muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1563, Karar No: 2019/5152, Tarih: 04.11.2019

**6. Ceza Dairesi         2017/1563 E.  ,  2019/5152 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık hakkında, 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulandığı kararda belirtilmemişse de, hükümlülüğün yasal sonucu olarak, infazda gözetilmesi olanaklı kabul edilmiştir.

TCK'nin 61.maddesine aykırı olarak, 150/2.maddenin 35/2. maddeden önce uygulanması, sonuca etkili olmadığından;

5237 sayılı TCK'nin 150.maddesinin 2.fıkrasındaki "Malın değerinin azlığı" kavramının, 765 sayılı TCK'nin 522. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlamak dışında benzerliği bulunmadığı, "Değerin azlığı"nın 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, yasa koyucunun amacı ve suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinimi kadar, değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği; somut olayda sanığın yakınandan bıçak tehdidiyle 50 TL para istediğinin anlaşılması karşısında; koşulları oluşmadığı halde aynı yasanın 150/2. maddesiyle cezadan indirim yapılması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede, usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5271 sayılı CMK’nin 324/4. maddesi uyarınca Devlete ait yargılama giderlerinin, 21/7/1953 tarihli ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutarlardan (20 TL dahil) az olması halinde, bu giderin Devlet Hazinesine yüklenmesine karar verilmesi gerekirken, 14,00 TL yargılama giderinin sanık ...'ten tahsiline karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkralarından yargılama giderlerine ilişkin bölüm çıkartılarak yerine, "Yargılama giderinin Hazine üzerinde bırakılmasına" tümcesinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.11.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/11104, Karar No: 2025/7405, Tarih: 05.05.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/11104 E.  ,  2025/7405 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/452 E., 2024/1040 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Boyabat 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2022/94 E., 2023/805 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 27.06.2024 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu miktar veya değerin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 27.06.2024 tarihli ek kararına ilişkindir.

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 110. maddesi kapsamında dava yığılması (objektif dava birleşmesi) kapsamında her bir talebin ayrı bir dava olduğu ve ayrı ayrı hüküm ve sonuç doğuracağı açıktır.

Dosya içeriğine göre temyize konu edilen maddi ve manevi tazminat tutarının Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 27.06.2024 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Temyiz yoluna başvuru harcı ve aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16060, Karar No: 2015/15129, Tarih: 09.09.2015

**2. Ceza Dairesi         2015/16060 E.  ,  2015/15129 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/193058

MAHKEMESİ : Sinop 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/04/2013

NUMARASI : 2012/361 (E) ve 2013/242 (K)

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında konut dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında 12/04/2007 tarihli karar ile konut dokunulmazlığını bozma suçundan 3 ay 10 gün hapis cezası verilip 5237 sayılı TCK'nın 50/1-c maddesi uyarınca 2 yıl süre ile bir meslek ya da sanat edinmeyi sağlamak amacıyla gerektiğinde barınma imkanı bulunan bir eğitim kurumuna devam etme seçenek yaptırımına çevrildiği ve kararın kesinleşerek infaza verildiği,ancak suça sürüklenen çocuğun başka suçtan hükümlü olması nedeniyle cezanın değiştirilmesinin talep edilmesi üzerine 23/12/2013 tarihli ek karar ile 3 ay 10 gün hapis cezasının aynı yasanın 50/1-a maddesi gereğince günlüğü 20 TL'den sonuç olarak 2000 TL adli para cezasına çevrildiği,bu şekilde verilen kararların infaza ilişkin olması nedeniyle temyiz kabiliyeti bulunmayıp, 5275 sayılı CGİK'nın 98. maddesi uyarınca çektirilecek cezanın kısmen veya tamamen yerine getirilmesi ile ilgili mahkemece verilecek kararlar aynı Kanun'un 101/3. maddesi gereğince itiraza tabi olduğundan, 5271 sayılı CMK'nın 264. maddesine göre de kanun yolunun ve merciin belirlenmesinde yanılma başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağı gibi ek kararda yasa yolunun temyiz olarak gösterilmesi de hükümlüye itiraza tabi olan kararı temyiz edebilme hak veya yetkisi bahşetmeyeceğinden, suça sürüklenen çocuk müdafiinin 17/02/2014 tarihli dilekçesi itiraz niteliğinde kabul edilerek itirazının merciince incelenerek esastan karar verilmek üzere dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik suça sürüklenen çocuğun temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanığın, müştekiler A.. A.. ve H.. A..'ın ikamet ettiği evde, yatak odasında bulunan çanta içindeki cüzdan ile oturma odasında bulunan cüzdan ve cep telefonunun aynı evde ikamet etmeyen kişilere ait olduğunu bildiğine dair kesin deliller bulunmadığından ve şüphenin sanık lehine yorumlanmasının gerekmesi karşısında, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek, 5237 sayılı TCK'nun 43.maddesinde düzenlenen zincirleme suç hükümlerinin yasal koşulları oluşmadığı halde uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 09/09/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/18872, Karar No: 2011/15025, Tarih: 26.10.2011

**3. Ceza Dairesi         2011/18872 E.  ,  2011/15025 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi olan 29.07.2002 tarihi ile inceleme tarihi arasında 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş bulunduğunun anlaşılması ;

Bozmayı gerektirmiş,sanık savunmanı ve katılan idare vekilinini temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA ve gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle sanık hakkında açılan kamu davasının CMUK’nun 322/1. ve CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca (DÜŞÜRÜLMESİNE), suçta kullanılan balta ve atın sahibine iadesine, 26 / 10 /2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15202, Karar No: 2015/16878, Tarih: 15.10.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/15202 E.  ,  2015/16878 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Lüleburgaz İş Mahkemesi

Tarihi : 15.08.2013

No : 2011/73-2013/215

Dava, rücûan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davalılar N.. Y.. ve G.. Y..i yönünden dava reddedilip diğer davalılar bakımından talep kısmen hüküm altına alınmıştır.

Hükmün, davacı SGK Başkanlığı avukatı ile davalılar Ö.. G.., A.. G.., H.. G.. tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

08.12.2009 günü G. Yeni ile Ö. G.’ün kullandıkları araçların birbiriyle çarpışması sonucu, anılan sürücülerle birlikte araçta yer alan ve 1987 – 01.05.2007 döneminde 1479 sayılı Kanuna tabi sigortalılığı bulunan kişinin yaşamını yitirdiği, sigortalının hak sahiplerine bağlanan sosyal sigorta yardımları ve ödenen cenaze ödeneği nedeniyle uğranılan davacı Kurum zararının G.Y.’nin mirasçıları olan davalılar N.. Y.. ve G.. Y..i ile Ö.G.’ün mirasçıları konumundaki diğer davalılardan teselsül hükümleri gereğince rücûan alınması için işbu davanın açıldığı, mahkemece yapılan yargılamada düzenlenen bilirkişi raporunda, gerçekleşen trafik kazasında G.Yeni’nin %10, Ö.G.’ün %90 oranında kusurunun bulunduğunun belirtildiği anlaşılmakta olup mirası reddeden N.Y. ve G.Y. hakkındaki dava reddedilip diğer davalılar için ilk peşin sermaye değerlerinin yarısının %90 karşılığı olan tutar hüküm altına alınmıştır.

Davanın yasal dayanaklarından olan 5510 sayılı Kanunun 3. maddesinde, kısa vadeli sigorta kollarının, iş kazası ve meslek hastalığı, hastalık ve analık sigortası kollarını, uzun vadeli sigorta kollarının, malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortası kollarını, gelirin, iş kazası veya meslek hastalığı durumunda sigortalıya veya sigortalının ölümü durumunda hak sahiplerine yapılan sürekli ödemeyi, aylığın da malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları ile vazife malûllüğü durumunda yapılan sürekli ödemeyi ifade ettiği belirtilmiş, 4. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendinde, bu Kanunun kısa ve uzun vadeli sigorta kolları uygulaması bakımından hizmet akdine bağlı olmaksızın kendi adına ve hesabına bağımsız çalışanların sigortalı sayılacakları bildirilmiştir. Kanunun “Hizmet Akdiyle veya Kendi Adına ve Hesabına Bağımsız Çalışan Sigortalıların Tabi Olduğu Kısa Vadeli Sigorta Hükümleri” başlığını taşıyan 3. Bölümü 13 – 24. maddelerini içermekte olup 13. maddede, bazı durum ve koşullarda meydana gelen ve sigortalıyı hemen veya sonradan bedenen veya ruhen engelli hale getiren olaylar iş kazası olarak nitelendirilip sigortalı kendi adına ve hesabına bağımsız çalışıyorsa yürütmekte olduğu iş nedeniyle gerçekleşen olayın iş kazası olduğu açıklanmış, 16. maddede, iş kazası veya meslek hastalığı sigortasından sağlanan haklardan üçü, sigortalıya sürekli iş göremezlik geliri bağlanması, iş kazası sonucu ölen sigortalının hak sahiplerine gelir bağlanması, sigortalı için cenaze ödeneği verilmesi olarak sıralanmış, 19. maddede, iş kazası sonucu oluşan hastalık ve engellilik nedeniyle meslekte kazanma gücü en az % 10 oranında azalmış bulunduğu belirlenen sigortalının sürekli iş göremezlik gelirine hak kazanacağı belirtilmiş, 20. maddede, iş kazasına bağlı nedenlerden dolayı ölen sigortalının hak sahiplerine gelir bağlanacağı bildirilmiş, “İş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık bakımından işverenin ve üçüncü kişilerin sorumluluğu” başlıklı 21. maddesinin 4. fıkrasında da iş kazası, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısının, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edileceği hüküm altına alınmıştır.

Anılan Kanunun “Uzun Vadeli Sigorta Hükümleri” başlığını taşıyan 4. Bölümünde ise 25 – 42. maddeler yer almakta olup 32. maddede, ölüm sigortasından sağlanan haklardan ikisinin, ölüm aylığı bağlanması ve cenaze ödeneği verilmesi olduğu açıklanmış, “Uzun vadeli sigorta kolları bakımından üçüncü kişinin sorumluluğu” başlıklı 39. maddenin 1. fıkrasında da üçüncü bir kişinin kastı nedeniyle malûl veya vazife malûlü olan sigortalıya veya ölümü durumunda hak sahiplerine, bu Kanun uyarınca bağlanacak aylığın başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı için Kurumca zarara sebep olan üçüncü kişilere rücû edileceği belirtilmiştir.

Diğer taraftan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 26. maddesinde, hakimin, tarafların istem sonuçlarıyla bağlı olduğu, ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremeyeceği, duruma göre istem sonucundan daha azına karar verebileceği, 31. maddesinde, hâkimin, uyuşmazlığın aydınlatılmasının zorunlu kıldığı durumlarda maddi veya hukuki açıdan belirsiz yahut çelişkili gördüğü hususlar hakkında taraflara açıklama yaptırabileceği, soru sorabileceği, kanıt gösterilmesini isteyebileceği yönünde düzenleme yapılmıştır.

5510 sayılı Kanun hükümleri incelendiğinde, 4/1-(b) maddesi kapsamındaki kendi adına ve hesabına bağımsız çalışan sigortalıların da iş kazasına maruz kalabilecekleri, bunun için kazanın, 13. maddede açıklandığı gibi, kendi adına ve hesabına bağımsız yürütülen iş nedeniyle gerçekleşmesi gerektiği anlaşılmakta olup iş kazası sonrasında meslekte kazanma gücünü en az %10 oranında kaybeden sigortalıya sürekli iş göremezlik geliri bağlanabileceği gibi, yaşamını yitiren sigortalının hak sahiplerine ölüm geliri tahsis edilip cenaze ödeneği verilebilecektir. Anılan sosyal sigorta yardımları nedeniyle zarara uğrayan Kurum'un ilgililere yargı yoluyla rücûan başvurabilmesinin yasal dayanağı ise 21/4. maddedir.

Bununla birlikte, söz konusu sigortalının iş kazasına bağlı olmaksızın ölümü durumunda hak sahiplerine, diğer koşulların da varlığı durumunda uzun vadeli nitelikteki ölüm sigortasından ölüm aylığı bağlanabilecek, cenaze ödeneği ödenebilecektir. Aylık bakımından Kurum'un rücû hakkı 39/1. maddede düzenlenmiş olup 21/4. maddeden en belirgin farkı, 21/4. maddede rücû alacağından sorumluluk kusura dayalı iken 39/1. maddede kasıt koşulu söz konusudur.

Yukarıdaki açıklama ve yasal düzenlemeler ışığında dava değerlendirildiğinde, özellikle bu konudaki belirsizlik karşısında öncelikle, hak sahiplerine yapılan tahsisin niteliği, başka anlatımla, kendilerine kısa vadeli sigorta kolundan iş kazasına bağlı ölüm geliri mi, uzun vadeli nitelikteki ölüm sigortası kolundan ölüm aylığı mı bağlandığı Kurum'dan sorularak uyuşmazlıkta 21. ve 39. maddelerden hangisinin uygulanması gerektiği açıklıkla belirlenmeli, gelir tahsisi durumunda yöntemince araştırma yapılarak olayın 13. madde kapsamında iş kazası olup olmadığı ortaya konulmalı, ölüm aylığının varlığı durumunda rücû için 39/1. maddede kasıt unsuruna yer verildiği dikkate alınmalı, yapılacak irdelemeyle elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi, usûl ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, temyiz yoluna başvuran davacı vekili ve davalıların bu yönleri amaçlayan itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harçlarının istekleri durumunda Ö.. G.., A.. G.., H.. G..’e geri verilmesine, 15.10.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1690, Karar No: 2015/22467, Tarih: 26.11.2015

**7. Ceza Dairesi         2014/1690 E.  ,  2015/22467 K.**

**"İçtihat Metni"**

Esas No : 2014/1690

Karar No : 2015/22467

Tebliğname No : 7 - 2013/190509

MAHKEMESİ : Bitlis Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13/02/2013

NUMARASI : 2012/183 (E) ve 2013/107 (K)

SUÇ : 4733 sayılı kanuna muhalefet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I- Katılan Gümrük İdaresi vekilinin temyizine göre yapılan incelemede;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre suçtan doğrudan zarar görmeyen, davaya katılma ve hükmü temyize yetkisi bulunmayan Gümrük idaresinin vaki temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince REDDİNE,

II- Sanık M.. K.. hakkında kurulan hükme yönelik anılan sanığın temyizine göre yapılan incelemede;

Suçtan doğrudan zarar görmeyen ve davaya katılma hakkı bulunmayan gümrük idaresi lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi uyarınca, hükümden “gümrük idaresi lehine verilen vekalet ücretine ilişkin” fıkranın çıkarılması ve diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

III- Dava konusu nakil aracı yönüyle yapılan incelemede;

Suça konu eşyanın taşıma aracı yüküne göre miktar ve hacim itibariyle ağırlıklı bölümünü oluşturduğu ve işlenen suça nazaran nakil aracının müsaderesinin TCK.nın 54/3 maddesi gereğince hakkaniyete de aykırı olmadığından, Sanık M...'ya ait nakil aracının müsaderesi yerine yazılı şekilde iadesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26/11/2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/74, Karar No: 2017/1886, Tarih: 13.03.2017

**12. Ceza Dairesi         2017/74 E.  ,  2017/1886 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : CMK'nın 223/2-a maddesi gereğince beraat

Manisa ( Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 01/04/2014 tarih, 2013/884 - 2014/414 sayılı direnme kararı, 6763 sayılı Kanunun 36. maddesiyle değişik CMK'nın 307. maddesinin 3. fıkrası uyarınca; Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından, direnme hükmünün incelenmesi için Dairemize gönderilmekle; yeniden incelenerek gereği düşünüldü:

Dairemizin 03/10/2013 tarih, 2013/3286 esas, 2013/22589 sayılı kararında yer alan'' Mağdurun polisaj işçisi olarak çalıştığı sanığa ait işyerinde 6 ay önce işe başladığı, olay günü çalışırken kullanmak üzere sağ eline eldiven giydiği, başka eldiven bulunmaması nedeniyle ve sol eli için kullanacağı eldivenin ıslak olmasından dolayı sol eline bez sarıp fazlalık kısmını zımpara makinesinde keserken kolunu yaraladığı olay nedeni ile, kazadan yaklaşık bir ay sonra düzenlenen olay yeri görgü ve tespit tutanağı, soruşturma aşamasında bilirkişiden alınan 25/04/2011 tarihli bilirkişi raporu ile sanığın gerekli iş güvenliği eğitimini vermemesi, gerektiğinde kişisel koruyucu malzemeleri vermemesi ve kullanılıp kullanılmadığını denetlememesi nedeniyle tali kusurlu bulunmasına, kovuşturma evresinde tanık ...'in de katılımı ile icra edilen keşiften sonra alınan 28/01/2012 tarihli bilirkişi raporu ile sanığın iş yerinde çalışan işçilere iş sağlığı ve güvenliği eğitimi vermediğinden ve işyerinde herhangi bir kontrol mekanizması kurmadığından ve gerekli kontrolleri yaptırmadığından kaza olayının meydana gelmesinde asli kusurlu bulunmasına ve ilgili işyerinde idari yönden yapılan denetim sonrası da iş müfettişi tarafından işverenin işyerinde sağlıklı ve güvenli çalışma ortamının tesisi için gerekli önlemleri almadığından ve işçilere uygun iş eldiveni vermediğinden %100 kusurlu bulmasına karşın, mahkemece, "sanığa iş güvenliği mevzuatına aykırı olarak gerekli eğitimin verilmemiş olması, mevzuat uyarınca zaman zaman yapılması gereken denetimlerin yapılmamış olması, çalışma esnasında işin gereğine uygun biçimde yürütülmesi için lüzum eden direktiflerin verilmemiş olması, çalışma esnasında iş için gereken uygun teçhizatın seçilmemiş olması gibi nedenlerle cezai müeyyideyi sonuçlayacak kusurluluktan bahsedilemeyecek olmasına, kazaya müştekinin sebebiyet verdiğine" ilişkin isabetsiz gerekçeyle sanığın beraatine karar verilmesi, '' şeklindeki bozma gerekçesinin sonucu bakımından usul ve kanuna uygun olduğundan, kararda değişiklik yapılmasına yer olmadığına, CMK 307/3. maddesi uyarınca, dosyanın incelenmek üzere Yargıtay Ceza Genel Kurul Başkanlığına gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/2421, Karar No: 2025/8786, Tarih: 12.05.2025

**4. Ceza Dairesi         2025/2421 E.  ,  2025/8786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2017/2238 E., 2017/2204 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde sunulduğu ve temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik yapılan başvuru üzerine Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; kafasına darbe aldığı için bilincinin yerinde olmadığına, mağdurun kendisinden şikayetçi olmadığına, kararın bozularak beraatine karar verilmesi talebine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Sanık savunması, mağdur ve tanıkların beyanları ile tüm dosya kapsamına göre, sanığın mahkumiyetine ilişkin Mahkemenin takdirinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı anlaşıldığından, yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289/1. maddesi ile sair nedenler yönünden yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Boyabat Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.05.2025 tarihinde karar verildi.