muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/4332, Karar No: 2021/1510, Tarih: 19.01.2021

3-İşçiye işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır. Ara dinlenmesi 4857 sayılı İş Kanununun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. 4857 sayılı İş Kanununun 63. maddesi hükmüne göre günlük çalışma süresi 11 saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok 11 saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde 11 saate kadar olan çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saat ve daha fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi halinde bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz. Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/ 35281 E, 2008/ 30985 K.). İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3. maddesinin 2. fıkrasında, ara dinlenmelerinin ilkim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Adı geçen yönetmeliğin 3. maddesinin 1. fıkrasında da ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır

.HD. 17.11.2008 gün 2007/ 35281 E, 2008/ 30985 K.). İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3. maddesinin 2. fıkrasında, ara dinlenmelerinin ilkim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Adı geçen yönetmeliğin 3. maddesinin 1. fıkrasında da ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır. Somut olayda; hükme esas alınan bilirkişi raporunda tanık anlatımlarına dayalı olarak davacının günlük 15 dakika ara dinlenmesi ile çalıştığı kabul edilip fazla çalışma süresi buna göre hesaplanmıştır. Burada davacının günlük fiili çalışmasının ise 12 saatin üzerinde olduğu kabul edilmiştir. Bu çalışma süresi ile yapılan işin niteliği dikkate alındığında sadece davacı tanık anlatımlarından hareketle 15 dakika ara dinleme yaptığının kabulü dosya içeriğine göre yerinde değildir. Dosyada bu anlatımları destekleyen başkaca delil de bulunmamaktadır. Hal böyle iken 1,5 saat yerine 15 dakika ara dinlenme süresine göre fazla çalışma hesabı isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.SONUÇ:Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ve bu karara karşı istinaf başvurusunu esastan reddeden Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin ise kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.01.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14337, Karar No: 2013/188, Tarih: 14.01.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/14337 E.  ,  2013/188 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suç tarihi olan 13.10.2004’ten temyiz inceleme gününe kadar 765 sayılı TCK’nın 102/4 ve 104/2 maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımının dolduğu anlaşıldığından; 5320 sayılı Kanun’un 8/1.maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’un 321.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı kanunun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak 5271 sayılı CMK’nın 223/8.maddesi gereğince sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 14.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3328, Karar No: 2014/11692, Tarih: 29.05.2014

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/3328 E.  ,  2014/11692 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici Sebeplere ve özellikle davacı temizlik işçisi ise de önceden davalı çalışanı olup sonradan alt işveren ilişkisi kurulduğuna göre davalı vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, davalı harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,29.5.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5615, Karar No: 2017/8642, Tarih: 21.09.2017

**2. Ceza Dairesi         2015/5615 E.  ,  2017/8642 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Konut dokunulmazlığının ihlali suçunun birden fazla kişi tarafından birlikte işlendiğinin anlaşılması karşısında, sanıklara verilen cezanın 5237 sayılı TCK'nın 119/1-c maddesi uyarınca artırılması gerektiğinin gözetilmemesi; adli sicil kaydına göre, tekerrüre esas teşkil eden mahkumiyeti bulunan sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nın 58/6-7. maddesi uyarınca, mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve mükerrir hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

2-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Adli sicil kaydına göre, tekerrüre esas teşkil eden mahkumiyeti bulunan sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nın 58/6-7. maddesi uyarınca, mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve mükerrir hakkında

cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın müştekiye ait ikametin giriş kapısı kilit göbeğini kırarak ikametten hırsızlık yapması şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek aynı Kanun'un 142/2-d maddesi ile uygulama yapılarak fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 21/09/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4684, Karar No: 2020/10589, Tarih: 01.12.2020

**5. Hukuk Dairesi         2020/4684 E.  ,  2020/10589 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesinin 4. Hukuk Dairesince uyulan bozma kararı gereğince istinaf isteminin kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun kabulu ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca kabulu ile yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına dair verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı idare vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan yerinde değildir. Ancak;

Dosya içindeki bilgi ve belgelerden idarece fazla yatırılan bedelin davalılarca bankadan çekilmediği anlaşıldığından, fazla yatan bedelin çekilmesine kadar varsa işlemiş olan nemalarıyla birlikte davacı idareye iadesi kararı verilmesi ile yetinilmesi gerekirken fazladan davalılardan alınarak davacı idareye verilmesine dair infazda tereddüte yol açacak şekilde hüküm kurulması,

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden;

... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesinin 2020/5-188 E. - K. sayılı gerekçeli kararının hüküm fıkrasının,

1)7. bendinin tümü ile hükümden çıkarılmasına,

2)8. bendinde yazılı (bedelin) kelimesinden sonra gelen (davacıya iadesine) kelimelerinin çıkarılmasına, yerine (çekilmesine kadar varsa işlemiş nemalarıyla birlite davacı idareye iadesine) kelimelerinin yazılmasına,

Hükmün böylece HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nun 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 01/12/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9245, Karar No: 2012/5408, Tarih: 23.02.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/9245 E.  ,  2012/5408 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak;

5237 sayılı TCK.nda cezaların içtimaına dair bir düzenleme bulunmadığı gözetilmeden, hapisten çevrilen para cezası ile doğrudan verilen para cezasının toplan- ması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından, hapis cezasından çevrilen ve doğrudan verilen para cezalarının içtimaına ilişkin bölünüm çıkarılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 23.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8886, Karar No: 2011/10215, Tarih: 07.07.2011

**3. Ceza Dairesi         2011/8886 E.  ,  2011/10215 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi olan 30.04.2003 tarihi ile inceleme tarihi arasında 765 Sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2 maddelerinde öngörülen zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş bulunduğunun anlaşılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan bozma üzerine verilen hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA ve gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle sanık hakkında açılan kamu davasının CMUK'nun 322/1. ve CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, yediemine alınan emvalin istirdatı kabil olmak üzere Orman İdaresine bırakılmasına, balta ve canlı nakil vasıtasının sahibine iadesine, 07.07.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17915, Karar No: 2024/3582, Tarih: 22.05.2024

**8. Hukuk Dairesi         2021/17915 E.  ,  2024/3582 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2017/3 E., 2020/25 K.

KARAR : Davanın kısmen kabulüne ve kısmen reddine

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen karar, yapılan temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesince bozulmuştur.

İlk Derece Mahkemesince, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne ve kısmen reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı, davalı ... İdaresi vekili ve davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

İlk Derece Mahkemesinin vermiş olduğu önceki karar, Yargıtay tarafından bozulmuş olup hükmüne uyulan bozma ilamında özetle; " 3402 sayılı Kadastro Kanununun 4/3 maddesinde yer alan, ' bu çalışmalara muhtar ve bilirkişilerin katılmaması halinde çalışmalar re'sen devam ettirilir ' ve 27/5 inci maddesinde yer alan 'Hakim usul ve şekle ilişkin eksiklikler sebebiyle tutanakları Kadastro Müdürlüğüne iade edemez' yasal düzenlemeleri karşısında, muhtar ve bilirkişilerin düzenlenen kadastro çalışmalarına katılmamaları ve kadastro tutanağını imzalamamaları şeklindeki usul ve şekle ilişkin eksikliğe dayanılarak dosyanın Kadastro Müdürlüğüne iadesi şeklinde karar verilmesinin kanuna aykırı olduğu açıklanarak, işin esasına girilmesi ve oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi " gereğine değinilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda; " yapılan keşif ve alınan bilirkişi raporları doğrultusunda dava konusu taşınmazların (101 ada 26 parsel hariç) orman veya orman içi açıklık olmadığının ve mahalli bilirkişi ve tanık beyanları ile ziraat bilirkişi raporunda dava konusu taşınmazların tarım arazisi olarak kullanıldığının anlaşıldığı " gerekçesiyle, davacının davasının kısmen kabulüne ve kısmen reddine, dava konusu Sivas ili Suşehri ilçesi ... Köyü 101 ada 17, 18, 19, 22, 27 ve 28 parsel sayılı taşınmazlara ilişkin kadastro tespitlerinin iptali ile taşınmazların kadastro tutanağındaki aynı yüz ölçüm ve tarla vasfıyla mahkemece bu dosyada düzenlenen "muris ... 'nun 22.12.2020 tarihli veraset ilamındaki" mirasçıları adına miras payları oranında tapuya kayıt ve tesciline, dava konusu Sivas ili Suşehri ilçesi ... Köyü 101 ada 18 parsel sayılı taşınmazın fen bilirkişisi ... tarafından düzenlenen 21.08.2020 hâkim havale tarihli bilirkişi raporuna ekli krokide "Talep Edilen Alan" olarak gösterilen 10.015.43 m2'lik kısmın tarla vasfıyla, mahkemece bu dosyada düzenlenen "muris ...'nun 22.12.2020 tarihli veraset ilamındaki" mirasçıları adına miras payları oranında tapuya kayıt ve tesciline, geriye kalan alandan "feragat edilen alan-1" olarak gösterilen 3.509.37 m2 yerin ham toprak vasfıyla "feragat edilen alan-2" olarak ile gösterilen 4.101.46 m2 yerin ham toprak vasfıyla Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline, dava konusu Sivas ili Suşehri ilçesi Kekeç Köyü 101 ada 22 parsel sayılı taşınmazın fen bilirkişisi ... tarafından düzenlenen 21.08.2020 hâkim havale tarihli bilirkişi raporuna ekli krokide "Talep Edilen Alan" olarak gösterilen 970.96 m2'lik kısmın tarla vasfıyla, mahkemece bu dosyada düzenlenen "muris ... 'nun 22.12.2020 tarihli veraset ilamındaki" mirasçıları adına miras payları oranında tapuya kayıt ve tesciline geriye kalan ve "feragat edilen alan" olarak gösterilen 6.326.77 m2 yerin ham toprak vasfıyla Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline, dava konusu Sivas ili Suşehri ilçesi ... Köyü 101 ada 26 parselin tespit gibi orman vasfıyla Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili ve davalı ... İdaresi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, yazılı şekilde karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve incelemenin hüküm vermek için yeterli olmadığı anlaşılmaktadır.

İlk Derece Mahkemesince, yazılı şekilde karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve incelemenin hüküm vermek için yeterli olmadığı anlaşılmaktadır.

Şöyle ki; dava konusu taşınmazların bulunduğu yörede 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) 4 üncü maddesinin 5304 sayılı Kadastro Kanununda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'la (5304 sayılı Kanun) değişik 3 üncü maddesi kapsamında yapılmış orman kadastrosunun mevcut olduğu anlaşılmaktadır. Buna göre, dosya kapsamında ilk kez bozma sonrasında yapılan keşifte 1 fen, 1 orman ve 1 ziraat mühendisi bilirkişisi ile keşfe gidilmiş olup orman mühendisi bilirkişisi raporunda, en eski tarihli olduğu belirtilen 1979 yılı memleket haritası ve 1973 yılı hava fotoğrafı üzerinde inceleme yapıldığı, 26 parselin orman sayılan yerlerden olduğu, dava konusu 17, 18, 19, 22, 27 ve 28 parsel sayılı taşınmazların ise orman sayılmayan yerlerden olduğu, 17, 18 ve 22 parsellerin % 40 - 50 eğime sahip olup otlarla kaplı oldukları, üzerilerinde hiç bir toprak işlemesinin bulunmadığı, 19 parsel sayılı taşınmazın % 40 - 50 eğime sahip olup üzerinde söğüt ve kavak ağaçları bulunduğu, 26 parsel sayılı taşınmazın kısmen fasulye, kısmen ceviz ve söğüt ağaçları ile kaplı olup % 6 - 10 eğime sahip olduğu, 27 parsel sayılı taşınmazın üzerinde ceviz ağaçları bulunduğu ve % 4 - 6 eğime sahip olduğu, 28 parsel sayılı taşınmazın ise kısmen sebze, kısmen otlarla kaplı olduğu ve üzerinde meyve ağaçlarının bulunduğu %10 eğime sahip olduğu belirtilmiş olup, 1979 tarihli memleket haritası üzerindeki çakıştırmada, taşınmazların çok ufak gösterildiği ve büyük çoğunluğunun yeşil alanda kaldığı, 1973 yılı hava fotoğrafında ise taşınmazların kısmen açık kısmen koyu alanda gösterildiği, ancak söz konusu koyulukların ne anlama geldiği açıklanmaksızın taşınmazların hali hazırdaki durumlarını açıklar şekilde rapor verildiği, memleket haritası ile hava fotoğrafları arasındaki farkın neden kaynaklandığının da net bir şekilde açıklığa kavuşturulmadığı, her ne kadar memleket haritasının hatalı olabileceği belirtilmiş ise de taşınmazlar üzerinde ormanlık alan rumuzunun bulunmasının nedeninin açıklanmadığı, ara karar üzerine aldırılan jeodezi bilirkişi raporunda ise en eski tarihli olarak 1956 yılı hava fotoğrafı bulunduğunun bildirildiği, ancak orman bilirkişisince en eski tarihli olarak 1973 yılı hava fotoğrafı üzerinde inceleme yapıldığı tespit edilmiştir.

Ayrıca, 21.08.2020 tarihli harita mühendisi bilirkişisi raporunda, dava konusu 19 parsel sayılı taşınmasın dört tarafı 104 ada 1 ve 104 ada 20 sayılı orman parselleri ile çevrili olarak gösterilmesine rağmen, taşınmazın orman içi açıklık niteliğinde olup olmadığı değerlendirilmemiş ve ziraat bilirkişi raporunda da, dava konusu 101 ada 17, 18, 19 ve 22 parsel sayılı taşınmazların, ekilmemiş mera otları ve çalı formunda ağaçlarla kaplı, % 40 - 50 eğime sahip oldukları, 18 parsel sayılı taşınmazın üzerinde 1 adet 25 - 30 yaşlarında ceviz ağacı, 19 parsel sayılı taşınmazın üzerinde 40 yaş üzeri 30 adet kavak ağacı, 8 adet söğüt ağacı bulunduğu, 26 parsel sayılı taşınmazın üzerinde kısmen fasulye, kısmen de pırasa ve patates ekili olduğu, % 6 - 8 eğime sahip olup üzerinde 15 adet 40 yaş üzeri söğüt ağacı ve 25 - 30 yaşlarında ceviz ağacı bulunduğu, 27 parselin teraslama yapılmış ve mera otları ve çalı formunda ağaçlarla kaplı halde olduğu, % 4 - 6 eğime sahip olup üzerinde 10 adet 8 - 10 yaşlarında ceviz ağacı bulunduğu, 28 parselin ise teraslama yapılmış ve kısmen fasulye ekili halde olduğu, % 10 eğime sahip olup üzerinde 7 adet 40 yaş üzerinde söğüt, 2 adet erik, 4 adet elma ve 5 adet ceviz ağacı bulunduğu belirtilmesine rağmen, taşınmazların evveliyatları itibariyle imar - ihya gerektiren yerlerden olup olmadıkları ve imar - ihyaya muhtaç yerlerden olmaları halinde imar - ihya edilip edilmedikleri, imar - ihya edilmişlerse imar - ihyanın hangi tarihte başladığı ve ne zaman tamamlandığı ve ayrıca taşınmazlar üzerinde sürdürüldüğü ileri sürülen zilyetliğin ne kadar zamandır ve hangi tasarruflarla sürdürüldüğü hususlarında herhangi bir değerlendirmeye yer verilmemiştir.

Bununla birlikte, keşfe katılmayan jeodezi ve fotogrametri uzmanı bilirkişiden aldırılan raporda, 1956, 1973 ve 2004 yılı hava fotoğrafları ile 2012 yılı ortofoto üzerinde inceleme yapıldığı ve buna göre, dava konusu 17 ve 18 parsel sayılı taşınmazların tarım arazisi vasfında oldukları, orman toprağı olmadıkları; 19 parsel sayılı taşınmazların 1956 ve 1973 yıllarında tarım arazisi vasfında olduğu, 2004 ve 2012 yıllarında kullanılmadığı; 22 parsel sayılı taşınmazın kuzey ve güney sınırının belirgin olduğu ve orman arazisi dışında bulunduğu; 26 parsel sayılı taşınmazın orman vasfında olup içinde orman ağacının yoğunlukta olduğu; 27 parsel sayılı taşınmazın orman dışında, kuzey ve batısının belirgin, güney ve doğusunun belirgin olmamakla birlikte tarım arazisi olarak kullanıldığı; 28 parsel sayılı taşınmazın ise, güney ve batı sınırının belirgin, kuzey ve doğu sınırının belirgin olmamakla birlikte tarım arazisi olduğu belirtilmiş ise de, bu raporda, en eski tarihli hava fotoğrafı üzerinde görünen koyulukların ne olduğu ve neden kaynaklandığı net bir şekilde açıklanmamış ve ayrıca zilyetlik ve imar - ihya yönünden tespit tarihinden (2007 yılından) geriye doğru 15 - 20 - 25 yıl öncesine ait hava fotoğrafları üzerinde hiç bir inceleme yapılmamıştır.