muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/10197, Karar No: 2013/5943, Tarih: 30.04.2013

Haciz sırasında borçlu şirket yetkilisi haczedilen takıların davacı tarfından konsinye olarak gönderildiğini belirterek 18.10.2010 tarihli sevk irsaliyesini sunmuştur. Davacı 3.kişi de, hacizli takıların konsinye satış sözleşmesi ile borçluya gönderildiği yönünde satış sözleşmesi ve aynı sevk irsaliyesi ile irsaliye ilişkin dip koçanlarını, kendileri tarafından imal edilen takıların dökümlerine ilişkin tescilli kalıp fotoğraflarını ibraz etmiştir.

Yapılacak iş, konusunda uzman bilirkişi aracılığı ile inceleme yapılarak, davacının sunduğu kalıp fotoğrafları ve markaların hacizli mallara uygunluğu yani davacının imalatı olup olmadığı tesbit edilerek, davacı tarafından imal edildiği tesbit edildiği takdirde, davacınını ticari defterlerinde borçuya yapılan satışın konsinye satış olup olmadığı hacizli takıların halen envarterinde kayıtlarının var olup olmadığı araştırılarak oluşacak sonuca göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi gerekirken usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı 3.kişi vekilinin temyiz itirazlanın kabulü ile hükmün BOZULMASINA, duruşmada vekille temsil olunmayan davacı 3.kişi yararına vekalet ücreti takdirine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacı 3.kişiye geri verilmesine 30.4.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/28380, Karar No: 2012/12194, Tarih: 12.04.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/28380 E.  ,  2012/12194 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Torbalı İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/06/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

İİK'nun 82/12 maddesi gereğince, borçlunun "haline münasip" evi haczedilemez. Bir meskenin borçlunun haline uygun olup olmadığı adı geçenin haciz anındaki sosyal durumuna ve borçlu ile ailesinin ihtiyaçlarına göre belirlenir. Buradaki "aile" terimi, geniş anlamda olup, borçlu ile birlikte aynı çatı altında yaşayan, bakmakla yükümlü olduğu kişileri kapsar. İcra mahkemesince, borçlunun sözü edilenlerle birlikte barınması için zorunlu olan haline münasip meskeni temin etmesi için gerekli bedel bilirkişilere tespit ettirildikten sonra, haczedilen yerin kıymeti bundan fazla ise satılmasına karar verilmeli ve satış bedelinden yukarıda nitelikleri belirlenen mesken için gerekli olan miktar borçluya bırakılmalı, kalanı alacaklıya ödenmelidir.

Bu kıstasları aşan nitelik ve evsaftaki yerlerle, makul ölçüleri geçen oda ve salonu kapsayan ve ikamet için zorunlu öğeleri içeren bir meskenin dışındaki yerler, maddede öngörülen amaca aykırıdır. Borçlunun görev ve sıfatı, kendisinin yukarıda belirlenenden daha görkemli bir meskende ikamet etmesini gerektirmez.

Somut olayda mahkemece mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporunda taşınmazın 100.000,00- YTL edeceği ve borçlunun sosyal ekonomik durumu gözönüne alındığında haline uygun başka bir evi yine 100.000,00 TL ye alabileceği bildirilmiştir.

Takip hukukunda asıl olan borcun ödenmesidir. İcra mahkemesi ve icra dairesi, takip aşamasında alacaklı ve borçlunun karşılıklı olarak menfaatlerini gözetmekle yükümlüdür. Bu durumda mahkemece yapılacak iş, bilirkişilerden ek rapor alınarak borçlunun Ödemiş ilçesinin daha mütevazi bir yerinde haline münasip evi alabileceği değerin tespitinden sonra bu miktar mahcuzun değerinden az ise mahcuzun satılarak, borçlunun haline münasip ev alması için gerekli bedelin kendisine, artanın alacaklıya ödenmesine, satışın borçlunun haline münasip ev alabileceği miktardan az olmamak üzere yapılmasına karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile ve yetersiz rapora dayalı olarak yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olduğu gibi borçlunun yanında kalan kişilerin kanunen bakmakla yükümlü olduğu kişilerden olup olmadığı ve bu kişilerin gelir durumlarının da araştırılmaması doğru görülmemiştir.

SONUÇ  : Alacaklının  temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 12/04/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/730, Karar No: 2010/5128, Tarih: 28.04.2010

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2010/730 E.  ,  2010/5128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, temerrüt nedeniyle tahliye ve alacak istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde, aylık kira bedelinin 1300 Amerikan Doları olduğunu, davalının Mayıs 2006'dan Şubat 2007 tarihine kadar olan dönem için 11700 Amerikan Doları kira borcu bulunduğunu, çekilen ihtarın da sonuçsuz kaldığını bildirerek tahliye ve alacak isteminde bulunmuştur. Davalı ise kira sözleşmesinde aylık kira bedelinin 1250 Alman Markı olarak belirlendiğini bununda kur karşılığının 566 Amerikan Doları olduğunu ihtara konu döneme ilişkin kira borcu bulunmadığını açıklamış ve davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, aylık kira bedelinin 1300 dolar olduğunun davacı tarafından ispatlanamadığı, davalının kabul ettiği kira bedeli dikkate alındığında, talep edilen aylar kirasının ödenmiş olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükme esas alınan 07.06.2001 başlangıç tarihli ve 1 yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kira sözleşmesinde aylık kira bedelinin 1250 Alman Markı olduğu kararlaştırılmıştır. Kira bedelini ispat yükümlülüğü davacıya ait olup davacı iddia ettiği kira bedelini yazılı belge ile kanıtlamak zorundadır. Uyuşmazlık halinde sözleşme hükümlerine göre kira bedeli belirlenmelidir. Bu durumda mahkemece davalının kabulü ve kira sözleşmesindeki döviz cinsi de dikkate alınarak aylık kira bedelinin tespit edilmesi gerekir. Bunun yanında, davalı davaya konu kira bedellerini ödediğini savunduğuna göre bu hususun da davalı tarafından kanıtlanması gerekir.Davalı ödeme belgesi olarak banka dekontlarını ibraz etmiş ise de, ödemelerin kime yapıldığı, kira alacağına ilişkin olup olmadığı dekontlardan anlaşılamamaktadır. Mahkemece, davalıdan

yapılan ödemelerin kira borcuna ilişkin olup olmadığına dair delilleri sorulmalı, gösterildiği takdirde tüm deliller toplanmalı elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir. Açıklanan bu gereklere uyulmaksızın eksik inceleme ve yazılı gerekçe ile karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile HUMK.nun 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 28.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/726, Karar No: 2012/8947, Tarih: 25.05.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/726 E.  ,  2012/8947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Konya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 26/09/2011 tarih ve 2011/467-2011/388 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 25.05.2012 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davalı vekili Av. .... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin müvekkilinden tahsil ettiği halde geri ödemediği paranın tahsili için Almanya Cumhuriyeti Mahkemesi nezdinde açılan davanın kabul edildiğini ve bu kararın kesinleştiğini ileri sürerek, anılan yabancı mahkeme kararının tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, 1965 tarihli Lahey Sözleşmesi'nin 10. maddesindeki posta yoluyla tebligat usulüne Türkiye’nin çekince koyduğu, tenfizi istenen kararın da davalıya posta yoluyla tebliğ edildiği için tenfizi mümkün olan kesinleşmiş bir karardan söz edilemeyeceği, TTK'nun 405/2 maddesi uyarınca pay sahiplerinin şirkete sermaye olarak verdiklerini geri isteyemeyeceği, tenfizi istenen kararın TTK'nun 329 ve 405. maddelerine aykırı sonuç doğuracağı için kamu düzenine aykırı bulunduğu, Türk mahkemelerinde açılan davaların ret edilmesi nedeniyle tenfizin kabul edilmesi sonucunun eşitliği zedeleyeceği ve hissenin davacı elinde olması nedeniyle mükerrer tahsilata yol açabileceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesi yönünden ise; dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkin olup, yukarıda yapılan özetten de anlaşılacağı üzere mahkemece, tenfizi istenilen kararın Türkiye ile Almanya arasında 28.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1965 tarihli Adli Yardımlaşmaya İlişkin Lahey Sözleşmesi hükümlerine göre diplomatik yollarla yapılmadığı, posta yolu ile kararın davalıya tebliğ edildiği, dolayısı ile kararın usulünce kesinleşmediği, kesinleşmeyen yabancı mahkeme kararının tenfizinin mümkün bulunmadığı, ayrıca, tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının kamu düzenine ilişkin TTK’nın 329 ve 405/2. maddelerine aykırı olduğu ve yazılı diğer gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Oysa, tenfize konu karar, Adalet Bakanlığı Uluslararası Hukuk ve Dış İlişkiler Genel Müdürlüğü aracılığı ile davalı vekili Av. ...’na 19.11.2009 tarihinde tebliğ edilmiş olup, buna ilişkin tebliğ evrakı dosya içinde yer almaktadır. Bu durumda tenfizi istenen mahkeme kararı usulüne uygun olarak davalının vekiline tebliğ edilmiş ve süresinde yasal yollara başvurulmadan kesinleşmiş bulunmasına göre, mahkemece tenfize konu kararın kesinleşmediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

Ayrıca; mahkemece tenfiz isteminin reddine ilişkin gerekçelerden birisi de, tenfizi istenen mahkeme kararının Türk kamu düzenine aykırı olduğudur. Gerçekten de, yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 5718 SK.’nun 54/c maddesi uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir. Kanunda kamu düzeni kavramının zamana ve yere göre değişebilen niteliği gereği bir tanımlama yapılmaktan kaçınılmış ve konunun hakimin takdirine bırakılması tercih edilmiş, ancak kamu düzenine aykırılığın “açıkça” olmasının aranmasıyla bu konuda takdir hakkı bulunan hakime bir sınırlama getirilmek istenmiştir. Bu düzenleme, Türk tenfiz hukukunda, kamu düzeni kavramının izin verdiği ölçüde, yabancı mahkeme kararlarının tanınması ve tenfizi lehine bir eğilimin bulunduğunu göstermektedir. Doktrinde de bu konuda hakime yardımcı olması bakımından bazı kriterler verilmiştir. Buna göre örneğin Türk tenfiz hakimi “kural olarak” yabancı mahkeme kararının doğruluğunu inceleyemez (revision au fond yasağı). Zira aksinin kabulü, aynı davanın Türk mahkemesinde tekrar görülmesi ve yeni bir Türk mahkemesi kararının ortaya çıkması sonucunu doğurur. Ancak örneğin Türk hukukunun vazgeçilmez kabul ettiği temel prensiplerini ihlal eden veya milletlerarası alanda geçerli olan ortak ilkelere aykırı bulunan yabancı mahkeme kararları tenfiz edilemez. Tenfiz hakimi takdir hakkını kullanırken, her somut olayın kendine mahsus özelliklerini de dikkate almalıdır.

O halde dava konusu uyuşmazlık yönünden de somut olayın özelliklerine göre bir inceleme ve değerlendirme yapılmalıdır. Burada ilk olarak yabancı mahkemece davalının savunma hakkının ihlal edilip edilmediğinin incelenmesi gereklidir. Somut olayda yabancı mahkemece, dava dilekçesi ve ekleri davalıya 1965 tarihli Hukukî ve Ticarî Konularda Adlî ve Gayrı Adlî Belgelerin Yabancı Memleketlerde Tebliğine Dair Lahey Sözleşmesi’ne uygun olarak tebliğ edilmiş, davalının davaya karşı savunma yapmak isteğini göstermemesi nedeniyle, Alman Usul Yasası’nın 331/3. ve 276. maddeleri uyarınca, davacının talebi üzerine, sözlü yargılama yapılmaksızın “gıyabi karar” verilmiştir. Buraya kadar olan gelişmelerin Türk kamu düzenine aykırı veya davalının savunma hakkını kısıtlar nitelikte olmadığı, benzer olaylarda Yargıtay dairelerince verilen kararlarla da benimsenmiştir (Yargıtay 13. HD. 01.10.1992 gün ve 5764 E.-7352 K., Yargıtay 11. HD. 06.07.2010 gün ve 2008/12797 E.- 2010/7992 K.). Zira “kural olarak” her mahkeme kendi usul hükümlerini uygular ve yabancı mahkemenin uyguladığı usulün Türk usul hukukundan farklı olması, Türk kamu düzeninin müdahalesi için tek başına yeterli sebep oluşturmaz. Aynı ilkeler yabancı mahkemece uygulanan ispat hukuku açısından da geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta incelenmesi gereken diğer bir konu da, benzer olaylarda Türkiye’de açılan davaların, TTK.’nun 329/1. ve 405/2. maddelerinde düzenlenen, anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyecekleri ve pay sahiplerinin sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyecekleri ilkeleri gereği reddedilmesine rağmen, aynı şartlardaki ortaklarca yabancı mahkemelerde açılan davaların kabul edilmesinin ve alınan farklı yöndeki bu yabancı mahkeme kararlarının Türkiye’de tenfizinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağıdır. Nitekim mahkemece bu durum, T.C. Anayasası’nın kanun önünde eşitlik ilkesine ve kamu düzenine aykırı kabul edilmiştir.

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HUMK.’nun 445/10. maddesi uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır. Somut uyuşmazlık yönünden asıl incelenmesi gereken husus, tarafları, konusu veya sebebi “farklı” olan bir yabancı mahkeme kararının, Türk mahkemelerinden alınan kararlar ile bağdaşmaması halinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağı noktasıdır. Burada ilk olarak tanıma ve tenfiz hukukundaki kamu düzenine aykırılık kavramının, iç hukuktaki emredici kurallara aykırılık kavramından daha dar ve sınırlı bir anlama sahip olduğu gözden uzak tutulmamalıdır. Dolayısıyla kamu düzeni gerekçesiyle yabancı mahkeme kararının tenfizine istisnaen müdahale edilmelidir. Ayrıca somut uyuşmazlıkta yukarıda açıklanan revision au fond yasağından ayrılmayı gerektirecek bir özellik de bulunmamaktadır. Yine aynı davanın Türk mahkemelerinde görülmesi halinde farklı sonuca varılacak olması, “tek başına” tanıma ve tenfiz engeli oluşturmayacaktır. Zira, esasa uygulanacak yabancı hukuk gibi yabancı mahkeme kararlarının da Türk mahkemelerinden verilecek kararlarla aynı olması beklenemez. Bu noktada belki Türk tarafların Türk hukukunun emredici hükümlerinden kaçmak amacıyla yabancı mahkemeden bir karar elde etmeye ve bu kararı Türkiye’de tenfiz ettirmeye çalışmalarının adalet duygusunu sarsacağı, bir başka emredici kural olan kanuna karşı hile yasağına ve bu sebeple de Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı düşünülebilir (Prof. Dr. Ergin Nomer Prof. Dr. Cemal Şanlı, Devletler Hususi Hukuku, İstanbul 2009, 17. Bası, sayfa: 491, dipnot: 270). Ancak öncelikle böyle bir durumun varlığı davalı tarafça ispat edilebilmiş değildir. Kaldı ki somut olayın dikkat edilmesi gereken başka bir özelliği daha vardır. O da Türk hukukunda kabul edilen anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyeceklerine dair ilkenin, Avrupa’da hakim olduğu gibi Alman hukukunda da kural olarak benimsenmiş bulunmasıdır. Somut uyuşmazlıkta yabancı mahkemece davalının savunma haklarının ihlal edilmediği yukarıda açıklanmıştır. Dolayısıyla davalı şirket, benzer ilkelerin egemen olduğu bir hukuk düzeninde, kendisine tanınan savunma olanaklarından yararlanmayarak, tenfizini istemediği kararın verilmesine ve kesinleşmesine kendisi neden olmuştur. Davalının bu şekilde yasal haklarını kullanmayıp, örneğin Türk mahkemelerinden verilmiş aynı nitelikteki bir kararı temyiz etmemek suretiyle Türkiye’de de kesinleşmesine neden olabilmesi mümkündür. Böyle bir durumda da kararın kamu düzenine aykırı olduğu ve infaz edilmemesi gerektiği ileri sürülemeyecektir.

O halde mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda yabancı mahkeme hükmünün tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturmayacağı kabul edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın, davacı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,75 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 25.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19393, Karar No: 2019/9442, Tarih: 15.10.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/19393 E.  ,  2019/9442 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... Sigorta A.Ş. vekili ve davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili; davalıların trafik sigortacısı, zorunlu karayolu taşımacılık mali mesuliyet sigortacısı, zorunlu taşımacılık zorunlu koltuk ferdi kaza sigortacısı olduğu, davacının ise yolcu olarak bulunduğu aracın, dava dışı sürücünün idaresindeki araçla çarpışması sonucu oluşan trafik kazasında davacının yaralandığını, tedavilere rağmen iyileşemediğini halen çalışamadığını kazadan önce kalıpçı ustası olarak asgari ücretin üzerinde çalıştığını beyanla geçici ve sürekli iş göremezlik talebi olarak fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 100,00 TL'nin zorunlu taşımacılık sigortacısı ... Sigorta A.Ş.'den, limiti aşan kısım için trafik sigortacısı ... A.Ş'den kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile tahsili ile geçici ve sürekli iş göremezlik zararı için ferdi kaza koltuk poliçesi tazminatından şimdilik 100,00 TL'nin davalı ... Sigorta A.Ş'den kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile tahsilini talep etmiş, bedel arttırım dilekçesi ile talebini ... Sigorta Şirketi yönünden 124.388,31 TL'ye, ... Sigorta A.Ş yönünden 37.500,00 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı ... Sigorta A.Ş vekili; davacının yolcu olarak bulunduğu aracın müvekkili nezdinde zorunlu koltuk ferdi kaza sigorta poliçesi ile sigortalı olduğunu, davacıda meydana gelen uzuv kayıplarının tesbitinin gerektiğini, davacının başvuruda bulunmadığını talebinin 2 yılda zamanaşımına uğradığını faiz oranının yasal faiz olması gerektiğini ileri sürerek davanın redddini savunmuştur.

Davalı ... Şirketi vekili; yetki itirazında bulunarak, davacının davadan önce yaptığı başvuru neticesinde %14 oranında özürlülük durumu tespit edildiğini ancak maluliyetinin kaza ile illiyet bağının olmadığını, davacının dava konusu kaza nedeniyle maluliyeti var ise bunun asgari ücret üzerinden aktüer bilirkişi tarafından tesbitinin gerektiğini ileri sürerek davanın redddini savunmuştur.

Davalı ... A.Ş vekili; davacının yolcu olarak bulunduğu aracın müvekkili nezdinde trafik sigortasının olduğunu, öncelikle zorunlu koltuk ferdi kaza sigortası ve zorunlu taşımacılık kapsamında zararının karşılanması gerektiğini, meydana gelen zararın bu sigorta teminatları üzerinde bulunması halinde teminat üzerinde kalan kısım için zorunlu mali sorumluluk sigortasına başvurulmasının gerektiğini, müvekkil şirkete daha önce başvuruda bulunulmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... A.Ş vekili; davacının yolcu olarak bulunduğu aracın müvekkili nezdinde trafik sigortasının olduğunu, öncelikle zorunlu koltuk ferdi kaza sigortası ve zorunlu taşımacılık kapsamında zararının karşılanması gerektiğini, meydana gelen zararın bu sigorta teminatları üzerinde bulunması halinde teminat üzerinde kalan kısım için zorunlu mali sorumluluk sigortasına başvurulmasının gerektiğini, müvekkil şirkete daha önce başvuruda bulunulmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; Ankara Anonim Türk Sigorta Şirketi yönünden davanın kısmen kabulü ile Zorunlu Karayolu Taşımacılık Mali Mesuliyet Sigortası kapsamında 72.694,66 TL maddi tazminatın davalının temerrüt tarihi olan 26/03/2013 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile davalıdan tahsiline, ... Sigorta A.Ş (... Sigorta A.Ş.) yönünden davasının kısmen kabulü ile Karayolu Yolcu Taşımacılığı Zorunlu Koltuk Ferdi Kaza Sigorta poliçesi kapsamında 31.250,00 TL maddi tazminatın dava tarihi 28/06/2013 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile davalıdan tahsiline, ... A.Ş yönünden davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davalı ... Sigorta A.Ş. vekili ve davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı ... Sigorta A.Ş. vekilinin aşağıdaki 2 nolu bent dışında kalan sair temyiz

itirazlarının, davacı vekilinin aşağıdaki 3 nolu bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarar nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı davalıların sigortacıları olduğu otobüste yolcudur. Davalı ... Sigorta A.Ş. otobüsün Zorunlu Koltuk Ferdi Kaza Sigortası Poliçesi ile sigortacısı olup bu davalı bakımından bu poliçeden kaynaklanan sigorta bedeline yönelik alacağın tahsili istemine ilişkindir. Bu sigorta, can sigortası türlerinden olup bir meblağ sigortası olması itibariyle de ölüm halinde limit kadar olmak üzere maktu; yaralanma halinde ise, yapılan tedavinin giderleri bakımından buna ilişkin limiti geçmemek üzere ve yapılan harcama kadar nispi; sürekli sakatlık halinde ise, sakat kalma oranı ve sakatlığın derecesine göre limitin belli oranı olmak üzere sigorta bedelinin ödenmesi gerekeceğinden bu yönlerin ispatlanması yeterli olup gerçek zararın hesaplatılmasına girişilmeksizin tespit edilecek bu miktarların aynen ödenmesi gerekmektedir.