muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/21539, Karar No: 2014/22537, Tarih: 02.09.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/21539 E.  ,  2014/22537 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR 8. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/04/2014

NUMARASI : 2014/277-2014/237

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti, ücret alacağı ve yemek ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiştir.

Mahkemece tensiple mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosya içeriğine göre, yetkili mahkemenin hangi iş mahkemesi olduğu uyuşmazlık konusudur.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5. maddesi uyarınca, iş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgâhı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme geçerli değildir.

İş mahkemesinin görevi kapsamında bulunan bir dava, dava tarihinde davalının ikametgâhının bulunduğu veya işçinin işini yaptığı yerdeki iş mahkemesi veya iş davalarına bakmakla görevli asliye hukuk mahkemesinde açılmalıdır.

Türk Medeni Kanunu'nun 19. maddesi uyarınca, gerçek kişi yönünden yerleşim yeri, sürekli kalma niyetiyle oturulan yerdir. Gerçek kişi işverenin başka bir yerde yerleşmek niyetiyle oturduğu kanıtlanmadığı takdirde, kural olarak nüfusta kayıtlı olduğu yerin ikametgâh olarak kabulü gerekir. Aynı Kanun'un 49. maddesi gereğince, tüzel kişinin yerleşim yeri, kuruluş belgesinde başka bir hüküm bulunmadıkça, işlerinin yönetildiği yerdir.

Yetkili mahkemenin belirlenmesinde önemli olan işin yapıldığı işyeri tanımına, 5521 sayılı Kanun'da yer verilmemiştir. İşyeri, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre, işveren tarafından mal veya hizmet üretmek amacıyla maddi olan ve olmayan unsurlar ile işçinin birlikte örgütlendiği birime işyeri denir. İşverenin işyerinde ürettiği mal veya hizmet ile nitelik yönünden bağlılığı bulunan ve aynı yönetim altında örgütlenen yerler (işyerine bağlı yerler) ile dinlenme, çocuk emzirme, yemek, uyku, yıkanma, muayene ve bakım, beden ve mesleki eğitim ve avlu gibi diğer eklentiler ve araçlar da işyerinden sayılır. İşyeri, işyerine bağlı yerler, eklentiler ve araçlar ile oluşturulan iş organizasyonu kapsamında bir bütündür. Bir yer, ancak işin niteliği ve yürütümü bakımından işyerine bağlı bulunmaktaysa, o işyerinden sayılacaktır.

İş mahkemesinin yetkisi kamu düzeni ile ilgili olduğundan, davalı tarafça süresinde yetki itirazı yapılmamış olsa bile, mahkeme tarafından bu husus kendiliğinden göz önünde bulundurmalıdır. Bir başka anlatımla hâkim, davanın her aşamasında yetki itirazını dikkate alabileceği gibi, kendisi de resen yetkisizlik kararı verebilir.

İş mahkemesinin yetkisi kamu düzeni ile ilgili olduğundan, davalı tarafça süresinde yetki itirazı yapılmamış olsa bile, mahkeme tarafından bu husus kendiliğinden göz önünde bulundurmalıdır. Bir başka anlatımla hâkim, davanın her aşamasında yetki itirazını dikkate alabileceği gibi, kendisi de resen yetkisizlik kararı verebilir.

Somut olayda; mahkemenin yetkisi uyuşmazlık konusudur. Mahkemece davalı işverenin ticaret sicilinden kayıtları, şube adresleri, işin yapıldığı yerin tespiti açısından sosyal güvenlik kayıtları getirtilerek yerleşim yeri veya işin yapıldığı yerin belirlenmesi, işin yapıldığı yer konusunda gerekiyorsa tanık dinlenmesi ve sonucuna göre yetkili olunup olunmadığının tespiti gereklidir. Bunun yapılmayarak eksik incelemeye dayalı olarak tensiple yetkisizlik kararı verilmesi isabetsizdir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 02.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4916, Karar No: 2019/15583, Tarih: 15.10.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/4916 E.  ,  2019/15583 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın, suçtan zarar gören şirkete ait iş yerinden 3 adet meyve suyu, 4 tane yumurta, 1,5 kg domates, 1 kg yoğurt, tek kişilik küçük paket halindeki 5 adet tereyağı ve 8 adet balı çalmaya teşebbüs ettiğinin anlaşılması karşısında, Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 09/05/2017 tarihli ve 2015/13-156 Esas, 2017/256 Karar sayılı kararı nazara alındığında, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 15/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/414, Karar No: 2016/3357, Tarih: 03.03.2016

**21. Hukuk Dairesi         2016/414 E.  ,  2016/3357 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davacı ve davalılardan kurum vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun tüm temyiz itirazlarının reddi ile, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının davalı işyerlerinde işçi olarak 1995-2005 yılları arasında çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacının davalı işveren nezdinde 1.9.1998-9.4.2005 tarihleri arasında çalıştığına karar verilmiş ise de varılan bu sonuca eksik araştırma ve inceleme ile gidilmiştir.

Dairemizin 2014/9548 E.,2014/24666 K. sayılı, 20.11.2014 tarihli bozma ilamında dahili davalı N.. D.. açısından esasa girilerek karar verilmesi gerektiği belirtilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının üniversite hastanesinin temizlik işlerini ihale ile alan N.. D..-...yanında 10.03.1995 tarihinden itibaren çalışmaya başladığı, ...Şti’nin 01.09.1998 tarihinde kanun kapsamına alınması ve hastanenin temizlik işleri ihalesini alması ile birlikte bu tarihten itibaren şirket bünyesinde çalışmalarına devam ettiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda; mahkemece başlık kısmında iki işveren bulunmasına rağmen, hüküm kısmında davacının hangi işveren yanında çalıştığının açıkça belirtilmemesi sebebiyle infaza elverişli hüküm kurulmadan sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Yapılacak iş; öncelikle davacının 10.03.1995 tarihinden itibaren eksik bildirilen çalışmalarının hangi davalı işveren yanında çalıştığını belirterek tüm deliller birlikte değerlendirilmek suretiyle çıkacak sonuca göre bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı Kurumun tüm temyiz itirazların reddi ile, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine

03/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2015/14908, Karar No: 2016/4089, Tarih: 28.04.2016

**15. Ceza Dairesi         2015/14908 E.  ,  2016/4089 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme

Nitelikli mala zarar verme suçundan, sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, alkollü olması nedeniyle adli işlem yapılmak üzere karakola götürülmek istendiği esnada polis ekip otosunun camına kafa atmak suretiyle kırdığının iddia edildiği olayda; sanık, tanıklar beyanı ile dosya kapsamına göre, suç işleme kastı ile hareket etmediği gerekçesiyle verilen beraat hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak, yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçların unsurlarının oluşmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, beraat hükmünün kanuna aykırı olduğuna, eksik araştırma ile hüküm kurulduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.04.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6418, Karar No: 2015/8672, Tarih: 04.11.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/6418 E.  ,  2015/8672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme, konut dokunulmazlığını ihlal etme

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

I-Sanıklar ... ve... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlerin yapılan temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ... ve müdafii ile sanık...'ın temyiz nedeni yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin yapılan temyiz incelemesinde;

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Hırsızlık eyleminin gece sayılan zaman dilimi içerisinde gerçekleştiğinin kesin olarak belli olmaması nedeniyle, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği gündüz vakti işlendiğinin kabulü ile hüküm kurulması gerekirken, suç saati kesin olarak tespit edilmeden, 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesince artırım yapılarak fazla ceza tayin edilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve müdafii ile sanık...'ın temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından TCK'nın 143. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısmın çıkarılması ile sanıklar hakkında takdiri indirimin uygulandığı hüküm fıkrasındaki 2 yıl 1 ay hapis cezasının 1 yıl 8 ay hapis cezası olarak düzeltilmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

III- İşyeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümlerin yapılan temyiz incelemesine gelince;

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-İşyeri dokunulmazlığının ihlali eyleminin gece sayılan zaman dilimi içerisinde gerçekleştiğinin kesin olarak belli olmaması nedeniyle, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği gündüz vakti işlendiğinin kabulü ile hüküm kurulması gerekirken, suç saati kesin olarak tespit edilmeden, TCK'nın 116/4. maddesi ile uygulama yapılarak fazla ceza tayin edilmiş olması,

Ancak;

1-İşyeri dokunulmazlığının ihlali eyleminin gece sayılan zaman dilimi içerisinde gerçekleştiğinin kesin olarak belli olmaması nedeniyle, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği gündüz vakti işlendiğinin kabulü ile hüküm kurulması gerekirken, suç saati kesin olarak tespit edilmeden, TCK'nın 116/4. maddesi ile uygulama yapılarak fazla ceza tayin edilmiş olması,

2-İşyeri dokunulmazlığını bozma suçunun, birden fazla kişi tarafından birlikte işlendiği halde, anılan suçtan kurulan hükümde temel cezaların, TCK'nın 119/1-c maddesi uyarınca artırılması gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve müdafii ile sanık...'ın temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca sanıkların ceza süresi yönünden kazanılmış hakkının gözetilmesine, 04.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17423, Karar No: 2014/11338, Tarih: 05.06.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/17423 E.  ,  2014/11338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Sanık ... hakkında hükümlülük, erteleme, müsadere, diğer sanık hakkında beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Gümrük İdaresi vekilinin temyiz talebi yönünden yapılan incelemede,

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre Gümrük İdaresinin suçtan doğrudan doğruya zarar görmediği cihetle davaya katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin müdahilliğine karar verilmesi hükmü temyiz hakkı vermediğinden müşteki vekilinin temyiz isteğinin 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

Sanık ...’ın temyiz talebi yönünden yapılan incelemede,

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmayarak yapılan incelemede,

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince, hükmün vekalet ücretine ilişkin fıkranın çıkartılması ve diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/323, Karar No: 2024/2500, Tarih: 04.03.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/323 E.  ,  2024/2500 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/1698 Esas, 2023/1603 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Elbistan Sulh Hukuk Mahkemesinin 23.05.2019 Tarihli ve 2019/50 Esas, 2019/400 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı ..., 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 405 inci maddesi gereğince kısıtlanmış, kendisine ... vasi olarak atanmıştır.

Kısıtlı 04.07.2023 tarihli dilekçesi ile kısıtlılığın kaldırılmasını talep etmiştir.

Mahkemece 13.09.2023 tarihli ek karar ile kısıtlının yerleşim yeri adresinin ... olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 23.11.2023 Tarihli ve 2023/1698 Esas, 2023/1603 Karar Sayılı Kararı

Vasinin yerleşim yeri değişikliğine ilişkin izin talebi olmadan Elbistan Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlının beyanı üzerine adresinin ... olduğu gerekçesiyle dosyanın ... Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verildiği, kısıtlı adayının ...'de yaşamadığı, adres kayıt sistemindeki adresinin ..., bulunduğu yerin kendi beyanına göre Antalya olduğu, akıl sağlığı yerinde olmayan kısıtlının beyanına göre işlem yapılmasının mümkün olmayacağı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 408 inci maddesi uyarınca kısıtlanan kısıtlının kısıtlılığının sona erdirilmesi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur.”

C. Değerlendirme

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur.”

C. Değerlendirme

Kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan Elbistan Sulh Hukuk Mahkemesince 4721 sayılı Kanun’un 412 nci maddesinin birinci fıkrasına göre verilmiş bir izin kararı olmadığı ve kısıtlı veya vasinin yerleşim yeri değişikliğine izin talebi de olmadığından vesayet dosyasının takibi ile ilgili karar vermekte Elbistan Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Elbistan Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

04.03.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/18390, Karar No: 2010/811, Tarih: 28.01.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/18390 E.  ,  2010/811 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki orman kadastrosuna itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... ve davalı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı dava dilekçesiyle; ... Mahallesi 238 ada 2 parsel sayılı taşınmazı arazi kadastrosuyla oluşan tapusuna güvenerek satın aldığını, yörede 2001 yılında ilk kez yapılan ve 19.11.2007 tarihinde ilan edilen orman kadastrosu sırasında, öncesi tamamen tarım alanı olan çekişmeli yerin kadastro komisyonu tarafından orman sayılarak orman alanı içinde bırakıldığını, işlemin iptali ile taşınmazın orman sınırları dışına çıkarılmasını istemiştir. Mahkemece; davanın reddine ve dava konusu taşınmazın orman tahdit sınırları içine alınmasına karar verilmiş, hüküm davacı tarafından esasa yönelik olarak, davalı ... tarafından da hüküm kısmında taleplerinin yer almadığı gerekçesiyle temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, altı aylık süre içinde açılan orman kadastrosuna itiraza ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve her ne kadar taşınmaza uygulanan 19.04.1939 tarihli 1352 nolu tapu kaydın da taşınmaz cinsi tarla olarak belirtilmişse de dinlenen yerel bilirkişi beyanlarına göre, çekişmeli yerin 1938 yılından beri ve halen ağaçlık olduğu, taşınmazın orman niteliğinin belirlenmesine esas olan eski tarihli hava fotoğrafı ve memleket haritalarında da orman olarak gözüktüğü ve eylemli durumu doğruladığı, 6831 Sayılı Yasanın 7. maddesi "orman sınırı içinde ve bitişiğinde bulunan her çeşit" taşınmaz malların orman niteliğini belirleme yetkisinin orman kadastro komisyonlarına ait olduğu" mahkemece bu olgular gözönünde bulundurularak davacı kişinin orman kadastrosuna itiraz davasının reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığı gibi, 6831 Sayılı Yasanın 11/2. maddesinde "hak sahibi gerçek ve tüzel kişiler tarafından açılacak sınırlamaya itiraz davalarında hasım ..." olacağı, bu tür davalarda ... ve Orman Bakanlığına husumet yöneltilemeyeceğinden mahkemece ... ve Orman Bakanlığı yönündeki davanın husumet nedeniyle reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının gerçek kişiye yükletilmesine, Hazineden harç alınmasına yer olmadığına 28/01/2010 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11782, Karar No: 2016/3713, Tarih: 21.03.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/11782 E.  ,  2016/3713 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suça sürüklenen çocuğun suç tarihinde ... marketten alarak eşofmanın altında saklamak suretiyle toplam değeri 17,5 TL olan 2 paket sosis ve 250 gr. balı çalarken yakalanması karşısında; hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesinin değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 21.03.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.