muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8958, Karar No: 2023/95, Tarih: 11.01.2023

7. Sanığın yukarıda belirtildiği şekilde Ocak 2015 ve 02.03.2015 tarihlerinde mağdureye yönelik gerçekleştirdiği eylemlerinin oluş şekli itibariyle ani ve kesiklik gösteren hareketleri aşan boyutta süreklilik içerecek şekilde cinsel arzuları tatmine yönelik eylem icrası olduğu, sanığın eylemlerinin 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin birinci fıkrası (1). cümlesi kapsamında basit cinsel saldırı olarak değerlendirilmesi gerektiği kanaatine varılmış, ancak yargılama sırasında mağdur, sanık hakkındaki şikayetinden vazgeçtiğinden müsnet suçun takibinin şikayete bağlı olması karşısında açılan kamu davasının 5237 sayılı Kanun'un 73 üncü maddesi gereğince düşmesine karar vermek gerekmiştir.

8. Sanığın 28.02.2015 tarihinde yazdığı cinsel taciz niteliğinde sözleri içeren mektubu mağdurun soyunma odasındaki dolabının içine koyduğu, mağdurun mektubu okuduğu, sanığın mektup içeriğinde yer verdiği ifadeleri cinsel taciz suçunu işlediği sabit görülmüş, cinsel taciz eyleminin 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 105 inci maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendinde düzenlenen aynı işyerinde çalışmanın sağladığı kolaylıktan faydalanmak nedeniyle icra edilmesi nedeniyle kovuşturulması şikayete tabi nitelikte olmadığından sanığın cinsel taciz suçundan eylemine uyan 6545

sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı Kanun'un 105 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince cezalandırılmasına, eylemini aynı işyerinde çalışmanın sağladığı kolaylıktan faydalanmak suretiyle icra etmesi nedeniyle 5271 sayılı Kanun'un 226 ıncı maddesi gereğince ek savunma hakkı verilerek 5237

sayılı Kanun'un 105 inci maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi gereğince cezasından artırım yapılmasına karar vermek gerekmiş, 5237 sayılı Kanun'un 105 inci maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen artırım nedenleri birden fazla uygulanamayacağı gibi eylemin posta aracı kılınarak sağladığı kolaylıktan faydalanmak suretiyle icra edilmemiş olması itibariyle 5237 sayılı Kanun'un 105 inci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendinde düzenlenen koşulların da bulunmadığı kanaatine varılmıştır.

9. Sanık hakkında cinsel taciz suçuna ilişkin 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesi gereğince zincirleme suç hükümlerinin uygulanması talep olunmuş ise de ; sanığın mağdurun dolabına koyduğu mektup içeriğinde yazılan sözlerin haricinde , mağdura duygusal yakınlık duyan sanığın yaşanan tüm süreç içinde mağdura cinsel taciz niteliğinde ve mahiyetinde eylem ya da eylemlerin varlığına ilişkin kesin, sabit bir husus bulunmadığından sanık hakkında koşulları bulunmadığından 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası gereğince zincirleme suç hükümlerinin uygulanması söz konusu olmamıştır.

10. Sanığın geçmişte kasıtlı suçtan bir mahkûmiyetinin bulunmadığı ve eylemin maddi zarar oluşturacak nitelikte olmadığı anlaşılmakla birlikte; yoğun bir kast ile eylemini gerçekleştiren sanığın suç işlemekte gösterdiği cüretkar tavrıyla sergilediği kişiliği, tutum ve tavrı gözönüne alındığında sanığın yeniden suç işlemeyeceği hususunda mahkememizce olumlu kanaat edinilmediğinden 5728 sayılı Kanun ile değişik, 231 inci maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılması uygun görülmeyerek 5271 sayılı Kanun'un oluşan vicdani kanaat ile yazılı şekilde hüküm kurulduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanık Müdafiin Temyiz Sebepleri Yönünden:

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

Kısa kararda 5237 sayılı Kanun’un 43 üncü maddesinin birinci fıkrasının sehven gösterildiği ve sonuç ceza miktarının doğru hesaplandığı anlaşıldığından bozma sebebi yapılmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Samsun 8. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.07.2015 tarihli ve 2015/159 Esas, 2015/500 Karar sayılı kararı sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4828, Karar No: 2018/10472, Tarih: 17.10.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/4828 E.  ,  2018/10472 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Düşme

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

UYAP ortamında yapılan incelemede, temyiz dilekçesinin havale tarihinin 15.09.2014 olarak kaydedilmiş olması karşısında, şikayetçiler vekilince kanuni süresi içerisinde temyiz talebinde bulunulmadığına dair tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

5846 sayılı Kanun'un 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun ile değişik soruşturma ve kovuşturma usulünü düzenleyen 75. maddesindeki "71 ve 72. maddelerde sayılan suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılması şikayete bağlıdır. Yapılan şikayetin geçerli kabul edilebilmesi için hak sahiplerinin veya üyesi oldukları meslek birliklerinin haklarını kanıtlayan belge ve sair delilleri Cumhuriyet Başsavcılığına vermeleri gerekir. Bu belge ve sair delillerin şikayet süresi içinde Cumhuriyet Başsavcılığına verilmemesi halinde kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilir" şeklindeki düzenlemeye göre, şikayetçiler ... ve ... meslek birlikleri vekilinin 6 aylık kanuni süresi içerisinde hak sahibi olduğunu kanıtlayan belgeleri dosyaya ibraz etmediği anlaşılmakla, davaya katılma ve temyiz hakkı bulunmayan şikayetçiler vekilinin temyiz inceleme isteminin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317.maddesi gereğince tebliğnameye kısmen uygun olarak REDDİNE, 17.10.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/14236, Karar No: 2024/3807, Tarih: 06.05.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/14236 E.  ,  2024/3807 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/345 Esas, 2020/73 Karar

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak

İNCELEME KONUSU

KARAR :Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Kilis 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.01.2021 tarihli ve 2019/345 Esas, 2020/73 Karar sayılı kararı ile, hükümlü hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün istinaf edilmeksizin 24.06.2020 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca,23.11.2022 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.01.2023 tarihli ve KYB-2022/149173 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.01.2023 tarihli ve KYB-2022/149173 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“...Evvelce 12/05/2014 tarihinde işlemiş olduğu kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak eylemi nedeniyle sanığın mahkûmiyetine, 5237 sayılı Kanun'un 191/8 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5-6 maddeleri gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, anılan Kanun'un 231/8. maddesi gereğince 5 yıl süre ile denetime tabi tutulmasına dair Bala Asliye Ceza Mahkemesinin 14/12/2016 tarihli ve 2016/55 esas, 2016/231 sayılı kararın tarihinde itiraz edilmeden kesinleştiği, kanun yararına bozma istemine konu Kilis 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 20/01/2021 tarihli kararı ile ihbarda bulunulması üzerine; Bala Asliye Ceza Mahkemesinin 02/06/2021 tarihli ve 2020/129 esas, 2021/105 sayılı kararı ile hükmün açıklanmasına karar verildiği, kararın istinaf edilmesi üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 02/12/2021 tarihli ve 2021/806 esas, 2021/1182 sayılı kararı ile hükmün bozulmasına karar verildiği, incelemeye konu iş bu dosyadaki aynı nitelikteki suçun ise, sanık hakkında zorunlu olarak verilen 14/12/2016 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının denetim süresi içinde işlenmesinden dolayı ilk suçun ihlali niteliğinde olduğu ve ayrı bir yargılama konusu yapılamayacağı gözetilerek, açılan kamu davasının düşürülmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesinde isabet görülmemiştir. ”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. Şüpheli hakkında 21.02.2019 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonucunda, Kilis Cumhuriyet Başsavcılığının 09.04.2019 tarihli, 2019/1160 Soruşturma, 2019/699 Esas, 2019/533 sayılı İddianamesi ile 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca doğrudan Kilis 2. Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açıldığı,

B. Kilis 2. Asliye Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 20.01.2021 tarihli ve 2019/345 Esas, 2020/73 Karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair hükmün istinaf kanun yoluna başvurulmaksızın 24.06.2020 tarihinde usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

C. Bala Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/55 Esas ve 2016/231 Karar sayılı dosyasının UYAP üzerinden yapılan incelenmesinde;

Sanığın 12.05.2014 tarihinde işlediği iddia olunan uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan yapılan soruşturma sonunda, Bala Cumhuriyet Başsavcılığının 13.11.24014 tarihli kamu davasının açılması kararının infazı sırasında şüphelinin yükümlülüklerine uymaması üzerine Bala Cumhuriyet Başsavcılığının 02.03.2016 tarihli iddianamesi ile kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonucunda Bala Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/55 Esas ve 2016/231 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 5560 sayılı Kanun'la değişik 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 6545 sayılı Kanun’un 85 inci maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 7 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin

üçüncü fıkrası uyarınca 1 yıl denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, 5 yıllık denetim süresine tabi tutulmasına karar verildiği, kararın itiraz edilmeksizin 26.01.2017 tarihinde kesinleştiği, sanığın denetim süresi içerisinde kanun yararına bozma dosyasına konu 21.02.2019 tarihli eylemi sonucu hükmolunan cezanın ihbarı üzerine, Bala Asliye Ceza Mahkemesinin 02.06.2021 tarihli ve 2020/109 Esas, 2021/105 Karar sayılı kararı ile, hükmün açıklanmasına karar verildiği, sanık müdafiinin istinaf kanun yoluna başvurduğu, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3.Ceza Dairesinin 02.12.2021 tarihli ve 2021/806 Esas, 2021/1182 Karar sayılı kararı ile, hükmün bozulmasına karar verildiği,

D. 28.06.2014 tarihli ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 85 inci maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 7 nci maddenin ikinci fıkrasında yer alan; "Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla Türk Ceza Kanunu'nun 191 inci maddesinde tanımlanan suç nedeniyle yürütülen kovuşturmalarda, hakkında daha önce denetimli serbestlik veya tedavi tedbiri uygulanmayan kişilerle ilgili olarak 191 inci madde hükümleri çerçevesinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilir." amir hükmü ve 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin beşinci fıkrasında yer alan, "Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz." şeklindeki ve dokuzuncu fıkrasında yer alan "Bu maddede aksine düzenleme bulunmayan hâllerde, Ceza Muhakemesi Kanunu'nun kamu davasının açılmasının ertelenmesine ilişkin 171 inci maddesi veya hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin 231 inci maddesi hükümleri uygulanır" şeklindeki düzenlemeler birlikte dikkate alındığında,

Somut olayda, sanık hakkında daha önceden Bala Asliye Ceza Mahkemesinin 2016/55 Esas ve 2016/231 Karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ve 62 nci maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 6545 sayılı Kanun’un 85 inci maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 7 nci maddenin ikinci fıkrası uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca 1 yıl denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, 5 yıllık denetim süresine tabi tutulmasına karar verildiği, kararın 26.01.2017 tarihinde kesinleştiği anlaşılmakla, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7 nci maddenin ikinci fıkrası uyarınca verildiği, kanuni zorunluluk üzerine hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, bu durumda, incelemeye konu suç tarihinin 21.02.2019 olması ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının denetim süresi içerisinde işlenmesi nedeniyle Cumhuriyet savcısı tarafından yeni bir soruşturmaya konu edilmeyip hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararını veren mahkemeye ihbarda bulunulması gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında ayrı bir soruşturma konusu yapılarak kamu davası açılması ve yargılama sonucunda mahkûmiyetine karar verilmesi kanuna aykırı olduğundan;

Sanığın 21.02.2019 tarihli eylemini, Bala Asliye Ceza Mahkemesince kanuni zorunluluk üzerine verilen ve 26.01.2017 tarihinde kesinleşen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının denetim süresi içerisinde gerçekleştirmesi nedeniyle, 5237 sayılı Kanun’un 6545 sayılı Kanun'la değişik 191 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca ayrı bir soruşturma ve kovuşturma yapma yasağı bulunduğu ve bu suçun sadece ilk suçtan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının ihlali sayılabileceği,

kanunî zorunluluk üzerine verilmiş olan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının denetim süresi içerisinde işlendiği anlaşılan eylem nedeniyle açılan kamu davasında, mahkemesince 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca "düşme" kararı verilip Bala Asliye Ceza Mahkemesine ihbarda bulunulması gerektiği gözetilmeden, mahkûmiyet kararı verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2 Kilis 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.01.2021 tarihli ve 2019/345 Esas, 2020/73 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.05.2024 tarihinde karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2024/3395, Karar No: 2024/4478, Tarih: 07.03.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/3395 E.  ,  2024/4478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1626 E., 2023/1145 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Elbistan İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/162 E., 2022/270 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yeniden yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre davalı ... AŞ'nin özelleştirme tarihine kadar olan dönem için talepte bulunulduğu, özelleştirme tarihinden sonraki dönemin uyuşmazlık konusu olmadığı ve somut davada verilen hükmün temyiz kesinlik sınırını aşacak mahiyette ileriye yönelik etkisinin olmadığı anlaşılmakla; kabul edilen ve temyize konu edilen toplam miktar Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

07.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14058, Karar No: 2022/20275, Tarih: 05.12.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/14058 E.  ,  2022/20275 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme ve mala zarar verme suçlarından suça sürüklenen çocuk ...'nin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/2-h (2 kez), 143 (2 kez), 35, 116/2, 119/1-c, 151, 31/3 (4 kez), 168/1 (2 kez) ve 62. (4 kez) maddeleri gereğince 1 yıl 4 ay 20 gün hapis, 1 yıl 15 gün hapis, 6 ay 20 gün hapis ve 1 ay 3 gün hapis cezaları ile cezalandırılmasına dair Çorlu 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/02/2016 tarihli ve 2015/1007 esas, 2016/293 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 04/08/2022 gün ve 17448-2021-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02/11/2022 gün ve 2022/113693 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

1) Dosya kapsamında bulunan adlî sicil kaydına göre, suça sürüklenen çocuğun önceden işlemiş olduğu suçlar nedeniyle hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararları verilmesi ve bu kararların da mahkûmiyet hükmü niteliğinde olmaması sebebiyle, suça sürüklenen çocuğun suç tarihi itibari ile hapis cezasına mahkûmiyeti bulunmadığı ve kayden 20/06/1998 doğumlu olup, suçun işlendiği 07/05/2015 tarihinde 18 yaşından küçük olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuk hakkında tayin olunan kısa süreli hapis cezasının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 50/3. maddesinde yer alan, “Daha önce hapis cezasına mahkûm edilmemiş olmak koşuluyla, mahkûm olunan otuz gün ve daha az süreli hapis cezası ile fiili işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış veya altmışbeş yaşını bitirmiş bulunanların mahkûm edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, birinci fıkrada yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilir.” şeklindeki hüküm gereğince, anılan maddenin 1. fıkrasındaki seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde,

2) 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 196/2. maddesinde yer alan "Sanık, alt sınırı beş yıl ve daha fazla hapis cezasını gerektiren suçlar hariç olmak üzere, istinabe suretiyle sorguya çekilebilir." şeklindeki düzenleme uyarınca, 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h maddesinde düzenlenen hırsızlık suçuna ilişkin cezanın alt sınırının 5 yıl olması karşısında, suça sürüklenen çocuk ...'nin talimat ile başka mahkeme tarafından sorguya çekilemeyeceği gözetilmeden savunma hakkı kısıtlanarak yargılamaya devamla yazılı şekilde hükümler kurulması,

3) Suça sürüklenen çocuk için 5271 sayılı Kanun'un 150/2. maddesi uyarınca zorunlu olarak görevlendirilen müdafii, hükmün esasını oluşturan kısa kararın açıklandığı 25/02/2016 tarihli son oturumda hazır bulundurulmadan hüküm kurularak aynı Kanun’un 188/1. maddesine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

3) Suça sürüklenen çocuk için 5271 sayılı Kanun'un 150/2. maddesi uyarınca zorunlu olarak görevlendirilen müdafii, hükmün esasını oluşturan kısa kararın açıklandığı 25/02/2016 tarihli son oturumda hazır bulundurulmadan hüküm kurularak aynı Kanun’un 188/1. maddesine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

4) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20/11/2018 tarihli ve 2016/6-986 esas, 2018/554 karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere Çocuk Koruma Kanunu’nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri ile 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu’nun 35. maddesi uyarınca; fiil işlendiği sırada 15-18 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuğun işlediği fiillerin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiillerle ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, mahkemece sosyal inceleme raporu alınmadan veya alınmaması durumunda gerekçesi kararda gösterilmeden yazılı şekilde hükümler kurulması,

5) Suça sürüklenen çocuk hakkında düzenlenen iddianamede, müşteki...'a yönelik hırsızlık suçu bakımından sevk maddesi olarak belirtilmediği halde, ek savunma hakkı verilmeden, 5237 sayılı Kanun'un 143. maddesi ile artırım yapılması suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 226. maddesine aykırı davranılması,

6) Hükmün gerekçe kısmında, müşteki...'a yönelik mala zarar verme suçundan suça sürüklenen çocuk hakkında hapis cezası tercih edilerek alt sınırdan hüküm kurulduğu belirtildiği halde, 5237 sayılı Kanun'un 151/1. maddesinde düzenlenen ve alt sınırı 4 ay olan anılan suçtan hüküm kurulurken, temel cezanın 6 ay hapis cezası olarak belirlenmesi suretiyle hükümde çelişkiye sebebiyet verilmesi,

7) Oluşa ve dosya içeriğine göre; müşteki...'a yönelik eylemin gece vakti gerçekleştiğinin anlaşıldığı ve mahkemece de eylemin gece vakti gerçekleştiği kabul edilerek hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 143. maddesi uygulandığı halde, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümde atılı suçun gece vakti işlenmesinden dolayı aynı Kanun’un 116/4. maddesi uyarınca hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde, isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

1- Müşteki...’a yönelik mala zarar verme suçundan kurulan hükme ilişkin 1 no’lu kanun yararına bozma istemi ile 2,3,4,5 ve 6 no’lu kanun yararına bozma istemlerinin incelenmesinde;