muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/36309, Karar No: 2017/904, Tarih: 26.01.2017

**9. Hukuk Dairesi         2016/36309 E.  ,  2017/904 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVANIN TÜRÜ : Davacı, yol ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Yerel mahkeme kararının taraflar vekilinin temyizi üzerine, Dairemizin 09/05/2016 gün 2016/14366 Esas, 2016/11411 sayılı kararı ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece, 01.06.1982-31.05.1985 tarihleri arasındaki 10. Dönem TİS’in 89. Maddesinde “... Vagon Sanayi müessesinde çalışan ve müessese lojmanlarında veya işyeri civarında ikamet eden işçilere (...) arasında muteber banliyö kartı verilir”, 01.06.1985-31.05.1987 tarihleri arasındaki 11. Dönem TİS’in 74. Maddesinde “sosyal yardım gayesi ile işçilerin işyerlerine getirilip götürülmeleri için kamu araçları ile taşınmaları konusunda mevcut uygulamaya devam olunur” ve halen uygulanmakta olan 01.03.2015-28.02.2017 tarihleri arasındaki 26. Dönem TİS’in 72. Maddesinde “sosyal yardım gayesi ile işçilerin işyerlerine götürülmeleri için kamu araçları ile taşınmaları hususunda mevcut uygulamaya devam olunur” hükümlerinin bulunduğu, 1982 yılından beri banliyö kartı verilmek suretiyle sağlanan bu hizmetin bir servis hizmeti olduğu, söz konusu güzergahlardaki banliyö tren seferlerinin kaldırılması nedeniyle güzergaha gidip gelen işçilerin taşınmasına kamu araçlarıyla değil hizmet alım sözleşmesi ile özel otobüslerle devam ettirildiği, bir kısım işçilerin faydalandığı servis hizmetinden 4857 sayılı İş Kanunu’nun 5. Maddesi ve 100 nolu ILO sözleşmesinin 1, 2, 3. Maddeleri gereğince tüm işçilerin yararlanması gerektiği kanaatine varıldığı gerekçesi ile bozmaya karşı direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararı süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6100 sayılı HMK. nun 373/5. maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairemizin “Dosyada mevcut toplu iş sözleşmeleri hükümlerine göre davalı işverenlik tren ve banliyö istikametinde bulunan yerlere göre ücretsiz olarak trenden faydalandırma ve daha sonra da servisten yararlanma hakkı tanıdığı, söz konusu haklar dışında davacı işçilerin ikamet ettikleri yere ilişkin herhangi bir servis uygulamasının söz konusu olmadığı gibi TİS'de de bu konuda bir düzenleme olmadığı anlaşıldığından Mahkemece davacıların servis hizmetinden yararlandırılmadıklarından bahisle servis ücretine hükmedilmesi hatalıdır.” gerekçesi ile verdiği bozma kararı usul ve yasaya uygun olup direnmenin yerinde olmadığı anlaşıldığından, temyiz incelemesinin yapılmak üzere dosyanın 6100 sayılı HMK. nun 373/5. maddesi uyarınca yetkili ve görevli Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’na GÖNDERİLMESİNE, 26.01.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5426, Karar No: 2024/7884, Tarih: 01.07.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/5426 E.  ,  2024/7884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/463 Esas, 2024/475 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Büyükçekmece 4. Sulh Hukuk Mahkemesinin 15.12.2020 Tarihli ve 2020/538 Esas, 2020/983 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı ..., 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 405 inci maddesi gereğince kısıtlanmış ve kendisine ... vasi olarak atanmıştır.

Vasi 29.07.2022 tarihli dilekçesi ile, kısıtlının yerleşim yeri adresinin ......., Çarşı Mahallesi ..........,Sokak No:30/13 ........../İstanbul olarak değiştirilmesine izin verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece 08.08.2022 tarihli ek kararla, kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ve mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

B. İstanbul Anadolu 13. Sulh Hukuk Mahkemesinin 15.11.2022 Tarihli ve 2022/1548 Esas, 2022/1753 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlının kısıtlılık halinin ve vasinin vasilik görevinin devamına karar verilmiştir.

Vasi 18.12.2023tarihli dilekçesi ile kısıtlının ........, Mahallesi ........,Caddesi No:108/6 .........,Manisa adresine taşındığı bildirilmiştir.

Mahkemece 22.12.2023 tarihli ek kararla, kısıtlının yerleşim yeri adresinin Manisa ili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

C. Manisa 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 26.02.2024 Tarihli ve 2024/463 Esas, 2024/475 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlının yerleşim yerinin değiştirilmesinin vesayet makamının iznine tabi olduğu, vesayet makamının yerleşim yeri adresinin değiştirilmesine yönelik vasiye bir talimat verme veya bizzat vasinin yerine geçerek işlemde bulunma yetkisi bulunmadığı, kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmeden, yerleşim yeri değişmiş gibi yetkisizlik kararı verilemeyeceği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanun’un 405 inci maddesi uyarınca kısıtlanan kısıtlının yerleşim yerinin değiştirilmesine izin verilmesi ve vasisinin değiştirilmesi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun'un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun'un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur.”

C. Değerlendirme

Kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan İstanbul Anadolu 13. Sulh Hukuk Mahkemesince 4721 sayılı Kanun’un 412 nci maddesinin birinci fıkrasına göre verilmiş bir izin kararı olmadığından vesayet dosyasının takibinde İstanbul Anadolu 13. Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince İstanbul Anadolu 13. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

01.07.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8037, Karar No: 2013/5312, Tarih: 19.03.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/8037 E.  ,  2013/5312 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, yerinde görülmeyen davalı vekilinin, sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Davacı Kurum vekili, ıslah edilmiş haliyle 506 Sayılı Kanunun 26. maddesi kapsamında iş kazası nedeniyle sürekli işgöremezlik durumunda olan sigortalıya bağlanan peşin sermaye değerli gelirin %70'i olan 10.690,10TL'nin tahsilini talep ve dava etmiş; mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş ise de, karar eksik araştırma ve incelemeye dayalıdır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Kanunun 26.maddesindeki halefiyet ilkesi uyarınca, Kurumun rücu alacağı; hak sahiplerinin tazmin sorumlularından isteyebileceği maddi zarar (Tavan) miktarı ile sınırlı iken, Anayasa Mahkemesi’nin, 21.03.2007 gün ve 26649 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan 23.11.2006 gün ve E:2003/10, K:2006/106 sayılı kararı ile 26.maddedeki “…sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarla sınırlı olmak üzere…” bölümünün Anayasaya aykırılık nedeniyle iptaline karar verilmiştir.

Anayasa’nın 153. maddesine göre, Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararlarının, Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi ve giderek elde bulunan ve kesinleşmemiş tüm davalarda uygulanmasının zorunlu olması; iptal kararının Resmi Gazetede yayınlandığı 21.03.2007 gününden sonra Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 76. maddesi uyarınca yürürlükteki yasaları tatbik etmekle yükümlü

bulunan mahkemelerin ve Yargıtay’ın yürürlükten kalkan bir yasa maddesine dayanarak inceleme yapma ve karar verme yetkilerinin bulunmadığının kabulünün doğal bulunması; 26. maddedeki anılan cümlenin iptali ile Kurumun rücu hakkının, yasadan doğan kendine özgü ve sigortalı ya da hak sahiplerinin hakkından bağımsız basit rücu hakkına dönüşmüş olması karşısında, ilk peşin değerli gelirlerin; tazmin sorumlularının kusuruna isabet eden miktarıyla sınırlı şekilde hüküm kurulması gereklidir. Fiili ödemenin mevcudiyeti halinde ise; şayet, ilk peşin sermaye değerli gelirin kusur karşılığı, fiili ödeme miktarından düşük ise, o taktirde, ilk peşin sermaye değerine itibar edilmeli; aksine, fiili ödeme miktarı, ilk peşin değerden düşük ise, o taktirde de, fiili ödeme miktarı esas alınmalıdır.

Anayasa Mahkemesinin iptal kararı ile ortaya çıkan bu maddi ve hukuki olgular gözetilerek, iş kazası sonucu sigortalıya bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değeri ile fiili ödemeler davacı Kurumdan sorulularak, açıklanan ilkeler doğrultusunda tazminine olanak bulunan kısmının tespiti ile sonucuna göre karar verilmesinde yasal zorunluluk bulunduğundan, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma içeriğine göre sair hususların incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 19.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23180, Karar No: 2014/19143, Tarih: 17.11.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/23180 E.  ,  2014/19143 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan ...'nin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı olup sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesi gereğince, hüküm fıkrasından katılan ... İdaresi lehine hükmedilen vekalet ücretine ilişkin kısmın çıkartılarak diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/38919, Karar No: 2024/12326, Tarih: 10.10.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/38919 E.  ,  2024/12326 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ: Hakaret

HÜKÜM: İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde sunulduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği ve temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hakaret suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik olarak, Bölge Adliye Mahkemesince sanığın istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi özetle; dosyanın incelenip lehine olan hususların göz önünde bulundurulmasına yöneliktir.

III. GEREKÇE

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı anlaşıldığından yapılan incelemede isabetsizlik görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289/1. maddesi ile sair nedenler yönünden yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, aynı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca Boyabat Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18473, Karar No: 2014/2817, Tarih: 11.02.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/18473 E.  ,  2014/2817 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2012/90607

MAHKEMESİ : Sivas 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/01/2012

NUMARASI : 2010/1730 (E) ve 2012/24 (K)

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık U.. G..’in suça konu tabancayı sanayide bularak taşıdı- ğını beyan etmesi karşısında, eyleminin 6136 sayılı Yasanın 13/1. maddesinde düzenlenen yasak nitelikte silah taşıma suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delilleri takdir ve tartışma ve davaya bakma görevinin, anılan maddedeki hapis cezasının üst sınırına göre 5235 sayılı Yasanın 11. maddesi uyarınca asliye ceza mahkemesine ait bulunduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla yazılı biçimde hüküm kurulması,

2- Ekspertiz raporuna göre, sanık U.. G..’den elde edilen suça konu gaz tabancasının gaz ayırıcı parçasının dairesel yapıda bulunduğu, namlusu içerisindeki gaz ayırıcı parçasının ortasındaki boşluktan uygun bir çapta özel şekil ve nitelikte saçma, kurşun, metal küre vb. bir cisim geçebileceğinin belirtilmesi, tabanca ile birlikte ele geçirilen mermilerin kuru-sıkı olması ve sanığın savunmasında silahın kuru-sıkı olduğunu iddia etmesi karşısında davaya konu gaz tabancasının marka, model ve üretim yılı tespit edilip Bilim, Sanayi ve Teknoloji Bakanlığından marka, model ve üretim yılı itibariyle bu silahların mevcut haliyle üretilmesine izin verilip verilmediği sorulup, bu silahın üretim şeması getirtilip, üretim şemasının temin edilememesi halinde suça konu silahın gaz ayırıcı parçasının fotoğrafları, varsa faturası ve dosyadaki Polis Kriminal Laboratuvarı'nın raporu eklenip üretici firmadan gaz ayırıcı parçanın mevcut şekli ile imal edilip edilmediği, izne uygun imalattan sonra gaz ayırıcı parça üzerinde mermi çekirdeği geçişine imkan verecek şekilde tadilat yapılıp yapılmadığı sorulup dosya kül halinde Adli Tıp Kurumu'na gönderilerek silahın üretim izni verilen orijinal haline uygun şekilde bilye geçişine imkan verecek nitelikte gaz ayırıcı parçasının tadil edilip edilmediğine dair alınacak bir rapor ile 6136 sayılı Yasa kapsamında kalıp kalmadığı hususu kesin olarak saptandıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı biçimde hüküm kurulması,

3- Sanık S.. K..'dan bir adet ruhsatsız tabanca ve bir adet yasak bıçak ele geçirilmiş olması karşısında, eylemin tek suç olarak kabulü ile TCK.nun 44. maddesinde düzenlenen fikri içtima kuralı uyarınca en ağır cezayı gerektiren fiilden hüküm kurulması, buna göre de sadece 6136 sayılı Kanunun 13/3. madde ve fıkrasında tanımlanan ruhsatsız tabanca bulundurma suçundan dolayı silah sayısı dikkate alınarak alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle ceza tayini gerektiği gözetilmeden, sanık S.. K.. hakkında ayrıca 6136 sayılı Kanunun 15/1. madde ve fıkrasında tanımlanan yasak niteliği haiz bıçak taşımak suçundan da mahkumiyet kararı verilmesi,

4- Kabul ve uygulamaya göre de; 5237 sayılı TCK.nun 53/3. madde ve fıkrası uyarınca, sanıkların yalnızca kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmesine kadar kısıtlama uygulanabilecek iken, kendi altsoyu dışındakiler üzerindeki yetkilerini de kapsayacak şekilde uygulama yapılması,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASI- NA), 11.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4906, Karar No: 2009/668, Tarih: 16.02.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2008/4906 E.  ,  2009/668 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

Davalı ... 'nin Menemen Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2002/420 Esas ve 2004/433 Karar sayılı dosyasında bildirildiği 1872 sokak No:12 D.4... adresine T.K'nun 35. Maddesine göre mahkeme kararı tebliğ edilmiş ise de, tebligat usülüne uygun yapılmamıştır. Davalı ... 2.2.2007 tarihli oturuma katılarak... Bulvarı NO: 32/12 ... adresinde oturduğunu bildirmiştir. Adı geçen davalının duruşmada bildirdiği bu adresine kararın usulen tebligi ile temyiz süresi de beklendikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 16.2.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1024, Karar No: 2019/3532, Tarih: 20.05.2019

**20. Hukuk Dairesi         2019/1024 E.  ,  2019/3532 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava dilekçesinde; dava konusu 281 ada 11 parsel sayılı taşınmazın ortaklığının aynen taksim olmadığı takdirde satış suretiyle giderilmesi istenilmiştir.

Mahkemece; dosya içinde bulunan 01/01/2010 tarihli yazılı muvafakat niteliğindeki adi yazılı belge gereğince taşınmaz hissedarlarının ortak irade ile dava konusu oteli kiralaması için diğer hissedar .......'ı temsilci olarak belirledikleri, ... ....'ın 04/02/2010 tarihli kira sözleşmesi ile beş yıl süreli olarak oteli dava dışı .... isimli şahsa kiraladığı, kira sözleşmesinin başlangıcından itibaren beş yıllık süre dolmadan ortaklığın giderilmesi davası açılamayacağı, ancak bu davanın 17/01/2012 tarihinde yani tarafların müştereken dava konusu oteli kiraya verdikleri beş yıllık süre dolmadan ikame edildiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hükmün davacı vekili ve bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine .... Hukuk Dairesinin 2017/1730 E. - 2017/5406 K. sayılı kararıyla “...Türk Medenî Kanununun 698. maddesine göre; hukukî bir işlem gereğince veya paylı malın sürekli bir amaca özgülenmiş olması sebebiyle paylı mülkiyeti devam ettirme yükümlülüğü bulunmadıkça, paydaşlardan her biri malın paylaşılmasını isteyebilir. Paylaşmayı isteme hakkı, hukukî bir işlemle en çok on yıllık süre ile sınırlandırılabilir. Taşınmazlarda paylı mülkiyetin devamına ilişkin sözleşmeler, resmi şekle bağlıdır ve tapu kütüğüne şerh verilebilir. Uygun olmayan zamanda paylaşma isteminde bulunulamaz. Taraflarca imzalanmış 01/01/2010 tarihli muvafakatte ortaklığın devamına, tarafların ortaklığın giderilmesi davası açamayacaklarına dair açıkça bir düzenleme yer almadığı gibi ortaklığın devamına ilişkin resmi şekilde yapılmış bir sözleşme de mevcut değildir. Bu nedenle mahkemece taraflarca yapılmış muvaffakatin ortaklığın devamına yönelik bir sözleşme olarak değerlendirilmesi de doğru görülmemiştir..." denilerek kararın bozulmasına hükmetmiştir.

Mahkemece Yargıtay bozma kararına uyulmasına karar verilerek yapılan yargılama neticesinde; davanın kabulüne; dava konusu ... ili, ... mah., 281 ada 11 parsel sayılı taşınmazda tarafların ortaklığının aynen taksim suretiyle giderilmesi mümkün olmadığından tapudaki hak ve yükümlülükleri ile birlikte açık arttırma usûlü ile satılarak ortaklığın giderilmesine, satış bedelinin taraflara tapu kaydı ile payları ve hissedar ... 'ın hissesinin mirasçıları olan davalılara .... Sulh Hukuk Mahkemesinin 2011/1137 E. sayılı mirasçılık belgesine göre dağıtılmasına karar verilmiş, hüküm davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, ortaklığın giderilmesi istemine ilişkindir.

Dava, ortaklığın giderilmesi istemine ilişkindir.

Kat Mülkiyeti Kanununun 10. maddesinin son fıkrası hükmüne göre kat mülkiyetine konu olmaya elverişli bir taşınmaz üzerindeki ortaklığın giderilmesi davasında, ortak maliklerden birinin yargılamanın (temyiz aşaması dahil) herhangi bir aşamasında paylaşmanın kat mülkiyeti kurulması (taksim) yoluyla yapılmasını istemesi durumunda, hâkim, 12. maddedeki belgeleri de tamamlattırıp taşınmaz mülkiyetinin kat mülkiyetine çevrilmesine ve paylar denkleştirilmek suretiyle bağımsız bölümlerin ortaklara ayrı ayrı özgülenmesine karar vermelidir.

Kat Mülkiyeti Kanunu hükümlerine uygun olarak üzerinde kat mülkiyetine elverişli yapı bulunan ortak taşınmazda kat mülkiyetine geçilebilmesi için, üzerindeki yapının mimari projesine uygun biçimde tamamlanmış ya da projesi olmamakla birlikte fiilî durumuna göre çizdirilmiş imara ve fenne uygunluğu ilgili makamca onaylanmış projesinin olması, bağımsız bölümlerinin başlı başına kullanmaya elverişli bulunması (M....), yapının tümünün kargir olması (M.50/...) ve her bir paydaşa en az bir bağımsız bölüm düşmesi, ayrıca 12. maddede yazılı belgelerin (belediyeden onaylı proje, yapı kullanma belgesi ve yönetim planı) tamamlattırılması gerekmektedir. Bu koşulların gerçekleşmesi durumunda anılan Kanunun 10. maddesinin beşinci fıkrası hükmünce taşınmazda kat mülkiyetine geçilebilecek ve açılan davada ortaklığın bu yolda giderilmesine karar verilebilecektir.

Yargıtayın yerleşmiş uygulamalarında, tamamlanmış yapının fiilî durumu ile onaylı projesi arasında aykırılıkların bulunması ya da yapının imara uygun ancak projesiz inşa edilmiş olması veya bir kısım bağımsız bölümlerin başlı başına kullanılmaya elverişli halde bulunmaması gibi kat mülkiyeti kurulmasına engel oluşturan eksikliklerin mevcut olduğu durumlarda bu eksikliklerin giderilip yasal koşullara uygun hale getirilmesi mümkün ise bunun isteyen tarafa tamamlattırılması yoluna gidilmesi gerektiği kabul edilmektedir.