muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/4197, Karar No: 2018/9653, Tarih: 19.12.2018

**10. Ceza Dairesi         2017/4197 E.  ,  2018/9653 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan beraat kararı verilmiş ise, daha önceki tarihlerde işlediği aynı suçtan dolayı verilmiş olan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararları dikkate alınmaksızın, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”,

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 19/12/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/26895, Karar No: 2011/27806, Tarih: 09.12.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/26895 E.  ,  2011/27806 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/08/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki taraflarca istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

1-Tarafların iddia ve savunmalarına, dosya içeriğindeki bilgi ve belgelere ve kararın gerekçesine göre borçlunun temyiz itirazlarının REDDİNE,

2-Alacaklının temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinde; "Belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile, belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim, harç gelirleri haczedilemez" düzenlemesine yer verilmiştir. Bu maddeye göre belediyenin haczedilmezlik şikayetinin kabul edilebilmesi için mahcuzların kamu hizmetinde fiilen kullanılması zorunludur. Asıl olan alacaklının alacağına kavuşmasını sağlamak olduğundan, kural olarak borçluların tüm mallarının haczi mümkündür. Bir malın haczedilememesi için yasal bir düzenlemenin bulunması zorunludur. Haczedilmezlik istisnai bir durum olduğundan, bu yöndeki düzenlemelerin de dar yorumlanması gerekir. Buna göre 5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinin de dar yorumlanması gerekip, maddede açıkça haczedilmezlik için "fiilen kamu hizmetinde kullanılma" koşulunun kabul edilmesi karşısında, belediyeye ait bir malın haczedilmezliği ancak fiili durumunun tespiti ile belirlenmelidir. İmar planı ve benzeri bir idari işlem ya da kararla, taşınmazın kamu hizmetinin yürütülmesini sağlayacak bir amaç için tahsis edilmesi onun fiilen kamu hizmetinde kullanıldığı sonucunu doğurmayacağından, haczin kaldırılması için yeterli olamaz. Bunun için hakim bizzat taşınmazın başında bilirkişi eşliğinde keşif yaparak haczedilen taşınmazın fiili kullanım durumunu belirlemeli ve bu şekilde sonuca gitmelidir.

Somut olayda hükme esas alınan bilirkişi İnşaat Mühendisi A.. B.’ın 27.06.2011 tarihli raporunda, . Mahallesi . ada . parselin iki adet dükkan ve arsası, .. Mahallesi.. ada . parselin boş arazi, . ada . parselin arazi, . ada . parselin boş arazi, . ada . parselin boş arazi, . ada . parselin boş arazi, . ada. parselin boş arazi, . Mahallesi . ada . parselin kerpiç tandır ve arsa, . ada . parselin dükkan ve tandır,. Mahallesi . ada . parselin ise boş alan olduğu belirlenmiştir. Bu belirlemeye göre anılan taşınmazların fiilen kamu hizmetinde kullanılmadığı anlaşılmaktadır. Taşınmazların imar planında farklı amaçlarla planlanmış olması taşınmazların fiilen kamu hizmetinde kullanıldığının kabulünü gerektirmez.

O halde mahkemece .. Mahallesi . ada . parsel, .. Mahallesi . ada. parsel, . ada . parsel, . ada . parsel, . ada . parsel, . ada . parsel, . ada . parsel, . Mahallesi . ada . parsel, . ada . parsel ve .. Mahallesi . ada . parsel sayılı taşınmazlar hakkındaki şikayetin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde bu taşınmazlar yönünden de şikayetin kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ:Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda (2).maddede yazılı nedenlerle alacaklı yararına İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 09/12/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10494, Karar No: 2014/22323, Tarih: 10.07.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/10494 E.  ,  2014/22323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 8. İş Mahkemesi

TARİHİ : 26/09/2012

NUMARASI : 2010/1260-2012/717

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacı işçinin iş sözleşmesinin haklı bir sebep olmadan işveren tarafından feshedildiğini, çalıştığı dönemlere ilişkin hak ve tazminatlarının davalılar tarafından ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Belediye Başkanlığı vekili, belediyenin işveren sıfatına sahip olmadığını ve taleplerinde haksız olduğunu belirterek davanın husumet ve esas yönünden reddini savunmuştur.

Davalı şirket vekili, diğer davalı ile aralarındaki ihale süresinin bitimi ile davacının işten ayrıldığını, şirketin alt işveren olduğunu, davacı işçinin herhangi bir alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekilleri süresinde temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma ücretine hak kazanıp kazanamayacağı ile fazla çalışma sürelerinin tespiti bakımından uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, emsal dosya olan Yargıtay 22. Hukuk Dairesi’nin 2013/27501 esas sayılı dosyadaki bilirkişi raporu dosya içeriğine daha uygundur. Söz konusu rapor esas alınarak fazla mesai talebi hakkında karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

3-Taraflar arasında genel tatil alacağına takdiri indirim uygulanıp uygulanmadığı uyuşmazlık konusudur.

Ulusal bayram ve genel tatil çalışmalarının uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde dairemizce son yıllarda takdiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Ancak, ulusal bayram ve genel tatil çalışmalarının takdiri delil niteliğindeki şahit anlatımları yerine, yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Somut olayda davacı davalıya ait işyerinde özel güvenlik olarak çalışmıştır. Davacının genel tatil alacağı şahit anlatımlarına dayanılarak kabul edilmiştir. Genel tatil çalışmalarının kayda alınmadığı durumlarda dairemizin istikrarlı uygulamasına göre; "hastalık, izin, mazeret gibi sebeplerle çalışılamayacak olduğu günler düşünülerek" bu tür alacaklarda takdiri indirim yapılması gerekmektedir. Açıklanan sebeple davacının genel tatil alacağından takdiri indirim yapılması gerektiği gözetilmeden hüküm kurulması isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 10.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/288, Karar No: 2021/5287, Tarih: 21.06.2021

**8. Hukuk Dairesi         2020/288 E.  ,  2021/5287 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : Samsun 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Samsun 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 18.12.2018 tarihli ve 2018/566 Esas, 2018/617 Karar sayılı kararıyla davanın kabulüne karar verilmiş, Mahkeme hükmüne karşı Vakıflar Genel Müdürlüğü vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun usulden reddine şeklinde hüküm kurulmuş olup, bu kez Vakıflar Genel Müdürlüğü vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizi üzerine Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, yapılan yargılama ve uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere, hukuki ilişkinin nitelendirmesine göre temyiz itirazları yerinde görülmediğinden, temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nin 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, 21.06.2021 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

(Muhalif)

(Muhalif)

K A R ŞI OY

Dava, vakıf değişiklik senedinin tescili isteğine ilişkindir.

(Muhalif)

(Muhalif)

K A R ŞI OY

Dava, vakıf değişiklik senedinin tescili isteğine ilişkindir.

Davacı vakıf vekili, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarına tevdi edilen yeni görevler sebebi ile vakıf senetlerinin tadil edilmesi gerektiğini, bu doğrultuda Vakıflar Genel Müdürlüğünün de uygun görüşü alınarak yeni tek tip vakıf senedi oluşturulduğunu açıklayarak, Samsun 6. Noterliği tarafından tasdik ve tanzim edilen vakıf senedinin tescilini talep ve dava etmiş, Vakıflar Genel Müdürlüğü tarafından, amaç maddesine eklenen "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fon Kurulu tarafından ilgili mevzuat hükümleri uyarınca verilen görevleri yerine getirmektedir." şeklindeki düzenlemeyle vakfın amacının genelleştirildiği, özel hukuk tüzel kişisi olan ve kendi Mütevelli Heyeti tarafından yönetilen vakıfların bir genel idare kuruluşu gibi nitelendirildiği görüldüğünden amaç maddesinin bu hali ile Türk Medeni Kanunu, Vakıflar Kanunu ve yargı kararına da aykırı olduğunun düşünüldüğü, bu nedenlerle vakfın amacının düzenlendiği 3. maddede geçen "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fon Kurulu tarafından ilgili mevzuat hükümleri uyarınca verilen görevleri yerine getirmektir." cümlesinin senet metninden çıkartılması gerektiği bildirilmiş, Mahkemece, Samsun 6. Noterliğinde 07.03.2016 tarihli ve 04866 yevmiye numarası ile "Düzenleme Şeklinde" düzenlenen Canik İlçesi Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı senedinin vakfın amacının düzenlendiği 3. maddede geçen "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fon Kurulu tarafından ilgili mevzuat hükümleri uyarınca verilen görevleri yerine getirmektir." cümlesinin senet metninden çıkartılması ile bu haliyle ilgili sicile tesciline karar verilmiş, karar, Vakıflar Genel Müdürlüğü vekili tarafından istinaf edilmiş, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 14.10.2019 tarihli ve 2019/1534 Esas, 2019/2145 Karar sayılı ilamı ile temyiz edenin iki haftalık istinaf süresini kaçırdığı gerekçesiyle istinaf başvurusu HMK’nin 345 ve 352/(1)-c maddeleri gereği reddedilmiştir. İstinaf kararına karşı Vakıflar Genel Müdürlüğü vekilinin temyiz isteği sonunda Bölge Adliye Mahkemesi kararı, sayın çoğunluk tarafından onanmıştır.

Dairenin sayın çoğunluğu ile aramızdaki uyuşmazlık, vakıf değişiklik senedinin tesciline ilişkin karara karşı istinafa başvurulması halinde Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK) 345. maddesinde yazılı iki haftalık sürenin mi, yoksa Türk Medeni Kanunu’nun (TMK) 103. maddesinde yazılı bir aylık sürenin mi uygulanması gerektiğinden kaynaklanmaktadır.

Temyiz isteğinin kapsamı, istinaf talebinin esasının Bölge Adliye Mahkemesi tarafından incelenmemesine yönelik olduğundan iddia, adil yargılanma hakkının güvenceleri arasında yer alan mahkemeye erişim hakkı kapsamında incelenmelidir.

Bu hususta öncelikle kanunda yazılı sürelerle ilgili sürece kısaca göz atmak gerekmektedir;

Temyiz isteğinin kapsamı, istinaf talebinin esasının Bölge Adliye Mahkemesi tarafından incelenmemesine yönelik olduğundan iddia, adil yargılanma hakkının güvenceleri arasında yer alan mahkemeye erişim hakkı kapsamında incelenmelidir.

Bu hususta öncelikle kanunda yazılı sürelerle ilgili sürece kısaca göz atmak gerekmektedir;

Bilindiği üzere hukukta her sürenin, haklar ve borçlar bakımından özel önemi ve anlamı vardır. Kanun yoluna başvuru süresi de taraflara yönelik sürelerdendir. Kanunun belirlediği süreler kesin olup, kural olarak hakim, kanunda belirtilen süreleri artıramaz veya eksiltemez. Kesin süreleri kesin olmayan hale getiremeyeceği gibi kesin süre içinde yapılmayan işlem için yeni bir süre de veremez. Kanun yoluna ilişkin süreleri de buna göre değiştiremez. HMK’de geçen kanun tabirinin HMK ile sınırlı olmadığı başka kanunları da kapsadığı tereddütsüzdür.

743 sayılı Türk Kanuni Medenisi’nin 74. maddesinde “Tescil kararının tebliği tarihinden itibaren, Vakıflar Genel Müdürlüğü, iki ay içinde bu karara karşı temyiz yoluna başvurabilir” düzenlemesi yer almakta olup bu hüküm 4721 sayılı TMK’nin 103. maddesinde “Mahkemenin verdiği karar, tebliğ tarihinden başlayarak bir ay içinde, başvuran veya Vakıflar Genel Müdürlüğü tarafından temyiz edilebilir. Vakıflar Genel Müdürlüğü veya ilgililer, vakfın kurulmasını engelleyen sebeplerin varlığı halinde iptal davası açabilirler.” şeklinde düzenlenmiş ve süre bir aya indirilmiştir. Değişikliğe ilişkin gerekçede “Maddenin birinci fıkrası yürürlükteki Kanun’un 74'üncü maddesinin üçüncü fıkrasını karşılamaktadır. Mahkemenin vereceği kararın, tebliği tarihinden başlayarak bir ay içinde, başvuru sahibi veya Vakıflar Genel Müdürlüğü tarafından temyiz edilebileceği öngörülmüş olmakla, yürürlükteki metinden farklı olarak, başvuru sahibi ile Vakıflar Genel Müdürlüğünün temyiz hakkı aynı esaslara tâbi kılınmış, temyiz süresi de, Vakıflar Genel Müdürlüğü bakımından "iki ay" yerine "bir ay"a indirilmiş olmaktadır: Diğer taraftan, vakfın kurulması istemini reddeden mahkeme kararının da aynı esaslar içinde temyiz edilebileceği kabul edilmiştir.Temyiz süresinin Vakıflar Genel Müdürlüğü bakımından kısaltılması ile vakfın kuruluşunun daha fazla geciktirilmemesi, durumun bir an önce yasal yolla aydınlığa kavuşturulması amacı güdülmüş; bu yolla, Ülkemizde yakınmalara yol açan yargılamanın uzamasına ilişkin itirazlar, genel temyiz suresi olan onbeş günün daha fazla uzatılmasının önüne geçilmesi suretiyle kısmen giderilmiştir. Vakfın kurucusu ile Vakıflar Genel Müdürlüğünün temyiz süresinin aynı olması da, bu konuda olması gereken bir eşitliğin gereği olarak düşünülmüştür.” yazılıdır. 27.09.2008 tarihli ve 27010 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Vakıflar Yönetmeliği’nin “temyiz ve iptal” başlıklı 8. maddesinin (1). bendi de “Mahkemenin vakfın tesciline veya tescil isteminin reddine ilişkin kararlarına karşı, tebliğ tarihinden başlayarak bir ay içinde, başvuran ya da Genel Müdürlük tarafından temyiz yoluna gidilebilir.” demektedir.

HMK’nin 345. maddesinde düzenlenen istinaf başvuru süresi ile ilgili düzenlemenin öncesine bakıldığında da;

1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nda istinafa ilişkin düzenlemeler bulunmamakta iken “hükümlere karşı müracaat tarikleri” başlıklı üçüncü babın birinci faslının başlığı “temyiz” ve 432'nci madde gereği kanundaki temyiz süresi onbeş gün, 8.1.1943 tarihli ve 4353 sayılı Kanuna tabi kamu kuruluşları hakkında otuz gün iken, 5236 sayılı Kanun ile Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’na istinafa ilişkin 426/A ilâ 426/V maddeleri eklenerek Birinci Fasıl başlığı “istinaf” olarak değiştirildiğinden, 426/V maddesinden sonra gelmek üzere “Temyiz” ibaresini taşıyan İkinci Fasıl başlığı eklenmiş, mevcut İkinci ve Üçüncü Fasıl numaraları Üçüncü ve Dördüncü Fasıl olarak değiştirilmiş, Kanunun 427 ilâ 439'uncu maddeleri yeniden düzenlenmiştir.

5236 sayılı Kanun’un genel gerekçesinde “İstinaf yoluna başvuru süresi, ilk derece mahkemelerince verilen kararların taraflara usulen tebliğini takip eden otuz gün olarak kabul edilmiştir. Bölge adliye mahkemesi, başvuranın istemiyle bağlı olarak inceleme yapacağından ve bu sebeple istemlerin dilekçede eksiksiz olarak gösterilmesi gerektiğinden, başvuru süresi otuz gün olarak belirlenmiştir. Esasen Avrupa Birliğine dahil ülkelerin çoğunda da bu mahkemelere başvuru süresi otuz gün olarak düzenlenmiştir.” yazılıdır. Yine 5236 sayılı Kanun’un 426/E maddesinin genel gerekçesinde “İstinaf yoluna başvuru süresi otuz gün olarak kabul edilmiştir. Bunun nedeni istinaf yoluna başvuruda bulunan tarafın istemlerini dilekçesinde eksiksiz gösterebilmesidir. Çünkü bölge adliye mahkemesi, başvuranın istemiyle bağlı olarak inceleme yapabilecek, tarafların istemleri dışında, kendiliğinden incelemesi gereken haller hariç bir inceleme yapamayacaktır. Bu istemlerin tam ve eksiksiz olarak hazırlanabilmesi için başvuru süresi, diğer sürelere nazaran, gösterdiği özellik nedeniyle uzun tutulmuştur. İstinaf yoluna başvuru süresinin ilamın usulen taraflardan her birine tebliğiyle işlemeye başlayacağı belirtilmiş, istinaf yoluna başvuru süresine ilişkin özel kanun hükümleri de saklı tutulmuştur.” derken, Hükümetin teklif ettiği metinde; 426/E maddesi “İstinaf yoluna başvuru süresi otuz gündür. Bu süre, ilâmın usulen taraflardan her birine tebliğiyle işlemeye başlar. İstinaf yoluna başvuru süresine ilişkin özel kanun hükümleri saklıdır.” şeklindedir. Adalet Komisyonu Raporunda; “Tasarının çerçeve 17'nci maddesiyle Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'na eklenmesi öngörülen 426/E maddesinde yer alan otuz günlük istinaf yoluna başvuru süresi, onbeş güne indirilmiş ve fıkraya yapılan ilave ile 427 nci maddede yapılan düzenlemeye paralel olarak 8.1.1943 tarihli ve 4353 sayılı Kanuna tabi kamu kurumları hakkında bu sürenin otuz gün olduğu hususuna açıklık getirilmiştir. Ayrıca aynı çerçeve madde ile eklenmesi öngörülen 426/V maddesi istinaf mahkemelerinde karar düzeltme yolu kabul edilmediği için madde metninden çıkarılmış ve çerçeve madde çıkarılan madde doğrultusunda değiştirilmiştir.” yazılıdır. Adalet Komisyonunun kabul ettiği metnin 17. maddesi ise; “Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun Üçüncü Bap başlığı "Kanun Yolları", Birinci Fasıl başlığı "İstinaf" olarak değiştirilmiş ve Kanuna aşağıdaki 426/A ilâ 426/U maddeleri eklenmiştir.”, Başvuru süresi başlıklı 426/E maddesi ise “İstinaf yoluna başvuru süresi onbeş gün, 8.1.1943 tarihli ve 4353 sayılı Kanuna tabi kamu kurumları hakkında otuz gündür. Bu süre, ilâmın usulen taraflardan her birine tebliğiyle işlemeye başlar. İstinaf yoluna başvuru süresine ilişkin özel kanun hükümleri saklıdır.”, yine 18

.”, Başvuru süresi başlıklı 426/E maddesi ise “İstinaf yoluna başvuru süresi onbeş gün, 8.1.1943 tarihli ve 4353 sayılı Kanuna tabi kamu kurumları hakkında otuz gündür. Bu süre, ilâmın usulen taraflardan her birine tebliğiyle işlemeye başlar. İstinaf yoluna başvuru süresine ilişkin özel kanun hükümleri saklıdır.”, yine 18. maddesi “Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununa, bu Kanunla eklenen 426/U maddesinden sonra gelmek üzere "İkinci Fasıl Temyiz" başlığı eklenmiş, "İkinci Fasıl" ve "Üçüncü Fasıl" başlıkları "Üçüncü Fasıl" ve "Dördüncü Fasıl" şeklinde değiştirilmiş, Kanunun 427 ilâ 439 uncu maddeleri aşağıdaki şekilde yeniden düzenlenmiştir.”, "Temyiz edilebilen kararlar” başlıklı 427. maddesi ise “Bölge adliye mahkemesi hukuk dairelerinden verilen temyizi kabil nihaî kararlar ile hakem kararlarına karşı tebliğ tarihinden itibaren onbeş gün içinde temyiz yoluna başvurulabilir; bu süre, 8.1.1943 tarihli ve 4353 sayılı Kanuna tâbi kamu kurumları hakkında otuz gündür.” Geçici 3. maddesi ise “Bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihine kadar, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun temyize ilişkin yürürlükteki hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." şeklinde düzenleme içermektedir.