muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/192, Karar No: 2023/157, Tarih: 01.03.2023

6. Öncelikle ilgili kanun hükümleri incelendiğinde kategorik olarak bozmadan sonra ıslah yapılamayacağını söylemek mümkün görünmemektedir. Bu çerçevede konuya ilişkin 12/1/2011 tarihli ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 176 ncı maddesinin (1) numaralı fıkrasında taraflardan her birinin, yapmış olduğu usul işlemlerini kısmen veya tamamen ıslah edebileceği belirtilmiş, “Islahın Zamanı ve Şekli” başlıklı 177 nci maddesinin (1) numaralı fıkrasında ise “Islah, tahkikatın sona ermesine kadar yapılabilir.” hükmüne yer verilmiştir. Buna göre tahkikat aşaması devam ettiği sürece ıslah yapılmasına izin verilmelidir. Bir başka ifadeyle, tahkikatın bazı istisnai durumlarda bozma kararından sonra da yapılması zarureti bulunduğuna ve Kanun’da bozmadan sonra tahkikat veya ıslah yapılamayacağına ilişkin bir hüküm de yer almadığına göre tahkikatın yapılması icap eden durumlarda bozmadan sonra da ıslahın yapılabileceğinin kabul edilmesi gerekmektedir. Esasen yukarıda belirtilen İBK’ların sonuç kısımları incelendiğinde de söz konusu kararların bozmadan sonra hiçbir şekilde ıslah yapılamayacağı şeklinde değil kural olarak ıslah yapılamayacağı şeklinde yorumlanmasının mümkün olduğu anlaşılmaktadır.

7. Anayasa’nın 36 ncı maddesinde güvence altına alınan hak arama özgürlüğünün temel unsurlarından biri mahkemeye erişim hakkıdır. “Mahkemeye erişim hakkı, hukuki bir uyuşmazlığın bu konuda karar verme yetkisine sahip bir mahkeme önüne götürülmesi hakkını da kapsar. Kişinin uğradığı bir haksızlığa veya zarara karşı kendisini savunabilmesinin ya da maruz kaldığı haksız bir uygulama veya işleme karşı haklılığını ileri sürüp kanıtlayabilmesinin, zararını giderebilmesinin en etkili ve güvenceli yolu yargı mercileri önünde dava hakkını kullanabilmesidir (AYM, Esas 2021/107, Karar 2022/109, 28/09/2022, § 14; Esas 2021/20, Karar 2022/84, 30/6/2022, § 10)”.

8. Davasını ıslah edemeyen davacının çoğu zaman zararını karşılayabilecek hukuki imkânlardan yoksun kalacağı, bunun ise kişinin mahkemeye erişim hakkını sınırlayacağı açıktır. Ancak mahkemeye erişim hakkı sınırsız olmayıp anayasada belirtilen meşru nedenlere dayanılarak kanunla sınırlandırılabilir. Bu çerçevede ıslahın kullanım zamanıyla ilgili sınırlamalar getirilmesi ve tahkikat aşaması bittikten sonra ıslah yapılamayacağının öngörülmesi davaların makul sürede tamamlanması ve hukuki güvenlik ilkeleri açısından gerekli görülebilir. Bu bağlamda tahkikatın esas itibariyle temyiz incelemesinden önce tamamlanması söz konusu olduğundan kural olarak temyiz aşamasından sonra tahkikat yapılmayacağına dayanılarak bozmadan sonra ıslah yapılmayacağının öngörülmesinin mahkemeye erişim hakkını ihlâl etmeyeceği açıktır. Ancak kanunda açıkça bozmadan sonra ıslahın yapılmayacağına ilişkin bir hüküm yokken ve bazı istisnai durumlarda bozmadan sonra da tahkikat yapılması gereği söz konusu olabilecekken bozmadan sonra hiçbir şartta ıslah yapılamayacağının söylenmesi bireylerin mahkemeye erişim haklarını ihlâl edebilecektir. Dolayısıyla Anayasa’ya uygun bir yorum yapıldığında da anılan İBK kararlarının aslında kategorik olarak bir yasak getirmediği sonucuna ulaşılabilir.

9. Kaldı ki kanun koyucunun da bozmadan sonra ıslah yapılıp yapılamayacağı sorununu yukarıda belirtilen anlayışa uygun olarak açıklığa kavuşturduğu görülmektedir. Bu bağlamda kanun koyucu 22.07.2020 tarihli ve 7251 sayılı Kanun’un 18 inci maddesiyle 6100 sayılı Kanun’un 177 nci maddesine açıklayıcı bir fıkra eklemiştir. Söz konusu fıkrada “Yargıtayın bozma kararından veya bölge adliye mahkemesinin kaldırma kararından sonra dosya ilk derece mahkemesine gönderildiğinde, ilk derece mahkemesinin tahkikata ilişkin bir işlem yapması hâlinde tahkikat sona erinceye kadar da ıslah yapılabilir.” hükmüne yer verilmiştir. Bu kanun hükmü de gerek 1948 tarihli gerekse 2016 tarihli İBK’ların kategorik bir yasak getirmediği şeklinde yorumlanması gereğini pekiştirmektedir.

10. Öte yandan yakın tarihte Anayasa Mahkemesine yapılan bir bireysel başvuruda 1948 tarihli İBK’ya dayanılarak bozmadan sonra ıslah hakkı tanınmaması, hak ihlâli olarak görülmüştür. Buna göre Anayasa Mahkemesi, 7251 sayılı Kanun’un yürürlüğe girdiği 2020 yılından önce bile olsa anılan İBK’lara dayanılarak bozmadan sonra kategorik olarak ıslah yapılamayacağını kabul etmenin Anayasa’nın ihlâli sonucunu doğuracağına hükmetmiştir (bkz. Ziynet Benli ([GK], B. No: 2019/23977, 15/2/2023).

10. Öte yandan yakın tarihte Anayasa Mahkemesine yapılan bir bireysel başvuruda 1948 tarihli İBK’ya dayanılarak bozmadan sonra ıslah hakkı tanınmaması, hak ihlâli olarak görülmüştür. Buna göre Anayasa Mahkemesi, 7251 sayılı Kanun’un yürürlüğe girdiği 2020 yılından önce bile olsa anılan İBK’lara dayanılarak bozmadan sonra kategorik olarak ıslah yapılamayacağını kabul etmenin Anayasa’nın ihlâli sonucunu doğuracağına hükmetmiştir (bkz. Ziynet Benli ([GK], B. No: 2019/23977, 15/2/2023).

11. Bu itibarla Anayasa’nın 36 ncı maddesinde güvence altına alınan mahkemeye erişmi hakkının ihlâl edilmesinin önüne geçilmek suretiyle Anayasa’nın üstünlüğü ve bağlayıcılığının korunması gereği, 6100 sayılı Kanun’un 177 nci maddesinin (1) numaralı fıkrasının açık hükmü, 7251 sayılı Kanun’un 18 inci maddesiyle 6100 sayılı Kanun’da yapılan değişiklik, Anayasa Mahkemesinin 15.02.2023 tarihli hak ihlâli kararı ve konuya ilişkin İBK’lar birlikte değerlendirildiğinde kural olarak bozmadan sonra ıslah yapılamayacağı, ancak bozmadan sonra tahkikat yapılmasının gerektiği durumlarda Kanun’daki diğer sınırlamalara uymak kaydıyla ıslah yapılmasının önünde bir engel bulunmadığı sonucuna ulaşılmaktadır.

12. Somut uyuşmazlıkta bozmadan sonra tahkikat yapılması gereği ortaya çıkmış olup Daire de bozma kararında bilirkişi incelemesi yapılması gerektiğine karar vermiştir. Bu itibarla 6100 sayılı Kanun’un 177 nci maddesinin (1) numaralı fıkrasında belirtilen “Islah, tahkikatın sona ermesine kadar yapılabilir.” hükmü uyarınca davacının davasını ıslah etmesinin önünde bir engel bulunmadığı açıktır.

13. Belirtilen nedenlerle bozmadan sonra hiçbir şartta ıslah yapılamayacağı yönündeki sayın çoğunluk görüşüne katılmadığımızdan ilk derece mahkemesinin direnme kararının onanması gerektiği değerlendirilmektedir.
Yargıtay — Esas No: 2013/838, Karar No: 2013/1141, Tarih: 19.02.2013

**15. Hukuk Dairesi         2013/838 E.  ,  2013/1141 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Org.Ltd.Şti. ile davalı ... İşl.Genel Müdürlüğü arasındaki davadan dolayı ... 11. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 17.09.2012 gün ve 224-181 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Taraflar arasındaki uyuşmazlık işçi temini ile temizlik hizmet alımı sözleşmesinden kaynaklandığından, kararın temyizen incelenmesi görevi Yargıtay Yüksek 13.Hukuk Dairesi’ne aittir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 13.Hukuk Dairesi Başkanlığı’na GÖNDERİLMESİNE, 19.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14737, Karar No: 2012/5679, Tarih: 12.03.2012

**4. Ceza Dairesi         2010/14737 E.  ,  2012/5679 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İftira

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığına

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

İftira suçundan doğrudan doğruya zarar görmesi sebebiyle yargılamaya katılma ve hükmü temyiz etme hakkı bulunan mağdur ... 'e, CYY.nın 233/1. maddesi gereğince, aynı Yasanın 234. maddesindeki hak ve yetkilerini açıklayan çağrı kağıdı gönderilmeksizin yargılamaya devamla davanın neticelendirilmesi ve yokluğunda verilen kararın da mağdura yöntemince tebliğ edilmediği,

Anlaşıldığından, sanık ... müdafiinin, tebliğnameye aykırı olarak temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA ve dosyanın, tebliğ işlemi gerçekleştirildikten sonra Dairemize yollanılmak üzere, incelenmeksizin karar mahkemesine GERİ GÖNDERİLMESİNE 12/03/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi..
Yargıtay — Esas No: 2015/7337, Karar No: 2015/19416, Tarih: 04.11.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/7337 E.  ,  2015/19416 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Siirt 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/09/2014

NUMARASI : 2014/594-2014/884

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

1)Değerlendirmede esas alınan tarla sebzeciliğinde o yörede hangi sebze ürünlerinin yetiştirildiği İl Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünden,

2)Yetiştiriciliği yapılan her bir sebze ürünü için ayrı ayrı olmak üzere dekar başına ortalama üretim miktarı ile değerlendirme tarihi itibari ile hasat zamanındaki ortalama toptan kilogram satış fiyatları ve dekar başına ortalama masrafı aynı il müdürlüğü ile diğer resmi kurumlardan,

Sorulduktan sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21685, Karar No: 2014/7374, Tarih: 08.04.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/21685 E.  ,  2014/7374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KÜÇÜKÇEKMECE 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/06/2013

NUMARASI : 2010/438-2013/295

Taraflar arasında görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar taraflarca yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi . .. raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, ecrimisil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre davacının temyiz itirazları yerinde değildir, reddine.

Davalının temyiz itirazlarına gelince;

Çekişme konusu arsa nitelikli, üzerinde 6 daire 1 dükkandan oluşan binanın yer aldığı 1906 parsel sayılı taşınmazın ¼ payının davacı, 3/4 payının davalı ait olduğu kayden sabittir..

Hemen belirtilmelidir ki, dava konu taşınmazda taraflar paydaştırlar. Paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki elatmanın önlenilmesini veya ecrimisil istiyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Yine paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belli bulunması durumunda, davacı paydaş tarafından davalı paydaş aleyhine bu taşınmaza ilişkin elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri dava açılması hallerinde yine intifadan men koşulu aranmaz.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 gün ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı ilamı)

25.05.1938 tarih ve 29/10 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ve Yargıtay'ın aynı yoldaki yerleşmiş içtihatları uyarınca ecrimisil davaları beş yıllık zamanaşımına tabi olup bu beş yıllık süre dava tarihinden geriye doğru işlemeye başlar.

Somut olaya gelince; taşınmazda fiili kullanma biçiminin oluşmadığı, davacının çekişmesiz olarak bir daireyi kullandığı saptandığa göre davalının ecrimisilden sorumlu olacağı söylenemez.

Hal böyle olunca davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile yerel mahkeme kararının (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 08.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3080, Karar No: 2024/851, Tarih: 06.02.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/3080 E.  ,  2024/851 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2013/326 E., 2014/366 K.

ŞİKAYETÇİ : ...

SUÇA SÜRÜKLENEN

ÇOCUKLAR : ..., ...

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Suça sürüklenen çocuklar müdafileri

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama

Suça sürüklenen çocuklar haklarında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR

1. Konya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 31.10.2014 tarihli ve 2013/326 Esas, 2014/366 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde suça sürüklenen çocukların, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 103 üncü maddesinin altıncı fıkrası, 43 üncü maddesi, 31 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 7 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 28.10.2017 tarihli ve 14-2015/13325 sayılı, düzeltilerek onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. GEREKÇE

Konya Adli Tıp Şube Müdürlüğünce düzenlenen 11.03.2013 tarihli farik mümeyyizlik raporunda, suça sürüklenen çocuklarla ilgili olarak çocuğun nitelikli cinsel istismarı yerine çocuğun cinsel istismarı suçundan görüş bildirilmesi karşısında, hükme esas suçla ilgili rapor aldırıldıktan sonra suça sürüklenen çocukların hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

II. GEREKÇE

Konya Adli Tıp Şube Müdürlüğünce düzenlenen 11.03.2013 tarihli farik mümeyyizlik raporunda, suça sürüklenen çocuklarla ilgili olarak çocuğun nitelikli cinsel istismarı yerine çocuğun cinsel istismarı suçundan görüş bildirilmesi karşısında, hükme esas suçla ilgili rapor aldırıldıktan sonra suça sürüklenen çocukların hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

Dosya içerisinde bulunan Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun 07.05.2014 günlü raporunda mağdur hakkında olaydan kaynaklanmış ruh sağlığını bozacak mahiyet ve derecede olan travma sonrası stres bozukluğunun tespit edilip, bu sebeple ruh sağlığının bozulduğuna ilişkin mütaalanın bulunduğu gözetildiğinde, dava dosyasının Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kuruluna gönderilerek mağdurun ruh sağlığındaki bozulmanın, suça sürüklenen çocuklardan hangisinin veya ayrı ayrı her ikisinin de eylemlerinden kaynaklanıp kaynaklanmadığına dair ek rapor alındıktan sonra 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin altıncı fıkrasının tatbiki gerekip gerekmediği hususunun belirlenip buna göre lehe kanun değerlendirmesi yapılması gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

Suça sürüklenen çocuklar haklarında belirlenen 17 yıl hapis cezası üzerinden 5237 sayılı Kanun'un 31 nci maddesinin ikinci fıkrası ile 1/2 oranında indirim yapıldığında bulunan 8 yıl 6 ay hapis cezasının aynı Kanun'un 31 nci maddesinin ikinci fıkrasının son cümlesi uyarınca 7 yıla indirilmesinden sonra aynı Kanun'un 62 nci maddesinin tatbiki gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması suretiyle fazla ceza tayini,

hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Konya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 31.10.2014 tarihli ve 2013/326 Esas, 2014/366 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuklar müdafilerinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden esası incelenmeyen hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.02.2024 tarihinde karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2023/15696, Karar No: 2025/121, Tarih: 13.01.2025

**2. Ceza Dairesi         2023/15696 E.  ,  2025/121 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/282 E., 2023/67 K.

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Merzifon 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.02.2023 tarihli ve 2022/282 Esas, 2023/67 Karar sayılı kararının suça sürüklenen çocuk müdafinin temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan 19.11.2015 tarihinde kurulan mahkûmiyet hükmünün temyizi üzerine Dairemizin 18.01.2021 tarihli ilâmı ile mahkûmiyet hükmünün bozulmasına karar verildiği; ancak Mahkemece bozma sonrası bu suçtan herhangi bir karar verilmediği anlaşılmakla, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan zamanaşımı süresi içerisinde karar verilmesi mümkün görülerek yapılan incelemede,

Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan 19.11.2015 tarihinde kurulan mahkûmiyet hükmünün temyizi üzerine Dairemizin 18.01.2021 tarihli ilâmı ile temyiz isteminin reddine karar verilerek kesinleştiğinden, kesinleşen hüküm yönünden yeniden kurulan ikinci hüküm, hukukî değerden yoksun ve infaz kabiliyeti bulunmadığından yok hükmünde olmakla, hukuken varlık kazanmayan bu kararın temyize konu edilmesi mümkün bulunmadığından 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 317. maddesi gereğince Tebliğname'ye aykırı olarak REDDİNE, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7318, Karar No: 2007/825, Tarih: 12.02.2007

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2006/7318 E.  ,  2007/825 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı bozmaya uyularak verilen hükmün temyizen tetkiki davalılar .... ve ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma ilamı gereğince inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalılar ... ve ...’in yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 64,80 YTL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılar Mahmut ve ...’ten alınmasına, 12.02.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1286, Karar No: 2015/8341, Tarih: 22.12.2015

**23. Hukuk Dairesi         2015/1286 E.  ,  2015/8341 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

23. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : Tokat .... Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı vekili Av. ..... ile davacılar vekili Av. ...'ün gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacılar vekili, müvekkilleri arsa sahipleri ile davalı yüklenici arasında yazılı şekilde 23.10.2012 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, sözleşme uyarınca inşaatın teslim tarihinin sözleşme tarihinden itibaren 30 ay olduğunu, davalı yüklenicinin sözleşme uyarınca üzerine düşen edimlerini gereği gibi yerine getirmediğini, kendi hissesine düşen 15 parsel üzerindeki A ve B Blok inşaatları taamlayıp bir çoğunu üçüncü şahıslara sattığını, müvekkillerine ait olacak C Blok inşaatına ise hiç başlamadığını, durumun mahkeme kararı ile tesbit edildiğini, müvekkillerine iki daire teslim edilmesi gerektiğini ileri sürerek, dairelerin bedeli ile cezai şart ve kira kaybı alacaklarının sözleşmenin ifa tarihi itibari ile ticari faiziyle tahsilini talep ve dava etmiş, daha sonra ise dava dilekçesini ıslah etmiştir.

Davalı vekili, davacıların üzerine düşen edimlerini yerine getirmediğini, taşınmazdaki hissesini üçüncü şahıslara sattığını, sözleşmenin geçerli olduğu kabul edilse dahi davacıların sadece aylık 500,00 TL gecikme tazminatı talep edebileceklerini, davaların sözleşmenin feshini istemediklerini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi kurulu raporu ve tüm dosya içeriğine göre; taraflar arasında adi yazılı şekilde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığı sözleşmenin 1558 ada 5 ve 3 parsele ilişkin olduğu tevhit ve ifraz sonucu 5 parselin 17 parsel, 3 parselin de 15 parsel numarasını aldığı ve 15 parsele ilişkin tapu devrinin yapıldığı ve kat mülkiyetine geçildiği, 17 parselin ise tapu devrinin yapılmadığı, 15 parseldeki inşaatın iki Blok halinde tamamlandığı, 17 parsel üzerinde herhangi bir inşai faaliyette bulunulmadığı, davacıların dairelerinin fiilen teslimi yerine bedelini talep ettikleri sözleşmenin 13. maddesinde geç teslim nedeni ile daire başına aylık 500,00 TL gecikme tazminatı kararlaştırıldığı gerekçesiyle, dava kısmen kabulü ile davacılar hissesine isabet eden iki daire bedeli olan 260.000,00 TL'nin ticari faizi ile ve 6.833,34 TL gecikme tazminatının ticari faizinin ıslah tarihi de dikkate alınarak davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı şirket vekili temyiz etmiştir.