muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/29292, Karar No: 2016/23777, Tarih: 19.12.2016

**13. Hukuk Dairesi         2016/29292 E.  ,  2016/23777 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin yetkisizliğine dair verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ile aralarında ihtiyaç kredisi sözleşmesi olduğunu, borcun ödenmediğini, hesap kat edilerek başlatılan icra takibine itiraz edildiğini ileri sürerek, itirazın iptaline, %20 inkar tazminatı ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, yetkili mahkemenin Anadolu Tüketici Mahkemeleri olduğunu belirterek yetkisizlik kararı verilmesini dilemiştir.

Mahkemece, davanın yetki nedeniyle usulden reddine, kararın kesinleşmesine müteakip talep halinde dosyanın yetkili Anadolu Tüketici Mahkemesi'ne gönderilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafça temyiz edilmiştir.

HUMK'nun 9. maddesi hükmü uyarınca kural olarak yasada aksine hüküm bulunmadıkça davanın açıldığı tarihte davalının ikametgahı sayılan yer mahkemesi yetkili ise de, davacının istemi kredi sözleşmesinden kaynaklanan para alacağı olduğuna göre yeni B.K.89 (eski B.K'nın 73.) maddesi gereğince para borcu alacaklıya götürülerek ödenmesi gereken borçlardan olduğundan davacının ikametgahı mahkemesi de yetkilidir. 6502 sayılı kanunun 73/5 maddesindeki yetki kuralı kesin yetki kuralı olmayıp, tüketiciye tanınan seçimlik yetki kuralıdır. Davacının merkezi İstanbul olup, borcun ifa edileceği yer itibariyle yetkili mahkeme İstanbul Mahkemesi olduğundan, mahkemece işin esasının incelenerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde yetkisizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenler ile davacı tarafından temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 19/12/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13429, Karar No: 2012/11306, Tarih: 14.05.2012

**4. Ceza Dairesi         2010/13429 E.  ,  2012/11306 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Düşme

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın, mağdura "seni de sinkaf ederim, ananı da sinkaf ederim, senin evini başına yıkarım, evini yakarım, senin çocuklarının başını yakacağım, kızını kaçıracağım, seni yüreğinden vuracağım!" şeklinde sözlerle tehditte bulunduğunun kabul edilmesi karşısında, mahkemece, "sözlerin müştekinin hayatına, vücut veya cinsel dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştireceğine ilişkin bulunmadığı, sözlerin sair tehdit niteliğinde olduğu " kabul edilerek yetersiz gerekçe ile TCK'nın 106/1. maddesinin 1. cümlesinin uygulanmaması,

Yasaya aykırı ve O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 14.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/11868, Karar No: 2010/1613, Tarih: 11.02.2010

**10. Hukuk Dairesi         2008/11868 E.  ,  2010/1613 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

Davacı Kurum, zararlandırıcı sigorta olayı sonucu sürekli işgöremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelirler ile yapılan ödemelerden oluşan sosyal sigorta yardımlarını 506 sayılı Yasanın 26.maddesi uyarınca tazminine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı Kurumun sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Kanunun 26.maddesindeki halefiyet ilkesi uyarınca, Kurumun rücu alacağı; hak sahiplerinin tazmin sorumlularından isteyebileceği maddi zarar (Tavan) miktarı ile sınırlı iken, Anayasa Mahkemesi’nin, 21.03.2007 gün ve 26649 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan 23.11.2006 gün ve E:2003/10, K:2006/106 sayılı kararı ile 26.maddedeki “…sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarla sınırlı olmak üzere…” bölümünün Anayasaya aykırılık nedeniyle iptali sonrasında, Kurumun rücu hakkının, yasadan doğan kendine özgü ve sigortalı ya da hak sahiplerinin hakkından bağımsız basit rücu hakkına dönüşmüş olması karşısında artık ilk peşin değerli gelirlerin; tazmin sorumlularının kusuruna isabet eden miktarıyla sınırlı şekilde hüküm kurulması gerektiği gibi,diğer taraftan kesinleşen önceki rücu davalarında hükmolunan miktarın mahsubu yapılırken, sigortalıya bağlanan gelirlerin ilk peşin sermaye değerinin esas alınması, şayet ilk peşin sermaye değerli gelirle birlikte artışlara da hükmedilmişse, bu durumda artışların hükmolunacak rücu tazminatından mahsup edilmesine imkan bulunmamaktadır.

İnceleme konusu dava yönünden; Anayasa Mahkemesi’nin iptal kararı ile ortaya çıkan bu maddi ve hukuki olgulara göre, iş kazası sonucu sürekli iş göremezliğe düşen sigortalıya bağlanan ilk peşin sermaye değerli gelirin (3.200,84 TL + 144,09 TL SYZ =3.344,93 TL) açıklanan ilkeler doğrultusunda %50’lik bölümünün ilk rücu davasında hüküm altına alındığı,işbu davada ise ancak kalan %30 kusur farkını oluşturan 1.003,47 TL gelire hükmedilmesi gerekirken, yapılan hatalı mahsup işlemi sonucu ilk peşin değerli gelirin tükendiğinden bahisle, buna yönelik istemin tamamen reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

./..

-2-

Ne var ki bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır

./..

-2-

Ne var ki bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır

S O N U Ç : 1-Hükmün 1 no’lu bendinin son satırında yer alan “..,peşin sermaye değeri tutarına ilişkin talebin reddine,” sözlerinin silinerek yerine “..,kusur farkına ilişkin 1.003,47 TL ilk peşin değerli gelirin tahsis onay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,” sözlerinin yazılmasına,

2-Hükmün 2 no’lu bendinde yer alan “28,00 YTL” rakamlarının silinerek yerine “58,89 TL” rakamlarının yazılmasına ve bu şekliyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2012/25354, Karar No: 2013/36605, Tarih: 27.11.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/25354 E.  ,  2013/36605 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında mala zarar verme ve geceleyin işyeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından zamanaşımı süresi içinde işlem yapılması olanaklı kabul edilmiş; suç tarihinde ... İli ... İlçesinde gece sayılan zaman dilimi sonunun saat 05:51 olduğunun anlaşılması karşısında, hırsızlık eylemini saat 05:30 sularında gerçekleştiren sanığın cezasından 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesi uyarınca artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi ve tekerrüre esas hükümlülüğü bulunduğu halde sanık hakkında aynı Yasa'nın 58. maddesinin uygulanmaması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ...'nın temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 27.11.2013 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18630, Karar No: 2014/16780, Tarih: 15.10.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/18630 E.  ,  2014/16780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanığın hükümlülüğüne

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından vekalet ücretine ilişkin kısmın çıkartılmasına karar verilmek suretiyle, sair kısımları aynen bırakılan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15.10.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8452, Karar No: 2013/10202, Tarih: 04.07.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/8452 E.  ,  2013/10202 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalılar aleyhine 02.05.2011 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 27.02.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir.

Davacı, 248 parsel sayılı taşınmazının genel yola bağlantısının bulunmadığını ileri sürerek davalılara ait 247, 249 ve 1699 parsel sayılı taşınmazlar üzerinden geçit hakkı tesisini istemiştir.

Davalı ..., 1699 parsel sayılı taşınmazın paydaşı olduğunu, 253 parsel sayılı taşınmazın ortasından belediye tarafından sokak açıldığını, davacının bu sokaktan anayola çıkabileceğini, taşınmazının küçük ve tarım arazisi olarak kullanılmakta olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalılar ..., davanın reddine karar verilmesini talep etmişlerdir.

Mahkemece, 253 parsel sayılı taşınmazın ortasından geçen yolun parselin bütünlüğünü bozduğu gibi kadastral bir yol da olmadığı gerekçesiyle 1699 parsel sayılı taşınmaz aleyhine geçit hakkı tesis edilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, 1699 parsel sayılı taşınmazın paydaşlarından davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Bu tür davalar ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi

nedeniyle zorunlu olarak açılmaktadır, Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Geçit hakkı verilmesine ilişkin davalarda, bu hak taşınmaz leh ve aleyhine kurulacağından leh ve aleyhine geçit istenen taşınmaz maliklerinin tamamının davada yer alması zorunludur. Ancak, yararına geçit istenen taşınmaz paylı mülkiyete konu ise dava paydaşlardan biri veya birkaçı tarafından açılabilir.

Geçit tesisi davalarında başlangıçta davacı tarafından öngörülemediğinden dava dilekçesinde talep edilen yer dışındaki güzergahlardan da geçit kurulması gerekebilir. Bu güzergah üzerindeki taşınmazların maliklerine dava dilekçesi ile husumet yöneltilmemiş olması kabul edilebilir bir yanılgıya dayandığından 6100 sayılı HMK’nun 124. maddesi gereğince dürüstlük kuralına aykırı olmayan bu taraf değişikliği talebi kabul edilerek davacının bu kişilerin harçsız olarak davaya katılmalarını sağlamasına imkan verilmelidir.

Türk Medeni Kanununun 747/2 maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit ihtiyacının nedeni, taşınmazın niteliği ile bu ihtiyacın nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Uygun güzergah saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazlar bölünerek kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi mümkün değilse bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Somut olaya gelince; aleyhine geçit hakkı kurulan 1699 parsel sayılı taşınmaz 2873 m2 arsa vasfında olup 996/3840 payı ..., 2844/3840 payı ... adına tapuda kayıtlıdır. Davacıya ait 248 parsel sayılı taşınmazdan genel yola ulaşım sağlanabilmesi için geçit

hakkı kurulması zorunlu ise de fedakarlığın denkleştirilmesi ilkesi gereğince yüzölçümü daha büyük parsellerin tercih edilmesi gerekir. Aleyhine geçit hakkı tesis edilen 1699 parsel sayılı taşınmazın eni geçit hakkı tesisi ile tamamen daralmakta ekonomik olarak kullanım bütünlüğü bozulmaktadır. Bu durumda anılan taşınmaza komşuluk ilkelerine aykırı olarak daha fazla külfet yüklenmemelidir.

O halde mahkemece, 26.07.2012 tarihli harita mühendisi bilirkişi raporunda altıncı seçenek olarak belirtilen güzergahta öncelikle tamamı kuzeydeki 9.628 m2 yüzölçümlü tarla vasfındaki 253 ve daha sonra 252 parsel sayılı taşınmazlardan genel yola ulaşacak şekilde geçit hakkı kurulup kurulamayacağının araştırılması gerekir. Güzergah üzerinde bulunan yapının basit nitelikli olup olmadığı tespit ettirilerek yıkımının mümkün olup olmadığının belirlenmesi, yıkımın fahiş zarar doğuracağının anlaşılması halinde kısmen 1.045 m2 bahçe vasıflı 249 parsel sayılı taşınmazdan geçirilmek suretiyle geçit hakkı tesis edilip edilmeyeceği hususunda bilirkişiden ek rapor alınması, gerektiğinde yeniden keşif yapılmak suretiyle bu güzergah üzerindeki taşınmazların maliklerinin de davaya katılmaları sağlanarak oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken daha küçük yüzölçümlü ve eni dar olan parselden geçit kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 04.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7056, Karar No: 2010/11611, Tarih: 19.10.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/7056 E.  ,  2010/11611 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı takip dosyasına vaki yetki itirazının kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kredi sözleşmesinden doğan alacağın tahsili amacıyla girişilen icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, davalıların yerleşim yerindeki icra dairelerinin yetkili olduğu gerekçesiyle takip dosyasına vaki yetki itirazının kabulüne, Üsküdar İcra Dairelerinin yetkisizliğine karar verilmiş, karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı banka ile davalılar arasında akdedilen kredi sözleşmesinin “Yetkili Mahkeme ve İcra Daireleri” başlıklı 48.maddesinde çıkacak uyuşmazlıkların çözümünde Üsküdar Mahkeme ve İcra Dairelerinin yetkili olduğu kabul edilmiştir.

HUMK.nun 22.maddesine göre, yetki yönünün kamu düzenine ilişkin bulunmadığı hallerde taraflar bir sözleşme ile aralarında belirli konularda çıkacak uyuşmazlıklarda gerçekte yetkisiz olan bir mahkemenin, sözü edilen uyuşmazlıkların çözümünde yetkili olduğunu kabul edebilirler. Bu durumda alacaklı isterse yetki sözleşmesindeki yer mahkemesinde, isterse genel yetki kuralına göre tespit edilecek yer mahkemesinde istemini yöneltebilir.

Davacı banka, kredi sözleşmesindeki yetki şartına dayanarak Üsküdar İcra Müdürlüğünde icra takibinde bulunmuştur.

Açıklanan hususlar çerçevesinde Üsküdar İcra Daireleri ve Mahkemelerinin yetkili olduğunun kabulü gerekmektedir.

Bu durumda mahkemece işin esasına girişilip yapılacak inceleme ve araştırma neticesine göre bir karar vermek gerekirken, yanılgılı gerekçe ile yazılı olduğu şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 19.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/28250, Karar No: 2018/6766, Tarih: 15.03.2018

**22. Hukuk Dairesi         2015/28250 E.  ,  2018/6766 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının ... Rehberlik ve Müşteri Hizmetleri A.Ş. alt işveren davalı ....'nin asıl işveren olarak gözüktüğü Ankara Telekom Müdürlüğünde bulunan Türk Telekom çağrı merkezinde çalıştığını, davacının Haber-İş Sendikasının üyesi olduğunu, toplu iş sözleşmesi hükümlerinden yararlandırılması gerektiğini belirterek ücret farkı, ilave tediye, ikramiye, yemek bedeli ve giyecek yardımı alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının ... A.Ş.'nin işçisi olduğunu, ... A.Ş.'nin ticaret büro eğitim ve güzel sanatlar iş koluna girdiğini yargı kararı ile kesinleştiğini, bu sebeple davacının davalı şirkette uygulanan toplu iş sözleşmesi hükümlerinden yararlanmasının hukuki dayanağının bulunmadığını bildirerek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Taraflar arasında davacının toplu iş sözleşmesine ilişkin alacaklara hak kazanıp kazanamayacağı uyuşmazlık konusudur.

Davacının talebi davalı işyerinde uygulanan VIII. ve IX. dönem toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan sosyal haklarına ilişkin alacaklarına yöneliktir. Dava alacak davası niteliğindedir. Davacı taraf davası ile sendikaya üye olması sebebiyle de davalı işyeri ve yetkili sendika arasında imzalanan toplu iş sözleşmesi hükümlerinden yararlanarak fark ücret ve diğer haklardan yararlanması gerekeceğinden, işyerinde yürürülükte olan sekizinci ve dokuzuncu dönem toplu iş sözleşmesi hükümlerinden yararlandırılarak ücret farkı, ilave tediye, ikramiye, yemek bedeli ve giyecek yardımı alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davacının talepleri iş yerinde geçerli olan toplu iş sözleşmelerden yararlanması gerektiğine ilişkindir. Bu noktada tespiti gereken husus, davacının kayıtlar üzerinde dava dışı ... Rehberlik ve Müşteri Hizmetleri A.Ş. işçisi olarak görülse de gerçekte davalı şirketin işçisi olup olmadığının tespiti gerekmektedir. ...ın önceki yerleşik kabullü, ilişkinin muvazaalı olduğu yönündedir. Ancak iş kolu tespitine ilişkin kararın ... incelemesinden geçerek kesinleştiği 05.07.2012 tarihinden itibaren muvazaa olgusunun bulunmadığı Dairemizce de kabul edilmektedir. Bu durumda 05.07.2012 tarihinden önceki alacak talepleri bakımından eski kabul ve uygulama yani muvazaanın kabul edildiği uygulamanının devam etmesi gerekmektedir.

... 9. Hukuk Dairesinin 05.07.2012 tarihli 2012/18720 esas 2012/26716 karar sayılı ilamında ... şirketinin iş kolunun haberleşme olmadığının tespit edilmesiyle muvazaa olgusunun ortadan kalktığını, bu sebeple davacının toplu iş sözleşmesinden doğan haklarını talep edemeyeceğinden davaların reddine karar verilmiştir. TELEKOM ve dava dışı ... arasındaki ilişkinin ... 9. Hukuk Dairesinin anılan iş kolu tespiti kararından önceki dönemler için bu ilişkinin muvazaalı olduğu kabul edilerek uygulamalar yapılmış, bu yönde verilen kararlar ... denetiminden geçerek kesinleşmiştir. O halde “iş kolu tespiti kararına kadar olan dönemler için” muvazaa olgusu konusundaki istikrar kazanan yargısal uygulamaların dikkate alınarak “bu dönemlere” ait davacının tüm isteklerinin değerlendirilmesi gerekir.

Davacının davası ile talep ettiği dönemin tamamı da 05.07.2012 tarihinden önceki dönem olup, davalı ve davadışı ... şirketi arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğu kabul edilerek, değerlendirmenin ona göre yapılması gerektiği, buna göre de, davacının işyerinde geçerli olan sekizinci ve dokuzuncu dönem toplu iş sözleşmelerinden yararlanması gerektiği kanaatine varılmıştır. Bu durumda davanın reddine karar verilmesi hatalı olmuştur.

SONUN: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.03.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15690, Karar No: 2016/3516, Tarih: 10.03.2016

**22. Ceza Dairesi         2015/15690 E.  ,  2016/3516 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, Mala Zarar Verme, Konut Dokunulmazlığını İhlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın eylemleri 09/04/2003 günü belirlenemeyen zaman dilimi içerisinde gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında;

Sanığın eylemlerine uyan 5237 sayılı TCY'nın 142/1-b, 116/1, 151/1. maddelerindeki suçlar için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Yasanın 66/1-e, 67/4. maddelerinde öngörülen 12 yıllık zamanaşımının suç tarihi olan 09.04.2003 tarihinden inceleme tarihine göre geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 10.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.