muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/22414, Karar No: 2014/16970, Tarih: 10.07.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/22414 E.  ,  2014/16970 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK' nın 85/1, 22/3. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü :

Adli sicil kaydında 2006 yılında işlediği fuhuş için kadın tedariki suçundan infaz edilmiş cezası bulunan sanığın, Rus uyruklu olan 25 yaşındaki öleni, içinde bulunduğu maddi çaresizliği de istismar edip rızası hilafına alıkoyarak erkeklere para karşılığında fuhuş için tedarik ettiği, bu nedenle Antalya 2. Ağır ceza mahkemesinin 2012/170 Esas sayılı dosyasında açılan kamu davasında da ölene yönelik insan ticareti, zorla fuhuş yaptırma ve cebir ve tehdit kullanarak hürriyetten yoksun bırakma suçlarından dolayı 13/11/2012 tarihli kararla mahkumiyetine karar verilen sanığın, olaydan 10 gün kadar önce kiraladığı site içerisindeki bir apartman dairesinde ölenle birlikte kaldığı, olay gecesi, sanık tarafından, kaçmaması için üzerinden kapısı kilitli olarak tutulmakta olduğu bu apartman dairesinde yalnız olan ölenin, gece saat 01.00 sularında, üçüncü katta bulunan dairenin balkonundan evde bulunan çarşafları kullanmak suretiyle kaçmak amacıyla aşağıya doğru inmeye çalıştığı sırada dengesini kaybederek aşağı düştüğü ve otopsi raporuna göre düşmekle husulü mümkün kafatası, boyun ve etraf kemikleri kırığıyla birlikte omurilik, beyin harabiyeti ve beyin kanaması sonucu öldüğü olayda,ölen kadının evde kapı üzerine kilitlenerek rızası hilafına fuhuş amacıyla tutulması karşısında bir şekilde buradan pencere ya da balkon yolunu kullanarak kaçmak isteyebileceği ve bu sırada zarar görebileceğinin sanık tarafından öngörülebilir bir durum olduğu, ancak bulunduğu dairenin yerden yüksekliği esas alındığında ölenin buna cesaret edemeyeceği düşüncesinden hareketle sanık tarafından ölüm sonucunun oluşmayacağına güvenildiği, dolayısıyla ölüm sonucu istenilmese dahi başlangıçtaki hukuka aykırı eylemleri sebebiyle böyle bir sonucun meydana gelebileceğini öngörebilecek durumda olduğundan olaydaki kusuru bilinçli taksir düzeyinde olan sanık hakkında temel ceza belirlenirken TCK'nın 61/1 ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle TCK'nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerektiği gözetilmeden, alt sınırdan ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 10/07/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2218, Karar No: 2019/4798, Tarih: 04.07.2019

**10. Ceza Dairesi         2018/2218 E.  ,  2019/4798 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” , karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan beraat kararı verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi,

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 04.07.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8075, Karar No: 2023/10566, Tarih: 25.12.2023

**8. Ceza Dairesi         2020/8075 E.  ,  2023/10566 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/64 E., 2015/174 K.

SUÇLAR : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, özel hayatın gizliliğini ihlal, şantaj

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu, temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Safranbolu Cumhuriyet Başsavcılığının 25.06.2013 tarihli iddianamesi ile sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve şantaj, sanık ... hakkında şantaj, sanık ... hakkında özel hayatın gizliliğini ihlal ve şantaj, sanık ... hakkında özel hayatın gizliliğini ihlal ve şantaj suçlarından cezalandırılmaları istemiyle davalar açılmıştır.

2. Safranbolu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.10.2015 tarihli kararıyla sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve şantaj suçlarından 6 yıl hapis ve 2 yıl 6 ay hapis ile 20.000,00 Lira adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanık ... hakkında şantaj suçundan 2 yıl 1 ay hapis ve 16.660,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanık ... hakkında özel hayatın gizliliğini ihlal ve şantaj suçlarından 3 yıl 4 ay hapis ve 2 yıl 1 ay hapis ile 16.660 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanık ... hakkında özel hayatın gizliliğini ihlal ve şantaj suçlarından 3 yıl 4 ay hapis ve 2 yıl 1 ay hapis ile 16.660,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık ...'nin temyiz istemi, üzerlerine atılı suçları işlemediğine, hakkında lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine yöneliktir.

2. Sanık ...'un temyiz istemi, üzerine atılı suçu işlemediğine, mahkumiyete yeterli delil olmadığına yöneliktir.

3. Sanık ... müdafiinin temyiz istemi, mağdurun rızasının olduğuna, suçun şikayete tabi olduğuna ve şikayet süresinin geçtiğine, sanığın suç tarihi itibariyle 18 yaşından küçük olduğuna ve cezasında indirim yapılması gerektiğine yöneliktir.

4. Sanık ... müdafiinin temyiz istemi, mağdurun fotosunun çekilmesine rıza gösterdiğine, mağdur beyanının çelişkili olduğuna, suçun unsurlarının oluşmadığına, mahkeme gerekçesinin yetersiz olduğuna, cezalarda teşdid uygulanmaması gerektiğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanıklar ... ile ...'ın farklı zamanlarda müşteki ...'nin fotoğraflarını çekerek müştekiyi bununla tehdit ettiklerine, sanık ...'nin mağdur ...'yı zorla araca bindirerek ıssız yere götürdüğüne, ayrıca mağduru ilişkisini ailesine anlatmakla tehdit ettiğine ve yine sanık ...'un mağduru bu hususta tehdit ettiği iddiasına ilişkindir.

2. Sanık ...'a ait kişisel materyaller üzerinde yapılan incelemede, müşteki ...'nin müstehcen görüntülerinin olduğunun belirlendiği tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE

2. Sanık ...'a ait kişisel materyaller üzerinde yapılan incelemede, müşteki ...'nin müstehcen görüntülerinin olduğunun belirlendiği tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanıklar ... ve ... Hakkında Özel Hayatın Gizliliği İhlal Suçlarından Kurulan Hükümlere Yönelik Olarak Yapılan Temyiz Taleplerinin İncelemesinde;

1. Mağdur ve müşteki beyanları, sanıkların ikrara dayanan savunmaları ile tüm dava dosyası kapsamından yerel mahkemenin suçların sübut bulduğuna dair gerekçesinde isabetsizlik görülmemiş olup, sanık ... müdafiinin mağdurun rızasının olduğuna yönelik; sanık ... müdafiinin temyiz istemi, mağdurun fotosunun çekilmesine rıza gösterdiğine, mağdur beyanının çelişkili olduğuna, suçun unsurlarının oluşmadığına, cezalarda teşdid uygulanmaması gerektiğine yönelik temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Sanığın üzerine atılı 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 134 üncü maddesinde yer alan suçun şikayete tabi olmadığı anlaşıldığından, sanık ... müdafiinin suçun şikayete tabi olduğuna ve şikayet süresinin geçtiğine yönelik temyiz itirazı yerinde görülmemiştir.

3. Müşteki ...'nin alınan ifadesinde sanık ... ile 9 Ekim 2012 tarihinde başlayan bir arkadaşlıklarının olduğunun beyan ettiği hususu dikkate alındığında, sanık ...'ın suç tarihi itibariyle 18 yaşından büyük olduğu tespit edilmiş olup, sanık ... müdafiinin sanığın suç tarihi itibariyle 18 yaşından küçük olduğuna ve cezasında indirim yapılması gerektiğine yönelik temyiz itirazı yerinde görülmemiştir.

4. Yerel mahkemenin suçun sübutuna dair gerekçesi yeterli görüldüğünden sanık ... müdafiinin mahkeme gerekçesinin yetersiz olduğuna yönelik temyiz itirazı yerinde görülmemiştir.

5. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafilerinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

B. Sanıklar Hakkında Şantaj Suçundan Kurulan Hükümlere Yönelik Yapılan Temyiz Taleplerinin İncelemesinde;

1. Sanıkların yargılama konusu eylemleri için, 5237 sayılı Kanun'un 107 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlem olan mahkumiyet tarihlerinden temyiz incelemesi tarihine kadar 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir

C. Sanık ... Hakkında Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Kurulan Hükme Yönelik Olarak Yapılan Temyiz Talebinin İncelemesinde;

2. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlem olan mahkumiyet tarihlerinden temyiz incelemesi tarihine kadar 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir

C. Sanık ... Hakkında Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Kurulan Hükme Yönelik Olarak Yapılan Temyiz Talebinin İncelemesinde;

Olay günü sanık ...'nin mağduru yanında kardeşi ve müşteki varken zorla araca bindirip ıssız yere götürdükten sonra şahsına bir zarar gelmeksizin evlerinin yakınına bırakması şeklinde gerçekleşen olayda, sanık hakkında şartları oluştuğu halde etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmaması suretiyle fazla ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Sanıklar ... ve ... Hakkında Özel Hayatın Gizliliği İhlal Suçlarından Kurulan Hükümlere Yönelik Olarak;

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenlerle Safranbolu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.10.2015 tarihli kararında sanık müdafileri tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafilerinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Sanıklar Hakkında Şantaj Suçundan Kurulan Hükümlere Yönelik Olarak;

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenle Safranbolu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.10.2015 tarihli kararına yönelik sanık ..., sanık ..., sanık ... müdafii, sanık ... müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle ayrı ayrı, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

C. Sanık ... Hakkında Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Kurulan Hükme Yönelik Olarak;

Gerekçe bölümünde (C) bendinde açıklanan nedenlerle Safranbolu 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.10.2015 tarihli kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği Tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14351, Karar No: 2015/4806, Tarih: 31.03.2015

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/14351 E.  ,  2015/4806 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli ... İlçesi ... Köyü ... ada ... parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili, karşı dava dilekçesinde ise ecrimisil ve tahribat bedeli istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne, karşı davadaki talebin ise tefrikine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulu tarafından münavebeye alınan buğday dane, buğday samanı, arpa ve fiğin 2011 yılı itibariyle kuru şartlarda dekar başına asgari ve azami verimine, toptan satış fiyatına ve ürünlerin dekar başına ayrıntılı üretim giderlerine (masrafları oluşturan kalemler ayrı ayrı yazılmak suretiyle) ilişkin veri listesinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilerek dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 31.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/235, Karar No: 2013/3028, Tarih: 07.03.2013

**17. Hukuk Dairesi         2013/235 E.  ,  2013/3028 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mirasçılık Belgesi istemine ilişkin olarak açılan davada ... Sulh Hukuk ile Büyükçekmece 3. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, mirasçılık belgesi istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından, davacının murisine ait veraset belgesinin verilmesi için açtığı mirasçılık belgesi davası olduğu, İstanbul 20. Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından mirasçılık belgesi verilmesi davasının çekişmesiz yargı işi olup talepte bulunanın oturduğu yer mahkemesinin yetkili olduğu, son ikamet adresine göre davacının Büyükçekmece adresinde oturduğundan Büyükçekmece Sulh Hukuk Mahkemesi'nin yetkili olduğu gerekçesi ile yetkisizlik kararı verilmiş, ...Sulh Hukuk Mahkemesi ise çekişmesiz yargı işlerinde yetki kuralının kesin yetki olmadığından resen dikkate alınamayacağı, itiraz da olmadığı belirtilerek İstanbul 20. Sulh Hukuk Mahkemesi yetkili olduğu belirtilmiştir.

Mirasçılık belgesinin verilmesine ilişkin dava, 6100 sayılı HMK.nın 382. maddesinde çekişmesiz yargı işlerinden sayılmış, 384.maddesinde ise Kanunda aksine hüküm bulunmadıkça, çekişmesiz yargı işleri için talepte bulunan kişinin veya ilgililerden birinin oturduğu yer mahkemesinin yetkili olduğu, HMK.nın 11/3. maddesinde ise Mirasçılık belgesinin iptali ve yeni mirasçılık belgesi verilmesine ilişkin davalarda, mirasçıların her birinin oturduğu yer mahkemesinin yetkili olduğu belirtilmiştir. Bu hale göre mirasçılık belgesinin verilmesi davalarında kesin yetki kuralı olmayıp tarafların yetki itirazı da olmadığına göre,

davanın açıldığı ilk mahkeme olan İstanbul 20. Sulh Hukuk Mahkemesi'nde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.'nın 21. ve 22. maddeleri gereğince İstanbul 20. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 07.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2322, Karar No: 2018/3914, Tarih: 24.05.2018

**11. Hukuk Dairesi         2018/2322 E.  ,  2018/3914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada .... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 05/02/2015 gün ve 2014/1257-2015/114 sayılı kararı bozan Daire’nin 08/03/2016 gün ve 2015/5949-2016/2545 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş olmakla, bazı noksanlıkların ikmali için dosya mahalline gönderilmişti. Bu noksanlıkların giderilerek dosyanın gönderildiği anlaşılmakla, tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin ortağı ve müdürü olduğunu, hisselerini 18.01.2001 tarihinde Ahmet Şanlı'ya devrettiğini, ortakların pay devrine muvafakat ettiklerini, şirketle herhangi bir ilişkisinin kalmadığının belirlendiğini, ancak ticaret sicile gerekli ilanların yapılmadığını, ..... Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2004/716 esas sayılı dosyasında, davalı şirkete ortak olmadığının tespiti için dava açtıklarını, davanın kabul edilerek kesinleştiğini, davacının ticaret sicilde müdür olarak kaydının bulunması nedeniyle vergi borçlarından dolayı hakkında icra takibi yapıldığını ileri sürerek, davacının 18.01.2001 tarihi itibariyle müdürlük görevinin sona erdiğinin tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia ve dosya kapsamına göre, davanın kabulüne, davacının müdürlük görevinin 02.09.2005 tarihi itibariyle sona erdiğinin tespitine dair verilen kararın davacı vekilince temyizi üzerine karar Dairemizce bozulmuştur.

Davacı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dairemizin 12.10.2017 tarih 2016/6896 E. 2017/5300 K sayılı ve 15.02.2018 tarih 2018/367 E. 2018/1102 K sayılı geri çevirme ilamları ile davalı şirketin ihyası sağlanıp Dairemizin 08.03.2016 tarih 2015/5949 E. 2016/2545K. sayılı bozma ilamının davalı şirkete usulüne uygun tebliği ve yasal karar düzeltme süresinin beklenilmesinden sonra her halükarda davacı vekilinin karar düzeltme istemlerinin incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar verilmiştir.

Mahkemece 13.04.2018 tarihli ek karar ile davacı vekiline gönderilen tebligata "davalı şirketin ihyası için dava açmak üzere iki haftalık kesin süre verildiği, iki haftalık kesin süre içinde davalı şirketin ihyası için dava açmadığı takdirde karar düzeltme talebinin reddine karar verileceğinin tebliğ ve ihtarına ilişkin tebligatın 16.03.2018 tarihinde tebliğ edildiği, iki haftalık sürenin 30.03.2018 günü mesai bitimde sona erdiği, davacı tarafça ihya davası açılarak mahkemeye bildirilmediği, herhangi bir müracatın da olmadığı, bu aşamada mahkemece yapılacak başkaca işlem de bulunmadığı gerekçesiyle davacı tarafın karar düzeltme talebinden vazgeçmiş sayılmasına karar verilmiştir.

1-Karar düzeltme yolu HUMK'nın 440-442. maddelerinde düzenlenmiştir. Buna göre karar düzeltme talebi temyiz incelemesi sonucunda kararı vermiş olan Yargıtay Dairesince incelenip karara bağlanır. Yargıtay kararının karar düzeltme istenebilecek kararlardan olup olmadığı, süresinde karar düzeltme yoluna başvurulup başvurulmadığı ve diğer usulü eksiklikler yönünden de ön inceleme yetkisi, her halde kararına karşı karar düzeltme yoluna başvurulan Yargıtay Dairesine aittir. HUMK 432/4. maddesi hükmü burada kıyas yoluyla uygulanamaz.

Bu durum karşısında yukarıda özetlenen somut uyuşmazlıkta mahkemece 13.04.2018 tarihli ek karar ile davacı tarafın karar düzeltme talebinden vazgeçmiş sayılmasına karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup anılan ek kararın kaldırılmasına karar vermek gerekmiştir.

2-Mahkemece Antalya Ticaret Sicil Müdürlüğü’ne yazılan müzekkereye verilen cevabi yazıda davalı şirketin 26.08.2014 tarihinde TTK'nın geçici 7. maddesi uyarınca resen terkin edildiğinin bildirilmiş olması karşısında Dairemizin 12.10.2017 tarih 2016/6896 E. 2017/5300 K sayılı ve 15.02.2018 tarih 2018/367 E. 2018/1102 K sayılı geri çevirme ilamları da nazara alınmak suretiyle, davalı şirketin ihyası sağlanıp Dairemizin 08.03.2016 tarih 2015/5949 E. 2016/2545K. sayılı bozma ilamının davalı şirkete usulüne uygun tebliği ve yasal karar düzeltme süresinin beklenilmesinden sonra her halükarda davacı vekilinin karar düzeltme istemlerinin incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle mahkemenin davacı vekilinin karar düzeltme isteminin reddine dair verilen 13.04.2018 tarihli ek kararın KALDIRILMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle eksik hususun tamamlanması için dosyanın mahal mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2012/31357, Karar No: 2013/190, Tarih: 15.01.2013

**4. Ceza Dairesi         2012/31357 E.  ,  2013/190 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Kişilerin huzur ve sükununu bozma

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığına

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığa kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan kamu davası açılmış olması ve müşteki ...’nün suçtan doğrudan zarar görmemesi karşısında; davaya katılma hakkı bulunmadığı halde, mahkemece yasaya aykırı gerekçeyle kamu davasına katılan olarak kabulünün, müştekiye bu niteliği ve dolayısıyla yasa yoluna başvurmak hak ve yetkisini kazandırmadığı,

Anlaşıldığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317.maddesi uyarınca müşteki ... vekilinin tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE, 15.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.