muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/13327, Karar No: 2012/4222, Tarih: 11.04.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/13327 E.  ,  2012/4222 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan sanık ... yapılan yargılaması sonunda atılı suçtan mahkûmiyetine dair Düzce Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 09.06.2009 gün ve 2007/207 Esas, 2009/180 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, mağduru eliyle tutarak evin içerisine çekmeye çalışmak şeklindeki eyleminden dolayı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan zamanaşımı süresi içerisinde her zaman kamu davası açılması mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11.05.2010 gün ve 2010/4-110 sayılı Kararına ve Adli Tıp Kurumu Kanununun 7 ve 23. maddelerine göre, suç tarihinde çocuk olduğu anlaşılan mağdurenin muayenesi ve hakkındaki raporun düzenlenmesi sırasında, inceleme konusunun uzmanı olan çocuk psikiyatrisi uzmanı bulundurularak beden veya ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususunda rapor alınması gerekirken, usulüne uygun teşekkül etmeyen Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun düzenlediği rapora itibar edilerek hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,11.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15333, Karar No: 2016/12494, Tarih: 09.11.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/15333 E.  ,  2016/12494 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : Beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili, o yer Cumhuriyet Savcısı ve üst yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Müştekinin 09/07/2013 tarihli duruşmada, davaya katılma talebinde bulunmasına rağmen, Mahkemece usulüne uygun şekilde bir karar verilmemiş ise de, CMK'nın 260/1. maddesi uyarınca müştekinin hükmü temyize hak ve yetkisi olduğu, suçtan doğrudan zarar gördüğü anlaşılan ve hükmü temyiz etmek suretiyle katılma iradesini ortaya koyan müştekinin CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca davaya katılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekili, o yer Cumhuriyet Savcısı ve üst yer Cumhuriyet Savcısının sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Katılanın sevk ve idaresindeki motosikleti ile seyrettiği esnada, sanığın da aynı cadde üzerinde sevk ve idaresindeki otomobili ile karşı istikametten geldiği, her iki aracın da sollama amacıyla hareket ettiği, katılanın önünde seyreden tırın görüş alanını kapattığı buna rağmen görmediği yolda sollama yapmaya çalıştığı esnada meydana gelen maddi hasarlı ve yaralamalı kaza sebebiyle katılanın basit tıbbi bir müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olmayan şekilde yaralandığı ve hayati fonksiyonlarını 5. derece etkileyecek nitelikte vücudunda kemik kırığının oluştuğu olayda;

1) Trafik kazası tespit tutanağında ve katılan ile sanığın huzurunda yapılan keşfe dayalı olarak hazırlanan 30/07/2013 tarihli bilirkişi raporunda, sanığın hız sınırına riayet etmediğinden tali kusurlu olduğunun belirtildiği anlaşılmakla, sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurulması gerektiği halde, “katılanın asli kusurlu” olduğundan bahisle, yasal ve yerinde olmayan gerekçelerle beraat kararı verilmesi,

2) Kararın delillerin değerlendirilmesi ve gerekçe kısmında, “adli tıp raporundan anlaşılacağı üzere, kazanın oluşumunda müştekinin asli kusurlu olduğu, sanığın süratini ayarlamaması nedeniyle tali kusurlu olduğu anlaşılmış olup” açıklamalarına yer verildikten sonra “sanık her ne kadar tali kusurlu olsa da, bundan sorumlu tutulamayacağı, aksi durumun hakkaniyete aykırı olacağı” ifadeleri ile gerekçe kısmında çelişki oluşturulması, hüküm kısmında da “sanığın meydana gelen olayda taksirinin bulunmadığı anlaşılmakla” denilerek hüküm ile gerekçenin karıştırılarak yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin, o yer Cumhuriyet savcısı ve üst yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 09.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13622, Karar No: 2012/14615, Tarih: 20.12.2012

**14. Hukuk Dairesi         2012/13622 E.  ,  2012/14615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 25.06.2010 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi ve tazminat istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 15.05.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ve davalı vekilleri tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, maliki olduğu 185 ada 16 parsel sayılı taşınmazının kuzeyinde bulunan yola davalının kanal açmak suretiyle müdahale ettiğini ileri sürerek yola elatmanın önlenmesini ve tazminat istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile 5.320 TL tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Hükmü, davacı ve davalı vekilleri temyiz etmişlerdir.

6100 sayılı HMK’nun 297/2 maddesi gereğince; hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.

Bunların yanında hakim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir. (HMK m.26/1)

Somut olayda, davacı dava dilekçesinde davalının, kanal açmak suretiyle yola müdahalede bulunduğu belirterek elatmanın önlenmesini ve tazminat talep etmiş, mahkemece davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne karar verilmiş, elatmanın önlenmesi talebi hakkında ise hüküm kurulmamıştır. Davacının

elatmanın önlenmesi talebi olduğu halde 6100 sayılı HMK'nun 26. maddesine aykırı biçimde bu talebi hakkında olumlu veya olumsuz bir hüküm kurulmamış olması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırılan harcın istek halinde iadesine, 20.12.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6701, Karar No: 2012/7900, Tarih: 13.11.2012

**7. Hukuk Dairesi         2012/6701 E.  ,  2012/7900 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün BOZULMASINA ilişkin olarak daireden verilen 10.05.2012 gün ve 2012/381-3360 E.K. sayılı ilamın karar düzeltme yoluyla incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Karar düzeltme nedeni olarak ileri sürülen yönler daire kararında gerekçesi gösterilmek suretiyle karşılanmıştır. Düzeltilmesi istenilen karar, dosya içeriğine, usul ve kanuna uygundur. Bu nedenlerle, yerinde olmayan karar düzeltme isteğinin Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440. maddesi gereğince REDDİNE, aynı kanunun 442.maddesi hükmünce 203,00 TL para cezasının karar düzeltme isteğinde bulunan davacı ...'ten alınmasına, red harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 13.11.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/29115, Karar No: 2019/12133, Tarih: 03.10.2019

**19. Ceza Dairesi         2019/29115 E.  ,  2019/12133 K.**

**"İçtihat Metni"**

1111 sayılı Askerlik Kanunu’na aykırı davranmak eyleminden dolayı kabahatli ... hakkında 22.337,00 Türk lirası idarî para cezası uygulanmasına dair Saraydüzü Kaymakamlığı İlçe İdare Kurulu'nun 31/05/2017 tarihli ve 1465 esas, 30 sayılı idarî para cezası karar tutanağına karşı yapılan başvurunun reddine ilişkin Boyabat Sulh Ceza Hâkimliğinin 05/12/2018 tarihli ve 2018/613 değişik iş sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine dair mercii Sinop Sulh Ceza Hâkimliğinin 17/12/2018 tarihli ve 2018/1769 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 18/04/2019 gün ve 94660652-105-57-517-2019-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03/05/2019 gün ve 2019/43942 sayılı ihbarnamesi ile dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre; sevk edildiği Gülhane Askeri Tıp Akademisi Komutanlığının 11/04/2006 tarihli raporu ile muteriz hakkında "kilo fazlalığı" gerekçesiyle ertesi yıla bırakma kararının alındığı ancak mûterizin ertesi sene gerekli muayeneyi yaptırmadığı gerekçesiyle hakkında uygulanan idarî para cezası tutanağının usûl ve yasaya uygun olduğundan başvurunun reddine karar verilmiş ise de; Ümraniye Eğitim ve Araştırma Hastahanesi tarafından düzenlenen 09/10/2018 tarihli ön bildirim raporunda "hidrosel, insüline bağımlı olmayan diabetus mellitus ve obezite" teşhisi ile "askerliğe elverişli değildir" şeklinde resmî rapor düzenlendiği, dolayısıyla anılan rahatsızlıklarının, yoklama kaçağı kaldığı dönemde de devam edip etmediğini belirlemek amacıyla mûterizin daha önce bu rahatsızlıklardan tedavi görüp görmediğine ilişkin belgeler temin edilip, rahatsızlıklarının yoklama kaçağı kaldığı dönemi kapsayıp kapsamadığı tespit edildikten sonra, askerliğe elverişlilik durumu hakkında bir değerlendirme yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, itirazın bu yönden kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Yukarıda açıklanan gerekçelerle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Sinop Sulh Ceza Hâkimliğinin 17/12/2018 tarihli ve 2018/1769 değişik iş sayılı kararının CMK’nin 309/4. maddesi uyarınca kanun yararına BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine, 03/10/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/41, Karar No: 2021/317, Tarih: 19.01.2021

**12. Ceza Dairesi         2020/41 E.  ,  2021/317 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : CMK'nın 223/2-a-e maddesi uyarınca beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

17/04/2015 olan suç tarihi gerekçeli karar başlığına 08/05/2015 olarak yazılmış ise de; bu husus mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası kabul edilmiştir.

Sanığın idaresindeki araçla yerleşim yeri içi iki şeritli tek yönlü yolda sol şeritte seyir halinde iken, dört yönlü ışık kontrollü kavşağa geldiğinde, tek yönlü trafik akışının olduğu sağdaki sokaktan ters yönden çıkış yaparak kavşakta sola dönüş yapmaya çalışan katılanın idaresindeki motosiklete çarpması neticesinde, katılanın vücudunda kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığı olayda, dosya kapsamından sanığın kavşağa kırmızı ışıkta giriş yapmak suretiyle katılanın yaralanmasına neden olduğuna ilişkin her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği anlaşılmakla, sanığın beraatine ilişkin yerel mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre katılan vekilinin sanığın kırmızı ışıkta geçiş yaptığı, katılanın sağdaki sokaktan çıkmadığı, sanıkla aynı istikamette giderken kavşakta sola dönüş yapmak istediğine ilişkin ve sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Mahkemece yüklenen suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmadığından CMK'nın 223/2-e.maddesi uyarınca beraat kararı verilmesi gerekirken, ayrıca uygulama yeri bulunmayan CMK'nın 223/2-a maddesi uyarınca da beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün 1.nolu bendinin 2.fıkrasındaki "CMK'nın 223/2-a-e. maddesi" ibaresi çıkarılarak yerine ''CMK'nın 223/2-e. maddesi'' ibaresinin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19/01/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6155, Karar No: 2010/2993, Tarih: 03.06.2010

**8. Hukuk Dairesi         2009/6155 E.  ,  2010/2993 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Katkı Payı Alacağı

... ile ... aralarındaki katkı payı alacağı davasının kısmen kabulüne ve kısmen reddine dair Küçükçekmece 2. Aile Mahkemesinden verilen 24.07.2009 gün ve 1/953 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, 10.1.2007 günlü dilekçesiyle vekil edenine ait malların aynen iadesi, bunun mümkün olmaması halinde 41.500 YTL olan bedellerinin faiziyle birlikte ödenmesine, edinilmiş mal olan... plakalı aracın ½ mülkiyetinin vekil edenine ait olması nedeniyle bedelinin ½ sinin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili 16.2.2007 günlü cevap dilekçesinde; belirtilen ziynet eşyalarının davacı tarafından evden ayrılmadan önce yanında götürdüğünü, kalan hiçbir ziynet eşyasının olmadığını, bu nedenle ziynet eşyalarına ilişkin davanın esastan reddine, dava dilekçesinde şahsi eşyaları ile ev ve ziynet eşyaları olarak nitelendirilen eşyaların vekil edeninin evinde olduğunu, istendiği zaman vekil edeninin bu eşyaları iadeye hazır bulunduğunu, aracın evlilik tarihinden önce alındığını, bu nedenle davacının bir katkısının bulunmadığını açıklayarak araca ilişkin davanın da reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, 19 adet 22 ayar bilezik, set takımı, 38 adet çeyrek altın, bir adet tam altının aynen davacı tarafa iadesine, bu mümkün olmadığı taktirde toplam bedelleri olan 8860 TL nin, hüküm fıkrasının iki nolu bendinde belirtilen cins ve bedelleri yazılı ev ve çeyiz eşyaları ile şahsi eşyaların aynen davacıya teslimine, mümkün olmadığı takdirde bedelleri olan 10.550 TL nin karar tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalı taraftan tahsili ile davacı tarafa ödenmesine, araçla ilgili mülkiyete ilişkin isteğin reddine, bir kısım ödemelerin evlilik birliği içinde yapılmış olması nedeniyle ve bu ödemelerin %46.30’u edinilmiş mallardan karşılandığı gözetilerek davacı yararına 4352 TL edinilmiş maldan tesbit edilen alacağın davalıdan tahsiline ve davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin isteğin reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı vekili tarafından araç, eksik eşyalar ve vekil edeninin aldığı kıdem tazminatı ve vekalet ücreti bakımından, davalı vekili ise, araç ve ziynet eşyaları yönünden temyiz edilmiştir.Dava, TMK. nun 218, 219, 231 ve 226/1. maddeleri gereğince açılan edinilmiş mallara katılma alacağının tahsili ile ev, çeyiz, ziynet ve şahsi eşyaların aynen iadesine, mümkün olmadığı taktirde bedellerinin tahsiline karar verilmesi isteğine ilişkindir. Bir eşin bütün malları, aksi ispat edilinceye kadar edinilmiş mal kabul edilir (TMK.nun 22/son). Ve herkes iddiasını kanıtlamakla yükümlüdür (TMK.nun m.6,222/1).

Taraflar 2.5.2005 tarihinde evlenmişler ve Küçükçekmece 3. Aile Mahkemesinde 10.1.2007 tarihinde 2007/4 Esas sayılı dava ile açılan ve aynı yer, aynı mahkemenin 2006/704 Esas dosyasıyla birleştirilen ve 6.4.2009 tarihinde kesinleşen hükmüyle boşanmışlardır. Taraflar 2.5.2005 tarihinde evlendiklerinden boşanma davasının açıldığı 10.1.2007 tarihine kadar taraflar arasında edinilmiş mallara katılma rejimi geçerli olup, boşanma davasının açılmasıyla eşler arasında geçerli bulunan mal rejimi, dava tarihinden itibaren sona ermiştir (TMK. m. 225/2. fıkra).

Bundan ayrı, ... plakalı araç 3.12.2004 tarihinde davalı ... adına trafikte tescil edilmiş, buna ilişkin satış faturası da aynı tarihlidir. Davalı 7.12.2004 tarihinde Vakıfbank ...Şubesinden 24 ay vadeli 20.000 TL bedelli oto kredisi çekmiştir. Kredinin son taksiti 7.12.2006 tarihinde ödenmek suretiyle kredi borcunun kapandığı dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşılmıştır. Aracın fatura değeri 32.268.40 TL dir. 20.000 TL krediden karşılandığından 13.000 TL si de, 2.12.2004 tarihli banka dekontuyla aracı satan firmaya davalı tarafından ödendiği belirlenmiştir. Bu durum karşısında kural olarak maddi yönden davacının aracın alımına bir katkıda bulunduğu söylenemez. Ne var ki, araca ait borcun bir kısmı edinilmiş mallara katılma rejiminin geçerli olduğu dönemde evlilik birliği içinde ödendiği anlaşılmıştır. Mahkemece dinlenen uzman bilirkişi tarafından tesbit edilen ve itiraza uğramayan aracın karar tarihine yakın değeri 18.800 TL olarak belirlendiği saptanmıştır. Evlilik birliği içinde yapılan ödemeler gözönünde tutularak mahkemece yapılan hesaplama sonucu davacıya düşen edinilmiş mallara katılma alacağı olarak 4352 TL belirlenmiş ve mahkemece bu miktar hüküm altına alınmıştır. O halde davacı ve davalı vekillerinin bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddiyle araçla ilgili 4352 TL ye ilişkin hüküm fıkrasının açıklanan nedenlerle ONANMASINA,

Davacı ... vekili, dava dilekçesinde ziynet eşyaları olarak set takım, 38 adet çeyrek altın, 1 adet tam altın, 26 adet bilezik (ortalama 15 gr. – 22 ayar) ve 1 adet saat mevcut ise aynen iadesine, değilse bedellerinin tahsiline karar verilmesi isteğinde bulunmuştur. Davalı vekili, sözü edilen eşyaların evden ayrılırken davacı tarafından yanında götürüldüğü savunmasında bulunmuştur. Davalı tanıkları davacı evden ayrılıp giderken kolunda bileziklerin olduğunu ve bir valizle taksiye binerek gittiğini gördüklerini bildirmişler, davacı tanıkları ise, davacının annesine geldiğini, ziynet eşyasının yanında olmadığını, konuşmalar sırasında evine dönmeyeceğini duyduklarını ve gördüklerini açıklamışlardır. Kural olarak, örf, adet ve hayatın olağan akışı gözönünde tutulduğunda açıklanan ziynet eşyalarının kadının tasarrufunda olduğu, sürekli olarak onun tarafından muhafaza edildiği kabul edilmektedir. Yüksek Yargıtay uygulaması da bu yöndedir. Davacı zor kullanılarak evden çıkartılmadığına ve beyanlara göre isteği ile evden ayrılıp gittiğine göre sözü edilen eşyaların onun zilyet ve tasarrufunda olduğunun kabulü gerekir. Davalı tarafından cebir ve şiddet kullanılarak davacının evden ayrılmasına neden olunduğu yolunda herhangi bir kanıt elde edilememiştir. Bu nedenle ziynet eşyasına yönelik davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulü doğru değildir. Davalı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerindedir. Davacı vekilinin, ev, kişisel ve çeyiz eşyalarına ilişkin temyiz itirazlarına gelince; davacı vekili, 10.1.2007 tarihli dava dilekçesinde yatak odası takımı, çamaşır makinesi, bulaşık makinesi, elektrikli süpürge, mutfak eşyaları, 6 parça halı, tüm giysi ve ayakkabılar ile tüm çeyiz eşyaları isteğinde bulunmuş, ancak bazı eşyaların cins ve miktarlarını, niteliklerini dilekçede belirtmemiştir. Yapılan keşifte iki taraf vekilleri hazır bulunmuş, uzman bilirkişi olarak götürülen inşaat mühendisi... tarafından dosyaya sunulan 6.8.2007 günlü raporda belirtilen eşyalara davacı vekili tarafından itiraz edilmiş ve 18.9.2007 tarihli itiraz dilekçeleri ile 48 kalem eşya listesinin verildiği anlaşılmıştır. Uzman bilirkişinin raporunda belirtilen eşya ise 32 kalemden ibarettir. Öncelikle ev eşyası, çeyiz eşyası ve kişisel eşyalar konusunda dinlenen bilirkişi konunun uzmanı değildir. Ünvanı inşaat mühendisi olarak raporda belirtilmiştir. Dava dilekçesinde bazı eşyalar için genel terimler kullanılmıştır. İtiraz dilekçesinde açıklanan 48 kalem eşya ise davalı tarafından kabul edilmemiştir. Saptanan bu durum karşısında HUMK. nun 213 ve 230

. Uzman bilirkişinin raporunda belirtilen eşya ise 32 kalemden ibarettir. Öncelikle ev eşyası, çeyiz eşyası ve kişisel eşyalar konusunda dinlenen bilirkişi konunun uzmanı değildir. Ünvanı inşaat mühendisi olarak raporda belirtilmiştir. Dava dilekçesinde bazı eşyalar için genel terimler kullanılmıştır. İtiraz dilekçesinde açıklanan 48 kalem eşya ise davalı tarafından kabul edilmemiştir. Saptanan bu durum karşısında HUMK. nun 213 ve 230. maddeleri gözetilerek davacı ya da vekilinin istiçvaba davet edilmesi, dava dilekçesinde açıkladıkları yatak odası takımı, mutfak eşyaları, 6 parça halı, tüm giysi ve ayakkabılar ile tüm çeyiz eşyalarının nelerden ibaret olduğu marka, cins, nitelik, miktar ve benzer özelliklerde sorularak değerleriyle birlikte tek tek açıklığa kavuşturulması buna göre genel terimlerle ifade edilen eşyaların kapsamlarının belirlenmesi, eşyalara ait fatura ve belgeler varsa dosyaya sunmaları için taraflara süre ve imkan tanınması, davalı vekilinin 16.02.2007 günlü cevap dilekçesindeki kabul niteliğindeki beyanları gözetilerek hangi eşyaların kabul edildiği hangilerinin kabul edilmediğinin saptanması, buna göre değerlendirmenin yapılması ondan sonra dosya bu işlerden anlayan, alım ve satımıyla uğraşan bir esnaf, bir mali müşavir veya muhasebeci ve bir hukukçudan kurulu üç bilirkişilik heyete verilerek değerlerinin tesbiti kendilerinden rapor alınması, ondan sonra durum değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken duraksama yaratacak biçimde sözü edilen eşyalar hakkında hüküm kurulması doğru değildir. Davacı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazları bu nedenle yerinde bulunmaktadır.

Davacı ve davalı vekillerinin temyiz itirazlarının kısmen kabulüyle ziynet, ev, kişisel ve çeyiz eşyalarına ilişkin hüküm bölümünün açıklanan nedenlerle ve HUMK.nun 428.maddesi uyarınca BOZULMASINA, aşağıda dökümleri yazılı 179,00 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 1.232,30 TL'nin temyiz eden davalıdan alınmasına ve 15,60 TL peşin harcın da onama harcına mahsubu ile kalan 1,55 TL'nin temyiz eden davacıdan alınmasına 03.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.