muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1182, Karar No: 2021/503, Tarih: 02.02.2021

**14. Hukuk Dairesi         2017/1182 E.  ,  2021/503 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

a) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligatın, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılması gerekir. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

b) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından, Anayasanın "Hak arama hürriyeti" kenar başlıklı 36. maddesine ve Tebligat Kanununun yukarıda bahsi geçen hükümlerine aykırı olacaktır.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince:

Davalılar ..., ..., ..., ... ve ...’e yapılan gerekçeli karar tebligatlarının, 7201 sayılı Tebligat Kanununa aykırı olarak ilk seferde, doğrudan Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre, bu davalıların adres kayıt sistemindeki adreslerine yapılması nedeniyle usulüne uygun olmadıkları; davalı ...’in yurtdışı adresine yapılan gerekçeli karar tebligatının ise dosya içerisinde olmadığı anlaşılmıştır.

Mahkemece, adı geçen davalıların adreslerine yukarıda belirtilen ilkelere uygun şekilde gerekçeli kararın tebliğinin sağlanması ve kanuni temyiz süresinin beklenilmesi; davalı ...’e yapılan gerekçeli karar tebligatının ise dosyaya eklenmesi,

Belirtilen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHKEMESİNE İADESİNE, 02.02.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8751, Karar No: 2016/1890, Tarih: 15.02.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/8751 E.  ,  2016/1890 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen ve Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının 27.12.2008-30.03.2010 tarihleri arasında geçen ve Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile,davacının davalı apartman işyerinde 27.12.2008-01.11.2009 tarihleri arasında 322 gün süre ile hizmet akdiyle asgari ücretle kesintisiz şekilde kapıcı olarak çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının tespitini talep ettiği dönemde 31.12.2009-31.03.2010 tarihleri arasında hizmetinin davalılardan ... sicil numaralı... işyerinden bildirildiği, bu işyerinin 17.06.2009 da temizlik işinden dolayı kanun kapsamına alındığı, .. adına kurumda tescilli işyeri bulunmadığı, (yüklenici) ile davalı işveren) arasında imzalanan sözleşme ile 01.11.2009-01.11.2010 tarihleri arası temizlik işlerinin gördürülmesinin kararlaştırıldığı, komşu işyeri tanıklarının davacının çalışma süresi bakımından beyanda bulunmadığı, mahkemece karar başlığında ..'ın davalı olarak gösterildiği yargılama giderleri ile vekalet ücretinin davalılardan tahsiline karar verildiği ancak dava dilekçesinde davalı olarak gösterilmediği ve davaya dahil edilmesine ilişkin bilgi bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda, gerekçeli kararda ile birlikte 'ın davalı olarak gösterildiği, davacının hangi işveren yanında hizmetinin tespit edildiğinin açıkça belirtilmediği, mahkemece davacının sözleşme imzalandıktan sonraki döneme yönelik talebi bakımından da hüküm kurulmadığı halde infazda tereddüt yaratacak şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan .... iadesine, 15.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25063, Karar No: 2018/20785, Tarih: 19.11.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/25063 E.  ,  2018/20785 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının, davalı işverene ait işyerinde, 10.01.2008-17.12.2009 tarihleri ve 01.04.2010-14.06.2013 tarihleri arasında, yağcı olarak çalıştığını, davacının iş akdini, davalıya gönderilen 14.06.2013 tarihli ihtarname ile fazla mesai ücretlerinin ödenmemesi nedeniyle feshettiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti, yıllık ücretli izin, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ve hafta tatili ücreti alacağını talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın kısmi dava şeklinde açılamayacağını, davacının 10.01.2008-17.12.2009 tarihleri arasındaki çalışmasını kendisinin istifa ederek sona erdirdiğini, 17.12.2009 tarihli ibraname verdiğini, 01.04.2010 tarihinde davacının tekrar davalı şirkette çalışmaya başlatıldığını, iş akdinin feshi konusundaki ihtarnamesinin, davalıya 24.06.2013 tarihinde tebliğ edildiğini ve ihtarnamede iş akdini haklı nedenle feshettiğinin belirtilmiş olduğunu ancak davacının 14.06.2013 tarihinden itibaren 14 gün boyunca işe gelmediğini, mazeret de bildirmediğini, bu nedenle ... 18. Noterliği’nin 19909 yevmiye nolu ihtarname gönderildiğini ve davacının 14 gün işe gelmemesi sebebiyle haklı sebeple iş akdinin feshedilmiş olduğunu, bu nedenle kıdem tazminatına hak kazanılmadığını, işçilik alacaklarının bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının reddedilen alacak taleplerinin toplamı 2.557,66 TL üzerinden karar tarihinde yürürlükte olan A.A.Ü.T'nin 13. maddesi dikkate alınarak vekil ile temsil edilen davalı lehine maktu vekalet ücretine hükmedilmemesi hatalı olup bozma sebebi ise de anılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükmün 6100 sayılı HMK’nun geçici 3/2 maddesi yollaması ile HUMK’nun 438/7 maddesi uyarınca aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyize konu kararın hüküm fıkrasının 6. numaralı bendinin çıkarılarak yerine,

F) Sonuç:

Temyize konu kararın hüküm fıkrasının 6. numaralı bendinin çıkarılarak yerine,

“6-Reddedilen miktar ve yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre belirlenen 1.500,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,” bendinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulu'nun 28.09.2018 tarih ve 2018/2 E., 2018/8 K. sayılı kararı uyarınca onama harcı alınmasına yer olmadığına, nisbi temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, 19.11.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2276, Karar No: 2018/1251, Tarih: 14.02.2018

**2. Ceza Dairesi         2015/2276 E.  ,  2018/1251 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1) ... hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan ... ... ... hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından eylemine uyan TCK'nın 142/1-b, 116/1, 119/1-c ve 31/2 maddelerinde öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre TCK'nın 66/l-e, 66/2 maddelerinde öngörülen 4 yıllık zamanaşımı süresinin, zamanaşımını kesen son işlem olan 31/01/2014 tarihli mahkumiyet hükmünden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması.

Bozmayı gerektirmiş, ... müdafıinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, ... hakkında açılan kamu davalarının, CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

2) Sanıklar ... ... ve ... ... hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Mahkemece, sanıkların uslanmaz kişilikleri, suça eğilimli oluşları , pişmanlık emaresi göstermemeleri ve bu nedenlerle ileride yeniden suç işlemeyecekleri yönünde mahkemede olumlu kanaat oluşmaması gerekçe gösterilerek haklarında CMK'nın 231/5. maddesinin uygulanmamasında bir isabetsizlik görülmediğinden ve TCK'nın 50. maddesindeki düzenlemeye göre sanıklar hakkında hırsızlık suçundan hükmolunan uzun süreli 1 yıl 3 ay hapis cezası seçenek yaptırımlara çevrilemeyeceğinden tebliğnamenın bu yönlerdeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş; TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iplaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün vc 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- TCK'nın 145. maddesindeki "malın değerinin azlığı" kavramının 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu. Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilerek, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar alması halinde ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebilecek ölçüde düşük değerlerin esas alınması suretiyle, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği dikkate alınarak, somut olayda sanıkların gündüz vakti müştekiye ait ikametin alt katında bulunan bodrumdan müştekinin beyanına göre değeri 20 TL, değer tespit tutanağına göre de değeri 5 TL olan 1 adet soba kovası altlığı ile bir adet ot biçme orağını çalmaya teşebbüs etmeleri şeklinde gerçekleşen olayda, sanıklar hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulurken TCK’nın 145. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediğinin tartışılmaması,

2- TCK'nın 50 ve 51. maddelerinde belirtilen hangi koşulların oluşmadığı açıkça belirtilmeden, "'Koşulları oluşmadığından’" biçimindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle sanıklar hakkında hırsızlık suçu yönünden TCK'nın 51, konut dokunulmazlığını bozma suçu yönünden de TCK'nın 50 ve 51. maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi.

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı hükümlerin istem gibi BOZULMASINA, 14.02.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20989, Karar No: 2015/30030, Tarih: 01.12.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/20989 E.  ,  2015/30030 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ...tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla icra takibine başlandığı örnek 10 numaralı ödeme emri tebliği üzerine borçlunun yasal sürede icra mahkemesine başvurarak diğer itiraz ve şikayetleri yanında takipte yetkinin Polatlı İcra Müdürlüğü'ne ait olduğunu ileri sürerek yetki itirazında bulunduğu, mahkemece yetki itirazının kabulüne karar verildiği anlaşılmıştır.

İİK'nun 50/1. maddesine göre, para ve teminat borçlarına ilişkin icra takiplerinde yetkili icra dairesi, HMK'nun 447/2. maddesi atfıyla aynı Kanunun yetkiye dair hükümleri kıyas yoluyla uygulanmak suretiyle belirlenir. Ayrıca, takip dayanağı akdin yapıldığı yer icra dairesi de takibe yetkilidir.

Buna göre, bonoya dayalı takip, genel yetkili yer olan borçlunun yerleşim yerindeki icra dairesinde (HMK'nun 6.md.), bonoda öngörülen ödeme yerinde (6102 Sayılı TTK'nun 777/3. maddesine göre ödeme yeri gösterilmeyen bonoda, ödeme yeri olarak düzenlenme yeri kabul edilir) (HMK'10.md.) ve ayrıca İİK'nun 50/1.maddesi uyarınca bononun düzenlendiği yerdeki icra dairesinde yapılabilir.

Öte yandan, HMK'nun 19/2. maddesine göre yetki itirazında bulunanın, yetkili icra dairesini doğru olarak göstermesi gerekir. Aksi halde geçerli bir yetki itirazının varlığından söz edilemez.

Somut olayda; takip dayanağı bonoda tanzim yeri ....olup ödeme emri aynı adreste tebliğ edilmiştir. Senette İstanbul İcra Dairelerinin yetkili kılındığına ilişkin yetki şartı ise keşidecinin gerçek kişi olması nedeniyle HMK'nun 17.maddesi uyardınca geçersizdir. Borçlu tarafından itiraz dilekçesinde yetkili olarak bildirilen... İcra Müdürlüğü'nün ise takipte yetkisi bulunmamakla, usulüne uygun bir yetki itirazının kabulüne olanak yoktur.

O halde mahkemece, yetkili icra dairesi doğru olarak gösterilmediğinden yetki itirazının reddi ile borçlunun diğer itiraz ve şikayetlerinin esası incelenmek suretiyle oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekir iken yazılı şekilde yetki itirazının kabulü yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 01/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18876, Karar No: 2014/1109, Tarih: 21.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/18876 E.  ,  2014/1109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/03/2013

NUMARASI : 2012/1000-2013/511

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda münavebe ürünü olarak kabul edilen çeltiğin, taşınmazın bir dekarından elde edilebilecek brüt gelirinden indirilmesi gereken üretim masraflarının, Türkiye ortalaması dikkate alındığında brüt gelirin 1/3'ü oranında olması gerektiği gözetilmeden, daha fazla miktarda üretim masrafı yapıldığının kabulü ile az bedel tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/913, Karar No: 2020/568, Tarih: 09.07.2020

**Hukuk Genel Kurulu         2017/913 E.  ,  2020/568 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “istirdat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İstanbul 5. Tüketici Mahkemesince verilen davanın kabulüne ilişkin karar davalı ve ihbar olunan vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 19. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili 09.01.2012 harç tarihli dava dilekçesinde; belirlenen model araç için davalı tarafça müvekkiline gönderilen satış teklif ve şartlarına göre, müvekkili şirketin kendi üzerine düşen edimi yerine getirerek ödemenin tamamını 28.09.2011’de tamamladığını, ancak davalı şirket tarafından araç tesliminin 27.10.2011’de yapılabildiğini ve aradan geçen zaman içinde değişen ÖTV oranı farkı olan 23.423,20TL’nin müvekkilden talep edildiğini ileri sürerek ihtirazı kayıt ile ödenen 23.423,20TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalı vekili 20.03.2012 havale tarihli cevap dilekçesinde; taraflar tacir ve dava konusu iş ticari iş olduğundan görevli mahkemenin asliye ticaret mahkemesi olduğunu savunarak davanın görev yönünden ve esas bakımından reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararı:

6. İstanbul 5. Tüketici Mahkemesinin 18.06.2013 tarihli ve 2012/60 E., 2013/631 K. sayılı kararı ile; davalı şirketin vermiş olduğu teklif ile sorumlu olduğu ve meydana gelen gecikme sırasında oluşan ÖTV farkını davacıdan talep edemeyeceği gerekçesiyle davanın kabulü ile 23.423,20TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

7. İstanbul 5. Tüketici Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili ve ihbar olunan vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

8. Yargıtay 19. Hukuk Dairesince 19.03.2014 tarihli ve 2014/2799 E., 2014/5377 K. sayılı kararı ile; hakkında hüküm kurulmayan ihbar olunanın temyiz isteminin reddine; davalı vekilinin temyizine yönelik olarak yapılan incelemede ise tarafların sıfatı göz önüne alınarak davaya bakma görevinin ticaret mahkemesine ait olduğu gerekçesiyle yerel mahkeme kararının bozulmasına, bozma neden ve şekline göre davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Direnme Kararı:

Direnme Kararı:

9. İstanbul 5. Tüketici Mahkemesinin 30.12.2014 tarihli ve 2014/1716 E., 2014/2024 K. sayılı kararı ile; önceki gerekçeye ilave olarak, yalnızca tarafların sıfatına bakılarak mahkemenin görevli olup olmadığına karar verilemeyeceği, tüzel kişinin mesleki ve ticari olmayan amaçlarla mal veya hizmet alabileceğinin kanun ile hüküm altına alınmış olduğu, davacı tarafından aracın özel amaçla kullanılacağının bildirilmesi ve aksinin kanıtlanamaması sebebiyle mahkemenin görevli olduğu gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

10. Direnme kararı süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

11. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; görevli mahkemenin asliye ticaret mahkemesi mi yoksa tüketici mahkemesi mi olduğu noktasında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

12. Toplumdaki değişmelere bağlı olarak ülkemizde tüketiciler ile satıcılar arasında çıkan uyuşmazlıkların giderek artması, uyuşmazlıkların çözümünün ise uzmanlık gerektirmesi dikkate alınarak özel nitelikte 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun (TKHK) çıkarılmış ve bu Kanunun uygulanmasından doğan ihtilaflara bakmak üzere de tüketici mahkemeleri (TKHK m. 23) ihdas edilmiştir. 6502 sayılı TKHK 28.11.2013 tarihli ve 28835 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanmış ve aynı Kanunun 87. maddesi uyarınca yayımlandığı tarihten itibaren altı ay sonra yürürlüğe girmiş ise de, adı geçen Kanunda geçiş hükümlerini düzenleyen geçici madde 1/2. bendi uyarınca, bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten önceki tüketici işlemlerine, bunların hukuken bağlayıcı olup olmadıklarına ve sonuçlarına bu işlemler hangi kanun yürürlükte iken gerçekleşmiş ise kural olarak o kanun hükümleri uygulanacağından, eldeki uyuşmazlığın çözümünde işlem tarihinde yürürlükte bulunan 4077 sayılı TKHK hükümleri uygulanacaktır.

13. Kanun’un “Amaç” başlıklı 1. maddesi ;“Bu Kanunun amacı, kamu yararına uygun olarak tüketicinin sağlık ve güvenliği ile ekonomik çıkarlarını koruyucu, aydınlatıcı, eğitici, zararlarını tazmin edici, çevresel tehlikelerden korunmasını sağlayıcı önlemleri almak ve tüketicilerin kendilerini koruyucu girişimlerini özendirmek ve bu konudaki politikaların oluşturulmasında gönüllü örgütlenmeleri teşvik etmeye ilişkin hususları düzenlemektir” şeklinde olup, 2. maddesinde ise Kanun’un birinci maddede belirtilen amaçlarla mal ve hizmet piyasalarında tüketicinin taraflardan birini oluşturduğu her türlü işlemin "tüketici işlemini" kapsadığı belirtilmiştir.