muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/7901, Karar No: 2016/5404, Tarih: 15.12.2016

Borca batıklığın tespitinde sadece davacının kayıtlarına değil, varlıklarının rayiç değerlerine de özellikle bakılmalı, bu noktada, konusunda uzman bilirkişilerin görüşüne başvurulmalıdır.

Dava teorisindeki genel ilkenin bir istisnası olarak, borca batıklık sadece dava tarihi itibariyle değil, yargılama safhasındaki olumlu veya olumsuz gelişmeler de dikkate alınarak belirlenmelidir.

Davacı şirketlerin borca batık olduğunun doğru olarak tespiti halinde; iyileştirme projesinin, bütüncül bir değerlendirmeyle, TTK'nın 376. maddesi kapsamında nakit sermaye konulması dâhil nesnel ve gerçek kaynakları ve önlemleri içerip içermediği, İİK'nın 179. maddesi anlamında ciddî ve inandırıcı olup olmadığı ve HMK'nın 29. maddesinde açıklanan dürüstlük kuralına uygun davranma yükümlülüğüne ve gerçeğe uygun bir biçimde hazırlanıp, hazırlanmadığı, eş deyişle, iyileştirme projesinde yapılacak olanların tek tek maliyetinin, hangi ekonomik kaynaktan sağlanacağı, her bir proje kaleminin zaman olarak en geç hangi tarihte yapılacağı, yapılacak olanların ayrı ayrı borca batıklık üzerindeki zaman ve oran olarak etkisinin somutlaştırılması ve böylece iyileştirme projesinin neden ciddi ve inandırıcı olduğunun ayrıntılı ve zaman içinde sayısal olarak, denetlenmeye elverişli nitelikte olması gerekmekte olup, bu özellikte olmayan iyileştirme raporlarına ve bunlara dayalı düzenlenen bilirkişi ve kayyım raporlarına göre ne iflasın ertelenmesine karar verilebilir ne de iflas

erteleme talep eden şirket alacaklıları aleyhine sonuç doğuracak şekilde ihtiyati tedbir kararı verilebilir. Açıklanan özellikteki iyileştirme projelerinin sunulması halinde alınacak bilirkişi ve kayyım raporlarından sonra talep halinde ve gerektiğinde, hüküm tarihine kadar sadece gerekli tedbirlere karar verilmeli ve tarihlerine uygun şekilde proje kalemleri yerine getirilmediği takdirde tedbirler kaldırılarak, iflasın ertelenmesi ve ihtiyati tedbir müesseselerinin kötüye kullanılmasının önüne geçilmelidir.

İflas erteleme davalarında, erteleme isteyen davacı şirketin mali durumunun mahkemece, yargılama sonuna kadar incelenmesi ve iyileştirme projesinin uygulanabilir olup olmadığının denetlenmesi gerekir.

İflas erteleme davalarında, erteleme isteyen davacı şirketin mali durumunun mahkemece, yargılama sonuna kadar incelenmesi ve iyileştirme projesinin uygulanabilir olup olmadığının denetlenmesi gerekir.

Somut olayda; iflas erteleme davası 13.09.2011 tarihinde açılmış, mahkemece 18.10.2011 tarihinde iflas erteleme tedbirlerine hükmedilmiştir. Dosya kapsamından 18.10.2011, 25.11.2011 ve son olarak 19.06.2012 tarihinde bilirkişi raporu alınmış, bu raporlarda şirketlerin durumu 31.07.2011 tarihi itibariyle değerlendirilmiş, bu tarih itibariyle şirketlerin hem kaydi ve hem de rayiç değerlere göre borca batık durumda oldukları açıklanmış ise de, iyileştirme projesinin uygulanabilir olup olmadığı ile ilgili olarak rapor tarihleri itibariyle kanaat verici açıklamalar yapılmamış, özellikle tüm şirketlerin sermaye artışı yoluna gitmesi gerektiği belirtilmiştir. Mahkemece, aradan geçen zaman içerisinde, şirketlerin ekonomik ve mali durumu ile ilgili olarak ne gibi gelişmeler meydana geldiği, son durumda aktif ve pasiflerinin durumu, halen rayiç değerler itibariyle borca batıklığın devam edip etmediği, varsa borca batıklığın ne düzeyde olduğu, iyileştirme projesi kapsamında, nakdi sermaye taahhüdü borcunun yerine getirilip getirilmediği, yapılan sermaye borcu ödemelerinin, kök raporda öngörüldüğü şekilde şirketlere katkı sağlayıp sağlamadığı, iyileştirme projesinde yer alan diğer hususların gerçekleşip gerçekleşmediği, özetle; şirketlerin karar tarihinden hemen önce iflas erteleme koşullarına haiz olup olmadıklarına ilişkin olarak bilirkişi heyetinden yeni bir ek rapor alınmamıştır. Açıklanan konularda, kayyım raporlarında da yeterli açıklamalara yer verilmemiş özellikle, şirketlerin borca batıklıkları sadece kaydi değerlere göre gösterilmiş, rayiç değerler üzerinden borca batıklıkları somut miktarlar verilerek ortaya konmamıştır.

Bu durumda, mahkemece, açıklanan usul ve ilkelere uygun olarak, davacı şirketlerin varlıklarının rayiç değerlerinin ve bu kapsamda borca batıklıklarının ayrı ayrı tespiti, bu koşulun yerine geldiğinin anlaşılması halinde, yargılama süresinde şirketlerin mali durumlarındaki değişimlerde gözetilerek, iyileştirme projesinin ciddi ve inandırıcı olup olmadığının, somut verilere dayalı olarak, bilimsel şekilde değerlendirilmesi için bilirkişi kurulundan açıklamalı, gerekçeli ve denetime elverişli ek rapor alınması ya da alanında uzman yeni bir bilirkişi heyetinden aynı nitelikte bir rapor alınması, kayyım raporlarının denetlenmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, müdahiller.... vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, anılan müdahiller yararına BOZULMASINA, peşin alınan harçların istek halinde temyiz edenlere iadesine, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9539, Karar No: 2018/2567, Tarih: 03.04.2018

**23. Hukuk Dairesi         2015/9539 E.  ,  2018/2567 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davacının, davalıya ait emtiaları antreposunda depolama işini üstlendiğini, davalıya ait gıda takviyesi cinsi emtialar 24.02.2010 ve 06.04.2010 tarihlerinde antrepoya alındığını, ancak emtiaların gümrükleme işlemleri yapılıp teslim alınmadığını, davalı emtianın tüm masrafları kendisine ait olmak üzere ..... Kanununun 164. maddesi ve ..... Yönetmeliği' nin 434. maddesine istinaden imha edilmesini talep ettiğini, emtialar müvekkil şirket tarafından imha edildiğini, ancak 5.546,00 TL tutarında imha masraflarının davalı tarafından ödenmediğini, bunun üzerine davalı aleyhine icra takibine geçildiğini, davalının haksız itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptali ile takibin devamına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasında herhangi bir alacak/borç ilişkisi kalmadığını, nitekim 21.05.2012 tarihli "Mutabakat Mektubu" isimli belgede davacı şirket yetkilisi müvekkil şirketi aralarındaki borç bakiyesinin "0 TL (sıfır TL)" olduğu konusunda onaylandığını, takibe ve davaya konu fatura metninde "muhtelif hizmetler" ifadesi yer aldığını, faturanın 23.12.2011 tarihli imha işlemi ile alakalı olduğunun fatura metninden anlaşılmadığını, faturanın şirkete tebliğ edilmediğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının davalı şirketin gümrük işlemlerini yaptığı ve antrepodaki ürünlerin imhası ile ilgili olarak yetkilendirildiği hususlarında çelişki olmadığı, imha işleminin mutabakat metninden sonra yapıldığı, bu imha işlemi ile ilgili olarak davacının usule uygun fatura tanzim edip gönderdiği, davacı kendi yükümlendiği imha işlemini 25.9.2012 tarihinde yaptığı, bu işleme ilişkin doğan fatura borcunun davalı tarafça ödenmediğinin ticari defter ve kayıtlar ile ispatlandığını, davalının, davacının kendi firması için yaptığı imha işlemi ile ilgili borcu ödediğini ispatlayamadığı gerekçeleriyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

....

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2141, Karar No: 2015/17904, Tarih: 05.10.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/2141 E.  ,  2015/17904 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

7. Hukuk Dairesi

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının davalı Üniversite’de muvazaalı olarak çalıştırıldığından baştan itibaren davalının işçisi sayılmasına rağmen ödenmeyen ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece her ne kadar davacı daha önce muvazaalı çalıştırılsa da 31/12/2013 tarihi sonrası alındığı işlerde çalıştırıldığından yeni hizmet sözleşmelerinde muvazaa bulunmadığından davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı tarafından aynı iddia ile açılan Adana 2. İş Mahkemesi 2012/729 E. 2012/387 K. sayılı dosyada davacının muvazaalı çalıştırıldığı ve ilave tediye alacağına hak kazanacağı kabul edilmiştir. Davalının temyizi üzerine karar Yargıtay 22. Hukuk Dairesi 2012/14679 E. 2012/17614 K. sayılı ilamıyla 10/09/2012 tarihinde onanmıştır.

Davacının açtığı davanın onanması ile davalı Üniversite ile taşeron şirketler arasında muvazaalı iş ilişkisi bulunduğu kabul edildiğinden davacı 4857 sayılı İş Kanunu 2.maddesi 7.fıkrası gereği baştan itibaren asıl işverenin işçisi sayılmıştır. Davacı açtığı bu ek dava ile ilk dava sonrası ödenmeyen ilave tediye alacağı talebinde bulunmuştur. Davacı baştan itibaren asıl işveren işçisi sayıldığından muvazaalı iş ilişkisini takip eden dönem ihalelerinde alındığı yardımcı hizmet işlerinde veya kanunla cevaz verilen hastanenin asıl işlerinde çalıştırılsa bile hem ilk Mahkeme kararı ile kesin hüküm niteliğinde hukuki ilişki tespit edildiğinden ve hem de asıl işveren kendi işçisini alt işverene devrettiğinden muvazaalı ilişkinin varlığı ve davacının yine asıl işveren işçisi olduğu kabul edilecektir.

Mahkemece yerinde olmayan gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 05.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9016, Karar No: 2015/12194, Tarih: 01.07.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/9016 E.  ,  2015/12194 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 6. TÜKETİCİ MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/01/2014

NUMARASI : 2013/764-2014/133

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin Ankara İli, Gölbaşı İlçesi,..... Mahallesinde kain 984 ada 1 parselde bulunan 8 numaralı bağımsız bölüm halindeki mesken için, davalı idare nezdinde su akışının sağlanması amacı ile ferdi su abonesi olmak istediğini, bu aşamada davalı idare (ASKİ) görevlileri tarafından müvekkilinden toplam 6.000 TL nin üzerinde kanal katılım payı ve şebeke hisse bedeli talep ve tahsil edildiğini, bu bedelin haksız yere tahsil edildiğini, tahsil edilen kanal katılım payı ve şebeke hissesi bedelinden müvekkilinin sorumlu tutulmamasını, ödenmesi gereken bir bedel var ise bunun mahkemece belirlenmesine, bakiye bedelin ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; yapılan işlemin usul ve yasaya uygun olduğunu 2464 sayılı Yasanın 87 ve 88. maddeleri ile, Aski Tarifeler Yönetmeliğinin 39. maddesi gereği davanın esastan reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; benimsenen bilirkişi raporuna göre davacıdan fazladan tahsil edilen 4.600,20 TL’nin iadesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık; maliki bulunduğu bağımsız bölüme ilişkin ferdi su aboneliğinin tesisi nedeniyle, davacının; davalı idareye kanal katılım ve şebeke tesis bedeli ödemekle yükümlü olup olmadığı ve dava konusu bedellerin hesaplanması açısından yeni yönetmelik (Yeni-ASKİ Tarifeler Yönetmeliği 19) hükmünün eldeki davada uygulanıp uygulanmayacağına ilişkindir.

01/07/1981 tarihinde yürürlüğe giren 2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanununun Kanalizasyon Harcamalarına Katılma Payı başlığı altında 87. maddesi “Belediyelerce ve belediyelere bağlı müesseselerce, aşağıdaki şekilde kanalizasyon tesisi yapılması halinde, bunlardan faydalanan gayrimenkullerin sahiplerinden, kanalizasyon harcamalarına katılma payı alınır:

a-Kanalizasyon tesisi yapılması,

b-Mevcut tesislerin sıhhi ve fenni şartlara göre ıslah edilmesi iki ve daha fazla yol kenarında bulunan gayrimenkuller hangi yoldaki kanalizasyona bağlanmış ise, payın hesabında yola ait kanalizasyon giderleri nazara alınır.” düzenlemesi getirmiştir. Aynı yasanın 88.maddesi ile de su tesisleri için 87. maddeye paralel bir düzenleme öngörülmüştür.

a-Kanalizasyon tesisi yapılması,

b-Mevcut tesislerin sıhhi ve fenni şartlara göre ıslah edilmesi iki ve daha fazla yol kenarında bulunan gayrimenkuller hangi yoldaki kanalizasyona bağlanmış ise, payın hesabında yola ait kanalizasyon giderleri nazara alınır.” düzenlemesi getirmiştir. Aynı yasanın 88.maddesi ile de su tesisleri için 87. maddeye paralel bir düzenleme öngörülmüştür.

2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanununa dayalı olarak çıkarılan ASKİ Tarifeler Yönetmeliğinin 39. maddesi ise “2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanunun 87. ve 88. maddeleri gereği bir programa göre yapılacak yani; içme, kullanma, endüstri suyu ve kanalizasyon yatırımları ile mevcutların genişletilmesi (tevzi), iyileştirilmesi (ıslahı) amacıyla yapılan harcamalar ve istek üzerine ASKİ Genel Müdürlüğünce yapılacak işlerin toplam yatırım giderleri tesislerin hizmet edeceği saha dâhilindeki gayrimenkullerin sahiplerinden su ve kanalizasyon tesisleri harcamalarına katılma payı alınır.

Su ve kanalizasyon şebekelerine katılma paylarının binasız arsanın vergi değeri payına isabet eden kısmı, inşaat ruhsatının alınması aşamasında avans olarak tahsil edilir.

Bina tamamlandıktan sonra bağımsız bölümlere veya binanın tamamına tahsis aboneliği verilmesi sırasında arsa değeri üzerinden alınan avans düşülerek, yapı değerinin emlak vergi beyanı üzerinden ayrıca %2 oranından fazla olmamak üzere katılım payı tahsil edilir” düzenlemesini içermektedir.

Yine, 3194 sayılı İmar Kanununun “Yapı Kullanma İzni” başlıklı 30. maddesinin 3. fıkrasında “Bu maddeye göre verilen izin yapı sahibini kanuna, ruhsat ve eklerine riayetsizlikten doğacak mesuliyetten kurtarmayacağı gibi her türlü vergi, resim ve harç ödeme mükellefiyetinden de kurtarmaz.” hükmü yer almaktadır.

Yukarıda belirtilen yasa ve tarifeler yönetmeliği hükümleri birlikte değerlendirildiğinde, davalı idarece yasanın yürürlük tarihinden sonra yeni kanalizasyon ve içme suyu tesisleri yapılmış olması veya mevcutların iyileştirilmesinin yapılması halinde, tesislerin hizmet edeceği saha dâhilindeki gayrimenkul sahiplerinden yönetmelikte belirlenen ilkelere göre su ve kanalizasyon tesisleri katılım payı talebe hakkı vardır. Ancak bu katılım payı davalı tarafça hizmet götürülmesi koşuluna bağlı olarak alınır. Bu durumda hizmet götürüldüğünün davalı tarafça kanıtlanması hâlinde davacı katılım payının yüklenici veya kendisi tarafından ödendiğini kanıtlamakla yükümlüdür. Ayrıca İmar Kanununun 30/3. maddesi uyarınca iskân ruhsatının alınmış olması davalı idarenin kanal katılım payı istemesine engel teşkil etmez.

Somut olayda; her ne kadar davalı tarafından davacı taşınmazının bulunduğu bölgede götürülen hizmetler, yapı kullanma izin belgesinin alınmasından önceki tarihe ait ise de, davalı idarece, davacıya ait taşınmazın bulunduğu bölgede kanalizasyon ve içme suyu tesislerinin yapıldığı ve davacının bu hizmetten yararlandığı sabittir.

Somut olayda; her ne kadar davalı tarafından davacı taşınmazının bulunduğu bölgede götürülen hizmetler, yapı kullanma izin belgesinin alınmasından önceki tarihe ait ise de, davalı idarece, davacıya ait taşınmazın bulunduğu bölgede kanalizasyon ve içme suyu tesislerinin yapıldığı ve davacının bu hizmetten yararlandığı sabittir.

Öyle ise mahkemece; bilirkişi marifetiyle bu hizmetten yararlanan bağımsız bölümün ilk maliki olan davacının ödemekle yükümlü bulunduğu kanal katılım ve şebeke tesis bedelinin, abonelik başvuru tarihinde yürürlükte bulunan tarife hükümleri dikkate alınarak belirlenmesi suretiyle uyuşmazlığın çözümlenmesi ve sonucu dairesinde bir hüküm tesis edilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 01.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/18789, Karar No: 2010/526, Tarih: 21.01.2010

**3. Hukuk Dairesi         2009/18789 E.  ,  2010/526 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 9.000.00 TL ecrimisilin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı, 3/20 paydaşı olduğu taşınmazın, aynı miktarda pay sahibi olan davalı tarafından haksız işgal edildiğini beyanla, 2003-2007 yılları arasındaki dönem için hissesine düşen 9.000.00 TL ecrimisilin tahakkuk tarihlerinden itibaren yürütülecek faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevabında, davacının hissedar olduğunu bilmediğini, intifadan men hususunun gerçekleşmediğini beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 3.244,37 lira ecrimisilin dönem sonlarından itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte (ayrı ayrı belirterek) davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğinden; davalının dava konusu bağımsız bölümlerden bir kısmını kiraya verdiği, bir kısmını ise kendisinin kullandığı, davacının payının istediğinde ise, davalının tartışmalar çıkardığı tanık beyanlarından anlaşılmaktadır.

Ecrimisil kötü niyetli şagilin ödemekle sorumlu olduğu tazminat olup, en azı kira geliri, en çoğu ise tam gelir yoksunluğudur.

İlke olarak kira geliri üzerinden ecrimisilin belirlenmesinde, taşınmazın dava konusu dönemde, mevcut haliyle serbest koşullarda getirebileceği kira parasının, emsallerin de değerlendirilmesi suretiyle saptanması, sonraki dönemler için ise bulunan bu miktara Toptan Eşya Fiyat Endeksi ve Üretici Fiyat Endeksi tamamı yansıtılmak suretiyle bulunacak miktardan az olmamak koşuluyla bulunacak ecrimisilin hüküm altına alınması gerekir.

Somut olayda hükme esas alınan bilirkişi raporunda, emsaller gösterilmediği gibi çevredeki emsaller de resen incelenmemiştir.

Bu nedenle rapor hüküm kurmaya yeterli değildir. Mahkemece emsal kira sözleşmeleri getirtilip incelettirilmeli, yeniden oluşturulacak bilirkişi heyeti marifetiyle keşif yapılarak ilk dönem ecrimisil miktarı belirlenmeli, sonraki yıllar ise TEFE ve ÜFE artış oranı tam uygulanmak suretiyle takip eden dönemler için ecrimisil miktarı hesap edilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 21.01.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17653, Karar No: 2012/2598, Tarih: 05.03.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/17653 E.  ,  2012/2598 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun basit cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetine dair Boyabat Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 03.03.2011 gün ve 2010/299 Esas, 2011/49 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönünden etkin pişmanlık hükümlerinin düzenlendiği TCK.nın 110. maddesinde geçen “mağdurun şahsına zarar” kavramının Ceza Genel Kurulunun 26.04.2011 gün ve 2010/6-208 Esas, 2011/64 sayılı Kararında da açıklandığı üzere cinsel dokunulmazlığına yönelik davranışları da kapsadığı ve sanığın da tenha bir yere götürdüğü mağdureyi yere yatırıp onu öpmeye çalışarak basit cinsel istismar suçunu işlediği anlaşıldığından, tebliğnamede bu hususta bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiş, sanığın adli sicil kaydında yer alan Ankara 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.10.2008 tarihinde kesinleşen 09.09.2008 gün ve 2006/634 Esas, 2008/873 Karar sayılı ilamın getirtilerek, bu ilamın tekerrüre esas alınıp alınmayacağı araştırılmadan, eksik soruşturmayla hüküm kurulması aleyhe temyiz bulunmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükümlerin ONANMASINA, 05.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.