muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/19704, Karar No: 2015/15805, Tarih: 17.09.2015

3. Taraflar arasında davacı işçinin fazla mesai hesabı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla mesai yaptığını ispat yükü işçiye, çalışma olgusunun ispatlanması halinde ücretlerinin ödendiğini ispat yükü ise işverene düşmektedir.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların tanık beyanlarıyla sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalarda bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda; davalı tarafından dosyaya sunulan bir kısım imzalı ve imzaları davacı tarafından inkar edilmeyen ücret bordrolarında fazla mesai ücreti ödemesi bulunduğu görülmektedir. Davacı aynı değerde delillerle daha fazla çalışma yaptığını ispat edememiştir. Fazla çalışma ücreti ödenen ayların hesaplamada dışlanması gerekirken, tanık beyanlarına göre hesaplanan fazla çalışma ücretinden yapılan ödemelerin mahsubu suretiyle hesaplama yapan bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması, hatalı olup bozma nedenidir.

4. Fazla çalışma süresinin hesabında dikkate alınan ara dinlenmeleri konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

4. Fazla çalışma süresinin hesabında dikkate alınan ara dinlenmeleri konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşam ayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Somut olayda; hükme esas alınan bilirkişi raporunda fazla çalışma süresi hesabında davacının 07.30-22.30 arası günde 15 saat çalıştığı ve 3 saat ara dinlenmesi ile günlük 12 saat çalışma yaptığı kabul edilerek fazla çalışma ücret alacağı hesaplanmıştır. Günlük 11 saati aşan çalışmalarda 1,5 saat ara dinlenmesi yapılır ancak davacının temyizindeki talebi de gözetilerek fazla çalışma hesabında 2 saat ara dinlenmesi düşülmesi gerekirken 3 saat ara dinlenmesinin tenzil edildiği anlaşılmakta olup, mahkemece hatalı hesaplama yapan bilirkişi raporuna itibarla karar verilmesi bozma nedenidir.

O halde taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 17.09.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6190, Karar No: 2016/7529, Tarih: 30.03.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/6190 E.  ,  2016/7529 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı, davalı işveren tarafından iş akdinin 16.08.2012 tarihinde haksız nedenle sonlandırıldığını bu nedenle hak etmiş olduğu kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil ve yıllık izin ücret alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davacının mazeret bildirmeden iş yerine gelmediğini ve hakkında 16.08.2012 tarihinden itibaren devamsızlık tutanakları tutulduğunu ve bu nedenle haklı nedenle iş akdinin feshedildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre davacının izin almaksızın iş yerine gelmediği ve bu günlere ilişkin tutanak tutulduğu bu sebeple davacının iş akdinin devamsızlıktan dolayı haklı nedenle feshedildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacı işçinin iş akdinin feshi konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre davacının izin almaksızın iş yerine gelmediği ve bu günlere ilişkin tutanak tutulduğu bu sebeple davacının iş akdinin devamsızlıktan dolayı haklı nedenle feshedildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacı işçinin iş akdinin feshi konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, davacının devamsızlık yaptığına ilişkin tutanak tanıklarından davacı tanığı olarak dinlenen ... “davacı işten ayrılmadan bir gün önce aynı işi yapan arkadaşımız .... aldığı ücretin kendisine yetmediğini patronumuz .... ya söylemişti, patronumuz kendisine daha fazla ücret veremeyeceğini söylemişti , bunun üzerinde .... işi bırakmıştı , ertesi gün davacı da ücretinin artırılmasını patronumuzdan istedi , patronumuz davacıya yine aynı şekilde daha fazla ücret vermeyeceğini söyledi , bunun üzerine davacı bu ücretle çalışmayacağını söyleyince patronumuz bir önceki arkadaşımıza kızgınlığı nedeniyle o zaman sen de git demişti , bu söz üzerine davacı işten çıkıp gitti “ şeklinde davalı tanığı olarak dinlenen tutanak tanığı ... ise “davacı ücretinin yetmediğini söyleyerek artırılmasını istedi, patronumuz bu kadar ücret verebileceğini söyledi, davacı da ücretim artırılmaz ise işten ayrılırım dedi ve ayrıldı,” şeklinde beyanda bulunmuştur. Tanık beyanlarına göre davacının ödenen aylık ücreti az bulduğu, davalı işverenden ücretinin arttırılmasını talep ettiği olumsuz cevap olması üzerine iş yerini terketmek süretiyle iş akdini eylemli olarak feshettiği ve ödenmeyen fazla mesai ile ulusal bayram genel tatil ücret alacaklarının bulunması nedeniyle feshin haklı nedene dayandığı anlaşılmaktadır. Buna göre iş akdinin davacı tarafından haklı nedenle feshedildiğinin kabulü gerekeceğinden mahkemece ihbar tazminatının reddi doğru ise de kıdem tazminatının kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile kıdem tazminatı talebinin reddine karar verilmiş olması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davalıya yükletilmesine, 30/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14268, Karar No: 2012/15010, Tarih: 28.12.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/14268 E.  ,  2012/15010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Hükümlü hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Fatih 1. Sulh Hukuk ve Sarıyer 1. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeniyle yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, hükümlüye vasi tayini istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “

Aynı Kanunun 19. maddesinde; “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” , 20.maddesinde de “Önceki yerleşim yeri belli olmayan veya yabancı ülkedeki yerleşim yerini bıraktığı halde Türkiye'de henüz bir yerleşim yeri edinmemiş olan kimsenin halen oturduğu yer, yerleşim yeri sayılır.” hükümlerine yer verilmiştir.

Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanunun 42. maddesindede “Türkiye'de yerleşim yeri bulunmayan yabancı hakkında vesâyet, kayyımlık, kısıtlılık, gaiplik ve ölmüş sayılma kararları ilgilinin Türkiye'de sâkin olduğu yer, sâkin değilse mallarının bulunduğu yer mahkemesince verileceği.” öngörülmüştür.

Dosyanın incelenmesinde yabancı hükümlünün cezaevine girmeden önce “... Mah. ... ... Sk. No:5/5 ... İş Hanı No:5 ..../...” adresinde oturduğu, 27.01.2010 tarihli ihbar yazısı ile hükümlünün 20.01.2010 tarihli dilekçesinden anlaşılmasına göre, davanın ...(Kapatılan) 1. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülerek sonuçlandırılması gerekmekte olup, Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu Kararı ile iş bu Mahkemenin ... 18. Sulh Hukuk Mahkemesi olarak yeniden düzenlendiği, ayrıca Kurul'ca alınan 03/11/2011 tarihli karar ile bu mahkemedeki ahkâm-ı

şahsiye dosyalarının ... 13. Sulh Hukuk Mahkemesi'ne devrinin öngörüldüğü de nazara alındığında, uyuşmazlığın ... 13.Sulh Hukuk Mahkemesince görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nun 21. ve 22. maddeleri gereğince ... 13. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 28.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10533, Karar No: 2015/32191, Tarih: 14.12.2015

**15. Ceza Dairesi         2015/10533 E.  ,  2015/32191 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2013/377505

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ : İzmir 3. Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/09/2013

NUMARASI : 2012/653, 2013/657

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUKLAR : O.. S.., Y.. B.., Y.. H..

ŞİKAYETÇİ : E.. M..

SUÇ : Mala zarar verme

Mala zarar verme suçundan suça sürüklenen çocuklar hakkında şikayet yokluğu nedeniyle verilen düşme hükümleri, şikayetçi vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Suça sürüklenen çocukların Kemer otobüs aktarma ve Teksif Sitesi duraklarının yan camlarını kırmak suretiyle mala zarar verme suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda; söz konusu durakların “Bazı yatırım ve hizmetlerin yap-işlet-devret modeli çerçevesinde yaptırılması hakkında kanun” kapsamında, Gündem Matbaacılık şirketi tarafından yaptırılmış olması ve ilgili kanunun 6. maddesinde, yatırım ve/veya hizmetin belirlenen süre içerisinde projelendirilmesi, finansmanı, kurulması ve işletilmesinden sermaye şirketinin sorumlu olacağının belirtilmesi ile aynı kanunun 9. maddesi gereğince, sermaye şirketi tarafından yapılan yatırım ve hizmetler, sözleşmenin sona ermesi ile birlikte her türlü ve borç taahhütlerinden arî, bakımlı, çalışır ve kullanılabilir durumda bedelsiz olarak kendiliğinden idareye geçeceği hükümleri doğrultusunda ve yap-işlet-devret ihalesi kapsamında, henüz Gündem Matbaacılık şirketi sorumluluğunda olan ve belediyeye devri yapılmayan durakların camlarının kırılması neticesinde, suçtan asıl zarar görenin, durakları yapan ve zamanı geldiğinde eksiksiz bir şekilde idareye teslim etmek zorunda olan sermaye şirketinin olması nedeniyle atılı suçtan doğrudan doğruya zarar görmediği anlaşılan İzmir Büyükşehir Belediyesi Başkanlığı E.. M..’nün kamu davasına katılma hakkı bulunmadığı ve usulsüz verilmesinden dolayı hukuken geçersiz olan katılma kararının hükmü temyiz etme yetkisi vermeyeceği anlaşılmakla, şikayetçi vekilinin mevcut temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesine istinaden gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’un 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 14.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9100, Karar No: 2011/11948, Tarih: 29.11.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/9100 E.  ,  2011/11948 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAZMİNAT

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden malik olduğu 1277 parsel sayılı taşınmazın 487,40 m²'lik kısmının kesinleşen mahkeme kararı ile kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığından bahisle iptal edildiğini ileri sürerek, tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı, taşınmazın özel mülkiyete konu olamayacak yerlerden olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın sabit olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, taraf vekillerince süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 29.11.2011 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat ... ile diğer temyiz eden vekili Avukat ... geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; tarafların temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün (6100 sayılı HMK'nın geçici 3.maddesi yollamasıyla) HUMK'nın 436.maddesi uyarınca ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 03.12.2010 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden tarafların vekilleri için 825.00.'şer-TL. duruşma avukatlık parasının karşılıklı olarak alınıp birbirine verilmesine, 29.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17040, Karar No: 2015/828, Tarih: 13.01.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/17040 E.  ,  2015/828 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Bozmaya uyularak; yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonu- cunda oluşan inanç ve takdirine göre sanığın, temyiz itirazlarının reddine, ancak:

1- 26.06.2009 tarihli kararda sanık hakkında doğrudan 420 TL para ce- zasına hükmedildiği ve bu karar sadece sanık tarafından temyiz edildiği halde, bozma kararından sonra kurulan 28.05.2013 tarihli hükümde doğrudan 500 TL adli para cezasına hükmedilmesi suretiyle CMK.nun 326/son madde ve fıkrasına aykırı davranılması,

2- Sanık hakkında verilen adli para cezası taksitlendirilirken uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümde "sanığın 6000 TL ve 500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ilişkin bölümden sonra gelmek üzere "CMUK.nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak nedeniyle infazın 6000 TL ve 420 TL üzerinden yapılmasına ibaresinin ilavesi ve taksitlendirmenin yapıldığı bölüme “TCK.nun 52/4. maddesi uyarınca” ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 13.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/34099, Karar No: 2016/14446, Tarih: 31.10.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/34099 E.  ,  2016/14446 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın yakalandığında çalmış olduğu mallardan suça konu balları sattığı kişiyi söyleyerek, balların katılana iadesini sağlamışsa da; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.03.2013 gün ve 2012/6-1232 Esas - 2013/106 Karar sayılı kararında da açıklandığı üzere; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 763. maddesi uyarınca suça konu eşyayı bir üçüncü kişiye satmak suretiyle zilyetliği devreden sanıkların, satıştan elde ettiği menfaati iade etmeden üzerinde tasarruf yetkisi bulunmayan eşyayı sattığı yeri göstermesi, etkin pişmanlık olarak değerlendirilemeyeceği gibi, eşyanın satın alınan kişiden alınarak mağdura iade edilmiş olması da 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesi kapsamında sanık tarafından gerçekleştirilmiş bir iade veya tazmin olarak kabulünün mümkün olmaması ve ayrıca katılanın kısmi iadeye rızasının bulunduğuna dair beyanının bulunmaması nedeniyle 29/11/2013 tarihli eylem ile ilgili sanık hakkında koşulları bulunmayan 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesindeki etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 31/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1998, Karar No: 2018/9762, Tarih: 24.12.2018

**10. Ceza Dairesi         2015/1998 E.  ,  2018/9762 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” , karar verilmesinde,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan beraat kararı verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesinde,

Zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 24/12/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.