muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/19715, Karar No: 2013/19627, Tarih: 16.07.2013

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2013/19715 E.  ,  2013/19627 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Davacı, davalı ile dava dışı arsa sahibi arasında yapılan katkarşılığı inşaat sözleşmesiuyarınca arsa sahibine düşen taşınmazı satın almış ve arsa sahibinin halefi olarak bu davayı açmıştır.

Dava, kat karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan uyuşmazlığa ilişkindir.

9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 9.2.2012 günlü ve 2012/1 sayılı kararı ile arsa payı yada kat karşılığı inşaat sözleşmelerinden kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararların temyizen incelenmesi görevi 1.3.2012 tarihinden itibaren Yargıtay 23.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Dairemizin görevsizliğine aynı konuda 23. Hukuk Dairesince de görevsizlik kararı verildiğinden görev uyuşmazlığının çözümlenmesi için dosyanın Yüksek Birinci Başkanlığa GÖNDERİLMESİNE, 16.07.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/37091, Karar No: 2016/8021, Tarih: 31.03.2016

**9. Hukuk Dairesi         2014/37091 E.  ,  2016/8021 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı ... 'nin tüm davalı ... 'nün aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Mahkemece davalı Üniversitenin 2547 Sayılı Yasa’ nın 56/b ve “ Vakıflarca kurulacak yükseköğretim kurumları, bu Kanunun 56 ncı maddesinde yer alan mali kolaylıklardan, muafiyetlerden ve istisnalardan aynen istifade ederler” şeklindeki Ek Madde 7  delaleti ile Harçlar Yasa’ sının 13/j maddesi uyarınca harçtan muaf olduğunun gözetilmemesi hatalı olup, bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK. nun geçici 3/2. maddesi yollaması ile HUMK. nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

Sonuç:

Hüküm fıkrasının harca ve yargılama giderlerine ilişkin paragraflarının çıkartılarak, yerlerine;

“- Davalı Üniversite harçtan muaf olduğundan Üniversite aleyhine harca hükmedilmesine yer olmadığına,

Alınması gereken 585,50 TL. karar ilam harcından 85,40 TL. peşin harç ile 65,50 TL. ıslah harcı toplamı 150,90 TL. nin mahsubu ile bakiye 434,60 TL. karar-ilam harcının davalı Şirket’ ten tahsili ile hazineye irat kaydına,

- Davacının yaptığı toplam 178,95 TL. harç masrafının davalı Üniversite harçtan muaf olduğundan sadece davalı Şirket’ ten tahsili ile davacıya verilmesine,

- Davacının yaptığı harçlar hariç 400,20 TL. yargılama giderinden kabul/ret oranına göre hesaplanan 383,80 TL. sinin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile hazineye irat kaydına, “ paragraflarının yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Mahkemece düzenlenen 20.08.2014 tarihli harç tahsil müzekkeresinin davalı Üniversite açısından Mahkemesince iptaline, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlerden ...'ye yükletilmesine, 31.03.2016 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/25779, Karar No: 2020/10565, Tarih: 22.10.2020

**15. Ceza Dairesi         2017/25779 E.  ,  2020/10565 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 158/1-d, 62, 52, 53 ve 51. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmü, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, olay tarihi itibari ile katılan ... ile aynı işyerinde birlikte çalıştıkları, katılanın çalışmasını fırsat bilen sanığın katılanın dolaba koyduğu kıyafetlerini kurcalayarak pantolonun cebinden nüfus cüzdanını ve maaş hesabına bağlı olarak verilen ATM kartını aldığı, daha sonra Sincan Garanti Bankası şubesine gittiği, banka görevlisine kendisini katılan ... olarak tanıtarak karta bağlı hesapta para olup olmadığını sorduğu, olumlu cevap alması üzerine katılana ait nüfus cüzdanını banka görevlisine göstererek hesabında bulunan 2.830 TL parayı çekerek haksız menfaat elde ettiği, bu surette sanığın nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediği iddia ve kabul olunan somut olayda,

Sanığın ikrar içeren savunması, katılan beyanları, güvenlik kamera görünüleri, banka kayıtları ile tüm dosya kapsamına göre, sanığın üzerine atılı nitelikli dolandırıcılık suçu sabit olmakla, sanık hakkında verilen mahkumiyete yönelik mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna yönelik temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 22/10/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9496, Karar No: 2025/5751, Tarih: 03.06.2025

**2. Hukuk Dairesi         2024/9496 E.  ,  2025/5751 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1419 E., 2024/73 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Trabzon 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/90 E., 2022/212 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasının yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen ve yukarıda tarih ve sayısı gösterilen hüküm davacı erkek mirasçıları tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Taraflar arasındaki evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki sebebine dayalı karşılıklı boşanma davasının yargılaması sonunda İlk Derece Mahkemesince yargılamanın devamı sırasında taraflar arasındaki evliliğin ölümle sonuçlandığı anlaşılmakla konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, kararın davacı erkek mirasçıları tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusu esastan reddedilmiş, karar davacı erkek mirasçıları tarafından temyiz edilmiştir.

Somut olayda; davacı erkek 20.02.2022 tarihinde İlk Derece Mahkemesi yargılaması sırasında ölmüştür. Davacı erkeğin ölüm tarihi itibari ile, davacı erkek vekilinin vekillik görevi sona ermiştir. Bu durumda Mahkemece tüm davacı erkek mirasçılarına tebligat yapılması veya davacı vekiline mirasçılardan vekaletname alıp dosyaya sunmaları için süre verilmesi gerekirken, taraf teşkili sağlanmadan yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,03.06.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1742, Karar No: 2018/4913, Tarih: 05.07.2018

**5. Ceza Dairesi         2015/1742 E.  ,  2018/4913 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İcrai davranışla görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suç tarihinde belediye encümen ve ihale komisyonunda görevli olan sanıkların, Ulaştırma Bakanlığının yetki ve sorumluluğunda olan ve ...Mal Müdürlüğünce 01/11/2005 tarihinde 10 yıllığına ...Su Ürünleri Üretim ve Değerlendirme Kooperatifine kiraya verilen ...Balıkçı mendireği üzerine, ilgili bakanlıktan izin almaksızın, ihale ile iki lokanta yapılmasına ve kiraya verilmesine dair encümen kararı almak ve inşa edilen lokanta binalarının yıkılması konusunda ilgili makamların talimatlarına uymayarak icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçunu işledikleri iddia edilen olayda, yapılan yargılama neticesinde kişi mağduriyeti veya kamu zararı oluşmadığından bahisle beraatlerine karar verilmiş ise de; Kıyı Kanunun 6. 13. ve 14. maddeleri ile Balıkçı Barınakları Yönetmeliğinin 19. maddesine aykırı işlem yapan sanıkların, ...S.S. Su Ürünleri Değerlendirme Kooperatifinin mağduriyetine ve lokanta işletenlere haksız menfaat sağlamasına ve yasaya aykırı şekilde yaptırılarak kiraya verilen dükkanların kira sözleşmesinin iptali ile dükkanların yıkılması sonucunda ortaya çıkan zarardan belediye sorumlu olacağından, bu şekilde kamu zararına da sebebiyet verdiklerinin anlaşılması karşısında; atılı suçun tüm unsurlarıyla oluştuğu gözetilmeden dosya kapsamı ve oluşa uygun düşmeyen gerekçelerle yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, O yer ve Üst Cumhuriyet Savcılarının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8530, Karar No: 2013/18009, Tarih: 09.05.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/8530 E.  ,  2013/18009 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 8. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/01/2013

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından başlatılan bonoya dayalı kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla takibe karşı borçlu, iflas erteleme davasında verilen tedbir ara kararı nedeniyle takibin iptalini talep etmiştir. Mahkemece, takibin iflas erteleme davasında verilen tedbir kararından sonra başlatıldığından  takibin iptaline karar verildiği görülmüştür.

28.11.1956 tarih, 15/15 Sayılı İ. B. K. ve Y.H.G.K.nun 17.3.1954 tarih ve 3/40¬49 sayılı kararları gereğince; her dava açıldığı tarihteki koşullara ve hukuki duruma göre hükme bağlanır. Bala Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2011/278 Esas sayılı iflasın ertelenmesi davasında verilen 16.12.2011 tarihli ihtiyati tedbir kararının, 04.09.2012 tarihinde Bala Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2011/278 - 2012/191 K. sayılı kararı ile kaldırılmasına karar verilmiştir.  Bu durumda şikayet tarihi itibariyle ortada bir tedbir kararının varlığından söz edilmesi mümkün olmadığından şikayetin reddine karar vermek gerekirken, yazılı gerekçe ile şikayetin kabulü yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 09/05/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2545, Karar No: 2023/8119, Tarih: 27.09.2023

**10. Ceza Dairesi         2018/2545 E.  ,  2023/8119 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2012/376 E., 2015/65 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde imal etme

HÜKÜM : Değişen suç vasfıyla uyuşturucu üretiminde kullanılan maddeyi bulundurma suçundan mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin, hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği

temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Van Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.12.2012 tarihli ve 2012/2719 Esas, 2010/11214 Soruşturma sayılı iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

B. Van 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.02.2015 tarihli ve 2012/375 Esas, 2015/65 Karar sayılı kararı ile sanığın değişen suç vasfıyla uyuşturucu üretiminde kullanılan maddeyi bulundurma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin yedinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi uyarınca 3 yıl 4 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; mahkûmiyete yeterli delil bulunmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İddianameye konu eroin imalatında kullanılan 4 litre asetik anhidrit maddesinin sanığın konutunun eklentisi niteliğindeki ahırın bitişiğinde bulunan ot yığınının altında ele geçtiği, bu halde sanığın suç ve cezadan kurtulmaya dönük savunmasına itibar edilme olanağının bulunmadığı gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Van 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.02.2015 tarihli ve

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Van 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.02.2015 tarihli ve

2012/375 Esas, 2015/65 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle, hükmün Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5858, Karar No: 2018/17003, Tarih: 28.11.2018

**13. Ceza Dairesi         2018/5858 E.  ,  2018/17003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Karar verilmesine yer olmadığına, mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından hüküm kurulduğu halde, karar başlığında mala zarar verme ve nitelikli yağma şeklinde yazılması mahallinde düzeltilir bir yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

1-Hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafiinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; sanık müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

2-İş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükme yönelik o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz talebinin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 28.11.2018 tarihinde oybirliği ile karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2016/902, Karar No: 2016/14668, Tarih: 21.09.2016

**18. Ceza Dairesi         2016/902 E.  ,  2016/14668 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Temel ceza doğrudan TCK'nın 125/3-a maddesi gereğince belirlenmemiş ise de, bu hususun sonuca etkili olmadığı,

Ancak,

TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uygulanma olanağının ortadan kalkmış olması,

Kanuna aykırı ve sanık ... müdafinin temyiz iddiaları bu nedenle yerinde ise de, bu aykırılık yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte olduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktası tebliğnameye aykırı olarak, “TCK’nın 53/1-b maddesinin uygulanmasına ilişkin kısmın” karardan çıkarılması biçiminde HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21/09/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18623, Karar No: 2013/17139, Tarih: 23.09.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/18623 E.  ,  2013/17139 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av. ... ile 1-... adına ....., 2-.... adına Av. ... ..... arasındaki dava hakkında,...... Mahkemesi tarafından verilen 01.04.2013 günlü ve 2010/960-2013/167 sayılı hükme yönelik davacı Kurum vekilinin temyizinin Dairemizin 18.06.2013 tarih ve 12134/13726 sayılı ilamı ile reddine (onanmasına) karar verilmişti. Davalı Kurum tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

Davacı vekilinin talebi üzerine yapılan inceleme sonucunda, her ne kadar İş Mahkemeleri, 5521 sayılı Kanun ile kurulan istisnai nitelikte özel mahkemeler olup, davanın yasal dayanağının 5454 sayılı Kanunun 129. maddesi olması nedeni ile uyuşmazlığın çözümünde ne 506 sayılı Kanunun, ne de 5510 sayılı Kanunun uygulama yeri bulunmamakta ve 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 2’nci maddesine göre kimler aleyhine idari yargıda dava açılabileceği açıklanmış olup, gerçek kişiler ile özel hukuk tüzel kişileri hakkında idari yargı yerinde dava açılamayacağı ve dava konusu uyuşmazlığın çözümünde genel mahkemelerin görevli olduğu belirgin ise de; Yargıtay incelemesine konu olan ilk hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 25. maddesinin 3. fıkrasının “Bölge adliye mahkemesince veya Yargıtayca verilen merci tayini kararları ile kanun yolu incelemesi sonucunda kesinleşen göreve veya yetkiye ilişkin kararlar, davaya ondan sonra bakacak mahkemeyi bağlar.” hükmü gereği, Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 03.06.2010 tarih 5527/6701 sayılı kararı sonrası eldeki davada iş mahkemesinin görevli olduğu hususunun kesinleşmiş bulunması karşısında; Dairemizin 18.06.2013 tarih ve 2013/12134 Esas 2013/13726 Karar sayılı ilamının zuhulen verildiği anlaşılmakla, maddi hataya dayalı bu yanlışlığın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 304. maddesi uyarınca her zaman düzeltilmesinin mümkün bulunmasına göre, davacı vekilinin tavzih talebinin kabulü gerekir.

SONUÇ: Dairemizin 18.06.2013 tarih ve 2013/12134 Esas 2013/13726 Karar sayılı ilamında;

“Dava, Kurum zararının rucüan tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde isteğin reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve..... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 18.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi." cümlesinin;

“Dava, Kurum zararının rucüan tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde isteğin reddine karar verilmiştir.

./..

-2-

“Dava, Kurum zararının rucüan tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde isteğin reddine karar verilmiştir.

./..

-2-

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

İş Mahkemeleri, 5521 sayılı Kanun ile kurulan istisnai nitelikte özel mahkemeler olup, davanın yasal dayanağının 5454 sayılı Kanunun 129. maddesi olması nedeni ile uyuşmazlığın çözümünde ne 506 sayılı Kanunun, ne de 5510 sayılı Kanunun uygulama yeri bulunmamakta ve 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 2’nci maddesine göre kimler aleyhine idari yargıda dava açılabileceği açıklanmış olup, gerçek kişiler ile özel hukuk tüzel kişileri hakkında idari yargı yerinde dava açılamayacağı ve dava konusu uyuşmazlığın çözümünde genel mahkemelerin görevli olduğu belirgin ise de; Yargıtay incelemesine konu olan ilk hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 25. maddesinin 3. fıkrasının “Bölge adliye mahkemesince veya Yargıtayca verilen merci tayini kararları ile kanun yolu incelemesi sonucunda kesinleşen göreve veya yetkiye ilişkin kararlar, davaya ondan sonra bakacak mahkemeyi bağlar.” hükmü gereği, Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 03.06.2010 tarih 5527/6701 sayılı kararı sonrası eldeki davada iş mahkemesinin görevli olduğu hususunun kesinleşmiş bulunması karşısında; işin esasına girilerek, varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 18.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.” olarak TAVZİHİNE, 23.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

......