muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/23497, Karar No: 2021/9821, Tarih: 07.12.2021

**9. Ceza Dairesi         2021/23497 E.  ,  2021/9821 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyet, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraat

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Suç tarihinde on bir yaşı içerisinde bulunan katılan mağdure ...’in, kovuşturma evresinde istinabe suretiyle beyanının alınması nedeniyle mahkemece görevlendirilen vekil ile yokluğunda verilen gerekçeli karardan haberdar olmayıp, hükümlerin yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekil tarafından temyiz edildiği ve karar tarihi itibarıyla mağdurenin on sekiz yaşını tamamladığı anlaşıldığından, söz konusu hükümlerle ilgili temyiz hakkına sahip olan mağdureye "Tarafınıza yönelik gerçekleştirilen eylemle ilgili yapılan yargılama neticesinde yokluğunuzda kurulan hükümlerin yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekil tarafından temyiz edilmesine karşılık anılan karardan haberdar olmadığınız anlaşıldığından, ekte gönderilen gerekçeli hükme ilişkin evrakın tarafınıza tebliğden itibaren 15 gün içerisinde vekilin temyizine muvafakat edip etmediğiniz hususunda en yakın mahkeme aracılığıyla Yargıtay 9. Ceza Dairesine yazılı şekilde bilgi verilmesi, aksi takdirde muvafakat etmediğinizin kabul edileceği hususu ihtar olunur" şeklinde tebliğ şerhi içeren gerekçeli kararın usulünce tebliğiyle tebligat parçasının eklenip, hükümlerin mağdure tarafından temyizi halinde bununla ilgili ek tebliğname düzenlenmesinden sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4373, Karar No: 2022/2541, Tarih: 29.03.2022

**1. Hukuk Dairesi         2021/4373 E.  ,  2022/2541 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TESCİL

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen tescil davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesince İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına dair verilen karara, İlk Derece Mahkemesince uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne ilişkin karar, süresi içinde davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili 03/02/2014 havale tarihli dava dilekçesinde; Sinop ili, Boyabat ilçesi, Edil köyü tapulama hudutlarında bulunan doğusu yol-tepe, batısı 768 parsel-yol, kuzeyi arazi yolu, güneyi arazi yolu ile çevrili bulunan tahmini 8,5-9 dönüm taşınmazın 20 yıldan fazla bir süreden beri müvekkilinin zilyetliğinde bulunduğunu ileri sürerek taşınmazın müvekkili adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Hazine vekili cevap dilekçesinde, dava konusu taşınmazın 1966 yılında yapılan kadastro çalışmalarında kadastro harici tepe olarak bırakıldığını, davacının 768 parsel sayılı taşınmazı ise 1966 yılındaki tapulama sırasında zilyetlikten iktisap ettiğini, davacı dava konusu yeri 1966 yılından sonra tepelik ve ağaçlık alandan yeni bir arazi oluşturmak suretiyle kazandığını, tapulama veya kadastro çalışmaları sırasında tespit dışı bırakılan gerçek ve ... kişilere ait taşınmazların tapuda kaydı bulunmasa dahi kadastroya tabi tutulma imkanının ortadan kaldırıldığını, bu yerlerden kamu kurum ve kuruluşlarına ait olanların ise, doğrudan tapuya tesciline imkan sağlandığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Mahkemece, komşu taşınmazların tespit tutanakları ve dayanakları kayıtlar Tapu Müdürlüğünden getirildiği, daha sonra yöreyi iyi bilen elverdiğince yaşlı, yansız, bir mahalli bilirkişi, tanıklar ve uzman bilirkişiler eşliğinde keşif yapıldığı, uzman bilirkişiye dava konusu taşınmazın komşularını da gösterecek şekilde krokide ayrı ayrı işaret ettirildiği, uygulamaya ilişkin mahalli bilirkişi ve tanık sözleri, dıştan komşu taşınmazların tespit tutanağı içeriği ve dayanakları kayıtlarla denetlendiği, uzman bilirkişiden keşfi izlemeye, bilirkişi sözlerini denetlemeye imkan verecek şekilde ayrıntılı, gerekçeli rapor alındığı, tüm bu yapılan araştırma ve inceleme sonucunda davacının imar-ihya yolu ile senetsizden iktisap koşullarını sağladığının anlaşıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

1.Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı süresi içinde davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

V. Yargıtay Bozma ilamı

(Muhalif)

-MUHALEFET ŞERHİ-

Dava, Türk Medeni Kanunu’nun 713/1. maddesi gereğince açılmış zilyetlikten tescil davasıdır.

Mahkemece davacı lehine hüküm kurulmuş, ne var ki yargılama giderleri ve bunlardan olan karar ve ilam harcının davacıdan alınmasına karar verilmiştir.

Yargılama giderleri taraflarca temyize getirilmemiştir.

Sayın çoğunluk ile aramızda oluşan uyuşmazlık; temyize getirilmemekle birlikte, resen nazara alınması gereken karar ve ilam harcının davacıdan alınıp alınamayacağı, buradan hareketle davacı tarafından peşin yatırılan harcın iadesinin mümkün olup olmadığı noktasında düğümlenmektedir.

Öncelikle çözümlenmesi gereken husus; temyiz konusu yapılan karar ve ilam harcının davalıdan alınıp alınamayacağı, yargılama giderlerinden kimin sorumlu olacağı hususudur.

Bilindiği üzere, yargı harçları Harçlar Kanunu’nda düzenlenmiş, kamu düzeninden olması nedeniyle resen uygulanacağı kabul edilmiştir. Bu nedenle re'sen ele alınabileceği hususunda tereddüt bulunmamaktadır. Harçlardan kimin sorumlu olacağına gelince, yargılama giderleri, usulü bir konu olmakla, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nda ayrıntısıyla düzenlenmiştir. Aynı Yasa'nın 323. maddesi harçları yargılama giderlerinden sayarken 326/1. maddesi de açıkça “ Kanunda yazılı haller dışında, yargılama giderlerinin, aleyhine hüküm verilen taraftan alınmasına karar verilir.” demek suretiyle yargılama giderleri ve bunlardan olan yargı harçlarından kimin sorumlu olacağını tereddüte yer vermeyecek şekilde düzenlemiştir.

Türk Medeni Kanunu’nun 1. maddesi ise “ Kanun, sözüyle ve özüyle değindiği bütün konularda uygulanır.

Kanunda uygulanabilir bir hüküm yoksa, hakim, örf ve adet hukukuna göre, bu da yoksa kendisi kanun koyucu olsaydı nasıl bir kural koyacak idiyse ona göre karar verir.

Hakim, karar verirken bilimsel görüşlerden ve yargı kararlarından yararlanır.” demek suretiyle, hakimin karar verirken hangi sıralamayı izleyeceği konusunda kural getirmiştir.

Tarafların yargı önünde eşitliği ilkesini düzenleyen Anayasanın 36. maddesi ise “ Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir. Hiçbir mahkeme, görev ve yetkisi içindeki davaya bakmaktan kaçınamaz” şeklinde düzenlenmiştir.

Somut olaya geldiğimizde, zilyetlikten tescil davasında, davacı vatandaş, davalı ise Hazine ve Belediyedir. Davalının Hazine veya kamu kurumu olması, Anayasa ile teminat altına alınan “yargı önünde eşitlik ilkesi”nin bozulmasını, Hazine veya kamu kurumu lehine davranılmasını haklı kılmayacaktır. Zira genel ilke yukarıda da belirtildiği üzere yargılama giderlerinin davayı kaybedenden alınmasıdır. Prof. Dr.... da (Hukuk Muhakemeleri Usulü 6 baskı 5. cilt 5339. sayfada açıkladığı üzere) bu görüştedir.

TMK 713/3. maddesinde tescil davasının Hazineye ve ilgili kamu ... kişilerine veya varsa tapu maliki gözüken kişinin mirasçılarına karşı açılacağı belirtilmiştir. Yargıtay uygulamalarında taşınmaz tapusuz ise dava, tescil davası, tapulu ise tapu iptal tescil davası olarak nitelendirilmekte, tapu iptal tescil davalarında yargılama giderleri yasaya uygun olarak haksız çıkan taraftan alınırken tescil davasında davacı üzerinde bırakılmaktadır. Aynı yasa maddesinin aynı fıkrasında düzenlenen davalılar arasında yargılama giderleri açısından ayrı uygulama yapılması da doğru değildir. Davalının kim olacağının yasada gösterilmiş olması, bu davalının yargılama giderlerinden muaf olacağı şeklinde yorumlanamaz.

Yine sayın çoğunluk ve onlar gibi düşünen hukukçular “Tescil davalarında davacı zaten karşılıksız olarak taşınmaz edinmekte, hiç olmazsa yargılama giderlerini ödesinler” tarzında bir yaklaşımla gerekçe oluşturmaktadırlar. Eğer mahkeme davacının taşınmazı hak etmediğini düşünüyorsa hiç şüphesiz davayı reddetmelidir. Hem davayı kabul edip, hem de yargılama giderlerini davacı üzerinde bırakmak apaçık bir çelişkidir ve yasaya açıkça aykırıdır.

Sayın çoğunluğun kendi içinde düştüğü bir başka çelişki ise; sayın çoğunluk, davalının yasal hasım olması nedeniyle yargılama giderleri ve bunlardan olan harcın ilk derece mahkemesince davacıdan alınmasının doğru olduğunu düşündüğüne göre, davalı Hazine tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, istinaf talebi reddedildiğinde de davacıdan istinaf ret harcının, bunun devamında da yine Hazinenin temyiz başvurusu reddedilerek kararın onanması halinde de davacıdan onama harcının alınmasına karar vermelidir. Zira davalı Hazine yasal hasımdır ve davalı harçtan muaftır, o halde davalıdan alınamayan yargı harçları davacıdan alınmalıdır. Böyle bir uygulamayı ve düşünce tarzını kabul etmek mümkün değildir. Ayrıca yargılama giderleri bir bütündür. Davanın açılmasından kesinleşmesine kadar aynı yasal düzenlemelere tabidir. İlk Derece Mahkemesinde alınmayan yargılama gideri aynı gerekçeyle istinaf ve temyiz kanun yollarında da alınmamalı veya alınmalıdır. Bir dava İlk Derece Mahkemesinde hangi hükümlere tabiyse kanun yollarında da aynı hükme tabidir.

Açıklanan bu nedenlerle, davanın kabul edilmiş olduğu gözetilerek, tarafların temyiz sebepleri de nazara alınmak suretiyle davalı Hazinenin harçlardan muaf olması, davalı ... ... Kişiliğinin ise harçlardan muaf olmaması, harcın davacıdan alınmasının doğru olmaması nedeniyle hükmün 2. bendinin çıkarılarak yerine “Davalı hazine harçtan muaf bulunmakla harç alınmasına yer olmadığına, davacı tarafından yatırılan 2.417 TL harcın davacıya iadesine, 3.257,89 TL harcın davalı ... ... Kişiliğinden tahsili ile Hazineye gelir kaydına” cümlesinin yazılmasına, hükmün bu şekilde düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun onama görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2024/12862, Karar No: 2025/1155, Tarih: 03.02.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/12862 E.  ,  2025/1155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/646 Esas, 2024/955 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Bodrum 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 20.03.2024 Tarihli ve 2024/149 Esas, 2024/217 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı adayının merkezî nüfus idaresi sistemindeki yerleşim yeri adresinin .... Mahallesi ......,Sokak No:12 İç Kapı No:42 Antakya/Hatay olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Hatay 4. Sulh Hukuk Mahkemesinin 27.09.2024 Tarihli ve 2024/2454 Esas, 2024/2814 Karar Sayılı Kararı

Yapılan kolluk araştırması sonucunda kısıtlı adayının Muğla ili Bodrum ilçesinde işe başladığı, ayrıca 'Yokuşbaşı Mahallesi Ninni Harım Sokak No:7C İç Kapı No:3 Bodrum/Muğla adresinde ikamet ettiğinin bildirildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu uyarınca vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamı ve yapılan kolluk araştırması sonucunda kısıtlı adayının yerleşim yeri adresinin Bodrum/Muğla olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın Bodrum 2. Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Bodrum 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

03.02.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12061, Karar No: 2019/8431, Tarih: 17.09.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/12061 E.  ,  2019/8431 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeni ile güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK 155/2, 62, 52, 53 maddeleri gereği mahkumiyet

Hizmet nedeni ile güveni kötüye kullanma suçundan sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmü sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanığın ... Nakliyat firmasında şoför olduğu, 13.01.2012 tarihinde katılan şirketin satın aldığı demirlerin kendi firmasına nakliyesi hususunda ...'le telefonda anlaştığı, ...’in de firmasına ait ... plakalı tırı kullanan sanık ...'u bu iş için görevlendirildiği, ...'un yaklaşık 85.000 TL değerindeki demiri kullandığı tıra yüklettiği ve telefonla arayan katılan firma yetkilisine aracın sanayi sitesi içerisinde arıza yaptığını söylediği ancak sonrasında demiri teslim etmesi gereken yer sanayi sitesi içinde olmasına rağmen tırı çalıştırıp dolu şekilde sanayiden çıkardığı ve akşam saatlerinde boş halde ... bakliye firması garajına çektiği, sanığın demir yükünü mal edinip kullandığı dosya kapsamından anlaşılmakla, sanığın ‘’araç bozuldu‘’ şeklindeki gerçek dışı beyanı üzerine katılan şirket puantörünün şirket yetkililerini araması ve şirket yetkilisi tanığın olay yerine gitmesi, sanığın ona da "araç bozuldu, nakliyeyi yarına kadar gerçekleştiremiyorum" demesine rağmen bu kişiler tırın yanından ayrıldıktan sonra akşam saatlerinde aracın tamir edildiğine dair bir emare olmadan çalıştırılıp sanayi sitesinden çıkış yaptığına dair güvenlik kamera kayıtları ve tırın boş olarak getirilmesi birlikte değerlendirildiğinde demiri mal edindiği kanatine varılarak, sanığın inkara yönelik beyanına itibar edilmemiş olup tebliğnamede bozma talep eden düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, 17/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/900, Karar No: 2021/3514, Tarih: 04.02.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/900 E.  ,  2021/3514 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ : ... Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ÖLÜM VE CİSMANİ ZARAR SEBEBİYLE AÇILAN TAZMİNAT

Y A R G I T A Y K A R A R I

Yargıtay Büyük Genel Kurulunun dairelerin iş bölümüne ilişkin 23.01.2020 tarihli ve 2020/1 sayılı kararı, 28.01.2020 tarihli ve 31022 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak 01.02.2020 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair 6723 sayılı Kanun 23.07.2016 tarih ve 29779 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe girmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlığın niteliğine ve Yargıtay Büyük Genel Kurulunun anılan kararına göre iş kazasından kaynaklanan tazminat davaları sonucu verilen hüküm ve kararların temyiz incelemesi Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin görev alanı içerisine girmektedir. Yargıtay 1. Başkanlık Kurulunun 07.07.2020 tarihli ve 173 sayılı kararı ile 21. Hukuk Dairesi'nin 02.09.2020 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere kapatılmasına ve işlerinin 10. Hukuk Dairesi'ne devredilmesine karar verilmiştir.

Sonuç: Taraflar arasındaki uyuşmazlığın niteliğine, Yargıtay Büyük Genel Kurulunun anılan kararı ve Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair 6723 sayılı Kanun'un 21. maddesi ile Yargıtay 1. Başkanlık Kurulunun 07.07.2020 tarihli ve 173 sayılı kararına göre dosyanın YARGITAY 10. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, 04.02.2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5683, Karar No: 2022/6587, Tarih: 03.11.2022

**7. Hukuk Dairesi         2021/5683 E.  ,  2022/6587 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Trabzon 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, 12/01/2018 tarihinde verilen dilekçeyle tanıma ve tenfiz talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 26/11/2020 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi mirasçı ... vekili tarafından talep edilmiştir. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince istinaf talebinin esastan reddine dair verilen kararın mirasçı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

KARAR

1.DAVA

1.1. Davacı vekili Sulh Hukuk Mahkemesine verdiği dilekçe ile Frankfurt am Main Noteri Dr. Manfred Rack’ın huzurunda düzenlenen 30.12.2003 tarihinde 637/2003 yevmiye numaralı vasiyetnamenin açılıp okunmasını ve terekede gerekli önlemlerin alınmasını talep etmiştir.

1.2. Davacı vekili, 26.06.2019 tarihli celsede ise davanın tanıma davası olarak ıslahını talep etmiştir.

2. GÖREVSİZLİK KARARI

2.1. Murise ait vasiyetnamenin Frankfurt am Main Asliye Hukuk Mahkemesinin 18/01/2018 tarih 5 IV 133704/90 M Esas nolu kararı ile açılıp okunduğu, mahkememizden her ne kadar vasiyetnamenin açılıp okunması talep edilmiş ise de talebin, dava konusu vasiyetnamenin Frankfurt am Main Asliye Hukuk Mahkemesi (Tereke Mahkemesi) tarafından açılıp okunduğuna ilişkin kararın Türkiye'de geçerli sayılabilmesi için tanıma ve tenfizine ilişkin olduğu, davacı vekili tarafından da talebin tanıma ve tenfize ilişkin olduğunun son celse beyan edilmiş olduğu, tanıma ve tenfize ilişkin davalarında Asliye Hukuk Mahkemelerinin görevli olduğu gerekçesiyle mahkemenin görevsizliğine karar verilmiştir.

3. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

3.1. İlk derece mahkemesi, davanın kabulü ile 30 Aralık 2003 tarihinde Frankfurt Main Noteri Dr. Manfred Rack huzurunda yapılan 637/2003 noterlik kayıt kütüğü numaralı vasiyetnamenin açılıp okunmasına ilişkin Frankfurt am Main Asliye Hukuk Mahkemesi- Tereke Mahkemesinin 18/01/2018 tarih 51 IV 133704/90 AM dosya numaralı "ihtilafsız kararının" tanınmasına ve tenfizine karar vermiştir.

4. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

4.1. İlk derece mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

4.2. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi, davalı ... vekilinin istinaf başvurusunun 6100 Sayılı HMK'nun 353/1-b-1 bendi uyarınca esastan reddine karar vermiştir.

5. TEMYİZ

5.1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararını süresi içinde davalı ... vekili temyiz etmiştir.

5.2. Temyiz Nedenleri

5.2.1. Davalı ... vekili temyiz dilekçesinde; ıslahın usulüne uygun yapılmadığını,

4.2. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi, davalı ... vekilinin istinaf başvurusunun 6100 Sayılı HMK'nun 353/1-b-1 bendi uyarınca esastan reddine karar vermiştir.

5. TEMYİZ

5.1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararını süresi içinde davalı ... vekili temyiz etmiştir.

5.2. Temyiz Nedenleri

5.2.1. Davalı ... vekili temyiz dilekçesinde; ıslahın usulüne uygun yapılmadığını,

5.2.2. Tanıma ve tenfizi istenen evrak Frankfurt Am Main Asliye Hukuk Mahkemesinin dosyada bulunan yazısından da anlaşılacağı üzere açıkça mahkeme kararı değil açılış prokolü olduğunu, Alman mahkemesi açıkça mahkeme kararı olmadığını belirttiğini,

5.2.3. Davaya konu belgenin ilam niteliğinde olup olmadığı hususunun Dışişleri Bakanlığı (Uluslararası Hukuk ve Dış İlişkiler Genel Müdürlüğü) aracılığıyla kararın verildiği devletten sorulması ve ulaşılacak sonuca göre uyuşmazlığın esası hakkında bir karar verilmesi gerektiğini ileri sürmüştür.

6. YARGITAY KARARI

6.1. Uyuşmazlık ve hukuki nitelendirme:

6.1.2. Taraflar arasındaki uyuşmazlık; dava konusu 30 Aralık 2003 tarihinde Frankfurt Main Noteri Dr. Manfred Rack huzurunda yapılan 637/2003 sayılı vasiyetnameye ilişkin Frankfurt am Main Asliye Hukuk Mahkemesi- Tereke Mahkemesinin 18/01/2018 tarih 51 IV 133704/90 AM dosya numaralı kararının tanınması isteğine ilişkindir.

6.2. Hukuki sebep

6.2.1. 5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanunu'nun 50. maddesine göre; "(1) Yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak verilmiş ve o devlet kanunlarına göre kesinleşmiş bulunan ilâmların Türkiye'de icra olunabilmesi yetkili Türk mahkemesi tarafından tenfiz kararı verilmesine bağlıdır. (2) Yabancı mahkemelerin ceza ilâmlarında yer alan kişisel haklarla ilgili hükümler hakkında da tenfiz kararı istenebilir." 51. maddesinde; "(1) Tenfiz kararları hakkında görevli mahkeme asliye mahkemesidir. (2) Bu kararlar kendisine karşı tenfiz istenen kişinin Türkiye'deki yerleşim yeri, yoksa sâkin olduğu yer mahkemesinden, Türkiye'de yerleşim yeri veya sâkin olduğu bir yer mevcut değilse Ankara, İstanbul veya İzmir mahkemelerinden birinden istenebilir."

6.2.2. 5718 sayılı MÖHUK 50-59 maddeleri tanıma ve tenfiz kurumlarını düzenlemekte olup buna göre yabancı mahkeme ilâmının kesin delil veya kesin hüküm olarak kabul edilebilmesi yabancı ilâmın tenfiz şartlarını taşıdığının mahkemece tespitine bağlı tutulmuş ve yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak verilmiş ve o devlet kanunlarına göre kesinleşmiş bulunan ilâmların Türkiye'de icra olunabilmesi yetkili Türk mahkemesi tarafından tenfiz kararı verilmesine bağlanmıştır. Buna göre, yabancı mahkeme kararının verildiği devlet ile Türkiye arasında mütekabiliyet bulunmalı, ilam Türk mahkemelerinin münhasır yetkisine girmeyen bir konuya ilişkin olmalı, davalının savunma haklarına uygun davranılarak verilen hüküm Türk kamu düzenine açıkça aykırı bulunmamalıdır.