muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/27775, Karar No: 2020/11505, Tarih: 12.10.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/27775 E.  ,  2020/11505 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin davalı işverence haklı neden olmaksızın feshedildiğini beyanla kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde taraflar vekillerince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının tüm davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında yıllık izin ücreti hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunduğu tarihte geçerli bulunan 4857 sayılı İş Kanunu’nun 56. maddesi uyarınca “Yıllık ücretli izin işveren tarafından bölünemez. Bu iznin 53 üncü maddede gösterilen süreler içinde işveren tarafından sürekli bir şekilde verilmesi zorunludur. Ancak, 53 üncü maddede öngörülen izin süreleri, tarafların anlaşması ile bir bölümü on günden aşağı olmamak üzere en çok üçe bölünebilir. İşveren tarafından yıl içinde verilmiş bulunan diğer ücretli ve ücretsiz izinler veya dinlenme ve hastalık izinleri yıllık izne mahsup edilemez.

Somut olayda Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davalı tarafça sunulan ve izin açıklaması bulunan tüm belgelerin yıllık izin olduğu değerlendirilerek davacının yıllık izin ücretine yönelik talebi hesaplanmıştır. Anılan belgelerin incelenmesinde bir kısmının 1 gün ve 2 gün şeklinde olduğu, yıllık izin açıklamasının bulunmadığı görülmüştür.

Yine davacı tanıklarının beyanı ile iş yerinde haftalık izinlerin toplu olarak kullandırıldığı görülmüştür.

Bu halde 4857 sayılı İş Kanunu’nun 56. maddesi uyarınca izin süreleri, tarafların anlaşması ile bir bölümü on günden aşağı olmamak üzere en çok üçe bölünebileceği, tanık beyanları ile birlikte bir kısım belgelerin yanında sadece izin açıklaması bulunmakta olup, ilgili izinlerin mazeret izni ya da hafta tatillerinin kullanımına yönelik olarak değerlendirilebileceği, mahkemece, yıllık izin belgelerinin kullanıldığı yıllar itibari ile kaç gün izin kullanıldığı da tespit edilerek tüm bu hususlar birlikte değerlendirilmek sureti ile "yıllık izin" şeklinde açıklama bulunmayan dönemlerin hesaplamada dikkate alınmadan karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 12.10.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15416, Karar No: 2014/12204, Tarih: 17.06.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/15416 E.  ,  2014/12204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733-5607 sayılı kanunlara muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücreti hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesi uyarınca, hüküm fıkrasından Gümrük İdaresi lehine hükmedilen vekalet ücreti kısmının çıkarılması, diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7557, Karar No: 2016/10534, Tarih: 11.11.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/7557 E.  ,  2016/10534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... 22. İş ve ... 2. İş Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

.... 22. İş Mahkemesince, davacının işlemlerinin ... Sosyal Güvenlik Merkezi tarafından gerçekleştirildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... 2. İş Mahkemesi tarafından ise davacının işlemlerinin ... Sosyal Güvenlik Merkezi tarafından gerçekleştirildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

6100 sayılı HMK'nın 6. maddesi uyarınca her dava kural olarak davalının ikametgahı mahkemesinde açılır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu 5. maddesinde iş uyuşmazlıklarında yer itibari ile yetkili iş mahkemelerini belirlemiştir. Buna göre, “İş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgâhı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı iş yeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme muteber sayılmaz.”

İş mahkemelerinde yetki kuralı, 6100 sayılı HMK'nın yetki kurallarına uygun olup buna ek olarak işin yapıldığı yer, diğer bir ifadeyle iş yeri mahkemeleri de yetkili kılınmaktadır.

Buna göre, iş ve sosyal güvenlikle ilgili davaların dava tarihinde davalının ikametgahının bulunduğu veya işçinin işini yaptığı yerdeki iş mahkemesi veya iş davalarına bakmakla görevli asliye hukuk mahkemesinde açılması gerekmektedir.

Türk Medeni Kanununun 19/1. maddesi uyarınca gerçek kişi yönünden “Yerleşim yeri", "Bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” Gerçek kişi işverenin başka bir yerde yerleşmek niyetiyle oturduğu kanıtlanmadığı takdirde, kural olarak nüfusta kayıtlı olduğu yerin ikametgâh sayılması gerekir.

HMK'nın 14/1. maddesi uyarınca "Bir şubenin işlemlerinden doğan davalarda, o şubenin bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir."

Diğer yandan Türk Medeni Kanununun 51. maddesi uyarınca “Tüzel kişinin yerleşim yeri, kuruluş belgesinde başka bir hüküm bulunmadıkça işlerinin yönetildiği yerdir."

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.04.2008 gün ve 2008/10-329 E. - 2008/334 K. numaralı ilamında da "Davaya konu uyuşmazlık tüzel kişilere karşı açılacak davalarda genel yetkili mahkeme, tüzel kişilerin yerleşim yerinin, yani merkezinin bulunduğu yer mahkemesi olmakla birlikte, şube işlemleri nedeniyle açılacak dava, taraf olarak bağlı bulunulan merkez davalı gösterilerek, şubenin bulunduğu yerde de açılabilir. “Kurum adına işlem yapmaya yetkili bulunmak” şubenin tanımından ortaya çıkan bir sonuç olup, şubenin bulunduğu yer mahkemesinin yetkili olmasında tek başına yeterli değildir. Şubenin bulunduğu yer yetkisi, o

şubenin yapmış olduğu işlemlerden, davacıya ait işlemlerin yürütülmesinden doğan uyuşmazlıklarda geçerli bulunmaktadır" görüşü benimsenmiştir.

şubenin yapmış olduğu işlemlerden, davacıya ait işlemlerin yürütülmesinden doğan uyuşmazlıklarda geçerli bulunmaktadır" görüşü benimsenmiştir.

İş mahkemesinin yetkisi kamu düzeni ile ilgili olduğundan davalı tarafça süresinde itiraz edilmese de hakim tarafından kendiliğinden gözönünde bulundurulmalıdır. Bir başka anlatımla hâkim, davanın her aşamasında yetki itirazını dikkate alabileceği gibi, re'sen de yetkisizlik kararı verebilir.

Somut uyuşmazlıkta davacı vekili, müvekkilinin 1063323.34.05 sicil numaralı iş yerinde 01.016.2008 ila 27.07.2008 tarihleri arasında çalıştığı halde, bu çalışmasının davalı kurum tarafından iptal edildiğini ileri sürerek, davalı kurumun davacıya ödemiş bulunduğu maaşlarının geri istenemeyeceğinin tespitini ve durdurulan emekli maaşı ödelerinin de iadesini talep ve dava etmiştir.

Yukarıda açıklanan yasal düzenlemeler çerçevesinde; davalı şirketin dava tarihindeki ikametgahının "... Mah. ... Cad. No: .. Kat... .../..." olduğu, davacıya tahakkuk ettirilen borç bildirim belgesinin ise .... Sosyal Güvenlik Merkezi tarfaından düzenlendiği anlaşılmaktadır. Bu durumda davacının seçimlik hakkı bulunup, davasını dilerse çalıştığı işyeri adresi olan ... İş mahkemelerinde yahut ... Sosyal Güvenlik Merkezinin bağlı bulunduğu ... İş Mahkemelerinde açabilecektir. Davacı davasını çalıştığı iş yeri adresi olan ... ilçesinin bağlı olduğu ... İş Mahkemelerinde açtığına göre, bu durumda uyuşmazlığın davanın ilk açıldığı İstanbul 22. İş Mahkemesince görülüp çözümlenmesi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 22. İş Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 11/11/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6643, Karar No: 2019/10269, Tarih: 24.06.2019

**14. Ceza Dairesi         2015/6643 E.  ,  2019/10269 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli yağma (sanıklar); beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, konut dokunulmazlığının ihlali (sanık ...)

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükümlerden sonra 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi ile ilgili olarak 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamıyla verilen iptal kararının infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, sanıklara yüklenen nitelikli yağma ve sanık ...'a yüklenen beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, konut dokunulmazlığının ihlali suçlarına dair ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu unsurların ve bu suçların sanıklar tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün delillerle soruşturma ve kovuşturmalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz incelemesini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı; böylece olaylara ilişkin sorunlarda gerekçenin yeterli bulunduğu, fiillerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu, cezaların kanuni takdir sınırlarında uygulandığı anlaşıldığından, O Yer Cumhuriyet Savcısı ile sanıklar müdafisinin yerinde görülmeyen temyiz taleplerinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 24.06.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12292, Karar No: 2016/5009, Tarih: 13.04.2016

**8. Ceza Dairesi         2015/12292 E.  ,  2016/5009 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması ve konut dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Katılanın geceden sayılan zaman dilimi içerisinde ikametinde bulunan çelik kasasının çalınarak bu suretle kredi kartının ele geçirilip kullanıldığından bahisle açılan davalarda; sanığın suçlamaları kabul etmemesi, kriminal raporda, mobese kayıtlarının düşük çözünürlükte olması nedeniyle olay sırasında kullanılan arabanın teşhisi hakkında kesin görüş bildirilememesi karşısında, sanığın atılı suçları işlediğine dair savunmasının aksine mahkumiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden, beraati yerine yazılı gerekçeyle mahkumi- yetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 13.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8266, Karar No: 2011/15458, Tarih: 26.10.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/8266 E.  ,  2011/15458 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla)

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, tüketici kredisi borcunu ödemeyen davalıya 01.04.2009 tarihli ihtarname tebliğ edilerek kredi sözleşmesinin kat edildiğini, davalı borçlunun ihtarname ile tanınan sürede borcunu ödememesi nedeniyle davalı hakkında icra takibi başlattıklarını, davalının icra takibine itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptali ile takibin devamını, % 40 icra inkar tazminatının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, bilirkişi raporu esas alınmak suretiyle davacı bankanın davalıdan takip tarihi itibariyle 9.378,89 TL asıl alacak, işlemiş faiz, ihtar gideri ile birlikte toplam 9.681,24 TL alacaklı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, itirazının iptali ile takibin devamına, asıl alacak miktarının % 40'ı oranında icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının 2. bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, ödenmeyen tüketici kredisi taksitlerinden dolayı borçlunun temerrüde düşürülmesi sebebiyle kredi borcunun tamamının muaccel hale getirilerek ödetilmesine ilişkin olup, 4077 SY'nın 10. maddesi gereğince temerrüde düşülen taksitlerin ödenmesi için öncelikle davalı borçluya 7 günlük

2011/8266-15458

süre verilmeli, bu sürede ihtarnamede belirtilen borç miktarı ödenmediği takdirde ve sözleşmede hüküm bulunmak kaydıyla alacağın tamamının muaccel hale geleceği ihtar edilmelidir. Yasanın bu emredici hükmüne aykırı olarak gönderilen ihtarname hukuki sonuç doğurmaz. Ne var ki, 'çoğun içinde az da vardır' kuralı gereğince davacının sadece bu dava ile temerrüde düşürülen taksitler bakımından talebi kabul edilmelidir. Mahkemece, açıklanan ilkeler çerçevesinde inceleme yapılarak karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 18.40 TL. temyiz harcının istek halinde iadesine, 26.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1529, Karar No: 2016/2401, Tarih: 15.03.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/1529 E.  ,  2016/2401 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sanık ... hakkında, mühür bozma suçundan Asliye Ceza Mahkemesinin 07.07.2015 tarih ve ...... Esas, ......... sayılı kararıyla kurulan hükme yönelik kanun yararına bozma talebinde bulunulması üzerine, Dairemizce yapılan inceleme sonunda; 02.02.2016 tarih ve ..........Esas, ........ sayılı ilam ile hükmün bozulmasına ve sanığın beraatine karar verildiği, bu karara karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26.02.2016 gün ve .......... sayılı yazısı ile sanık aleyhine itirazda bulunulması üzerine dosya yeniden incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.04.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.04.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.02.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.03.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; 03.12.2012 tarihli mühür bozma tutanağına konu 25.09.2012 tarihli mühürleme işleminin, özel hukuk tüzel kişisi olan Elektrik Dağıtım Anonim Şirketi görevlilerince tatbik edilmiş olması karşısında, lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan bu mühürleme işlemine aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurları oluşmayacağı cihetiyle,

Dosya içeriği ve Dairemizin kararındaki gerekçeye göre, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazları yerinde görülmediğinden KARARIN DÜZELTİLMESİNE YER OLMADIĞINA, 6352 sayılı Yasa ile değişik 5271 sayılı CMK'nun 308/3. maddesi uyarınca itiraz konusunda karar verilmek üzere dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 15.03.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5038, Karar No: 2010/7644, Tarih: 23.12.2010

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/5038 E.  ,  2010/7644 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; "Taraflar arasındaki uyuşmazlığın, çekişmeli taşınmazın davalıların dayanağını oluşturan tapu kayıtları kapsamında kalıp kalmadığı ile tapu kayıtlarının uyması halinde kayıt miktar fazlası bölümleri üzerinde davalılar yararına zilyetlikle edinme koşullarının oluşup oluşmadığı yönlerinde olduğu; Diyarbakır 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 09.11.1962 tarih ve 1962/273-504 sayılı yüzölçümlerinin artırılmasına ilişkin ilamının taraf olmayan Hazine yönünden bağlayıcılığının bulunmadığı; davalıların dayanağını oluştuna T.Evel 1329 tarih 97, 98, 99 ve 100 numaralı tapu kayıtlarının yöntemince mahalline uygulanması ile özellikle “Kördere”, “mezarlık”, “... Çayı”, “...”, “...” ve “...” yerlerinin nereleri olduğu belirlenerek kayıtların aidiyetlerinin saptanması; kayıt miktar fazlası bölümleri üzerinde davalılar yararına zilyetlikle edinme koşullarının oluşup oluşmadığının yöntemince araştırılması; tapu kayıt malikleri arasında müşterek mülkiyet hükümleri söz konusu olduğundan, her bir müşterek malikin zilyetlikle 100 dönüm yer kazanabileceğinin düşünülerek ulaşılacak sonuca göre bir karar verilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne, çekişmeli 129 parsel sayılı taşınmazın 12.11.2007 tarihli fen bilirkişi raporunda (A), (B), (C), (D) ve (E) harfleri ile gösterilen bölümlerinin payları oranında davalılar adına; aynı raporda (F), (G), (H), (K), (L), (M) ve (N) harfleri ile gösterilen bölümlerinin Hazine adına tesçiline karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili ile davalılar ... ve müşterekleri vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, mahkemece hükmüne uyulan bozma kararında açıklandığı gibi işlem yapılıp sonucuna göre hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 23.12.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.