muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/110, Karar No: 2010/161, Tarih: 29.06.2010

Murat Bilge; Ünye İlçesinde taksicilik yaparım. Olayın meydana geldiği tarihte benim arabam olay yerine yakın bir yerde park halindeydi. Burada kavga eden şahıslar benim aracımın dikiz aynasını kırmışlar, kırılma olayını ve kavgayı görmedim. Daha sonra Ozan'ın dükkânına gittim, içerisi bayağı kalabalıktı, polislerde vardı, tek tanıdığım Ozan olduğu için Ozan'a aynayı kimin kırdığını sordum, O da bilmediğini söyleyerek, ertesi gün gel aynanın parasını benden al dedi. Ben de ertesi gün Ozan'ın dükkânına gittim ve kırılan aynanın parasını Ozan'dan aldım,

Şeklinde beyanda bulunmuşlardır.

Gözaltı takip formlarına göre, sanıklar Mehmet Tosun, O... B... ve Olgun Çelik'in, 12.02.2009 günü saat 23.45'de, konut dokunulmazlığını ihlal ve kasten yaralama suçlarından gözaltına alındığı,

Yakalama ve gözaltına alma formlarına göre, Olgun Çelik'in 12.02.2009 günü saat 23.15'de, O... B...'un 23.45'de, Mehmet Tosun'un ise 23.15'de yakalandıkları anlaşılmaktadır.

Mağdurlar hakkında düzenlenen 12.2.2009 tarihli raporlarda;

Mağdur O... Karaman, mağdur C...... A, mağdur B... Ü... ve mağdur A... G...'ün vücutlarının muhtelif yerlerinde yaralar olduğu ve bu yaraların BTM ile giderilebileceği belirtilmiştir.

Sanıklar hakkında düzenlenen 13.02.2009 tarihli adli raporlarda;

Olgun Çelik'in, vücudunda herhangi bir darp ve cebir izine rastlanmadığı, 217 promil alkollü olduğu,

Mehmet Tosun'un, kafasındaki şişlik nedeniyle BTM ile giderilebilecek şekilde yaralandığı,

O... B...'nun ise, 170 promil alkollü olduğu, omzunda hafif hassasiyet olduğu BTM ile giderilebilecek şekilde yaralandığı,

Bilgilerine yer verilmiştir.

Uyuşmazlık konuları hakkında karar verilebilmesi için öncelikle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun yapısının incelenmesinde zorunluluk bulunmaktadır.

Her ne kadar Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının kapsamına göre 1. uyuşmazlık nedeni, sanıkların mağdurlar C...... A ve A... G...'e yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma eylemlerinde 5237 sayılı TCY'nın 43/2. maddesinin uygulanma olanağı bulunup bulunmadığına ilişkin ise de, öncelikle sabit olan eylemin hangi suçu oluşturduğu ve bu suç tipine göre somut olayda 5237 sayılı TCY'nın 43/2. maddesinin uygulanma koşullarının bulunup, bulunmadığı değerlendirilmesi gerekmektedir.

Her ne kadar Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının kapsamına göre 1. uyuşmazlık nedeni, sanıkların mağdurlar C...... A ve A... G...'e yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma eylemlerinde 5237 sayılı TCY'nın 43/2. maddesinin uygulanma olanağı bulunup bulunmadığına ilişkin ise de, öncelikle sabit olan eylemin hangi suçu oluşturduğu ve bu suç tipine göre somut olayda 5237 sayılı TCY'nın 43/2. maddesinin uygulanma koşullarının bulunup, bulunmadığı değerlendirilmesi gerekmektedir.

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu, 5237 sayılı TCY'nın, İkinci Kitap, Hürriyete Karşı Suçlar'a ilişkin Yedinci Bölüm'de 109. maddesinde düzenlenmiştir. 765 sayılı TCY'nın, 179, 180, 181, 182, 429, 430 ve 431. maddelerinde düzenlenmiş bulunan suçlar, benzer bir biçimde 5237 sayılı TCY'nın 109. maddesinde yaptırıma bağlanmıştır. Altı fıkra halinde düzenlenen maddenin birinci fıkrasında, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun temel şekli, ikinci fıkrasında, suçun cebir, tehdit veya hile ile işlenmesi nitelikli hal olarak, üçüncü fıkrasında ise, altı bend halinde, suçun silahla, birden fazla kişi ile birlikte, kişinin yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle, kamu görevinin sağladığı nüfuz kötüye kullanmak suretiyle, üstsoy, altsoy veya eşe karşı, çocuğa ya da beden veya ruh bakımından kendini savunamayacak durumda bulunan kişiye karşı işlenmesi nitelikli haller olarak yaptırıma bağlanmış, dördüncü fıkrasında, suçun netice sebebiyle ağırlaşmış haline, beşinci fıkrasında, cinsel amaçla işlenen özgürlüğü kısıtlama suçuna yer verilmiş, altıncı fıkrasında ise, suçun işlenmesi amacıyla veya sırasında kasten yaralama suçunun sonucu itibariyle ağırlaşmış hallerinin gerçekleşmesi halinde, ayrıca bu suça ilişkin hükümlerin de uygulanacağı belirtilmiştir.

Maddenin birinci fıkrası; "Bir kimseyi hukuka aykırı olarak bir yere gitmek veya bir yerde kalmak hürriyetinden yoksun bırakan kişiye ....cezası verilir" hükmünü taşımaktadır.

Bu suç ile cezalandırılmak istenen husus, bireylerin hareket özgürlüğünün hukuka aykırı biçimde kaldırılması, kısıtlanmasıdır. Nitekim bu husus madde gerekçesinde de, "bu suç ile korunan hukuki değer, kişilerin kendi arzusu ve iradesi çerçevesinde hareket edebilme hürriyetidir" şeklinde belirtilmiştir. Suçun maddi unsuru, kişinin özgürlüğünden yoksun bırakılmasıdır. Bu fiil, failin doğrudan doğruya veya dolaylı hareketleriyle ve çeşitli araçlar kullanılarak gerçekleştirilebilir. Sonuç ise, mağdurun hareket etme ya da yer değiştirme özgürlüğünün kaldırılması biçiminde kendini gösterir. Serbest hareketli bir suç olduğundan, maddi anlamda özgürlüğün kaldırılması sonucunu doğurabilecek her türlü hareket ile işlenebilir.

Özgürlüğün sınırlandırıldığı yer başlı başına suçun gerçekleşmesi bakımından önemsizdir; gerçekten failin ya da mağdurun veya başkalarının mülkiyetinde olması; açık ya da kapalı bulunması; üzüntü verici ya da tedavi edici (curativo) veya şeref kırıcı vb. nitelikli bir yer olması arasında herhangi bir fark yoktur. Menkul yer olabilir; gemi, otomobil vb. olabilir. Sözgelimi, mağdurun kapatıldığı yerden kurtulması için yüksek pencerelerden atlamasının, gece bekçisinin gözetiminden ayrılmasının, saldırgan köpeklerden kurtulmasının ya da edebe aykırı bir kılıkta uzaklaşmasının zorunluluğunun söz konusu bulunduğu hallerde olduğu gibi. (Erol Cihan, Kişisel Özgürlüğü Sınırlama Cürmü, İÜHFM, 1975, sy. 57)

Öte yandan, özgürlüğü sınırlama süresi konusunda TCY'da herhangi bir açıklama bulunmamaktadır. Ancak, kişisel özgürlükten yoksun bırakma kavramı, anlık olmayan bir süreyi zorunlu olarak içerir ve fiil ile sonucun hukuken kabul edilebilecek bir zaman müddetince sürmesini gerektirir. Bu bakımdan, her olayda sürenin, hem fail hem mağdur açısından kişiyi özgürlüğünden yoksun bırakma niteliğini taşıyıp taşımadığının, hareketin ağırlığı, önemi ve ciddiyeti ile birlikte hâkim tarafından değerlendirilerek belirlenmesi gerekir.

Özgürlüğü sınırlama suçunun manevi unsuru ise, failin, mağduru kişisel özgürlüğünden yoksun bırakmaya yönelik hareketleri gerçekleştirmeyi istemesini ve bilmesini içeren genel kasttır. Yasanın metninden ve ruhundan da anlaşılacağı üzere, suçun oluşumu için özel kast (saik) aranmaz. Bu görüş öğretide (Erman-Özek, Kişilere Karşı İşlenen Suçlar, İst-1994, sy. 130, Prof. Dr. A... Önder, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, 4. Bası, İst-1994, sy.31, Prof. Dr. Durmuş Tezcan - Doç. Dr. Mustafa Ruhan Erdem - Yrd. Doç. Dr. Murat Önok, Teorik-Pratik Ceza Hukuku, Ankara-2008, sy. 363 vd., Prof. Dr. Mehmet Emin Artuk, Prof. Dr. Ahmet Gökcen, Doç.Dr. A.Caner Yenidünya, Ceza Hukuku Özel Hükümler, Ankara-2010, sy. 275 vd., Dr. R... G..., Hürriyeti Tahdit Suçları, Ankara-2002, sy. 87) ve yargısal kararlarda da (CGK'nun 03.12.2002 gün ve 288-419, 23.01.2007 gün ve 275-9 sayılı kararları) benimsenmiştir.

Esasen kural olarak, failin suç saydığı bir sonucu bilmesi, istemesi ve bu suretle harekette bulunması, kastın varlığı açısından yeterlidir. Ayrıca, sonucun yasaya veya hukuka aykırı olduğunu bilme şartı aranmaz. Ancak, kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçu bakımından yasamız, eylemin "hukuka aykırı" işlenmesini şart koştuğundan, failin bu şekilde hareket ettiğini bilmesini ve istemesini aramaktadır. Bu durumda, failin, işlediği fiilin hukuka aykırılık bilincine de sahip olması gerekmektedir. Hâkim, suçun manevi unsuruna dâhil olan "hukuka aykırılık bilinci"ni elbette araştıracaktır.

Yasanın hukuka aykırılık şartını failin iradesi ile ilgili olarak açık bir şekilde aradığı bu gibi hallerde, failin, fiilin gayrımeşru olduğunu bilmesi, kast kavramı içine girer. (Pisapia'ya atfen Dr. R... G..., Hürriyeti Tahdit Suçları, 2002, sy. 89) Başka bir deyişle, manevi unsur, yani kusurluluk, hukuka özel aykırılığı kapsamına alır.

Fakat, hukuka aykırılık bilinci özel kasıtla karıştırılmamalıdır. Fail, suç tipinin objektif unsurlarını bilerek ve isteyerek gerçekleştirdiği halde, eylemde hukuka aykırılık bilincinin bulunmaması nedeniyle, kastının varlığı kabul edilemese dahi, bu durum suçun özel kasıtla işlenebileceği anlamını taşımaz. (Prof. Dr. A... Önder, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, 4. Bası, İst.-1994, sy. 32)

Bu suç tipi ile zincirleme suç ilişkisine gelince;

5237 sayılı TCY'nın 43/3. maddesinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanamayacağı suçlar arasında aynı Yasanın 109. maddesinde düzenlenen kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçuna yer verilmemiş olduğundan, koşulları bulunduğunda, kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçu yönünden de 5237 sayılı Yasanın 43/1-2 maddelerinin uygulanmasına yasal engel bulunmamaktadır.

Aynı mağdurun, değişik zamanlarda, aynı suç işleme kararıyla hürriyetinden yoksun bırakılması halinde 5237 sayılı TCY'nın 43. maddesinin 1. fıkrası, failin aynı suç işleme kararının icrası düşüncesiyle, tek bir fiille birden fazla kişiyi özgürlüğünden yoksun bırakması halinde ise aynı maddenin 2. fıkrası uygulama olanağı bulunacaktır. Örneğin, bir odada bulunanların üzerine kapının kilitlenmesi suretiyle suçun işlenmesi, bir otobüsün hareket halinde iken durdurulması suretiyle yolcuların özgürlüğünün kısıtlanması, bir uçağın kaçırılması, hallerinde somut olayın gerçekleşme biçimi de nazara alınarak, 43. maddenin 2. fıkrası uygulanabilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanıklar O... B..., O... Ç...ve M…

… T…

…'un, olaydan bir gün önce O... B...'na ait internet cafenin önünde meydana gelen olaydan sorumlu tuttukları mağdurlara ders vermek amacıyla, mağdur B... Ü...'in evde olmadığı bir sırada geceleyin mağdurun rızasına aykırı olarak evinin kapı kilidini kırarak içeriye girip, mağdur Bayram'ı beklemeye başladıkları, mağdur B…

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanıklar O... B..., O... Ç...ve M…

… T…

…'un, olaydan bir gün önce O... B...'na ait internet cafenin önünde meydana gelen olaydan sorumlu tuttukları mağdurlara ders vermek amacıyla, mağdur B... Ü...'in evde olmadığı bir sırada geceleyin mağdurun rızasına aykırı olarak evinin kapı kilidini kırarak içeriye girip, mağdur Bayram'ı beklemeye başladıkları, mağdur B…

…'ın saat 20:30 sularında eve gelmesi üzerine hep birlikte mağduru darp ettikleri, yaralamanın konut içinde gerçekleşmesi nedeniyle bu eylemlerin devamı süresince gerçekleştirilen fiiller, doğal olarak mağdurun direncini yok ederek, bir yere gitmek veya bir yerde kalmak özgürlüğünü sınırlandırmış ise de, yaralama suçu esnasındaki bu davranışlarda, sanıkların mağdurların özgürlüklerini daralttıkları bilinç ve iradesiyle hareket ettikleri kabul edilemez, ancak, mağdur Bayram'ın bir gün önce gerçekleşen olayın faili olmadığının anlaşılması üzerine, bir gün önceki olayda bulunduğuna inanılan mağdur C...... A'in, mağdur B... Ü...'e telefonla aratılarak, gelmesinin istenmesi, mağdur C...... 'e ulaşılamaması nedeniyle, mağdur B... Ü...'in evden ayrılmasına engel olunması, bilahare telefonunda cevapsız arama gören mağdur C...... 'in, B... Ü...'i araması üzerine, mağdur Bayram'ın sanıklardan korkarak gerçek durumu, C...... 'e söylemeksizin eve gelmesini istemesi ve bu sırada da mağdur Bayram'ın özgürlüğünün rızasına aykırı olarak sanıklar tarafından kısıtlanması, bu mağdur açısından kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçunu oluşturmaktadır. Karşılıklı telefon irtibatından bir süre sonra mağdur C...... 'in, yanında arkadaşı olan ve olayla ilgisi bulunmayan A... G...'le birlikte olay yerine gelmesi üzerine, sanıkların her iki mağdura saldırıp ellerindeki sopa ve telle yaralamaları, bu esnada her üç mağdurun evde tutulması, bir süre sonra mısırcı O... kim diyerek kardeşi C...... 'e, mağdur O...'a telefon ettirilerek O...'ın gelmesinin istenmesi, O... gelinceye kadar olayla ilgisi bulunmayan mağdur Ayhan'ın da, özgürlüğünün kısıtlanması olguları birlikte değerlendirildiğinde, bu mağdurlara karşı gerçekleştirilen yaralama ve akabinde diğer mağdur O... gelinceye kadar evde tutulmaları eylemlerinin 5237 sayılı TCY'nın 109/2-3-b maddesinde yaptırıma bağlanan özgürlüğü kısıtlama suçunu oluşturduğu, 5237 sayılı TCY'nın 43/2. maddesinin uygulanabilmesi için tek bir fiille aynı suçun birden fazla mağdura karşı işlenmesi gerektiği, gerek mağdur C...... 'e gerekse olaydan habersiz olarak konuta gelen mağdur Ayhan'a yönelik hareketlerin tek fiil kapsamında değerlendirilemeyeceği, bu itibarla Yargıtay C.Başsavcılığının, sanıkların mağdur C...... A ve A... G...'e yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma eylemlerinde 5237 sayılı TCY'nın 43/2. maddesinin uygulanması gerektiğine ilişkin itiraz nedeninin yerinde olmadığı ve reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmaktadır.

Çoğunluk görüşüne katılmayan altı Kurul Üyesi Yargıtay C.Başsavcılığı itirazında ileri sürülen nedenlerle, Kurul Üyesi O.Y...ise, her üç mağdura yönelik hürriyetten yoksun bırakılma suçlarında, 5237 sayılı TCY'nın 43/2. maddesi ile uygulama yapılarak, sanıkların yalnızca bir kez cezalandırılması gerektiği görüşüyle itirazın kabulü yönünde karşı oy kullanmışlardır.

Diğer itiraz nedenine gelince;

Mağdur O...'ın telefonla aranması ve O...'ın eve gelmesi üzerine, sanıklar O... B..., M…

…T…

… ve O... Ç...tarafından, silahtan sayılan sopalarla darp edilerek, BTM ile giderilebilecek şekilde yaralandığı, dışarıdan sesler duyan tanık İdris Karayiğit'in içeriye girmesi ile de, sanıkların bu mağdura karşı eylemlerinin sonlandığı, bu şekilde gerçekleşen olayda, özgürlüğü sınırlama süresi konusunda TCY'da herhangi bir açıklama bulunmamakta ise de, kişisel özgürlükten yoksun bırakma kavramı, anlık olmayan bir süreyi zorunlu olarak içerdiğinden, fiil ile sonucun hukuken kabul edilebilecek bir zaman müddetince sürmesi gerekmektedir. Somut olayda, mağdurun eve gelişi ile kendisine karşı yaralama fiilleri arasında geçen zaman süreci tam olarak saptanamamış, sanıkların mağduru özgürlüğünden yoksun bırakma bilinç ve iradesiyle hareket ettikleri hususu da, bu suç yönünden yapılan soruşturmanın yetersizliği nedeniyle kuşkulu kalmıştır. Kuşku sanık lehine yorumlanır ilkesi uyarınca, var olan kuşkunun sanıklar lehine yorumlanması ile bu mağdura yönelik eylemlerin yaralama boyutunu aşıp, kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçu aşamasına ulaşmadığının kabulünde zorunluluk bulunmaktadır. Bu itibarla itiraz nedeni yerinde olup, kabulüne karar verilmelidir.

Bu itiraz nedeni yönünden ise, üç Kurul Üyesi yerel mahkeme hükmünün isabetli olduğu gerekçeleriyle, Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının reddi yönünde oy kullanmıştır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay C. Başsavcılığı itirazının,

a) Mağdurlar C...... A ve A... G...'e yönelik eylemler yönünden REDDİNE,

b) Mağdur O... Karaman'a yönelik eylemler yönünden ise KABÜLÜNE,

2- Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 25.12.2009 gün ve 14088-16644 sayılı onama kararının, sanıkların mağdur O... Karaman'a yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönünden KALDIRILMASINA,

3- Ünye Asliye Ceza Mahkemesinin 04.05.2009 gün ve 141-348 sayılı hükmünün, sanıkların mağdur O... Kahraman'a yönelik eylemlerinin, kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçunu oluşturmayıp, yaralama suçunu oluşturması nedeniyle BOZULMASINA,

4- Dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C. Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.06.2010 günü yapılan müzakerede her iki itiraz nedeni yönünden de oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5709, Karar No: 2012/9349, Tarih: 03.05.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/5709 E.  ,  2012/9349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yağma eyleminin, silahla, birden fazla kişi tarafından birlikte ve gece işlendiğinin anlaşılması karşısında; aynı Yasanın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken, bu hususların dikkate alınarak alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin düşünülmemesi; Sanığın, evrakı ayrılan diğer sanıklarla birlikte yakınanın başına çuval geçirip yağma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işlediğinin anlaşılması karşısında, eylemin 765 sayılı TCK’nun 499. maddesinin 1. fıkrasının 2. cümlesinde yazılı yağma suçunu oluşturduğu, 5237 sayılı TCK’nda ise 149/1-a,c,h maddelerinde yazılı yağma suçu ile 109/2-3-a,b maddelerinde yazılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu halde, bu suçtan hüküm kurulmadan yalnızca yağma suçundan uygulama yapılması, sanığın önceden vermiş olduğu karar doğrultusunda diğer sanıklarla anlaşarak suça doğrudan katılıp suçu birlikte işledikleri gözetilmeden, hakkında 5237 sayılı TCK.nun 37/1. maddesi yerine, aynı Yasanın 39/1. maddesi ile uygulama yapılması, 5237 sayılı TCK.nun 150.maddesinin 2.fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde, 150.maddenin 2.fıkrasına düzenleme amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre,sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün, tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 03.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/649, Karar No: 2016/7069, Tarih: 10.03.2016

**12. Hukuk Dairesi         2016/649 E.  ,  2016/7069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Borçlunun kendisine yapılan satış ilanı tebliği işleminin usulsüz olduğunu ileri sürerek taşınmazın ihalesinin feshini talep ettiği, mahkemece istemin reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 21. maddesinin 1. fıkrasına göre; tebligat yapılabilmesi için muhatabın tebligat çıkarılan adreste ikamet etmekle birlikte, geçici olarak adreste bulunmadığının ve nedeninin, tevziat saatlerinden sonra geleceğinin tespiti ile bu tespitin tebliğ evrakına yazılması ve tebliğ memurunun, adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar heyeti veya meclisi üyeleri, kolluk amir ve memurlarından araştırarak beyanlarını tebliğ mazbatasına yazıp imzalatması, imzadan çekinmeleri halinde bu durumu yazarak imzalaması gerekir (Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmelik m.30/1).

Burada Yönetmeliğin 30. maddesi, tebliğ memuruna ilgilinin neden adreste bulunmadığını “tahkik etme” görevini yüklemiştir. Buna göre tebliğ memuru tahkik etmekle kalmayıp, bunu tevsike yönelik olarak yaptığı tahkikatın sonucunu tebliğ evrakına yazacak ve maddede açıkça belirtildiği üzere ilgilisine imzalatacaktır. Ancak bu şekilde yapılan işlemin usulüne uygun olup olmadığı, hakim tarafından denetlenebilir.

Somut olayda; satış ilanı borçluya 23.06.2015 tarihinde “Adrese gidildi. Adres kapalı. 3 nolu Muazzez Yılmaz muhatabın adreste ikamet ettiği, şuan nerede olduğu konusunda bilgisi olmadığını imzadan imtina ederek sözlü beyan etti. TK 21 mad. Gereği bağlı olduğu mah. muht. İmzasına tebliğ edildi. 2 nolu haber kağıdı kağıya yapıştırıldı. 3 nolu komşuya haber verildi ” şerhiyle tebliğ edilmiştir. Tebligat mazbatasında, muhatabın adreste bulunmama sebebi ve tevziat saatinden sonra adrese dönüp dönmeyeceği tespit edilmediğinden, tebiğ işlemi 7201 Sayılı Kanun'un 21/1. ve Tebligat Yönetmeliği'nin 30. maddesi gereğince usulsüzdür.

İİK'nun 127. maddesi uyarınca satış ilanının borçluya tebliği zorunlu olup, bu işlemin usulsüz olması ya da hiç yapılmamış olması tek başına ihalenin feshi nedenidir.

Bu durumda mahkemece, şikayetin kabulü ile ihalenin feshine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile istemin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir

İİK'nun 127. maddesi uyarınca satış ilanının borçluya tebliği zorunlu olup, bu işlemin usulsüz olması ya da hiç yapılmamış olması tek başına ihalenin feshi nedenidir.

Bu durumda mahkemece, şikayetin kabulü ile ihalenin feshine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile istemin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 10.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14946, Karar No: 2015/11675, Tarih: 16.12.2015

**14. Hukuk Dairesi         2014/14946 E.  ,  2015/11675 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı Migar Tatlıcı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Gerekçeli kararın davalılar ... ile ...'ya tebliğine ilişkin tebligat belgesinden tebliğ edilen kişilerin aynı konutta oturup oturmadıkları anlaşılamamaktadır. 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 16. maddesi hükmü dikkate alınarak gerekçeli kararın davalılar ... ile ...'ya usulüne uygun şekilde yeniden tebliği ile temyiz süresinin beklenmesi, daha sonra Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 16.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.