muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/19928, Karar No: 2023/9248, Tarih: 18.12.2023

Dosya kapsamına göre, Pertek Cumhuriyet Başsavcılığının 05/06/2018 tarihli ve 2018/71 sayılı iddianamesi ile şüpheliler haklarında nitelikli hırsızlık suçunu işledikleri iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Pertek Asliye Ceza Mahkemesinin 26/12/2018 tarihli ve 2018/93 esas, 2018/126 sayılı kararı ile şüphelilerin nitelikli hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlâl etme suçlarından mahkûmiyetlerine dair verilen kararın istinaf edilmesi üzerine Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 03/02/2020 tarihli ve 2019/930 esas, 2020/201 sayılı kararı ile şüpheliler haklarında düzenlenen iddianamede konut dokunulmazlığını ihlâl etme suçu bakımından açılmış bir dava ve anlatım bulunmadığından bahisle anılan Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmesini müteakip, Pertek Asliye Ceza Mahkemesinin 2020/146 esasına kayden yapılan yargılama sırasında Pertek Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunulması üzerine yapılan soruşturma sonunda, Pertek Cumhuriyet Başsavcılığının 27/05/2021 tarihli ve 2021/209 soruşturma, 2021/111 sayılı kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair kararı ile müştekilerin, şüphelilerden şikâyetçi olmadıklarından bahisle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun "Nitelikli Hırsızlık" başlıklı 142/4. maddesinin " Hırsızlık suçunun işlenmesi amacıyla konut dokunulmazlığının ihlâli veya mala zarar verme suçunun işlenmesi halinde, bu suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılabilmesi için şikâyet aranmaz." şeklinde olduğu, dolayısıyla soruşturmaya konu suçun nitelikli hırsızlık suçu ile birlikte işlenmiş olması nedeniyle soruşturulması ve kovuşturulmasının şikâyete tâbi olmadığı anlaşılmakla, şüphelerinin eylemlerine ilişkin dellilerin takdir ve değerlendirmesinin mahkemesince incelenmesi gerektiği gözetilmeksizin, kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir. ” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

II. GEREKÇE

Pertek Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 27.05.2021 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına dair karar, şikâyetçi ...'in dosya kapsamında bilinen son adresine tebliğe çıkarılmış ve 19.08.2021 tarihinde "aynı konutta oturduğu belirtilen yeğeni ..., imzasına" tebliğ olunan bu karara yönelik, şikâyetçi ... tarafından 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 173/1. maddesinde belirtilen yasal 15 günlük süre geçtikten sonra 27.09.2021 tarihli dilekçeyle itiraz isteminde bulunulduğu anlaşılmış ise de; 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun "aynı konutta oturan kişilere veya hizmetçiye tebligat" başlıklı 16.maddesinde, kendisine tebligat yapılacak şahıs adresinde bulunmazsa tebliğin, kendisi ile aynı konutta oturan kişilere veya hizmetçilerinden birine yapılacağının düzenlendiği, ancak inceleme konusu dosyadaki anılan tebligatta şikâyetçinin adreste bulunmama sebebinin belirtilmediği, bu nedenle yapılan tebliğin usulsüz olduğu anlaşılmakla; şikâyetçi ...'in itirazının süresinde olduğunun kabulünün gerektiği belirlenerek yapılan incelemede;

Şüpheliler hakkında hırsızlık suçundan cezalandırılmaları istemiyle 05.06.2018 tarihli ve 2018/73 Esas sayılı iddianamenin düzenlendiği ve iddianamede sevk maddeleri olarak 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143, 168/1, 63, 53. maddelerinin belirtildiği, Mahkemece ek savunma hakkı verilmek suretiyle hırsızlık suçunun yanı sıra şüphelilerin ayrıca konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan da aynı Kanun'un 116/1, 119/1-c ve 62. maddeleri uyarınca cezalandırılmalarına karar verildiği, mahkûmiyet hükümlerinin istinaf edilmesi üzerine, Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 03.02.2020 tarihli ve 2019/930 Esas, 2020/201 Karar sayılı kararı ile hırsızlık suçu bakımından istinaf başvurularının esastan reddine, konut dokunulmazlığının ihlâli suçu bakımından ise, atılı suçtan açılmış bir dava ve iddianamede de anlatım bulunmadığından bahisle bu suç yönünden mahkûmiyet hükümlerinin bozulmasına karar verildiği, Mahkemece Pertek Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunulması üzerine, Pertek Cumhuriyet Başsavcılığının 27.05.2021 tarihli ve 2021/209 Soruşturma sayılı kararı ile şüpheliler hakkında şikâyet yokluğu sebebi ile kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği anlaşılmış ise de;

Şüphelilere yüklenen konut dokunulmazlığının ihlâli suçunun birden fazla kişi tarafından birlikte gerçekleştirildiğinin iddia olunması sebebiyle eylemlerinin aynı Kanun'un 116/1 ve 119/1-c maddelerinde düzenlenen suçu oluşturacağı, şüphelilerin eylemlerinin aynı Kanun'un 142/4. maddesinden bağımsız olarak tek başına işlense dâhi, şikâyete tabi olmayacağı, ayrıca 19.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun'un 6. maddesi ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 142. maddesine eklenen 4. fıkra gereğince “hırsızlık suçunun işlenmesi amacıyla konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçunun işlenmesi halinde, bu suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılabilmesi için şikayet aranmaz” hükmü gereği, konut dokunulmazlığının ihlâli suçunun suç tarihi itibarıyla şikâyete tabi olmadığı, bu itibarla konut dokunulmazlığının ihlâli suçunun 5237 sayılı Kanun'un 142/4. maddesi uyarınca şikâyete tabi olmadığı gözetilmeden şikâyetten vazgeçme nedeni ile kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmesi ve bu karara yönelik yapılan itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, Tunceli Sulh Ceza Hâkimliğinden kesin olarak verilen 08.10.2021 tarihli ve 2021/1384 Değişik İş sayılı kararın 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, KANUN YARARINA BOZULMASINA, aynı Kanun’un 309/4. maddesinin (a) bendi uyarınca sonraki işlemlerin itiraz merciince yerine getirilmesine, 18.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3866, Karar No: 2019/4119, Tarih: 23.05.2019

**11. Hukuk Dairesi         2017/3866 E.  ,  2019/4119 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Manisa 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce verilen 27/10/2015 gün ve 2004/525-2015/818 sayılı kararı bozan Daire'nin 05/06/2017 gün ve 2016/678 - 2017/3370 sayılı kararı aleyhinde davalı Ege Tır Transport ve Tic. A.Ş. vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline nakliyat emtia sigorta poliçesi ile sigortalı Aydın Tekstil ve Konfeksiyon A.Ş’ye ait emtianın davalı Ege Tır Transport Ticaret A.Ş. sorumluluğunda Aydın-İtalya arası taşıması yapılırken 45 FR 204/205 plakalı aracın çalındığını, müvekkilinin 13/09/2004 tarihinde toplam 114.993.094.921 TL (eski TL) nakliyat hasar tazminatını sigortalısına ödediğini, davalı taşıyıcının eşyanın kendisine tesliminden alıcısına ulaşıncaya kadar geçen sürede eşyada meydana gelen her türlü hasardan sorumlu bulunduğunu, diğer davalı ... şirketinin davalı taşıyıcının sorumluluk sigortacısı olduğunu, davacının sigortalısının haklarına halef olduğundan davalıya rücu mektubu yazıldığını, ancak sonuç alınamadığını, davalı ... şirketine yapılan başvurunun reddinin haklı olmadığını, taşıyıcının makul tedbirleri alması gerektiğini, davalı sürücüsünün çevrede hırsızlık olaylarının olduğunu bildiği halde konakladığını, tam kusurlu olduğunu ileri sürerek, 114.993.094.921 TL'nin (eski TL) 13/09/2004 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalı ... aleyhine açılan davanın reddine, diğer davalı yönünden ise, 22.998,62 TL’nin ödeme tarihi olan 13/09/2004 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline dair verilen kararın davacı vekili ile davalı Ege Tır Transport ve Tic. A.Ş. vekilince temyizi üzerine karar Dairemizce bozulmuştur.

Davalı Ege Tır Transport ve Tic. A.Ş. vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

1-Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı Ege Tır Transport ve Tic. A.Ş. vekilinin HUMK’un 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen aşağıdaki bent dışında kalan sair karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

Davalı Ege Tır Transport ve Tic. A.Ş. vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

1-Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı Ege Tır Transport ve Tic. A.Ş. vekilinin HUMK’un 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen aşağıdaki bent dışında kalan sair karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

2-Dava, nakliyat emtia sigorta poliçesine dayalı rücuen tazminat istemine ilişkindir. Dosyaya ibraz edilen 07/05/2004 tarihli belgede davaya konu emtianın CIP satış suretiyle satıldığı belirtilmiş olup, bu satış türü, taşıma ve sigorta bedeli ödenmiş olarak yapılan satış ve teslim şeklini ifade etmektedir. Buna göre, taşıma sözleşmesi satıcı-gönderici tarafından yapılıp, alıcının taşıma sırasındaki hasar riskini karşılayacak sigorta poliçesinin de alıcı nam ve hesabına satıcı tarafından yaptırılması gerekmektedir. CIP satışta hasarın alıcıya geçmesi nedeniyle rizikodan sonra sigortacının sigortalı konumundaki alıcıya ödemede bulunması gerekmekte olup, bu koşullar altında sigortacının halefiyet hakkı doğacaktır. Somut olayda, davaya dayanak poliçede sigortalı, satıcı-gönderici olup böyle bir durumda satış yapan sigortalıya sigorta bedelinin ödenmesi, sigortalının mal bedelini tahsil edememiş olmasına bağlıdır. Bu durumda mahkemece davalı taşıyıcının bu husustaki itirazları da nazara alınarak, ihracaat belgeleri ile banka kayıtlarının getirtilip incelenmesi, gerekirse dava dışı sigortalının ticari defter ve kayıtları üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılmak suretiyle taşımaya konu mal bedellerinin ödenip ödenmediğinin tespit edilmesi ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamıştır.

Ayrıca, davalı Ege Tır Transport ve Tic. A.Ş. vekilinin temyiz ve karar düzeltme dilekçelerinde emtianın satış faturasındaki bedelinin 59.269,46 Euro olduğu, davacı şirketçe ödeme yapıldığı tarihteki kur üzerinden hesaplama yapılarak tazminat miktarının belirlenmesi gerektiği belirtilmiş olup, CMR nin 23. maddesi ve usuli kazanılmış haklar da gözetilerek tazminat miktarının hesaplanması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi de yerinde görülmemiştir.

Bu suretle, mahkeme ilamının belirtilen sebeplerle de bozulması gerektiğinden davalı Ege Tır Transport ve Tic. A.Ş. vekilinin bu yönlere ilişkin karar düzeltme isteğinin kabulü ile Dairemizin 05/06/2017 gün ve 2016/678 Esas 2017/3370 Karar sayılı ilamına bu bozma gerekçelerinin eklenmesine karar vermek gerekmiştir.

Bu suretle, mahkeme ilamının belirtilen sebeplerle de bozulması gerektiğinden davalı Ege Tır Transport ve Tic. A.Ş. vekilinin bu yönlere ilişkin karar düzeltme isteğinin kabulü ile Dairemizin 05/06/2017 gün ve 2016/678 Esas 2017/3370 Karar sayılı ilamına bu bozma gerekçelerinin eklenmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerden dolayı, davalı Ege Tır Transport ve Tic. A.Ş. vekilinin sair karar düzeltme isteğinin HUMK'un 442. maddesi gereğince REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı Ege Tır Transport ve Tic. A.Ş. vekilinin karar düzeltme isteğinin kabulü ile Dairemizin 05/06/2017 gün ve 2016/678 Esas 2017/3370 Karar sayılı ilamına bu bozma gerekçelerinin eklenmesine, ödediği temyiz peşin, temyiz ilam ve karar düzeltme harcının karar düzeltme isteyen davalı Ege Tır Transport ve Tic. A.Ş'ye iadesine, 23/05/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12702, Karar No: 2019/19697, Tarih: 04.11.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/12702 E.  ,  2019/19697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1) Dosya içerisinde mevcut Ankara Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 30.10/.2009 tarihli özürlü sağlık kurulu raporunda sanığın, ''.. IQ 64 olduğu, hafif derecede mentel retardasyon+epilepsi+ bileteral çok ileri derecede sensorinöral işitme kaybı mevcut...'' olduğu belirtilmesi ve sanığın kullandığı ilaçların raporları ile sanık müdafinin bu husustaki savunmaları karşısında, sanığın suç tarihinde 5237 sayılı TCK'nin 32. maddesi kapsamında akıl hastası olup olmadığı hususunda Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Dairesinden veya tam teşekküllü Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinden ya da Tıp Fakültelerinin Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Başkanlıklarından sağlık kurulu raporu aldırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

2) Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08/10/2015 tarihli ve E.2014/140 - K.2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle, hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı BOZULMASINA, 04.11.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17122, Karar No: 2015/1189, Tarih: 19.01.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/17122 E.  ,  2015/1189 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde silahla ateş etme

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın kavga ettiği kişileri korkutmak amacıyla sokakta tüfekle ateş etmesi eyleminin, silahla tehdit suçunu oluşturup oluş- turmadığının tartışılmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, bir sebebe dayanmayan temyiz itirazı yerinde görülmediğinden reddiyle hükmün (ONANMASINA), 19.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3142, Karar No: 2010/10371, Tarih: 12.07.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/3142 E.  ,  2010/10371 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalı ile 32 yıllık evli olduğunu, evlilikleri boyunca yurtdışında birlikte çalıştıklarını, elde ettikleri gelirlerle Kemer’de arsalar alarak üzerine pansiyon inşa ettiklerini, inşaat için gerekli masrafların çoğunun kendisi tarafından karşılandığını, katkı payının 2/3 oranında olduğunu, arsa ve pansiyonun davalı adına kayıtlı bulunduğunu, ileri sürerek taşınmazların 2/3 oranında adına tescilini istemiş, ıslah dilekçesi ile de talebini taşınmazların dava tarihi itibariyle belirlenen değeri üzerinden 58.613,00 YTL olarak tahsiline dönüştürmüştür.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece,davanın kısmen kabulüne,53.050,93 TL'nin dava tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya verilmesine, 5.556,07 Tl alacak için açılan dava nedeniyle daha önceden HUMK 409.maddesi uyarınca açılmamış sayılmasına karar verildiğinden ve Yargıtay ilamı ile bu husus incelenmeksizin kesinleştiğinden yeniden karar verilmesine yer olmadığına, fazlaya ilişkin taleplerin rieddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre davacının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, tarafından ödenen peşin ve ıslah harcının davalıdan tahsiline karar verilmesi gerekirken bu hususta karar verilmemesi usul ve yasaya aykırı olup bozma gerektirir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması HUMK’nun 438/7 maddesi gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın “Hüküm” başlıklı bölümünün 5 nolu bendinde sonra gelmek üzere "Davacı tarafından ödenen 45,00 TL peşin Harç ile Islah ile yatırılan 791,28 Tl harç olmak üzere toplam 836,28 TL harcın davalıdan alınarak davacıya verilmesine" söz ve rakamların yazılarak kararın bu şekilde düzeltilerek ONANMASINA, peşin alınan 15.60 TL temyiz harcının iadesine, 12.7.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14119, Karar No: 2018/13603, Tarih: 31.10.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/14119 E.  ,  2018/13603 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. TCK 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; müştekiye ait otobüs içinden 10,00 TL çalan sanık ... hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin miktar olarak az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının da değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnamaye aykırı olarak BOZULMASINA, 31/10/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12076, Karar No: 2013/13937, Tarih: 10.10.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/12076 E.  ,  2013/13937 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın kaldırılması ve tahliye

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davacılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı tarafından, davalı borçlu hakkında kira alacağının tahsili amacıyla başlatılan icra takibine vaki itiraz üzerine, davacı alacaklı icra mahkemesine başvurarak itirazın kaldırılması, tahliye ve icra inkar tazminatı isteminde bulunmuştur. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili 03.05.2008 başlangıç tarihli kira sözleşmesine dayalı olarak davalı aleyhine 09.01.2013 tarihinde başlattığı icra takibinde 2012 Temmuz ayı kira parasından eksik ödenen 200 TL nin tahsilini istemiştir. Davalı borçlu itirazında kira bedelinin yatırıldığını ve alacaklıya hiçbir borcunun olmadığını bildirmiştir. Mahkemece, uyuşmazlığın aylık 700 TL kira bedeline mahsuben davalının 200 TL logar tamir gideri yaptığı hususundan kaynaklandığından alacağın tesbiti yargılamayı gerektirdiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Takip dayanağı 03.05.2008 başlangıç tarihli yazılı kira sözleşmesinde, kiracı tarafından yapılan masrafların kira alacağından mahsup edileceğine dair bir düzenleme bulunmamaktadır. Davalı borçlu logar giderini kiradan mahsup ettiğini, dar yetkili icra mahkemesinde ileri süremez. Ancak genel mahkemede açacağı menfi tespit davasında ileri sürebilir. Bu durumda mahkemece davanın kabulüne karar vermek gerekirken alacağın yargılama gerektirdiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 10/10/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.