muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2763, Karar No: 2019/803, Tarih: 16.01.2019

**17. Ceza Dairesi         2017/2763 E.  ,  2019/803 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanıklar hakkında hırsızlık suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suç tarihinde katılana ait TIR'ın kaza yapması üzerine kasko şirketi tarafından gönderilen çekicinin şoförleri olan sanıkların servise götürmek üzere kendilerine teslim edilen tırı, çekiciye yükledikten sonra servise teslim edene kadar geçen sürede mazot çalmaktan ibaret eylemlerinin; TIR'ın zilyetliğinin kendilerine devredilmiş olması nedeniyle, 5237 sayılı TCK'nın 155/2. maddesinde tanımlanan hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturup oluşturmadığı tartışılmadan yazılı şekilde hırsızlık suçundan hüküm kurulması,

2-Kabule göre de;

a-Sanıkların TIR'ı çekiciye yükleyip yola çıktıkları saatin 17.45 olduğu, suç tarihinde gece vaktinin 18.06 da başladığı, buna göre TIR'dan mazotun çekildiği saatin geceye tekabül ettiğine dair delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde gösterilip tartışılmadan sanıkların cezalarından 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesi ile artırım yapılması sureti ile yazılı şekilde karar verilmesi,

b-T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ...’nun temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 16.01.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/13998, Karar No: 2012/2487, Tarih: 20.02.2012

**6. Ceza Dairesi         2007/13998 E.  ,  2012/2487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağmaya teşebbüs

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5237 sayılı TCY.nın 150. maddesinin 2. fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522. maddesindeki “hafif” ve “pek hafif” ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değer azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun, daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinmesi kadar değer olarak da az olan şeyi alma durumunda, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da değerlendirilip, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden ve öngördüğü koşullar gerçekleşmemesine karşın, sanık hakkında aynı Yasanın 150/2. maddesi uyarınca indirim yapılması karşı temyiz olmadığından, 5237 sayılı TCK’nın 61.maddesine aykırı olarak aynı yasanın 150/2.maddesinin 35/2.maddesinden sonra uygulanması sonuç cezaya etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamış, hatalı uygulama sonucu elde edilen eksik ceza nedeniyle tebliğnamedeki 1’nolu düşünce bu nedenle benimsenmemiş;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı Yasanın 53/3. maddesi göz ardı edilerek, 53/1-c bendinde belirtilen haklardan sanığın mahkum olduğu hapis cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı ve tebliğnamedeki düşünce bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından ‘‘53/1-2. maddesinin uygulanmasına’’ ilişkin bölüm çıkarılarak, yerine ‘‘53/1. maddesinde belirtilen ve 53/3. maddesindeki kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri dışındaki haklardan sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar; 53/3. maddesi gözetilerek 53/1-c maddesi uyarınca kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına’’ cümlelerinin eklenmesi suretiyle, eleştiri dışındaki, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/22067, Karar No: 2011/44194, Tarih: 20.10.2011

**6. Ceza Dairesi         2010/22067 E.  ,  2011/44194 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma, Suç işlemek için örgüt kurmak ve örgüte üye olmak, İhaleye fesat karıştırmak, ihalenin edimine fesat karıştırmak

HÜKÜM : Kısmen Beraat- Kısmen Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.05.2010 tarihli kararı ile Daireye gönderilerek, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanıklar hakkında ihaleye fesat karıştırma ve ihalenin edimine hile karıştırma suçlarından da kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasanın 18. maddesine göre hazine ile ilgili kamu kurum ve kuruluşlarının bu suçun mağduru ve suçtan zarar göreni olduğu, bu sıfatlarının gereği olarak CMK.nun 234/b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip oldukları davaya katılma ve diğer haklarını kullanabilmeleri için Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği Muhakemat Genel Müdürlüğü ile ilgili kamu kurum ve kuruluşlarının iddianame gönderilerek duruşmadan haberdar edilmeleri gerektiği, diğer yandan aynı kanunun 260/1. maddesine göre de kamu davasından haberdar edilmemiş bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunanların müdahil olmasalar dahi kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu, ayrıca 23.05.2008 günlü talimat duruşma beyanında şikayetçi olduğunu bildiren ve CMK.nun 238/2.maddesi gereğince davaya katılmak isteyip istemediği sorulmayan ve yokluğunda hüküm kurulan yakınan ...'na gerekçeli kararın anılan yakınanın soruşturma ve kovuşturma aşamalarında bildirdiği 257/1 sokak No:6/6 Buca/İzmir adresi yerine 257/1 sokak 1/10 Buca/İzmir adresine yapılması ve tebligatın iade edilmesi nedeniyle; dosyada hazinenin, ilgili tüm kamu kurum ve kuruluşlarının duruşmadan haberdar edildiğine veya temyiz haklarını kullanabilmeleri için hükmün tebliğ edildiğine ilişkin bilgi ve belgeye rastlanmadığı gibi yokluğunda üküm kurulan yakınan ...'na yapılan tebliğin usulsüz olduğunun anlaşılması karşısında, öncelikle yakınan ...'na gerekçeli kararın doğru adrese usulünce (gerekirse Tebligat Kanununun 35. maddesi de işletilerek) tebliğinin sağlanması; davanın hazine ve ilgili kurumlara haber verildiğini veya hükmün tebliğ edildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosyasına konulması, aksi halde hükmü temyiz etme yetkileri olduğu, nereye, nasıl ve ne şekilde başvurabilecekleri ve temyiz süresini de gösterecek şekilde açıklamalı davetiye tebliği ile anılan tebligat noksanlıklarının giderilerek tebellüğ belgelerinin ve ilgililer tarafından hükümlerin temyiz edilmesi durumunda temyiz dilekçelerinin eklenmesi ve gerekirse bu konuda ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 20 .10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6578, Karar No: 2012/9253, Tarih: 13.09.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/6578 E.  ,  2012/9253 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak görülen davada ... 1.Sulh Hukuk, ... Sulh Hukuk ve ... 2. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, kısıtlının yerleşim yerinin değiştirilmesi iznine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Somut olayda, vasi ..., cezaevinde olan kısıtlının cezaevinden nakledildiğinin, kendisinin de ...’ya yerleştiğini bildirerek ikamet değişikliğine izin kararı verilmesini istemiş, vesayet makamı olan ... Sulh Hukuk Mahkemesi de kısıtlının yerleşim yerinin değiştirilmesine karar vermiş, vesayet makamınca ikametgahın değiştirilmesine izin verilmesi üzerine dosya TMK’nun 412/2. maddesi uyarınca yeni ikametgah yeri olan ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmiş, ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesi de, cezaevinin yerleşim yeri olmadığını bildirerek ... Sulh Hukuk Mahkemesine yetkisizlik kararı vermiştir. TMK’nun 412. maddesinde, “yerleşim yerinin vesayet makamının izni ile değişmesi halinde yetkinin yeni vesayet makamlarına geçeceği” belirtilmiştir. Kısıtlının adrese dayalı nüfus

kayıt sistemindeki adresi de ... Mahallesi, 1838. Sokak, No:3/11, ..., ... olarak gösterilmektedir. Bu durumda, ikametgahının değiştirilmesine izin verilen kısıtlının yeni yerleşim yeri ... olduğundan, uyuşmazlığın ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülerek çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.’nun 21. ve 22.maddeleri gereğince ... 2.Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 13.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6761, Karar No: 2020/5558, Tarih: 10.06.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/6761 E.  ,  2020/5558 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Müştekinin kiracı olarak ikamet ettiği konutuna, 06-07/11/2012 ve 23/11/2012 tarihlerinde geldiğinde ikamet kapısının kilidinin değiştirilmiş olduğunu fark ettiğini beyan ettiği, sanık ...’ın da kovuşturma aşamasında alınan savunmasında suça konu eve 3,4 kez havalandırmak için ve son olarak 23/11/2012 günü gittiğini savunduğu, araya giren zaman sebebiyle sanıkların konut dokunulmazlığını bozma eylemini, bir suç işleme kararı kapsamında birden fazla kez gerçekleştirdiklerinin anlaşılması karşısında, haklarında TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; 23/11/2012 olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında 20/06/2012 olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak görülmüştür.

I) Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanık hakkında hükmedilen adli para cezası TCK'nın 52/4. maddesi uyarınca taksitlendirilirken, taksit aralığı gösterilmemiş ise de taksit aralıklarının “birer ay” olduğu kabul edilmiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün ONANMASINA,

II) Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün kabul edilmiş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın adli sicil kaydındaki Mersin 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 28/04/2011 gün ve 2010/108 Esas 2011/619 Karar sayılı kararı ile tayin olunan adli para cezasının miktarı itibariyle 1412 sayılı CMUK'un 305. maddesi gereğince kesin nitelikte olduğu ve aynı Yasa'nın 305/son maddesi gereğince tekerrüre esas olmayacağı ve adli sicil kaydında tekerrüre esas nitelikte başka bir kararın da bulunmadığı gözetilmeden, sanığın tekerrüre esas mahkumiyeti bulunduğu gerekçesiyle, TCK’nın 58/6-7. maddesi uyarınca cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi gereğince istem gibi BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun’un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasından TCK'nın 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkarılmasına karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2079, Karar No: 2013/3116, Tarih: 24.01.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/2079 E.  ,  2013/3116 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya içerisinde mahkumiyet kararı ve temyiz istemin reddine ilişkin kararın ... müdafii tarafından sanık müdafii sıfatıyla temyizine ilişkin dilekçelere dosya içerisinde rastlanamamış ise de; Bala Sulh Ceza Mahkemesinin 03.05.2011 tarihli yazısı ve eklerinden, 13.02.2009 tarihli mahkumiyet kararın 17.02.2009, temyiz isteminin reddine dair 26.02.2009 tarihli ek kararında 03.03.2009 tarihinde yasal sürede ... müdafii tarafından sanık müdafii sıfatıyla temyiz edildikleri kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında 2.000 TL adli para cezasına mahkumiyetine ilişkin hükmün sanık müdafii tarafından 17.02.2009 tarihinde temyiz edildiği mahkemenin 26.02.2009 tarihinde temyiz isteminin reddine dair karar verdiği, red kararının 03.03.2009 tarihinde sanık müdafiisince temyiz edildiği görülmekle; mahkumiyete esas alınan adli para cezasının miktar itibariyle kesin olduğu anlaşılmakla mahkemenin redde dair kararının ONANMASINA, 24.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2015/1407, Karar No: 2015/1747, Tarih: 24.06.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2015/1407 E.  ,  2015/1747 K.**

* İŞ KAZASI SONUCU SÜREKLİ İŞ GÖRMEZLİĞE UĞRAMA

* USULİ KAZANILMIŞ HAK

* İTİRAZA UĞRAMAYAN TAZMİNAT MİKTARI

* ZARAR HESABINA İLİŞKİN RAPORUN TARAF DENETİMİNE TABİ OLMASI

* 1982 ANAYASASI (2709) Madde 2

* BORÇLAR KANUNU(MÜLGA) (818) Madde 43

* TÜRK BORÇLAR KANUNU (6098) Madde 55

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki “tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İstanbul Anadolu 16. İş Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 31.10.2013 gün ve 2013/638 E., 2013/484 K. sayılı kararın incelenmesi davalılardan D.. İnşaat ve Ticaret A.Ş. vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 21. Hukuk Dairesi’nin 24.02.2014 gün ve 2014/1131 E., 2916 K. sayılı ilamıyla;

(...1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlere göre temyiz eden davalı şirket D.. İnş.Tic.A.Ş vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine

2-Dava, 19.04.2009 tarihindeki iş kazasında yaralanan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, 158.502,63TL maddi, 90.000,00TL manevi tazminatın davalı şirketlerden tahsiline karar verilmiştir.

Dosya kapsamındaki kayıt ve belgelerden, 10.04.2009 tarihindeki zararlandırıcı olayın iş kazası olduğu, kazanın oluşumunda davacı sigortalının %20 oranında mütefarik kusurunun bulunduğu, anılan kaza nedeniyle sigortalının %90 oranında sürekli iş göremezliğe maruz kaldığı, Mahkemenin 08.03.2012 tarihli kararının taraflarca temyizi üzerine Dairemizin 29.01.2013 tarih,2012/11302 Esas-2013/1459 Karar sayılı kararı ile bozulduğu, ilgili bozma ilamında özetle Mahkemece hükme esas alınan 14.12.2011 tarihli hesap raporunda değerlendirme ve hesap hatası yapıldığı hususu ile kararlaştırılan maddi tazminattan hakkaniyet indirimi yapılmasının yanlış olduğu hususunun belirtildiği, tarafların sair temyiz itirazlarının ise reddolunduğu anlaşılmıştır.

Temyize konu edilen 31.10.2013 tarihli Mahkeme kararında sair yönlerden bir yanlışlık bulunmamakla birlikte, 08.03.2012 tarihli ilk hükmü temyiz eden tarafların temyiz nedenlerine göre yapılan inceleme sonrasında Dairemizin 29.01.2013 tarih,2012/11302 Esas-2013/1459 Karar sayılı kararı ile verilen bozma ilamına Mahkemece uyulmasıyla davalı D.. İnş.Tic.A.Ş lehine oluşan usuli kazanılmış hak durumunun bozma sonrası verilen 31.10.2013 tarihli kararda göz ardı edilmesi doğru bulunmamıştır.

Temyize konu edilen 31.10.2013 tarihli Mahkeme kararında sair yönlerden bir yanlışlık bulunmamakla birlikte, 08.03.2012 tarihli ilk hükmü temyiz eden tarafların temyiz nedenlerine göre yapılan inceleme sonrasında Dairemizin 29.01.2013 tarih,2012/11302 Esas-2013/1459 Karar sayılı kararı ile verilen bozma ilamına Mahkemece uyulmasıyla davalı D.. İnş.Tic.A.Ş lehine oluşan usuli kazanılmış hak durumunun bozma sonrası verilen 31.10.2013 tarihli kararda göz ardı edilmesi doğru bulunmamıştır.

Şöyle ki; Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununda “usuli kazanılmış hak” kavramına ilişkin açık bir hüküm bulunmamaktadır. Bu kurum, davaların uzamasını önlemek, hukuki alanda istikrar sağlamak ve kararlara karşı genel güvenin sarsılmasını önlemek amacıyla Yargıtay uygulamaları ile geliştirilmiş, öğretide kabul görmüş ve usul hukukunun vazgeçilmez, ana ilkelerinden biri haline gelmiştir. Anlam itibariyle, bir davada, mahkemenin yada tarafların yapmış olduğu bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş ve kendisine uyulması zorunlu olan hakkı ifade etmektedir.

Mahkemenin, Yargıtay’ın bozma kararına uyması ile bozma kararı lehine olan taraf yararına bir usuli kazanılmış hak doğabileceği gibi, bazı konuların bozma kararı kapsamı dışında kalması yolu ile de usuli kazanılmış hak gerçekleşebilir. Yargıtay tarafından bozulan bir hükmün bozma kararının kapsamı dışında kalmış olan kısımları kesinleşir. Bozma kararına uymuş olan mahkeme kesinleşen bu kısımlar hakkında yeniden inceleme yaparak karar veremez. Bir başka anlatımla, kesinleşmiş bu kısımlar, lehine olan taraf yararına usuli kazanılmış hak oluşturur (04.02.1959 gün ve 13/5 sayılı YİBK).

Kazanılmış haklar Hukuk Devleti kavramının temelini oluşturan en önemli unsurlardandır. Kazanılmış hakları ortadan kaldırıcı nitelikte sonuçlara yol açan yorumlar Anayasanın 2.maddesinde açıklanan “Türkiye Cumhuriyeti sosyal bir hukuk devletidir” hükmüne aykırılık oluşturacağı gibi toplumsal kararlılığı, hukuksal güvenceyi ortadan kaldırır, belirsizlik ortamına neden olur ve kabul edilemez.

Yargıtay içtihatları ile kabul edilen “usuli kazanılmış hak” olgusunun, bir çok hukuk kuralında olduğu gibi yine Yargıtay içtihatları ile geliştirilmiş istisnaları bulunmaktadır:

Mahkemenin bozmaya uymasından sonra yeni bir içtihadı birleştirme kararı (09.05.1960 gün ve 21/9 sayılı YİBK) ya da geçmişe etkili bir yeni kanun çıkması karşısında, Yargıtay bozma ilamına uyulmuş olmakla oluşan usuli kazanılmış hak hukukça değer taşımayacaktır.

Yargıtay içtihatları ile kabul edilen “usuli kazanılmış hak” olgusunun, bir çok hukuk kuralında olduğu gibi yine Yargıtay içtihatları ile geliştirilmiş istisnaları bulunmaktadır:

Mahkemenin bozmaya uymasından sonra yeni bir içtihadı birleştirme kararı (09.05.1960 gün ve 21/9 sayılı YİBK) ya da geçmişe etkili bir yeni kanun çıkması karşısında, Yargıtay bozma ilamına uyulmuş olmakla oluşan usuli kazanılmış hak hukukça değer taşımayacaktır.

Tüm bu açıklamalardan sonra somut olayda, 08.03.2012 tarihli kararı temyiz eden taraflardan davacı yanın temyiz nedenleri arasında Dairemizin 29.01.2013 tarihli bozma ilamına konu edilen "14.12.2011 tarihli hesap raporunun değerlendirme ve hesap hatasına dayanması nedeniyle hükme esas alınacak nitelikte olmadığı" itirazı bulunmamaktadır. Şu haliyle davalı yanlar temyizi olarak irdelenen ve bozma nedeni yapılan bu hususun davalı yararına usuli müktesep hak oluşturacağı hususunun bozma sonrası verilen 31.10.2013 kararda gözetilmemesi doğru değildir.

Yapılacak iş, Dairemizin 29.01.2013 tarih, 2012/11302 Esas-2013/1459 Karar sayılı kararı verilen bozma ilamına Mahkemece uyulması ile davalı yan lehine oluşan usuli kazanılmış hak durumu gözetilerek Mahkemenin 08.03.2012 tarihli hükmüne esas alınan hesap raporunda davacının karşılanmamış maddi zararı olarak belirtilen miktarı geçmemek üzere tüm delilleri bir arada tartışıp neticesine göre karar vermekten ibarettir.

O halde, temyiz eden davalı şirket D.. İnş.Tic.A.Ş vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır...)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davalılardan D.. İnşaat ve Ticaret A.Ş. vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve direnme kararının verildiği tarih itibariyle H.U.M.K.2494 sayılı Yasa ile değişik 438/II.fıkrası hükmü gereğince duruşma isteğinin reddine karar verilip dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, iş kazası sonucu sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Davacı vekili, davacının davalılardan D.. İnşaat ve Ticaret A.Ş.'nin Boyabat Barajı Enerji Nakil hattının sağlanması işinde diğer davalı Ka..Madencilik Gıda San. ve Tic. A.Ş.'nin işçisi olarak çalışırken, 19.04.2009 tarihinde uğradığı iş kazası sonucu yüksekten düşme nedeniyle sağ ve sol bacağında kemiklerinin kırıldığını ve buna bağlı olarak her iki bacağını organik ve fonksiyonel olarak yitirdiğini ve belden aşağısını hissetmediğini ileri sürerek, maddi ve manevi tazminat istemiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddine karar verilmesini savunmuşlardır.