muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2697, Karar No: 2023/6512, Tarih: 26.12.2023

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde; istinaf başvuru dilekçesini tekrarla kadının kusurlu olduğunu, davanın reddi aksi halde lehine tazminata hükmedilmesi gerektiğini ileri sürerek davanın kabulü ile reddedilen tazminat talepleri yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, açılan boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, kadının boşanma davasının kabulü şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği, erkek yararına maddî ve manevî tazminata hükmedilme koşulları oluşup oluşmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun’un 6 ncı maddesi, 166 ncı maddesinin birinci fıkrası, 169 uncu maddesi, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı erkek vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...

...
Yargıtay — Esas No: 2010/4091, Karar No: 2012/3591, Tarih: 09.03.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/4091 E.  ,  2012/3591 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Konya 4.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 28.12.2009 tarih ve 2009/330 - 2009/535 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili ve katılma yoluyla davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 09.03.2012 günü hazır bulunan davacı vekili Av.... ile davalı vekili Av.... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Almanya Hamburg Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından verilen 11.04.2008 tarihli 325 O 235/06 numaralı kararın kesinleştiğini ileri sürerek, tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre tenfizi istenen kararın 1965 tarihli Adli Yardımlaşmaya İlişkin Lahey Sözleşmesi'nde belirtilen usulde tebliğ edilmediği, doğrudan posta yolu ile tebligatın yapıldığı, bu itibarla kesinleşmiş bir kararın mevcut olmadığı, ayrıca tenfize konu kararın kamu düzenini ilgilendiren TTK’nun 329. ve 405/2. maddelerine de açıkça aykırı olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve katılma yolu ile davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkin olup, mahkemece, tenfizi istenilen kararın Türkiye ile Almanya arasında 28.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1965 tarihli Adli Yardımlaşmaya İlişkin Lahey Sözleşmesi hükümlerine göre yapılmadığı, adi posta yolu ile kararın davalıya tebliğ edildiği, dolayısı ile kararın usulünce kesinleşmediği, kesinleşmeyen yabancı mahkeme kararının tenfizinin mümkün bulunmadığı, ayrıca, tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının kamu düzenine ilişkin TTK’nun 329 ve 405/2. maddelerine aykırı olduğu gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm tesis edilmiştir.

Oysa, davaya konu Almanya Stuttgart Asliye Hukuk Mahkemesi’nin yapmış olduğu yargılamada davalının Almanya’da bulunan vekili Av. ... tarafından temsil edildiği, mahkeme karar başlığında bu vekilin adının yazılı olduğu ve kararın adı geçen vekile 26.10.2007 tarihinde tebliğ edildiği anlaşılmaktadır. Bu durumda tenfizi istenen mahkemekararı usulüne uygun olarak davalının Almanya’daki vekiline tebliğ edilmiş ve süresinde yasal yollara başvurulmadan kesinleşmiş bulunmasına göre, mahkemece tenfize konu kararın kesinleşmediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

Bununla birlikte, mahkemece tenfiz isteminin reddine ilişkin gerekçelerden birisi de, tenfizi istenen mahkeme kararının Türk kamu düzenine aykırı olduğudur. Gerçekten de, yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 5718 sayılı Kanun’un 54/c maddesi uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir.

Kanunda kamu düzeni kavramının zamana ve yere göre değişebilen niteliği gereği bir tanımlama yapılmaktan kaçınılmış ve konunun hakimin takdirine bırakılması tercih edilmiş, ancak kamu düzenine aykırılığın “açıkça” olmasının aranmasıyla bu konuda takdir hakkı bulunan hakime bir sınırlama getirilmek istenmiştir. Bu düzenleme, Türk tenfiz hukukunda, kamu düzeni kavramının izin verdiği ölçüde, yabancı mahkeme kararlarının tanınması ve tenfizi lehine bir eğilimin bulunduğunu göstermektedir. Doktrinde de bu konuda hakime yardımcı olması bakımından bazı kriterler verilmiştir. Buna göre örneğin Türk tenfiz hakimi “kural olarak” yabancı mahkeme kararının doğruluğunu inceleyemez (revision au fond yasağı). Zira aksinin kabulü, aynı davanın Türk mahkemesinde tekrar görülmesi ve yeni bir Türk mahkemesi kararının ortaya çıkması sonucunu doğurur. Ancak örneğin Türk hukukunun vazgeçilmez kabul ettiği temel prensiplerini ihlal eden veya milletlerarası alanda geçerli olan ortak ilkelere aykırı bulunan yabancı mahkeme kararları tenfiz edilemez. Tenfiz hakimi takdir hakkını kullanırken, her somut olayın kendine mahsus özelliklerini de dikkate almalıdır.

O halde dava konusu uyuşmazlık yönünden de somut olayın özelliklerine göre bir inceleme ve değerlendirme yapılmalıdır.

Burada ilk olarak yabancı mahkemece davalının savunma hakkının ihlal edilip edilmediğinin incelenmesi gereklidir. Somut olayda yabancı mahkemece, dava dilekçesi ve ekleri davalıya 1965 tarihli Hukukî ve Ticarî Konularda Adlî ve Gayrı Adlî Belgelerin Yabancı Memleketlerde Tebliğine Dair Lahey Sözleşmesi’ne uygun olarak tebliğ edilmiş, davalının davaya karşı savunma yapmak isteğini göstermemesi nedeniyle, Alman Usul Yasası’nın 331/3. ve 276. maddeleri uyarınca, davacının talebi üzerine, sözlü yargılama yapılmaksızın “gıyabi karar” verilmiştir. Buraya kadar olan gelişmelerin Türk kamu düzenine aykırı veya davalının savunma hakkını kısıtlar nitelikte olmadığı, benzer olaylarda Yargıtay dairelerince verilen kararlarla da benimsenmiştir (Yargıtay 13. HD. 01.10.1992 gün ve 5764 E.-7352 K., Yargıtay 11. HD. 06.07.2010 gün ve 2008/12797 E.- 2010/7992 K.). Zira “kural olarak” her mahkeme kendi usul hükümlerini uygular ve yabancı mahkemenin uyguladığı usulün Türk usul hukukundan farklı olması, Türk kamu düzeninin müdahalesi için tek başına yeterli sebep oluşturmaz. Aynı ilkeler yabancı mahkemece uygulanan ispat hukuku açısından da geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta incelenmesi gereken diğer bir konu da, benzer olaylarda Türkiye’de açılan davaların, TTK’nun 329/1. ve 405/2. maddelerinde düzenlenen, anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyecekleri ve pay sahiplerinin sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyecekleri ilkeleri gereği reddedilmesine rağmen, aynı şartlardaki ortaklarca yabancı mahkemelerde açılan davaların kabul edilmesinin ve alınan farklı yöndeki bu yabancı mahkeme kararlarının Türkiye’de tenfizinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağıdır. Nitekim mahkemece bu durum, T.C. Anayasası’nın kanun önünde eşitlik ilkesine ve kamu düzenine aykırı kabul edilmiştir.

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HUMK’nun 445/10. maddesi uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır.

Somut uyuşmazlık yönünden asıl incelenmesi gereken husus, tarafları, konusu veya sebebi “farklı” olan bir yabancı mahkeme kararının, Türk mahkemelerinden alınan kararlar ile bağdaşmaması halinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağı noktasıdır. Burada ilk olarak tanıma ve tenfiz hukukundaki kamu düzenine aykırılık kavramının, iç hukuktaki emredici kurallara aykırılık kavramından daha dar ve sınırlı bir anlama sahip olduğu gözden uzak tutulmamalıdır. Dolayısıyla kamu düzeni gerekçesiyle yabancı mahkeme kararının tenfizine istisnaen müdahale edilmelidir. Ayrıca somut uyuşmazlıkta yukarıda açıklanan revision au fond yasağından ayrılmayı gerektirecek bir özellik de bulunmamaktadır. Yine aynı davanın Türk mahkemelerinde görülmesi halinde farklı sonuca varılacak olması, “tek başına” tanıma ve tenfiz engeli oluşturmayacaktır. Zira, esasa uygulanacak yabancı hukuk gibi yabancı mahkeme kararlarının da Türk mahkemelerinden verilecek kararlarla aynı olması beklenemez.

Bu noktada belki Türk tarafların Türk hukukunun emredici hükümlerinden kaçmak amacıyla yabancı mahkemeden bir karar elde etmeye ve bu kararı Türkiye’de tenfiz ettirmeye çalışmalarının adalet duygusunu sarsacağı, bir başka emredici kural olan kanuna karşı hile yasağına ve bu sebeple de Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı düşünülebilir (Prof. Dr. Ergin Nomer Prof. Dr. Cemal Şanlı, Devletler Hususi Hukuku, İstanbul 2009, 17. Bası, sayfa: 491, dipnot: 270). Ancak öncelikle böyle bir durumun varlığı davalı tarafça ispat edilebilmiş değildir. Kaldı ki somut olayın dikkat edilmesi gereken başka bir özelliği daha vardır. O da Türk hukukunda kabul edilen anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyeceklerine dair ilkenin, Avrupa’da hakim olduğu gibi Alman hukukunda da kural olarak benimsenmiş bulunmasıdır. Somut uyuşmazlıkta yabancı mahkemece davalının savunma haklarının ihlal edilmediği yukarıda açıklanmıştır. Dolayısıyla davalı şirket, benzer ilkelerin egemen olduğu bir hukuk düzeninde, kendisine tanınan savunma olanaklarından yararlanmayarak, tenfizini istemediği kararın verilmesine ve kesinleşmesine kendisi neden olmuştur. Davalının bu şekilde yasal haklarını kullanmayıp, örneğin Türk mahkemelerinden verilmiş aynı nitelikteki bir kararı temyiz etmemek suretiyle Türkiye’de de kesinleşmesine neden olabilmesi mümkündür. Böyle bir durumda da kararın kamu düzenine aykırı olduğu ve infaz edilmemesi gerektiği ileri sürülemeyecektir.

O halde mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda yabancı mahkeme hükmünün tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturmayacağı kabul edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

2-Davalı vekilinin temyiz itirazlarına gelince; dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilme- sinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, aşağıdaki (3) nolu bendin dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

3-Bozma neden ve şekline göre davalı vekilinin harç ve vekalet ücretine yönelik temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın, davacı yararına BOZULMASINA, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (3) nolu bentte açıklanan nedenle harç ve vekalet ücretine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 09.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/2922, Karar No: 2007/3036, Tarih: 07.05.2007

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2006/2922 E.  ,  2007/3036 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği (Tük.Mah.Sıfatıyla)

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden dolayı oluşan alacağın tahsiline ilişkindir.

4077 Sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’un 3/e maddesinde tüketici, “bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişi” olarak tanımlanmıştır. Bu tanımlamaya göre yasa, hazır bir malı veya hizmeti satın alarak onu günlük yaşamında kullanan veya tüketen kişiyi korumaktadır. Bir başka deyişle yasa kapsamına, dar kapsamlı mal ve hizmet ilişkileri olağan tüketim işleri alınmıştır. Aksi bir yorumun kabulü, üst düzey teknoloji ile gerçekleştirilen eser sözleşmesi ilişkilerinin dahi 4077 sayılı yasa kapsamında kalmasını ve bunlardan kaynaklanan uyuşmazlıklara da Tüketici Mahkemelerinde bakılmasını gerektirir ki, bunun yasanın amacına aykırı olduğu açıktır. Buna göre istisna sözleşmesinden doğan ilişkileri de 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun hükümlerinin uygulanması hukuken olanaklı değildir. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 26.2.2003 gün ve 2003/15-127 E., 2003/102 K. sayılı kararında bu husus belirtilmiştir. Somut olayda taraflar arasındaki hukuki ilişki eser sözleşmesinden kaynaklandığından, yerel mahkemece görevsizlik kararı verilerek davaya Sulh Hukuk Mahkemesinde bakılması gerekirken, 4077 sayılı yasa uygulanarak Tüketici Mahkemesi sıfatıyla bakılıp, esası hakkında karar verilmesi yerinde görülmemiş kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 07.05.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6315, Karar No: 2024/5945, Tarih: 04.11.2024

**1. Hukuk Dairesi         2023/6315 E.  ,  2024/5945 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/536 E., 2023/853 K.

HÜKÜM/KARAR : Kısmen Kabul/Kısmen Kabul-Karar Kaldırılarak Dava Kabul

İLK DERECE MAHKEMESİ : Boyabat 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/111 E., 2023/90 K.

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili ve davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının kısmen kabulü ile hükmün kaldırılmasına ve yeniden esas hakkında hüküm kurularak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı dava dilekçesinde; dava konusu Sinop ili, ... ilçesi,.... Mahallesinde bulunan 135 m2 mesken, 80 m2 depo, 1.000 m2 dibek yanı, 1.000 m2 kiremitlik, 2.000 m2 karşıbağ, 2.000 m2 aşağıharman, 2.000 m2 siyez yeri, 2000 m2 karamel tepesi, 4.000 m2 kışkıcık, 500 m2 kuyunun yanı vasıflı yerlerin ceddinden intikalen 10 yıldır nizasız ve fasılasız malik sıfatıyla kullanıldığını, babasına ait olup kendisinin de hakkı olduğu 135 m2 mesken ve 80 m2 depo olan menkulleri rızası olmadan davalıların yıkıp kendilerine ev yaptıklarını, kadastro çalışmalarında kızlara yer verilmez diye taşınmazları ağabeyleri ... ve ...’nin adlarına yazdırdıklarını ileri sürerek tapu kayıtlarının iptali ile adına tesciline karar verilmesini istemiş, Mahkemece tensip zaptı ile dava konusu yerleri ada parsel numarasıyla birlikte belirtmek ve dava konusu talebini açıklamak üzere süre verilmesi üzerine davacı, 13.05.2019 tarihli dilekçesi ile 165 ada 4 ve 6, 155 ada 3, 156 ada 6, 157 ada 2, 158 ada 1, 169 ada 7, 16, 22 ve 38, 162 ada 2, 164 ada 4 parsel sayılı taşınmazların babasına ait olmasına rağmen kadastro tespitinde davalıların adlarına tespit ve tescil ettirdiğini bu nedenle miras payı oranında tapu kaydının iptali ile adına tesciline karar verilmesini istediğini bildirmiş, davacı vekili 08.12.2020 tarihli dilekçesi ile dava dilekçesinde 135 m2 mesken ve 80 m2 depo olarak belirtilen yerin 169 ada 8 parsel sayılı taşınmaz olduğunu, taşınmazların listesi sunulurken sehven unutulduğunu belirtmiş, 18.10.2022 tarihinde sunduğu dilekçe ile de 169 ada 8 parsel sayılı taşınmazdaki evi müvekkilinden habersiz olarak davalı ...’in yaptırdığını bildirmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı ...; süresinde davaya cevap vermemiş, 01.10.2019 tarihli öninceleme duruşmasında taşınmazların babalarından geldiğini ve davayı kabul ettiğini bildirmiş, 02.10.2019 tarihli dilekçesi ile duruşmada hakimin "davacı senin kardeşin mi" sorusu üzerine "evet kardeşim" diyerek kabul ettiğini, yoksa davayı kabul etmediğini beyan etmiştir.

Davalı ...; süresinde davaya cevap vermemiş, aşamada 05.02.2022 tarihinde ölümü üzerine mirasçıları davaya dahil edilmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 13.07.2021 tarihli ve 2019/195 Esas, 2021/487 Karar sayılı kararı ile; dava konusu taşınmazların tarafların murisi tarafından uzun yıllar kullanıldığı, davalılar ... ve ...'in babaları öldükten sonra taşınmazları kullanmaya devam ettiği, taşınmazların kadastro çalışmaları sırasında murisin ölümü üzerinden 8 yıl geçmiş olmasına ve taksim hususunda bir netlik olmamasına rağmen davalı ... ve ... adına tespit ve tescil edildiği, muris ...'den kalan taşınmazlar üzerinde davacının miras hissesi oranında miras hakkı olduğu, dava konusu taşınmazlardan kullanım tespit edilen taşınmaz yönünden ecrimisil talebinin kabulü, kullanım olmayan taşınmazlar yönünden diğer taleplerin reddedilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 27.01.2022 tarihli ve 2021/1114 Esas, 2022/84 Karar sayılı kararı ile; 169 ada 8 parsel sayılı taşınmazın da dava konusu olduğu, bu parsel hakkında olumlu olumsuz bir karar verilmediği, davacı tarafından dava dilekçesinde gösterilmeyen ve usulüne uygun olarak ıslah da edilmeyen ecrimisil talebi yönünden karar verilmiş olmasının ve her bir taşınmaz yönünden keşifte ayrı ayrı beyan alınmamış olmasının hatalı olduğu gerekçesiyle sair itirazlar incelenmeksizin tarafların istinaf başvurusunun kabulü ile hükmün kaldırılmasına ve yeniden yargılama yapılması için dosyanın Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş, İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarihi ve sayısı belirtilen kararı ile; dava konusu taşınmazların tarafların murisi tarafından uzunca yıllar kullanıldığı, davalılar ... ve ...'in babaları öldükten sonra da taşınmazları kullanmaya devam ettiği, taşınmazların kadastro çalışmaları sırasında murisin ölümü üzerinden 8 yıl geçmiş olmasına ve taksim hususunda bir netlik olmamasına rağmen davalılar ... ve ... adına tespit gördüğü, muris ...'den kalan taşınmazlar üzerinde davacının miras hissesi oranında miras hakkı olduğu, dava dilekçesinde ecrimisile ilişkin bir talep olmadığı, her ne kadar dava dilekçesinde davalılar adına olan dava konusu taşınmazlara ilişkin tapu kayıtlarının iptali ile ilgili taşınmazların kendisi adına tescilini istemişse de ilgili taşınmazların davacı ve davalıların kök murisine ait olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile tapu kayıtlarının davacının miras payı oranında iptali ile davacı adına tesciline ve fazlaya ilişkin talebinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava dilekçesini açıklaması için verilen sürede müvekkilinin miras payını talep ettiğini, Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararında da bu konuda bir değerlendirme yapılmadığını, lehlerine usulü kazanılmış hak oluştuğunu, bu nedenle kısmen kabul kısmen reddin ve buna bağlı olarak yargılama giderleri ile vekalet ücretinin müvekkili aleyhine hükmedilmiş olmasının hatalı olduğunu ileri sürerek kararın kaldırılmasını istemiştir.

Davalı ... vekili istinaf dilekçesinde özetle; dinlenilen mahalli bilirkişi ve tanıkların davacıyı taşınmazı kullanırken görmediklerini beyan ettiklerini, murisin tüm mirası araştırılmadan, davacının oradan pay alıp almadığı saptanmadan davanın kabul edilmesinin hatalı olduğunu, taraflar arasında taksim yapılıp yapılmadığının bu davanın ön sorunu olduğunu, davacının köydeki yerler yerine İstanbul’da yer aldığının belli olduğunu, 169 ada 8 parsel sayılı taşınmazda davacının alacağı olmadığını belirtmesine rağmen bu parsel yönünden de kabul kararı verilmesinin hatalı olduğunu ileri sürerek kararın kaldırılmasını istemiştir.

Diğer davalılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacı taleplerinin mahiyeti gereği taraflar arasında fiili taksim olup olmadığı hususunda yeterli araştırmaların yapılmadığını, muris ...'den kalan taşınmazlar üzerinde tarafların sözlü olarak bir taksim anlaşması yaptıklarını, bu anlaşmaya göre davacı ... ve ...'ye İstanbul'da bulunan binadan birer daire verilmesi karşılığında davaya konu köyde bulunan taşınmazlardan herhangi bir hak almayacakları yönünde sözlü bir taksim akdi kurulduğunu ve dairelerin verildiğini, kadastro tespitinin de bu taksime uygun olarak yapıldığını, tanıklarının dinlenilmediğini, talep olmayan 169 ada 8 parsel hakkında karar verilmesinin doğru olmadığını, reddedilen kısım yönünden lehlerine vekalet ücretine hükmedilmediğini, her bir davalı yönünden ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğini ileri sürerek kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç