muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/960, Karar No: 2019/467, Tarih: 11.06.2019

Bu itibarla, sanığın suça konu eylemlerinin TCK’nın 245/3. maddesinin yanı sıra ayrıca aynı maddenin ikinci fıkrasında düzenlenen suçu da oluşturduğunun kabulü gerekmektedir." görüşüyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyesi ...; “Ceza Genel Kurulunun 2015/960 esas sayılı dosyasında; sayın çoğunluğun sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 245/2 ve 245/3. maddelerinden sadece 245/3. maddesinin uygulanması gerektiğine ilişkin görüşüne katılmam mümkün olmamıştır.

Şöyle ki;

A- 5237 sayılı Türk Ceza Yasası 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe girdiği zaman 245. maddesi iki fıkradan oluşmakta olup aşağıdaki gibidir.

‘Madde 245 (1) Başkasına ait bir banka veya kredi kartı, her ne suretle olursa olsun ele geçiren veya elinde bulunduran kimse, kart sahibinin veya kartın kendisine verilmesi gereken kimsenin rızası olmaksızın bunun kullandırarak kendisine veya başkasına yarar sağlarsa, üç yıldan altı yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

(2) Sahte oluşturulan veya üzerinde sahtecilik yapılan bir banka veya kredi kartını kullanmak suretiyle kendisine veya başkasına yarar sağlayan kişi, fiil daha ağır cezayı gerektiren başka suç oluşturmadığı takdirde, dört yıldan yedi yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.’

Yasadaki ilk düzenleme dikkatle incelendiğinde; 245. maddenin 1. fıkrası ile gerçek bir banka veya kredi kartına karşı kötüye kullanma fiillerini, 2. fıkrası ise sahte oluşturulan veya üzerinde sahtecilik yapılan banka veya kredi kartlarına yönelik kötüye kullanma eylemlerini cezalandırmaktadır.

Maddenin ilk şeklinde, banka veya kredi kartları üzerinde sahtecilik yapılması veya sahte olarak üretilmesi eylemlerine açıkça yer verilmemekle birlikte sahte üretilen veya sahtecilik yapılan kartların kullanılarak yarar sağlanması hususu ayrı bir suç olarak düzenlenmiştir.

08.07.2005 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5377 sayılı Kanunun 27. maddesiyle, 245. madde de yapılan ilk değişiklik sonucu;

'Madde 245 :

(1) Başkasına ait bir banka veya kredi kartını, her ne suretle olursa olsun ele geçiren veya elinde bulunduran kimse, kart sahibinin veya kartın kendisine verilmesi gereken kişinin rızası olmaksızın bunu kullanarak veya kullandırtarak kendisine veya başkasına yarar sağlarsa, üç yıldan altı yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.

(2) Başkalarına ait banka hesaplarıyla ilişkilendirilerek sahte banka veya kredi kartı üreten, satan, devreden, satın alan veya kabul eden kişi üç yıldan yedi kadar hapis ve onbin güne kadar adli para cezasıyla cezalandırılır.

(3) Sahte oluşturulan veya üzerinde sahtecilik yapılan bir banka veya kredi kartının kullanmak suretiyle kendisine veya başkasına yarar sağlayan kişi, fiil daha ağır cezayı gerektiren başka bir suç oluşturmadığı takdirde, dört yıldan sekiz yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.

(4) Birinci fıkrada yer alan suçun;

a) Haklarında ayrılık kararı verilmemiş eşlerden birinin,

(3) Sahte oluşturulan veya üzerinde sahtecilik yapılan bir banka veya kredi kartının kullanmak suretiyle kendisine veya başkasına yarar sağlayan kişi, fiil daha ağır cezayı gerektiren başka bir suç oluşturmadığı takdirde, dört yıldan sekiz yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır.

(4) Birinci fıkrada yer alan suçun;

a) Haklarında ayrılık kararı verilmemiş eşlerden birinin,

b) Üstsoy veya altsoyunun veya bu derecede kayın hısımlarından birinin veya evlat edinme veya evlatlığın,

c) Aynı konutta beraber yaşayan kardeşlerden birinin,

Zararına olarak işlenmesi halinde, ilgili akraba hakkında cezaya hükmolunmaz.' şeklinde düzenlenmiştir.

19.12.2006 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanunun 11. maddesiyle de;

‘(5) Birinci fıkra kapsamına giren fiillerle ilgili olarak bu kanunun malvarlığına karşı suçlara ilişkin etkin pişmanlık hükümleri uygulanır.’ fıkrası eklenmek suretiyle madde son halini almıştır.

TCK.nun 245. maddesinin gerekçesinde; ‘Madde, banka veya kredi kartlarının hukuka aykırı olarak kullanılması suretiyle bankaların veya kredi sahiplerinin zarara sokulmasını, bu yolla çıkar sağlanmasını önlemek ve fiilleri cezalandırmak amacıyla kaleme alınmıştır.’ denmek suretiyle, bu suçun kanuna konulmasının amacı açıklanmıştır.

5377 sayılı Kanunun 27. maddesinin gerekçesinde ise ‘Başkalarına ait banka hesaplarıyla ilişkilendirilerek üretilen sahte banka veya kredi kartlarının ticari amaçlı olarak piyasaya sürülmesi karşısında, bu fiilleri yaptırıma bağlamak amacıyla...’ şeklindeki açıklama ile ikinci fıkranın maddeye eklendiği vurgulanmıştır.

245. maddede yapılan değişiklikler ve madde gerekçesi yasa koyucunun iradesinin; 2. fıkra açısından banka veya kredi kartlarını sahte olarak üretme, satma, devretme, satın alma veya kabul etme fiillerinin ayrı bir suç olarak cezalandırılması,

3. fıkra hükmüne göre ise; sahte oluşturulan veya üzerinde sahtecilik yapılan banka veya kredi kartları kullanılarak yarar sağlama eylemlerinin ayrı bir suç olarak düzenlemek olduğu açıkça görülmektedir.

Maddenin 2. fıkrasında tamamen sahte kart üretimi, alımı, satımı ve devri hususları düzenlendiği halde, 3. fıkrasında tamamen sahte olarak üretilen, satılan, alınan, devredilen kartlar ile birlikte gerçek kartlar üzerinde sahtecilik yapılarak kullanımı da kapsama alınmıştır.

Gerçek kartlar üzerinde sahtecilik yapılarak bu kartların satışı, alınması ve devri 2. fıkrasındaki düzenlemede yer almamaktadır. Ayrıca; 2. fıkradaki suçun oluşması için başkalarına ait banka hesaplarıyla ilişkilendirilerek kartın üretilmesi de zorunludur.

Yasa koyucunun 245. madde de yaptığı değişiklikler ve madde gerekçesinden; banka veya kredi kartlarının üretimi, alımı, satımı, kabul edilmesi ve devri gibi fiillerin ayrı suç olarak kabul edildiği, bu kartlar kullanılarak menfaat elde etmenin ise ayrıca cezalandırılmak istendiği açıkça anlaşılmaktadır.

Yasa koyucunun 245. madde de yaptığı değişiklikler ve madde gerekçesinden; banka veya kredi kartlarının üretimi, alımı, satımı, kabul edilmesi ve devri gibi fiillerin ayrı suç olarak kabul edildiği, bu kartlar kullanılarak menfaat elde etmenin ise ayrıca cezalandırılmak istendiği açıkça anlaşılmaktadır.

Bu suçların temyiz incelemesini önceki dönemde yapan Yargıtay 11. Ceza Dairesi ile halen bu suçlara bakmakla görevli 8. Ceza Dairesinin bugüne kadarki bütün uygulamaları, Yasanın 245. maddesinin her iki fıkrasının ihlal edilmesi durumunda hem 245/2. fıkra hemde 245/3. fıkra gereği ayrı ayrı ceza verilmesi yönündedir.

B- Görünüşte içtima/geçitli suç açısından değerlendirmek gerekirse;

Failin, bir suçu işlemek için aynı hukuki değeri koruyan daha hafif bir suçtan geçmek zorunda olduğu hallerde geçit suçu söz konusu olur. (Kayhan İÇEL - İst. Tic. Ünv. S.B. Dergisi sayı 14-2008)

Geçit suçları cezalandırılmayan önceki eylemler kapsamında sayılırlar ve bu nedenle bütün cezalandırılmayan önceki eylemlerle birlikte görünüşte birleşmenin bir türünü oluştururlar. (Kayhan İÇEL - İst. Tic. Ünv. S.B.Dergisi sayı 14-2008)

Görünüşte içtima durumunda, normlar arasındaki ilişki nedeniyle bu normlardan sadece biri uygulanabilmektedir. Diğer norm bunun içinde erimektedir.

Görünüşte içtima hallerinde ceza normlarının ve suçların çokluğunun tamamen görünüşte olması nedeniyle aslında fail tarafından gerçekleştirilen eyleme uygulanacak tek bir ceza normunun bulunduğu açıktır. (Kayhan İÇEL - İst. Tic. Ünv. S.B.Dergisi sayı 14-2008)

Geçit suçundan söz edebilmek için:

1- Her iki suçun koruduğu hukuki değerlerin aynı olması,

2- Bir suçun işlenmesi için mutlaka daha hafif bir suçtan geçilmesinin zorunlu olması,

3- Her iki suçun failinin ve mağdurunun aynı olması,

4- Nedensellik bağı (iki suç arasında) bulunması,

5- Failin kastının baştan beri ağırlaşan sonuç suçu işlemeye yönelik olması,

Zorunlu ve gereklidir.

Doktrinde geçit/geçitli suçun tanımı ve unsurları hususunda herhangi bir görüş ayrılığı bulunmaktadır. Geçit/geçitli suç ve görünüşte içtima benzer şekilde tanımlanmakta ve unsurları açısından da farklı görüşe rastlanılmamaktadır.

Geçitli/geçit suçun banka kartlarının kötüye kullanılması suçunda uygulanma imkanının bulunup bulunmadığı konusu;

Baştan söylemek gerekirse: geçitli suç için yukarıda özetlenen ve üzerinde birlik bulunan açıklamalar ışığında konu incelendiğinde; 5237 sayılı Yasanın 245. maddesinin üçüncü fıkrası için 245/2. fıkranın geçitli suç durumunda olmadığı açık ve net bir biçimde görülmektedir.

Üçüncü fıkradaki suçun işlenebilmesi ikinci fıkradaki normun mutlaka tüketilmesi gerekmemektedir. Bazı durumlarda ikinci fıkra hükmü ihlal edilmeden/tüketilmeden üçüncü fıkradaki suç işlenebilmektedir.

Baştan söylemek gerekirse: geçitli suç için yukarıda özetlenen ve üzerinde birlik bulunan açıklamalar ışığında konu incelendiğinde; 5237 sayılı Yasanın 245. maddesinin üçüncü fıkrası için 245/2. fıkranın geçitli suç durumunda olmadığı açık ve net bir biçimde görülmektedir.

Üçüncü fıkradaki suçun işlenebilmesi ikinci fıkradaki normun mutlaka tüketilmesi gerekmemektedir. Bazı durumlarda ikinci fıkra hükmü ihlal edilmeden/tüketilmeden üçüncü fıkradaki suç işlenebilmektedir.

Örneğin; gerçek kart üzerinde sahtecilik yapılarak kullanılması ve yarar sağlanması halinde üçüncü fıkra hükmü ihlal edilmekle birlikte ikinci fıkradaki düzenlemenin sadece sahte karta ilişkin olması nedeniyle ikinci fıkra hükmü ihlal edilmemektedir. Yani fail ikinci fıkra hükmünü ihlal etmeden üçüncü fıkradaki suçu işleyebilmektedir. Başka hiçbir neden olmasa bile bu düzenleme ikinci fıkranın geçit/geçitli suç olmasına engeldir.

Yine ikinci fıkradaki suçun oluşumu açısından sahte üretilen kartın başkalarına ait banka hesaplarıyla ilişkilendirilmesi zorunlu olduğu halde, sahte kartın kullanılmasına ilişkin üçüncü fıkradaki suçun oluşumu için başkalarına ait banka hesaplarıyla ilişkilendirmek gerekmemektedir.

Bir başka husus; sahte kartı üreten, satın alan veya bulunduran kişinin kartı kullandığı işyerinde bir başkasına kullandırtması ve onunda kullanarak menfaat sağlaması durumunda üçüncü kişi için 245/3. fıkradaki suç oluşmakla birlikte 245/2. fıkradaki fiillerden hiçbiri gerçekleşmemektedir. Bu kişinin kartı üreten, satan, satın alan, bulunduran veya kabul eden konumu olmadığı için ikinci fıkra hükmüne aykırı bir fiili olmamakla birlikte sahte kartı kullanarak menfaat elde ettiği için üçüncü fıkradaki suçu işleyebilmektedir.

Ayrıca; sahte kartı üreten, bulunduran veya satın alan kişinin bu kartı kullanmadan devretmesi durumunda da ikinci fıkra ihlal edilmesine karşın üçüncü fıkranın ihlali söz konusu değildir.

Yukarıda da açıklandığı üzere; ihlal edilen bir hükmün geçitli suç olduğu ve görünüşte içtimaının gerçekleştiğini söyleyebilmek için ağır olan hükmün ihlali için her durumda daha hafif bir cezayı gerektiren hükmün (geçit suçunun) ihlal edilmesi zorunludur.

Türk Ceza Yasasının 245/3. fıkrası hükmünün ihlali işin her durumda ikinci fıkra hükmünün ihlal edilmesi gerekmediği için sayın çoğunluğun 245/2. maddedeki suçun geçit suçu olduğuna dayanarak verdiği karara katılma imkanı yoktur.

TCK'nun 245 maddesinin ikinci ve üçüncü fıkralarının birlikte uygulanması - uygulanmaması hususunda doktrinde yer alan görüşlere baktığımızda;

Veli Özer Özbek, M.N. Kambur, K. Doğan, P. Bacaksız ve İ. Tepe - TCK Özel Hükümler - 7. Baskı-2014 adlı eserde sonuç olarak:

TCK'nun 245 maddesinin ikinci ve üçüncü fıkralarının birlikte uygulanması - uygulanmaması hususunda doktrinde yer alan görüşlere baktığımızda;

Veli Özer Özbek, M.N. Kambur, K. Doğan, P. Bacaksız ve İ. Tepe - TCK Özel Hükümler - 7. Baskı-2014 adlı eserde sonuç olarak:

‘İkinci fıkradaki suç ile f 3’te yer alan suçunda işlenmesi halinde içtima sorunu yaşanabilir. Kanımızca, sahte kartı üreten, satın alan ya da kabul eden kişi bu kartı kullanarak kendisi ya da başkasına yarar sağlar ise iki ayrı suçun bulunduğu kabul edilmelidir. Orta da tek bir fiil bulunmadığından fikri içtimadan söz edilemeyeceği gibi diğer bir suçun unsuru olmadığından birleşik suçtan da söz edilemez.

Kanımızca; f 3 müstakil bir düzenleme değil f 2’nin ağırlaştırıcı sebebi olarak düzenlenmeliydi. Bu sayede daha adil bir cezalandırma sağlanabilecektir. Zira f 2, f 3’ün hazırlık hareketi olup yasa koyucu bu hareketleri de cezalandırmak istemiştir.’

Yine, Osman Yaşar - H.T. Gökhan - M.Artuç - Türk Ceza Kanunu - 5. Cilt ilgili maddenin açıklanmasına ilişkin bölümde;

‘Kart sahte değilse birinci fıkradaki suç, sahte ise üçüncü fıkradaki suç oluşacaktır. Aynı kişi sahte banka kartını bu niteliğini bilerek hem üretmiş veya kabul etmiş hem de bu kartı kullanmışsa hem ikinci fıkraya hem de üçüncü fıkraya göre cezalandırılacaktır. Yargıtay’da aynı görüştedir.’

M. Emre Yıldız-Banka veya Kredi Kartlarının kötüye kullanılması suçu - Adalet Yayın Evi - 2015 - sayfa 282-286’da;

‘Geçit/geçitli suçta, bir suçun işlenmesi için daha hafif bir suçu basamak yapmak zorunluluğu vardır ve basamak durumunda bulunan suçu düzenleyen normun yardımcı norm oluşu nedeniyle, ağır suçu ihtiva eden normun uygulanması ile yetinilir. Geçit/geçitli suçta biri diğerini kapsayan iki suç vardır; çünkü fail daha ağır suç işlemek için adeta daha hafif suçtan geçmek zorundadır.

İki suç arasında geçit suç ilişkisi bulunması için normlara ilişkin şartlar ve fiile ilişkin şartlar olmak üzere bir takım şartların gerçekleşmiş olması gerekmektedir.

Geçit/geçitli suç ilişkisi olduğu iddia edilen TCK m. 245/2’de yer alan düzenleme ise yaptırım bakımından daha hafif bir suçtur. Bu nedenle TCK m. 245/2. ile TCK m. 245/3. arasında asli norm-tali norm ilişkisi bulunmamaktadır.

TCK m. 245/2. ile TCK m. 245/3. arasında geçit suçu ilişkisinin bulunduğunu söyleyebilmek için TCK m. 245/3’te yer alan suçun mutlaka TCK m.245/2’de yer alan ‘başkalarına ait banka hesapları ile ilişkilendirerek sahte kart üretme, satma, devretme, satın alma veya kabul etme’ suçlarından birisi gerçekleştirilerek işlenmesi gerekmektedir.

Örneğin, fail sahte kartı bulmuş olabilir. Bu durumda bulunmuş bir kartın kullanılarak yarar sağlanması durumunda TCK m.245/3’te yer alan suçun unsurları, TCK m. 245/2’de yer alan suç işlenmeden oluşmaktadır. Yargıtay’da haklı olarak bu hususa vurgu yapmaktadır. Bu istisna durum TCK m. 245/2 ve TCK m.245/3 arasında geçit/geçitli suç ilişkisinin var olduğu görüşünü ortadan kaldırmaktadır.

Örneğin, fail sahte kartı bulmuş olabilir. Bu durumda bulunmuş bir kartın kullanılarak yarar sağlanması durumunda TCK m.245/3’te yer alan suçun unsurları, TCK m. 245/2’de yer alan suç işlenmeden oluşmaktadır. Yargıtay’da haklı olarak bu hususa vurgu yapmaktadır. Bu istisna durum TCK m. 245/2 ve TCK m.245/3 arasında geçit/geçitli suç ilişkisinin var olduğu görüşünü ortadan kaldırmaktadır.

Ağır netice ile failin gerçekleştirilmiş olduğu hafif suça yönelik hareket arasında nedensellik bağı bulunmaması halinde geçitli suçtan söz edilemez. TCK m. 245/2’de yer alan sahte kart üretme satın alma, kabul etme eylemleri ile failin daha sonradan sahte kartı kullanarak yarar sağlaması suçu arasında nedensel bağ bulunmamaktadır.

Yukarıda belirtildiği üzere TCK m. 245/2’de yer alan suç ile TCK m.245/3’te yer alan suç arasında normlar arasında bir zorunluluk ilişkisi bulunmaması ve Yargıtay’ın verdiği kararların aksine her iki suçun mağdurunun farklı olması nedenleri ile geçit/geçitli suç ilişkisi bulunmamaktadır.’

Şeklinde görüş bildirmişlerdir.

Yukarıda açıkladığım ve gerek doktrinde gerekse Yargıtay 11. ve 8. Ceza Dairelerinin konuya ilişkin bütün kararlarında istikrar bulmuş şekilde izah edilen görüşler ışığında, Türk Ceza Yasasının 245/2. ve 245/3. fıkralarındaki düzenlemenin iki ayrı suça ilişkin olduğu, geçit/geçitli suç ve görünüşte içtima söz konusu olmaması nedeniyle ayrı ayrı uygulaması gerektiği kanaatindeyim.

TCK'nun 245/2. fıkrasındaki suçun geçit/geçitli suç kabul edilerek sadece 245/3. fıkraya göre ceza verilmesi gerektiğine ilişkin sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.” açıklamasıyla,

Çoğunluk görüşüne katılmayan altı Ceza Genel Kurulu Üyesi de; benzer düşüncelerle karşı oy kullanmışlardır.

2- Sanık hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan TCK'nın 245/3. maddesi uyarınca uygulama yapılması ile birlikte sahte nüfus cüzdanı oluşturma ve kullanma eyleminden dolayı da ayrıca TCK'nın 204/1. maddesi gereğince uygulama yapılması imkânının bulunup bulunmadığı;

Resmî belgede sahtecilik suçu 5237 sayılı TCK’nın 204. maddesinde;

“(1) Bir resmî belgeyi sahte olarak düzenleyen, gerçek bir resmî belgeyi başkalarını aldatacak şekilde değiştiren veya sahte resmî belgeyi kullanan kişi, iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

(2) Görevi gereği düzenlemeye yetkili olduğu resmî bir belgeyi sahte olarak düzenleyen, gerçek bir belgeyi başkalarını aldatacak şekilde değiştiren, gerçeğe aykırı olarak belge düzenleyen veya sahte resmî belgeyi kullanan kamu görevlisi üç yıldan sekiz yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

(3) Resmî belgenin, kanun hükmü gereği sahteliği sabit oluncaya kadar geçerli olan belge niteliğinde olması hâlinde, verilecek ceza yarısı oranında artırılır.” şeklinde düzenlenmiştir.

(2) Görevi gereği düzenlemeye yetkili olduğu resmî bir belgeyi sahte olarak düzenleyen, gerçek bir belgeyi başkalarını aldatacak şekilde değiştiren, gerçeğe aykırı olarak belge düzenleyen veya sahte resmî belgeyi kullanan kamu görevlisi üç yıldan sekiz yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

(3) Resmî belgenin, kanun hükmü gereği sahteliği sabit oluncaya kadar geçerli olan belge niteliğinde olması hâlinde, verilecek ceza yarısı oranında artırılır.” şeklinde düzenlenmiştir.

Söz konusu suç, maddenin birinci fıkrasında seçimlik hareketli bir suç olarak tanımlanmış olup resmî belgenin sahte olarak düzenlenmesi, gerçek bir resmî belgenin başkalarını aldatacak şekilde değiştirilmesi veya sahte resmî belgenin kullanılması durumunda suç oluşacaktır.

Maddenin ikinci fıkrasında, resmî belgede sahtecilik suçunun kamu görevlisi tarafından işlenmesi ayrı bir suç olarak tanımlanarak daha ağır bir yaptırıma bağlanmış, maddenin üçüncü fıkrasında ise, suçun konusunu oluşturan resmî belgenin, kanunun hükmü gereği sahteliği sabit oluncaya kadar geçerli olan bir belge niteliğinde olması hâlinde cezanın yarı oranında artırılması hüküm altına alınmıştır.

Sahtecilik suçlarının hukuki konusu kamunun güveni olup belgelerin gerçeğe aykırı olarak düzenlenmesi, gerçek bir belgeye eklemeler yapılması, tamamen veya kısmen değiştirilmesi eylemlerinin kamu güvenini sarstığı kabul edilerek yaptırıma bağlanmıştır.

Uyuşmazlığın isabetli bir çözüme kavuşturulması bakımından “zincirleme suç” hükümlerinin de incelenmesinde yarar bulunmaktadır.

Ceza hukukunda, yasadaki suç tanımına uygun olarak gerçekleşen her netice ilke olarak ayrı bir suç oluşturur ve fail kaç netice meydana getirmiş ise o kadar suç işlemiş sayılarak, her birinden dolayı ayrı ve bağımsız olarak cezalandırılır. Ancak bazı hâllerde birden fazla netice meydana gelmiş olsa bile, faile meydana gelen netice kadar ceza verilmeyerek tek bir ceza verilmesi ile yetinilir. Birden fazla neticenin meydana gelmesine karşın, faile tek ceza verilmesini gerektiren hâllerden biri de zincirleme suçtur. Zincirleme suçta faile tek ceza verilirken, kanunun öngördüğü miktarda bir artırım da yapılması söz konusudur.

Zincirleme suç, 765 sayılı Kanun'un 80. maddesinde; "Bir suç işlemek kararının icrası cümlesinden olarak kanunun aynı hükmünün bir kaç defa ihlal edilmesi, muhtelif zamanlarda vaki olsa bile bir suç sayılır. Fakat bundan dolayı terettüp edecek ceza altıda birden yarıya kadar artırılır." şeklinde düzenlenmiştir. Buna karşın 5237 sayılı Kanun'un 43. maddesinin ilk fıkrasında; "Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir. Ancak bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır. Bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekilleri, aynı suç sayılır. Mağduru belli bir kişi olmayan suçlarda da bu fıkra hükmü uygulanır." biçiminde zincirleme suç düzenlemesine yer verilmiş, ikinci fıkrasında; "Aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi durumunda da, birinci fıkra hükmü uygulanır." denilmek suretiyle aynı neviden fikri içtima kurumu hüküm altına alınmış, üçüncü fıkrasında ise; "Kasten öldürme, kasten yaralama, işkence ve yağma suçlarında bu madde hükümleri uygulanmaz." düzenlemesi ile zincirleme suç ve aynı neviden fikri içtima hükümlerinin uygulanamayacağı suçlar belirtilmiştir.

TCK'nın 43/1. maddesinden anlaşılacağı üzere, zincirleme suç hükümlerinin uygulandığı hâllerde aslında işlenmiş birden fazla suç olmasına karşın, fail bu suçların her birinden ayrı ayrı cezalandırılmamakta, buna karşın bir suçtan verilen ceza belirli bir miktarda arttırılmaktadır.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 43/1. maddesinde düzenlenen zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi için;

a) Aynı suçun değişik zamanlarda birden fazla işlenmesi,

b) İşlenen suçların mağdurlarının aynı kişi olması,

c) Bu suçların aynı suç işleme kararı altında işlenmesi gerekmektedir.

765 sayılı TCK’da yer alan “muhtelif zamanlarda vaki olsa bile” ifadesi karşısında, aynı suç işleme kararı altında birden fazla suçun aynı zamanda işlenmesi durumunda diğer şartların da varlığı hâlinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi mümkündür. Nitekim, 765 sayılı TCK’nın yürürlüğü zamanında bu husus yargısal kararlarla kabul edilmiş ve uygulama bu doğrultuda yerleşmiştir.

5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesinde bulunan, “değişik zamanlarda” ifadesinin açıklığı karşısında, zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi için suçların farklı zamanlarda işlenmesi gerektiği konusunda öğreti ve uygulamada tam bir görüş birliği bulunmaktadır. Bunun sonucu olarak, aynı mağdura, aynı zamanda, aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda tek suçun oluşacağı kabul edilmiştir. Bu hâlde zincirleme suç hükümleri uygulanarak artırım yapılamayacak, ancak bu husus TCK’nın 61. maddesi uyarınca temel cezanın belirlenmesinde gözönüne alınabilecektir.