muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1448, Karar No: 2019/507, Tarih: 23.01.2019

**10. Ceza Dairesi         2016/1448 E.  ,  2019/507 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Değişen suçun vasfına göre kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içerdiğinden, öncelikle; 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti için, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup kesin bir şekilde belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” , karar verilmesinde,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan beraat kararı verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesinde,

Zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 23/01/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2754, Karar No: 2024/11501, Tarih: 11.09.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/2754 E.  ,  2024/11501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/425 E., 2021/303 K.

BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tarihli 05.02.2024 ve KYB-2024/2140 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

" Adı geçen sanık hakkında yapılan yargılama sonunda, Ceyhan 6. Asliye Ceza Mahkemesince ".. Sanığın gündüz vakti müştekinin avlusuna girerek üzerine atılı suçu işlediği mahkememizce sabit görülmüş ve sanığın cezalandırılmasına karar verilmiş, sanığın ve müşteki Hüseyin'in beyanından sabit olduğu üzere sanığın müşteki uyurken hırsızlık suçunu işlediği anlaşılmış, bu nedenle beden bakımından kendini savunamayacak durumda olan uyuyan kişiye karşı eylemini işlediği anlaşıldığından TCK 142/2-h son fıkra uyarınca 1/3 oranında artırım yapılmış..." şeklinde belirtilen gerekçeler ile sanığın üzerine atılı suçtan cezalandırılmasına karar verilmiş ise de;

Sanık ...'nin 27/01/2021 tarihli savunmasında, " ...Olay günü ...'in hanımı ölmüştü. Sabah saatlerinde baş sağlığı dilemek için onların yanına gittim. ... o esnada evin avlusunda uyuyordu. Cüzdanı ve paraları masanın üstünde duruyordu. O esnada ben de cahillikle masanın üzerinde cüzdanın yanında duran 450,00 TL parayı aldım..." şeklinde beyanda bulunduğu,

Müşteki ...'in 07/10/2020 tarihli kolluk ifadesinde, "...Gece bahçeden gelen sesler üzerine uyandım. Yeğenim ... ile cenaze dolayısıyla aynı evdeydik. ...'e ' ne oldu' diye sordum. ... ise 'bir şahıs geldi ve seni sordu' dedi. Bu durumdan cenazemiz olduğunu düşünerek şüphelenmedim. 1 saat sonra pantolonumu kontrol ettim. 400 TL para eksikti..." şeklinde,

Adı geçen müştekinin 04/06/2021 tarihli celsedeki ifadesinde, "...Benim olay günü cenazem vardı. Pantolonumu çıkarıp evin avlusunun içerisinde bir yere asmıştım. Sanık gelip pantolonun cebinden 400 lira para almış. Kendisine parayı alıp almadığını sordum kendisi almadığını söyledi. Üzerini aradığımızda para üzerinden çıktı.. Sanığın iddia ettiği gibi para masanın üzerinde değildi. Masanın üzerinde sadece sigara ve çakmak vardı..." şeklinde beyanda bulunduğu,

Adı geçen müştekinin 04/06/2021 tarihli celsedeki ifadesinde, "...Benim olay günü cenazem vardı. Pantolonumu çıkarıp evin avlusunun içerisinde bir yere asmıştım. Sanık gelip pantolonun cebinden 400 lira para almış. Kendisine parayı alıp almadığını sordum kendisi almadığını söyledi. Üzerini aradığımızda para üzerinden çıktı.. Sanığın iddia ettiği gibi para masanın üzerinde değildi. Masanın üzerinde sadece sigara ve çakmak vardı..." şeklinde beyanda bulunduğu,

Benzer bir olay sebebiyle, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 17/01/2017 tarihli ve 2014/13-517 esas, 2017/3 karar sayılı ilamında yer alan, "Katılan ...'un,.. 22.05.2009 tarihinde saat 01.45 sıralarında genel cerrahi servisinin önündeki sandalyelerin üzerinde uyuduğu sırada, sanığın katılanın cebinde bulunan cüzdanını alıp içerisinden 45 Lirayı çaldığı olayda; sanığın eylemini hastane koridorundaki sandalye üzerinde uyumakta olan katılana karşı gerçekleştirmesi, katılanın cüzdanının kolayca ulaşılamayacak şekilde cebinde bulunması ve uyumakta olan kişiyi uyandırmadan üzerinde bulunan eşyayı çekip almanın da belli bir düzeye erişmiş maharet gerektirmesi göz önüne alındığında, sanığın katılanı uyandırmadan cebindeki cüzdanını alması şeklindeki eylemini TCK'nun 142. maddesinin 2. fıkrasının (b) bendi kapsamında "özel beceri" kullanarak gerçekleştirdiği kabul edilmelidir. Öte yandan, eylemin gerçekleştirildiği sırada uyuyan katılanın, TCK'nun 142. maddesinin ikinci fıkrasının son cümlesi kapsamında beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda olduğu ileri sürülebilir ise de; doğal uyku hâlinin, hırsızlık eyleminin gerçekleştirilmesini önleyecek tedbirlerin alınmasına engel teşkil etmeyeceği, nitekim kanun koyucunun bu nitelikli hâlin uygulanmasında beden veya ruh bakımından kendisini savunmama hâlinin değil savunamama hâlini esas aldığı cihetle, sanık hakkında bu nitelikli hâlin uygulanmasına olanak bulunmamaktadır..." şeklindeki açıklamalar nazara alındığında,

Dosya kapsamına göre, sanığın üzerine atılı hırsızlık suçunu müştekiye ait evin avlusunda gerçekleştirdiği sabit olmakla birlikte, müştekinin uyuduğu sırada üzerindeki pantolonun cebinden hırsızlık yapmasının söz konusu olmadığı, nitekim müştekiye ait pantolonun eylem sırasında duvarda asılı olduğunun ve eylemin bu esnada gerçekleştirildiğinin müştekinin mahkeme huzurunda alınmış ayrıntılı beyanı ile sabit olduğu, kaldı ki uyku halinde bulunan müştekinin üzerinden hırsızlık yapılması halinde dahi doğal uyku halinin, beden ve ruh bakımından kendini savunamayacak durumda bulunan kişiye karşı suçun işlenmesi halinde cezanın artırılmasını öngören nitelikli hal kapsamında değerlendirilemeyeceği gözetilmeksizin 5237 sayılı Kanun'un 142/2-son maddesi gereğince sanığın cezasında artırım yapılmak suretiyle yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir. ” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309/4. maddesinin (d) bendinin;

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309/4. maddesinin (d) bendinin;

“Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

2.Hükümlü hakkında yapılan yargılama sonunda, Ceyhan 6. Asliye Ceza Mahkemesince ".. Sanığın gündüz vakti müştekinin avlusuna girerek üzerine atılı suçu işlediği mahkememizce sabit görülmüş ve sanığın cezalandırılmasına karar verilmiş, sanığın ve şikâyetçi Hüseyin'in beyanından sabit olduğu üzere sanığın şikâyetçi uyurken hırsızlık suçunu işlediği anlaşılmış, bu nedenle beden bakımından kendini savunamayacak durumda olan uyuyan kişiye karşı eylemini işlediği anlaşıldığından TCK 142/2-h son fıkra uyarınca 1/3 oranında artırım yapılmış..." şeklinde belirtilen gerekçeler ile hükümlünün üzerine atılı suçtan cezalandırılmasına karar verilmiş ise de;

Hükümlünün 27.01.2021 tarihli savunmasında, " ...Olay günü ...'in hanımı ölmüştü. Sabah saatlerinde baş sağlığı dilemek için onların yanına gittim. ... o esnada evin avlusunda uyuyordu. Cüzdanı ve paraları masanın üstünde duruyordu. O esnada ben de cahillikle masanın üzerinde cüzdanın yanında duran 450,00 TL parayı aldım..." şeklinde beyanda bulunduğu,

Şikâyetçi ...'in 07.10.2020 tarihli kolluk ifadesinde, "...Gece bahçeden gelen sesler üzerine uyandım. Yeğenim ... ile cenaze dolayısıyla aynı evdeydik. ...'e ' ne oldu' diye sordum. ... ise 'bir şahıs geldi ve seni sordu' dedi. Bu durumdan cenazemiz olduğunu düşünerek şüphelenmedim. 1 saat sonra pantolonumu kontrol ettim. 400 TL para eksikti..." şeklinde beyanda bulunduğu,

Şikâyetçinin 04.06.2021 tarihli celsedeki ifadesinde, "...Benim olay günü cenazem vardı. Pantolonumu çıkarıp evin avlusunun içerisinde bir yere asmıştım. Sanık gelip pantolonun cebinden 400 lira para almış. Kendisine parayı alıp almadığını sordum kendisi almadığını söyledi. Üzerini aradığımızda para üzerinden çıktı. Sanığın iddia ettiği gibi para masanın üzerinde değildi. Masanın üzerinde sadece sigara ve çakmak vardı..." şeklinde beyanda bulunduğu,

Şikâyetçinin 04.06.2021 tarihli celsedeki ifadesinde, "...Benim olay günü cenazem vardı. Pantolonumu çıkarıp evin avlusunun içerisinde bir yere asmıştım. Sanık gelip pantolonun cebinden 400 lira para almış. Kendisine parayı alıp almadığını sordum kendisi almadığını söyledi. Üzerini aradığımızda para üzerinden çıktı. Sanığın iddia ettiği gibi para masanın üzerinde değildi. Masanın üzerinde sadece sigara ve çakmak vardı..." şeklinde beyanda bulunduğu,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 17.01.2017 tarihli ve 2014/13-517 Esas, 2017/3 Karar sayılı ilamında yer alan, "Katılan ...'un,.. 22.05.2009 tarihinde saat 01.45 sıralarında genel cerrahi servisinin önündeki sandalyelerin üzerinde uyuduğu sırada, sanığın katılanın cebinde bulunan cüzdanını alıp içerisinden 45 Lirayı çaldığı olayda; sanığın eylemini hastane koridorundaki sandalye üzerinde uyumakta olan katılana karşı gerçekleştirmesi, katılanın cüzdanının kolayca ulaşılamayacak şekilde cebinde bulunması ve uyumakta olan kişiyi uyandırmadan üzerinde bulunan eşyayı çekip almanın da belli bir düzeye erişmiş maharet gerektirmesi göz önüne alındığında, sanığın katılanı uyandırmadan cebindeki cüzdanını alması şeklindeki eylemini 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142. maddesinin 2. fıkrasının (b) bendi kapsamında "özel beceri" kullanarak gerçekleştirdiği kabul edilmelidir. Öte yandan, eylemin gerçekleştirildiği sırada uyuyan katılanın, 5237 sayılı Kanun'un 142. maddesinin ikinci fıkrasının son cümlesi kapsamında beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda olduğu ileri sürülebilir ise de; doğal uyku hâlinin, hırsızlık eyleminin gerçekleştirilmesini önleyecek tedbirlerin alınmasına engel teşkil etmeyeceği, nitekim kanun koyucunun bu nitelikli hâlin uygulanmasında beden veya ruh bakımından kendisini savunmama hâlinin değil savunamama hâlini esas aldığı cihetle, sanık hakkında bu nitelikli hâlin uygulanmasına olanak bulunmamaktadır..." şeklindeki açıklamalar nazara alındığında,

Dosya kapsamına göre, hükümlünün üzerine atılı hırsızlık suçunu şikâyetçiye ait evin avlusunda gerçekleştirdiği sabit olmakla birlikte, şikâyetçinin uyuduğu sırada üzerindeki pantolonun cebinden hırsızlık yapmasının söz konusu olmadığı, nitekim şikâyetçiye ait pantolonun eylem sırasında duvarda asılı olduğunun ve eylemin bu esnada gerçekleştirildiğinin şikâyetçinin mahkeme huzurunda alınmış ayrıntılı beyanı ile sabit olduğu, kaldı ki uyku hâlinde bulunan şikâyetçinin üzerinden hırsızlık yapılması hâlinde dahi doğal uyku hâlinin, beden ve ruh bakımından kendini savunamayacak durumda bulunan kişiye karşı suçun işlenmesi hâlinde cezanın artırılmasını öngören nitelikli hal kapsamında değerlendirilemeyeceği gözetilmeksizin 5237 sayılı Kanun'un 142/2-son maddesi gereğince hükümlünün cezasında artırım yapılmak suretiyle yazılı şekilde karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, Ceyhan 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.10.2021 tarihli ve 2020/425 Esas, 2021/303 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, KANUN YARARINA BOZULMASINA, 5271 sayılı Kanun’un 309/4. maddesinin (d) bendi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden; Hüküm fıkrasından 5237 sayılı Kanun'un 142/2-son maddesi çıkartılarak “ Hükümlünün hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h maddesi uyarınca belirlenen 5 yıl hapis cezasından aynı Kanun'un 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hukuka aykırılığın bu şekilde giderilmesine, infazın belirlenen şekilde yapılmasına, kararın diğer kısımların aynen bırakılmasına,” dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/16737, Karar No: 2009/1686, Tarih: 09.02.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/16737 E.  ,  2009/1686 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, ilk kesinti tarihini takip eden aybaşından itibaren tarım ... sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava davacının, 01.06.1995-31.12.1995 , 01.05.1997-31.12.1997 , 01.05.2000-31.12.2001 ve 01.01.2003-13.10.2006 tarihleri arasında tarım ... sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile, davacının 01.06.1995-31.12.1995 , 01.05.1997-31.12.1997 , 01.05.2000-31.12.2001 ve 01.01.2003-13.10.2006 tarihleri arasında tarım ... sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmiştir.

2-Dava davacının, 01.06.1995-31.12.1995 , 01.05.1997-31.12.1997 , 01.05.2000-31.12.2001 ve 01.01.2003-13.10.2006 tarihleri arasında tarım ... sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile, davacının 01.06.1995-31.12.1995 , 01.05.1997-31.12.1997 , 01.05.2000-31.12.2001 ve 01.01.2003-13.10.2006 tarihleri arasında tarım ... sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım ... hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 58 yaşını dolduran kadınlarla, 60 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım ... sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır.Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek ...’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. ...’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan ... ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının esas alınacağı bildirilmiştir. Bu kayıtların tarımda kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi olduğu ortadadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 01.01.2003 tarihinde Bigadiç Ziraat Odasına kayıt olduğu,bu kaydının devam ettiği,başkaca tarım kooperatif kaydının olmadığı, davacı dan ilk prim kesintisinin 18.05.1995 tarihinde yapıldığı,ayrıca 1997,01.05.2000 ve 2001 yıllarında da tarım ... prim kesintisi yapıldığı ,2002,2003,2004,2005,2006 yıllarında tarım ... kesintisi yapılmadığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece davacının tarım ... sigortalılık başlangıcının 01.06.1995 olarak kabulü ile 01.06.1995-31.12.1995 , 01.05.1997-31.12.1997 , 01.06.2000-31.12.2001 tarihleri arasında davacının tarım ... sigortalısı olduğunun tesbitine ilişkin hüküm yerinde ise de,bu dönemler dışında tevkifat kesintisine ilişkin belgenin dosyada bulunmadığı ve tarımsal faaliyetin kanıtlanmadığı 01.01.2003-13.10.2006 tarihleri arasına yönelik istemin kabul edilmesi ve 2000 yılında yapılan kesintinin 01.05.2000 tarihinde yapılmış olması karşısında bu dönem yönünden sigortalılık başlagıç tarihinin 01.06.2000 yerine 01.05.2000 tarihi olarak kabul edilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının 1.paragrafının silinerek, yerine, “Davanın kısmen kabulü ile, davacının 01.06.1995-31.12.1995 , 01.05.1997-31.12.1997 , 01.06.2000-31.12.2001 tarihleri arasında 2926 sayılı Yasa kapsamında ... tarım sigortalı sayılması gerektiğinin tespitine” tarih ve sözcüklerinin yazılmasına:

Hüküm fıkrasına,“450,00YTL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalı kuruma verilmesine” rakam ve sözcüklerinin bir bend olarak eklenmesine, hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, 09.02.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/855, Karar No: 2012/4536, Tarih: 27.03.2012

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2012/855 E.  ,  2012/4536 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 31.01.2011 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil veya tazminat istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın reddine dair verilen 17.05.2011 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 27.03.2012 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacılar ile karşı taraftan davalı vekili Av. ... geldi. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar, 2158 parsel sayılı taşınmazı murisleri ...’ın dava dışı ...’dan 1968 yılında satın alarak ağaç dikmeye başladığını kendilerinin de 1000 köke yakın kayısı ve elma ağacı dikip, sulama tesisi kurduklarını, ağaçlar ve sulama tesisi bedelinin zemin değerinden fazla olduğunu ileri sürerek, 2158 parsel sayılı taşınmazın bedeli karşılığı adlarına tescilini veya ağaçlar ile sulama tesisi bedelinin davalıdan alınmasını istemişlerdir.

Davalı, taşınmazın mera olduğunu, kesin hüküm bulunduğunu, 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiğini ve zilyetlik koşullarının oluşmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, kesin hüküm bulunduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir. Hükmü, davacılar vekili temyiz etmiştir. Dava, Türk Medeni Kanununun 729. maddesi gereğince temliken tescil; ikinci kademede tazminat istemlerine ilişkindir.

Hukuk düzeninde istikrar sağlama amacı taşıyan kesin hüküm, hükme karşı yasa yollarının tükenmesi (şekli anlamda kesin hüküm) ve taraflar arasındaki hukuki ilişkinin bir daha dava konusu yapılmaması (maddi anlamda kesin hüküm) şeklinde hukuk yargılama sistemimizde yer almaktadır.

Şekli anlamda kesinleşmeyi zorunlu kılan, taraflar arasındaki hukuki ilişkinin yeniden dava konusu yapılamaması amacını güden maddi anlamda kesin hüküm 6100 sayılı HMK’nun 303. maddesinde düzenlenmiştir.

Anılan maddeye göre bir davaya ait şeklî anlamda kesinleşmiş olan hükmün, diğer bir davada maddi anlamda kesin hüküm oluşturabilmesi için, her iki davanın; taraflarının, dava sebeplerinin ve ilk davanın hüküm fıkrası ile ikinci davaya ait talep sonucunun aynı olması gerekir.