muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/18296, Karar No: 2010/887, Tarih: 09.02.2010

**6. Ceza Dairesi         2006/18296 E.  ,  2010/887 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnameleri ile Daireye gönderilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-) Sanık ... hakkında uygulama yapılırken 5237 sayılı TCY’nın 61/4 ve 5. fıkralarına aykırı olarak, aynı Yasanın 43/1. maddesinin, 143/1 ve 145. maddelerinden önce uygulanması,

Uygulamaya göre de; 5237 sayılı yasanın 43/1. maddesi uyarınca, 1/4 oranında artırım yapılırken hesap hatası sonucu 3 yıl 9 ay hapis yerine, 3 yıl 9 ay 3 gün hapis cezasına hükmolunması,

2-) 5237 sayılı TCY’nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının 765 sayılı Yasanın 522/1. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliğinin bulunmadığı, “değerin azlığı”nın 5237 sayılı Yasaya özgü, ayrı ve yeni bir kavram

olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanıkların özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanakları varken yalnızca gereksinimleri kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebilecek ölçüde düşük değerdeki eşyanın alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacı dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması,

3-) 5237 sayılı TCY’nda adli para cezasının ertelenmesine ilişkin hüküm bulunmadığının anlaşılması karşısında, yasal olanak bulunmadığı gözetilmeden sanıklar hakkında hükmolunan adli para cezalarının ertelenmesine karar verilmesi,

4-) Hüküm tarihinden sonra yürürlüğe giren 5395 sayılı Çocuk Koruma Yasasının 23. maddesinin sanıklar hakkında uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca ceza süresi bakımından sanıkların kazanılmış haklarının korunmasına, 09.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4951, Karar No: 2011/1151, Tarih: 10.03.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/4951 E.  ,  2011/1151 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 146 ada 1 ve 147 ada 2 sayılı 5261,37 ve 6401,62 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar, irsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ölü ..... ve...... adlarına eşit paylarla tarla niteliği ile tespit edilmiştir. Davacı ... oğlu ... vekili, yasal süresi içinde taşınmazların sulu tarla olmasına rağmen susuz olarak tespit edildiğini belirterek tespitin iptali ile vasıflarının sulu tarla olarak tescili istemi ile dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davacının talebinin 3402 sayılı Kanun'un 41. maddesine göre düzeltme istemine ilişkin olup dilekçenin yanlış merciye verildiği kabul edilerek tutanak asılları ve eki belgelerin Kadastro Müdürlüğüne gönderilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davacının talebinin 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 41. maddesi kapsamına giren düzeltme istemine ilişkin olup, dilekçenin yanlış merciye verildiği kabul edilmek sureti ile dosyanın Kadastro Müdürlüğüne gönderilmesine karar verilmiş ise de; verilen karar usul ve yasa hükümlerine uygun bulunmamaktadır. Davacı dava dilekçesinde hasım göstermeksizin kadastro tespit tutanağında tarla olarak yazılı olan taşınmazın cinsinin sulu tarla olarak düzeltilmesini istemiştir. HUMK'nun 179. maddesinde dava dilekçesinde bulunması gereken hususlar gösterilmiş olup tarafların ad ve soyadları ile adresleri de dilekçede yazılması gereken hususlar arasında sayılmıştır. Kadastro davalarında da dava şartları yönünden genel usul hükümleri uygulanır. Bir kadastro davasının varlığından söz edilebilmesi için davada hasmın belli edilmesi zorunludur. Her ne kadar dava dilekçesindeki eksikliklerin incelenmesi ilk itiraza tabi ise de somut olayda dava dilekçesinde hasım gösterilmemesi mahkemenin kendiliğinden gözetmesi gereken esaslı bir noksanlıktır. Hal böyle olunca mahkemece yöntemince açılmış bir dava bulunmaması, dava dilekçesinde bulunması gereken esaslı unsurlardan olan hasmın gösterilmemiş olması nedeniyle HUMK'nun 193.maddesi gereğince dava dilekçesinin iptaline, olağan usule göre kesinleştirilmek üzere tutanağın Kadastro Müdürlüğüne iadesine karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde karar verilmesi isabetsiz olup davacı vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 10.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14640, Karar No: 2019/14454, Tarih: 25.09.2019

**4. Ceza Dairesi         2015/14640 E.  ,  2019/14454 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Silahla tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Kovuşturma aşamasında kendilerine ulaşılamayan müştekilerden ...'in soruşturma aşamasında verdiği ifadesinde, sanığın tartışma sırasında üzerilerine yürüdüğünü beyan etmesi ancak baltadan söz etmemesi, yine kovuşturma aşamasında kendisine ulaşılamayan müşteki ...'nın ise sanığın elindeki balta ile tanık ...'nun üzerine yürüdüğünü, kendisinin ise araya girerek ayırdığını beyan etmesi, tanık ...'nun da soruşturma aşamasında alınan ifadesinde bu beyanı doğrulaması karşısında, sanığın eyleminin kime yönelik olduğu ve ne şekilde zincirleme tehdit suçunu oluşturduğu tartışılıp açıklanmadan, yetersiz gerekçeyle mahkumiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı ve sanık ...'in temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 25/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1853, Karar No: 2017/968, Tarih: 27.02.2017

**(Kapatılan)21. Ceza Dairesi         2016/1853 E.  ,  2017/968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

I- Sanık hakkında 2007 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan verilen beraat kararına yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde ;

Yüklenen suçun yasal unsurları itibariyle oluşmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

II-Dosya arasında bulunan vergi tekniği raporunun incelenmesinde ;"Başoğlu" balık avlama gemisi ile "deniz balıkları avcılığı" faaliyeti gösteren sanığın zirai kazancı nedeni gerçek usulde vergiye tabi olmanın şartlarını taşımadığından potansiyel mükellef olduğu , defter ve belge isteme yazısının beyan etmiş olduğu ikamet adresinde eşine tebliğ edildiğinin belirtilmiş olduğu anlaşılmakla; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi açısından, sanığa ait bir işyerinin bulunup bulunmadığı ve tebligatın yapıldığı tarih itibariyle faal olup olmadığının araştırılması, incelemenin dairede yapılmasına imkan veren 213 sayılı Kanun'un 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığının önceden belirlenip belirlenmediğinin incelemeyi yapan vergi denetmeninden sorulup, buna ilişkin bir tespiti varsa belgesini dosyaya ibrazının istenmesinden sonra sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde ''defter ve belgeleri gizlemek'' suçundan mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de ;

T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK’nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2697, Karar No: 2013/5422, Tarih: 16.09.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/2697 E.  ,  2013/5422 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen tazminat davası sonucunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin ........2012 gün ve 2012/4098 Esas, 2012/6617 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Davacılar vekili, müvekkilleri ile davalılar arasında akdolunan ........2006 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yüklenici davalıların, davacılara isabet eden üç adet daireyi süresinde teslim etmediği gibi, bir kısım imalatın eksik olduğunu ileri sürerek, üç daire için toplam ....000,00 TL kira kaybı tazminatı,100.000,00 TL eksik ifa tazminatı ve sözleşmenin .... maddesine aykırılıktan dolayı ....000,00 TL cezai şart alacağının dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davacılara verilmesini, dava konusu dairelerin davacılara teslimini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, müvekkillerinin yüklenici olarak üzerine düşen edimleri zamanında ifa ettiğini, davacılara ait dairelerin mevzuata uygun olarak inşa edilip, 2008 yılı Nisan ayında kullanıma hazır halde davacılara teslim edildiğini, hatta davacıların daireleri satışa çıkardığını, davanın kötüniyetle açıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, dosya kapsamı ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; taraflar arasında akdolunan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinde yükleniciye düşen edimlerin davalı tarafından yerine getirilmediği gerekçesiyle, davacılara altı ay geç teslim edilen daireler nedeniyle yoksun kalınan kira alacağı ....000,00 TL, dairelerdeki eksik işler bedeli olan ....558,00 TL, ortak alanlarda yapılan eksik imalat nedeniyle ....350,00 TL, sözleşmede belirtilen yüzölçümünden daha küçük daire yapılmış olması nedeniyle doğan gelir kaybı ....000,00 TL'nin davalı taraftan tahsiline, davacılar aynen ifa talebinde bulunduğundan cezai şart istenemeyeceği gerekçesiyle, cezai şart isteminin reddine dair verilen kararın davalılar vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizin 2012/4098 Esas, 2012/6617 Karar sayılı ve ........2012 tarihli ilamıyla sözleşmede arsa sahibi olan davacılara ait dairelerin yüzölçümünün net 130 m² olacağı kararlaştırılmış olduğu halde, keşif sonrası hazırlanan bilirkişi raporunda söz konusu dairelerin net 104 m² olarak inşa edildiği tespit edildiği, ilgili Belediyeden, davacılara ait dairelerin net 130 m² olarak inşa edilemeyeceğinin imar planı kapsamında olanaksız bulunması olgusunun hangi tarihte gerçekleştiği tespit edildikten sonra ifa imkansızlığının yukarıdaki açıklamalar ışığında değerlendirilmesi, ifanın gerçekleşmemesinde davalı yüklenicilerin kusurunun bulunup bulunmadığı değerlendirilip oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerektiği belirtilerek karar bozulmasına karar verilmiş ve davalılar vekilinin diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Bu kez, davacılar vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Taraflar arasındaki ........2006 asıl ve ....02.2008 günlü ek arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri uyarınca arsa sahiplerine ait olacak dairelerin net 130 m² olarak yapılması, arsa sahiplerinin de buna karşılık kararlaştırılan paylarını yükleniciye devredecekleri kararlaştırılmıştır. Bilindiği üzere, arsa payı karşılığı inşat sözleşmelerinde yapılan inşaatın bedeli arsa payı olarak verilmektedir. Somut olayda ise, arsa sahipleri alacakları beher dairenin net 130 m² olması koşuluyla pay devrini taahhüt etmişlerdir. Ne var ki, yüklenici tarafın arsa sahiplerine ait bağımsız bölümleri yerinde sözleşmeye aykırı olarak, ancak imar durumu gereği net 104 m² olarak inşa ettiği tespit edilmiştir. Kaldı ki, yüklenicinin basiretli bir tacir olarak sözleşme imzalamadan önce bu durumu inceleyerek yapması mümkün olamayan inşaatı yapmayı taahhüt etmemesi gerekirdi. Hal böyle olunca, sözleşmede taahhüt edilen miktarla yerinde mevcut alan arasındaki fark yüklenici lehine sebepsiz zenginleşme teşkil edecek niteliktedir. Nitekim, mahkemece aynı yönde dairelerin küçük yapılmasından dolayı tazminata hükmedildiği nazara alındığında hükmün bu yönden de onaması gerekirken bu hususun Dairemizin bozma kararında zuhulen gözden kaçırıldığı anlaşılmıştır. Açıklanan nedenle davacılar vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin ........2012 gün ve 2012/4098 Esas, 2012/6617 Karar sayılı bozma kararının kaldırılmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davacılar vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin ........2012 gün ve 2012/4098–6617 E. K. sayılı kararının kaldırılmasına, davalıların temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı evvelce alınması gereken onama harcının temyiz eden davalılardan alınmasına, davacıların karar düzeltme harcının istek halinde iadesine, ....09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12747, Karar No: 2009/15453, Tarih: 24.11.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/12747 E.  ,  2009/15453 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 1.7.1988- 24.4.1995 tarihleri arasında tarım ... sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davacının tüm, davalı kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı 1.7.1988-24.4.1995 tarihleri arasında 2926 sayılı Yasaya tabi tarım ... sigortalısı olduğunun tesbitini istemiştir

Mahkemece davacının 1.8.1988-31.12.1988 ve 1.7.1994-31.12.1994 tarihleri arasında tarım ... sigortalısı olduğunun tesbitine, fazla istemin reddine karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davacının tüm, davalı kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı 1.7.1988-24.4.1995 tarihleri arasında 2926 sayılı Yasaya tabi tarım ... sigortalısı olduğunun tesbitini istemiştir

Mahkemece davacının 1.8.1988-31.12.1988 ve 1.7.1994-31.12.1994 tarihleri arasında tarım ... sigortalısı olduğunun tesbitine, fazla istemin reddine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım ... hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 58 yaşını dolduran kadınlarla, 60 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım ... sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır.Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek ...’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. ...’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın

10. Maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan ... ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının esas alınacağı bildirilmiştir. Bu kayıtların tarımda kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi olduğu ortadadır.

Yapılan incelemede davacının Ziraat Odası, Tarım Kredi Kooperatifi ve ... Ekicileri Kooperatifi kaydının olmadığı, üzerine kayıtlı zirai arazisinin bulunduğu, davacının sattığı ürün bedelinden ilk prim kesintisinin 30.6.1994 tarihinde yapıldığı, T.M.O'ne 3.7.1988 tarihinde ürün teslim ettiği ancak prim kesintisi yapılmadığı, 24.4.1995 tarihinde 1479 sayılı Yasaya tabi esnaf ... sigortalısı olarak kayıt ve tescil edilip, sigortalılığının devam ettiği görülmektedir.

2926 sayılı Yasa'da 506 sayılı Yasa'ya koşut geçmiş ... hizmetlerinin tespitine olanak tanıyan bir düzenleme bulunmamaktadır.

Mahkemece davacının teslim ettiği ürün bedelinden prim kesintisinin bulunduğu 1.7.1994-31.12.1994 tarihleri arasında tarım ... sigortalısı olduğuna ilişkin verilen tespit kararı yerinde ise de; 1.8.1988-31.12.1988 tarihleri arasında prim ödemesi, kesintisi bulunmadığı halde bu dönemin soyut muhtar beyanı ve zabıta araştırmasına dayalı olarak kabul edilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 60.00 TL temyiz başvuru harcı yatırılmış olduğu anlaşılmakla, 24.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6598, Karar No: 2016/6169, Tarih: 14.03.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/6598 E.  ,  2016/6169 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı, iş akdini alacaklarının ödenmemesi nedeni ile haklı olarak feshettiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının başka bir iş bulduğu için kendi isteği ile ayrıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Tır şoförleri yurt içinde veya yurt dışına sefer yapmak olmak üzere iki şekilde çalışabilirler. Ülke içinde taşımacılık işinde çalışan tır şoförlerinin ücretleri taraflar arasında temel ücret olarak kararlaştırılabileceği gibi, sabit ücrete ilave olarak sefer sayısına ya da katedilen kilometre başına ödenen prim şeklinde gerçekleşebilmektedir.

Uluslararası alanda çalışan tır şoförlerinin ücretleri genelde asgari ücret ve sefere bağlı prim esasına göre belirlenmektedir. Bazı işveren uygulamalarında ise garanti ücret olarak adlandırılan asgari ücret ödenmeyip, sadece sefere bağlı prim ödemesi yapılmaktadır. Bu ihtimalde de tır şoförünün ücreti salt sefer primlerinden oluşur.

Yurtdışı sefer primi, ücretin eki olmayıp ücret niteliğinde olmakla tazminata esas ücrette doğrudan dikkate alınır. Ücretin asgari (garanti) ücret ve sefer primi toplamından oluşması durumunda, işçinin ayda kaç sefer yaptığı belirlenerek aylık sefer primi ile asgari ücretin toplamı üzerinden tazminata esas ücret tespit olunur. Yurt dışına çıkış periyodunun değişkenlik göstermesi ve gidilen ülkeye göre sefer priminin değişmesi halinde, işçinin bir yılda yapmış olduğu seferlere göre aldığı prim tutarları toplamının bir güne bölünmesi suretiyle günlük tazminata esas ücret belirlenir.

Yurt dışına sefer yapan tır şoförlerinin fazla çalışma yaptıklarını ve hafta tatillerinde çalıştıklarını yazılı delille ispatlamaları gerekir.

Tır şoförünün yurt dışında olduğu sırada bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığının yazılı delil veya tanık beyanları ile ispatı mümkündür. Tanık beyanları ile kanıtlanan bu tür çalışmalarda pasaport ve benzeri yurda giriş çıkış kayıtları üzerinden inceleme yapılmalı ve işçinin yurt dışında olduğu süreye rastlayan bayram ve genel tatil günleri için hesaplamaya gidilmelidir.

Tır şoförünün yurt dışında olduğu sırada bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığının yazılı delil veya tanık beyanları ile ispatı mümkündür. Tanık beyanları ile kanıtlanan bu tür çalışmalarda pasaport ve benzeri yurda giriş çıkış kayıtları üzerinden inceleme yapılmalı ve işçinin yurt dışında olduğu süreye rastlayan bayram ve genel tatil günleri için hesaplamaya gidilmelidir.

Somut olayda davacının uluslar arası tır şoförü olarak çalıştığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Yukarıda yazılı ilke kararında da açıkça belirtildiği üzere bu durumda davacı fazla mesai yaptığını yazılı delillerle ispatlamak zorundadır. Oysa bilirkişi tarafından davacının fazla mesai ücreti tanık beyanlarına göre hesaplanmıştır. Davacı fazla mesai yaptığını yazılı delillerle kanıtlamamıştır. Buna rağmen mahkemece fazla mesai ücretine hükmedilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 14/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.