muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1341, Karar No: 2018/1079, Tarih: 16.05.2018

İkinci ölçüt, işçiye yararlılığın, tek bir işçinin çıkarlarına göre takdir edilmesidir. Bunun sonucunda, iş sözleşmesindeki bir hükümle, toplu iş sözleşmesindeki hüküm karşılaştırılacak ve tek bir işçi açısından yararlı olup olmadığı araştırılacaktır. Bu ölçütte, bütün işçilerin yararına olup olmadığı araştırılmayacaktır (Tunçomağ, s. 26-27; İnce, s. 21).

Üçüncü ölçüt ise, işçiye yararlılığın objektif olarak değerlendirilmesidir (Tunçomağ, s. 26-27; İnce, s. 21). Objektif değerlendirme, iş hukukunda yürüyen esaslara uygun bir değerlendirme yapmak, demektir. Örneğin, toplu iş sözleşmesindeki çalışma süresinin uzatılması karşılığında oldukça yüksek bir ücret öngörülmüş olsa dahi, genellikle işçi yararına değildir. Zira, işçiler uzun yıllardan beri, iş süresinin kısaltılmasının mücadelesini yapmışlardır. Bu nedenle, toplu iş sözleşmesindeki çalışma süresini uzatan anlaşma, işçi yararına değildir (Tunçomağ, s. 27-28; Esener, s. 410).

Son olarak da, bir iş sözleşmesi hükmünün işçi yararına olup olmadığı yönü şüpheli ise, toplu iş sözleşmesinin uygulanması tercih edilmelidir. Bu sonuca, toplu iş sözleşmesinin normatif hükümlerinin işçiyi koruyucu amacından ulaşılmaktadır (Tunçomağ, s. 30).

Yapılan açıklamalardan da anlaşılacağı üzere, toptan bir yararlılıktan çok, 2822 sayılı Kanun'un 6/2’nci maddesinin (6356 sayılı Kanun'un 36/1’inci maddesinin) metninden anlaşılacağı üzere tek lehe hüküm olması yeterlidir. Toplu iş sözleşmesi ile verilen tüm haklar dikkate alındığında, işçi iş sözleşmesine göre daha avantajlı olabilir ise de, bu tek başına yeterli değildir. Özellikle kök ücret konusunda, iş sözleşmesi lehe ise kök ücretin yüksekliği, toplu iş sözleşmesindeki ücretle birlikte diğer sosyal hakları da etkileyeceğinden kök ücretin toptan bir etkisinin de olacağı açıktır.

Ayrıca belirtmek gerekir ki yararlılık (işçi yararına şart) ilkesi, mutlak emredici niteliği ile toplu iş sözleşmesinde geçerli olan düzen ilkesi ile 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 10, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 5’inci maddesindeki eşitlik ilkesinden önce uygulanır.

Ayrıca belirtmek gerekir ki yararlılık (işçi yararına şart) ilkesi, mutlak emredici niteliği ile toplu iş sözleşmesinde geçerli olan düzen ilkesi ile 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 10, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 5’inci maddesindeki eşitlik ilkesinden önce uygulanır.

Yukarıda açıklanan bu maddi ve hukuki olgular ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davalı işverenlikte Tes-İş Sendikasının örgütlü olduğu ve Tes-İş Sendikası ile Tedaş ve davalı ...’ın dâhil olduğu bağlı elektrik dağıtım şirketlerini temsilen Kamu İş Sendikası arasındaki 01.03.2003-28.02.2005, 01.03.2005-28.02.2007, 01.03.2007-28.08.2009, 01.03.2009-28.02.2011 ve 01.03.2011-28.02.2013 yürürlük süreli İşletme Toplu İş Sözleşmelerinin imzalandığı ve davacının 28.02.2005 tarihli Sendika Yönetim Kurulu kararı ile sendika üyesi olduğu anlaşılmaktadır. 03.10.2005 tarihinde imzalanan 01.03.2005-28.02.2007 yürürlük süreli İşletme Toplu İş Sözleşmesinin 72’nci maddesinde, “bu Sözleşme anlamındaki asgari ücret; işçilerin işgal ettikleri görev (pozisyon) unvanlarına göre, Sözleşmenin ekindeki tespit edilmiş dereceler için öngörülmüş yevmiyelerin yazıldığı cetvellerde belirlenen taban ücretleridir.” hükmü yer almaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, davacının iş sözleşmesi ile kararlaştırılan temel (kök) ücretinin Toplu İş Sözleşmesi ile düşürüldüğü uyuşmazlık dışıdır. Temel ücret, davacının diğer sosyal hakları ile ücret esas alınarak hesaplanan fazla çalışma, hafta ve genel tatil ücreti gibi alacaklarını da etkilemektedir. İşveren tarafından toplu iş sözleşmelerinin uygulanması neticesinde, iş sözleşmesinde kararlaştırılan ücretin davacının sendikaya üyeliği ve toplu iş sözleşmesinden yararlanmaya başlanması üzerine düşürülmesi, 2822 sayılı Kanun'un 6/2’nci maddesi (6356 sayılı Kanun'un 36/1’inci maddesi) uyarınca işçiye yararlılık ilkesinin ihlali niteliğinde olup, yasaya aykırıdır.

Davacı, daha önce toplu iş sözleşmesi kapsamında çalışmadığı için düzen ilkesinden de söz edilemez. Çünkü düzen ilkesinin uygulanabilmesi için öncesinde de bir toplu iş sözleşmesinin bulunması gerekir. Düzen ilkesi, her toplu iş sözleşmesinin kendi yürürlük süresi içinde hükümlerini doğurduğu, bağıtlanan yeni bir toplu iş sözleşmesinin (eskisine nazaran işçinin daha aleyhine hükümler ihtiva etse de) eskisinin yerini alacağı esasına dayanır. Kısacası, sonraki düzenin eskisinin yerini alacağını ifade eder (Tuncay, A. C., Kutsal, B. S.: Toplu İş Hukuku, 4. Bası, İstanbul 2015, s. 246).

Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 02.12.2015 gün, 2015/9-1010 E., 2015/2763 K. sayılı kararında da aynı sonuca varılmıştır.

Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 02.12.2015 gün, 2015/9-1010 E., 2015/2763 K. sayılı kararında da aynı sonuca varılmıştır.

Diğer taraftan, bozma kararında sözü edilen ve TEDAŞ ile toplu iş sözleşmesi imzalayan TES-İŞ Sendikası arasında 31.05.2004 tarihinde yapıldığı belirtilen protokole dosya içerisinde rastlanılmamıştır. Buna göre, protokol neticesinde işçilerin toplu iş sözleşmesinden protokoldeki şartlar ve öngörüler doğrultusunda yararlandırılmalarının kararlaştırıldığı, getirilen özel hükümlere göre davacı ve şahsına ilişkin ücretinin düşürülmesi veya ücretinin tek taraflı olarak düşürülmesinin söz konusu olmadığı ve davacının ücretinin 25,41 TL olarak belirlenmesinde, 31.05.2004 tarihli protokol hükümlerinin esas alındığına dair bozma kararının bu yönüyle de isabetli olmadığı açıktır.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 22’nci maddesi uyarınca tarafların anlaşması veya toplu iş sözleşmesi ile asgari ücretin altına düşmemek kaydıyla kök ücretin indirilmesinin mümkün olduğu, somut olayda davacı işçi iş sözleşmesi ile kendisine verilen kök ücretin, toplu iş sözleşmesi kapsamına girdikten sonra düşürülmesi nedeniyle fark alacak talebinde bulunduğuna göre konunun toplu iş sözleşmesi mevzuatı bağlamında ele alınması gerektiği, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 22 ve 62’nci maddelerinin uyuşmazlığın çözümünde dikkate alınmayacağı, bireysel iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesi hükümleri çatıştığında işçi yararına olanın, bireysel iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesi hükümlerinin bire bir, tek tek ya da bütün olarak değil, konuların gruplandırılarak karşılaştırılması suretiyle tespit edilebileceği, eldeki davada davacıya bireysel ve toplu iş sözleşmesi ile sağlanan benzer nitelikteki parasal haklar bir bütün olarak değerlendirildiğinde, davacının toplu iş sözleşmesinin uygulanması ile birlikte ücret ve eklerinde yaklaşık olarak yüzde yüz oranında artış olduğu, yararlılık karşılaştırılmasında parasal hakların bir bütün olarak değerlendirilmesinin zorunlu olduğu, açıklanan nedenlerle direnme kararının bozulması gerektiği ileri sürülmüş ise de, bu görüş Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

O hâlde açıklanan nedenlerle direnme kararı yerindedir.

Ne var ki, hüküm altına alınan alacak miktarına ilişkin temyiz incelemesi yapılmadığından dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenlerle direnme uygun bulunduğundan davalı vekilinin hüküm altına alınan alacak miktarına ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 22. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 16.05.2018 gününde oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Davacı işçi, iş sözleşmesi ile belirlenen temel ücretinin toplu iş sözleşmesi ile düşürüldüğünü, ücretlerinin eksik ödendiğini ileri sürerek fark alacak isteğinde bulunmuştur.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenlerle direnme uygun bulunduğundan davalı vekilinin hüküm altına alınan alacak miktarına ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 22. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 16.05.2018 gününde oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Davacı işçi, iş sözleşmesi ile belirlenen temel ücretinin toplu iş sözleşmesi ile düşürüldüğünü, ücretlerinin eksik ödendiğini ileri sürerek fark alacak isteğinde bulunmuştur.

Davalı işveren, toplu iş sözlemesi ile davacının gelirlerinde artış meydana geldiğini, toplu iş sözleşmesi ile kararlaştırılan tüm ücret ve sosyal yardımlarının ödendiğini savunmuştur.

Taraflar arasında yapılan bireysel iş sözleşmesinde davacının günlük ücreti belirlendikten sonra toplu iş sözleşmesi uygulanmasıyla ücretin yeniden belirleneceği kararlaştırılmıştır. Davacının bireysel iş sözleşmesi şartlarıyla çalışmaya devam ederken sendikaya üye olduğu ve toplu iş sözleşmesinden yararlanmaya başladığı dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır.

Toplu iş sözleşmesi ile davacının günlük kök ücreti bir miktar düşürülerek yeniden belirlenmiştir. Ancak, davacı işçi bireysel iş sözlemesi kapsamında daha önce ücrete ilaveten sadece yemek yardımı almakta iken, toplu iş sözleşmesi ile ücrete ilaveten yıllık 112 yevmiye tutarında ikramiye, giyim yardımı, yemek yardımı, sosyal yardım, toplu taşıma yardımı, elektrik yardımı, gıda yardımı, hizmet teşvik primi, vardiya tazminatı, kasa tazminatı, bakım tazminatı, ağır vasıta ve iş güçlüğü tazminatı dahil olmak üzere yaklaşık 20 kalemden oluşan ek parasal hakların ödenmesi kararlaştırılmıştır. Toplu iş sözleşmesi ile davacının aylık sabit gelirlerinde yaklaşık %100 oranında artış meydana gelmiştir. Davacıya tüm bu ek ödemeler dikkate alınarak ihbar ve kıdem tazminatı ödenmiştir.

Davacının fark ücret talebinin dayanağı, sendika üyesi olarak toplu iş sözleşmesinden yararlanmaya başladığı tarihten itibaren günlük kök ücretinin indirilmesidir. Davalı şirkette uygulanan işletme toplu iş sözleşmelerinde, ücretlendirme sistemi bağlamında, işyerinde çalışan tüm işçilerin, gördükleri iş esas alınarak ücret düzeyiyle ilgili iş gruplandırması yapıldığı, işletme toplu iş sözlemesi kapsamında ödenecek ücretlerin iş grupları itibariyle belirlendiği görülmektedir.

Hemen belirtmek gerekir ki, kök ücretin (temel ücretin) işveren tarafından tek taraflı olarak indirilmesi İş Kanunun 62.maddesi uyarınca mümkün değildir. Ancak İş Kanunun 22.maddesi gereğince tarafların anlaşması veya toplu iş sözleşmesi ile asgari ücretin altında düşmemek kaydıyla kök ücretin indirilmesi mümkün olup, bu noktada öğreti ve uygulamada herhangi bir görüş farklılığı bulunmamaktadır.

Hemen belirtmek gerekir ki, kök ücretin (temel ücretin) işveren tarafından tek taraflı olarak indirilmesi İş Kanunun 62.maddesi uyarınca mümkün değildir. Ancak İş Kanunun 22.maddesi gereğince tarafların anlaşması veya toplu iş sözleşmesi ile asgari ücretin altında düşmemek kaydıyla kök ücretin indirilmesi mümkün olup, bu noktada öğreti ve uygulamada herhangi bir görüş farklılığı bulunmamaktadır.

Somut olayda davacı işçi, iş sözleşmesi ile kendisine verilen günlük kök ücretin, toplu iş sözleşmesi kapsamına girdikten sonra, düşürülmesi nedeniyle fark alacak isteğinde bulunduğuna göre, konunun toplu iş sözleşmesi mevzuatı bağlamında ele alınması gerekir. Bu nedenle dava konusu uyuşmazlığın İş Kanunun 22 ve 62.maddeleri ile ilgisi bulunmamaktadır.

Söz konusu çekişmede uygulanacak yasal düzenleme, olayın meydana geldiği tarih itibariyle yürürlükte bulunan 2822 sayılı Sendikalar Kanunu'nun 6.maddesi hükmüdür. Anılan hükme göre “Toplu iş sözleşmesinde aksi belirtilmedikçe hizmet akitleri toplu iş sözleşmesine aykırı olamaz. Hizmet akitlerinin toplu iş sözleşmesine aykırı hükümlerinin yerini toplu iş sözleşmesindeki hükümler alır. Hizmet akdinde düzenlenmeyen hususlarda toplu iş sözleşmesindeki hükümler uygulanır. Toplu iş sözleşmesinde hizmet akitlerine aykırı hükümlerin bulunması halinde hizmet akdinin işçi lehindeki hükümleri geçerlidir”.

Buna göre bireysel iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesi hükümleri çatıştığında işçi yararına olanı uygulanacaktır. Somut olayda esasen bu noktada özel daire ile yerel mahkeme arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık işçi yararına olanın nasıl tespit edileceği ile ilgilidir.

Yararlılık ilkesi, işçi lehine olan hükümlerin belirlenmesi çerçevesinde bireysel iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesi hükümlerinin karşılaştırılması temeline dayanır. Türk hukukunda doktrinde eskiden hükümlerin tek tek karşılaştırılması önerilirken bugün aynı konu ile ilgili hükümlerin toplu olarak, gruplar halinde karşılaştırılması yöntemi benimsenmektedir (SOYER, Polat, Toplu Sözleşme Hukukunda İşçiye Yararlılık İlkesi, Ankara 1991, sh. 67; ASTARLI, Muhittin, İş Hukukunda Çalışma Süreleri, Ankara 2008, s.76). Grup karşılaştırılmasında birbirleriyle sıkı ilişkisi olan konular aynı gruba dahil edilerek karşılaştırma yapılır. Örneğin izin süresi, izin ücreti grubunu oluşturur. Bunun gibi iş ilişkisinin temeli olan ücret, ikramiye ve diğer parasal haklar bir grup olarak karşılaştırılmalı ve işçi lehine olan şarta ilişkin kanun hükmü bu şekilde değerlendirilmelidir(ŞAHLANAN, Fevzi, Toplu İş İlişkileri Açısından Yargıtay’ın 2015 yılı Kararlarının Değerlendirilmesi, s.80 vd) Alman Hukukunda da bu uygulama benimsenmiş olup işçi lehine olanın tespiti toplu iş sözleşmesinin bütünü ile bireyel iş sözleşmesinin bütününün değil nitelikleri itibariyle benzer hakların gruplandırılarak karaşılaştırılması suretiyle yapılması gerekir (TUNCAY, A. Can, Toplu İş Hukuku, 2.Bası, Ağustos 2010, İstanbul, s.199'da belirtilen yazarlar).

Hukuk Genel Kurulunun 03.05.2017 tarih ve 887-885 sayılı kararında da belirtildiği üzere bireysel iş sözlemesi ile toplu iş sözleşmesi hükümlerinin bire bir, tek tek ya da bütün olarak değil, konuların gruplandırılarak karşılaştırılması gerekir. Bu yönde bir karşılaştırma yapılırken ücrete ilişkin lehe olan hükümlerin bir kısmının toplu iş sözleşmesinden bir kısmınn ise bireysel iş sözlemesinden alınarak sonuca gidilmesi doğru değildir.

Somut olayda davacıya bireysel ve toplu iş sözleşmesi ile sağlanan benzer nitelikteki parasal haklar bir bütün olarak birlikte değerlendirildiğinde davacının toplu iş sözleşmesinin uygulanması ile birlikte ücret ve ekleri yönünden yaklaşık %100 oranında bir artışın olduğu açıktır. Yukarıda belirtildiği üzere yararlılık karşılaştırmasında parasal haklar bir bütün olarak değerlendirilmelidir. Karşılaştırmada ücret ve ekleri birbirlerinden ayrı değerlendirilemez. Bu nedenle sırf bireysel iş sözleşmesindeki kök ücretle toplu iş sözleşmesindeki kök ücretin karşılaştırılması yararlılık ilkesi ile bağdaşmaz. Karşılaştırmada göz önünde bulundurulan ücret ekleri belirli şartların gerçekleşmesine bağlanmış arızi nitelikte haklar da değildir. Dava konusu işyerinde iş sözleşmesi ile çalışan ve toplu iş sözleşmesinden yararlanan her işçiye sürekli olarak sağlanmış haklardır.

Direnme kararının bozulması gerektiği görüşünde olduğumdan, sayın çoğunluğun kararına katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2022/4688, Karar No: 2023/243, Tarih: 24.01.2023

**8. Hukuk Dairesi         2022/4688 E.  ,  2023/243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2007/189 E., 2016/44 K.

HÜKÜM/KARAR : Red

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

... Kadastro Mahkemesi kararı davacı ... mirasçıları ... ve paydaşları vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı ..., 07.09.1987 tarihinde Asliye Hukuk Mahkemesinde açtığı davada; hissedarı bulunduğu "Arpalıkta" namlı tarlanın davalı Kooperatif tarafından açılan yüzölçüm arttırılması davası ile yine hissedarı bulunduğu "Arpalık" namlı tapu kaydı kapsamında kalan taşınmazı içine alınarak 19.786,00 m2 olarak arttırıldığını, ancak "Arpalıkta" namlı tapunun gerçek yüzölçümünün eskiden olduğu gibi 2750,00 m2 olduğunu öne sürerek bu miktardan fazlası yönüyle oluşan tapu kaydının iptali ile davalı Kooperatif tarafından yaratılan muarazanın ve müdahalesinin önlenmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kooperatif vekili, taşınmazın sınırlarının sabit olup, dayandığı tapu kaydının gerçek yüzölçümünü yansıtmadığını, davacının dayandığı diğer tapu kaydının dava konusu taşınmaz ile sınırının bulunmayıp davalının kendi evinin altındaki bir alanı kapsadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

1. ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 30.05.1989 tarihli ve 1972/610 Esas, 1989/185 sayılı kararıyla; taşınmaz hakkında kadastro tespit tutanağının düzenlenmesi nedeniyle görevsizlikle Kadastro Mahkemesine aktarılmasına karar verilmiştir.

2. Kadastro Mahkemesince Asliye Hukuk Mahkemesinden aktarılan dava dosyası ile tutanak aslının birleştirilerek yapılan yargılama sonunda; 13.05.2016 tarihli 2007/189 Esas 2016/44 sayılı karar ile; davanın reddine, 53 ada 18 parsel sayılı taşınmazın 30.07.1984 tarihli komisyon kararı doğrultusunda tapuya tesciline karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ...'in yargılama sırasında ölmesi nedeniyle davaya devam eden mirasçıları vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde; "Arpalık" ve "Arpalıkta" adlarıyla mevcut iki ayrı tarla olduğunu, birbirine yakın ve isimlerinin benzer olması nedeniyle karışıklığa yol açıldığını, ancak; büyüklüklerinin birbirinden çok farklı olduğunu, davalı Kooperatifin, 2757 m2 lik tapudan değil de 19.786 m2 olan tapudan yer satın aldığı yönündeki beyanlarına itibar edilemeyeceğini, tapu kayıtlarının aleni olduğunu, bu nedenle hükmün bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kadastro tespitine itiraz istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 20, 26 ve 30. maddeleri

3. Değerlendirme

1.Kadastro sırasında ... İli, ... İlçesi, ... Mahallesi çalışma alanında bulunan 53 ada 18 parsel sayılı 17.933,00 m2 yüzölçümündeki taşınmaz tapu kaydı nedeniyle 51.840 pay kabul edilerek 20.672 payı davalı ... Memurları ve Öğretmenleri Yapı Kooperatifi, 460 payı davacı ... oğlu ..., kalan paylarda payları oranında diğer davalılar adına 21.07.1982 tarihinde tespit edilmiş, 30.07.1984 tarihli komisyon kararı ile bir kısım payların miktarlarında düzenleme yapılmıştır.

2. Mahkemece; davacı tarafından dava konusu 53 ada 18 parselin içerisinde olduğunu iddia ettiği "Arpalık" namlı tapu kaydının dava dışı olan ve kesinleşen 53 ada 17 parsele uygulandığı, söz konusu tapunun krokisinin bulunmadığı, hudutlarının incelenmesinde, güney hududunun sahibi Senet ... hanesi derken 53 ada 17 parselin güneyindeki 54 ada 177 parselin içerisine eski evin olduğu, batı hududundaki yolun 53 ada 17 parselin batı sınırında bulunduğu, doğu hududunda ... oğlu ...'in tarlasının, taşınmazın doğusunda kalan 53 ada 15, 26, 25, 24 ve 13 parselin evvel maliki olduğu, kuzey hududundaki Marazoğlu ... arpalığının dava konusu 53 ada 18 parselin başladığı tapu kaydının yüz ölçümünün 14.704 m2. (kök:16 dönüm) olup 53 ada 17 parselin yüzölçümünün ise 16.866 m2 olduğu, bu hali ile tapu kaydının miktar fazlalığının bulunmadığı, tapu kaydının yüzölçümü itibariyle dava konusu 53 ada 18 parsele ulaşmadığı saptandığı, yine 53 ada 17 parsele uygulanan ... Arpalığı namlı tapu kaydının bilirkişi raporunda 53 ada 18 parselin içerisinde kaldığı belirtilmiş ise de, hudutlarının yönlerinin birbirini karşılamadığı, kesinleşen dava dışı 53 ada 17 parselin revizyon gördüğü anlaşılmakla, dava konusu taşınmaza uygulanan davacının itiraz ettiği tapu kaydının mahkeme kararı ile yüzölçümünün düzeltildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de varılan sonuç dosya kapsamına uygun bulunmamaktadır.

3.Davacı ...'in, değişik oranlarda kayden paydaşı bulunduğu "Arpalıkta", "Arpalık" ve "Güdüler Arpalığı" olmak üzere ve farklı yüzölçümleri olan 3 ayrı tapu kaydının bulunduğu, "Arpalıkta" tapusunun eldeki davanın konusu olan 54 ada 18 parsele revizyon gördüğü, diğer iki tapunun da dava konusu bulunmayan komşu 54 ada 18 parsel sayılı taşınmaza revizyon görüp tespitinin kesinleştiği anlaşılmaktadır.

3.Davacı ...'in, değişik oranlarda kayden paydaşı bulunduğu "Arpalıkta", "Arpalık" ve "Güdüler Arpalığı" olmak üzere ve farklı yüzölçümleri olan 3 ayrı tapu kaydının bulunduğu, "Arpalıkta" tapusunun eldeki davanın konusu olan 54 ada 18 parsele revizyon gördüğü, diğer iki tapunun da dava konusu bulunmayan komşu 54 ada 18 parsel sayılı taşınmaza revizyon görüp tespitinin kesinleştiği anlaşılmaktadır.

4. Öncelikle belirtmek gerekir ki; davalı Kooperatif'in 2757 m2 (kök;3 dönüm) "Arpalıkta" mevkili tapu kaydındaki bir kısım payları 1969 ve 1970 yıllarında kayden satın almak suretiyle malik olduğu, bilahare 1970 yılında Hazine ve Köy Tüzel Kişiliğini taraf göstermek suretiyle mesaha arttırımı davası açtığı ve yapılıp kesinleşen yargılama sonucunda tapunun yüzölçümünün 19.786,00 m2 ye çıkartıldığı ancak eldeki dosyanın davacısının yüzölçümün arttırılması davasında taraf olmaması nedeniyle davacıyı bağlamayacağı tartışmasızdır.

5. Diğer yandan davalı Kooperatifin dayandığı "Arpalıkta" mevkili tapunun bir kısım paylarının davalı kooperatif tarafından satın alınmadan önce her ne kadar "Arpalıkta" tapusundan kayden ifrazı yapılmamış ise de Orman Genel Müdürlüğü tarafından 1152 m2 yüzölçümündeki bölümünün kamulaştırılmak suretiyle idare adına Mayıs 1950 tarihli ve 86 nolu tapunun oluştuğu ve kadastro sırasında da dava konusu parselin kuzeyinde bulunan 54 ada 19 parsele revizyon gördüğü böylece "Arpalıkta" namlı tapunun yüzölçümünün azalarak 1605,00 m2ye düşmüş olduğunun kabulü gerekir.

6. Tarafların da kabulünde olduğu üzere; "Arpalıkta" namlı tapunun kuzeyde 19 parsel sınırından başlamak üzere (19 parsel de dahil) batısının 54 ada 21 parsel, doğusunun 54 ada 11 parsel olacak şekilde kapsam tayin edilmesi gerektiği, tapunun güneyinin yol okuduğu, yine "Güdüler Arpalığı" namlı tapunun "yol" sınırını bulunduğu , özellikle 30.06.2015 tarihinde yapılan ilk keşifte davalı tanıkları da dahil olmak üzere "yol" olarak bildikleri yerin öncesinde var olan ve değirmene gitmek için kullandıkları "değirmen yolu" olarak bilinen ancak zeminde var olmayan yolun nereden geçtiğini gösterdikleri, bu yolun hattının fen bilirkişileri tarafından düzenlenen rapor ve haritada da gösterilmiş olmasına rağmen mahkemenin tapudaki "yol" sınırını ise zeminde fiilen mevcut olan ve beyanlara göre sonradan açılan dava konusu taşınmazın kısmen batısından geçerek ilerleyen imar yolunun kabul edilmesinin doğru olmadığı gibi, hem "Güdüler Arpalığı" hem de "Arpalık" tapusunun sınırında okunan "sahibi senet hanesi", "Marazoğlu İzzet Hanesi"nin ise beyanlardan 17 parselin içinde ve güney sınırına yakın olacak şekilde yer alan betonerme evden önceki eski evin İzzet"in (davacı ..."in dedesi) evi olarak bilindiği ifade edilmiş olmasına rağmen, Mahkemece 54 ada 17 parselin güneyinde yer alan ve "Göktepe" soyadlı aile adına tespit edildiği bildirilen 54 ada 177 parselin "İzzet hanesi" olarak kabul edilmesi de doğru değildir.