muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2325, Karar No: 2024/2492, Tarih: 16.04.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/2325 E.  ,  2024/2492 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

SAYISI : 2023/177 E., 2023/412 K.

KARAR : Bozmaya uyularak hüküm tesisi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen boşanma davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının kısmen bozulmasına, kısmen onanmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda, kadın yararına yoksulluk nafakasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikler yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava ve cevaba cevap dilekçesinde; erkeğin eşini darp ettiğini, psikolojik baskı uygulayıp tehdit ettiğini, evden çıkarken eşinin telefonunu elinden alıp kapıyı üstüne kilitlediğini, kadının en son olayda darp edilmesi nedeniyle evden ayrıldığını iddia ederek tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki nedeniyle boşanmalarına ve kadın lehine aylık 2.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına hükmedilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı erkek vekili cevap dilekçesinde; erkeğin eşini ve çocuklarını sevdiğini, boşanmak istemediğini, kadının iki tokat nedeniyle evi terk ettiğini ve boşanma konusunda ailesinin etkisinde kaldığını iddia ederek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı erkek vekili cevap dilekçesi süresi içinde sunduğu dilekçe ile yetkili mahkemenin İstanbul mahkemeleri değil, Torbalı mahkemeleri olduğunu iddia ederek yetki itirazında bulunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

İlk Derece Mahkemesinin 2017/581 Esas, 2018/283 Karar sayılı kararı ile; davacı kadının davanın açılış tarihi itibariyle mernis adresinin başka şehirde olduğu ve adresini dava tarihinden sonra İstanbul’a taşıdığı gerekçesiyle; İstanbul mahkemelerinin yetkisizliğine ve dosyanın yetkili Torbalı Aile Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Gönderme Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yetkisizlik kararına karşı davacı kadın vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuş ve bölge adliye mahkemesince; yetki itirazının ön sorun gibi incelenerek karar verilmesi, taraflara bu konuda delillerini bildirmeleri için süre tanınması gerekirken, adres kayıt sistemindeki adres değişiklik tarihine göre karar verilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle; yetkisizlik kararının kaldırılarak dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

C. İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı

C. İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı

1.Davalı erkeğin yetki itirazı İlk Derece Mahkemesinin 11.03.2021 tarihli duruşmasında reddedilmiştir.

2. İlk Derece Mahkemesinin14.12.2021 tarihli kararı ile; eşini darp eden, hakaret eden ve onu tehdit eden erkeğin tam kusurlu olduğu, kadının boşanmakla yoksulluğa düştüğü ve kadının dilekçelerin karşılıklı verilmesi aşamasından sonra talep ettiği tazminatlar hakkında karar verilmesine yer olmadığı kararı verilmesi gerektiği gerekçesiyle; davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, aylık 300,00 TL tedbir ve 500,00 TL yoksulluk nafakasının erkekten alınarak kadına verilmesine ve kadının tazminat talepleri hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen son kararına karşı süresi içinde tarafların vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde; erkeğin kusurlarının ağır olduğunu, eşinden mal kaçırmak için İskenderun’daki evini ve arabasını sattığını, bir firmada çalıştığını, aynı zamanda bu firmanın ortağı olduğunu, şirketin sosyal medya hesabında davalının telefonunun kayıtlı olduğunu, başkalarına muvazaalı olarak sattığı evlerden geliri olduğunu, tazminatlar yönünden verilen kararın hatalı olduğunu, kadına bu yönden ıslah dilekçesi vermesi için süre verilmediğini belirterek; nafakaların miktarı ve tazminatlar hakkında verilen karar yönünden istinaf başvurunda bulunmuştur.

2.Davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde; yetki itirazının reddinin yerinde olmadığını, yetkili mahkemenin Torbalı mahkemeleri olduğunu, erkeğin eşini tehdit etmediğini, şiddet uygulamadığını, ortak çocuğun annesinin etkisi ile doğru beyanda bulunmadığını, davalının yeşil kartlı olduğunu, hükmedilecek nafakaları ödeyebilecek maddî gücünün bulunmadığını belirterek; davanın kabulü, kusur belirlemesi ve nafakalar yönünden istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 05.04.2022 tarihli kararında; kadının İstanbul’a yerleşmek niyetiyle gitmiş olması nedeniyle yetki itirazının reddinin, davalı taraf cevap dilekçesinde tanık deliline dayanmamış olduğundan tanıklarının dinlenmemesinin, dosya kapsamındaki delillere göre İlk Derece Mahkemesinin kusur belirlemesinin ve davacı tarafın dava dilekçesinde tazminat haklarını saklı tutup dilekçelerin karşılıklı verilmesi aşamasından sonra sunduğu dilekçe ile tazminat talebinde bulunmuş olması nedeniyle tazminatlar hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesinin yerinde olduğu gerekçesiyle; tarafların istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı kadın vekili nafakaların miktarı ve tazminatlar yönünden, davalı erkek vekili davanın kabulü, kusur belirlemesi ve nafakalar yönünden temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Dairemiz 10.01.2023 tarihli ilamı ile tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davacı kadın yararına takdir edilen yoksulluk nafakasının az olduğundan bahisle Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının yoksulluk nafakası yönünden bozulmasına, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin onanmasına karar vermiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; bozma ilamı gereğince davacı için yargılama sırasında takdir edilen aylık 300,00 TL tedbir nafakasının karar tarihinden itibaren aylık 1.000,00 TL'ye çıkarılmasına, karar kesinleştikten sonra aynı miktarda nafaka bedelinin yoksulluk nafakası olarak davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı kadın vekili, kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek yoksulluk nafakasının miktarı ve güncel vekâlet ücretine hükmedilmemesi yönlerinden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı erkek vekili, kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek kusur belirlemesi, nafaka miktarı ve vekâlet ücreti yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, açılan boşanma davasında kadın yararına hükmedilen yoksulluk nafakasının miktarı ile vekâlet ücreti noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 175 inci maddesi, 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu, 370 inci ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinin artık mümkün olmadığı gibi bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak oluşturan yönlerin de yeniden incelenmesinin hukuken mümkün olmadığı anlaşılmakla; davalı erkeğin tüm, davacı kadının aşağıdaki paragrafın kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre kadın yararına takdir edilen yoksulluk nafakası azdır. Mahkemece 4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının kadın lehine hükmedilen yoksulluk nafakasının miktarı yönünden BOZULMASINA,

2.Davalı erkek vekilinin tüm, davacı kadın vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde temyiz eden Hülya'ya iadesine,

Aşağıda yazılı temyiz karar harcının temyiz eden ...'e yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

16.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2009/14822, Karar No: 2010/2296, Tarih: 23.02.2010

**10. Hukuk Dairesi         2009/14822 E.  ,  2010/2296 K.**

**"İçtihat Metni"**

.......

Davacı Kurum, iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelirin 506 Sayılı Yasanın 26 ve 10. maddeleri uyarınca tazminine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, Anayasa Mahkemesi iptal kararı çerçevesinde yapılan bozma ilamına uyarak yazılı biçimde davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı Kurum avukatının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, iş kazasından doğan rücu tazminatı istemine ilişkin olup, mahkemece verilen önceki hüküm, Dairemizin 21.05.2008 gün 2008/5753-6857 sayılı ilamıyla “506 sayılı Kanunun 26/1.inci maddesindeki ‘...sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarlarla sınırlı olmak üzere...’ bölümünün, Anayasa Mahkemesince 23.11.2006 tarih ve 2003/10 Esas 2006/106 Karar sayılı kararı ile iptal edilmiş olması karşısında, Kurumun bu maddeden doğan rücu hakkının, ‘halefiyete’ değil, ‘kanundan doğan basit rücu hakkına’ dayandığının kabul edilmesi ve bu kabul çerçevesinde, Kurumun rücu alacağının, ilk peşin değerin kusura tekabül eden miktarıyla sınırlı bulunmasına, öte yandan, kesinleşen önceki rücu davalarında hükmolunan miktarın mahsubu yapılırken, sigortalıya bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinin esas alınması gerektiğine; şayet ilk peşin sermaye değerli gelirle birlikte artışlara da hükmedilmişse, artışların hükmolunacak rücu tazminatından mahsup edilmesine olanak bulunmamasına, bu çevrede meseleye fiili ödemeler açısından bakıldığında ise, fiili ödemenin mevcudiyeti halinde, Kurumun talep edebileceği miktarın hesabının da aynı şekilde gerçekleştirilmesi gerekmekte olup; şayet, ilk peşin sermaye değerli gelirin kusur karşılığı, fiili ödeme miktarından düşük

./..

ise, o takdirde ilk peşin sermaye değerine itibar edilmesi; aksine, fiili ödeme miktarı ilk peşin değerden düşük ise o takdirde de fiili ödeme miktarının esas alınması gerektiğine, sigortalının, kaza tarihi itibariyle oluşan %53 oranındaki işgöremezlik derecesinin kesinleştiği gözetilerek, bu orana göre Sosyal Yardım Zammı dahil sigortalıya bağlanması gereken ilk peşin sermaye değerli gelir tutarının Kurumdan sorulup, bildirilecek tutara davalıların %90 olan toplam kusur oranları uyarlanarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğine” işaret edilerek bozulmuştur.

Temyize konu dava, ilk rücu davası olup, davanın yasal dayanağının 506 sayılı Yasanın 26. maddesi olduğunun daha önceki bozma ilamı ile belirlenmesi, eldeki davada ise yukarıda açıklanan bozma ilamına uygun olarak yapılan yargılama süreci sonunda, Kurumca bildirilen 1172,54 TL ilk peşin değerli gelirin %90 kusur karşılığı olan 1.055,28 TL’sinin hüküm altına alınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Ancak, Anayasa Mahkemesinin iptal kararlarının Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi ile birlikte, elde bulunan ve kesinleşmemiş tüm davalarda uygulanmasının zorunlu olması karşısında, iptal kararının Resmi Gazetede yayınlandığı 21.03.2007 tarihinden sonra, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 76. maddesi uyarınca, yürürlükteki yasaları uygulamakla yükümlü bulunan mahkemelerin ve giderek Yargıtay’ın, iptal kararı ile yürürlükten kalkan bir yasa maddesine dayanarak inceleme yapma ve karar verme yetkisi bulunmadığından; davanın açıldığı tarihteki mevzuat ve içtihatlara uygun olarak açılan davanın, anılan iptal hükmü nedeniyle oluşan hukuksal durum gereğince reddine karar verilmesinde, tarafların sorumluluğu bulunmadığı halde; davacı Kurumun davada haksız çıkan taraf olarak nitelenip vekâlet ücreti ile sorumluluğuna hükmedilmiş olması, usul ve yasaya aykırı görülmüştür.

Ne var ki; bu hususların düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ:Hüküm fıkrasının, davacı Kurum aleyhine vekâlet ücretini düzenleyen (7) no’lu bendinin tamamen silinerek hüküm fıkrasından çıkarılmasına ve kararın bu biçimiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23.02.2010 gününde oy birliğiyle karar verildi.

......
Yargıtay — Esas No: 2013/18855, Karar No: 2014/1069, Tarih: 21.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/18855 E.  ,  2014/1069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/03/2013

NUMARASI : 2012/1026-2013/518

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Taşınmazın tarım arazisi niteliğinde kabulü ile olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin tespit edilmesi, üzerinde bulunan binalara ve ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumlarına göre değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda münavebe ürünü olarak kabul edilen buğday ve mısırın, taşınmazın bir dekarından elde edilebilecek brüt gelirinden indirilmesi gereken üretim masraflarının, Türkiye ortalaması dikkate alındığında, brüt gelirin 1/3'ü oranında olması gerektiği gözetilmeden, daha fazla miktarda üretim masrafı yapıldığının kabulü ile az bedel tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12764, Karar No: 2015/30428, Tarih: 03.06.2015

**4. Ceza Dairesi         2015/12764 E.  ,  2015/30428 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2014/80110

MAHKEMESİ : Bilecik Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/04/2013

NUMARASI : 2012/426 (E) ve 2013/305 (K)

SUÇ : Tehdit

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık tarafından mahkemeye sunulan dilekçede eski hale getirme istemi ile birlikte temyiz talebinde de bulunulduğu anlaşılmakla; CMK’nın 42. maddesi gereğince temyiz hakkını elde etmeye yönelik eski hale getirme istemi hakkında karar vermeye temyiz incelemesini yapacak olan Yargıtay'ın yetkili olması karşısında, gerekçeli kararın yöntemine göre tebliğ edilmediğine ilişkin olarak dile getirilen düşünceler yerinde görülmeyerek yapılan incelemede;

Temyiz dilekçesinin süresi içinde verilmediği anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca sanık M.. Ç..'in tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE, 03/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16001, Karar No: 2014/12352, Tarih: 18.06.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/16001 E.  ,  2014/12352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresi'nin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesi uyarınca, hüküm fıkrasından Gümrük İdaresi lehine hükmedilen vekalet ücreti kısmının çıkarılması ve diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18.06.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28072, Karar No: 2014/24682, Tarih: 22.10.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/28072 E.  ,  2014/24682 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 4. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/08/2014

NUMARASI : 2014/386-2014/487

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ...tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından, çeke dayalı olarak İzmir İcra Müdürlüğü'nde kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile icra takibine başlandığı, örnek 10 numaralı ödeme emrinin tebliği üzerine borçlunun yasal sürede icra mahkemesine yaptığı başvuruda, Çorum İcra Dairesinin yetkili olduğunu ileri sürerek yetkiye itiraz ettiği, mahkemece yetki itirazının reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

İİK'nun 50/1. maddesine göre, para ve teminat borçlarına ilişkin icra takiplerinde yetkili icra dairesi, HMK'nun 447/2. maddesi atfıyla aynı Kanunun yetkiye dair hükümleri kıyas yolu ile uygulanmak sureti ile belirlenir. Ayrıca, takip dayanağı akdin yapıldığı yer icra dairesi de yetkilidir. Buna göre, çeke dayalı takip, genel yetkili yer olan borçlunun yerleşim yerindeki icra dairesinde (HMK. md.6), muhatap bankanın bulunduğu yer, ödeme yeri sayıldığından buradaki icra dairesinde (HMK. md. 10) ve ayrıca İİK.nun 50/1. md. uyarınca çekin keşide edildiği yerdeki icra dairesinde yapılabilir.

Hukuk Genel Kurulu'nun 15.01.2014 tarih ve 2013/12-476 esas 2014/5 karar sayılı kararında, ihtiyati haciz kararını veren mahkemenin bulunduğu yer icra dairesinde takip yapılabileceğine ilişkin İİK'nun 50. maddesi yollaması ile kıyasen uygulanması gereken 1086 sayılı HUMK'nun 12. maddesinin, 6100 sayılı HMK'da karşılığı olan bir düzenleme bulunmadığı ve bu nedenle, ihtiyati haciz kararının uygulanmasından sonra bu kararı veren mahkemenin bulunduğu yer icra dairesinin, salt o yer mahkemesince ihtiyati haciz kararı verilmesi nedeniyle yetkili hale gelmeyeceğinin kabul edilmesi üzerine, Dairemizce, anılan karar doğrultusunda içtihat değişikliğine gidilerek, ihtiyati haciz kararını veren mahkemenin bulunduğu yer icra dairesinin, icra takibi için yetkili olamayacağı sonucuna varılmıştır.

Somut olayda, takip dayanağı çekte keşide yerinin, muhatap bankanın bulunduğu yerin ve borçlunun yerleşim yerinin Çorum olduğu görülmektedir.

Bu durumda, çekin keşide yeri, muhatap bankanın bulunduğu yer ya da borçlunun yerleşim yeri İzmir olmadığından takipte İzmir İcra Daireleri yetkisizdir.

O halde mahkemece, borçlunun yetki itirazının kabulüne karar verilmesi gerekirken, ihtiyati haciz kararını veren mahkemenin bulunduğu yer icra dairesinin yetkili olduğu gerekçesi ile istemin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

Bu durumda, çekin keşide yeri, muhatap bankanın bulunduğu yer ya da borçlunun yerleşim yeri İzmir olmadığından takipte İzmir İcra Daireleri yetkisizdir.

O halde mahkemece, borçlunun yetki itirazının kabulüne karar verilmesi gerekirken, ihtiyati haciz kararını veren mahkemenin bulunduğu yer icra dairesinin yetkili olduğu gerekçesi ile istemin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/825, Karar No: 2015/1095, Tarih: 26.01.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/825 E.  ,  2015/1095 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BALA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/03/2014

NUMARASI : 2008/158-2014/71

Mahkeme kararındaki nitelendirmeye göre dava; harici satın almadan kaynaklanan tapu iptali tescil istemine ilişkindir.

Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 24.01.2014 tarih ve 1 sayılı kararı ile aynen kabul edilen ve 29.01.2014 günü Resmi Gazetede yayımlanarak 01.02.2014 tarihinde yürürlüğe giren hukuk dairelerine ilişkin işbölümü uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay 14.Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Hal böyle olunca, yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın ilgisi yönünden anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE,26.1.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.