muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/19171, Karar No: 2009/2508, Tarih: 23.02.2009

Mahkemece uyulan bozma kararı sonucunda davacıya delil ibrazı için kesin mehil vererek, resen araştırma yapmadan, 5.1.1991-1.9.2003 tarihleri arasındaki döneme ilişkin istemin reddine 1.6.1990-9.9.1990 ve 1.9.2003 ve dava tarihi arasında dönemle ilgili ihtilaf bulunmadığından hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 58 yaşını dolduran kadınlarla, 60 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır.Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. Bağ-Kur’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan p. e. İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.  Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

15.10.2007 tarihli bozma ilâmında 6701010241878 ve 14368945 sigorta sicil kayıtlarının  ya da kayıtlı 506 sayılı Yasa’ya tabi çalışmaların davacıya ait olup olmadığı açıkça belirlenmesi, ancak  10.9.1990 tarihinden sonraki dönem yönünden 2926 sayılı Yasa’nın10. maddesinde sayılan ve tarımda kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi olan kayıt, bilgi ve bulgular ile 506 sayılı Yasa’ya tabi çalışmasının ilk olarak başlayıp sona erdiği tarihten sonra 10. maddede yazılı kayıtların bulunup bulunmadığını araştırmak, davacının tapusuz gayrı menkulü var ise edinme tarihini tesbit etmek, davacıya ürün sattığı kişi ve Kuruluşları açıklattırmak ürün bedelinden kesinti yapılıp yapılmadığını sormak varsa belgelerini getirmek ve sonuca göre karar vermek gereğine değinilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak davacıya tüm delillerini ibraz etmesi için 30 günlük kesin süre verilerek bozma ilamındaki hususlar yerine getirtilmeden resen araştırma yapılmadan sonuca gidilmiştir. 9.5.1960 gün ve 21/9 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca bozma, kararına uyan mahkeme artık bozma kararı gereğince işlem yapmak ve hüküm kurmak zorundadır.

Yapılacak iş; davanın kamu düzenini ilgilendirdiği, davada resen araştırma ilkesinin uygulandığı gözetilerek bozma kararı doğrultusunda araştırma yapılarak davacının temyiz dilekçesi ekinde sunduğu belgede değerlendirmek ve bu belge doğrultusunda davacının zirai taşınmazlarını çocuklarına devrettiği gözetilerek ihtilaf konusu dönemde bu zirai taşınmazlar üzerinde davacının mı yoksa bizzat çocuklarının mı ziraat yaptığı da araştırılarak çıkacak sonuca göre bir karar vermektir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine,  23.2.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1649, Karar No: 2019/5070, Tarih: 06.11.2019

**4. Hukuk Dairesi         2018/1649 E.  ,  2019/5070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : 1-... 2-... mirasçısı ... vekilleri Avukat ...

Birleşen İstanbul 23. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/604 esas sayılı dosyasında:

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve ... aleyhine 04/12/2012 ve 07/11/2013 günlerinde verilen dilekçeler ile trafik kazası sonucu ölüm nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne dair verilen 07/06/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili ve davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Davacıların temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Asıl ve birleşen dava, ölümlü trafik kazası nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili ve davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar vekili; asıl ve birleşen davada; olay tarihinde davalılardan ...'e ait aracın müteveffa sürücü ...'ün sevk ve idaresinde iken karşı istikametten gelen dava dışı sürücünün kullandığı araçla çarpıştığını ve ölümlü trafik kazası meydana geldiğini, kazada araçta yolcu olarak bulunan müvekkili ...'ın eşi ve çocuğunun vefat ettiğini, müteveffaların birleşen dava davacısı müvekkili Kaan Kas'ın da annesi ve kardeşi olduğunu belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalılar vekili; davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; alınan bilirkişi raporu benimsenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

6100 sayılı HMK 297/2. madde uyarınca “Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir”.

Davacılar dava dilekçelerinde, manevi tazminat isteminde bulunurken, olay nedeni ile hayatını kaybeden her bir müteveffa yönünden ayrı ayrı tazminata hükmedilmesini istemişlerdir. Davacıların, taleplerini bu şekilde belirtmiş olmalarına rağmen, mahkemece anılan yasal düzenlemeye aykırı olarak, davacılardan her birine, tüm müteveffalar nedeniyle toplam manevi tazminata hükmedilmesi doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

2-Davalılardan ...'ün temyiz itirazlarının incelenmesine gelince:

2-Davalılardan ...'ün temyiz itirazlarının incelenmesine gelince:

Dosya kapsamından, davalı ...'ün vefat eden oğlu ...'ün mirasını süresi içerisinde kayıtsız ve şartsız reddettiği ve mirası reddettiğinin tesciline karar verilmesini talep ettiği, Boyabat Sulh Hukuk Mahkemesinin 2013/498 esas ve 2013/666 karar sayılı 17/09/2013 tarihli ilamı ile anılan davalının talebinin kabul edildiği, TMK'nun 609. maddesi uyarınca mirası ret beyanının tespit ve özel defterine tesciline karar verildiği, kararın 12/03/2014 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Şu durumda, davalı ...'ün haksız eylem faili olan murisine ait mirası reddettiği gözetilerek davanın davalı ... yönünden reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı gerekçeyle kısmen kabulü, doğru görülmemiş bu husus da hükmün bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (1, 2) sayılı bentlerde açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı ...'ün temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına ve davacılar ile davalı ...'den peşin alınan harçların istekleri halinde geri verilmesine 06/11/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/2170, Karar No: 2025/5879, Tarih: 22.04.2025

**5. Hukuk Dairesi         2025/2170 E.  ,  2025/5879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/737 Esas, 2024/755 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. İstanbul Anadolu 4. Sulh Hukuk Mahkemesinin 30.10.2024 Tarihli ve 2019/287 Esas, 2019/263/795 Karar Sayılı Ek Kararı

Kısıtlı, Mahkemenin 05.03.2019 tarihli kararı ile 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 407 inci maddesi gereğince kısıtlanmış ve kendisine ...'nin vasi olarak atanmasına karar verilmiştir.

Mahkemece 30.10.2024 tarihli ek kararıyla hükümlünün yerleşim yeri adresinin Şebinkarahisar/Giresun olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Şebinkarahisar Sulh Hukuk Mahkemesinin 26.12.2024 Tarihli ve 2024/737 Esas, 2024/755 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı veya vasinin yerleşim yeri değişikliğine izin talebi de olmadığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanun’un 408 inci maddesi uyarınca kısıtlanan kısıtlının yerleşim yerinin değiştirilmesi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2.4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur."

C. Değerlendirme

Kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan İstanbul Anadolu 4. Sulh Hukuk Mahkemesince 4721 sayılı Kanun’un 412 nci maddesinin birinci fıkrasına göre verilmiş bir izin kararı ve kısıtlı veya vasinin yerleşim yeri değişikliğine izin talebi olmadığından konu ile ilgili karar vermekte İstanbul Anadolu 4. Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince, İstanbul Anadolu 4. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,22.04.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11127, Karar No: 2012/17911, Tarih: 12.11.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/11127 E.  ,  2012/17911 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Konya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 31/05/2011 tarih ve 2011/78-2011/217 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin müvekkilinden para tahsil edip iade etmemesi nedeniyle davalı aleyhine Almanya Nürnberg-Fürth Eyalet Mahkemesi’nde açılan alacak davasının müvekkili lehine sonuçlandığını, kararın davalı tarafa 24/03/2012 tarihinde tebliğ edilerek 08/10/2010 tarihinde kesinleştiğini, söz konusu yabancı mahkeme kararının tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere göre, davacının davalı şirketin ortağı ve pay sahibi olduğu, T.T.K.‘nun 329. ve 405/2. maddelerine göre, pay sahiplerinin sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyecekleri, yabancı mahkeme kararına konu teşkil eden hususun Türk Mahkemeleri’nde de çekişme konusu yapıldığı ve T.T.K. hükümleri sebebiyle pay sahipleri tarafından açılan birçok davanın reddedildiği, bu nedenle yabancı mahkeme kararı ile Türk Mahkeme kararlarının açıkça çeliştiği, kararın tenfizinin Türk ekonomik hayatını ve kamu düzenini sarsacak sonuçlar doğuracağı, bu nedenle kararın kamu düzenine aykırı olduğu, tenfizi istenen kararın davalının yokluğunda verilerek davalının savunma hakkını kısıtladığı, bu nedenle ortada kesinleşmiş bir kararın bulunmadığı gerekçesi ile şartları oluşmayan tenfiz isteminin reddine karar verilmiştir.

Davacı vekili, kararı temyiz etmiştir.

Dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkin olup, mahkemece 5718 sayılı MÖHUK.’nun 54. maddesinin (c) bendi uyarınca, yabancı mahkeme hükmünün Türk kamu düzenine açıkça aykırı olduğu ve yine MÖHUK'nun 54. maddesinin (ç) bendi uyarınca, davalı tarafın savunma hakkının kısıtlandığı gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiştir.

Yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 5718 sayılı MÖHUK.’nun 54/c maddesi uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir. Kendisine karşı tenfiz istenen tarafın savunma haklarının ihlali ise kamu düzenine aykırılıktan bağımsız bir tenfiz engeli olarak, 54/ç maddesinde düzenlenmiştir.

Yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 5718 sayılı MÖHUK.’nun 54/c maddesi uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir. Kendisine karşı tenfiz istenen tarafın savunma haklarının ihlali ise kamu düzenine aykırılıktan bağımsız bir tenfiz engeli olarak, 54/ç maddesinde düzenlenmiştir.

Kanunda kamu düzeni kavramının zamana ve yere göre değişebilen niteliği gereği bir tanımlama yapılmaktan kaçınılmış ve konunun hakimin takdirine bırakılması tercih edilmiş, ancak kamu düzenine aykırılığın “açıkça” olmasının aranmasıyla bu konuda takdir hakkı bulunan hakime bir sınırlama getirilmek istenmiştir. Bu düzenleme, Türk tenfiz hukukunda, kamu düzeni kavramının izin verdiği ölçüde, yabancı mahkeme kararlarının tanınması ve tenfizi lehine bir eğilimin bulunduğunu göstermektedir. Doktrinde de bu konuda hakime yardımcı olması bakımından bazı kriterler verilmiştir. Buna göre örneğin Türk tenfiz hakimi “kural olarak” yabancı mahkeme kararının doğruluğunu inceleyemez (revision au fond yasağı). Zira aksinin kabulü, aynı davanın Türk mahkemesinde tekrar görülmesi ve yeni bir Türk mahkemesi kararının ortaya çıkması sonucunu doğurur. Ancak örneğin Türk hukukunun vazgeçilmez kabul ettiği temel prensiplerini ihlal eden veya milletlerarası alanda geçerli olan ortak ilkelere aykırı bulunan yabancı mahkeme kararları tenfiz edilemez. Tenfiz hakimi takdir hakkını kullanırken, her somut olayın kendine mahsus özelliklerini de dikkate almalıdır.

O halde dava konusu uyuşmazlık yönünden de somut olayın özelliklerine göre bir inceleme ve değerlendirme yapılmalıdır.

Burada ilk olarak yabancı mahkemece davalının savunma hakkının ihlal edilip edilmediğinin incelenmesi gereklidir. Somut olayda yabancı mahkemece, dava dilekçesi ve ekleri davalıya 1965 tarihli Hukukî ve Ticarî Konularda Adlî ve Gayrı Adlî Belgelerin Yabancı Memleketlerde Tebliğine Dair Lahey Sözleşmesi’ne uygun olarak tebliğ edilmiş, davalının davaya karşı savunma yapmak isteğini göstermemesi nedeniyle, Alman Usul Yasası’nın 331/3. ve 276. maddeleri uyarınca, davacının talebi üzerine, sözlü yargılama yapılmaksızın “gıyabi karar” verilmiştir. Buraya kadar olan gelişmelerin Türk kamu düzenine aykırı veya davalının savunma hakkını kısıtlar nitelikte olmadığı, davaya konu mahkeme kararının kesinleşmiş olduğu açıkça ortadadır. Zira “kural olarak” her mahkeme kendi usul hükümlerini uygular ve yabancı mahkemenin uyguladığı usulün Türk usul hukukundan farklı olması, Türk kamu düzeninin müdahalesi için tek başına yeterli sebep oluşturmaz. Aynı ilkeler yabancı mahkemece uygulanan ispat hukuku açısından da geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta incelenmesi gereken diğer bir konu da, benzer olaylarda Türkiye’de açılan davaların, TTK.’nun 329/1. ve 405/2. maddelerinde düzenlenen, anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyecekleri ve pay sahiplerinin sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyecekleri ilkeleri gereği reddedilmesine rağmen, aynı şartlardaki ortaklarca yabancı mahkemelerde açılan davaların kabul edilmesinin ve alınan farklı yöndeki bu yabancı mahkeme kararlarının Türkiye’de tenfizinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağıdır. Nitekim mahkemece bu durum, TC. Anayasası’nın kanun önünde eşitlik ilkesine ve kamu düzenine aykırı kabul edilmiştir.

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HMK.’nun 374. ve devamı maddeleri uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır.

Somut uyuşmazlık yönünden asıl incelenmesi gereken husus, tarafları, konusu veya sebebi “farklı” olan bir yabancı mahkeme kararının, Türk mahkemelerinden alınan kararlar ile bağdaşmaması halinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağı noktasıdır. Burada ilk olarak tanıma ve tenfiz hukukundaki kamu düzenine aykırılık kavramının, iç hukuktaki emredici kurallara aykırılık kavramından daha dar ve sınırlı bir anlama sahip olduğu gözden uzak tutulmamalıdır. Dolayısıyla kamu düzeni gerekçesiyle yabancı mahkeme kararının tenfizine istisnaen müdahale edilmelidir. Ayrıca somut uyuşmazlıkta yukarıda açıklanan revision au fond yasağından ayrılmayı gerektirecek bir özellik de bulunmamaktadır. Yine aynı davanın Türk mahkemelerinde görülmesi halinde farklı sonuca varılacak olması, “tek başına” tanıma ve tenfiz engeli oluşturmayacaktır. Zira, esasa uygulanacak yabancı hukuk gibi yabancı mahkeme kararlarının da Türk mahkemelerinden verilecek kararlarla aynı olması beklenemez.

Bu noktada belki Türk tarafların Türk hukukunun emredici hükümlerinden kaçmak amacıyla yabancı mahkemeden bir karar elde etmeye ve bu kararı Türkiye’de tenfiz ettirmeye çalışmalarının adalet duygusunu sarsacağı, bir başka emredici kural olan kanuna karşı hile yasağına ve bu sebeple de Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı düşünülebilir (Prof. Dr. Ergin Nomer Prof. Dr. Cemal Şanlı, Devletler Hususi Hukuku, İstanbul 2009, 17. Bası, sayfa: 491, dipnot: 270). Ancak öncelikle böyle bir durumun varlığı davalı tarafça ispat edilebilmiş değildir. Kaldı ki somut olayın dikkat edilmesi gereken başka bir özelliği daha vardır. O da Türk hukukunda kabul edilen anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyeceklerine dair ilkenin, Avrupa’da hakim olduğu gibi Alman hukukunda da kural olarak benimsenmiş bulunmasıdır. Somut uyuşmazlıkta yabancı mahkemece davalının savunma haklarının ihlal edilmediği yukarıda açıklanmıştır. Dolayısıyla davalı şirket, benzer ilkelerin egemen olduğu bir hukuk düzeninde, kendisine tanınan savunma olanaklarından yararlanmayarak, tenfizini istemediği kararın verilmesine ve kesinleşmesine kendisi neden olmuştur. Davalının bu şekilde yasal haklarını kullanmayıp, örneğin Türk mahkemelerinden verilmiş aynı nitelikteki bir kararı temyiz etmemek suretiyle Türkiye’de de kesinleşmesine neden olabilmesi mümkündür. Böyle bir durumda da kararın kamu düzenine aykırı olduğu ve infaz edilmemesi gerektiği ileri sürülemeyecektir.

O halde mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda yabancı mahkeme hükmünün davalıya usulüne uygun olarak tebliğ edilerek kesinleşmiş olduğu ve bu hükmün tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturmayacağı kabul edilerek davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 12/11/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5773, Karar No: 2012/6357, Tarih: 26.06.2012

**8. Hukuk Dairesi         2012/5773 E.  ,  2012/6357 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

... ile Hazine ve Zaim Köyü Tüzel Kişiliği aralarındaki tescil davasının kabulüne dair Boyabat Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 26.04.2012 gün ve 1069/356 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine temsilcisi tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı, uyuşmazlık konusu taşınmazın kadastro sırasında adına tespit ve tescil edilen dava dışı 163 ada 14 parsel sayılı taşınmaz ile bir bütün olduğu ve yol niteliğinde bulunmadığı halde, paftasında gösterilmek suretiyle yol olarak tespit harici bırakıldığını açıklayarak adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine temsilcisi, uyuşmazlık konusu taşınmazın yol vasfında bulunduğunu ve hak düşürücü süre kaçırıldıktan sonra dava açıldığını açıklayarak davanın reddini savunmuştur. Davalı ... Tüzel Kişiliği temsilcisi, yöntemine uygun biçimde dava dilekçesi ve duruşma günü tebliğ edildiği halde, yargılama oturumlarına katılmamış ve davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davanın 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12/3.maddesinde öngörülen hak düşürücü süre içerisinde açıldığını ve davacı yararına zilyetlik yoluyla kazanma koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne; teknik bilirkişinin 20.12.2011 havale tarihli raporunda A harfi ile sarı renkli olarak gösterilen 62,74 m2 yola ilişkin paftanın bu kısmının iptaline ve davacı adına tapuya tesciline karar verilmiştir. Hüküm, davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Bilindiği üzere ve kural olarak; kadastro çalışmalarında tespit dışı bırakılan bir yer için tespit öncesi zilyetlik hukuksal nedenine dayanılması halinde tespit dışı bırakılma tarihinden, davanın açıldığı tarihe kadar makul sürenin kaçırılmaması gerekir. Tespit sonrası imar-ihya ve zilyetlik nedenlerine dayalı tescil isteklerinde ise, tespit dışı bırakıldığı tarihten davanın açıldığı tarihe kadar, öncelikle imar ve ihyanın tamamlandığı tarihten itibaren yirmi yıllık sürenin aralıksız-çekişmesiz davacı yararına gerçekleşmesi zorunludur. Yine, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12/3. maddesinde açıklanan 10 yıllık hak düşürücü süre; kadastro tutanağı düzenlenen yerlerle ilgili olup, tutanaklarda belirtilen haklara, sınırlandırma ve tespitlere karşı tutanakların kesinleştiği tarihten itibaren 10 yıl geçtikten sonra dava açılamayacağına ilişkindir.