muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/14307, Karar No: 2019/3932, Tarih: 17.06.2019

**10. Ceza Dairesi         2014/14307 E.  ,  2019/3932 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca,ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan beraat kararı verilmiş ise, daha önceki tarihlerde işlediği aynı suçtan dolayı verilmiş olan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararları dikkate alınmaksızın, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”,

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 17/06/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11465, Karar No: 2022/2013, Tarih: 16.02.2022

**10. Hukuk Dairesi         2021/11465 E.  ,  2022/2013 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

İlk Derece

Mahkemesi : ... 8. İş Mahkemesi

Dava, haczin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine dair verilen karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun kabulü ile, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına davanın kabulüne karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince verilen kararın, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 16/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15729, Karar No: 2012/39296, Tarih: 24.12.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/15729 E.  ,  2012/39296 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hapis cezası alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edildiği halde, adli para cezasına esas alınan birim gün sayısının alt sınırdan tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

1- Dosyada mevcut ekspertiz raporu içeriğinde, namlusu içerisinde bulunan gaz ayırıcı parçasının daire şeklinde delikli yapıda olduğu, bu haliyle özel şekil ve nitelikte saçma, kurşun, metal küre vb. bir cisimleri atmaya elverişli olduğunun belirtilmesi karşısında; dava konusu tabancanın marka, model ve üretim yılı tespit olunup Bilim, Sanayi ve Teknoloji Bakanlığından marka, model ve üretim yılı itibariyle bu silahların mevcut haliyle üretilmesine izin verilip verilmediği sorulup, bu silahların üretim şeması getirtilip üretim şemasının temin edilememesi halinde ise suça konu silahın gaz ayırıcı parçasını da gösteren fotoğraflar, ekspertiz raporu eklenerek suça konu tabancanın gaz ayırıcı parçasında üretim sonrası tadilat yapılıp yapılmadığı sorulup gerektiğinde tabancanın imal eden firmaya gönderilerek üzerinde değişiklik yapılıp yapılmadığının sorulması, dosya kül halinde Adli Tıp Kurumu'na gönderilerek silahın üretim izni verilen orjinal haline göre bilye geçişine imkan verecek şekilde gaz ayırıcı parçasının tadil edilip edilmediğine dair alınacak bir rapor ile 6136 sayılı Yasa kapsamında kalıp kalmadığı hususu kesin olarak saptanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik inceleme ile yazılı biçimde mahkumiyet kararı verilmesi,

2- Kabule göre de;

5237 sayılı TCK.nun 53/3. madde ve fıkrası uyarınca, sanığın yalnızca

kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmesine kadar kısıtlama uygulanabilecek iken, kendi altsoyu dışındakiler üzerindeki yetkilerini de kapsayacak şekilde uygulama yapılması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 24.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4440, Karar No: 2009/4403, Tarih: 13.05.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/4440 E.  ,  2009/4403 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin yetkisizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin imzaladığı genel kredi sözleşmesindeki kefaletin geçerli olmadığını belirterek icra takibine konu olan borçtan dolayı müvekkilinin sorumlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasındaki sözleşmede Erzurum Mahkemelerinin yetkili olduğunun kararlaştırılmış olması nedeniyle mahkemenin yetkisiz olduğunu savunmuştur.

Mahkemece, davalının süresinde yetki itirazında bulunduğu, taraflar arasındaki sözleşmede Erzurum mahkemelerinin yetkili olduğunun kararlaştırıldığı, ... Bankası ... Şubesinin tüzel kişiliğinin bulunmadığı, dolayısıyla husumet ehliyetinin de olmadığı, bu nedenle ... Mahkemelerinde dava açılamayacağı belirtilerek Erzurum Mahkemelerinin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiş olup, hüküm davacı vekili tarafından temyiz etmiştir.

Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 17’nci maddesine göre, “Hakiki veya hükmi bir şahsın muhtelif mahallerde şubeleri bulunduğu takdirde o şubenin muamelesinden dolayı iflas davası müstesna olmak üzere o şubenin bulunduğu mahalde dahi dava ikame olunabilir.” Uyuşmazlık konusu genel kredi sözleşmesinin davalı bankanın ... şubesinin bir işlemi olması nedeniyle anılan kanun hükmü uyarınca ... Mahkemelerinin yetkili bulunduğu ve yetki sözleşmesinin kanunen yetkili olan mahkemenin yetkisini kaldırmayacağı düşünülmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, istek hâlinde peşin harcın iadesine, 13.5.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14414, Karar No: 2013/289, Tarih: 15.01.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/14414 E.  ,  2013/289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suç tarihi olan 10.01.2005'ten inceleme tarihine kadar 765 sayılı TCK'nın 102/4 ve 104/2.maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımı süresinin dolduğu anlaşıldığından; 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, aynı Yasanın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5271 sayılı CMK'nın 223/8.maddesi gereğince sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 15.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18648, Karar No: 2014/1322, Tarih: 22.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/18648 E.  ,  2014/1322 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/02/2013

NUMARASI : 2012/1433-2013/396

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmazlara gelir metodu esas alınarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda münavebe ürünü olarak kabul edilen çeltiğin, taşınmazların bir dekarından elde edilebilecek brüt gelirinden indirilmesi gereken üretim masraflarının Türkiye ortalaması dikkate alındığında brüt gelirin 1/3'ü oranında olması gerektiği gözetilmeden, daha fazla miktarda üretim masrafı yapıldığının kabulü ile az bedel tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 22.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/28700, Karar No: 2015/17900, Tarih: 05.10.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/28700 E.  ,  2015/17900 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

7. Hukuk Dairesi

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının davalı Üniversite’de muvazaalı olarak çalıştırıldığından baştan itibaren davalının işçisi sayılmasına rağmen ödenmeyen ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece her ne kadar davacı daha önce muvazaalı çalıştırılsa da alındığı işlerde çalıştırıldığından yeni hizmet sözleşmelerinde muvazaa bulunmadığından davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı tarafından aynı iddia ile açılan Adana 6. İş Mahkemesi 2013/276 E. 2013/594 K. sayılı dosyada davacının muvazaalı çalıştırıldığı ve ilave tediye alacağına hak kazanacağı kabul edilmiştir. Davalının temyizi üzerine karar Yargıtay 9. Hukuk Dairesi 2014/967 E. 2014/8232 K. sayılı ilamıyla 15/04/2014 tarihinde onanmıştır.

Davacının açtığı davanın onanması ile davalı Üniversite ile taşeron şirketler arasında muvazaalı iş ilişkisi bulunduğu kabul edildiğinden davacı 4857 sayılı İş Kanunu 2.maddesi 7.fıkrası gereği baştan itibaren asıl işverenin işçisi sayılmıştır. Davacı açtığı bu ek dava ile ilk dava sonrası ödenmeyen ilave tediye alacağı talebinde bulunmuştur. Davacı baştan itibaren asıl işveren işçisi sayıldığından muvazaalı iş ilişkisini takip eden dönem ihalelerinde alındığı yardımcı hizmet işlerinde veya kanunla cevaz verilen hastanenin asıl işlerinde çalıştırılsa bile hem ilk mahkeme kararı ile kesin hüküm niteliğinde hukuki ilişki tespit edildiğinden ve hem de asıl işveren kendi işçisini alt işverene devrettiğinden muvazaalı ilişkinin varlığı ve davacının yine asıl işveren işçisi olduğu kabul edilecektir.

Mahkemece yerinde olmayan gerekçe ile ilave tediye alacağının reddine karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 05/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1529, Karar No: 2020/997, Tarih: 24.02.2020

**20. Ceza Dairesi         2019/1529 E.  ,  2020/997 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ADANA 20. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : İzinsiz kenevir ekimi yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Dosya kapsamına göre sanığın ikametinin bahçesindeki kenevirlerin ele geçirilişine ilişkin 12/07/2014 tarihli olay tutanağı, sanığın eşi olan Elif Özdemir’in ele geçirilen kenevirlerin sanığa ait olduğuna dair ifade tutanağı ve ilgili soruşturma evraklarının aslı ya da onaylı suretlerinin dosyada bulunmadığı anlaşıldığından, belirtilen evrakların hukuki denetime elverişli olacak şekilde, asılları yada onaylı örneklerinin dosya arasına konulması ve sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin, hükmün BOZULMASINA, 24/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8847, Karar No: 2021/12138, Tarih: 27.10.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/8847 E.  ,  2021/12138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Lüleburgaz Sulh Hukuk ve Çarşamba Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 407. maddesi uyarınca hükümlüye vasi atanmasına ilişkindir.

Lüleburgaz Sulh Hukuk Mahkemesince hükümlünün Çarşamba nüfusuna kayıtlı olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Çarşamba Sulh Hukuk Mahkemesince hükümlünün cezaevine girmeden önceki adresinin “Cumhuriyet Mah. Okul 1. Sok. Şanlı Apt. K:1 No:2 Lüleburgaz/Kırklareli” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Hükümlünün vasi atanması talep dilekçesinde cezaevine girmeden önceki son yerleşim yeri adresini “Cumhuriyet Mah. Okul 1. Sok. Şanlı Apt. K:1 No:2 Lüleburgaz/Kırklareli” olarak beyan ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın Lüleburgaz Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Lüleburgaz Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 27/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16327, Karar No: 2014/1051, Tarih: 22.01.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/16327 E.  ,  2014/1051 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Samsun 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 08.05.2013

No : 2011/632-2013/290

Dava, Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde; davanın reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'nun 120/2. maddesi, (Bağ-Kur Yasası'nın 66. maddesi) bazı kötü uygulamaları önlemek amacı ile özel bir düzenleme getirmiş ve belli sigorta kollarında, hangi doğum tarihinin esas alınacağını açıkça belirlemiştir. Anılan Yasanın 120/2. maddesi (66. maddesi) gereği hiç bir yoruma yer vermeyecek şekilde yapılan bu düzenleme karşısında sigortaya ilk tescil tarihinden sonra yapılan yaş tashihinin yaşlılık aylığı bağlanmasında nazara alınamayacağı açıktır. 1479 sayılı Bağ-Kur Yasası'nın 66.maddesi Sosyal Sigortalar Yasası'nın 120/2. maddesi ve Emekli Sandığı Yasası'nda ve 5510 sayılı Yasanın 57. maddesinde bu maddeye paralel hükümler getirilmiştir. Aynı ilkeler Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 13.04.2010 günlü ve 2010/21-194 Esas, 2010/219 Karar sayılı kararında da vardır.

Dava dosyasındaki belgeler incelendiğinde; davacının çırak olarak gözüken ilk çalışmasının 01.02.1983 başlangıç tarihli ilk işe giriş bildirgesinin 22.02.1983 tarihinde Kuruma verildiği ve doğum tarihinin 05.09.1967 olarak yazıldığı, sonraki tarihli işe giriş bildirgelerinde ise davacının nüfus kayıt örneğinde açıklamalar kısmında yer alan Samsun 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 18.03.1983 gün ve /1982 -759E.1983/143 sayılı, 07.06.1983 kesinleşme tarihli kararına dayanarak davacının doğum tarihinin 05.09.1967 iken 05.09.1964 olarak tescil kaydı nedeniyle, bu tarih olarak devam ettidiği anlaşılmaktadır.

Ayrıca somut olayla ilgili 506 sayılı Yasa’nın 3. maddesinin II/B bendine göre, “Özel Kanunda tarifi ve nitelikleri belirtilen çıraklar hakkında çıraklık devresi sayılan süre içinde analık, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları uygulanmamaktadır” hükmüne yer verilmekte iken benzer düzenleme 5510 sayılı Kanunun 5. maddesinde de, “kısa ve uzun vadeli sigorta kolları bakımından aşağıda sayılan kişiler hakkında uygulanacak sigorta kolları şunlardır:

b) 5/6/1986 tarihli ve 3308 sayılı Meslekî Eğitim Kanununda belirtilen aday çırak, çırak ve işletmelerde meslekî eğitim gören öğrenciler hakkında iş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık sigortası uygulanır” şeklinde yer almıştır. O halde davacının çırak olarak gözüken çalışmalarının malullük, yaşlılık ve ölüm sigortası kollarına tabi olmadığı açıktır.

b) 5/6/1986 tarihli ve 3308 sayılı Meslekî Eğitim Kanununda belirtilen aday çırak, çırak ve işletmelerde meslekî eğitim gören öğrenciler hakkında iş kazası ve meslek hastalığı ile hastalık sigortası uygulanır” şeklinde yer almıştır. O halde davacının çırak olarak gözüken çalışmalarının malullük, yaşlılık ve ölüm sigortası kollarına tabi olmadığı açıktır.

Açıklanan yasal düzenlemeler çerçevesinde, davacının malullük, yaşlılık ve ölüm sigorta kollarına tabi ilk çalışmasının 01.03.1986 tarihinde gerçekleştiği, yaş tashihi kararının ise 07.06.1983 tarihinde kesinleştiği göz önüne alındığında mahkemece davacının yaşlılık aylığı tahsis talebinin incelenmesinde yaş tashihi sonucu düzeltilen yaşının göz önüne alınması gerekirken eksik inceleme ve hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 22.01.2014 gününde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18646, Karar No: 2014/1252, Tarih: 22.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/18646 E.  ,  2014/1252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/02/2013

NUMARASI : 2012/1127-2013/321

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılar vekillerince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Taşınmazların tarım arazisi niteliğinde kabulü ile olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin tespit edilmesinde yöntem itibari ile bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda münavebe ürünü olarak kabul edilen buğday ve mısırın, taşınmazların bir dekarından elde edilebilecek brüt gelirinden indirilmesi gereken üretim masraflarının, Türkiye ortalaması dikkate alındığında, brüt gelirin 1/3'ü oranında olması gerektiği gözetilmeden, daha fazla miktarda üretim masrafı yapıdığının kabulü ile az bedel tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalılar vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 22.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.