muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1055, Karar No: 2020/318, Tarih: 25.06.2020

Y.C.G.K. nun 2007-21 K- 2008-210 K-2015-311 K- 2016-95 K2018-629 K-2019-450 K-156 K-102 K-541 K-416 K-100 K sayılı ilamları aynı doğrultadır.

Beraat kararının aleyhine bozulması üzerine bozmaya karşı diyecekleri sorulmayan sanığın, maddi gerçeği etkileyecek şekilde beyanda bulunması teorik olarak mümkün olmasına karşın, pratikte böyle bir ihtimalin gerçekleşmesi hemen hemen imkansızdır. Pratikte sonuca etkili olma ihtimali neredeyse imkansız olan bir ihtimal uğruna sanığın en lehine olan beraat kararları tereddütsüzce bozulurken, somut olayımızda müşteki hakkında açılan davaya ibraz edilen belgelerin sanıklar hakkında TCK’nın 211. maddesinin uygulanma ihtimalini gündeme getirmesine karşın, bu eksikliğin görmezlikten gelinmesinin kanaatimizce yerleşik uygulamaya dönüşün içtihatlar ile çelişeceği, Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunda itirazın görüşülmesi aşamasında Uyap kayıtlarının incelenmesi suretiyle müşteki hakkında açılan davanın zamanaşımı nedeniyle düşürüldüğünün anlaşılmasının da sonuca etkili olamayacağı, zira zamanaşımı nedeniyle verilen düşme kararının beraat ya da mahkumiyet ile aynı anlama gelmeyeceği tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır. Dolayısıyla, yerel mahkemenin mahkumiyet kararı verirken bu dosyayı inceleyerek gerekçeli kararda vardığı kanaati açıklaması gerekmektedir. Gerek Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun, gerekse özel dairelerin pek çok içtihatında vurgulandığı üzere; mahkeme kararının dayandığı tüm verilerin, bu verilere ait mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddianın savunma ve varsa tanık anlatımlarına ilişkin değerlendirmelerin açık olarak gerekçeye yansıtılması, Anayasanın 141. ve CYUY'nın 32, 260 ve 308/7. maddeleri uyarınca sanıkları, mağdurları, Cumhuriyet Savcısını ve de herkesi inandıracak ve Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde olması gerekir. Kaynağında insanın bilme isteğinin bulunduğunu söylediğimiz gerekçenin, zamanla bir temel hak olarak kabul edilmeye başlanıldığı ve 'gerekçeli karar hakkı'nın adil yargılanma hakkının temel bir unsuru haline geldiği görülmektedir. İnsan hakları alanındaki bu kazanımdan geri dönülmesi ise mümkün değildir. AİHS’in 6. maddesi kapsamında, AİHM içtihatlarıyla tanınan ve korunan gerekçeli karar hakkı, Anayasamızda ve usul kanunlarımızda da yer almaktadır. Temyiz mahkemeleri olarak görev yapan Yargıtay ve Danıştay da, kanun yolu incelemesi yaptıkları ilk derece mahkemesi kararlarında, söz konusu düzenlemelere istinaden gerekçeli karar hakkına ilişkin de denetim yapmaktadırlar. Anayasa’da bireysel başvuru yolunun tanınmasıyla, Anayasa Mahkemesinin gerekçeli karar hakkının korunması hususunda kazandığı önem de dikkat çekilmesi gereken bir husustur. Nitekim, Anayasa Mahkemesinin konuya ilişkin oluşturmaya başladığı içtihatların AİHM içtihatlarıyla paralel olduğunu söylemek mümkündür.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141. ve 5271 sayılı CMK’nun 34. maddeleri uyarınca bütün mahkeme kararlarının, karşı oy da dahil olmak üzere gerekçeli olarak yazılması zorunludur. Hükmün gerekçeyi ihtiva etmemesi ise 1412 sayılı CMUK'nın 308/7 ve 5271 sayılı CMK’nun 289/1-g bendi uyarınca hukuka kesin aykırılık halini oluşturacaktır. Ayrıca Ceza Muhakemesi Kanununun 230. maddesi uyarınca, hükmün gerekçesinde, suç oluşturduğu kabul edilen eylemin gösterilmesi, bunun nitelendirmesinin yapılması, ceza kanununda öngörülen sıra ve esaslara göre cezanın ve ayrıca cezaya mahkûmiyet yerine veya yanı sıra uygulanacak güvenlik tedbirinin belirlenmesi, cezanın ertelenmesine, hapis cezasının adli para cezasına veya tedbirlerden birine çevrilmesine ya da ek güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına veya bu hususa ilişkin istemlerin kabul veya reddine dair dayanakların gösterilmesi zorunludur. Gerekçe, hükmün dayanaklarının akla, hukuka ve dosya içeriğine uygun açıklamasıdır. Bu nedenle, gerekçede hükme esas alınan veya reddedilen bilgi ve belgelerin belirtilmesi ve bunun dayanaklarının gösterilmesi, bu dayanakların da, geçerli, yeterli ve yasal olması gerekmektedir. Yasal, yeterli ve geçerli bir gerekçeye dayanılmadan karar verilmesi, kanun koyucunun amacına uygun düşmeyeceği gibi, uygulamada da keyfiliğe yol açacaktır.

Yukarıdaki açıklamalar ve yerleşik uygulamalar ışığında somut olayımıza baktığımızda; müşteki hakkında açılan kamu davasının zaman aşımı nedeniyle düşürülmesine karşın, anılan dava dosyasının yerel mahkeme tarafından irdelenerek sanıklar hakkında TCK’nın 211. maddesinin uygulanıp uygulanamayacağının duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi gerekirken, eksik soruşturma ile verilen mahkumiyet kararının Yargıtay Yüksek 11. Ceza Dairesince onanmasına dair karara karşı itiraz eden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabul edilmesi gerekirken, itirazın reddine dair Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun kararına yukarıda arz ve izah edilen nedenlerle iştirak edilmediği" düşüncesiyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir Ceza Genel Kurulu Üyesi de; benzer gerekçelerle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 25.06.2020 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2472, Karar No: 2014/7970, Tarih: 27.03.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/2472 E.  ,  2014/7970 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık ... ’ nın 19.10.2010 tarihli temyiz dilekçesinde gerekçeli kararın ... sokak No:4, Daire:.. .../... adresine tebliğ edilmesini talep ettiği ancak kararın sanığın farklı bir adresine Tebligat Kanununun 21. maddesine göre tebliğ edildiği anlaşılmakla; sanığın temyiz dilekçesinde bildirdiği adresine gerekçeli karar usulüne uygun olarak tebliğ edilip, buna ait belge ve vermesi halinde gerekçeli tem mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına (TEVDİİNE), 27.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13995, Karar No: 2022/8441, Tarih: 16.05.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/13995 E.  ,  2022/8441 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazmini davasının yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtay’ca incelenmesi davalı Hazine vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Bilirkişi raporlarında münavebe ürünü olarak alınan buğday ve kara lahananın değerlendirme yılı olan 2020 yılı itibarıyla dekar başına asgari ve azami verim miktarlarını, ayrıntılı üretim giderlerini (harcama kalemlerini tek tek gösteren) ve kg. başına toptan satış fiyatlarını gösteren veri cetveli İlçe Tarım ve Orman Müdürlüğü'nden istenildikten,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16/05/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5753, Karar No: 2016/7425, Tarih: 22.06.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/5753 E.  ,  2016/7425 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki işçilik alacaklarına ilişkin davada İstanbul 4. İş ve Bakırköy 6. İş Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Dava, kıdem tazminatı, yıllık izin, fazla mesai ve genel tatil ücreti alacakları istemine ilişkindir.

İstanbul 4. İş mahkemesi, 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 5. maddesi gereğince davanın, davalının ikametgâhı veya işin görüldüğü yer mahkemesinde açılması gerektiği, iş yargılamasında yetkinin kamu düzeninden olması ve re’sen dikkate alınması gerektiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

Bakırköy 6. İş Mahkemesi ise iş yargılamasında yetkinin kamu düzeninden olduğu ve re’sen dikkate alınması gerektiği, 5521 sayılı Kanunun 5. maddesi gereğince, davanın davalının ikametgahı veya işin görüldüğü yer mahkemesinde açılması gerektiği, somut uyuşmazlıkta işin yapıldığı yerin İstanbul yargı alanında, şirket merkezinin ise ... yargı alanında olduğu, davanın işin yapıldığı yer mahkemesinde açılmış olmasına rağmen yetkisizlik kararı verilerek dosyanın gönderildiği, davacının işini yürüttüğü yer adresinin ".../..." olduğu, bu adresin ... Mahkemesinin yetki alanında kaldığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 5. maddesinde, iş uyuşmazlıklarında yer itibarıyla yetkili olarak iş mahkemeleri belirlenmiştir. Buna göre, "İş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medenî Kanunu gereğince ikametgahı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme muteber sayılmaz." hükmü yer almaktadır .

İş Mahkemelerinde yetki kuralı, Hukuk Muhakemeleri Kanununun yetki kurallarına uygun olup buna ek olarak işin yapıldığı yer, diğer bir ifadeyle işyerinin bulunduğu yer mahkemelerini de yetkili kılmaktadır.

İş mahkemesine açılan dava, dava tarihinde davalının ikametgâhının bulunduğu veya işçinin işini yaptığı yerdeki iş mahkemesi veya iş davalarına bakmakla görevli asliye hukuk mahkemesinde açılmalıdır.

İş mahkemesinin yetkisini düzenleyen anılan maddede yer alan yetki kuralı kamu düzeni ilişkin olup kesin niteliktedir. Söz konusu hükme göre davacı işçi, davayı işin yapıldığı yer mahkemesinde açabileceği gibi davalının ikametgâhı mahkemesinde de açabilir.

Somut uyuşmazlıkta, davacının işini yaptığı yer adresinin ".../..." olduğu, bu adresin de İstanbul İş Mahkemelerinin yargı alanında kaldığı, davacının seçimlik hakkını kullanarak yetkili olan işini yaptığı yer mahkemesinde dava açtığı, bu nedenle uyuşmazlığın İstanbul 4. İş Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

Somut uyuşmazlıkta, davacının işini yaptığı yer adresinin ".../..." olduğu, bu adresin de İstanbul İş Mahkemelerinin yargı alanında kaldığı, davacının seçimlik hakkını kullanarak yetkili olan işini yaptığı yer mahkemesinde dava açtığı, bu nedenle uyuşmazlığın İstanbul 4. İş Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince İstanbul 4. İş Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 22.06.2016 tarihinden oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/34510, Karar No: 2013/11540, Tarih: 11.04.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/34510 E.  ,  2013/11540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyada mevcut ekspertiz raporu içeriğinde, suça konu silahın namlusu ilerisinde bulunan gaz ayırıcı parçasının daire şeklinde delikli yapıda olduğu, bu haliyle özel şekil ve nitelikte saçma, kurşun, metal küre vb. bir cisim geçebileceğinin, üzerinde tadilat yapıldığına dair emare bulunmadığının belirtilmesi karşısında; dava konusu tabancanın marka, model ve üretim yılı tespit olunup Bilim, Sanayi ve Teknoloji Bakanlığından marka, model ve üretim yılı itibariyle bu silahların mevcut haliyle üretil- mesine izin verilip verilmediği sorulup, bu silahların üretim şeması getirtilip üretim şemasının temin edilememesi halinde ise suça konu silahın gaz ayırıcı parçasını da gösteren fotoğraflar, ekspertiz raporu eklenerek suça konu tabancanın gaz ayırıcı parça- sında üretim sonrası tadilat yapılıp yapılmadığı sorulup dosya kül halinde Adli Tıp Kurumu'na gönderilerek silahın üretim izni verilen orijinal haline göre bilye geçişine imkan verecek şekilde gaz ayırıcı parçasının tadil edilip edilmediğine dair alınacak bir rapor ile 6136 sayılı Yasa kapsamında kalıp kalmadığı hususu kesin olarak saptanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik inceleme ile yazılı biçimde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygu- lanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 11.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/1523, Karar No: 2006/2374, Tarih: 23.03.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/1523 E.  ,  2006/2374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde davacıların kızları “...” in adına "..." adının eklenmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dava dilekçesinde, davacıların kızlarının adının nüfus kütüğüne "..." olarak kayıtlı olduğunu ancak çevresinde "... Mina" olarak anılıp tanındığı belirtilerek "..." adının "... " olarak düzeltilmesi istenilmiştir.

Dava dilekçesine ekli vekaletname genel nitelikte olup, vekil eden davacıların kızları ...'in adının değiştirilmesi konusunda özel bir yetkiyi içermemektedir. Kişiye sıkı sıkıya bağlı haklardan olan adın değişikliği davasının vekil aracılığı ile açılabilmesi için vekile verilen vekaletnamede özel yetki olması gerekir.

Bu durumda mahkemece genel vekaletname ile dava açan vekile dava konusu işle ilgili özel yetkiyi içeren vekaletnamesini ibraz etmesi için belli bir süre tanınması, bu süre içerisinde vekaletnamesini getirmediği ya da asiller dilekçe ile veya bizzat duruşmaya gelerek özel yetkisi bulunmayan vekilin açmış olduğu davaya ve yapılan işlere icazet verdiğini bildirmedikleri takdirde davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerekirken esas hakkında hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 23.03.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13768, Karar No: 2014/7988, Tarih: 22.04.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/13768 E.  ,  2014/7988 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmayarak yapılan incelemede,

1- Hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulama maddesi olan TCK.nun 50/1-a maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK.nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,

2- Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden ve bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nun 322.maddesi gereğince, hükmün 5 numaralı bendinde yer alan “52/2” ibaresinden önce gelmek üzere “50/1-a” ibaresinin yazılması ve hüküm fıkrasından gümrük idaresi lehine vekalet ücreti verilmesine ilişkin bendin çıkartılması ile diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5654, Karar No: 2023/2274, Tarih: 12.04.2023

**8. Ceza Dairesi         2020/5654 E.  ,  2023/2274 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun’un (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

1. Sakarya Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 15.10.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının a, b ve c bentleri uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Sakarya 4. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 17.03.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının a ve b bendi, 110 uncu maddesi, 29 uncu maddesi, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin

birinci fıkrasının a bendi ve 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 6.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ...'nin temyiz istemi; mağdurun şikayetinden vazgeçtiğine, atılı suçu işlemediğine, usul ve yasaya aykırı karar verildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. İncelemeye konu olay; temyiz dışı sanık ...'nin boşanma aşamasında olduğu eşinin mağdurun okul müdürü olarak görev yaptığı okulda hizmetli olarak çalışmaya başlaması, mağduru telefonla arayıp eşinin ne zaman çalışmaya başladığını sorması, mağdurun "eşi misiniz" dediği, sanık ...'in "ne zamandan beri çalışıyor bana onu söyle" dediği, mağdurun da "sen önce konuşmayı öğren eşşeoğlu eşşek" şeklinde söylemesi üzerine sanık ... yanına kardeşi sanık ...'u alarak araçla okula gitmeleri, mağdurun odasına girip sanık ...'un kapıyı içeriden kilitlemesi, mağdurdan özür dilemisini istemeleri, mağdurun özür dilememesi üzerine sanık ...'in masa üzerinde maket bıçağını mağdura doğru sallaması, daha sonra dosya dolabına tekme atıp kırması, sesler üzerine okulda öğretmen olarak çalışan tanıklar E.D, O.Ç, A.E ve U.G'nin kapı önüne gelip kapıyı tekmeleyip omuz vurarak açmaya çalışmaları üzerine sanık ...'un içeriden kilidi ve kapıyı açması, iddiasına ilişkindir.

2. 13.10.2015 tarihli Kamera İnceleme Tutanağı'na göre; okul müdürü odasının koridorunu gören kameranın incelenmesinde, sanık ... ve temyiz dışı sanık ...'in saat 13.38'de odaya girdikleri, saat 13.47'de odadan çıktıkları tespit edilmiştir.

3. 12.10.2015 tarihli Görgü Tespit Tutanağı'na göre; yerde kağıt parçaları ve kırık maket bıçağının bulunduğu, dosya dolabı camının kırık olduğu, makam koltuğunun yerde olduğu belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Mağdur sanıklar ... ve ...'ya gerekçeli karar tebliğ edildiği halde haklarında kurulan hükümleri temyiz etmedikleri anlaşılmakla, temyiz incelemesi sanık ... hakkında kurulan hükme hasren gerçekleştirilmiştir.

2. Sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu silahla, birden fazla kişi ile birlikte işlemesi karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 3 üncü ve 61 inci maddeleri gereğince temel cezalar belirlenirken, aynı Kanun'un 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının a ve b bentlerindeki birden fazla nitelikli halin gerçekleştiği gözetilerek, temel hapis cezasının alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

3. Sanık ... ve temyiz dışı sanık ...'in mağdur ...'un odasına girdikten sonra, sanık ...'un kapıyı içeriden kilitlediği ve mağdur ...'dan özür dilemesini istedikleri, mağdurun özür dilememesi üzerine, İbrahim'in masa üzerindeki maket bıçağını alarak mağdura doğru salladığı ve dosya dolabına tekme attığı, sesler üzerine okulda öğretmen olarak çalışan tanıklar E.D, O.Ç, A.E ve U.G'nin kapı önüne gelip kapıyı tekmeleyip omuz vurarak açmaya çalışmaları üzerine sanık ...'un içeriden kilidi ve kapıyı açtığı olayda; 5237 sayılı Kanun'un 110 uncu maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükmünde "kendiliğinden serbest bırakma" şartı gerçekleşmediği halde, uygulanması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

4. Sanık ...'a yönelik mağdurdan kaynaklanan haksız bir eylem olmaması karşısında şartları oluşmadığı halde, 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün uygulanması suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

5. Mağdurun anlatımını doğrulayan Kamera İnceleme ve Görgü Tespit Tutanak'ları ve tanıklar E.D, O.Ç, A.E ve U.G'nin beyanları, sanığın tevilli ikrarı karşısında, sanığın bu yöndeki temyiz gerekçeleri yerinde görülmemiştir.

6. Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Sakarya 4. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 17.03.2016 tarihli kararında, sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden eleştirici konusu hususlar dışında herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.04.2023 tarihinde karar verildi.