muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/5914, Karar No: 2014/8270, Tarih: 05.05.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/5914 E.  ,  2014/8270 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bodrum 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/05/2013

NUMARASI : 2009/114-2013/182

Dava dilekçesinde, kamulaştırma bedelinin artırılması ile faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece bozma ilamına uyulmuşsa da bozma gerekleri yerine getirilmeden hüküm kurulmuştur.

Şöyle ki;

1-Dairenin 10.12.2001 gün ve 2001/9750 Esas-11346 Karar sayılı bozma ilamında hükme esas raporda somut emsal kabul edilen 85 parsel sayılı taşınmazın dava konusu taşınmazdan 15 kat değerli kabul edilmesi nedeniyle gerçekçi bir emsal olamayacağı ve artan kesimde değer kaybı olmayacağı, 25.05.2004 gün ve 2004/2864 Esas-4384 Karar sayılı bozma ilamında ise düzenlenen ek raporda somut emsal kabul edilen 3428 parsel sayılı taşınmazdaki pay satışının kat irtifaklı bir taşınmazdaki bağımsız bölüm satışı olması nedeniyle uygun bir emsal olmadığı, 10.11.2008 gün ve 2008/10636 Esas-11730 Karar sayılı bozma ilamında ise mahkemece yapılan araştırmalar sonucunda dava konusu taşınmaza emsal olabilecek satış bulunmadığı gerekçesiyle ilk hükme esas alınan rapor esas alınarak kamulaştırma bedelinin artırılmasına karar verilmesi uygun bulunmadığı açıklanarak yeniden emsal araştırması yapılıp bilirkişi kurullarından ek raporlar alınarak oluşacak sonuç doğrultusunda karar verilmesi gerektiği belirtilmiştir.

Mahkemece bozma ilamlarında uygun emsal olmadığı belirtilen 85 parsel ve 3428 parsel sayılı taşınmazlar emsal alınarak genel değerlendirmede kısmen faydalanıldığı belirtilmek suretiyle her iki emsalin değerinin ortalamasını alarak hesaplama yapan bilirkişi raporu esas alınarak kamulaştırma bedelinin artırılmasına karar verilmiştir.

Satışı emsal alınacak taşınmazın dava konusu taşınmazla aynı mevkii ve konumda ve aynı yüzölçümde olması, birbirine komşu ya da yakın mesafede bulunması, kamulaştırma (değerlendirme) gününe yakın tarihlerde satılması zorunlu değildir. Buna göre dava konusu taşınmaza emsal alınabilecek nitelik ve özellikleri taşıyan emsal arsa satışlarının belirlenip bilirkişi kurullarınca bu emsal satışların esas alınması suretiyle yapılacak karşılaştırma ve değerlendirme sonunda dava konusu taşınmazın değeri tespit edilmelidir. Dava konusu taşınmazın yer aldığı Bodrum gibi bir kentte emsal olabilecek özel amacı olmayan arsa satışlarının bulunmadığı da düşünülemez. Kaldı ki, böyle bir olasılık söz konusu olsa bile komşu ilçelerden kamulaştırma gününden önceki özel amacı olmayan arsa satışları da emsal alınabilir.

Emsalin satış fiyatına Türkiye İstatistik Kurumu üretici fiyat endeksi uygulanmak suretiyle değerlendirme tarihinde oluşan fiyatları bulunduktan sonra, dava konusu taşınmazla karşılaştırılıp incelenerek aradaki farklılıklar belirtilip üstün ve eksik yönleri açıklanmalı, bu nitelik ve farklılıkların taşınmazın değerine olan etkilerinin ne olduğu belirtilmeli ve bu suretle yapılacak karşılaştırma ile dava konusu taşınmazın değeri belirlenmelidir.

Bu saptamanın yapılmasında dikkate alınması gereken diğer bir unsur da dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların vergi beyan değerleri arasındaki orandır.

2942 Sayılı Yasanın 11.maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinde vergi beyanı, kıymet takdirinde gözönünde tutulması gereken esaslar arasında sayılmıştır. Bu tür nesnel öğeler (objektif unsurlar) sayesinde bilirkişilerin öznel (subjektif) değerlendirmelerini denetleme olanağı elde edilmiş olur. Vergi beyanları ve resmi makamlarca yapılan kıymet takdirleri genellikle taşınmazın gerçek değerini tam olarak yansıtmamakta, gerçek değerinden daha düşük değerler belirlenmektedir. Ancak bu husus dava konusu taşınmaz için olduğu kadar emsal için de geçerlidir ve emsal karşılaştırması yapılırken dikkate alınması yasa gereğidir. Bu nedenle dava konusu taşınmaz ve emsal alınan taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle bulundukları cadde veya sokak için belediyelerce emlak vergisine esas olmak üzere belirlenen m² fiyatları, ilgili belediyeden getirtilerek bu değerlere göre verilen m² fiyatının mukayese edilmesi gerekir.

Emsalin ve dava konusu taşınmazın emlak vergisine esas değerlerinin birbirine oranı ile bilirkişi raporlarında emsal karşılaştırması sonucu değerlendirmeye esas alınan oran birbirinden fahiş ölçüde farklı ise, mahkemece bu farklılık ve çelişki bilirkişi kurulundan ek rapor alınarak mutlaka giderilmelidir.

İncelenen emsal imar parseli olup da dava konusu taşınmazın bu nitelikte olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra bulunacak değerinden, İmar Kanunu'nun 18. maddesinin 2. fıkrası gözetilerek, düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılması gerektiği de dikkate alınmalıdır.

Mahkemece tarafların bildireceği ve/veya re'sen belirlenecek emsal kayıtlar tapu müdürlüğünden getirtildikten sonra bilirkişi kurulundan yukarıda açıklanan esaslara uygun incelemeyi ve sonucu içeren ek rapor alınmalı, oluşacak sonuca göre karar verilmelidir.

2-Kabule görede;

Mahkemenin 31.01.2001,12.11.2003 ve 08.02.2008 tarihli kararlarının yalnızca davalı vekili tarafından temyiz edildiği dikkate alındığında, söz konusu kararlarda tespit edilip hüküm altına alınan 5.425,00 TL bedelin davalı lehine usuli kazanılmış hak oluşturduğu gözetilmeden bu miktardan daha yüksek bedele hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

2-Kabule görede;

Mahkemenin 31.01.2001,12.11.2003 ve 08.02.2008 tarihli kararlarının yalnızca davalı vekili tarafından temyiz edildiği dikkate alındığında, söz konusu kararlarda tespit edilip hüküm altına alınan 5.425,00 TL bedelin davalı lehine usuli kazanılmış hak oluşturduğu gözetilmeden bu miktardan daha yüksek bedele hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 05.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3903, Karar No: 2018/10011, Tarih: 27.12.2018

**10. Ceza Dairesi         2015/3903 E.  ,  2018/10011 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Çocuk Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan beraat kararı verilmiş ise, daha önceki tarihlerde işlediği aynı suçtan dolayı verilmiş olan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararları dikkate alınmaksızın, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”,

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 27/12/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16288, Karar No: 2014/31352, Tarih: 25.09.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/16288 E.  ,  2014/31352 K.**

**"İçtihat Metni"**

Karar No : 2014/31352

Tebliğname No : 3 - 2012/299422

MAHKEMESİ : Kiraz(Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/09/2012

NUMARASI : 2012/123 (E) ve 2012/281 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1) Sanık hakkında, 27/04/2012 tarihli iddianame ile 6831 sayılı Kanunun 93. maddesine muhalefet eylemi nedeniyle dava açılmış olup, ağaç kesme yönünden açılmış bir dava bulunmadığı anlaşılmakla sanığın bu eylemi yönünden Cuhhuriyet savcılığına suç duyurusunda bulunulup dava açılmasının temini ile açılacak davanın bu dava dosyasıyla birleştirilmesinden sonra bir hüküm tesisi gerektiğinin gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

2) Kabule göre de; duruşmaları vekil vasıtasıyla takip eden katılan idare lehine Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu ve müsaderesine karar verilen ağaçlar ve fidanların değerleri üzerinden nispi vekalet ücreti tayin edilmesi gerektiğinin nazara alınmaması,

Bozmayı gerektirmiş katılan idare vekilinin ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 25/09/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9785, Karar No: 2008/10861, Tarih: 24.07.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/9785 E.  ,  2008/10861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki vesayet hukukuna ilişkin davada Rize Sulh Hukuk ile Ünye Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, vasi tayini istemine ilişkindir.

Türk Medeni Yasasının 411. maddesinde; “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” ayrıca 22. maddesinde; “ Bir öğretim kurumuna devam etmek için bir yerde bulunma ya da eğitim , sağlık , ... veya ceza kurumuna konulma , ... yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmaz .” hükümleri yer almaktadır.

Yerleşim yerinin tespit edilemediği hallerde, karine olarak nüfusa kayıtlı olunan yerde yerleşim yeri olarak kabul edilir.

Somut olayda; Davacı kardeşi tarafından vasi atanmak istenilen kısıtlı ...’ın akıl hastası olduğu, 11.02.2008 tarihinden beri ... ... ... Merkezi / Ünye’de koruma altında bulunduğu, yerleşim yerinin ise “ Tophane Mahallesi, ... Sokak , no: 2/11 Rize" olduğu anlaşıldığından M.K. 411.,19 ve 22. maddeleri gereğince davaya bakmakla yetkili ve görevli mahkeme Rize Sulh Hukuk Mahkemesidir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Rize Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 24.07.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1036, Karar No: 2017/1193, Tarih: 06.02.2017

**8. Hukuk Dairesi         2015/1036 E.  ,  2017/1193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Borçlu .... vekili; müvekkili idarenin Türkiye Ekonomi Bankası nezdindeki hesaplarına haciz konulduğunu, haczin hukuka aykırı olduğunu, müvekili idarenin kamu hizmeti veren bir kamu kuruluşu olduğunu, 2560 sayılı Kanun’un 27. maddesi ve İİK'nun 82/1. maddesi kapsamında borçlu Kurum mallarının haczinin mümkün olmadığını ileri sürerek haciz kararının kaldırılmasını istemiştir.

Mahkemece, ... Yönetim Kurulu Kararı kapsamında Türkiye Ekonomi Bankası nezdindeki nakit mevduatın kamu hizmetlerine tahsisli olduğu, 2560 sayılı Yasa kapsamında ....'ye ait taşınır ve taşınmaz malların devlet malı hükmünde bulunduğu, bu durumda anılan hesap üzerine haciz uygulanamayacağı gerekçesiyle davacı Kurumun Türkiye Ekonomi Bankası nezdindeki banka hesabı üzerine konulan haczin kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm alacaklı vekilince temyiz edilmiştir.

..., 2560 sayılı Kanun gereğince..... Belediyesi'nin idari yapılandırmasında yer aldığından hakkında 5393 sayılı Kanun'un uygulanması zorunludur. 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesi uyarınca belediyenin kamu hizmetlerinde fiilen kullanılan malları ile belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim ve harç gelirleri haczedilemez. Bu maddeye göre Belediye'nin haczedilmezlik şikayetinin kabul edilebilmesi için mahcuzların kamu hizmetinde fiilen kullanılması zorunludur.

Asıl olan, alacaklının alacağına kavuşmasını sağlamak olduğundan, kural olarak borçluların tüm mallarının haczi mümkündür. Bir malın haczedilememesi için yasal bir düzenlemenin bulunması zorunludur. Haczedilmezlik istisnai bir durum olduğundan, bu yöndeki düzenlemelerin de dar yorumlanması gerekir. Buna göre, 5393 sayılı Belediye

Kanunu'nun 15/son maddesinin de dar yorumlanması gerekip, maddede açıkça haczedilmezlik için "fiilen kamu hizmetinde kullanılma" koşulunun kabul edilmesi karşısında, belediyeye ait bir malın haczedilmezliği ancak fiili durumunun tespiti ile belirlenmelidir.

Bütün bu açıklamalar ışığında Türkiye Ekonomi Bankası nezdindeki banka hesabının fiilen kamu hizmetinde kullanılıp kullanılmadığı bilirkişi raporuyla açıklık kazanmamıştır. Mahkemece anılan hususlar açıklığa kavuşturularak sonuca göre karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile sonuca gidilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceği, ve peşin harcın temyiz edene iadesine, 06.02.2017 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1431, Karar No: 2016/5687, Tarih: 28.03.2016

**4. Ceza Dairesi         2016/1431 E.  ,  2016/5687 K.**

**"İçtihat Metni"**

##########

MAHKEMESİ :##########Çocuk Mahkemesi

##########

##########

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Tehdit

##########

HÜKÜM : Mahkumiyet

##########

##########

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Suça sürüklenen çocuğa yükletilen tehdit eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 28/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

##########

##########

##########

##########

##########

##########
Yargıtay — Esas No: 2016/3813, Karar No: 2016/19171, Tarih: 20.09.2016

**12. Hukuk Dairesi         2016/3813 E.  ,  2016/19171 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından genel haciz yolu ile başlatılan ilamsız icra takibinde; borçlunun 22.10.2015 tarihinde icra mahkemesine başvurusunda, ödeme emrinin tebliğ edildiği 28.09.2015 tarihte yurt dışında olduğunu, 16.10.2015 tarihinde yurda döndüğünü ileri sürerek icra takibine gecikmiş itirazda bulunduğu, mahkemece; 'şikayetin kabulü ile ödeme emri tebliğ tarihinin 22.10.2015 tarihi olarak düzletilmesine' karar verildiği görülmektedir.

İİK'nun 65/1. maddesinde; "Borçlu kusuru olmaksızın bir mani sebebiyle müddeti içinde itiraz edememiş ise, paraya çevirme muamelesi bitinceye kadar itiraz edebilir" hükmü yer almaktadır. Anılan hükmün uygulanabilmesi için borçluya tebligatın usulüne uygun olarak yapılmış olması ve muhatabın kendisinden kaynaklanmayan bir engel nedeniyle süresinde itiraz edememiş olması gerekir. Bir başka anlatımla gecikmiş itirazın ön koşulu usulüne uygun bir tebligatın varlığıdır.

7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun "Aynı konutta oturan kişilere veya hizmetçiye tebligat" başlıklı 16. maddesinde ve Tebligat Yönetmeliği'nin 25. maddesinde; "Kendisine tebliğ yapılacak şahıs adresinde bulunmazsa tebliğ kendisi ile aynı konutta oturan kişilere veya hizmetçilerinden birine yapılır" düzenlemesi yer almaktadır. Mevcut düzenleme karşısında öncelikle kendisine tebliğ yapılacak şahsın adreste bulunmadığı tespit edilerek mazbataya yazılmalı, daha sonra aynı konutta oturan kişilere veya hizmetçilerinden birine tebligat yapılmalıdır. Tebligat Kanunu'nun 20. maddesine göre ise; aynı kanunun 16. maddesine göre yapılan tebligat, aynı konutta mukim kişilere verildiği tarihte yapılmış sayılır.

Somut olayda ödeme emri borçluya 28.09.2015 tarihinde “Tebliğ evrakı muhatabın yurt dışında görevli işe gittiğini ve aynı konutta birlikte ikamet ettiğini beyan eden eşi imzasına tebliğ edilmiştir” şerhi ile tebliğ edilmiş olup, bu haliyle yapılan tebligat, Tebligat Kanunu'nun 16. ve 20. maddeleri ile Tebligat Yönetmeliği'nin 25. maddesi uyarınca usulüne uygundur.

İİK'nun 65/2. maddesine göre ise; “Ancak borçlu, maniin kalktığı günden itibaren üç gün içinde, mazeretini gösterir delillerle birlikte itiraz ve sebeplerini ve müstenidatını bildirmeye ve mütaakıp fıkra için yapılacak duruşmaya taallük eden harç ve masrafları ödemeye mecburdur.”

Bu durumda, borçlunun gecikmiş itirazlarını, yurtdışından döndüğü 16.10.2015 tarihinden itibaren 3 gün içerisinde icra mahkemesine bildirmesi gerekirken, bu süreyi geçirdikten sonra 22.10.2015 tarihinde icra mahkemesine başvurduğu görülmektedir.

Bu durumda, borçlunun gecikmiş itirazlarını, yurtdışından döndüğü 16.10.2015 tarihinden itibaren 3 gün içerisinde icra mahkemesine bildirmesi gerekirken, bu süreyi geçirdikten sonra 22.10.2015 tarihinde icra mahkemesine başvurduğu görülmektedir.

O halde mahkemece, borçlunun gecikmiş itirazının süre aşımından reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20/09/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.