşmesine karar verildikten sonra, temyiz incelemesi esnasında UYAP kayıt sistemi üzerinden çıkartılıp dosyasına eklenen 10.06.2024 tarihli nüfus kayıt örneğinden sanığın 12.07.2023 tarihinde öldüğü tespit olunmakla, belirtilen hususun mahallinde araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği anlaşıldığından, hükmün bu itibarla 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA,

08.07.2024 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/79, Karar No: 2011/54, Tarih: 19.04.2011

**Ceza Genel Kurulu         2011/6-79 E.  ,  2011/54 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname : 2011/41196

Yargıtay Dairesi : 6. Ceza Dairesi

Sanık R. Ş.'nin hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCY'nın 142/1-b, 143, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, koşulları oluşmadığından 5237 sayılı TCY'nın 51 ve 5395 sayılı Yasanın 23. maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına ilişkin, Ankara 3. Çocuk Mahkemesince verilen 10.04.2008 gün ve 629-269 sayılı hükmün, sanık müdafiince temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesince 04.10.2010 gün ve 14490–15018 sayı ile, hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay C. Başsavcılığı ise 21.03.2011 gün ve 41196 sayı ile;

“Sanık R.Ş.'nin suç tarihinde nüfus kaydına göre 17.03.1991 doğumlu olduğu, suç tarihi olan 27.01.2006 tarihinde 15 yaşından küçük olduğu bu nedenle ceza tayin edilirken hakkında 5237 sayılı TCK’nun 31/2. maddesi uygulanması suretiyle 1/2 oranında indirim yapılması gerekirken aynı yasanın TCK’nun 31/3. maddesi gereği 1/3 oranında indirim yapılarak fazla ceza tayin edildiğinden kararın bozulması gerekmektedir” görüşüyle itiraz yasa yoluna başvurarak, Özel Daire düzelterek onama kararının kaldırılması ve yerel mahkeme hükmünün bozulması talebinde bulunmuştur.

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

İnceleme, sanık R.Ş. hakkında kurulan hükümle sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yargıtay C.Başsavcılığı arasında oluşan ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanık hakkında yaş küçüklüğü nedeniyle 5237 sayılı TCY'nın 31. maddesinin hangi fıkrasının uygulanması gerektiğinin belirlenmesine ilişkin ise de, sanık hakkında işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişip gelişmediğine ilişkin rapor alınmasının gerekip gerekmediği hususu öncelikle değerlendirilmiştir.

Dosyanın incelenmesinde;

Nüfus kaydına göre 17.03.1991 doğumlu olan sanık R. Ş.'nin şikayetçi E. K.'ye yönelik hırsızlık suçunu işlediği 27.01.2006 tarihinde 14 yaşını ikmal ettiği, dolayısıyla 12-15 yaş grubu arasında yer aldığı anlaşılmaktadır.

5237 sayılı TCY'nın tanımlar başlıklı 6. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi uyarınca suç işlediği tarihte 18 yaşını doldurmamış kişiler çocuk olarak kabul edilmekte olup, bu kişiler hakkında yapılacak işlemler ve haklarında hükmolunacak cezalardan ne oranda indirim yapılacağı anılan Yasanın 31. maddesinde ayrıntılı olarak düzenlenmiştir.

5237 sayılı TCY'nın “Yaş küçüklüğü” başlıklı 31. maddesi,

“(1) Fiili işlediği sırada oniki yaşını doldurmamış olan çocukların ceza sorumluluğu yoktur. Bu kişiler hakkında, ceza kovuşturması yapılamaz; ancak, çocuklara özgü güvenlik tedbirleri uygulanabilir.