muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/6130, Karar No: 2024/2991, Tarih: 02.04.2024

Özetle; usul ve kanunlara aykırı olarak verilen beraat kararlarının bozulmasına ve sair hususlara ilişkindir.

B. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Özetle; konut dokunulmazlığının ihlali suçunun oluşmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, takdiri indirim hükümlerinin uygulanması gerektiğine ve sair hususlara ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Beden veya Ruh Sağlığını Bozacak Şekilde Nitelikli Cinsel Saldırı ile Tehdit Suçlarından Verilen Hükümler Yönünden

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Konut Dokunulmazlığının İhlali Suçundan Verilen Hüküm Yönünden

Sanığın yargılama konusu konut dokunulmazlığının ihlali suçu için, 5237 sayılı Kanun’un 116 ncı maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 27.02.2015 tarihli mahkumiyet kararı olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

Tebliğnamede konut dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen hüküm yönünden onama isteyen görüşe, gerekçeye istinaden iştirak edilmemiştir.

IV. KARAR

A. Beden veya Ruh Sağlığını Bozacak Şekilde Nitelikli Cinsel Saldırı ile Tehdit Suçundan Verilen Hükümler Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenlerle Kozan Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.02.2015 tarihli ve 2014/133 Esas, 2015/45 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Konut Dokunulmazlığının İhlali Suçundan Verilen Hüküm Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenlerle Kozan Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.02.2015 tarihli ve 2014/133 Esas, 2015/45 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafii ile katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

02.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6289, Karar No: 2012/7017, Tarih: 05.03.2012

**9. Hukuk Dairesi         2012/6289 E.  ,  2012/7017 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, kıdem ve ihbar tazminatı, milli bayram ücreti, fazla çalışma ücreti, ücret ve asgari geçim indirimi ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 01/06/2004-22/04/2008 tarihleri arasında davalının işyerinde çalıştığını, iş sözleşmesinin davalı işverence haksız feshedildiğini iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, milli bayram ücreti, fazla çalışma ücreti, ücret ve asgari geçim indirimi alacaklarının faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının işe giriş tarihinin 26/06/2004 olduğunu, davacının asgari geçim indirimi dahil olmak üzere her türlü alacağının zamanında ödendiğini, davacının hiçbir mazeret bildirmeden üç gün üst üste işe gelmediği için de iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haklı nedenle feshedildiği, davacının fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil çalışması ücret alacakları ile ücret alacağının ise bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı ile davalı arasında asgari geçim indirimlerinin ödenip ödenmediği konusunda uyuşmazlık vardır.

Dosyada yer alan ve asgari geçim indirimi tahakkuku olan 2008 yılı Ocak, Şubat ve Mart aylarına ilişkin bordrolar ihtirazı kayıt ileri sürülmeksizin davacı tarafından imzalamıştır. Ancak 2008 yılı Nisan ayı bordrosunda davacı imzası yoktur. Buna göre, asgari geçim indiriminin davacıya ödenip ödenmediğinin araştırılarak sonucuna göre talep hakkında hüküm kurulması gerekirken eksik araştırma ile asgari geçim indirimine ilişkin talebin reddine karar verilmesi hatalıdır.

3- Ayrıca hükme esas alınan bilirkişi raporunda 2006 yılı ulusal bayram ve genel tatil günlerinin dört gün yerine iki gün alınarak eksik ulusal bayram ve genel tatil ücreti hesaplanması da hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 05.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3530, Karar No: 2014/3720, Tarih: 03.04.2014

**5. Ceza Dairesi         2014/3530 E.  ,  2014/3720 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2014/87358

Şebinkarahisar Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü bulunan Musa Kazım Tomrukcu'nun izinli bulunduğu sırada yatarak tedavi gördüğü Ünye Devlet Hastanesinde izni bittikten sonra da kaldığı esnada yanında cep telefonu bulundurması eyleminden dolayı 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 44/3-g maddesi uyarınca 11 gün süreyle hücreye koyma cezası ile cezalandırılmasına dair Ünye Açık Ceza İnfaz Kurumu Disiplin Kurulu Başkanlığının 23/12/2013 tarihli ve 2013/1224 sayılı Kararına yönelik şikayetin reddine ve hücre cezasının onanmasına ilişkin Ünye İnfaz Hâkimliğinin 16/01/2014 tarihli ve 2014/31-64 sayılı Kararına yönelik itirazın reddine dair Ünye Ağır Ceza Mahkemesinin 20/01/2014 tarihli ve 2014/43 Değişik İş sayılı kararının;

Dosya kapsamına göre hükümlünün izinli bulunduğu esnada rahatsızlanarak Ünye Devlet Hastanesine kaldırıldığı, burada yatarak tedavi gördüğü esnada izninin sona erdiği ve misafir hükümlü olarak Ünye Açık Ceza İnfaz Kurumu kayıtlarına alındığı, hükümlünün Devlet Hastanesinde sivil hastaların kaldığı bir odada bulunduğu, infaz koruma memurlarınca zaman zaman odanın kontrolü yapıldığı, 17/12/2013 tarihinde odada yapılan kontrolde odada kalmakta olan sivil hastalardan bir tanesinin yatağının yanında bulunan sehpa üzerinde bir cep telefonu bulunduğunun tespit edildiği, hükümlünün telefonun kendisine ait olduğunu beyan etmesi üzerine hakkında disiplin soruşturması başlatılarak hücre cezası verildiği anlaşılmışsa da, hükümlünün savunmasında cep telefonunu kullanmadığını, yakınları tarafından getirilen giysilerin cebinden çıktığını, yanında telefon bulunması sorun olacağı için ziyaret günü yakınlarına geri vermek üzere telefonu sivil hastaya verdiğini beyan ettiği, tanık olarak dinlenilen infaz koruma memurları ifadelerinde hükümlüyü telefonla görüşürken görmediklerini, telefonun hükümlüye nasıl ulaştırıldığını bilmediklerini beyan ettikleri, hükümlünün hastaneye 12/12/2013 tarihinde yattığı, telefonun ise 17/12/2013 tarihinde bulunduğu, hükümlü savunmasında telefonun 15/12/2013 tarihinde yakınlarının getirdiği giysilerin cebinden çıktığını beyan ettiği, İçişleri, Adalet ve Sağlık Bakanlıkları arasında imzalanan 19/08/2011 tarihli protokole göre hükümlülerin devlet hastanelerinin hükümlü koğuşunda kalacakları ve iç güvenliğin infaz koruma memurlarınca sağlanacağı, ancak somut olayda infaz koruma memurlarının hükümlüye gelen eşyaları kontrol etmedikleri gibi kredi kartı vb. eşyaları da teslim almadıkları, daha sonra ise hükümlüye gelen giysilerle birlikte hükümlüye ulaştığı beyan edilen cep telefonu nedeniyle disiplin cezası verildiği anlaşılmakla, hükümlünün cep telefonunu kullandığına dair delil bulunmadığı, infaz koruma memurlarının kontrol yükümlülüklerini yerine getirmemeleri nedeniyle hükümlünün iradesi dışında eline geçen telefon nedeniyle ceza verilemeyeceği, hükümlü ile aynı odada kalan ve telefonun teslim edildiği beyan edilen diğer hastaların beyanlarına başvurulmadan karar verildiği, bu hali ile hükümlünün eyleminin 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 44/3-g maddesine uymayacağı gözetilerek itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 27/02/2014 gün ve 94660652-105-52-1169-2014/4035/14855 sayılı kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Dosyadaki bilgi ve belgelerden Şebinkarahisar Açık Ceza İnfaz Kurumunda silahla tehdit suçundan hükümlü olarak bulunduğu sırada hakkında 5275 sayılı Yasanın 44/3-g maddesi gereğince verilen hücreye koyma cezasına karşı hükümlünün yapmış olduğu itirazının reddine dair Ünye Ağır Ceza Mahkemesinin kararına karşı kanun yararına bozma yoluna gelinmiş olması sebebiyle suça ve buna bağlı talebin niteliğine göre inceleme yapma görev ve yetkisi Yüksek Yargıtay 4. Ceza Dairesine ait olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın görevli Daireye GÖNDERİLMESİNE, 03/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8451, Karar No: 2010/11183, Tarih: 28.10.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/8451 E.  ,  2010/11183 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasındaki davadan dolayı Bala Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 07.04.2009 gün ve 82-61 sayılı hükmün onanmasına ilişkin olan 15.03.2010 gün ve 111-2867 sayılı kararın düzeltilmesi süresinde davacı vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya incelendi gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Karar düzeltme dilekçesinde yazılı nedenler HUMK’nun 440. maddesinde gösterilen dört halden hiçbirine uymamaktadır. Bu nedenle karar düzeltme isteğinin REDDİNE, davacıdan usulün 442/3. maddesi ve 4421 Sayılı Yasa gereğince takdiren 172.00.-TL. para cezası ile 35.50.-TL. red harcının alınarak Hazineye gelir kaydına, 28.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4176, Karar No: 2019/14301, Tarih: 13.11.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/4176 E.  ,  2019/14301 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya kapsamına göre, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın suç tarihinde bina içinden bisiklet çalması biçimindeki eyleminde, müştekinin beyanına göre 70 TL olan bisikletin değeri dikkate alınarak sanık hakkında TCK’nun 145. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Anayasa Mahkemesi'nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının da kapsam ve içerik itibarıyla yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’in temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 13/11/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1074, Karar No: 2017/3273, Tarih: 21.03.2017

**2. Ceza Dairesi         2017/1074 E.  ,  2017/3273 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

... ASLIVAR

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun bu yöndeki kararlarında belirtildiği üzere yakınanın kilitlemeden sokağa park ettiği motosikletinin çalınması biçimindeki eylemin, TCK'nın 142/1-e maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Kanun'un 141/1. maddesiyle uygulama yapılması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozmaya uyularak yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 21/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14443, Karar No: 2017/3855, Tarih: 26.04.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/14443 E.  ,  2017/3855 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Hükmün Açıklanmasının Geri Bıkarılması, Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık ... müdafiinin hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına yönelik temyizinin incelemesinde;

Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5560 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 231/12. maddesi uyarınca, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarına karşı itiraz yasa yolu açık olup, kararın temyizinin mümkün bulunmadığı ve itiraz merciince yapılan inceleme sonucu verilen kararın da kesin nitelikte olduğu gözetilerek, dosyanın incelenmeksizin mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

2) Katılan vekilinin temyiz isteminin incelenmesine gelince,

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

2) Katılan vekilinin temyiz isteminin incelenmesine gelince,

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Dosyada mevcut ... Üniversitesi Öğretim Görevlisi bilirkişi tarafından düzenlenen 06/04/2010 tarihli raporun içeriği ve sonuç kısmında Dreambox marka uydu alıcısı kullanılarak Digital Platform İletişim Hizmetleri A.Ş (Digitürk) firması tarafından kullanılmakta olan şifre çözücülere gerek kalmadan internet üzerindeki bir sunucu tarafından sağlanan anahtarlarla şifreli yayınların çözüldüğünün tespit edildiği ve adı geçen uydu alıcısı ile internetteki belirli sunuculara bağlanıldığında internet üzerinden şifre çözücü anahtarları aldığı ve digitürk tarafından yayını şifreli olarak yapılan Lig TV kanalının ve diğer şifreli kanalların şifreleri çözülmüş olarak izlenebildiği tespit edilmiştir. Dosya arasında bulunan 03.12.2010 tarihli bilirkişi raporunun incelenmesinde ise, sanık ...’tan ele geçirilen bilgisayar kasası üzerinde yapılan incelemelerde, raporun 186-385 sayfaları arasında, sanık tarafından gerçekleştirilen bir takım yazışmaların, üyeliklere ait bilgilerin, sunulan hizmetlere ilişkin çeşitli fotoğrafların, dreambox alım satımına dair bilgilerin bulunduğu, yazışmaların bazılarının “...uydumarket.net” adresi üzerinden gerçekleştirildiği ve sunulan hizmetler ile ilgili sorulan sorulara sanık tarafından cevap verildiği, “server uydu market” isimli klasör içinde kullanıcı isimleri, kanal isimleri gibi çeşitli bilgilerin yer aldığı tespit edilmiştir. Sanık ... hakkında ise, aynı tarihli bilirkişi raporunun 380-384 sayfa aralığında yer alan bilgi ve belgeler ile arama tutanağı içeriğine göre, paylaşıma dahil receiver cihazı, 5 adet şifre çözücü kart, çalışır vaziyette ve kart okuyucuya bağlı laptop, aynı laptopa bağlı modem, raporun 25 ve 26 numaralı bölümlerinde anlatıldığı üzere toplam 3 adet serverın kurulu olduğu, yapılan teknik inceleme neticesinde dreambox marka receiverin paylaşıma dahil olduğunun bildirildiği görülmüştür. Yapılan açıklamalar, tüm dosya kapsamı ve bilirkişi raporları bütün halinde değerlendirildiğinde sanıkların üzerlerine atılı suçtan mahkumiyetleri yerine yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile beraatlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak, HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 26/04/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18690, Karar No: 2014/1268, Tarih: 22.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/18690 E.  ,  2014/1268 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/02/2013

NUMARASI : 2012/733-2013/213

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

1) Hükme esas alınan bilirkişi raporunda münavebe ürünü olarak kabul edilen çeltiğin, taşınmazın bir dekarından elde edilebilecek brüt gelirinden indirilmesi gereken üretim masraflarının Türkiye ortalaması dikkate alındığında brüt gelirin 1/3'ü oranında olması gerektiği gözetilmeden, daha fazla miktarda üretim masrafı yapıldığının kabulü ile az bedel tesipiti,

2)Taşınmazın bilirkişi raporunda yazılı özellikleri, konumu ve yerleşim alanına mesafesi gözetilerek gelir metoduna göre tespit edilen m2 birim bedeline % 20 oranında objektif değer artırıcı unsur uygulanması gerekirken yerleşim merkezine olan uzaklığı dikkate alınarak daha aza karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 22.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4247, Karar No: 2012/6295, Tarih: 10.09.2012

**16. Hukuk Dairesi         2012/4247 E.  ,  2012/6295 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KULLANIM KADASTROSU

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtayca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ :

Kullanım kadastrosu sırasında Ahmet Yesevi Mahallesi 104 ada 7 parsel sayılı 282.17 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi gereğince ... adına orman sınırları dışına çıkarılmak suretiyle tespit ve tescil edilmiş, taşınmaz üzerindeki bahçe ve 4 katlı binanın 1998 yılından beri ...'ın fiili kullanımında olduğu beyanlar hanesinde gösterilmiştir. Davacı ..., taşınmazın kendi kullanımında olduğunu iddia ederek ... ve ... hakkında dava açmış, beyanlar haresindeki şerhin iptali ile taşınmazın kendi kullanımında olduğunun şerh edilmesine karar verilmesini talep etmiştir. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, Ahmet Yesevi Mahallesi 104 ada 7 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının beyanlar hanesinde bulunan kullanıcı şerhinin iptaline, taşınmazın beyanlar hanesine "taşınmazın ve üzerinde bulunan 4 katlı binanın 5.1.1989 tarihinden beri ...'in fiili kullanımında olduğunun şerh edilmesine karar verilmiş; hüküm, davalılardan ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve dava 3402 sayılı Yasa'nın 12/3. fıkrasında düzenlenen 10 yıllık hak düşürücü süre içinde açıldığına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 10.09.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.