muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/380, Karar No: 2019/632, Tarih: 05.11.2019

Tanık ...; katılanın şirketinde 2005-2010 yılları arasında büro personeli olarak çalıştığını, sanığın talimatı ile kendisinin özel işleri de dahil bankalardan çok sayıda para çekme ve yatırma işlemi yaptığını, sanığın birden fazla hesabı olduğunu, ayda birkaç kez Kemal ... veya Kenan ... adına miktarlarını hatırlamadığı para yatırdığını, sanığın lüks bir yaşam tarzı olduğunu ve yılda birkaç kez yurt dışına gittiğini,

Tanık ...; katılanın şirketinde 1999 yılından itibaren lojistik sorumlusu olarak çalıştığını, sanığın da 15-16 yıldır finans sorumlusu olduğunu, katılanın çok seyahat ettiğini ve şirket işlerini sanığın yürüttüğünü, sanıktan aldığı parayı şirket işleri için harcayıp buna ilişkin belgeyi de sanığa verdiğini, sanığın son iki üç yıldır markalı ve pahalı kıyafetler giymeye başladığını, çok sık seyahat ettiğini, bayram tatillerinde bile yurt dışına gittiğini, 2004 yılında kendisini beş günlüğüne Dubai'ye kızı, arkadaşı ve arkadaşının kızı ile birlikte götürdüğünü, bütün masrafları sanığın karşıladığını, sanığın babasına ve kardeşine çok kez para gönderdiğini tanık ...'a verilmek üzere sanığın kendisine bıraktığı zarf ve banka hesap numaralarından bildiğini, 2010 yılı Eylül ayında katılanın kendisini çağırıp sanığın verdiği avanslar konusunda kasa hesabında farklılık olduğunu ve 75.000 TL avansın kendisinin üzerinde göründüğünü söylediğini, ancak kendisine bu miktarda bir avans verilmediğini, bir süre sonra sanığın farklı tarihli makbuzları kendisine imzalattığını,

Tanık ...; katılanın şirketinde 2004 yılından itibaren sekreter olarak çalıştığını, katılan sürekli şehir dışında olduğundan sanığa imzalı kâğıt bıraktığını, sanığın camın üzerine kâğıt koyarak katılan yerine imza attığını bir kaç kez gördüğünü, imzayı taklit ederken katılanın şahsi hesaplarından para çekmesi gerektiğini ancak imzalı kağıdın bittiğini söylediğini, 2008-2009 yılında sanık, katılanın eşi ve sanığın bir arkadaşı ile birlikte Fransa'ya gittiklerini, kendi masraflarını da sanığın karşıladığını, tanıdığı günden itibaren lüks ve şık giyindiğini, sanığın şirketten 2010 yılında ayrılmasından sonra sanığın eşi olan inceleme dışı sanık ...'un telefonda katılana sanığın şirketten almış olduğu paraları evini satarak ödeyeceğini söylediğini,

Tanık ... soruşturma evresinde; 2006 yılından 2011 yılının Aralık ayına kadar lojistik biriminde çalıştığını, bu dönemde sanığın şirketin genel müdürü olduğunu, katılanın imzalı kâğıt bıraktığını duyduğunu, ancak kullanılış şeklini görmediğini, sanığın katılanın imzasını taklit ettiğine dair bir bilgisinin bulunmadığını, katılanın şahsi ödemelerini sürekli olarak sanığın gerçekleştirdiğini, şirket adına hediye alımıyla daha çok sanığın ilgilendiğini ancak kredi kartını hediye alımlarında kullanıp kullanmadığını bilmediğini,

Kovuşturma evresinde farklı olarak; sanığın imzalı kâğıt olmadığı zamanlarda katılanın imzasını taklit ettiğini ve imza taklidi yaparken "Benim başımı belaya sokacaksınız" dediğini,

Kovuşturma evresinde farklı olarak; sanığın imzalı kâğıt olmadığı zamanlarda katılanın imzasını taklit ettiğini ve imza taklidi yaparken "Benim başımı belaya sokacaksınız" dediğini,

Tanık ...; 2007-2009 yıllarında muhasebe bölümünde çalıştığını, sanığın katılanın imzasını taklit ederek bankadan para çektiğini duymadığını, hemen hemen her türlü ödemeyi sanığın gerçekleştirdiğini, şirketin iş yapmış olduğu bazı hastanelerin çalışanlarına hediyeler alındığını, bu hediyelerin ödemelerini sanığın yaptığını, bunu şirket hesabından mı yoksa kendi kredi kartından mı yaptığını bilmediğini, ancak kredi kartından bu tür harcamaları yaptığını bir ara duyduğunu,

Tanık ...; Armada AVM'de bulunan Beymen mağazasının 2005 yılından itibaren müdürü olduğunu, sanığın çanta ve takım elbise gibi toplu alış-veriş yaptığını, beden ayrımı yapmadığını ve elbiseleri üzerinde denemediğini, bazen aynı takımdan çok sayıda aldığını ve yirmiye yakın hediye paketi yaptırdığını, erkek reyonundan da alış veriş yaptığını, faturaları nakit olarak ödediğini, kart ile ödeme yaptığında kendi kartını kullandığını,

Tanık ...; katılanın şirketinde 13 yıl çalıştıktan sonra 2007 ya da 2008 yılında ayrıldığını, sanığın cama yaslamak suretiyle kağıdın üstünden katılanın imzasını taklit ettiğini bildiğini, tanık Aynur aracılığıyla katılanın da bu konadan haberdar olduğunu düşündüğünü,

Beyan etmişlerdir.

Sanık ... (...) ... aşamalarda; 1987-1992 yılları arasında Şato A.Ş. isimli laboratuvar malzemeleri üzerine satış yapan firmada stok ve idari işler, 1992-1997 yılları arasında Couter isimli tıbbi malzemeler işi yapan firmada sevkiyat sorumlusu olarak çalıştığını, ortalama 2.000 Amerikan Doları maaş ve ikramiye aldığını, daha önceden tanıdığı ve lise arkadaşının eşi olan katılanın teklifi üzerine 1997 yılında sevkiyat sorumlusu olarak işe başladığını, daha sonra finanstan bir süre sonra da şirketin tüm işlerinden sorumlu olduğunu, katılanın vekaletname ile şirketin banka hesabından günlük 350.000 TL para çekme yetkisi verdiğini, ancak katılanın şahsı adına onun imzasını atma yetkisinin bulunmadığını, 2009 yılında emekli olduğu halde çalışmaya devam ettiğini, 2010 yılında işten ayrıldığını, aylık maaşının en son 3.500 TL olduğunu, yılda iki defa 12.000 Euro prim ödemesi aldığını, ayrıca iş durumuna göre yıl içerisinde 30.000-50.000 TL arasında katılanın elden nakit para verdiğini, çalıştığı dönemde başkaca gelirinin olmadığını, kişisel harcamasının aylık ortalama 2.000-3.000 TL civarında olduğunu,

2010 yılı başlarında şirkette vergi incelemesi başlatıldığını, giriş çıkış raporlarının istendiğini, bu inceleme sırasında şirkete giren malzeme ile çıkan malzemenin birbirini tutmadığını, usulsüz işlem yapıldığını ve naylon fatura olayı olduğunu gördüğünü, katılanın başka firmalardan aldığı faturalarla ilgili istemeyerek stok tutturma çalışması yaptığını, katılanın naylon fatura işlerini takip etmesini istemesi üzerine aralarında husumet oluştuğunu, bu nedenle 2010 yılı Eylül ayında istifa ettiğini,

Yapı ve Kredi, Finansbank, Garanti ve Akbanka ait kredi kartlarının her birinin ortalama 20.000 TL limiti bulunduğunu, bilirkişi raporunda bahsedilen harcamaların doğru olduğunu, kredi kartını katılanın isteği üzerine şirket için kullandığını, özellikle lüks mağazalardan yapılan harcamaların büyük çoğunluğunun şirket müşterilerine alınan hediyelere ilişkin olduğunu, katılanın kadın veya erkek beden numarası vererek kendi zevkine göre elbise almasını istediğini, bu harcamaları şirket gideri olarak gösteremediklerinden ödemeyi kendi kredi kartından yaptığını, yaptığı harcama tutarını daha sonra katılanın elden nakit olarak verdiğini, ayrıca katılanın şahsi hesabından bilgisi dahilinde para çektiğini, şirketten dışarıya çıkmadığı için şirket için yaptığı harcamaların faturalarını çalışanlar vasıtasıyla ödediğini, kendi özel harcamalarını kendi parasından karşıladığını, yurt içi ve yurt dışı seyahatlerini kazancı ile karşılayabilecek durumda olduğunu,

Sigorta prim ödemelerini kredi kartları hesaplarından otomatik ödeme talimatı ile yaptığını, ödemiş olduğu primler karşılığında 336.613.18 TL meblağı geri aldığını, bu prim ödemelerini aylık kazancı ile tasarruf amacıyla yaptığını,

Akraba ziyareti nedeniyle Amerika'ya dört defa, ayrıca turlarla İtalya, Hollanda, Brezilya, Dubai ve katılanın eşi ile birlikte İspanya ve Fransa'ya birer defa gezi amacıyla gittiğini, masraflarını kendisinin karşıladığını, seyahatlerin bir çoğunda yanında arkadaşlarının da olduğunu, harcamaları kendisine ait kredi kartından yaptıklarını, arkadaşlarının siparişlerini kendi kredi kartı ile aldığını,

Akraba ziyareti nedeniyle Amerika'ya dört defa, ayrıca turlarla İtalya, Hollanda, Brezilya, Dubai ve katılanın eşi ile birlikte İspanya ve Fransa'ya birer defa gezi amacıyla gittiğini, masraflarını kendisinin karşıladığını, seyahatlerin bir çoğunda yanında arkadaşlarının da olduğunu, harcamaları kendisine ait kredi kartından yaptıklarını, arkadaşlarının siparişlerini kendi kredi kartı ile aldığını,

Şirketin muhasebecisi olan tanık Aynur'un yetkisini aşan durumlarda ve katılanın da şirkette olmadığı zamanlarda banka talimatını kendisine getirdiğini, kendisinin de bu talimatı cama tutturup katılanın imzasını taklit ederek imzaladığını, böyle bir yetkisinin olmadığını, bu durumu ofiste çalışanların da gördüğünü, kendilerine "Bir gün beni sahtekarlıktan içeri attıracaksınız" diye şaka yaptığını, imza attığı her talimattan katılanın ve tanık Aynur'un bilgisi olduğunu, çekilen paraların kendisinde durduğunu ve katılanın bilgisi ve isteği doğrultusunda harcandığını, daha sonra tanık Aynur'un katılana bütün muhasebe kayıtları hakkında bilgi verdiğini, her ay bankalardan aylık ekstre toplandığını, gelen bütün banka talimatları, fatura ve evrakın tanık Aynur'da toplandığını, resmi raporları tanık Aynur'un hazırladığını, kendisinin de daha sonradan gayri resmi olarak hazırladığı raporları katılana sunduğunu, her ne kadar katılanın yerine talimat yazılarını imzalasa da bu işlemlerin şirkete ait işlemler olduğunu, her hangi bir şekilde kendi menfaatine para edinmesinin söz konusu olmadığını,

Birkaç kez ödenti (tediye) makbuzlarına rakam ekleyerek miktarları artırdığını, katılanın bazen önce az miktarda sonrasında ise daha fazla miktarda para istediğinde veya başka bir yere para gönderilmesini talep ettiğinde ikinci bir makbuz düzenlememek için önceki yazdığı makbuzdaki rakamın önüne aynı gün içerisinde katılanın istediği tutar doğrultusunda rakam yazdığını, bunların sınırlı sayıda olduğunu, paraların kendi uhdesinde kalmadığını, makbuzlarda yaptığı değişikliklerle ilgili elle kayıt tuttuğunu, bu kaydı ya makbuz koçanında kalan suretine ya da başka bir kağıda yazdığını, bunların kayıtlarının da katılana sunulduğunu,

Kesinlikle belge imha etmediğini, aksine ihalelere fesat karıştırıldığı suçlamasıyla telefonunun dinlemeye takıldığını söyleyen katılanın şirkete ait bütün evrakı Ballık Kuyumcu'da bulunan çiftliğinde yaktığını katılanın kendisinin söylediğini, evrakın kolilere yerleştirilip şirket işlerinde kullanılan Boxer marka araç ile götürüldüğünü,

Ağabeyi Ömer Kenan ...'tan zaman zaman borç alıp verdiğini, bu nedenle kendi adına olan hesaptan havale işlemleri yaptığını, bu rakamların 2.000-5.000 TL civarında olduğunu,

Ağabeyi Ömer Kenan ...'tan zaman zaman borç alıp verdiğini, bu nedenle kendi adına olan hesaptan havale işlemleri yaptığını, bu rakamların 2.000-5.000 TL civarında olduğunu,

Şirketten ayrılmadan almış olduğu 5.000 TL avansın şirketten ayrıldığı tarihten sonra resmi olarak iadesinin mümkün olmadığını, ayrıca Ankara Gölbaşı'nda almış olduğu kooperatifin peşinatı olarak katılandan senet karşılığı 75.000 TL borç aldığını, bu paraları şirketten ayrıldıktan sonra katılanın kendi şahsi hesabına yatırdığını savunmuştur.

I- Uyuşmazlıkların görüşülmesine geçilmeden önce bir kısım Ceza Genel Kurulu Üyelerince, itiraza konu özel belgede sahtecilik suçundan mahkûmiyet hükmünün onanmasına, güveni kötüye kullanma suçundan mahkûmiyet hükmünün ise bozulmasına ilişkin Özel Daire kararından sonra Yerel Mahkemece yapılan yargılama sonucunda güveni kötüye kullanma suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün temyizi üzerine dosyanın gönderildiği Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca söz konusu bu hükme ilişkin olarak öncelikle tebliğname düzenlenerek temyiz incelemesi yapılmasının sağlanması gerekip gerekmediğinin üzerinde durulmasının istenilmesi nedeniyle öncelikle bu husus ele alınmıştır.

Kural olarak hükümler temyiz kanun yoluna tâbi olup 5271 sayılı CMK'nın 223. maddesinde; "beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbiri, davanın reddi veya düşmesi, adlî yargı dışındaki bir yargı merciine yönelik görevsizlik kararı" hüküm olarak gösterilmiştir. Sayılan hükümlerden birinin verildiği hâlde, kesin nitelikteki hükümler istisna olmak üzere bu kararlara karşı başvurulabilecek olağan kanun yolu temyizdir. Görüldüğü gibi temyiz, mahkemelerin davanın esasını çözen ve kanun koyucu tarafından hüküm olarak nitelendirilen son kararlarındaki aykırılıkların giderilmesi için kabul edilmiş olağan bir kanun yoludur.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının itiraz yetkisi ise, 5271 sayılı CMK'nın olağanüstü kanun yollarının yer aldığı "Altıncı Kitap", "Üçüncü Kısım", "Birinci Bölüm"de 308. maddede;

"(1) Yargıtay ceza dairelerinden birinin kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, re'sen veya istem üzerine, ilâmın kendisine verildiği tarihten itibaren otuz gün içinde Ceza Genel Kuruluna itiraz edebilir. Sanığın lehine itirazda süre aranmaz.

(2) İtiraz üzerine dosya, kararına itiraz edilen daireye gönderilir.

(3) Daire, mümkün olan en kısa sürede itirazı inceler ve yerinde görürse kararını düzeltir; görmezse dosyayı Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderir" şeklinde düzenlenmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının itiraz yetkisi, Yargıtay Ceza Daireleri kararlarına karşı başvurulan olağanüstü bir kanun yolu olup bu yetki sadece Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısına aittir. Yargıtay Cumhuriyet Savcıları, Yargıtay Kanunu'nun 28. maddesi uyarınca Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı adına bu yetkiyi kullanır.

(3) Daire, mümkün olan en kısa sürede itirazı inceler ve yerinde görürse kararını düzeltir; görmezse dosyayı Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderir" şeklinde düzenlenmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının itiraz yetkisi, Yargıtay Ceza Daireleri kararlarına karşı başvurulan olağanüstü bir kanun yolu olup bu yetki sadece Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısına aittir. Yargıtay Cumhuriyet Savcıları, Yargıtay Kanunu'nun 28. maddesi uyarınca Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı adına bu yetkiyi kullanır.

İtiraz, daire kararında gerek maddî gerekse usul hukukuna aykırı olduğu saptanan hususlara yönelik olabilir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı itiraz başvurusunu "itirazname" düzenleyerek yapar. İtiraz başvurusunda itiraz nedenlerinin açık ve gerekçesiyle birlikte yazılı olarak bildirilmesi gerekir.

Bu açıklamalar ışığında ön soruna ilişkin uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

İtiraz, daire kararında gerek maddî gerekse usul hukukuna aykırı olduğu saptanan hususlara yönelik olabilir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı itiraz başvurusunu "itirazname" düzenleyerek yapar. İtiraz başvurusunda itiraz nedenlerinin açık ve gerekçesiyle birlikte yazılı olarak bildirilmesi gerekir.

Bu açıklamalar ışığında ön soruna ilişkin uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanık ... (...) ... hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma ve özel belgede sahtecilik suçlarından verilen mahkûmiyet hükümlerinin sanık müdafisi ve katılan ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 15. Ceza Dairesince 20.04.2014 tarih ve 5106-9789 sayı ile özel belgede sahtecilik suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün onanmasına, hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün ise zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması nedeniyle bozulmasına karar verildiği, bozmaya uyan Ankara 3. Ağır Ceza Mahkemesince 15.10.2014 tarih ve 240-290 sayı ile sanığın hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan mahkûmiyetine karar verildiği ve bu hükmün de sanık müdafisi ve katılan ... vekili tarafından temyiz edildiği, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca söz konusu hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz talebi doğrultusunda tebliğname düzenlenip dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Özel Daireye gönderilmesi yerine 12.01.2015 tarihli ve 2014/306425 sayılı itirazname ile sanığın her iki suçtan da beraatine karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 20.04.2014 tarihli ve 5106-9789 sayılı kararına yönelik itiraz kanun yoluna başvurulduğu olayda; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının özel belgede sahtecilik suçuna yönelik Özel Daire onama kararına karşı olağanüstü kanun yolu olan itiraz kanun yoluna başvurmasının mümkün olması, sanığın hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu, sahte olarak oluşturduğu banka talimat yazıları ve tahrifat yaptığı tediye makbuzları ile işlediğinin iddia olunması ve özel belgede sahtecilik suçuna ilişkin Özel Daire onama kararına yönelik itirazın kabulü veya reddi kararının hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan verilip temyiz aşamasında bulunan mahkûmiyet hükmünü doğrudan etkileyecek olması hususları dikkate alındığında, bozma üzerine Yerel Mahkemece hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz talepleri hakkında Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca öncelikle tebliğname düzenlenmesinin istenmesinin gerekli olmadığı ve her iki hükme ilişkin Özel Daire kararına yönelik itirazın incelenmesi gerektiği kabul edilmelidir.

II- Sanığa atılı hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma ve özel belgede sahtecilik suçlarının unsurları itibarıyla oluşup oluşmadığı;

II- Sanığa atılı hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma ve özel belgede sahtecilik suçlarının unsurları itibarıyla oluşup oluşmadığı;

Yerel Mahkemece sanığın hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma olarak kabul edilen eyleminin iddianamede nitelikli dolandırıcılık olarak nitelendirilmiş olması nedeniyle sağlıklı bir değerlendirme yapılabilmesi açısından öncelikle güveni kötüye kullanma ve dolandırıcılık suçları üzerinde ayrıntısıyla durulmalıdır.

A- "Güveni kötüye kullanma" suçu TCK'nın 155. maddesinde;

"(1) Başkasına ait olup da, muhafaza etmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere zilyedliği kendisine devredilmiş olan mal üzerinde, kendisinin veya başkasının yararına olarak, zilyedliğin devri amacı dışında tasarrufta bulunan veya bu devir olgusunu inkâr eden kişi, şikayet üzerine, altı aydan iki yıla kadar hapis ve adlî para cezası ile cezalandırılır.

(2) Suçun, meslek ve sanat, ticaret veya hizmet ilişkisinin ya da hangi nedenden doğmuş olursa olsun, başkasının mallarını idare etmek yetkisinin gereği olarak tevdi ve teslim edilmiş eşya hakkında işlenmesi halinde, bir yıldan yedi yıla kadar hapis ve üçbin güne kadar adlî para cezasına hükmolunur." şeklinde düzenlemiş,

Maddenin gerekçesinde de;

"Bu suçla mülkiyetin korunması amaçlanmaktadır. Ancak, söz konusu suçun oluşabilmesi için eşya üzerinde mülkiyet hakkına sahip olan kişi ile lehine zilyetlik tesis edilen kişi (fail) arasında bir sözleşme ilişkisi mevcuttur. Bu ilişkinin gereği olarak taraflar arasında mevcut olan güvenin korunması gerekmektedir. Bu mülahazalarla, eşya üzerinde mevcut sözleşme ilişkisiyle bağdaşmayan kasıtlı tasarruflar, cezai yaptırım altına alınmıştır... Suçun konusunu oluşturan mal üzerinde belirli bir şekilde kullanmak üzere fail lehine zilyetlik tesisi gerekir. Bu nedenle, güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için hukuken geçerli bir sözleşme ilişkisinin varlığı gereklidir." açıklaması yapılmıştır.

Madde gerekçesinde de belirtildiği üzere kanun koyucu tarafından mülkiyetin korunması amacıyla getirilen güveni kötüye kullanma suçu, muhafaza etmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere zilyetliği kendisine devredilmiş olan taşınır veya taşınmaz bir mal üzerinde, kendisinin veya başkasının yararına olarak, zilyetliğin devri amacı dışında tasarrufta bulunulması veya bu devir olgusunun inkâr edilmesiyle oluşmaktadır.

TCK'nın 155. maddesinde sözü edilen zilyetlik kavramı 4721 sayılı Medeni Kanunu'muzun 973. maddesinde;

"Bir şey üzerinde fiilî hâkimiyeti bulunan kimse onun zilyedidir." şeklinde açıklanmış,

Asli ve fer'i zilyetlik ise aynı Kanun'un 974. maddesinde;

"Zilyet, bir sınırlı aynî hak veya bir kişisel hakkın kurulmasını ya da kullanılmasını sağlamak için şeyi başkasına teslim ederse, bunların ikisi de zilyet olur. Bir şeyde malik sıfatıyla zilyet olan aslî zilyet, diğeri fer'î zilyettir." biçiminde tanımlanmıştır.

"Bir şey üzerinde fiilî hâkimiyeti bulunan kimse onun zilyedidir." şeklinde açıklanmış,

Asli ve fer'i zilyetlik ise aynı Kanun'un 974. maddesinde;

"Zilyet, bir sınırlı aynî hak veya bir kişisel hakkın kurulmasını ya da kullanılmasını sağlamak için şeyi başkasına teslim ederse, bunların ikisi de zilyet olur. Bir şeyde malik sıfatıyla zilyet olan aslî zilyet, diğeri fer'î zilyettir." biçiminde tanımlanmıştır.

Güveni kötüye kullanma suçunda malın teslimi, belirli biçimde kullanılmak için hukuka ve yöntemine uygun, aldatılmamış özgür bir iradeye dayanılarak tesis edilmektedir. Söz konusu suçun oluşabilmesi için eşya üzerinde mülkiyet hakkına sahip olan kişi ile lehine zilyetlik tesis edilen fail arasında bir sözleşme ilişkisi mevcut olmalı ve bu hukuki ilişkinin gereği olarak taraflar arasında oluşan güvenin korunması gerekmektedir. Bu amaçla, eşya üzerinde mevcut sözleşme ilişkisiyle bağdaşmayan kasıtlı tasarruflar ve devir olgusunu inkâr kanun koyucu tarafından cezai yaptırım altına alınmıştır. Eğer mülkiyet hakkına sahip olan kişi ile lehine zilyetlik tesis edilen fail arasında hukuken geçerli bir sözleşme ilişkisi yoksa usulüne uygun bir teslim olmayacağı için güveni kötüye kullanma suçu da oluşmayacaktır. Zira, hukuksal anlamda geçerli bir sözleşmeden söz edilebilmesi için tarafların iradelerinin aldatılmamış olması gerekmektedir.

Bu suçun, meslek ve sanat, ticaret veya hizmet ilişkisinin ya da hangi nedenden doğmuş olursa olsun, başkasının mallarını idare etmek yetkisinin gereği olarak tevdi ve teslim edilmiş eşya hakkında işlenmesi hâlinde ise, daha ağır cezayı gerektiren nitelikli hâli sözkonusu olacaktır.

B- "Dolandırıcılık" suçu ise 5237 sayılı TCK'nın 157. maddesinde;

"Hileli davranışlarla bir kimseyi aldatıp, onun veya başkasının zararına olarak, kendisine veya başkasına bir yarar sağlayan kişiye bir yıldan beş yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adlî para cezası verilir." şeklinde düzenlenmiş, 158. maddesinde ise suçun nitelikli hâlleri sayılmıştır.

Mal varlığının yanında irade özgürlüğünün de korunduğu dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

1) Failin bir takım hileli davranışlarda bulunması,

2) Hileli davranışların mağduru aldatabilecek nitelikte olması,

3) Failin hileli davranışlar sonucunda mağdurun veya başkasının aleyhine, kendisi veya başkası lehine haksız bir yarar sağlaması,

Şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerekmektedir.

Fail kendisi veya başkasına yarar sağlamak amacıyla bilerek ve isteyerek hileli davranışlar yapmalı, bu davranışlarla bir başkasına zarar vermeli, verilen zarar ile eylem arasında uygun nedensellik bağı bulunmalı ve zarar da, nesnel ölçüler göz önünde bulundurularak belirlenecek ekonomik bir zarar olmalıdır.