muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/5652, Karar No: 2023/1358, Tarih: 06.03.2023

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; bilirkişi raporunda müvekkil şirketin alacağının 172.658,54 euro olduğunun, 97.292,05 euronun virman yapıldığının, bu meblağın diğer cari hesap alacağından mahsup edildiğinin belirtildiğini, 75.366,49 euronun da virman edilip edilmediği, diğer cari alacaktan mahsup edilip edilmediğinin tespit edilmediğini, müvekkilinin 172.658,54 euro alacağı bulunduğunu, bunun mahsup edilmediğini, Antalya 3. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2015/790 E. sayılı dosyasında da dikkate alınmadığını, oysa bu yönde bir inceleme yapılmış olsaydı; esasen Antalya 3. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2015/790 E., 2018/212 K. sayılı kararında ve karara esas bilirkişi raporunda Balkan-Baltık pazarından kaynaklanan müvekkil alacağının o davanın konusu kabul edilen Rusya-BDT pazarından doğan cari alacakta dikkate alınmadığının tespit edileceğini, davalının euro kayıtlarına euro pazarı olarak kabul edilen Balkan-Baltık pazarından kesilen faturaları işlediğini, bu hususun bilirkişi raporu ile sabit olduğunu, davalının kendi kayıtlarında bile müvekkiline 171.911,83 euro borçlu olduğunun yazıldığını, müvekkilinin muhasebesi tarafından yapılan virman işleminin mutabakat neticesinde olmadığını, yalnızca müvekkil şirketin kayıtları tek bir tarafta toplamak isteğinden kaynaklandığını, müvekkilinin yaptığı virmanın davalı tarafça yapılmadığını, Antalya 3. Asliye Ticaret Mahkemesince dikkate alınmadığını, virman işlemi neticesinde müvekkilinin davalıdan olan bu alacağını tahsil etmediğini, kayden alacağını diğer cari hesaba aktardığını, netice itibarıyla müvekkilinin kayıtlarında yapılan virman işleminin sonuçsuz kaldığını, işlemin neticesi itibarıyla bir tahsilat anlamına gelmediğini, davalının açtığı davada da mahsup işlemi olarak değerlendirilmediğini, müvekkilinin davalıdan euro pazarı olan Balkan-Baltık pazarı nedeniyle alacaklı olduğunu, Antalya 3. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2015/790 E., 2018/212 K. sayılı dosyası ile verilen kararda, müvekkilin 2014 yılından mutabakatnameye dayalı USD alacağının bile gözetilmediğini, işbu davaya konu ettiğimiz euro alacağının da aynı şekilde dikkate alınmadığını ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 222 nci maddesi,

2. 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun (2004 sayılı Kanun) 67 nci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 222 nci maddesi,

2. 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun (2004 sayılı Kanun) 67 nci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve yasaya uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Takdir olunan 8.400,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3643, Karar No: 2020/110, Tarih: 16.01.2020

**15. Hukuk Dairesi         2019/3643 E.  ,  2020/110 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :... Bölge Adliye Mahkemesi 27. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı olan Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi’nce verilen kararın temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Asıl dava, kat karşılığı inşaat sözleşmesinin feshi, tapu iptâl ve tescil, kabul edilmezse bağımsız bölüm tapularının iptâl ve tescili, gecikme tazminatı ve kamu ortaklık payı olarak ayrılan parsellerin tapu iptâl ve tescili; karşı dava ise cezai şart ve maddi tazminat istemlerine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince yapılan yargılama sonunda asıl davada davanın kısmen kabulü ile davaya konu 13 adet bağımsız bölüm tapusu yönünden dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına, davaya konu ... ili, ... ilçesi, ... Mahallesi, imarın 44558 ada 1 parselde 2377,94 m² ile 44928 ada 1 parselde 3787 m²'lik hisselerin davalı adına olan tapu kayıtlarının iptâli ile davacılar adına tesciline, 280.000,00 TL kira tazminatının davalıdan tahsiline; karşı davada davanın kısmen kabulüne, 01.10.2004 tarihli Ek ve Son Protokolün 2.2.b maddesinde öngörülen teminat ipoteğinin kaldırılmasına karar verilmiştir.

Verilen karara karşı taraf vekillerince istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 27. Hukuk Dairesi 2017/926 Esas, 2018/1113 Karar ve 30.10.2018 günlü karar ile tarafların istinaf başvurusunun kabulü ile asıl davada davaya konu 13 adet bağımsız bölüm tapusu yönünden dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına, davaya konu ... ili, ... ilçesi, ... Mahallesi, imarın 44558 ada 1 parselde davalı kooperatif adına tescilli 237794/5563200 hissenin 1/3'ü olan 237794/16689600 hissesinin ve aynı yer 44928 ada 1 parselde davalı kooperatif adına kayıtlı 3787/40093 hissenin 1/3'ü olan 3787/120279 hissesinin tapu kaydının iptâli ile davacılar adına tesciline, 280.000,00 TL kira tazminatının davalıdan tahsiline, asıl davada davalının dava açılmasına

sebebiyet vermediği gerekçesiyle lehine vekâlet ücreti takdirine; karşı davada ipoteğin kaldırılması talebi yönünden harcı yatırılarak usulüne uygun olarak açılmış bir dava olmayıp, tensiple birlikte ipoteklerin kaldırılması talep edildiğinden bu talebin tedbir talebi olarak değerlendirilmesi gerektiği, ilk derece mahkemesince de ipotek bedelinin karşı davacıya yatırtılarak 05.08.2014 tarihli ara karar ile ipoteklerin kaldırılmasına karar verilmiş olması nedeniyle karşı davanın tümden reddine dair verilen karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir. Davacı-karşı davalı arsa sahipleri, davalı-karşı davacı ise yüklenicidir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle HMK 355. maddedeki kamu düzenine aykırılık halleri resen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp bir isabetsizlik bulunmaksızın karar verilmiş olmasına, dava şartları, delillerin toplanması ve hukukun uygulanması bakımından da hükmün bozulmasını gerektirir bir neden bulunmamasına göre taraf vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davalı-karşı davacı yüklenicinin 30.12.2002 tarihli adi yazılı sözleşme ile davacı-karşı davalı arsa sahiplerine ait ... ili, ... ilçesi, ... Köyü ... Mevkinde kain 79 nolu taşınmaz üzerine inşaat yapılmasını üstlendiği, sözleşmenin 6. maddesi uyarınca inşaata taşınmazın imar ile ilgili problemlerinin çözümlenmesi, proje hazırlanması ve ruhsat alınmasını takiben başlanacağı ve temel üstü ruhsatının alınmasından belediye ve ilgili kurumlarda geçecek sürenin 4 yıllık inşaat süresine ekleneceği düzenlenmiştir. Davacı-karşı davalı arsa sahipleri kendilerine düşen bağımsız bölümlerin 16.03.2013 tarihinde teslim edilmediği gerekçesiyle bu tarihten 16.03.2014 tarihine kadar kira tazminatı talep etmişlerdir. Mahkemece yapılan yargılama sonunda, söz konusu parseldeki imar sorununun çözümlenmesi ve oluşan yeni parsel numaralarının tapuya 16.01.2008 tarihinde tescil edildiği, kamu hissesinin davalı yüklenici tarafından alınması gereken makul sürenin 3 ay, proje hazırlanması ve yapı ruhsatının alınması için gereken sürenin 5 ay, sözleşmeye göre inşaat süresinin 4 yıl olduğu, sözleşmede 6 ay cezasız ek süre olarak belirlendiği, bu sürelerin dikkate alınması ile davacı arsa sahiplerine bağımsız bölümlerinin 16.03.2013 tarihinde teslim edilmesi gerektiği, ancak bu tarihte teslim edilmediği gerekçesiyle 16.03.2013 ile 16.03.2014 tarihleri arası hesaplanan gecikme tazminatına hükmedildiği anlaşılmaktadır. Davacı arsa sahipleri tarafından davalı yüklenici aleyhine ... 8. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2010/23 Esas sayılı dava dosyası ile iş bu davaya konu sözleşmenin feshi ile tapu iptâl ve tescil davası açılmış, yapılan yargılama sonunda mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, kararın davalı yüklenici tarafından temyiz edilmesi sonucunda Yargıtay 23. Hukuk Dairesi'nin 2013/1452 Esas, 2013/4306 Karar ve 21.06.2013 günlü ilamı ile davalı yüklenici tarafından kalan sürede inşaatın tamamlanabileceği gerekçesiyle karar bozulmuş, bozma kararı sonrasında mahkemece davanın reddine karar verilmiş, verilen kararın temyiz edilmeksizin 09.09.2014 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Arsa sahipleri tarafından sözleşmenin geriye etkili feshi için davası açıldıktan sonra sözleşmenin feshedilip edilmeyeceği belirli olmadığı ve bu halde yükleniciden işe devam etmesi beklenemeyeceğinden fesih davasının açıldığı tarihten verilen red kararının kesinleştiği tarihe kadar inşaat yapım süresi durur. Bu durumda davacı arsa sahipleri tarafından 15.01.2010 tarihinde açılan sözleşmenin feshi davası reddedilip, karar 09.09.2014 tarihinde

kesinleştiğinden, eldeki asıl davanın açıldığı 27.03.2014 tarihi itibariyle davalı yüklenicinin temerrüdü gerçekleşmemiştir. Bu durumda davacı arsa sahiplerinin asıl davada gecikme tazminatı istemlerinin tümden reddine karar verilmesi gerekirken, ıslahla artırılan miktar da gözetilerek kabulüne karar verilmesi doğru olmamıştır.

Davacı-karşı davalı arsa sahipleri asıl davalarında yargılama sırasında taraflarına 13 bağımsız bölüm tapusunun devredildiğini ancak C1 blok 1 nolu bağımsız bölüm tapusunun da devredilmesi gerektiğini iddia etmişlerdir. Taraflar arasında imzalanan sözleşmenin 8. maddesine göre, yapılacak olan bağımsız bölümlerin 2/3’ünün yükleniciye, 1/3’ün ise arsa sahiplerine ait olacağı, küsurat olur ise arsa sahibi lehine değerlendirileceği düzenlenmiştir. Yine 01.10.2004 tarihli ek protokolün 2.3 maddesi ile sözleşmenin paylaşımı düzenleyen 8. maddesi “...ancak yapılan yapıların 2/3’ü yükleniciye, 1/3’ü işverene ait olacaktır. Küsuratlar, kesinleşmemiş olmakla birlikte 528 m2’lik veya daha az veya daha fazla (imar çalışmaları kesinleşmediğinden yapılabilecek yeni bir dağıtımda daha farklı bir m2 isabet edebileceği gözönüne alınarak) Maliye Hazinesi hissesini satın alan lehine değerlendirilerek paylaşım oluşturulacaktır.” şeklinde değiştirilmiştir. Davalı yüklenici tarafından 25.01.2011 tarihinde hazine payı satın alınmıştır. Mahkemece alınan bilirkişi raporları incelendiğinde hazine payı alınmadan önce arsa sahiplerine ait arsada 41 bağımsız bölüm yapılabilecekken, hazine payının satın alınıp tevhidi sonucu 42 bağımsız bölüm yapıldığı anlaşılmaktadır. Ek sözleşme ile de taraflar arasında paylaşım oranı değişmemiş olup bu durumda 42 bağımsız bölümün 1/3’ü olan 14 bağımsız bölüm davacı arsa sahiplerine isabet ederken, 2/3 bağımsız bölüm karşılığı 28 bağımsız bölümün de davalı yükleniciye isabet edeceği açıktır. Yargılama aşamasında davacı arsa sahiplerine 13 bağımsız bölüm tapusu devredilmiş olduğundan mahkemece devredilmeyen C1 Blok 1 nolu bağımsız bölüm tapusunun da davacı arsa sahipleri adına tesciline karar verilmesi gerekirken bu talebin reddi de isabetsiz olmuştur.

Karşı dava ile ilgili olarak; dosya kapsamı ve tapu kayıtları incelendiğinde sözleşmeye konu taşınmazın 21.11.1995 tarihinde davacı arsa sahipleri tarafından davalı yükleniciye tapu devrinin gerçekleştirildiği anlaşılmıştır. Davalı yüklenici, davacı arsa sahiplerinden talep edilmesine rağmen vekâletname vermedikleri gerekçesiyle onlar adına kat irtifak tapusunu oluşturamadığı gerekçesiyle 01.10.2004 tarihli ek sözleşmenin 2.4 maddesinde düzenlenen cezanın tahsilini talep etmiştir. Mahkemece, davacı arsa sahipleri tarafından sözleşme konusu taşınmazın davalı yükleniciye devredilmesi nedeniyle davalı yüklenicinin malik sıfatıyla her işlemi yapma yetkisi olduğundan bahisle davacı arsa sahiplerinin vekâletname vermesinin gerekmediği gerekçesiyle davalının bu talebinin reddine karar verilmiştir. Davalı yüklenici karşı davasında söz konusu vekâletnamenin davacı arsa sahipleri adına kat irtifakı tesis edebilmesi için gerekli olduğunu, ek protokolde de bu durumun düzenlendiğini belirtmesine rağmen mahkemece bu konuda bir inceleme ve araştırma yapılmamıştır. Bu halde mahkemece davalı-karşı davacı yüklenicinin davacı-karşı davalı arsa sahipleri adına kat irtifakı tesis edebilmesi için davacı arsa sahiplerinin vekâletnamelerine ihtiyacı olup olmadığı ile ilgili tapu ve kat irtifakı konularında uzman bir bilirkişiden gerekçeli ve dayanakları gösterilen bir rapor alınıp konunun değerlendirilerek davalı yüklenicinin cezai şart talebinde haklı olup olmadığına karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve yanlış değerlendirme ile yüklenicinin cezai şartla ilgili isteminin reddi de usul ve yasaya aykırı olmuştur.

Belirtilen sebeplerle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle tarafların diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılarak ilk derece mahkemesi hükmünün taraflar yararına BOZULMASINA, ödenenden 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince Harçlar Kanunu 42/2-d maddesi uyarınca alınması gereken 218,50 TL Yargıtay başvurma harcının mahsup edilerek, varsa fazla alınan temyiz harcının temyiz eden davacı-karşı davalılara, 353,20 TL Yargıtay başvurma harcının mahsup edilerek, varsa fazla alınan temyiz harcının temyiz eden davalı-karşı davacıya iadesine, 6100 sayılı HMK 373. madde hükümleri gözetilerek dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin ise Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi’ne gönderilmesine, 16.01.2020 gününde kesin olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12863, Karar No: 2014/922, Tarih: 12.02.2014

**10. Ceza Dairesi         2013/12863 E.  ,  2014/922 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İSTANBUL 1. Ağır Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi- Numarası : 14/08/2013 - 2013/291 esas ve 2013/223 karar

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

1- Sanığın evinde yapılan aramada ele geçen net 68,1 gramdan ibaret esrarın mahkemece 90 adet şeffaf kilitli naylon poşet içerisinde bulunduğu kabul edilmiş ise de; 25/03/2013 tarihli ev arama tutanağı içeriğine göre esrarın bir poşette yatak odasında giysi dolabında, 90 adet kilitli şeffaf poşetlerin ise salonda çekyatın(kanepe) altında boş olarak bulunduğu, esrarın ayrı ayrı paketçikler içerisinde olmadığı, sanığın da savunmalarında şeffaf naylon poşetleri pazarda satış yaptığı boncuklar için, suç konusu esrarı da kullanmak için bulundurduğunu savunduğu anlaşılmakla; savunmasının aksine, kullanma dışında başka amaçla bulundurduğuna ilişkin, soyut ihbar dışında şüphe sınırlarını aşan yeterli ve kesin delil olmadığı, eyleminin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyet hükmü kurulması,

2- Kabüle göre: TCK’nın 53. maddesinin (1) ve (2) numaralı fıkralarının uygulanmasına karar verilerek aynı maddenin maddenin (3) numaralı fıkrasına aykırılık oluşturulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazı bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA; bozma nedenine göre sanığın SALIVERİLMESİNE, başka suçtan hükümlü veya tutuklu olmadığı takdirde derhal serbest bırakılmasının sağlanması için ilgili Cumhuriyet Başsavcılığı'na yazı yazılmasına, 12/02/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1886, Karar No: 2019/7742, Tarih: 26.06.2019

**12. Ceza Dairesi         2019/1886 E.  ,  2019/7742 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suçlar : Tehdit, hakaret, cinsel taciz, kişilerin huzur ve sükununu bozma, şantaj, kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması, özel hayatın gizliliğini ihlal

Hükümler : A) 2012/342 esas sayılı asıl dava dosyasına dayanak 14.05.2012 tarihli iddianamede sanık ...'ya yüklenen suçlar açısından;

1- Sanık hakkında katılan ...'a yönelik tehdit suçundan dolayı TCK'nın 106/1-2, 62/1, 52/1-2-3, 63. maddeleri gereğince mahkumiyet

2- Sanık hakkında katılan ...'a yönelik hakaret suçundan dolayı TCK'nın 125/1, 43, 62/1, 52/1-2-3-4, 63. maddeleri gereğince mahkumiyet

3- Sanık hakkında katılan ...'a yönelik cinsel taciz, tehdit ve hakaret, katılanlar ... ve ...'a yönelik kişilerin huzur ve sükununu bozma suçlarından dolayı CMK’nın 223/2-e maddesi gereğince ayrı ayrı beraat

4- Sanık hakkında katılan ...'a yönelik şantaj suçundan dolayı TCK'nın 107/1, 62/1, 52/1-2-3, 50/1-a-4, 52/2-4, 50/6, 63. maddeleri gereğince mahkumiyet

B) 2012/572 esas sayılı birleşen dava dosyasına dayanak 19.01.2012 tarihli iddianamede sanık ...'ya yüklenen suçlar açısından;

1- Sanık hakkında katılan ...'a yönelik kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçundan dolayı TCK'nın 133/1, 62, 50/1-a-4, 52/2-4, 50/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

2- Sanık hakkında katılan ...'a yönelik özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan dolayı TCK'nın 134/1, 62, 50/1-a-4, 52/2-4, 50/6, 54. maddeleri gereğince mahkumiyet

Mağdur ...'e yönelik tehdit, hakaret; mağdur ...'e yönelik şantaj, kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması ile özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarından sanığın mahkumiyetine, mağdur ...'e yönelik cinsel taciz, tehdit ve hakaret ile mağdurlar ... ve ....'e yönelik kişilerin huzur ve sükununu bozma suçlarından sanığın beraatine ilişkin hükümler, sanık müdafii, katılan ... vekili ve katılan ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dairemizin 03.10.2018 tarihli tevdi kararı uyarınca; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından, sanık ... hakkında mağdur ...'e yönelik tehdit ve hakaret, mağdur ...'e yönelik kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması ile özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri ile ilgili olarak sanık müdafii, katılan ... vekili ve katılan ...'in temyizi ile ilgili olarak görüş içeren ek tebliğnamenin düzenlendiği belirlenerek yapılan incelemede:

A) Sanık hakkında mağdur ...'e yönelik tehdit ve hakaret suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık müdafiinin ve katılan ...'in temyiz istemlerinin incelenmesinde;

A) Sanık hakkında mağdur ...'e yönelik tehdit ve hakaret suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık müdafiinin ve katılan ...'in temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Anayasa Mahkemesinin 07.10.2009 gün ve 27369 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanıp, yayımından itibaren bir yıl sonra 07.10.2010 tarihinde yürürlüğe giren, 23.07.2009 gün ve 2006/65 Esas, 2009/114 karar sayılı iptal hükmünün yürürlüğe girdiği tarihe kadar 5237 sayılı TCK'nın 50 ve 52. maddeleri ve 765 sayılı TCK hükümleri uyarınca doğrudan hükmedilip, başkaca hak mahrumiyeti içermeyen 2000 TL'ye kadar (2000 TL dahil) adli para cezalarına ilişkin mahkumiyet hükümleri 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı Kanunun 305. maddesi gereğince kesin nitelikte olup, 07.10.2010 ila 6217 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 14.04.2011 tarihine kadar ise mahkumiyet hükümlerinin hiçbir istisna öngörülmeksizin temyizinin mümkün olduğu, 14.04.2011 ve sonrasında ise, doğrudan hükmedilen 3000 TL’ye kadar (3000 TL dahil) adli para cezalarının 5320 sayılı Kanunun Geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğu anlaşılmakla; sanık hakkında 22.01.2014 tarihinde tehdit suçundan dolayı doğrudan hükmedilen 750 TL'den ibaret ve hakaret suçundan dolayı doğrudan hükmedilen 2790 TL'den ibaret mahkumiyet hükümlerine yönelik suç vasfına ilişkin herhangi bir temyiz istemi de bulunmadığından, sanık müdafiinin ve katılan ...'in temyiz istemlerinin 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE,

B) Sanık hakkında mağdur ...'e yönelik cinsel taciz, tehdit ve hakaret ile mağdurlar ... ve ....'e yönelik kişilerin huzur ve sükununu bozma suçlarından kurulan beraat hükümlerine yönelik sanık müdafiinin, katılan ... vekilinin ve katılan ...'in temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçların sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, sanık müdafiinin sanık lehine vekalet ücreti takdir edilmemesinin isabetsiz olduğuna, katılan ... vekilinin ve katılan ...'in sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümlerin esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm fıkrasında, sanık hakkında beraat hükümleri kurulurken, uygulanan kanun ve maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. madde ve fıkrasına uyulmaması,