muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/28148, Karar No: 2012/27530, Tarih: 30.11.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/28148 E.  ,  2012/27530 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı idare, kendilerine bağlı ... Numune Eğitim ve Araştırma Hastanesinin ilaçlama ve temizlik işi ihalesini davalı şirketin kazandığını, davalı şirkette işçi olarak çalışan dava dışı işçinin davalışirketçe işten çıkarılması üzerine işçi tarafından işçilik haklarının tahsili için İş Mahkemesinde açılan davada kendilerinin üst işveren olması nedeniyle davalı şirketle birlikte sorumlu tutulduklarını, kesinleşen iş mahkemesinin kararı sonunda davalı işçiye toplam 18.476,05 TL ödediklerini, sözleşme ve eklerinin hükümlerine göre işçiye ödenen tüm miktardan davalının sorumlu olduğunu ileri sürerek fazlası saklı kalmak üzere 18.476,05 TL'nm ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın reddi gerektiğini, sorumluluklarına karar verilse dahi tazminatlardan ve işçi alacaklarından yarı oranında sorumlu olmaları gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, dalınan bilirkişi raporu benimsenerek ve davalının sadece ödenen bedelin yarısından sorumlu olması gerektiği kabul edilerek 8.985,55 TL'nın ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı idareye bağlı ... Numune Eğitim ve Araştırma

Hastanesinin ilaçlama ve temizlik işlerine dair ihalesini davalı şirketin kazandığı ve akabinde taraflar arasında 14.1.2009 tarihli sözleşmenin düzenlendiği, davalı idarenin sözleşme konusu işi yürütürken kendilerinde çalışan 2012/28148-27530

Davacı idareye bağlı ... Numune Eğitim ve Araştırma

Hastanesinin ilaçlama ve temizlik işlerine dair ihalesini davalı şirketin kazandığı ve akabinde taraflar arasında 14.1.2009 tarihli sözleşmenin düzenlendiği, davalı idarenin sözleşme konusu işi yürütürken kendilerinde çalışan 2012/28148-27530

dava dışı işçinin iş akdini feshettiği, işçinin de Eldeki dosyanın tarafları aleyhine işçilik alacaklarına dayalı olarak iş mahkemesinde dava açtığı, iş mahkemesince işçilik haklarından asıl işveren olan davacı idare ile alt işveren olan davalı şirketin birlikte sorumlu olacakları benimsenmek suretiyle idare ve şirketin sorumluluklarına karar verildiği ve davacı idarenin kesinleşen iş mahkemesi kararı neticesinde dava dışı işçiye ödeme yaptığı ve ödemeden davalı şirketin sorumlu olması gerektiğinden bahisle eldeki davayı açtığı anlaşılmakta olup, esasen bu hususlar tarafların ve mahkemenin de kabulündedir. Davada çözülmesi gereken husus, davacı idare tarafından dava dışı işçiye ödenen miktardan kimin ve hangi oranda sorumlu olması gerektiği hususudur. Öncelikle belirtmek gerekir ki ihtilafın çözümünde asıl gözetilmesi gereken taraflar arasındaki sözleşme hükümleri ve sözleşmenin eki olan belgelerdir. Bu bağlamda sözleşmenin eki olduğu ve tarafları bağlayacağı sözleşmede kararlaştırılan şartnamelerin incelenmesi zorunludur. Sözleşmenin eki olan ve davalı şirket yetkilisi tarafından imzalanan "....malzemeli temizlik hizmeti ve hastane destek hizmeti teknik şartnamesi" nin 7.maddesinin son fıkrasında "işçilerin işe alınması, işten çıkarılması neticesinde doğabilecek tüm yükümlülükler, iş kazaları sonucunda meydana gelecek olan sorumluluklar, sigorta prim sorunu, Çalışma Bakanlığı mevzuatı ile ilgili tüm sorumluluklar yüklenici firmaya ait olacaktır. Bu konuda idaremiz taraf ve muhatap değildir" hükmü bulunmakta olup, tacir olan davalı serbest iradesiyle imzaladığı sözleşmenin eki niteliğindeki Şartnamenin bu hükmü ile bağlıdır. Bu itibarla da uyuşmazlığın çözümü için az yukarıda belirtilen şartname hükmünün esas alınması gerekir. Anılan hükümde ayrıca ve açıkça çalışan işçilerin işe alınması ve işten çıkarılması neticesinde doğabilecek tüm yükümlülüklerden davalının sorumlu olduğu belirtilmiş olduğu için, davalının ödenen bedelin yarısından değil, işçinin kendi yanında çalıştığı döneme tekabül eden miktarın tamamından sorumlu olacağının kabulü zorunludur. Mahkemece, dava dışı işçinin davalı yanında çalıştığı döneme tekabül eden tüm miktardan davalının sorumluluğuna karar verilmesi gerekirken, değinilen bu husus gözardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, 30.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8557, Karar No: 2014/16217, Tarih: 13.11.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/8557 E.  ,  2014/16217 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Alanya 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/02/2014

NUMARASI : 2013/635-2014/96

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, müvekkilinden sebze ve meyve satın ve teslim alan davalının, fatura bedelini ödemediği gibi alacağın tahsili için girişilen icra takibine de haksız olarak itiraz ettiğini iddia ederek itirazın iptaline ve icra inkar tazminatına hükmolunmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevabında, müvekkilinin ikametgahının bulunduğu Vezirköprü İcra Dairelerinin yetkili olup, taraflar arasında sözleşmesel bir ilişki olmadığını takip dayanağı faturaların kabulünün mümkün bulunmadığını savunarak davanın reddi ile lehlerine tazminata karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davacının faturaya dayalı olarak davalı aleyhine icra takibi yaptığı, davalının borca ve yetkiye itiraz ettiği ve yetkili icra dairesi olarak Vezirköprü İcra Dairelerini gösterdiği, akdi ilişkinin davalı tarafça kabul edilmediği, buna göre HMK 10. maddesinin uygulanma imkanının bulunmadığı, dayanılan faturaların tek başına hukuki ilişkiyi ispata elverişli olmadığı İİK'nun 50. maddesi ve HMK'nın 6. maddesi gereğince davalının ikametinde takip yapılıp, dava açılması gerektiğinden takibin yetkili, davalının ikameti olan Vezirköprü İcra Dairesinde yapılmaması nedeniyle itirazın iptali de istenemeyeceği gerekçesiyle davanın dava şartı yokluğundan reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı, aleyhindeki icra takibine yönelik olarak verdiği itiraz dilekçesinde takip alacaklısına faturalı, faturasız herhangi bir borcu olmadığını, yetkili icra dairesinin Vezirköprü olduğunu bildirmiştir.

Davacı, taraflar arasındaki akdi ilişkinin kanıtı olarak faturalar, malların hale giriş çıkışını gösterir hal kayıtlarını dosyaya sunmuştur. Bu durumda mahkemece yetki itirazının hadise şeklinde incelenmesi gerektiğinden davacının sunduğu deliller değerlendirilerek taraflar arasında akdi ilişki bulunup bulunmadığının tespiti ile akdi ilişkinin bulunduğunun saptanması halinde dava tarihinde yürürlükte bulunan 6098 sayılı TBK'nın 89/1 ve 6100 sayılı HMK'nın 10. maddesi uyarınca davanın para alacağına ilişkin bulunması nedeniyle alacaklının ödeme zamanındaki yerleşim yeri icra dairesi olan Alanya İcra Dairesi'nin de yetkili olduğu gözetilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmadığı gibi kabul şekli itibariyle de HMK'nın 331/2. maddesine aykırı olarak yargılama gideri ve vekalet ücretine de hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 13.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9680, Karar No: 2011/2763, Tarih: 15.03.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/9680 E.  ,  2011/2763 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Yozgat 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 21.04.2009 tarih ve 2009/117-2009/459 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalılar hakkında Almanya’da açtıkları alacak davasının kabul edildiğini ve kararın kesinleştiğini ileri sürerek, bu kararın tenfizini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, TTK’nın 405/2. maddesinde şirket ortağının sermaye olarak şirkete verdiği parayı isteyemeyeceğinin düzenlendiği, yabancı mahkeme kararının bu yasal düzenlemeye aykırı olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkin olup, mahkemece dava tarihinde yürürlükte bulunan 2675 sayılı MÖHUK.’nun 38. maddesinin (c) bendi uyarınca, yabancı mahkeme hükmünün Türk kamu düzenine açıkça aykırı olduğu gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiştir.

Yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 2675 sayılı MÖHUK.’nun 38/c maddesi (yeni 5718 Sayılı Kanun’un 54/c maddesi) uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir. Kendisine karşı tenfiz istenen tarafın savunma haklarının ihlali ise kamu düzenine aykırılıktan bağımsız bir tenfiz engeli olarak, 38/d maddesinde (yeni 54/ç maddesi) düzenlenmiştir.

Yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 2675 sayılı MÖHUK.’nun 38/c maddesi (yeni 5718 Sayılı Kanun’un 54/c maddesi) uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir. Kendisine karşı tenfiz istenen tarafın savunma haklarının ihlali ise kamu düzenine aykırılıktan bağımsız bir tenfiz engeli olarak, 38/d maddesinde (yeni 54/ç maddesi) düzenlenmiştir.

Kanunda kamu düzeni kavramının zamana ve yere göre değişebilen niteliği gereği bir tanımlama yapılmaktan kaçınılmış ve konunun hakimin takdirine bırakılması tercih edilmiş, ancak kamu düzenine aykırılığın “açıkça” olmasının aranmasıyla bu konuda takdir hakkı bulunan hakime bir sınırlama getirilmek istenmiştir. Bu düzenleme, Türk tenfiz hukukunda, kamu düzeni kavramının izin verdiği ölçüde, yabancı mahkeme kararlarının tanınması ve tenfizi lehine bir eğilimin bulunduğunu göstermektedir. Doktrinde de bu konuda hakime yardımcı olması bakımından bazı kriterler verilmiştir. Buna göre örneğin Türk tenfiz hakimi “kural olarak” yabancı mahkeme kararının doğruluğunu inceleyemez (revision au fond yasağı). Zira aksinin kabulü, aynı davanın Türk mahkemesinde tekrar görülmesi ve yeni bir Türk mahkemesi kararının ortaya çıkması sonucunu doğurur. Ancak örneğin Türk hukukunun vazgeçilmez kabul ettiği temel prensiplerini ihlal eden veya milletlerarası alanda geçerli olan ortak ilkelere aykırı bulunan yabancı mahkeme kararları tenfiz edilemez. Tenfiz hakimi takdir hakkını kullanırken, her somut olayın kendine mahsus özelliklerini de dikkate almalıdır.

O halde dava konusu uyuşmazlık yönünden de somut olayın özelliklerine göre bir inceleme ve değerlendirme yapılmalıdır.

Burada ilk olarak yabancı mahkemece davalının savunma hakkının ihlal edilip edilmediğinin incelenmesi gereklidir. Somut olayda yabancı mahkemece, dava dilekçesi ve ekleri davalıya 1965 tarihli Hukukî ve Ticarî Konularda Adlî ve Gayrı Adlî Belgelerin Yabancı Memleketlerde Tebliğine Dair Lahey Sözleşmesi’ne uygun olarak tebliğ edilmiş, davalının davaya karşı savunma yapmak isteğini göstermemesi nedeniyle, Alman Usul Yasası’nın 331/3. ve 276. maddeleri uyarınca, davacının talebi üzerine, sözlü yargılama yapılmaksızın “gıyabi karar” verilmiştir. Buraya kadar olan gelişmelerin Türk kamu düzenine aykırı veya davalının savunma hakkını kısıtlar nitelikte olmadığı, benzer olaylarda Yargıtay dairelerince verilen kararlarla da benimsenmiştir (Yargıtay 13. HD. 01.10.1992 gün ve 5764 E.-7352 K., Yargıtay 11. HD. 06.07.2010 gün ve 2008/12797 E.- 2010/7992 K.). Zira “kural olarak” her mahkeme kendi usul hükümlerini uygular ve yabancı mahkemenin uyguladığı usulün Türk usul hukukundan farklı olması, Türk kamu düzeninin müdahalesi için tek başına yeterli sebep oluşturmaz. Aynı ilkeler yabancı mahkemece uygulanan ispat hukuku açısından da geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta incelenmesi gereken diğer bir konu da, benzer olaylarda Türkiye’de açılan davaların, TTK.’nun 329/1. ve 405/2. maddelerinde düzenlenen, anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyecekleri ve pay sahiplerinin sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyecekleri ilkeleri gereği reddedilmesine rağmen, aynı şartlardaki ortaklarca yabancı mahkemelerde açılan davaların kabul edilmesinin ve alınan farklı yöndeki bu yabancı mahkeme kararlarının Türkiye’de tenfizinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağıdır. Nitekim mahkemece bu durum, TC. Anayasası’nın kanun önünde eşitlik ilkesine ve kamu düzenine aykırı kabul edilmiştir.

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HUMK.’nun 445/10. maddesi uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır.

Somut uyuşmazlık yönünden asıl incelenmesi gereken husus, tarafları, konusu veya sebebi “farklı” olan bir yabancı mahkeme kararının, Türk mahkemelerinden alınan kararlar ile bağdaşmaması halinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağı noktasıdır. Burada ilk olarak tanıma ve tenfiz hukukundaki kamu düzenine aykırılık kavramının, iç hukuktaki emredici kurallara aykırılık kavramından daha dar ve sınırlı bir anlama sahip olduğu gözden uzak tutulmamalıdır. Dolayısıyla kamu düzeni gerekçesiyle yabancı mahkeme kararının tenfizine istisnaen müdahale edilmelidir. Ayrıca somut uyuşmazlıkta yukarıda açıklanan revision au fond yasağından ayrılmayı gerektirecek bir özellik de bulunmamaktadır. Yine aynı davanın Türk mahkemelerinde görülmesi halinde farklı sonuca varılacak olması, “tek başına” tanıma ve tenfiz engeli oluşturmayacaktır. Zira, esasa uygulanacak yabancı hukuk gibi yabancı mahkeme kararlarının da Türk mahkemelerinden verilecek kararlarla aynı olması beklenemez.

Bu noktada belki Türk tarafların Türk hukukunun emredici hükümlerinden kaçmak amacıyla yabancı mahkemeden bir karar elde etmeye ve bu kararı Türkiye’de tenfiz ettirmeye çalışmalarının adalet duygusunu sarsacağı, bir başka emredici kural olan kanuna karşı hile yasağına ve bu sebeple de Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı düşünülebilir (Prof. Dr. Ergin Nomer Prof. Dr. Cemal Şanlı, Devletler Hususi Hukuku, İstanbul 2009, 17. Bası, sayfa: 491, dipnot: 270). Ancak öncelikle böyle bir durumun varlığı davalı tarafça ispat edilebilmiş değildir. Kaldı ki somut olayın dikkat edilmesi gereken başka bir özelliği daha vardır. O da Türk hukukunda kabul edilen anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyeceklerine dair ilkenin, Avrupa’da hakim olduğu gibi Alman hukukunda da kural olarak benimsenmiş bulunmasıdır. Somut uyuşmazlıkta yabancı mahkemece davalının savunma haklarının ihlal edilmediği yukarıda açıklanmıştır. Dolayısıyla davalı şirket, benzer ilkelerin egemen olduğu bir hukuk düzeninde, kendisine tanınan savunma olanaklarından yararlanmayarak, tenfizini istemediği kararın verilmesine ve kesinleşmesine kendisi neden olmuştur. Davalının bu şekilde yasal haklarını kullanmayıp, örneğin Türk mahkemelerinden verilmiş aynı nitelikteki bir kararı temyiz etmemek suretiyle Türkiye’de de kesinleşmesine neden olabilmesi mümkündür. Böyle bir durumda da kararın kamu düzenine aykırı olduğu ve infaz edilmemesi gerektiği ileri sürülemeyecektir.

O halde mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda yabancı mahkeme hükmünün tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturmayacağı kabul edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 15.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1672, Karar No: 2019/1588, Tarih: 04.03.2019

**15. Ceza Dairesi         2019/1672 E.  ,  2019/1588 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli dolandırıcılık suçundan şüpheli ... hakkında yürütülen soruşturma sırasında suç yeri itibarıyla evrakın Gebze Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 20.07.2017 tarih ve 2017/71136-9049 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez suç yeri bakımından dosyanın Beykoz Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin Gebze Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 10.08.2017 tarih ve 2017/14462-1068 sayılı yetkisizlik kararı üzerine, yetki konusunun çözümü için dosyanın gönderildiği İstanbul Anadolu 7. Ağır Ceza Mahkemesince Kızıltepe Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili savcılık olarak belirlenmesine dair 20.09.2017 tarih ve 2017/1132 değişik iş sayılı kararı aleyhine, yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 31.01.2019 gün ve 94660652-105-47-15574-2018 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11.02.2019 tarih ve 2019/13217 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına göre, mercii İstanbul Anadolu 7. Ağır Ceza Mahkemesince Gebze Cumhuriyet Başsavcılığının yetkisizlik kararında belirttiği gerekçeye istinaden Kızıltepe Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili olduğunun tespitine karar verilmiş ise de, Gebze Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 10.08.2017 tarihli kararı ile Beykoz Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili olduğuna işaret edildiği ve yetkili Cumhuriyet Başsavcılığının tespitine ilişkin herhangi başka bir gerekçeye yer verilmemiş olduğu anlaşılmakla yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ.

Dairemizin 04.02.2019 tarih ve 2018/8559-2019/297 sayılı ilamı ile istikrar kazanmış daha birçok kararında da belirtildiği üzere, menfaat konusu paranın çekildiği yerde dolandırıcılık suçu tamamlanacağından yetkili yerin de bu doğrultuda belirlenmesi gerektiği, somut olayda da şüpheli tarafından menfaatin elde edildiği yerin Çayırova İnönü mahallesi olduğu gözetilerek Gebze Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili kılınması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet bulunmadığından, kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görülmekle, İstanbul Anadolu 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 20.09.2017 tarih ve 2017/1132 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine, 04.03.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/17362, Karar No: 2010/1673, Tarih: 08.02.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/17362 E.  ,  2010/1673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tesbiti ve tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Vekilin davalılardan ... ve ...’ten alınmış vekaletnamesine dosya arasında rastlanmamıştır.

Bu noksanlık giderildikten; giderilemediği takdirde adı geçen davalılara mahkemenin gerekçeli kararı ile davacı idarenin temyiz dilekçesi tebliğe çıkartılıp, temyiz süresi beklendikten sonra,

Birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 08.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5668, Karar No: 2014/10413, Tarih: 24.09.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/5668 E.  ,  2014/10413 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2011/155925

MAHKEMESİ : Karşıyaka 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 27.01.2011

NUMARASI : 2009/254 Esas, 2011/23 Karar

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurenin aşamalardaki beyanları, sanık savunmaları, mağdureye ve sanığa ait dosya içeriğindeki darp raporları ile tüm dosya kapsamına göre, olay günü sanığın yanında staj yapmakta olan mağdurenin kendisine işten ayrılacağını söylemesi üzerine, kapıyı kilitleyerek gitmesini önlediği ve ısrarla işyerinden ayrılmak istediğini söyleyen mağdurenin boğazını sıktığı, bıçağı boynuna dayayıp tehdit ederek saat 11.30'dan gece saat 22.00'ye kadar mağdureyi işyerinde zorla alıkoyup, bu süre içerisinde mağdurenin dudaklarını öpmeye ve pantolonunu çıkarmaya çalıştığı, göğüslerini sıktığı, ancak mağdurenin pantolonunun dar olması ve direnmesi nedeniyle cinsel saldırı eylemini gerçekleştiremediği anlaşılmakla sanığın üzerine atılı çocuğun cinsel istismarı suçundan dolayı cezalandırılması gerekirken dosya kapsamına uygun düşmeyen yazılı gerekçeyle atılı suçtan beraatine karar verilmesi,

Dosya içeriğinden sanığın atılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu cinsel amaçla işlediğinin anlaşılmış olmasına rağmen cezasında TCK.nın 109/5. maddesi ile artırım yapılmaması,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısı ve sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.