muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/5341, Karar No: 2016/6330, Tarih: 23.05.2016

**23. Ceza Dairesi         2016/5341 E.  ,  2016/6330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın doğum yapmakta olan küçük yaştaki yengesi ... kendi yeşilkartını kullandırdığı ve böylece kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık suçunu işlediği iddia olunan olayda;

Doğum esnasında kullanılan ve üzerindeki fotoğrafı değiştirilmiş bulunan yeşilkartın sanık tarafından katılana verildiğine ve bu durumun sanık tarafından bilindiğine dair dosya kapsamında sanığın mahkumiyetine yeter her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı deliller elde edilemediğinden verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 23.05.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9874, Karar No: 2015/1580, Tarih: 01.06.2015

**21. Ceza Dairesi         2015/9874 E.  ,  2015/1580 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığın temyiz isteminin sadece "mühür bozma" suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik olduğu, "elektrik enerjisi hakkında hırsızlık" suçundan kurulan beraat hükmüne ilişkin bir temyizinin olmadığı kabul edilerek yapılan incelemede;

Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü süreçte, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de Elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.04.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.04.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.02.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.03.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince, 09.05.2012 tarihli mühür bozma tutanağına konu 04.11.2011 tarihli mühürleme işlemini gerçekleştiren katılan Meram Elektrik Dağıtım A.Ş'nin mühürleme tarihinden önce 30.10.2009 tarihinde özelleştirildiği anlaşıldığından, lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan bu mühürleme işlemine aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurlarının oluşmayacağı gözetilmeden sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerle 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01.06.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18826, Karar No: 2014/1083, Tarih: 21.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/18826 E.  ,  2014/1083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/03/2013

NUMARASI : 2012/1124-2013/531

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmazlara gelir metodu esas alınarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda münavebe ürünü olarak kabul edilen buğday ve mısırın, taşınmazların bir dekarından elde edilebilecek brüt gelirinden indirilmesi gereken üretim masraflarının, Türkiye ortalaması dikkate alındığında brüt gelirin 1/3'ü oranında olması gerektiği gözetilmeden, daha fazla miktarda üretim masrafı yapıldığının kabulü ile az bedel tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/23825, Karar No: 2020/8986, Tarih: 23.09.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/23825 E.  ,  2020/8986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı ... Sanayi İhtisas Organize Sanayi Bölgesi vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı şirketler bünyesinde özel güvenlik personeli olarak çalıştığını, ... sözleşmesinin işveren tarafından haklı bir neden olmadan feshedildiğini, ücret ödemelerinin eksik yapıldığını, davacının aylık 60 saat fazla çalışma yapmasına rağmen ücretinin eksik ödendiğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, ... bayram ve genel tatil ücreti, yıpranma tazminatı ile ücret alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ...Ş. vekili, davacının ücretlerinin bordroda gösterildiğini, davacının 20.03.2015 tarihinden sonra vardiya amirine haber vermeksizin hiçbir mazeret göstermeksizin ve haklı bir sebep olmaksızın yeni görev yerine gitmediğini, bu nedenle ... akdinin haklı olarak feshedildiğini, davalı işyerinde çalışmanın vardiyalı sisteme dayalı olduğunu beyan ederek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Diğer davalı ... Sanayi İhtisas Organize Sanayi Bölgesi vekili, davacının yarı resmi nitelikteki kurumun çalışanı olmayıp diğer davalının işçisi olduğunu, davacının davalıya ait işyerinde 15.10.2014 tarihinde işe başladığını, bu tarihten önceki döneme ilişkin alacaklardan sorumlu olmasının mümkün olmadığını savunarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz :

Kararı, davalı ... Sanayi İhtisas Organize Sanayi Bölgesi vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz :

Kararı, davalı ... Sanayi İhtisas Organize Sanayi Bölgesi vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Somut olayda, davacının bir kısım işçilik alacaklarının davalılardan müştereken müteselsilen tahsiline dair hüküm kurulmuştur. Ancak davaya ilişkin UYAP kayıtlarının incelenmesinde davacının UYAP sistemi üzerinden sunmuş olduğu (e-imzalı) 14.01.2016 tarihli dilekçesinde, “davalılardan ... Sanayi İhtisas Organize Sanayi Bölgesi hakkındaki davasından vekalet ücreti talep edilmemek kaydıyla vazgeçtiklerini” beyan ettiği ve bu beyanı içeren dilekçenin davalı tarafa tebliğini talep ettiği görülmektedir. Mahkemece davacının bu dilekçesi üzerinde durulmadığı, bu dilekçe yokmuş gibi sonuca gidildiği anlaşılmaktadır. Davacı vekilinin, yargılamanın devamı sırasında sunduğu dilekçe ve içeriği ile ilgili herhangi bir değerlendirme yapılmadan hüküm tesis edilmesi hatalıdır. Davacının UYAP sisteminde kayıtlı 14.01.2016 tarihli dilekçesi değerlendirilmeli, oluşacak sonuca göre davanın esasına yönelik olarak karar verilmelidir. Yargılama sırasında sunulan ve davacının vazgeçme beyanını içeren imzalı dilekçe ile ilgili herhangi bir değerlendirme yapılmamış olması hatalı olup, kararın bu sebeple bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.09.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/28591, Karar No: 2025/403, Tarih: 13.01.2025

**7. Ceza Dairesi         2021/28591 E.  ,  2025/403 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/87 E., 2016/166 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmî ret, kısmî bozma

Şikâyetçi ... vekilinin temyiz isteği yönünden; suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre suçtan doğrudan zarar görmeyen Tarım ve Orman Bakanlığının davaya katılma ve hükmü temyize yetkisinin bulunmadığı anlaşılmıştır.

Suçtan zarar gören vekilinin temyiz istemi yönünden; sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar gören Gümrük İdaresinin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I- Şikâyetçi ... Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliği itibarıyla suçtan doğrudan zarar görmeyen Tarım ve Orman Bakanlığının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 237/1. maddesi uyarınca kamu davasında katılan sıfatının ve aynı Kanun’un 260/1. maddesi gereği hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı cihetle, ... vekilinin temyiz isteğinin 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 317. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

II- Suçtan Zarar Gören Gümrük İdaresi Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden;

1. 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet suçundan doğrudan doğruya zarar gören ve davaya katılma ... bulunan Gümrük İdaresi yargılamadan haberdar edilmeksizin yokluğunda hüküm kurulmak suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 233 ve 234. maddelerine aykırı davranılması,

2.Sanığa ait iş yerinde usul ve kanuna uygun olarak yapılan aramada masa çekmecesi içinde 7 paket, iş yeri karşısında park halinde bulunan aracında siyah çöp poşetleri içerisinde ise 140 paket gümrük kaçağı sigara ele geçirilmesi şeklinde gerçekleşen olayda; aramaya konu yerin sanığa ait ticarî mahiyette iş yeri olması, ihbar tutanağı, sigaraların ele geçirildiği yer ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde sanığın müsnet suçtan mahkûmiyeti yerine suçtan kurtulmaya yönelik beyanına itibar edilerek beraatine hükmedilmesi,

3.Suç konusu kaçak sigaraların müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

Açıklanan nedenlerle, suçtan zarar gören Gümrük İdaresi vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, 13.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/15828, Karar No: 2021/1806, Tarih: 25.01.2021

**(Kapatılan)3. Ceza Dairesi         2020/15828 E.  ,  2021/1806 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Görevi yaptırmamak için direnme, görevli memura hakaret, kasten yaralama

HÜKÜMLER : Beraatlere, ceza verilmesine yer olmadığına dair

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Olay tarihi ve zaman diliminde Şeyh Mahallesi, Naipler Sokakta meskun mahalde silah atılması olayı ile ilgili olarak, telsiz anonsu ile olayı araştırmak için olay yerine gelen polis memurları ... ve ...'ün sokakta araştırma yaparken sanığın aracının yanına gelikleri, sanığı bulundukları yere çağırdıkları, sanığın aracının yanına geldiğinde müştekilerin polis memuru olduğunu bildirmelerine rağmen onlara yönelik "lan amcık ağızlılar, araç benim siz kimsiniz, sizin Allahınızı, kitabınızı sinkaf ederim, lan orospu çocukları, o araca dokunursanız sizi gebertirim" şeklinde müştekilere görevlerinden dolayı alenen hakaret ve tehditte bulunduğu, müştekilerin sanığı yasal işlem yapmak üzere kolundan tutarak araca bindirmek istedikleri, bu esnada sanığın cebir ile karşılık vererek müştekilere yumruk attığı, bu yumruk neticesinde müşteki Necdet'i basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek ve hayati fonksiyonlarını hafif (1.) derecede etkileyecek nitelikte kemik kırığı oluşacak şekilde, müşteki Fahrettin'i ise basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladığı, bu haliyle sanığın birden fazla görevliye karşı görevlerini yaptırmamak için cebir ve tehdit ile zincirleme şekilde etkin direnmede bulunduğu, ayrıca zincirleme şekilde görevlerinden dolayı alenen hakaret ettiği, yine sanığın müşteki Necdet'e yönelik eyleminin nitelikli kasten yaralama kapsamında bulunduğu, tüm dosya kapsamındaki delillere göre, sanığa atılı suçların unsurlarının oluştuğu, bu nedenle müşteki polis memurlarının olay tarihinde görevli olduklarına ilişkin görev belgelerinin dosyaya getirtilmesi yönündeki eksiklik te giderilerek, sanığın üzerine atılı suçlardan mahkumiyetlerine karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde kararlar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 25.01.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27274, Karar No: 2018/23870, Tarih: 21.12.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/27274 E.  ,  2018/23870 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili özetle; müvekkilinin 22.07.2007-06.07.2012 tarihleri arasında davalı işyerinde ...şefi ve kalıphane sorumlusu olarak çalıştığını, son ücretinin 2.205,00 TL. brüt olduğunu, davalı işverenin davacıya bir çok kere diğer arkadaşlarının önünde iş akdini kendi iradesiyle sona erdirmesi amacıyla ağır şekilde hakaretlerde bulunduğunu, son olarak 06.07.2012 tarihinde işverenin odasında görüşme yaptıklarını, davalı işyerinde fazla mesai yapıldığını ve fazla mesai ücretlerinin ödenmediğini, son yılın yıllık izninin kullandırılmadığını ve ücretinin de ödenmediğini, Temmuz ayına ait 6 günlük ücretinin ödenmediğini, davacının iş akdinin haksız şekilde feshedildiğini iddia ederek; bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının çeşitli mizansenler oluşturarak devamsızlık yapmak suretiyle kendi isteğiyle başka bir firmada çalışmak amacıyla işten ayrıldığını, bu sebeple kıdem ve ihbar tazminatı ödenmediğini, fazla mesai olmadığı için fazla mesai ücreti ve ücret alacağının bulunmadığını, iş akdinin devamsızlık sebebiyle fesh edildiğini, davacının 14 günlük ve toplam 560,00 TL.lik son yılın yıllık izin ücreti alacağı olduğunu kabul ettiklerini, bu miktarın davadan sonra 04.09.2012’de davacının banka hesabına gönderildiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir

2- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

2- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanunu'nun 63. maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (on bir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta, davacı fazla mesai ücreti talebinde bulunmuş, mahkemece davacının cumartesi günlerinde 08:00-13:30 arası ara dinlenme vermeden çalıştığı ve bu şekilde davacının haftalık 30 dakika fazla mesai yaptığı kabul edilmiştir. Yukarıdaki ilke kararına göre davacının Cumartesi çalışmalarında 30 dakika ara dinlenmesi verdiği kabul edildiğinde davacının haftalık çalışma süresinin yasal 45 saatlik çalışma süresini aşmadığı anlaşılmakla davacının fazla mesai ücreti talebinin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21/12/2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/549, Karar No: 2022/1805, Tarih: 03.03.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/549 E.  ,  2022/1805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen itirazın iptali davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına dair verilen karara, ilk derece mahkemesince uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, ilk derece mahkemesince uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın 6100 sayılı HMK’nin 370/1 maddesi uyarınca ONANMASINA, 5.366,20 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 03/03/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.