muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/7087, Karar No: 2012/3856, Tarih: 01.03.2012

**6. Ceza Dairesi         2010/7087 E.  ,  2012/3856 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Yağma, Özgürlüğü kısıtlama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay C.Başsavcılığının 04/03/2010 tarihli kenar yazısı ile Dairemize gönderilmekle başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hükümlüler ..., ..., ..., ... ve ... hakkında yağma ve özgürlüğü kısıtlama suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-)Katılana yönelik yönelik yağma eyleminin birden fazla kişi tarafından birlikte, kişinin kendisini tanınmayacak bir hale koyması suretiyle, silahla ve gece sayılan zaman dilimde, işlendiğinin anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCY'nın 149.maddesinin 1.fıkrasının(a) (b) (c) (h), bentlerinin sanıklar hakkında uygulanması gerektiğinin gözetilmeyerek yazılı biçimde uygulama yapılacağından söz edilmesi,

2-)Yağma suçunun 5237 sayılı TCY’nın 149. maddesinin 1. fıkrasının hem (a) (c ) (b) ve (h) bentlerine aykırı biçimde, birden fazla kişi tarafından birlikte ,kişinin kendisini tanınmayacak bir hale koyması suretiyle, silahla ve gece sayılan zaman dilimde işlendiğinin anlaşılması karşısında: 5237 sayılı TCY'nın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken bunların değerlendirilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

3-) 5237 sayılı TCY’nın 150. maddesinin 2. fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki "hafif" ve "pek hafif" ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlanmak dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığı” nın 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ve suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinimi kadar değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları oluşmadığı halde aynı Yasanın 150/2. maddesiyle değer az kabul edilerek hükmolunan cezadan 1/2 oranında indirim yapılacağından söz edilmesi suretiyle, cezanın bireyselleştirilmesi amacına yönelik takdir hakkının kullanılmış olması nedeniyle, duruşma açılarak hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden dosya üzerinde yapılan incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi,

4-)5237 sayılı TCY’nın 148 ve 149.maddelerinde tanımlanan yağma suçu ile 765 sayılı TCY’nın 499.maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, eylemin katılana karşı yağma suçunun yanı sıra, 5237 sayılı TCY’nın 109/2,109/3-a-b.maddesine uyan özgürlüğü kısıtlama suçunu da oluşturduğu bu suçla ilgili uygulama yapılması ve bu suçun değişen yasal öğelerinin belirlenmesi için duruşma açılması gerektiğinin düşünülmemesi ,

4-)5237 sayılı TCY’nın 148 ve 149.maddelerinde tanımlanan yağma suçu ile 765 sayılı TCY’nın 499.maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, eylemin katılana karşı yağma suçunun yanı sıra, 5237 sayılı TCY’nın 109/2,109/3-a-b.maddesine uyan özgürlüğü kısıtlama suçunu da oluşturduğu bu suçla ilgili uygulama yapılması ve bu suçun değişen yasal öğelerinin belirlenmesi için duruşma açılması gerektiğinin düşünülmemesi ,

5-)5237 sayılı Yasanın 53/3.maddesi göz ardı edilerek, 53/1.maddesinde belirtilen haklardan, sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... vekili ile sanıklar ... ve ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, infaz aşamasında hükümlü yararına uygulamaların kazanılmış hak oluşturmayacağının gözetilmesine, 01/03/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10920, Karar No: 2012/10109, Tarih: 08.06.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/10920 E.  ,  2012/10109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Yozgat 2 Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 20/04/2010 tarih ve 2010/3-2010/129 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 08/06/2012 günü hazır bulunan davacı vekili Av. .... ile davalı vekili Av...... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Almanya Essen Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından verilen 10.01.2005 tarihli, 6 O 3234/04 numaralı kararın kesinleştiğini ileri sürerek, tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine ilişkin verilen karar Dairemizce “tenfiz mahkemesince yabancı mahkeme kararı üzerinden inceleme yapılarak tenfiz şartlarının oluşup oluşmadığı değerlendirilmek suretiyle sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği” gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak, davacı ile benzer durumda olan kişiler tarafından Türkiye’de açılan davalarda, bu kişilerin şirket ortağı oldukları gerekçesiyle TTK’nun 405/2. maddesine dayalı olarak alacak davalarının reddedildiği, buna rağmen davacıların tenfizini istedikleri yabancı mahkeme kararı ile alacağın hüküm altına alındığı, bu nedenle mahkeme kararları arasında çelişki meydana getirildiği, bu durumun kamu düzenine aykırılık oluşturduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkin olup, mahkemece, tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının kamu düzenine ilişkin TTK’nun 329 ve 405/2. maddelerine ve anayasanın eşitlik ilkesine aykırı olduğu gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm tesis edilmiştir.

Gerçekten de, yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 5718 SK.’nun 54/c maddesi uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir.

Gerçekten de, yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 5718 SK.’nun 54/c maddesi uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir.

Kanunda kamu düzeni kavramının zamana ve yere göre değişebilen niteliği gereği bir tanımlama yapılmaktan kaçınılmış ve konunun hakimin takdirine bırakılması tercih edilmiş, ancak kamu düzenine aykırılığın “açıkça” olmasının aranmasıyla bu konuda takdir hakkı bulunan hakime bir sınırlama getirilmek istenmiştir. Bu düzenleme, Türk tenfiz hukukunda, kamu düzeni kavramının izin verdiği ölçüde, yabancı mahkeme kararlarının tanınması ve tenfizi lehine bir eğilimin bulunduğunu göstermektedir. Doktrinde de bu konuda hakime yardımcı olması bakımından bazı kriterler verilmiştir. Buna göre örneğin Türk tenfiz hakimi “kural olarak” yabancı mahkeme kararının doğruluğunu inceleyemez (revision au fond yasağı). Zira aksinin kabulü, aynı davanın Türk mahkemesinde tekrar görülmesi ve yeni bir Türk mahkemesi kararının ortaya çıkması sonucunu doğurur. Ancak örneğin Türk hukukunun vazgeçilmez kabul ettiği temel prensiplerini ihlal eden veya milletlerarası alanda geçerli olan ortak ilkelere aykırı bulunan yabancı mahkeme kararları tenfiz edilemez. Tenfiz hakimi takdir hakkını kullanırken, her somut olayın kendine mahsus özelliklerini de dikkate almalıdır.

O halde dava konusu uyuşmazlık yönünden de somut olayın özelliklerine göre bir inceleme ve değerlendirme yapılmalıdır.

Burada ilk olarak yabancı mahkemece davalının savunma hakkının ihlal edilip edilmediğinin incelenmesi gereklidir. Somut olayda yabancı mahkemece, dava dilekçesi ve ekleri davalıya 1965 tarihli Hukukî ve Ticarî Konularda Adlî ve Gayrı Adlî Belgelerin Yabancı Memleketlerde Tebliğine Dair Lahey Sözleşmesi’ne uygun olarak tebliğ edilmiş, davalının davaya karşı savunma yapmak isteğini göstermemesi nedeniyle, Alman Usul Yasası’nın 331/3. ve 276. maddeleri uyarınca, davacının talebi üzerine, sözlü yargılama yapılmaksızın “gıyabi karar” verilmiştir. Buraya kadar olan gelişmelerin Türk kamu düzenine aykırı veya davalının savunma hakkını kısıtlar nitelikte olmadığı, benzer olaylarda Yargıtay dairelerince verilen kararlarla da benimsenmiştir (Yargıtay 13. HD. 01.10.1992 gün ve 5764 E.-7352 K., Yargıtay 11. HD. 06.07.2010 gün ve 2008/12797 E.- 2010/7992 K.). Zira “kural olarak” her mahkeme kendi usul hükümlerini uygular ve yabancı mahkemenin uyguladığı usulün Türk usul hukukundan farklı olması, Türk kamu düzeninin müdahalesi için tek başına yeterli sebep oluşturmaz. Aynı ilkeler yabancı mahkemece uygulanan ispat hukuku açısından da geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta incelenmesi gereken diğer bir konu da, benzer olaylarda Türkiye’de açılan davaların, TTK.’nun 329/1. ve 405/2. maddelerinde düzenlenen, anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyecekleri ve pay sahiplerinin sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyecekleri ilkeleri gereği reddedilmesine rağmen, aynı şartlardaki ortaklarca yabancı mahkemelerde açılan davaların kabul edilmesinin ve alınan farklı yöndeki bu yabancı mahkeme kararlarının Türkiye’de tenfizinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağıdır. Nitekim mahkemece bu durum, T.C. Anayasası’nın kanun önünde eşitlik ilkesine ve kamu düzenine aykırı kabul edilmiştir.

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HUMK.’nun 445/10. maddesi uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır.

Somut uyuşmazlık yönünden asıl incelenmesi gereken husus, tarafları, konusu veya sebebi “farklı” olan bir yabancı mahkeme kararının, Türk mahkemelerinden alınan kararlar ile bağdaşmaması halinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağı noktasıdır. Burada ilk olarak tanıma ve tenfiz hukukundaki kamu düzenine aykırılık kavramının, iç hukuktaki emredici kurallara aykırılık kavramından daha dar ve sınırlı bir anlama sahip olduğu gözden uzak tutulmamalıdır. Dolayısıyla kamu düzeni gerekçesiyle yabancı mahkeme kararının tenfizine istisnaen müdahale edilmelidir. Ayrıca somut uyuşmazlıkta yukarıda açıklanan revision au fond yasağından ayrılmayı gerektirecek bir özellik de bulunmamaktadır. Yine aynı davanın Türk mahkemelerinde görülmesi halinde farklı sonuca varılacak olması, “tek başına” tanıma ve tenfiz engeli oluşturmayacaktır. Zira, esasa uygulanacak yabancı hukuk gibi yabancı mahkeme kararlarının da Türk mahkemelerinden verilecek kararlarla aynı olması beklenemez.

Bu noktada belki Türk tarafların Türk hukukunun emredici hükümlerinden kaçmak amacıyla yabancı mahkemeden bir karar elde etmeye ve bu kararı Türkiye’de tenfiz ettirmeye çalışmalarının adalet duygusunu sarsacağı, bir başka emredici kural olan kanuna karşı hile yasağına ve bu sebeple de Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı düşünülebilir (Prof. Dr. Ergin Nomer Prof. Dr. Cemal Şanlı, Devletler Hususi Hukuku, İstanbul 2009, 17. Bası, sayfa: 491, dipnot: 270). Ancak öncelikle böyle bir durumun varlığı davalı tarafça ispat edilebilmiş değildir. Kaldı ki somut olayın dikkat edilmesi gereken başka bir özelliği daha vardır. O da Türk hukukunda kabul edilen anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyeceklerine dair ilkenin, Avrupa’da hakim olduğu gibi Alman hukukunda da kural olarak benimsenmiş bulunmasıdır. Somut uyuşmazlıkta yabancı mahkemece davalının savunma haklarının ihlal edilmediği yukarıda açıklanmıştır. Dolayısıyla davalı şirket, benzer ilkelerin egemen olduğu bir hukuk düzeninde, kendisine tanınan savunma olanaklarından yararlanmayarak, tenfizini istemediği kararın verilmesine ve kesinleşmesine kendisi neden olmuştur. Davalının bu şekilde yasal haklarını kullanmayıp, örneğin Türk mahkemelerinden verilmiş aynı nitelikteki bir kararı temyiz etmemek suretiyle Türkiye’de de kesinleşmesine neden olabilmesi mümkündür. Böyle bir durumda da kararın kamu düzenine aykırı olduğu ve infaz edilmemesi gerektiği ileri sürülemeyecektir.

O halde mahkemece, Dairemizin bozma ilamına uyulduğuna göre gereğinin yerine getirilerek yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda yabancı mahkeme hükmünün tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturmayacağı kabul edilmek suretiyle sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın, davacı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 08/06/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2112, Karar No: 2019/4167, Tarih: 28.03.2019

**13. Hukuk Dairesi         2017/2112 E.  ,  2019/4167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar, oluşturdukları ortak girişim ile davalı ... tarafından açılan temizlik hizmet alımı ihalesine katıldıklarını ve ihale sonucunda 13.5.2013 tarihli temizlik hizmet alımı sözleşmesi imzaladıklarını, sözleşme imzalanırken 15.193,52 TL ihale karar pulu bedeli, 25.311,98 TL damga vergisi ve 2.118,62 TL KİK payı olmak üzere toplam 42.623,13 TL ödeme yaptıklarını, edimlerini sözleşmeye uygun yerine getirirken Kamu İhale Kurulu kararına istinaden davalı tarafından 20.08.2013 tarihli yazı ile sözleşmenin tek taraflı fesih edildiğini ileri sürerek fazladan ödenen 15.448,87 TL sözleşme damga vergisi, 9.260,58 TL sözleşme karar pulu ve 1.000,00 TL KİK payı olmak üzere toplamda 25.709,45 TL'nın ödeme tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davacı tarafından ödenen vergilerin Belediye tarafından Vergi Dairesine yatırıldığı, dolayısıyla davacının alacağını Maliye Hazinesinden istemesi gerektiği gerekçesiyle davanın husumet yokluğundan reddine, karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında 13.5.2013 tarihinde hizmet alım sözleşmesi imzalandığı ve bu sözleşme kapsamında davacı tarafından davalı adına sözleşme karar pulu bedeli ile damga vergisi yatırıldığı taraflar arasında ihtilafsız olup, davacı, sözleşmenin tek taraflı fesih edildiğini ileri sürerek ihale aşamasında fazladan ödenen damga vergisi, karar pulu ve KİK payının iadesini istemiştir. Uyuşmazlık, taraflar arasında imzalanan hizmet alım sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, davacı akidi olan davalıya husumet yöneltebilir. Mahkemece, işin esasına girilip taraf delilleri toplanarak hasıl olacak sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24302, Karar No: 2013/496, Tarih: 17.01.2013

**5. Hukuk Dairesi         2012/24302 E.  ,  2013/496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkin davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Yapılan incelemede;

Dava konusu taşınmazın tapu kaydının beyanlar hanesinde "......" ibaresinin yazılı olduğu, söz konusu vakfın sahih ve geçerli vakıf niteliği taşıdığı, 5737 sayılı Yasanın 17. maddesinde "Taşınmaz maliklerinin gaip olması halinde taşınmaz, aslına rücu eder (vakfına döner)" hükmü uyarınca, taşınmazın vakfa dönüşmesi kanun gereği olduğundan, davacıların aktif husumet ehliyeti yokluğu nedeni ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçelerle kabulüne dair hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının ..... irad kaydedilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 17.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.....
Yargıtay — Esas No: 2009/19082, Karar No: 2010/1807, Tarih: 16.02.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/19082 E.  ,  2010/1807 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, ... Köyü 158 ada 1 parsel sayılı taşınmaz, orman niteliği ile 14 cilt 1503 numaralı tapu kaydı ile Hazine adına tapu kütüğüne aktarılmıştır. Davacı, dava dilekçesinde, kadastro sırasında adına tespit gören Darıçayalanı Köyü 110 ada 1 parsel sayılı taşınmazın, gerçek yüzöçümü 15 dönüm iken 70 m2 olarak tespit edildiğini, kalan kısmın orman parseli sınırları içinde kaldığını belirterek 158 ada 1 sayılı orman parselinin tapu kaydının iptal edilerek bu parsel içinde tespit gören taşınmazının sahibi olduğu 110 ada 1 parsele eklenmek suretiyle adına tescili için Kadastro Mahkemesine dava açmıştır. Kadastro Mahkemesince, davalı 158 ada 1 parsel hakkında kadastro tutanağı düzenlenmediğinden görevsizlik kararı verilerek dosya Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmiştir. Mahkemece, yörede orman kadastrosunun 22.11.1947 tarihinde kesinleştiği, 6831 Sayılı Yasanın 11/1 maddesi gereğince orman kadastrosuna itiraz süresinin geçtiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu iptali ve tescil niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 1947 yılında yapılıp, 22.11.1947 tarihinde kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve orman kadastrosunun yapıldığı 1947 yılında yürürlükte bulunan 3116 Sayılı Yasa hükümlerine göre orman kadastrosuna itiraz davalarının askı ilan tarihinden itibaren üç ay içinde açılması gerektiği, davanın açıldığı tarihe göre bu sürenin çoktan geçtiği, 3373 Sayılı Yasa ile 6831 Sayılı Yasanın 11. maddesinde yapılan değişiklikle tapuya dayalı olarak 10 yıllık süre içinde açılacak orman sınırlamasına itiraz davalarının bu Yasanın yürürlüğe girdikten sonra yapılan orman kadastrolarında kullanılabilecek bir hak olduğu, yasada bu hakkın geriye yürüyeceğine ilişkin bir hüküm bulunmadığı gibi, davacı tapu kaydına da dayanmadığı gözönünde bulundurularak davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 16/02/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10685, Karar No: 2017/10685, Tarih: 18.12.2017

**20. Hukuk Dairesi         2017/10685 E.  ,  2017/10685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... 2. Asliye Hukuk ile ... 3. Asliye Ticaret Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeniyle yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, trafik kazası nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir... 3. Asliye Ticaret Mahkemesi; davacılar tarafından davalılara karşı açılan maddi - manevi tazminat davasını davalı ... şirketleri yönünden tefrik edip ayrı esasa kaydettikten sonra davalı gerçek kişiler yönünden tarafların tacir olmadıkları, ticari nitelikte olmayan davanın ticaret mahkemesinde görülemeyeceği gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiştir.... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından ise sigorta sözleşmesinden kaynaklanan davanın ticari dava olduğu, ticaret mahkemelerinin görev alanına girdiği gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.Dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanununun 1483/1. maddesinde, sigortacıların diğer kanunlardaki hükümler saklı kalmak üzere faaliyet gösterdikleri dalların kapsamında bulunan zorunlu sigortaları yapmaktan kaçınamayacakları belirtilmiş; aynı Kanunun 4/1-a maddesinde, tarafların tacir olup olmadıklarına bakılmaksızın, TTK'da öngörülen hususlardan doğan hukuk davalarının ticari dava sayılacağı düzenlenmiştir. TTK'nın 5. maddesi ise aksine hüküm bulunmadıkça, dava olunan şeyin değerine veya tutarına bakılmaksızın asliye ticaret mahkemelerinin, tüm ticari davalar ile ticari nitelikteki çekişmesiz yargı işlerine bakmakla görevli olduğu hükmüne yer verilmiştir.Somut olayda; davacı tarafından, haksız fiil teşkil eden trafik kazasından kaynaklı maddi ve manevi tazminat taleplerine ilişkin olarak, araç sürücüsü olan davalı ile ZMMS sigortacısı olan sigorta şirketlerine karşı birlikte açılmıştır. Haksız fiilden kaynaklanan tazminat davalarında görevli mahkeme, genel hukuk mahkemesi olan asliye hukuk mahkemesi ise de; dava, gerçek kişiler ile birlikte karşı tarafın ZMMS yaptırdığı sigorta şirketine karşı da açılmıştır. Davalı ... şirketi, sigorta poliçesi nedeniyle sorumlu tutulmuş olup, zorunlu sigortalar, TTK'nın 1483 vd. maddelerinde düzenlenmiştir. TTK'nın 4/1-(a) ve 5. maddeleri gereğince mutlak ticari nitelikteki bu davada asliye ticaret mahkemesi görevli bulunmaktadır.Aynı davada, bir kısım davalılar hakkında genel mahkemenin, diğer davalılar hakkında ise uzman olan özel mahkemenin görevli bulunması halinde, uyuşmazlık aynı olaydan kaynaklanıyor ve zarar tek ise ya da taleplerden birisi yönünden verilecek karar diğerini doğrudan ilgilendirecek nitelikte bulunuyorsa; sözkonusu özel mahkeme ile genel mahkeme arasında “Yargılama usûlüne” ilişkin esaslı farklılıklar bulunmaması kaydıyla, bütün taraflar ve talepler yönünden uzman olan özel yetkili mahkemece yargılama yaparak uyuşmazlığın çözülmesi gerekir. Bu husus, hukukun öngörülebilir olmasının, usûl ekonomisinin ve davaların makul süre içinde bitirilmesi yükümlülüğünün de gereğidir.O halde, gerek davalı araç sürücüsü ve gerekse de davalı ... şirketinin sorumluluğu aynı maddî olaydan kaynaklanmış ve zarar tek olmakla, davaların birlikte görülmesi zorunludur

. Bu husus, hukukun öngörülebilir olmasının, usûl ekonomisinin ve davaların makul süre içinde bitirilmesi yükümlülüğünün de gereğidir.O halde, gerek davalı araç sürücüsü ve gerekse de davalı ... şirketinin sorumluluğu aynı maddî olaydan kaynaklanmış ve zarar tek olmakla, davaların birlikte görülmesi zorunludur. Bütün talepler yönünden ihtilafın özel mahkeme olan asliye ticaret mahkemesince çözüme kavuşturulması gerekir. Mahkemece, birlikte görülmesi gereken davaların sonradan tefrik edilmesi, göreve ilişkin kuralları değiştirmez.