muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/16802, Karar No: 2015/3971, Tarih: 10.03.2015

Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı Sosyal Yardımlar Genel Müdürlüğünün 3.4.2012 tarihli 2012/12 sayılı genelgesi uyarınca alınan Teşvik Fonu Kurulunun 16.2.2012 tarihli ve 2012/1 sayılı kararı uyarınca nüfus sosyo ekonomik gelişmişlik ve vakıfların iş yoğunluğuna göre EK-1 de ağırlıklandırılan 14 göstergeye göre tespit edilen ve EK-2 de vakıflar bazında dağıtılan personelin istihdamı, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin norm kadro standartları, iş tanımları, nitelikleri, özlük hakları ve çalışma şartlarına ilişkin esaslar EK-3, 633 sayılı KHK’nin 34/3-c bendi gereğince uygun görülmüş olduğu belirtilmiştir. Bu kapsamda 16.04.2012 tarihinde yürürlüğe girecek olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin Norm Kadro Standartları, İş Tanımları, Nitelikleri, Özlük Hakları ve Çalışma Şartlarına ilişkin esaslar çerçevesinde vakıfların personel rejimini düzenlemeleri adına;

-1 Haziran 2012 tarihine kadar tüm personelin sözleşmelerinin yeni esaslara uygun olarak yenilenmesi,

-Belirli süreli sözleşme ile çalıştırılan personelin norm kadro sayısına bakılmaksızın belirsiz süreli sözleşme imzalanarak görevlerine devam ettirilmesi,

-Vakıfların yeni esaslarda belirlenen şekilde maaş ayarlamalarını yapması,

-Artan iş yükünü de dikkate alarak yeni personel alımı için ilana çıkılması, işe alımların 1 Haziran 2012’ye kadar tamamlanması ve tüm işlemlerin İnsan Kaynakları Modülü üzerinden yapılması,

-Vakıf İnsan Kaynakları Modülündeki personele ilişkin bilgilerin güncellenmesi ve maaş ikramiye, fazla mesai ödemeleri dahil olmak üzere tüm işlemlerin söz konusu modül üzerinden yapılması gerekeceği,

Bu çerçevede yoksul ve muhtaç vatandaşlara hizmet sunan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıf personelinin özlük haklarının standardizasyonu adına fon kurulunca alınan karara riayet edilmesi, bahse konu esaslara aykırı uygulamalara vakıflarca son verilmesi ve herhangi bir aksamaya mahal vermeden yeni esasların hayata geçirilmesi gerektiği belirtilmiş, Sosyal Yardım Dayanışma Vakıfları personelinin norm kadro standartları, İş tanımları, nitelikleri, özlük hakları ve çalışma şartlarına ilişkin esaslar da iş sözleşmesinin yapılması, feshi, ücret, yıllık izin, çalışma koşulları, sicil ve disiplin gibi işlemlerin mütevelli heyetince yapılacağı, buna karşılık genel müdürlükçe, vakıf personelinin vakfın görev alanı ile ilgili eğitim, konferans çalıştay gibi organizasyonlarda görevlendirilebileceği, personelin genel müdürlüğün düzenlediği organizasyonlara katılımının zorunlu olduğu gibi düzenlemeler olduğu görülmüştür.

Tüm bu yasal düzenlemelerden her il ve ilçede ayrı ayrı kurulup ayrı ayrı tescil edilse de Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gerçekte Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı ile birlikte Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Teşvik Fonu Kurulu tarafından idare edildiği, personelinin iş tanımlarının, niteliklerinin, özlük haklarının, çalışma şartlarının belirlendiği, tüm vakıfların giderlerinin fon tarafından karşılandığı, vakıfların bir birlik ve bütünlük içinde idare edildikleri, mülki idare amirlerinin il ve ilçelerde kurulan vakıfların tabi başkanları olduğu, defterdar, milli eğitim müdürü, sağlık müdürü, tarım müdürü, Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu müdürü, müftü gibi kamu görevlilerinin vakfın mütevelli heyetini oluşturduğu anlaşılmaktadır.

Bu maddi ve hukuki olgular karşısında Türkiye’deki tüm il ve ilçelerde kurulu Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarında çalışan toplam işçi sayısının 30 işçi kıstasında dikkate alınması gerekir.

30 işçi kıstası küçük işletmeleri korumak için getirilmiş bir düzenlemedir. Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları çok büyük ölçekli bir işveren olup bu vakıflarda çalışan işçilerin iş güvencesinden yoksun bırakılması yasanın ruhuna, gerekçesine ve ölçülülük ilkesine uygun düşmeyecektir.

Bu itibarla; vakıf çalışan işçi sayısının belirlenmesinde tüm vakıf çalışan işçi sayısının esas alınması gerektiğini içeren ve işe iade ile sonuçlanan Çorlu 1. İş Mahkemesinin 20.05.2014 tarih ve 2013/364 E-2014/218 K sayılı kararının temyizi üzerine Dairemizce yukarıda belirtilen hususlar benimsenmiş ve neticede işe iade davasında, işçi sayısı belirlenirken tüm Türkiye'de bulunan vakıflar bünyesindeki işçi sayısının esas alınması gerektiği sonucuna varılmış ve söz konusu mahkeme kararı Dairemizce onanmıştır. ( Bknz.Yargıtay 7 HD;17.02.2015 tarih ve 2014/13957 E-2015/1715 K sayılı kararı)

Dolayısıyla Dairemizce, söz konusu uyuşmazlıklarda 30 işçi kıstası belirlenirken Türkiye'de bulunan tüm vakıf işçi sayısı esas alınarak sonuca gidilmesi kabul edilmesi karşısında mahkemece işçi sayısı değerlendirilirken sadece davalı vakıf işçi sayısı esas alınarak sonuca gidilmesi hatalı ise de; davacı işçi hakkında yürütülen soruşturma içeriği gözönüne alındığında taraflar arasında güven ilişkisinin zedelendiği ve iş ilişkisinin devamının işveren yönünden çekilmez hal aldığı, feshin haklı olup olmayacağının ileride açılması muhtemel alacak davasında tartışılacağı ancak fesih tarihi itibariyle en azından geçerli nedenlerle fesih yapıldığı anlaşılmasına göre davacının yerinde olmayan tüm temyiz itirazlarının reddiyle sonucu itibariyle doğru olan hükmün bu gerekçe ile ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davacıya yükletilmesine, 10.03.2015 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17699, Karar No: 2014/19748, Tarih: 14.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/17699 E.  ,  2014/19748 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Denizli 4. İş Mahkemesi

TARİHİ : 15/05/2014

NUMARASI : 2013/585-2014/269

Davacı, Türkiye'deki ilk sigortalılık başlangıcının Almanya'daki gibi 01/02/1979 olarak tespitine, 01/08/2013 tarihinde emekli olduğuna ve ödenmeyen aylıkların faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının Almanya'da rant sigortasına girdiği 01.02.1979 tarihinin ülkemizde sigortalılık başlangıç tarihi olarak kabulü ile 01.08.2013 tarihinden itibaren yaşlılık aylığına hak kazandığının tespiti ve aylıkların faiziyle ödenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile davacının Türkiye'deki sigortalılık başlangıcının (5510 Sayılı Yasanın 4/1-a kapsamında) Almanya'da ilk defa işe girdiği 01.02.1979 tarihi olarak tespitine, davacının tahsis talep tarihini izleyen 01.08.2013 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine, aylıklara ödeme tarihlerinden itibaren yasal faiz işletilmesine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; 19.06.1960 doğumlu olan davacının, yurtdışında sigortalılık başlangıcının 01.02.1979 tarihi olduğu, Türkiye'de 12.04.2013-21.04.2013 tarihleri arasında 10 gün 506 sayılı Yasa kapsamında çalışmasının bulunduğu, 3201 sayılı Yasa'ya göre 01.02.1979-30.01.1989 tarih aralığındaki 3600 günlük süreyi borçlandığı, 31.07.2013 tarihinde tahsis talebinde bulunduğu anlaşılmaktadır.

Somut olayda; davacının yaşlılık aylığı şartlarının 23.5.2002 tarih ve 4759 sayılı Yasa'nın 3. maddesi ile değişik 506 sayılı Yasa’nın geçici 81/C madde hükümlerine göre belirlenmesinin gerekmesi karşısında; 01.08.2013 tarihinden geçerli olmak üzere yaşlılık aylığı bağlanmasına hak kazandığının tespitine şeklindeki karar doğru olmamıştır.

Çünkü; tahsis tarihi itibari ile 15 yıl sigortalılığı ve 3600 gün prim ödeme gün şartını çoktan dolduran davacının 50 yaş şartını 19.06.2010 tarihinde tamamladığı, buna göre 506 sayılı Kanunun Geçici 81/C-b-bc maddesi uyarınca 56 yaşını doldurmuş olması şartıyla yaşlılık aylığına hak kazanacağı anlaşılmaktadır. 31.07.2013 tarihli tahsis talep tarihinde davacı 53 yaşındadır. O halde davacının yaşlılık aylığı talebi reddolunmalıdır.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 14/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11648, Karar No: 2018/4802, Tarih: 19.04.2018

**13. Hukuk Dairesi         2016/11648 E.  ,  2018/4802 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı şirkete ait D-Smart’a abone olduğunu, tüm programları ve kanalları sorunsuz bir şekilde izlerken şirket çalışanlarınca telefonla arandığını, aylık 22,90 TL abonelik ücretinde herhangi bir değişiklik olmadan decoderi HD olarak değiştirebileceğinin teklif edilmesi üzerine kabul ettiğini, HD decoder bağlandıktan sonra birçok kanalı izleyemediğini, uzun süre aramalara rağmen müşteri hizmetlerine ulaşamadığını, ulaşıldığında eski decoder ve paket programının iadesi talep edilmesine rağmen kabul görmediğini, bunun üzerine üyeliği sonlandırdığını ve decoderin iade edildiğini, ardından 1.5.2012 tarihli fatura ile 298,89 TL haksız borç çıkarıldığını ileri sürerek 1.5.2012 tarihli 298,89 TL tutarındaki fatura nedeniyle borçlu olunmadığının tespitine, davalı şirket tarafından sunulan ayıplı hizmete karşılık ödenen 206,10 TL hizmet bedeli ile 5.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davalının davacıya 160,95 TL abonelik borcunun olmadığının tespitine, manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 500,00 TL manevi tazminata hükmedilmesine, karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davalının davacıya 160,95 TL abonelik borcunun olmadığının tespitine, manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 500,00 TL manevi tazminata hükmedilmesine, karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-6100 sayılı HMK’nun 294. maddesi gereğince mahkeme, yargılamanın sona erdiği duruşmada hükmü vererek tefhim eder. Hükmün tefhimi, her halde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Zorunlu nedenlerle sadece hüküm sonucunun tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın tefhim tarihinden başlayarak bir ay içinde yazılması gerekir. HMK’nun 297/2. maddesi gereğince, hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir. Davacı, üyesi olduğu paket programının HD decoder ile değiştirilmesinin teklif edilmesi sonucu kabul ettiğini ancak eski paketindeki kanalları dahi izleyemediğini, müşteri hizmetlerine uzun süre ulaşamadığını ve ayıplı hizmet nedeniyle üyeliği sonlandırdığında adına yersiz fatura düzenlenerek borç çıkarıldığını ileri sürerek 298,89 TL fatura bedeli yönünden borçlu olmadığının tespitine, ayıplı hizmet nedeniyle ödenen 206,10 TL ile 5.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsili istemiyle eldeki davayı açmış, mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davalının davacıya 160,95 TL abonelik borcunun olmadığının tespitine, manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 500,00 TL manevi tazminata hükmedilmesine karar verilmiş ise de; davacının tüm taleplerini karşılar şekilde hüküm kurulmadığı anlaşılmaktadır. O halde mahkemece, davacının taleplerinden her biri hakkında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde olumlu veya olumsuz bir karar verilmesi gerekirken değinilen bu yön gözardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre, davacının sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davacının sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 19/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8074, Karar No: 2015/13014, Tarih: 24.06.2015

**5. Ceza Dairesi         2013/8074 E.  ,  2015/13014 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/325487

MAHKEMESİ : Boyabat Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 01/06/2011

NUMARASI : 2010/54 Esas, 2011/35 Karar

SUÇ : Zimmet, denetim görevinin ihmali, resmi belgede sahtecilik

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar İ.. Ş.., Y.. A.., İ.. A.., H.. G.., S.. K.., H.. İ.. ve R.. K.. hakkında denetim görevinin ihmali, sanık H.. A.. hakkında ise resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan beraat hükümlerinin incelenmesinde;

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık H.. A.. hakkında zimmet suçundan kurulan hükmün incelenmesinde ise;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Suç tarihi itibariyle K.. K..nde imzaya ve müşterek muhafazaya yetkili personel olarak görev yapan sanığın, kooperatif ortaklarından tahsil ettiği paraları kayıtlara intikal ettirmemesi biçiminde gerçekleşen eylemlerinin, kooperatif tarafından borçlarını ödemedikleri gerekçesiyle kendilerine ihtar gönderilen ilgililerin

beyanı ve daire dışı inceleme sonucu ortaya çıkarılabilmesi karşısında nitelikli zimmet suçunu oluşturduğu gözetilmeden oluşa uygun düşmeyen gerekçeler ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde basit zimmet suçundan hüküm kurulması,

Suç tarihi itibariyle günün ekonomik koşulları ve paranın satın alma gücü nazara alındığında, zimmet miktarı olarak kabul edilen 6.312 TL'nin değerinin az olduğu ve TCK'nın 249/1. maddesinin uygulanması gerektiğinin nazara alınmaması,

Kanuna aykırı, katılan vekili ve sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1993, Karar No: 2014/2534, Tarih: 13.03.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/1993 E.  ,  2014/2534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Dava konusu taşınmazlar ile doğu ve batı yönleriyle komşu taşınmazları bir arada gösterir geniş sınırlı kadastro paftaları ile bu paftalara göre belirlenecek komşu taşınmazların kadastro tutanaklarının tasdikli suretleri ile varsa dayanağını oluşturan kayıtlar ve kadastro tespitleri kesinleşmiş ise kadastro sonucu oluşan tapu kayıtlarının, davalı iseler bu hususta düzenlenecek dosya inceleme tutanağının, hükmen kesinleşmeler varsa mahkeme ilamları ile Yargıtay ilamlarının tasdikli suretlerinin,

2- Çekişmeli taşınmazlara komşu 101 ada 3 ve 105 ada 1 parsellerin kadastro tutanaklarının örnekleri ile varsa kadastro tespitlerinin dayanağını oluşturan kayıtların ve kadastro tespitleri kesinleşmişse kadastro sonucunda oluşmuş sicil kayıtlarının,

3- Davacı tarafın tutunduğu 07.07.1964 tarih ve 14-15-16 sıra numaralı tapu kayıtlarının revizyon görüp görmediği sorularak, varsa revizyon gördüğü taşınmazların kadastro tutanaklarının onaylı örneklerinin, getirtilerek dosya içine konulması, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13.03.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18766, Karar No: 2015/31638, Tarih: 25.11.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/18766 E.  ,  2015/31638 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 8. İş Mahkemesi

TARİHİ : 14/04/2014

NUMARASI : 2011/1169-2014/705

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, hafta tatili, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı E.. B.. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının 01.06.2009 tarihinden 18.10.2011 tarihine kadar temizlik amiri olarak çalıştığını, son aldığı ücretin net 1.300,00 TL olduğunu, her taşeron firma değişiminde davacının iş sözleşmesinin tazminat ödenmeksizin feshedildiğini ancak davacının çalışmaya devam ettiğini, iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini, davacının haftanın yedi günü 05:30'dan akşam 19:00'a kadar çalıştığını, yirmiki günlük ücretinin ödenmediğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile birlikte davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalı belediye vekili, davaya Sincan İş Mahkemesinin bakmaya yetkili olduğunu, iş sözleşmesinin belirli süreli olduğunu, diğer davalı şirkette beş ay çalıştığı için kıdem tazminatına hak kazanmadığını, davalı belediyenin asıl işveren konumunda olmadığını, davacı ile işçi-işveren ilişkisinin bulunmadığını, belediyenin ihale makamı olduğunu, fazla mesai süresinin gerçeği yansıtmadığını, davacının ahlak ve iyiniyet kurallarına aykırılıktan dolayı işten çıkarıldığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı şirket vekili, davacının davalı şirket nezdinde 26.04.2011 tarihli belirli süreli hizmet sözleşmesi ile Etimesgut Belediyesinde çalıştırılmak üzere istihdam edildiğini, 18.10.2011 tarihine kadar bölge kontrol amiri olarak çalıştığını, davacının son ücretinin brüt asgari ücretin %80 fazlası olduğunu, önceki alt işverenlerden tazminatlarını aldığını, davacının ahlak ve iyi niyet kurallarına aykırı davranışları sebebi ile belediyenin talebi doğrultusunda işine son verildiğini, davacının maaşı üzerinde bir çok haciz olduğunu, davacının çalıştığı ulusal bayram genel tatil günlerine ilişkin ücretlerine ödendiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı belediye temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının fazla mesai yapıp yapmadığı noktasındadır.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı belediye temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının fazla mesai yapıp yapmadığı noktasındadır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının tüm dönem çalışması bakımından haftalık yirmidört saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek fazla mesai alacağı hesaplanmıştır. Dosya kapsamına ve tanık beyanlarına göre davacının davalı belediyede bir dönem cenaze aracı şoförü, bir dönemde temizlik amiri olarak çalıştığı sabittir. Davacının temizlik amiri olarak çalıştığı dönem bakımından fazla mesai alacağının tahakkuk ettiği ve ödendiği anlaşılmaktadır. Davacının cenaze aracı şoförü olarak çalıştığı dönem belirli değildir. Hal böyle olunca mahkemece davacının cenaze aracı şoförü olarak çalıştığı dönem tespit edilerek, tespit edilecek çalışma dönemi bakımından tüm dosya kapsamındaki bilgi ve belgeler, tanık beyanları ve emsal dosyalar dikkate alındığında haftalık beş saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek fazla mesai alacağının hesaplanması gerekli iken eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek olması halinde ilgiliye iadesine, 25.11.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2617, Karar No: 2020/7770, Tarih: 25.06.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/2617 E.  ,  2020/7770 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten yaralama

HÜKÜMLER : Hükmün açıklanması suretiyle mahkumiyetlere dair

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan verilen hükme yönelik sanığın temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Sanık hakkında TCK'nin 86/2. maddesi gereğince belirlenen temel cezanın eylemin sopayla kızına karşı gerçekleştirilmesi nedeniyle artırım yapılırken TCK'nin 86/3-e maddesinin yazılmaması, mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edildiğinden,

Sanığın, kızı olan mağduru, silahtan sayılan sopa ile yaraladığı olayda, birden fazla nitelikli halin (TCK'nin 86/3-a ve 86/3-e maddelerinin) bir arada bulunması nedeniyle, temel ceza tayin edilirken, TCK'nin 3. maddesindeki cezada orantılılık ilkesi ve TCK'nin 61. maddesi dikkate alınarak alt sınırdan uzaklaşılarak sonuca etkili olacak şekilde tayin edilmesi gerekirken yazılı şekilde cezanın belirlenmesi suretiyle eksik cezaya hükmedilmesi, aleyhe temyiz olmadığından bu hususlar bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre, sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2) Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan verilen hükme yönelik sanığın temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Sanık ...'e 06.04.2016 tarihli duruşmada TCK'nin 87/1-d ve 87/1-son maddeleri uyarınca ek savunma hakkı tanındığının anlaşılması karşısında, tebliğnamede yer alan görüşe iştirak edilmemiştir.

TCK'nin 86/1. maddesi gereğince belirlenen temel cezanın eylemin annesine karşı balta ile gerçekleştirilmesi nedeniyle artırım yapılırken TCK'nin 86/3-e maddesinin yazılmaması, mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edildiğinden,

Sanığın annesine karşı balta ile gerçekleştirdiği yaralama eylemi neticesinde mağdurun hem hayati tehlike geçirecek hem de ağır (4.) derecede kemik kırığına neden olacak şekilde yaralanması karşısında; aynı olayda birden fazla nitelikli halin (TCK’nin 86/3-a-e,87/1-d,87/3) bir arada bulunması nedeniyle TCK'nin 3. maddesindeki cezada orantılılık ilkesi ve TCK’nin 61. maddesi dikkate alınarak, TCK'nin 86/1. maddesine göre temel ceza tayin edilirken sonuca etkili olacak şekilde alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle eksik ceza tayin edilmesi,aleyhe temyiz bulunmadığından, bu hususlar bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre, sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün ONANMASINA, 25.06.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.