muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1423, Karar No: 2018/1083, Tarih: 16.05.2018

Hemen belirtmek gerekir ki, kök ücretin (temel ücretin) işveren tarafından tek taraflı olarak indirilmesi İş Kanunun 62.maddesi uyarınca mümkün değildir. Ancak İş Kanunun 22.maddesi gereğince tarafların anlaşması veya toplu iş sözleşmesi ile asgari ücretin altında düşmemek kaydıyla kök ücretin indirilmesi mümkün olup, bu noktada öğreti ve uygulamada herhangi bir görüş farklılığı bulunmamaktadır.

Somut olayda davacı işçi, iş sözleşmesi ile kendisine verilen günlük kök ücretin, toplu iş sözleşmesi kapsamına girdikten sonra, düşürülmesi nedeniyle fark alacak isteğinde bulunduğuna göre, konunun toplu iş sözleşmesi mevzuatı bağlamında ele alınması gerekir. Bu nedenle dava konusu uyuşmazlığın İş Kanunun 22 ve 62.maddeleri ile ilgisi bulunmamaktadır.

Söz konusu çekişmede uygulanacak yasal düzenleme, olayın meydana geldiği tarih itibariyle yürürlükte bulunan 2822 sayılı Sendikalar Kanunu'nun 6.maddesi hükmüdür. Anılan hükme göre “Toplu iş sözleşmesinde aksi belirtilmedikçe hizmet akitleri toplu iş sözleşmesine aykırı olamaz. Hizmet akitlerinin toplu iş sözleşmesine aykırı hükümlerinin yerini toplu iş sözleşmesindeki hükümler alır. Hizmet akdinde düzenlenmeyen hususlarda toplu iş sözleşmesindeki hükümler uygulanır. Toplu iş sözleşmesinde hizmet akitlerine aykırı hükümlerin bulunması halinde hizmet akdinin işçi lehindeki hükümleri geçerlidir”.

Buna göre bireysel iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesi hükümleri çatıştığında işçi yararına olanı uygulanacaktır. Somut olayda esasen bu noktada özel daire ile yerel mahkeme arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık işçi yararına olanın nasıl tespit edileceği ile ilgilidir.

Yararlılık ilkesi, işçi lehine olan hükümlerin belirlenmesi çerçevesinde bireysel iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesi hükümlerinin karşılaştırılması temeline dayanır. Türk hukukunda doktrinde eskiden hükümlerin tek tek karşılaştırılması önerilirken bugün aynı konu ile ilgili hükümlerin toplu olarak, gruplar halinde karşılaştırılması yöntemi benimsenmektedir (..., Polat, Toplu Sözleşme Hukukunda İşçiye Yararlılık İlkesi, Ankara 1991, sh. 67; ASTARLI, Muhittin, İş Hukukunda Çalışma Süreleri, Ankara 2008, s.76). Grup karşılaştırılmasında birbirleriyle sıkı ilişkisi olan konular aynı gruba dahil edilerek karşılaştırma yapılır. Örneğin izin süresi, izin ücreti grubunu oluşturur. Bunun gibi iş ilişkisinin temeli olan ücret, ikramiye ve diğer parasal haklar bir grup olarak karşılaştırılmalı ve işçi lehine olan şarta ilişkin kanun hükmü bu şekilde değerlendirilmelidir(...., Fevzi, Toplu İş İlişkileri Açısından Yargıtay’ın 2015 yılı Kararlarının Değerlendirilmesi, s.80 vd) Alman Hukukunda da bu uygulama benimsenmiş olup işçi lehine olanın tespiti toplu iş sözleşmesinin bütünü ile bireyel iş sözleşmesinin bütününün değil nitelikleri itibariyle benzer hakların gruplandırılarak karaşılaştırılması suretiyle yapılması gerekir (TUNCAY, A. Can, Toplu İş Hukuku, 2.Bası, Ağustos 2010, İstanbul, s.199'da belirtilen yazarlar).

Hukuk Genel Kurulunun 03.05.2017 tarih ve 887-885 sayılı kararında da belirtildiği üzere bireysel iş sözlemesi ile toplu iş sözleşmesi hükümlerinin bire bir, tek tek ya da bütün olarak değil, konuların gruplandırılarak karşılaştırılması gerekir. Bu yönde bir karşılaştırma yapılırken ücrete ilişkin lehe olan hükümlerin bir kısmının toplu iş sözleşmesinden bir kısmınn ise bireysel iş sözlemesinden alınarak sonuca gidilmesi doğru değildir.

Somut olayda davacıya bireysel ve toplu iş sözleşmesi ile sağlanan benzer nitelikteki parasal haklar bir bütün olarak birlikte değerlendirildiğinde davacının toplu iş sözleşmesinin uygulanması ile birlikte ücret ve ekleri yönünden yaklaşık %100 oranında bir artışın olduğu açıktır. Yukarıda belirtildiği üzere yararlılık karşılaştırmasında parasal haklar bir bütün olarak değerlendirilmelidir. Karşılaştırmada ücret ve ekleri birbirlerinden ayrı değerlendirilemez. Bu nedenle sırf bireysel iş sözleşmesindeki kök ücretle toplu iş sözleşmesindeki kök ücretin karşılaştırılması yararlılık ilkesi ile bağdaşmaz. Karşılaştırmada göz önünde bulundurulan ücret ekleri belirli şartların gerçekleşmesine bağlanmış arızi nitelikte haklar da değildir. Dava konusu işyerinde iş sözleşmesi ile çalışan ve toplu iş sözleşmesinden yararlanan her işçiye sürekli olarak sağlanmış haklardır.

Direnme kararının bozulması gerektiği görüşünde olduğumdan, sayın çoğunluğun kararına katılamıyorum.

...
Yargıtay — Esas No: 2013/18755, Karar No: 2014/968, Tarih: 21.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/18755 E.  ,  2014/968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/02/2013

NUMARASI : 2012/765-2013/218

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmazlara gelir metodu esas alınarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda münavebe ürünü olarak kabul edilen çeltiğin, taşınmazların bir dekarından elde edilebilecek brüt gelirinden indirilmesi gereken üretim masraflarının, Türkiye ortalaması dikkate alındığında, brüt gelirin 1/3'ü oranında olması gerektiği gözetilmeden, daha fazla miktarda üretim masrafı yapıldığının kabulü ile eksik bedel tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1584, Karar No: 2020/2117, Tarih: 25.06.2020

**20. Hukuk Dairesi         2020/1584 E.  ,  2020/2117 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada .... Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

....e Yargıtay bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonunda; uyuşmazlığın 5510 sayılı Kanunun uygulanmasından kaynaklandığı, görevli mahkemenin İş mahkemesi olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiş, temyiz üzerine Yargıtay 17. Hukuk Dairesince onanmıştır.

.....Yargıtay bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonunda; 5434 sayılı Kanun hükümlerince ödenen tedavi giderleri sebebiyle uğranılan Kurum zararının rücuen tahsili, 5434 sayılı Kanun hükümlerine tabi olduğundan, uyuşmazlığın çözümünde ne 506 sayılı Kanun ne de 5510 sayılı Kanunun uygulama yeri bulunmamaktadır. Bu durumda sözü edilen 101. madde hükümlerine göre sınırlı yetki ile donatılmış iş mahkemesi görevli değildir. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun 2. maddesine göre kimler aleyhine idari yargıda dava açılabileceği açıklanmış olup, gerçek kişiler ile özel hukuk tüzel kişileri hakkında idari yargı yerinde dava açılamayacağı ve dava konusu uyuşmazlığın çözümünde genel mahkemelerin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiş, temyiz üzerine Yargıtay 10. Hukuk Dairesince onanmıştır.

6100 sayılı HMK'nın 22/2. maddesinde “İki mahkemenin aynı dava hakkında göreve veya yetkiye ilişkin olarak verdikleri kararlar kanun yoluna başvurulmaksızın kesinleştiği takdirde, görevli veya yetkili mahkeme, ilgisine göre bölge adliye mahkemesince veya Yargıtayca belirlenir.”

6100 sayılı HMK'nın 23/2. maddesinde, “Yargıtayca verilen merci tayini kararları ile temyiz incelemesi sonucu kesinleşen göreve ve yetkiye ilişkin kararlar davaya ondan sonra bakacak mahkemeyi bağlar” hükümlerine yer verilmiştir.

Somut olayda..... Yargıtay bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonunda; uyuşmazlığın 5510 sayılı Kanunun uygulanmasından kaynaklandığı, görevli mahkemenin iş mahkemesi olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verildiği, dosyanın temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 17. Hukuk Dairesinin onanmıştır. Bu durumda davaya bakma görevinin iş mahkemesine ait olduğu özel Dairenin kabulündedir. Özel Dairenin onama ve bozma kararının mahkemeleri bağlayıcılığı özelliği vardır.

O halde uyuşmazlığın ..... görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince.....YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 25/06/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/219, Karar No: 2014/1913, Tarih: 27.01.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/219 E.  ,  2014/1913 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Urla İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/03/2013

NUMARASI : 2012/41-2013/18

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 09/09/2013 tarih, 2013/19046-27641 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi .. tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Haczedilmezlik şikayetine konu edilen 1051 ada 107 parsel 1 ve 2 numaralı bağımsız bölümlerin otopark vasfını taşıması nedeniyle fiilen kamu hizmetinde kullanıldıklarının kabulü gerekmekle, bu bağımsız bölümler üzerindeki haczin kaldırılmasına ilişkin icra mahkemesi kararı doğru olduğundan, anılan taşınmazlar yönünden karar düzeltme istemi yerinde değilse de ;

5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinde; "Belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim, harç gelirleri haczedilemez" düzenlemesine yer verilmiştir. Bu maddeye göre belediyenin haczedilmezlik şikayetinin kabul edilebilmesi için mahcuzların kamu hizmetinde fiilen kullanılması zorunludur. Asıl olan alacaklının alacağına kavuşmasını sağlamak olduğundan, kural olarak borçluların tüm mallarının haczi mümkündür. Bir malın haczedilememesi için yasal bir düzenlemenin bulunması zorunludur. Haczedilmezlik istisnai bir durum olduğundan, bu yöndeki düzenlemelerin de dar yorumlanması gerekir. Buna göre 5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinin de dar yorumlanması gerekip, madde de açıkça haczedilmezlik için "fiilen kamu hizmetinde kullanılma" koşulunun kabul edilmesi karşısında, belediyeye ait bir malın haczedilmezliği ancak fiili durumunun tespiti ile belirlenmelidir.

Somut olayda, 1051 ada 107 parsel 1 ve 2 numaralı bağımsız bölümler dışında kalan borçlu Belediye adına kayıtlı diğer bağımsız bölümlerin “ofis”, “depo” ve “iş yeri” niteliğinde oldukları görülmektedir. Buna göre anılan bağımsız bölümlerin fiilen kamu hizmetinde kullanılmadıkları belirgindir.

Öte yandan, HGK. 24.09.1997 tarih ve 1997/15-461 E. 729 K.13.06.2001 tarih 2001/12-461 E. 516 K. Sayılı kararlarında da benimsendiği üzere taşınmaz, haciz tarihinde kimin adına kayıtlı ise icra müdürü buna göre işlem yapacak ve borçlu adına kayıtlı olduğunu belirlediği takdirde haczi uygulayacaktır. Buna göre haciz tarihi itibariyle taşınmazlar tapuda borçlu belediye adına kayıtlı olduğuna göre belediyenin borcu için haciz konulmasında yasaya aykırılık yoktur. Borçlu Urla Belediyesi’nin üçüncü kişi ile yaptığı sözleşme gereğince anılan bağımsız bölümleri müteahhit olan yüklenici ortak girişime verecek olması bu taşınmazların haczedilemeyeceği sonucunu doğurmaz.

Bu durumda, mahkemece, 1051 ada 107 parsel 1 ve 2 numaralı bağımsız bölümler dışında kalan taşınmazlar yönünden haczedilmezlik şikayetinin reddi yerine kabulüne karar verilmesi isabetsiz olup, kararın bu nedenle kısmen bozulması gerekirken Dairemizce onandığı anlaşıldığından, karar düzeltme isteminin, kısmen kabulüne karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : Alacaklının karar düzeltme kısmen isteminin kabulü ile Dairemizin 09.09.2013 tarih ve 2013/19046 E. - 27641 K. karar sayılı onama kararının kaldırılmasına, Urla İcra Mahkemesi'nin 04.03.2013 tarih ve 2012/41 E.- 2013/18 K. sayılı mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.'nun 366. ve HUMK.'nun 428. maddeleri uyarınca kısmen (BOZULMASINA), 27.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27079, Karar No: 2013/8803, Tarih: 10.04.2013

**7. Ceza Dairesi         2012/27079 E.  ,  2013/8803 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1- Müşteki Gümrük İdaresi vekilinin temyiz talebinin incelemesinde;

Açılan davanın niteliğine göre Gümrük İdaresinin suçtan doğrudan doğruya zarar görmediği cihetle davaya katılma hakkı bulunmayan ve mahkemece müdahilliğine karar verilmeyen müşteki idare vekilinin temyiz isteğinin 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

2- Müşteki Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunun temyiz talebinin incelemesinde;

Sanığa yüklenen suçtan dolayı doğrudan zarar görme ihtimali bulunan müşteki kurumun CMK 234. maddesi uyarınca davadan haberdar edilip aynı yasanın 237. maddesi uyarınca davaya katılma imkanı sağlanmadan yargılamaya devam edilip yazılı şekilde kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, müşteki kurum vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.04.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7967, Karar No: 2014/14167, Tarih: 21.05.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/7967 E.  ,  2014/14167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/01/2014

NUMARASI : 2013/915-2014/79

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak, üzerindeki ağaçlara ise maktuen değer biçilmesi doğrudur. Bu nedenle taraf vekillerinin sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dosyadaki tapu kaydına göre, dava konusu taşınmazların tapu kayıt maliki A..A.., veraset ilamına göre davalıların murisi ise Abidin Avcı' dır.

Bu nedenle; mahkemece, öncelikle, davalı vekiline, tapu kaydında düzeltim davası açmak üzere süre verilmesi, dava açıldığında sonucunun beklenmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/17393, Karar No: 2007/9891, Tarih: 19.06.2007

**21. Hukuk Dairesi         2006/17393 E.  ,  2007/9891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 12/06/2006

Davacı,  davalı işveren nezdinde 15.03.1997-10.02.2004 tarihleri arası çalıştığının tespiti ile işçilik alacaklarının tahsiline    karar  verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine  karar vermiştir.

Hükmün, davacı  vekili tarafından  temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi. Davacı davalılardan işverene ait banka şubesinden 01.03.1997 -20.02.2004 tarihleri arasında geçen ve kuruma bildirilmeyen çalışmaların sigortalı hizmetlerden olduğunun tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde isteğin reddine karar vermiştir.

Davacı tarafından dosyaya sunulan gider pusulalarından davacıya her ay düzenli olarak haftalık temizlik ücretinin davalı işveren tarafından ödendiği anlaşılmaktadır. 506 sayılı Kanunun  3-I-D maddesi gereğince ev hizmetlerinde kesintili çalışanlar sigortalı sayılmazlar. Fakat,  davacı büro işinde çalışmış olup büro hizmetinde part time çalışanlar dahi sigortalı sayılır. Büroda  sürekli çalışanların sigortalı sayılacağı süreksiz çalışanların sigortalı sayılmayacağı yönünde 506 sayılı Yasa'da herhangi bir hüküm  bulunmamaktadır. 506 sayılı Yasa'nın 2. maddesine göre bir hizmet aktine dayalı olarak bir veya birkaç işveren tarafından çalıştırılan kişiler sigortalı sayılırlar. Bu itibarla davacının  sigortalı kabul edilemeyeceğine ilişkin mahkeme kararında isabet yoktur.

Yapılacak iş; büro işyerinde temizlik yapan davacının hizmet akdine dayalı olarak çalıştığı kabul edilerek çalıştığı sürelere ilişkin tarafların delilleri toplanarak çalışma süreleri tesbit edilerek oluşacak sonuca göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece  bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde   hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

O halde, davacının  bu yönleri amaçlayan  temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 19.06.2007  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6710, Karar No: 2012/4448, Tarih: 01.03.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/6710 E.  ,  2012/4448 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Terme Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :28.12.2010

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, kusur, tazminatlar ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine paranın alım gücüne , ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran davacı-davalı kadın yararına hükmolunan maddi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Borçlar Kanununun 42. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK.md.174/1) takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

3-Davalı-davacı kocaya yüklenilen ve boşanmaya neden olan olaylar eşin kişilik haklarına saldırı teşkil eder nitelikte olmadığı ve bu nedenle Türk Medeni Kanunun 174/2. maddesindeki manevi tazminat verilmesi koşulları oluşmadığı halde; yazılı şekilde davacı-davalı kadın yararına manevi tazminata hükmedilmesi isabetsiz olmuş; bozmayı gerektirmiştir.

4-Davacı-davalı kadının boşanma davası kabul edildiği ve kendisini vekille temsil ettirdiği halde; karar tarihinde geçerli Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre davacı-davalı kadın yararına maktu vekalet ücretine hükmedilmemesi de usul ve yasaya aykırı olmuştur.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2 ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle, davalı-davacı koca yararına, yukarıda 4. bentte gösterilen sebeple de davacı-davalı kadın yararına BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte açıklanan sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatıranlara geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 01.03.2012 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2007/9497, Karar No: 2007/9402, Tarih: 06.11.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/9497 E.  ,  2007/9402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili, dava dilekçesinde, davacının nüfus kütüğünde kayıtlı olan ..., ... ... ...'ın davacının çocukları olmayıp eşinin evlilik dışı yaşadığı davalı ...'den olan çocukları olduğunu bildirerek bu çocukların anne adlarının düzeltilmesini istemiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, karar davalılar ..., ... tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Yurtdışında ikamet ettiği bildirilen ... ... ...'ın yurtdışı adresinin belirlenip mahkeme kararı ve temyiz dilekçesinin Tebligat Kanunu ve Tebligat Tüzüğü hükümlerine göre tebliğ edilip temyiz ve cevap süreleri beklendikten sonra, dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 06.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3805, Karar No: 2012/34992, Tarih: 17.04.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/3805 E.  ,  2012/34992 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet Nedeniyle Güveni Kötüye Kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suç tarihi olan 23.12.2003'ten temyiz inceleme gününe kadar 765 sayılı TCK’un 102/4 ve 104/2.maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımının dolduğu anlaşıldığından; 5320 sayılı Kanun’un 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’un 321.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı kanunun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı CMK’nın 223/8.maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 17.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.