muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/4094, Karar No: 2012/6963, Tarih: 27.11.2012

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davacı yüklenicinin, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi dışında fazladan yaptığı imalat nedeniyle davalı arsa malike ait bağımsız bölümlerde değer artışı meydana gelmesi nedeniyle yapılan giderin arsa payı oranında davalıdan tahsili istemine ilişkindir. Eser sözleşmesi ve anılan sözleşmenin bir türü olan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde, yüklenici, özen borcu gereği olarak, yapımını yüklendiği inşaatı, iş sahibi ile yaptığı sözleşme hükümleriyle sözleşmenin eki olan onaylı projesine; fen ve sanat kurallarına, kendisine duyulan güvene ve öngörülen amaca uygun olarak tamamlayıp teslim etmekle yükümlüdür. Yüklenicinin özen borcu, hazırlık çalışmalarından eserin teslim edilmesine kadar devam eder. Yasal olması koşuluyla, inşaatın proje dışı genişletilmesi, arsa sahibi yahut sahipleri ile yükleniciye verilen bağımsız bölümlere aynı oranda yansımış ise, yüklenicinin fazla iş yaptığı kabul edilemez ve bu sebeple de ilave iş bedeli isteyemez. Dava konusu kapalı otopark ve yüzme havuzu nedeniyle yapılan fazla imalat, tüm bağımsız bölümlerin yararlanmasına tahsis edilmiş işlerdendir. Anılan yapıların taraflar arasındaki sözleşmede bulunmadığı, sözleşme dışı imalat olduğu da çekişme konusu değildir. Sözleşmeden farklı şekilde ve fazladan yapıldığı anlaşılan dava konusu işler nedeniyle yükleniciye isabet eden bağımsız bölümlerde de değer artışı oluşacağı tabii olduğuna göre Yargıtay’ın istikrar kazanmış uygulamalarıyla belirlendiği üzere, yüklenicin ortak yerlere yaptığı fazla imalat nedeniyle bedel isteminde bulunması mümkün değildir. Davanın, açıklanan gerekçelerle reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi doğru görülmediğinden, hükmün davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davalı yararına takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 27.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/21353, Karar No: 2007/3640, Tarih: 12.03.2007

**21. Hukuk Dairesi         2006/21353 E.  ,  2007/3640 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi     :  Çorum İş Mahkemesi

Tarih               :  14.09.2006
Yargıtay — Esas No: 2020/12047, Karar No: 2021/11188, Tarih: 29.03.2021

**4. Ceza Dairesi         2020/12047 E.  ,  2021/11188 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

1- Suç tarihi itibariyle, TCK’nın 106/1. maddesinin ilk cümlesinde düzenlenen tehdit suçuyla birlikte işlenen hakaret suçu uzlaşma kapsamında olmadığından, uzlaşma işlemleri yapılmamış ise de, tehdit suçundan beraat kararı verilmesi ve CMK’nın 253/1. ve 254. maddeleri uyarınca, soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı hakaret suçunun uzlaşmaya tabi olması karşısında, anılan maddelerde öngörüldüğü biçimde yöntemine uygun olarak uzlaşma önerisinde bulunulması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Uzlaşmanın sağlanamaması durumunda, 17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, CMK’ya 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5. maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yar alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14/01/2021 tarihli ve 2020/81 E. 2021/4 sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görülerek iptaline karar vermesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve CMK’nın 251/1. maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasanın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...’in temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak, başkaca yönleri incelenmeksizin HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 29/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/31544, Karar No: 2012/43744, Tarih: 17.12.2012

**3. Ceza Dairesi         2012/31544 E.  ,  2012/43744 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Dosya kapsamına göre sanığın, emniyette gözaltına alınma işlemi esnasında üstünün ve çantasının aranmasına mukavemet edip katılanın elini ısırarak yaralaması eyleminin, 5237 sayılı TCK'nin 265. maddesinde düzenlenen görevi yaptırmamak için direnme suçunu oluşturduğu gözetilmeden delillerin takdiri üst mahkemeye ait olmak üzere görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve o yer Cumuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 17.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4847, Karar No: 2015/17375, Tarih: 15.10.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/4847 E.  ,  2015/17375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Siirt 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/03/2014

NUMARASI : 2013/1059-2014/211

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

1-Değerlendirmede esas alınan tarla sebzeciliginde, o yörede hangi sebze ürünlerinin yetiştirildiği İl Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğü'nden,

2-Yetiştiriciliği yapılan her bir sebze ürünü için ayrı ayrı olmak üzere, dekar başına ortalama üretim miktarı ile değerlendirme tarihi itibari ile hasat zamanındaki ortalama toptan kilogram satış fiyatları ve dekar başına ortalama masrafı, aynı il müdürlüğü ile diğer resmi kurumlardan,

Sorulduktan sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2621, Karar No: 2012/13779, Tarih: 27.09.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/2621 E.  ,  2012/13779 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi(Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacılar vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacılar vek. Av. ... gelmiş, diğer taraftan kimse gelmemiş olduğundan onun yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacılar vekili, davalının davacı şirket ortağı iken hissesini 29.04.2009 tarihinde davacı ...'na devrettiğini , devir işlemi yapılırken davalının karar defterin de şirketin devir tarihine kadar olan alacak ve borçlarında sorumlu olduğunun belirtildiğini, davalının ortaklığı sırasında ve sonrasında şirketi bilerek zarara uğratıp, görevini kötüye kullandığını, hissesinin devrinden sonra dava dışı bankanın davacı şirketin kredi borcu olduğundan bahisle ihtar keşide ettiğini, sonrasında davalının bu borcu ödediği iddiası ile aleyhe icra takibine başladığını, oysa ödediği tutarın şirket borcu olmayıp şahsi harcamalarına ilişkin ve hisse devrinden sonraya ait olduğunu belirterek, davacıların borçlu olmadıklarının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı ... ile müvekkilinin diğer davacı şirket için banka tarafından verilen kredilere müteselsilen kefil olduklarını, müvekkilinin bankaya olan şirket borcunu ödemesinden sonra rücu istemiyle davacılar aleyhine icra takibine başladığını, istemin şirket ortaklığı ile ilgisi olmadığı gibi iddiaların da doğru olmadığını bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davacı şirketin dava dışı banka ile imzaladığı kredi sözleşmesine diğer davacı ile davalının müteselsilen kefil oldukları, bankanın hesap kat ihtarının taraflara keşide etmesinden sonra kefil olan davalının bankaya ödeme yaptığı davalının kefil sıfatıyla yapmış olduğu tutarı davacılardan rücu istemiyle icra takibine başlamasında hukuka aykırı bir yön olmadığı, dosya kapsamında banka ile imzalanmış sözleşmedeki kefalet sorumluluğunun başka bir sözleşmeyle bertaraf edildiği veya takibe konu borcun kredi sözleşmesinden kaynaklanmadığının davacı yanca ispatlanamadığı, davalının teklif olunan yemini de eda ettiği gerekçesiyle kanıtlanamayan davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacılar vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 27.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20313, Karar No: 2014/17231, Tarih: 22.10.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/20313 E.  ,  2014/17231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 Sayılı yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve ele geçen sigaralar yönünden sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4.fıkrası gereğince, cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, 5607 sayılı Yasaya muhalefetten yazılı şekilde hüküm kurulması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanık hakkında hükmolunan hapisten çevrili adli para cezasının taksitle tahsiline karar verilirken 5237 sayılı TCK.nun 52/4, 5275 sayılı yasanın 109 ve bu maddeye dayanılarak çıkarılan Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Tüzüğün 51.maddelerine aykırı olarak sanığın aleyhine ve infaz yetkisini de kısıtlar şekilde adli para cezasının hükmün kesinleşme tarihinden itibaren taksitlendirilmesine karar verilmesi,

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan gümrük idaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine dilekçe yazım ücretine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olup, bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8.maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi gereğince, hükmün 5 numaralı bendinde yer alan "hükmün kesinleşmesi tarihinden itibaren" ibaresi ile hüküm fıkrasından gümrük idaresi lehine hükmedilen dilekçe yazım ücretine ilişkin kısmın çıkarılması ve diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18544, Karar No: 2017/4805, Tarih: 07.06.2017

**14. Hukuk Dairesi         2015/18544 E.  ,  2017/4805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 11.04.2003 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali mera olarak sınırlandırılması talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 05.05.2003 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine vekili, dava konusu 459 ada 2 parsel sayılı taşınmazın evveliyatının mera olduğunu ileri sürerek tapu iptali ve tescil istemiyle dava açmıştır.

Davalı ... Belediyesi vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne, dava konusu taşınmazın davacı Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyada yer alan bilgi ve belgelerden dava konusu 901 mera parselinin kadastro tespiti sırasında 4875, 4943, 2822, 5192 parsel olarak tespit edildiği, imar uygulaması ve parselasyon sonucu 459 ada 2 no'lu parselin oluştuğu anlaşılmaktadır.

Davacı tarafın dayandığı Hakem dosyasında yapılan keşif sonucu alınan fen bilirkişi raporunda 459 ada 2 no'lu parselin toprak tevzi komisyonunun 901 no'lu mera parseli içerisinde kaldığı belirtilmiştir.

Görülüyor ki dava konusu taşınmaz 901 sayılı mera parselinden gelmektedir. İmar planı içindeki meralar planın onayıyla birlikte hukuki bakımdan mera niteliğini yitireceğinden, bu yerlerden genel hizmete ayrılanların (yol, park, yeşil saha gibi) belediye veya özel idareye bedelsiz terkini gerekir. İmar planında genel hizmetler dışında özel mülkiyete konu olabilecek konut, sanayi ve ticaret alanı olarak belirlenmiş alanlarda kalan meralar bu vasıflarını yitirmeleri halinde Hazine adına tescili gerekir. (Danıştay 1. Dairesinin 1988/328 E, 1989/19 K. sayılı mütalaası) Belediye adına tescili gerekmeyen yerler belediye veya gerçek ve özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş ise "Yolsuz Tescil" olacağından Hazine her zaman bu iddia ile dava açabilir. Ne var ki, başlangıçtaki tescil işlemi yolsuz tescil olsa da 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi hükmü koşulların oluşması halinde tescilin belediye veya gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına devam etmesi olanağı sağladığından, artık burada 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi şartları üzerinde durulması gerekir.

Anılan madde uyarıca işlem yapabilmesi için;

a)Mera, 4342 sayılı kanunun geçici 3. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği 03.05.2005 tarihi itibariyle Belediye ve mücavir alan sınırları içersinde bulunmalıdır. Zira bu tarih itibariyle köy sınırları içerisinde bulunan veya bu tarihten sonra Belediye ve mücavir alan sınırları içerisine alınan meralarda bu madde hükümlerinin uygulanma olanağı yoktur.

Anılan madde uyarıca işlem yapabilmesi için;

a)Mera, 4342 sayılı kanunun geçici 3. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği 03.05.2005 tarihi itibariyle Belediye ve mücavir alan sınırları içersinde bulunmalıdır. Zira bu tarih itibariyle köy sınırları içerisinde bulunan veya bu tarihten sonra Belediye ve mücavir alan sınırları içerisine alınan meralarda bu madde hükümlerinin uygulanma olanağı yoktur.

b)Mera, 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşmiş imar planı içerisinde kalmalıdır. Bu tarihten sonra imar planı içerisine alınan veya imar planı bulunmayan yerlerdeki meralarda bu madde hükmü uygulanmaz. Yasa hükmünde geçen "imar planından" maksat ise, her türlü ölçekteki plan yani nazım, uygulama veya mevzi imar planıdır.

c)Meranın, yerleşim yeri olarak işgal edilmesi, yani bu şekilde kullanılması, yerleşim ve işgal durumunun da 01.01.2003 tarihinden önce var olması gerekir. Bu tarihten sonra işgal edilerek yerleşim yeri olarak kullanılan meralarda bu madde hükmü uygulanamaz. Bu maddenin uygulanmasında "yerleşim yeri" kavramı konut, konaklama, turizm, sanayi, askeri ve benzeri amaçlar için kullanılmak üzere planlanarak yapılaşmış veya eskiden beri bu amaçlarla kullanılan şehir, kasaba ve beldelerin üzerinde yapılaşma bulunan yerleşik alanlarını ifade etmektedir.

d)Diğer bir koşul da; meranın, mera niteliği ile kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunmamasıdır.

Yukarıda belirtilen şartların varlığı duraksamaksızın saptanmadan Belediye, diğer kamu kuruluşları ile gerçek kişiler adına tescil edilmiş meraların mülkiyeti belediye, diğer kamu kuruluşları ve gerçek kişilere bırakılamaz.

Bu ilkeler çerçevesinde somut olaya bakıldığında;

Davacı Hazine vekili, dava konusu taşınmazın evveliyatının mera olduğunu ileri sürerek Hazine adına tescilini istemiştir.

Mahkemece, şehir plancısı, zirai bilirkişi, harita mühendisi ve inşaat mühendisi bilirkişi de bulundurularak dava konusu 459 ada 2 sayılı parsel üzerinde yeniden keşif yapılmalı, imar planı ve uygulama haritaları belediyeden getirtilmeli ayrıca 01.01.2003 tarihinden önce çekilen hava fotoğraflarından da yararlanılarak öncesi mera olan dava konusu taşınmazın mera niteliğini yitirip yitirmediği, 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesinde yazılı koşulların oluşup oluşmadığı ve özellikle yerleşim, işgal ve yapılaşmanın 01.01.2003 tarihinden önce var olup olmadığı incelenmeli, keşfi izlemeye olanak sağlayacak sayıda fotoğraf çekilerek dosyaya konulmalı, yapılan tüm araştırmalar neticesinde geçici 3. maddedeki koşulların oluştuğunun saptanması halinde dava reddedilmeli, aksi takdirde davanın kabulüne karar verilmelidir.

Tüm bu yönler bir yana bırakılarak yetersiz araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

Tüm bu yönler bir yana bırakılarak yetersiz araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07.06.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12065, Karar No: 2014/14334, Tarih: 23.09.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/12065 E.  ,  2014/14334 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 6. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 24/12/2012

NUMARASI : 2011/546-2012/313

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 24.12.2012 tarih ve 2011/546-2012/313 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı ile borcu üstlenen vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 23.09.2014 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davalı I.Bank A.Ş vekili Av. İ. G., borcu üstlenen TMSF vekili Av. E.D. ve asli müdahiller vekili Av. F.. K.. dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi B.Ş. tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin miras bırakanı olan müteveffa H.B. tarafından davalı bankaya devrinden önce E.A.Ş'nin İ. İstanbul Şubesi'ne 20.000 USD yatırdığını, anılan paranın talimatı olmaksızın banka yetkililerince dava dışı kıyı bankasına aktarıldığını, daha sonra bu mevduatın bankanın hakim hissedarlarına usulsüz kredi vermek suretiyle tüketildiğini, müvekkilinin zarara uğratıldığını ileri sürerek, bu meblağın bankaya yatırıldığı tarihten itibaren yürütülecek faizi ile birlikte müvekkiline ödenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, mudinin 2005 yılında vefat ettiği, diğer mirasçılar E. B. ve M. B.ın da davaya asli müdahil olarak katıldığı, uyuşmazlık konusu paranın 17.12.1999 vadeli döviz tevdiat hesabı açılarak yatırıldığı, aynı tarihte çekilerek davacı adına "off shore tahsil edilen" açıklaması ile hesap bakiyesinin sıfırlandığı ve bu paranın bankanın merkez şubesindeki ..USD-1 numaralı E. B. O. S. Ltd. hesabına aktarıldığı, davalı bankaca davacının parasını hesaben yurt dışına gönderilmiş gibi bir işleme tabi tutmak suretiyle E.bank Merkez Şubesi bünyesinde kalmasının sağlanmış olduğu, kıyı bankasına gönderilmiş gibi işleme tabi tutulan paranın aslında fiilen Kıbrıs'a gönderilmediği, davalı E. Bank A.Ş'nin hakim ortaklarına ait bir kısım şirketlere kredi verilmesi şeklinde aktarılmış olduğu, durumun ceza dosyası ile sabit bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, 20.000.00 USD'nin 15.11.1999 tarihinden itibaren 3095 Sayılı Yasanın 4/a maddesi gereğince yürütülecek yasal faizi ile birlikte 1/3'er miras payları oranında davalı adına borcu üstlenen TMSF'den alınıp davacı S.. Z.., davaya katılanlar E. B. ve M. B.'a verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı ile üstlenen vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, banka hesabındaki paranın tahsili istemine ilişkindir.

Kararı, davalı ile üstlenen vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, banka hesabındaki paranın tahsili istemine ilişkindir.

Uyuşmazlığa konu hesabın davacının mirasbırakanı H. B.'a ait bulunduğu, dosyaya ibraz edilen veraset ilamına göre anılan kişinin hesabın açılmasından sonra 24.07.2005 tarihinde öldüğü, geriye mirasçı olarak davacı ile sonradan payları oranında davaya katılan M. B. ve E. B.ı bıraktığı, davacının, davasını doğrudan hesabın tamamına ilişkin açmadığı, kendi payı olduğunu ileri sürdüğü hesabın 1/3 oranına tekabül eden miktara yönelik açtığı, bu miktar üzerinden harç yatırdığı, yargılama sırasında da diğer mirasçıların hesabın bakiye kısmına yönelik harç yatırarak davaya dahil olduğu hususları uyuşmazlık konusu değildir. Ancak, mevduat hesabı davacının ve yargılamaya katılanların mirasbırakanı H. B. adına olup, bu kişinin ölmesiyle terekesine dahil olmuştur. Mirasçılar, terekeye dahil bu hesap üzerinde iştirak halinde maliktirler. İştirak halinde mülkiyette mülkiyet hakkının tümü aynı anda birden fazla kişiye aittir. İştirak halinde mülkiyette paydaşlar, haklarını ve özellikle ortak mal üzerindeki tasarruf yetkilerini oy birliği ile verecekleri karara göre kullanabilirler. Dava açılması da bu anlamda önemli bir hukuki tasarruf niteliğinde olacağından, paydaşların hep birlikte hareketini zorunlu kılmaktadır. Mirasçılardan birinin terekedeki mal ve haklara ilişkin olarak yalnızca kendi payı oranında dava açması halinde, böyle bir davanın dinlenebilirliği bulunmamaktadır.

Bu durum karşısında, uyuşmazlığa konu hesabın iştirak halinde mülkiyete konu olduğu, hak sahiplerinden birinin kendi payına ilişkin açtığı davanın dinlenemeyeceği, esasen asli müdahale koşullarının da bulunmadığı dikkate alınıp, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre, davalı ve üstlenen vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ve üstlenen vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı ve üstlenen yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenle diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek olmadığına, takdir olunan 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı ve borcu üstlenen TMSF'ye verilmesine, 23.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.