muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/19589, Karar No: 2014/16613, Tarih: 20.11.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/19589 E.  ,  2014/16613 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline zorunlu mali mesuliyet sigortası ile sigortalı olan aracın, davalıya ait araçla çarpışması sonucunda davalıya ait araçta hasara sebebiyet verdiğini,müvekkilince 8.000,00 TL hasar bedelinin ödendiğini, trafik poliçesi düzenlenirken davalı tarafından yapılan yanlış bilgilendirme neticesinde aracın kapasitesi 44 kişi iken 16-30 kişi olarak düzenlenmesi nedeniyle davalıdan eksik prim tahsil edildiğini ileri sürerek, 5.552,00 TL tazminatın faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan delillere göre, aracın ruhsat bilgilerindeki koltuk sayısı esas alınarak trafik poliçesi tanzim edilmesi gerektiği ve ruhsat bilgilerindeki 27 koltuk sayısının poliçedeki 16-30 koltuk sayısı aralığında kaldığı, davalıdan eksik prim alınmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 25,20 TL peşin harcın onama harcına mahsubuna 20.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3916, Karar No: 2010/6057, Tarih: 08.11.2010

15. Hukuk Dairesi 2009/3916 E., 2010/6057 K.

**15. Hukuk Dairesi 2009/3916 E., 2010/6057 K.**

**- ARSA PAYLI İNŞAAT YAPIM SÖZLEŞMESİNİN FESHİ

- ARSA SAHİPLERİNE ÖDENEN PARANIN İSTİRDATI

- TAPU KAYDININ İPTALİ

- YIKILAN YERLERİN RAYİÇ BEDELLERİNİN TESPİTİ**- 634 S. KAT MÜLKİYETİ KANUNU [ Madde 10 ]

- 634 S. KAT MÜLKİYETİ KANUNU [ Madde 13 ]

- 634 S. KAT MÜLKİYETİ KANUNU [ Madde 14 ]

**"İçtihat Metni"**

Asıl dava arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmelerinin feshi, inşaat yapımı kararlaştırılan arsa üzerinde mevcut olup yıkılan 7 adet dairenin rayiç bedelinin tahsili ve sözleşme gereği yüklenicilerden Ö... O...'ya devredilen 50/100 paya ilişkin tapu kaydının iptâli ile devreden arsa sahipleri H... ve A... adına tapuya kayıt ve tescili, karşı dava ise sözleşme uyarınca gerçekleştirilen imalât bedeli ile 24.02.2004 tarihli sözleşmeye göre arsa sahiplerine ödenen paranın istirdadı istemine ilişkindir. Mahkemece her iki davanın kısmen kabulüne dair verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre taraf vekillerinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-24.02.2004 ve 22.06.2004 tarihli sözleşmelerde davacılardan M... Y... arsa sahibi sıfatıyla sözleşmeleri imzalamıştır. Adı geçen arsa sahibi sözleşmelerden sonra 08.03.2004 gün 1839 yevmiye no ile 10/100 payını dava dışı A... oğlu A... Ç...'na, 5/100 payını davacı Ö... oğlu A... Y...'na 15/100 payını da davacı H... Y...'na satması nedeniyle dava konusu taşınmazda hissesi kalmamış ise de sözleşmeden doğan haklarını da devrettiği ileri sürülüp kanıtlanmadığından bu davacı inşaat yapılacak arsada bulunup da yükleniciler tarafından yıkıldığı iddia olunan bina bedelini talep hakkına sahiptir. Buna rağmen bedelle ilgili davacı M...'in aktif husumet ehliyetinin bulunmadığının kabulü doğru olmamıştır.

Öte yandan hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda yıkılan bina ile ilgili sadece enkaz bedeli istenebileceğinden enkaz bedeli hesaplanmış mahkemece de hesaplanan bu enkaz bedeline hükmedilmiştir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 27.02.1985 gün 1983/15-74 Esas 1985/254 Karar sayılı ilâmı ile Dairemizin bu konudaki yerleşik uygulamalarına göre eser sözleşmesinin yüklenicinin kusuru ile feshedilmesi halinde arsa sahiplerinin uğradığı zarar, arsaları üzerinde bulunan ve davalılar tarafından yıkılan evin enkaz bedeli değil, kaybedilen şeyin objektif değeri ile bu yıkım nedeniyle elde edilemeyen kira gelirleri toplamından ibarettir. Davacı arsa sahipleri elde edilmeyen kira gelirleri ile ilgili istemde bulunmadıklarından mahkemece binanın yıkılması sebebiyle uğradıkları zararın bilirkişi kurulundan alınacak ek raporla yıkılan apartmandaki 5 dairenin yasal, 2 dairenin ise ruhsata aykırı ve kaçak yapılmış olması nedeniyle yasal dairelerin yıkım tarihi itibariyle mahalli piyasa rayiçlerine göre objektif değerleri ile ruhsatsız ve kaçak olan 2 dairenin aynı tarihe göre enkaz bedelinin hesaplattırılarak hüküm altına alınması gerekirken eksik inceleme sonucu enkaz bedeline göre hesaplama yapan bilirkişi raporuna itibar edilerek kısmen kabul kararı verilmesi de usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.

3-Asıl davada davanın kabul edilen bölümü üzerinden tüm davacılar yararına tarifeye uygun biçimde tek nispi ücreti vekâlet hesaplanıp davalılardan tahsili ile davacılara ödenmesine karar verilmesi yerine, her bir davacı için ayrı ayrı vekâlet ücreti takdiri de isabetsiz bulunmuştur.

Belirtilen sebeplerle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle tarafların diğer temyiz itirazlarının reddine, diğer bentler uyarınca kabulüyle hükmün 2. bent gereğince davacı karşı davalılar, 3. bente göre de davalı karşı davacılar yararına BOZULMASINA, 750,00'şer TL duruşma vekâlet ücretinin taraflardan ayrı ayrı alınarak Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan diğer tarafa verilmesine, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden taraflara geri verilmesine, 08.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5947, Karar No: 2013/21955, Tarih: 03.12.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/5947 E.  ,  2013/21955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İzmir 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 27/12/2011 tarih ve 2009/489-2011/535 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 03/12/2013 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davacılar vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili nezdinde sigortalı yükleyici cinsi iş makinesinin bakım işinin davalı şirket tarafından üstlenildiğini, bakım için haber verildiğinde çalışanı diğer davalının gönderildiğini, periyodik bakım sonrası davalı çalışan tarafından test edilmekteyken kovasının doldurulduğunu, denge hesabının yanlış yapılması ve kovasının ağır gelmesi neticesinde yaklaşık 7 metre yükseklikten ters dönerek yere çakıldığını ve kullanılamaz hale geldiğini, sigorta tazminatının ödendiğini, rücu koşullarının oluştuğunu ileri sürerek, 154.495.00 TL'nin faiziyle tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, bakım yapan müvekkilinin olayda kusuru olmadığını, sigorta lehtarının talimatı doğrultusunda gösterilen yerde test edildiğini, zemin ile ilgili uyarı yapılmadığını, esasen, makinenin test yapılan yerde çalıştığını, arızanın giderilmesinin kabul edilmediğini, pert işlemi için özel gayret sarf edildiğini, tazminatın fahiş olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davalı şirketin sigortalı makinenin bakımını üstlendiği, diğer çalışanının bakım yaptığı, test kullanımında kazanın meydana geldiği, makinenin hangi şartlarda ve ne suretle çalışabileceğini bilmesi gerektiği, kusurlu bulundukları, zararın belirlendiği gerekçesiyle davanın kabulüne, 154.495.00 TL'nin davalılardan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 990,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalılardan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 8.258,55 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 03/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/7599, Karar No: 2007/9068, Tarih: 10.07.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/7599 E.  ,  2007/9068 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı temsilcisi tarafından, davalı aleyhine 06.04.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 26.01.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, kadim yaylak iddiasına dayalı tapu iptali ve özel siciline yazılması istemiyle açılmıştır.

Davalı, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerin yayla olmadığını, vakıf taşınmazı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece istem hüküm altına alınmış, kararı davalı temyiz etmiştir.

Dava konusu taşınmazın ... yaylası olarak bilinen ve memleket haritalarında bu isimle işaretlenen 1600 rakımlı bölgede bulunduğu, aynı yörede açılan bir başka dava sebebiyle yapılan yargılamada taşınmazın Yargıtay 17.Hukuk Dairesinin 29.12.1995 tarih 7745-7843 sayılı ilamında ve Hukuk Genel Kurulunun 29.05.1996 tarih 1996/17-294-426 sayılı ilamı ile yaylak olarak kabul edildiği, dosyada toplanan deliller mahallinde yapılan keşif ve keşif sonucu bilirkişinin düzenlediği kroki ile sabittir.

Taşınmazın orman ile ilgisine gelince; Orman Mühendisi Bilirkişi ... tarafından düzenlenen raporun gerekçe kısmında, bölgede yapılan ve kesinlik kazanan orman çalışmaları neticesinde davaya konu parselin orman sınırları dışına çıkarıldığı, memleket haritasında orman dışı açıklık alan, amenajman haritasında da iskan alanları kapsamında olduğu belirtilerek sonuç itibariyle taşınmazın orman sayılmayan alanlar içerisinde olduğu belirtilmiştir. Dosyadaki kanıtlar ve benzer dosyalarda yapılan keşifler sonucu düzenlenen raporlar ile; orman kadastrosunun arazi kadastrosuna esas olmak üzere yapıldığı kadastro çalışmalarının 1994 yılında kesinleştiği, anılan çalışma dışında bundan önce başkaca yapılmış bir orman kadastrosu da bulunmadığından " Orman sınırları dışına çıkarıldığı" ibaresinin "orman sınırları dışında bırakılmıştır" anlamında rapora yazıldığı anlaşıldığından aşınmazın orman ile ilgisinin bulunmadığı kabul edilmiştir.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “maruf ve meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz”, davalı taşınmazın bulunduğu yer sadece o yöre halkı tarafından değil herkesin bildiği yurt genelinde maruf olan “... Yaylasıdır”. Bilinen gerçekler karşısında mahkemece taşınmazın niteliğinin yayla olarak belirlenmesinde usul ve yasaya aykırılık yoktur.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “maruf ve meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz”, davalı taşınmazın bulunduğu yer sadece o yöre halkı tarafından değil herkesin bildiği yurt genelinde maruf olan “... Yaylasıdır”. Bilinen gerçekler karşısında mahkemece taşınmazın niteliğinin yayla olarak belirlenmesinde usul ve yasaya aykırılık yoktur.

Diğer taraftan, Türk Medeni Kanununun 101.maddesi hükmüne göre “... gerçek veya tüzel kişilerin yeterli mal ve hakları belirli ve sürekli bir amaca özgülemesiyle oluşan tüzel kişiliğe sahip mal topluluklarıdır. Vakfın Osmanlı Hukukundaki tarifi de Türk Medeni Kanununun 101.maddesindeki tarife paraleldir. Kavram olarak denilebilir ki, vakıftan amaç; bir aynın (malın) menfaatlerini hayır yönüne tahsis etmektir. (Eren F.Başpınar V.Toprak Hukuku

2.Baskı Sayfa 63.) Vakfın kurulabilmesi için belirli bir amaca yönelmiş mal olmalıdır. Ancak, tahsisi yapılacak-kural olarak-gayrimenkulün vakfın amacına cevap vermesi gerekir.

4342 sayılı Mera Kanununun 3.maddesine göre yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerdir. Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yaylakın özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması sınırlarının daraltılması olanaklı değildir. Bu hali ile kamu malı niteliği gösteren ve tarım arazisi özelliği olmayan yaylakta vakıf kurulabilmesi mümkün olmadığından yaylak olduğu saptanan taşınmazla ilgili davanın kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre tarafların bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 10.7.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2026, Karar No: 2016/4421, Tarih: 12.04.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/2026 E.  ,  2016/4421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada Bakırköy 3. Asliye Hukuk ve İstanbul 12. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeniyle yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, tazminat istemine ilişkindir.

Bakırköy 3. Asliye Hukuk Mahkemesince, davanın taşınmazın aynına ilişkin olduğu gerekçesiyle yetkisizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

İstanbul 12. Asliye Hukuk Mahkemesince ise, davanın vekalet akdinden kaynaklandığı, davanın, genel yetkili mahkeme olan davalının yerleşim yeri mahkemesinde açıldığı gerekçesi ile karşı yetkisizlik kararı verilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6. maddesinde "Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir." denilerek genel yetkili mahkeme düzenlenmiştir.

6100 sayılı HMK'nın 19. maddesinde belirlenen süre ve yöntemle yetkisizlik itirazında bulunulmaz ise davanın açıldığı mahkeme yetkili hale gelir ve mahkemece kendiliğinden yetkisizlik kararı verilemez. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun "Yetki itirazının ileri sürülmesi" başlıklı 19/2. maddesinde; "Yetkinin kesin olmadığı davalarda, yetki itirazının, cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir. Yetki itirazında bulunan taraf, yetkili mahkemeyi; birden fazla yetkili mahkeme varsa seçtiği mahkemeyi bildirir. Aksi takdirde yetki itirazı dikkate alınmaz." hükmünü içermektedir. Yine, 116/1-a maddesinde "Kesin yetki kuralının bulunmadığı hâllerde yetki itirazı"nı "ilk itiraz" olarak düzenlemektedir. 117/1. madde ise; "ilk itirazların hepsi cevap dilekçesinde ileri sürülmek zorundadır; aksi hâlde dinlenemez." hükmünü içermektedir.

Somut olayda, davacı vekilinin, davacı tarafından, davacıya ait taşınmazın satışı amacıyla davalıya vekâlet verildiği, ancak davalının vekâlet görevini kötüye kullanarak davacıyı zarara uğrattığını ileri sürerek, uğranılan zararın tazmini istemiyle, HMK'nın 6. maddesi hükmüne göre, yetkili olan, davalının yerleşim yeri adresinde dava açtığı, davanın, vekalet ilişkisinden kaynaklanıp, taşınmazın aynına ilişkin olmadığı, davada kesin veya özel yetki kuralı bulunmadığı, davalıya dava dilekçesinin tebliğ edilmediği ve Bakırköy 3. Asliye Hukuk Mahkemesince re'sen yetkisizlik kararı verildiği anlaşıldığından, uyuşmazlığın, davanın ilk açıldığı Bakırköy 3. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Bakırköy 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 12/04/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18750, Karar No: 2014/992, Tarih: 21.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/18750 E.  ,  2014/992 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/01/2013

NUMARASI : 2012/1147-2013/120

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda münavebe ürünü olarak kabul edilen çeltiğin, taşınmazın bir dekarından elde edilebilecek brüt gelirinden indirilmesi gereken üretim masraflarının, Türkiye ortalaması dikkate alındığında brüt gelirin 1/3'ü oranında olması gerektiği gözetilmeden, daha fazla miktarda üretim masrafı yapıldığının kabulü ile az bedel tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6435, Karar No: 2016/22408, Tarih: 19.12.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/6435 E.  ,  2016/22408 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü: Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı ... Temizlik İnş. Gıda Ve Kar. Dağ. Hiz. San. Ve Tic. Ltd. Şti.'nin tüm, davalı ...'nün aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Mahkemece davalı Üniversitenin 2547 Sayılı Yasa’ nın 56/b maddesi delaleti ile Harçlar Yasa’ sının 13/j maddesi uyarınca harçtan muaf olduğunun gözetilmemesi hatalı olup, bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK. nun geçici 3/2. maddesi yollaması ile HUMK. nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

Sonuç:

Hüküm fıkrasının yargılama gideri ve harca ilişkin paragraflarının çıkartılarak, yerlerine;

“ - Davacının yaptığı harçlar hariç toplam 382,85,00 TL. yargılama giderinin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine,

Davacının yaptığı toplam 315,60 TL. harç masrafının sadece davalı Şirketten tahsili ile davacıya verilmesine,

Davalı Üniversite harçtan muaf olduğundan Üniversite aleyhine harca hükmedilmesine yer olmadığına,

Hükmedilen miktar üzerinden hesaplanan 1.153,19 TL. karar-ilam harcından davacının yatırdığı 291,15 TL. harcın mahsubu ile 862,04 TL. bakiye karar-ilam harcının davalı Şirketten tahsili ile hazineye irat kaydına, “ paragraflarının yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlerden ... Temizlik İnş. Gıda ve Kar. Dağ. Hiz. San. Ve Tic. Ltd. Şti'ye yükletilmesine, 19.12.2016 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18363, Karar No: 2014/2260, Tarih: 11.02.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/18363 E.  ,  2014/2260 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2011/382032

MAHKEMESİ : Ankara 10. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08/09/2011

NUMARASI : 2011/339 (E) ve 2011/593 (K)

SUÇ : Mühür bozma

Anayasa'nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur. ” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK’nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “idarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz." hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.04.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz. ”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. ...Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı" belirtilmiştir.