muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/18763, Karar No: 2014/965, Tarih: 21.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/18763 E.  ,  2014/965 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/02/2013

NUMARASI : 2012/755-2013/230

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda münavebe ürünü olarak kabul edilen buğday ve mısırın, taşınmazın bir dekarından elde edilebilecek brüt gelirinden indirilmesi gereken üretim masraflarının, Türkiye ortalaması dikkate alındığında, brüt gelirin 1/3'ü oranında olması gerektiği gözetilmeden, daha fazla miktarda üretim masrafı yapıdığının kabulü ile az bedel tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6163, Karar No: 2024/10388, Tarih: 23.12.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/6163 E.  ,  2024/10388 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/449 Esas, 2024/554 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Eskişehir 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 26.09.2023 Tarihli ve 2023/3220 Esas, 2023/3313 Karar Sayılı Kararı

Kayyım atanması istenilen hükümlünün merkezî nüfus idaresi sistemindeki yerleşim yeri adresinin ... Mahallesi Cezaevi Sokak No:7/1 Merkez/Bilecik olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Bilecik Sulh Hukuk Mahkemesinin 14.12.2023 Tarihli ve 2023/1340 Esas, 2023/1450 Karar Sayılı Kararı

Bilecik M Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna yazılan müzekkereye verilen cevapta ... Mahallesi Cezaevi Sokak No:7/1 Merkez/Bilecik adresinin kurumlarına ait olduğunun bildirildiği, hükümlünün cezaevine girmeden önceki adresinin Ak Kent Mahallesi Organize Sanayi 1. Sokak Kapı No:50 Merkez/Çorum olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

C. Çorum 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 26.03.2024 Tarihli ve 2024/449 Esas, 2024/554 Karar Sayılı Kararı

Kayyim tayini istenilenin adres bilgisinin yapılan inceleme sonucunda Çorum L Tipi Ceza İnfaz Kurumunun açık adres bilgisi olduğunun anlaşıldığı, hakkında kayyım tayini istenilenin cezaevine girmeden önceki ikametinin tespiti için kayyım tayini istenilenin halen cezasını çekmekte olduğu ilgili ceza infaz kurumuna yazılan müzekkereye verilen cevapta, alınan ifade tutanağında kayyım tayini istenilenin cezaevine girmeden önce adresinin Doğançayır Mahallesi Seyitgazi/Eskişehir olduğunu beyan ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 407 inci maddesi uyarınca kayyımı atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Özgürlüğü bağlayıcı ceza” başlıklı 407 nci maddesi şöyledir:

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Özgürlüğü bağlayıcı ceza” başlıklı 407 nci maddesi şöyledir:

“Kesinleşmiş hapis cezasının infazı amacıyla ceza infaz kurumunda bulunan ergin bir kişi, isteği üzerine kısıtlanır veya kendisine kayyım atanır. Toplam beş yıl veya daha fazla kesinleşmiş hapis cezasının infazı amacıyla ceza infaz kurumunda bulunan ergin bir kişi, isteği bulunmasa dahi kişiliğinin veya malvarlığının korunması bakımından gerekli görülmesi hâlinde kısıtlanabilir. Cezayı yerine getirmekle görevli makam hapis cezasının infazına başlandığını derhâl vesayet makamına bildirir. Vesayet makamı karar vermeden önce hükümlüyü dinler. Bu Kanunun kayyımlığa ilişkin hükümleri niteliğine uygun düştüğü ölçüde bu madde için de uygulanır.

”

C. Değerlendirme

Eskişehir 1 Nolu Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü'nün 08.03.2024 tarihli yazısının ekinde bulunan tutanağa göre hükümlünün cezaevine girmeden önceki son yerleşim yeri adresini Seyitgazi/Eskişehir olarak beyan ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın Eskişehir 2. Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Eskişehir 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,23.12.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10378, Karar No: 2014/11942, Tarih: 28.10.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/10378 E.  ,  2014/11942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tuzluca Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/07/2013

NUMARASI : 2012/78-2013/88

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 06.08.2012 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve mera olarak sınırlandırma, asli müdahil köy vekili tarafından da 12.02.2013 tarihli dilekçe ile tapu iptali ve mera olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davacının davasının reddine, asli müdahil köyün davasının kabulüne dair verilen 18.07.2013 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili ile duruşmasız temyizi davalı Hazine temsilcisi tarafından istenilmekle, tayin olunan 10.06.2014 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekilleri Av. B..C.. ve Av. A.. T.. ile karşı taraftan davalı Hazine vekili Av. G.. Ş.. ile asli müdahil köy vekili Av. M.. S.. geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen tarafların sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare Dairemizin 10.06.2014 tarihli mahalline iade kararı sonrası dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Davacı vekili, dava konusu ham toprak vasfıyla Hazine adına tescil edilen Laleli Köyü 129 ada 28 parsel ve 115 ada 1 parselin kadim mera ve yayla iddiasına dayalı olarak tapu kaydının iptalini ve davacı belde belediyesi ve mezra sakinleri yararına mera olarak sınırlandırılmasını istemiştir.

Asli müdahil Laleli Köyü ise asli müdahale dilekçesi ile dava konusu 129 ada 28 parsel ve 115 ada 1 parselin kadim meraları olduğunu belirterek tapu iptali ve Laleli Köyü yararına mera olarak sınırlandırılmasını istemiştir. .

Mahkemece, davacının davasının reddine, asli müdahil köyün davasının kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili ile davalı Hazine temsilcisi temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan deliller ve dosya içeriğine göre davacı vekilinin tüm, davalı Hazine temsilcisinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-4342 sayılı Mera Kanununun 4. maddesi hükmü uyarınca “Mera, yaylak ve kışlakların kullanma (intifa) hakkı bir veya birden çok köy veya belediyeye aittir. Bu yerler Devletin hüküm ve tasarrufu altındadır.” Anılan madde hükmü uyarınca, dava değeri yararlanma hakkı olduğunu iddia edilen taşınmazlar yönünden bir yıllık intifa hakkı (hayvanlarının yararlanması sebebiyle ot bedeli ) bedelidir.

Somut olayda, meranın kuru mülkiyeti Hazineye, intifa hakkı da köye ait olduğundan, dava konusu Laleli Köyü 129 ada 28 parsel ve 115 ada 1 parsel numaralı mera vasfındaki taşınmazlar alım-satıma tabi imiş gibi dava tarihi itibariyle taşınmaz değeri üzerinden davalı Hazine aleyhine vekalet ücreti takdiri doğru görülmemiştir.

Somut olayda, meranın kuru mülkiyeti Hazineye, intifa hakkı da köye ait olduğundan, dava konusu Laleli Köyü 129 ada 28 parsel ve 115 ada 1 parsel numaralı mera vasfındaki taşınmazlar alım-satıma tabi imiş gibi dava tarihi itibariyle taşınmaz değeri üzerinden davalı Hazine aleyhine vekalet ücreti takdiri doğru görülmemiştir.

Diğer taraftan asli müdahil L.. Köyü dava dilekçesinde dava değerini 5.000 TL göstererek istemde bulunduğundan bu değer üzerinden asli müdahil köy yararına vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken vekalet ücreti yönünden yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmadığından, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte yazılı nedenlerle davacı vekilinin tüm, davalı Hazine temsilcisinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bent uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin yatırılan temyiz harcının yatırana iadesine, 1.100 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı Hazine’ye verilmesine, 28.10.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1475, Karar No: 2020/3930, Tarih: 01.10.2020

**16. Hukuk Dairesi         2020/1475 E.  ,  2020/3930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

KARŞI TARAF : HAZİNE - NARZANLAR KÖYÜ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

KANUN YOLU : KARAR DÜZELTME

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın onanmasına ilişkin yukarda belirtilen ilamın karar düzeltme yolu ile incelenmesi ... tarafından süresinde istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı ..., ... ve ..., irsen intikal, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak; kendilerine ait olduğu halde kadastro sırasında yola dahil edilerek tescil harici bırakılmış olan taşınmaz bölümünün Göynük İlçesi Narzanlar Köyü çalışma alanında bulunan ve miras bırakanları adına kayıtlı olan 155 ada 3 parsele eklenmesi suretiyle adlarına tescili istemiyle dava açmışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hükmün, davacı ... vekili ile davacılar ... ve ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 16.12.2009 tarih 2016/14184-2019/8454 Esas, Karar sayılı ilamıyla hükmün onanmasına karar verilmiş, bu kez onama ilamına karşı davacı ... vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı tarafın fen bilirkişi raporunda taşınmazın (A) harfi ile gösterilen bölümüne yönelik talepleri yerinde değildir. Ancak; Mahkemece fen bilirkişi raporunda (B) harfi ile gösterilen taşınmaz bölümünün 1.63 metrekare yüzölçümünde bulunduğu, bu küçüklükteki bir alanın tanıklar tarafından gözlemlenmesinin mümkün olmadığı, davacıların yol ile olan sınırını ispatlayamadıkları gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm kurulmuş ise de, varılan sonuç dosya kapsamına uygun bulunmamaktadır. Yapılan keşifte davacı tanığı olarak dinlenen ..., ... ve ...’ın eylemli beyanlarına göre, taşınmazın (B) bölümünün, davacıya ait evin balkon ve merdivenlerinin olduğu alanın bir kısmını kapsadığı, evin 1990’lı yıllardan önce yapıldığı, evin merdivenlerinin de hep şimdiki haliyle kullanıldığı, ayva ağacının da merdivenlere bitişik olarak bulunduğu, davacının 2 yıl kadar önce de merdivenlerin üzerini kapatarak evin içine dahil ettiği anlaşılmaktadır. Komşu köyden dinlenen yerel bilirkişiler, taşınmazın sınırları ile ilgili bir bilgilerinin olmadığını bildirmişler, diğer davacı tanığı da, öncesinde ayva ağacı ile merdivenin bitişik olup olmadığını hatırlayamadığını beyan etmiştir. Fen bilirkişisi tarafından düzenlenen raporda, davacı ...’in çocuklarının 2004 yılında yapılan sünnet merasimi sırasında çekilen ve dosyaya sunulan fotoğraflara göre balkonun temelinde herhangi bir genişleme olmadığı, 2013 yılında yapılan tadilat sırasında da eski balkon temelinin üzerine beton ve demir doğramalarının yapıldığının net bir şekilde görüldüğü bildirilmiş; rapor ekinde sunulan fotoğraflardan da ayva ağacının da balkona bitişik olarak halen zeminde mevcut olduğu görülmekte olup, zirai bilirkişi tarafından düzenlenen raporda ise ayva ağacının yaklaşık 15 yaşında olduğu bildirilmiştir.

Hal böyle olunca; söz konusu bölüm üzerinde, davacılar tarafından evin merdiveni olarak kullanılan kısım olduğu, buna göre, davacıların evinin sınırının (B) bölümünü de kapsayacak şekilde oluştuğu, kadastro tespiti sırasında bu bölüm yolda bırakılmış ise de; üzerinde davacılar lehine TMK’nın 713 ve 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. maddesinde öngörülen zilyetlikle iktisap şartlarının oluştuğu anlaşılmakla, davacıların davasının kabulüne karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde hataya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, temyiz itirazlarının bu nedenlerle kabulüne ve hükmün bozulmasına karar verilmesi gerektiği halde, maddi hataya dayalı olarak hükmün onandığı anlaşıldığından davacılar vekilinin, çekişmeli taşınmazın fen bilirkişisi raporunda (B) harfi ile gösterilen bölümü hakkındaki karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 16.12.2009 tarih 2016/14184 - 2019/8454 Esas, Karar sayılı onama ilamının (B) bölümü yönüyle ortadan kaldırılmasına ve hükmün yukarıda belirtilen nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan karar düzeltme harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 01.10.2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2956, Karar No: 2019/3705, Tarih: 13.05.2019

**21. Hukuk Dairesi         2018/2956 E.  ,  2019/3705 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ...... 19. İş Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Davacı, yaşlılık aylığı bağlanmasına karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmesi üzerine davalı Kurum vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince davalı Kurum vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı Kurum vekilince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

KARAR

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine, Bölge Adliye Mahkemesi kararında bir isabetsizlik bulunmadığından, davalı Kurum vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın ilk derece Mahkemesine gönderilmesine, 13/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7043, Karar No: 2012/5903, Tarih: 15.03.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/7043 E.  ,  2012/5903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Karşıyaka 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ :22.12.2010
Yargıtay — Esas No: 2013/18762, Karar No: 2014/999, Tarih: 21.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/18762 E.  ,  2014/999 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/02/2013

NUMARASI : 2012/773-2013/214

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmazlara gelir metodu esas alınarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda münavebe ürünü olarak kabul edilen çeltiğin, taşınmazların bir dekarından elde edilebilecek brüt gelirinden indirilmesi gereken üretim masraflarının, Türkiye ortalaması dikkate alındığında, brüt gelirin 1/3'ü oranında olması gerektiği gözetilmeden, daha fazla miktarda üretim masrafı yapıldığının kabulü ile eksik bedel tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12036, Karar No: 2019/8870, Tarih: 19.12.2019

**14. Hukuk Dairesi         2016/12036 E.  ,  2019/8870 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... ve katılma yolu ile davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Somut olaya gelince,

1-Gerekçeli kararın davalı ...’e doğrudan Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği, tebligatın 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine aykırı olduğu anlaşılmakla;

Yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda, gerekçeli karar usulsüz olarak tebliğ edilen davalıya gerekçeli kararın 7201 sayılı Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine göre usulüne uygun olarak tebliği ile temyiz süresinin beklenilmesi,

2-Dava konusu 4471 ada 2 parsel sayılı taşınmazda bulunan 14 nolu bağımsız bölümün güncel tapu kaydının getirtilerek dosya arasına alınması,

Belirtilen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 19.12.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15523, Karar No: 2012/7603, Tarih: 11.05.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/15523 E.  ,  2012/7603 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ereğli (Konya) 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15/07/2010 tarih ve 2010/277-2010/538 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin murisinin yolculuk yaptığı otobüsün kaza yapması sonucu öldüğünü ve zorunlu koltuk ferdi kaza sigorta poliçesi yaptırılmamış olması nedeniyle davalı ... Hesabının tazmin yükümlüsü olduğunu ileri sürerek, teminat bedeli 60.000,00 TL’nin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, kaza yapan aracın zorunlu koltuk ferdi kaza sigorta poliçesi yaptırılmasının gerekmediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, kazaya yapan otobüsün zorunlu koltuk ferdi kaza sigorta poliçesinin bulunmaması nedeniyle poliçe bedelinin davalı tarafından ödenmesinin gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2.673,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 11/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.