muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/13, Karar No: 2020/3289, Tarih: 27.10.2020

**23. Hukuk Dairesi         2019/13 E.  ,  2020/3289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Kayseri 1. Asliye Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki kooperatif ortaklığından çıkarma kararının iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın esastan reddine yönelik verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde tebligata rağmen taraflardan gelen olmadığı ve davacı vekilinin mazeret dilekçesi verdiği verdiği görüldü. İncelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, davacının davalı kooperatifin ortağı olduğunu, kooperatifçe davacının borçlu olduğundan bahisle gönderilen ihtarnamelerin usul ve yasaya aykırı olduklarını kaldı ki davacının üyeliğine dayanak daireyi bedelinin tamamını ödemek suretiyle dava dışı eski ortaktan devraldığını, davalıya arsa devir borcu bulunmadığını, arsa devir borcu altına girmediğini bu hususa ilişkin herhangi bir taahhüdü bulunmadığını, başkasına ait yükümlülüğün ifasının davacıdan istenemeyeceğini ileri sürerek, davacı aleyhine alınan ihraç kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının ortaklığını davalı kooperatifin arsa karşılığı ortağı olan dava dışı ...'dan devraldığını, üyeliğinin karşılığı olan arsa devri borcunu yerine getirmemesi üzerine çekilen iki ayrı haklı ihtar neticesinde usulüne uygun şekilde ihracına karar verildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, davalı kooperatifin ortağı olan davacının, ortaklıktan kaynaklı arsa edim borcunu ya da ödemesi gereken aidat borcunu yerine getirmediği, gerek davacının gerekse de ortaklığı devraldığı dava dışı ...'ın söz konusu edimleri yerine getirdiğinin ispat edilemediği, edim borçlarının yerine getirmediğinden bahisle davalı kooperatif tarafından davacıya gönderilen birinci ve ikinci ihtarnamelerin gerek içerikleri gerekse şekli yönünden Kooperatifler Yasası'na ve anasözleşmeye aykırı bir yönünün tespit edilmediği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş, davacı vekilinin istinaf başvurusu neticesinde, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesince, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi kararına ilişkin davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunmayan davalı yararına vekalet ücreti takdirine yer olmadığına, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğininde Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 27.10.2020 tarihinde kesin olarak oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11462, Karar No: 2016/8692, Tarih: 10.10.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/11462 E.  ,  2016/8692 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Talep, yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesi istemine ilişkindir.

Kısıtlı ..., ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 06.06.2014 tarih ve 2014/121 E. - 2014/294 K. sayılı kararı ile TMK'nın 405. maddesi gereğince kısıtlanarak kendisine kardeşi ... vasi olarak atanmıştır. Vasi, 16/02/2016 tarihli dilekçesi ile açıkça belirtmemiş olsa da yerleşim yeri değişikliğine izin verilerek dosyanın ... Sulh Mahkemesine gönderilmesine ve vasiliğinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesi, 17.02.2016 tarihli ek kararı ile mahkemenin yetkisizliğine, vasinin talebinin yetkili mahkemece değerlendirilmesine karar vermiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince ise yerleşim yeri değişikliğine izin kararı verilmediği gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca "Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir." TMK'nın 412. maddesinde ise "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur." hükmü yer almaktadır.

Dosyanın incelenmesinden, vasinin dilekçesinde açıkça belirtilmemiş olsa da kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin talebi hakkında vesayet makamı olan ... Sulh Hukuk Mahkemesince TMK'nın 412/1. maddesine göre verilmiş bir yerleşim yeri değişikliğine izin kararı olmadığından vasinin talebi ile ilgili olarak karar vermekte ... Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 10/10/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15628, Karar No: 2014/6530, Tarih: 03.03.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/15628 E.  ,  2014/6530 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı vekili, davacının kıdem ve ihbar tazminatı ile ücret, yıllık ücretli izin, fazla mesai ve tatil çalışmaları karşılığı ücret alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı ... avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı Üniversitenin 2547 sayılı yasanın 56/b maddesi delaletiyle Harçlar Kanunu’nun 13/j maddesi uyarınca harçtan muaf olduğu gözetilmeden, Üniversite aleyhine harca hükmedilmesi hatalı olup, bozma sebebi ise de bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK. nun geçici 3/1. maddesi yollaması ile HUMK. nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Sonuç:

Hüküm fıkrasının 8, 9 ve 10 numaralı bentlerin tamamen çıkartılarak, yerlerine;

“ 8- Davalı Üniversite 2547 sayılı yasanın 56/b maddesi delaletiyle Harçlar Kanunu’nun 13/j maddesi uyarınca harçtan muaf olduğundan, davalı Üniversite aleyhine harca hükmedilmesine yer olmadığına,

Alınması gereken 1.679,50 TL. harçtan davacının yatırdığı toplam 402,30 TL. harcın mahsubu ile 1.277,20 TL. bakiye karar harcının davalı Şirket’ ten tahsili ile hazineye irat kaydına,

9-Davacının yatırdığı başvuru, peşin ve ıslah harcı toplamı 420,70 TL. harç masrafının davalı Şirket’ ten tahsili ile davacıya verilmesine,

10-Davacının yaptığı harçlar hariç 428,20 TL. yargılama giderinden red ve kabule göre hesaplanan 390,84 TL. yargılama giderinin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine, “ bentlerinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalı Üniversite’ den 03.10.2013 tarihli makbuz ile tahsi l edilen 143,30 TL. temyiz harçları ile 14.11.2013 tarihli makbuz ile tahsil edilen 395,60 TL. temyiz harcının isteği halinde davalı Üniversite’ ye iadesine, bakiye karar harcının tahsiline ilişkin tarihsiz harç tahsil müzekkeresinin Üniversite açısından iptaline ilişkin işlemlerin Mahkemesince yerine getirilmesine, 03.03.2014 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/806, Karar No: 2014/20076, Tarih: 01.12.2014

**7. Ceza Dairesi         2014/806 E.  ,  2014/20076 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Ele geçen eşyanın niteliğine ve suç tarihine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4.maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

1-Kısa süreli hapis cezasından çevrilen 3.000,00 TL adli para cezası taksitlendirilerek 20 taksitte tahsiline karar verilmesine rağmen, 5237 sayılı TCK.nun 52/4.maddesi hükmüne aykırı olarak ve infazda tereddüt oluşturacak şekilde taksit aralığının belirtilmemesi,

2-Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan ... davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi gereğince, hükmün taksitlendirmeye ilişkin bendinde yer alan "20 ayda" ibaresinden önce gelmek üzere "birer ay ara ile" ibaresinin eklenmesi ve hüküm fıkrasından vekalet ücretine ilişkin kısmın çıkartılması ve diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 01.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11229, Karar No: 2018/7813, Tarih: 27.03.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/11229 E.  ,  2018/7813 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin sona erdiğini beyan ederek; fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ile hafta tatili alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla mesai alacağının hesaplanması hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Bilirkişi raporunun değerlendirmeye yönelik bölümünde; işe giriş-çıkış saatlerinin hangi aralıkta kabul edildiği açıkça belirtilerek girişlerde 15-20 dakikaya kadar erken girişlerin, çıkışlarda ise 25 dakikaya kadar geç çıkışların hesaplamada nazara alınmayacağının belirtildiği halde aksine uygulama yapılan günler bulunduğu, yine raporun açıklama kısmında 9 saat fiili çalışma 1 saat ara dinlenme olmak üzere 10 saati aşan çalışmaların fazla çalışma olarak kabul edileceği belirtilmiş iken cumartesi ve pazar günlerinde çalışma süreleri bu sürenin çok altına kalmasına rağmen bu günler için sebep bildirmeksizin fazla çalışma ücret hesaplanmış olduğu bu haliyle bilirkişi raporunun kendi içerisinde de çeliştiği anlaşılmaktadır. (Bilirkişi raporunun değerlendirmeye yönelik bölümünde; işe giriş-çıkış saatlerinin hangi aralıkta kabul edildiği açıkça belirtilerek girişlerde 15-20 dakikaya kadar erken girişlerin, çıkışlarda ise 25 dakikaya kadar geç çıkışların hesaplamada nazara alınmayacağının belirtildiği halde aksine uygulama yapılan günler bulunduğu bu haliyle bilirkişi raporunun kendi içerisinde de çeliştiği anlaşılmaktadır.)

3-Ara dinlenme süresi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

3-Ara dinlenme süresi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanunu'nun 63. maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda fazla çalışma hesaplanmasını yaparken doğrudan günlük giriş ve çıkış saatlerini esas alarak belirlemiştir. Oysaki günlük çalışma saatine göre yasada belirlenmiş olan ara dinlenmelerin düşürülmesi ile sonuca gidilmelidir. Örneğin; 20.09.2010 tarihinde ve devam eden hafta içinde, 07:30-17:30 arasındaki çalışmadan 1 saat ara dinlenmenin düşülmesi halinde haftalık 45 saati aşan çalışma olmadığının anlaşılmasına rağmen, bilirkişinin doğrudan giriş çıkış kayıtları esas alarak ara dinlenme düşümü yapılmadan haftalık 06:31 dakika fazla çalışma yapıldığını hesaplamıştır. Bu durumda söz konusu ara dinlenme süreleri indirildiğinde anılan haftadaki çalışma süresi 56,31 saat değil 45 saat olacaktır. Hesaplamalarda örnek verilen bu hafta dışında da 4857 sayılı Kanun'un 68. maddesindeki ara dinlenme sürelerinin dikkate alınmadığı açıkça anlaşılmaktadır. Bilirkişinin ara dinlenme sürelerini dikkate almadan yaptığı hesaplamaya itibarla yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozma nedenidir.

4-Davacı işçinin hafta tatili hesaplanması hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

4-Davacı işçinin hafta tatili hesaplanması hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Dosya kapsamında yer alan ve karara esas alınan bilirkişi raporu irdelendiğinde; işveren tarafından dosyaya sunulan işe giriş-çıkış kayıtlarına göre davacının günlük çalışma sürelerinin belirlendiği, hafta tatili hesaplamaların her gün için ayrı ayrı yapıldığı görülmüştür. Davacının normal hafta içindeki çalışmasının dışında; günlük 10 saat çalışma yaptığı ve 1 saat ara dinlenme mahsubu ile günlük 9 saat hafta tatilinde de çalıştığı kabul edilmiş ve çalışılan her saat için hafta tatilinde yapılan çalışmalar olarak hesaplama yapılmıştır. Ancak bilirkişinin esas aldığı giriş çıkış listelerinde hayatın olağan akısın aykırı şekilde tüm 2009-2014 arası yıllardaki hafta tatilinde işe giriş çıkış saatlerinin değişmediği hepsininde 7:30-17:30 arası olduğu üstelik doğrudan davacının adına istinaden düzenlenmediği saptanmıştır. Yine dosyada mevcut giriş çıkış kaydını gösteren talep tarihini de içeren başka giriş çıkış kayıtlarının olduğu ancak saat aralıklarının, hesaplamaya esas alınana kayıtlardan farklı olduğu, bir takım görev kodu ile çalışılan ve çalışılmayan günlerin tek tek işlendiği görülmüştür. Ancak Mahkemece bu hususların hiç değerlendirilmediği, her iki kayıt arasındaki çelişkinin giderilmediği ve davacının esasen hafta tatili günlerinde giriş çıkış saati tespitinin yapılmadığı bu yönden eksik araştırma yapıldığı görülmüştür.

Dosyada toplu iş sözleşmesinin olmaması ve hafta sonları Cumartesi-Pazar günleri veya hafta içi yapılan birkaç saat çalışmanın hafta sonu çalışması olarak kabul edilip bu hesaplamanın nedeni belirtilmeden denetime elverişli olmayan rapor hazırlanmış olması da bozma nedenidir.

Yukarıda sıralanmış bulunan hata ve eksikleri içeren bilirkişi raporuna itibar edilerek karar verilmesi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, 27.03.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6238, Karar No: 2012/28051, Tarih: 28.11.2012

**4. Ceza Dairesi         2012/6238 E.  ,  2012/28051 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgeler ile fotoğraflara göre; sanığın işleticisi olduğu çay bahçesinde deniz içerisine yaptığı iskele inşaatının “bina” niteliğinde olmayıp “yapı” niteliğinde olduğu anlaşılmakla, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 184/1. maddesinde düzenlenen imar kirliliği suçunu oluşturmayıp 3194 sayılı İmar Kanununun 42/1.maddesi ve 3621 sayılı Kıyı Kanununun 15/5. maddesinde düzenlenen ruhsat ve eklerine aykırı yapı yapmayı oluşturduğu ve bu eylemin idari para cezasını gerektirir kabahat niteliğinde bulunduğu gözetilerek Kabahatler Kanununun 24. maddesine göre işlem yapılması gerekirken, yargılamaya devam edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabule göre;

Sabıkasız sanığa yüklenen imar kirliliğine neden olma suçunda, kamunun uğradığı maddi (somut) bir zarar bulunmadığı ve TCK'nın 184/5. maddesindeki etkin pişmanlık düzenlemesinin, hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmasına engel oluşturmayacağı gözetilmeden, yasal olmayan gerekçeyle sanık hakkında CMK'nın 231/5. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Yasaya aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 28.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12027, Karar No: 2010/14601, Tarih: 25.11.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/12027 E.  ,  2010/14601 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali tescil ve elatmanın önlenmesi davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... Yönetimi, ... İli, Merkez, ... Köyü,... mevkii, 3052 parsel sayılı 4240,00 m² yüzölçümündeki taşınmazın tapuda davalı ... adına tarla vasfıyla kayıtlı olduğunu, yörede 64 numaralı Orman Kadastro Komisyonu tarafından 2003 yılında 6831 Sayılı Yasa gereği Orman Kadastrosu ve 2/B uygulama çalışması yapıldığını, çekişmeli taşınmazın 2003 yılında yapılan ve kesinleşen orman kadastrosu sınırları içinde kaldığını belirterek davalı ... adına tarla vasfıyla kayıtlı olan taşınmazın vasfının orman olarak değiştirilerek orman vasfıyla Hazine adına tescilini ve elatmanın önlenmesini istemiştir. Mahkemece davanın kabulüne ve ... Merkez, ... Köyü,... mevkii, Cilt: 31, Sayfa: 3049, Cinsi: tarla olan 4240,00 m² yüzölçümündeki davalı ... adına tarla vasfıyla kayıtlı 3052 parsel sayılı taşınmazın tapusunun iptali ile, orman vasfıyla Hazine adına kayıt ve tesciline, dava konusu taşınmazın iyi niyetli üçüncü kişilere devir ve temlikini ve üzerinde aynı hak tesisini önlemek için tapu kaydına konulan ihtiyati tedbir şerhinin karar kesinleşinceye kadar devamına ve karar kesinleşinceye kadar davalının dava konusu taşınmaza vaki müdahalesinin men'ine karar verilmiş, hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kesinleşen orman kadastrosu sınırları içinde kalan taşınmazın tapu kaydının iptali, tescili ve elatmanın önlenmesi istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde dava tarihinden önce 26/02/2003 tarihinde ilanı yapılıp kesinleşen orman kadastrosu ve 2/B uygulaması bulunmaktadır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve uzman bilirkişi raporuna göre çekişmeli taşınmazın 2003 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastro sınırları içinde kaldığı gibi, halen de eylemli biçimde orman olduğu anlaşıldığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 25/11/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7738, Karar No: 2014/16662, Tarih: 20.11.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/7738 E.  ,  2014/16662 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 11. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/11/2013

NUMARASI : 2013/320-2013/587

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili ve bir kısım davalılar vekili Av.Yahya Yılmaz tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Dava konusu taşınmaz, üzerinde kat irtifakı kurulan tamamlanmış ve iskan edilmiş bir yapının bağımsız bölümleridir

Tamamlanmış ve iskan edilmiş yapılarda da uygulanması gereken 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'nun 46. maddesinin son fıkrası "anataşınmazın arsası ile birlikte kamulaştırılması halinde her bağımsız bölümün kamulaştırma bedeli, bağlantılı bulunduğu arsa payı ile eklentileri de gözönünde tutularak ayrı ayrı takdir olunur" hükmünü içermektedir. Böyle olunca anayapının arsasına 2942 sayılı Kanunun 11. maddesinin 3. fıkrasının (g) bendi gözönünde tutularak kamulaştırma gününden önce özel amacı olmayan emsal satışlara yapılara da aynı maddenin (h) bendi gereğince Çevre ve Şehircilik Bakanlığınca yayımlanmış, kamulaştırma tarihindeki resmi birim fiyatları ve yapı maliyet hesaplarını gösteren listelerine göre (yıpranma payı da düşülerek) değer verilip, ayrıca (i) bendi hükmü uyarınca bedelin tespitinde etkili olacak diğer objektif ölçüler de dikkate alınarak kamulaştırma karşılığının yasal biçimde belirlenmesi gerekir.

Buna göre, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda arsa ile anayapının (ortak yerleri içerir biçimde) değerleri hesaplandıktan sonra, arsa payına düşen miktarı esas alınarak bağımsız bölümün karşılığı bedel tespit edilir. Şayet o bağımsız bölümün yapısında değeri etkileyecek özellik ve nitelikte diğer bağımsız bölümlerden farklı ilaveler varsa, bunların da gözönünde tutulması gerekir. Yukarıda açıklanan hususlara göre kamulaştırma bedelinin tespiti gerekirken, bilirkişi kurulunca bu esaslara uygun değerlendirme yapılmadan rapor düzenlenmesi,

2-Dava konusu taşınmaz ile emsal alınan .. ada ..parsel sayılı taşınmazın, bulundukları cadde veya sokak bazında 2013 yılı itibariyle emlak vergisine esas olmak üzere tespit edilmiş olan asgari m² değerlerinin emlak beyanının belediye başkanlığından araştırılmaması,