muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/11220, Karar No: 2024/4881, Tarih: 25.03.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/11220 E.  ,  2024/4881 K.**

**"İçtihat Metni"**

SAYISI : 2022/810 E., 2022/1566 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇA SÜRÜKLENEN

ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, düşme

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulurken, cezadan indirim yapılmasını gerektiren şahsi sebeplerden olan etkin pişmanlık hükümlerine ilişkin 5237 sayılı Kanun'un 168. maddesinin, malın değerinin az olması nedeniyle cezadan indirim yapılmasına dair aynı Kanun'un 145/1. maddesi ile yaş küçüklüğü nedeniyle cezadan indirim yapılmasına ilişkin aynı Kanun'un 31/3. maddesinden önce uygulanması suretiyle TCK’nın 61/5. maddesine aykırı davranılması, sonuç ceza miktarını değiştirmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozma üzerine yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA,

II. Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuğun yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun’un 116/2, 119/1-c, 31/2. maddeleri uyarınca belirlenecek cezaların üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2 maddelerinde belirtilen 4 yıllık dava zamanaşımının, 13.05.2016 olan ilk mahkûmiyet tarihi ile 29.11.2022 olan ikinci mahkûmiyet tarihi arasında geçmiş bulunduğu gözetilmeden, suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davasının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı DÜŞÜRÜLMESİNE, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.03.2024 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6969, Karar No: 2024/2037, Tarih: 25.03.2024

**8. Hukuk Dairesi         2021/6969 E.  ,  2024/2037 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki orman kadastrosu ve 2/B çalışmasının iptali talepli açılan davada yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir. Davanın reddine ilişkin verilen karar davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; 6831 sayılı Orman Kanunu'nun (6831 sayılı Kanun) Orman Kadastrosu ve 2/B çalışmasına yapılan tespite itiraza ilişkindir.

Dava konusu... mahallesi 255 parsel sayılı taşınmazın Haziran 1953 tarihli tapu kaydına göre yapılan 1975 yılında kadastro tespiti ile 127.600 m2 yüzölçümlü "Kirenli Ormanı" vasfı ile tapuda ... adına kayıtlı iken 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) 22/A maddesi gereğince yapılan yenileme çalışmaları sonucu 126 ada 6 parsel 130.954,75 m² olarak ilana çıkmış ve 08.05.2014 tarihinde kesinleşmiştir. Dava konusu taşınmazın 16.05.1990 tarihli ve 3646 sayılı Kanun gereğince 23.05.2000 tarihli resmi senet ile Tarım İşletmeleri Genel Müdürlüğüne devredildiği anlaşılmıştır. Dava konusu parselde 64 nolu Orman Kadastro Komisyonu tarafından 6831 sayılı Orman Kanunu'na göre orman kadastrosu ve aynı Kanun'un 3302 sayılı Kanun'la değişik 2/B maddesi gereği uygulaması bitirilip 24.10.2017 tarihinden itibaren 30 günlük askı ilanı yapılmış ve davacı vekili askı ilan süresi içerisinde dava açmıştır.

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; .... Mahallesinde 64 nolu Orman Kadastro Komisyonunun 6831 sayılı Kanun hükümleri doğrultusunda mülkiyeti davacı idareye ait 126 ada 6 parsel sayılı taşınmazda orman kadastrosu ve 2/B uygulama çalışmaları yaptığı, taşınmazın hangi alanın devlet ormanı şeklinde tespit gördüğü, hangi alanının ise 2/B kapsamına alındığının bilinmediğini, bu uygulama ile davacıya ait tarım arazilerinin bölünerek bütünlüğününün bozulduğunu, tespite konu alanların tarım alanı olduğunu, bir kısım alanda ise davacı idarenin kendisinin dikip yetiştirmiş olduğu çam ağaçlarının bulunduğunu davacı idare dava konusu taşınmazı Yeşil Küre Organik Ürünler Tarım Hayvancılık Pazarlama Sanayi Ticaret Ananonim Şirketine kiraya verdiğini, kiracı olan şirketin halen tarımsal faaliyetlerini yürüttüğünü, davalı idarenin yapmış olduğu ve tarım arazisi niteliğindeki taşınmaz ile ilgili orman sınırlaması ve 2/B uygulaması işlemi usul ve hukuka aykırı olduğunu ayrıca komisyonun mevzuata uygun bir şekilde oluşturulup oluşturulmadığını ve hangi çalışmaları yapma yetkisi olduğu hususunun da bilinemediğini, 126 ada 6 parsel sayılı taşınmazla ilgili olarak davalı idarece yapılan tespitin itirazen kaldırılmasını istemiştir.

Samsun Kadastro Mahkemesince; dava konusu taşınmazın orman olarak 1966 yılında yapılan kadastro tespitinin 1975 tarihinde kesinleştiği, kadastro tespitinin kesinleştiği 1975 yılı ile davanın açıldığı 22.11.2017 tarihi arasında 10 yıllık hak düşürücü süre dahi geçmekle taşınmazın orman niteliğinin kesinleştiği, bu aşamadan sonra orman olarak tapuda kayıtlı taşınmazın özel mülkiyete tabi olduğu iddiası ile dava açılmasının olanaksız olduğu gibi orman olarak yapılan tespiti kesinleşen taşınmazın sonrasında orman olmadığı ve özel mülkiyete tabi olduğunun öne sürülmesinin özellikle taşınmazda yasa gereği devir nedeniyle malik olan davacı tarafından ileri sürülmesinin mümkün olmadığı ve davacının eldeki davayı açmakta hukuki bir yararının bulunmadığı, Orman Kadastro Yönetmeliğinin 16. maddesi gereği öncesinde orman olarak tespit edilen ve tespiti kesinleşen taşınmazın orman olarak sınırlandırılması zorunlu olduğundan bu haliyle taşınmazda evveliyatında malik olan Hazinenin yasa gereği devri ile mülkiyet hakkına sahip olan davacının dava açmakta hukuki bir yararının bulunmadığı, sonuç olarak orman olarak yapılan kadastro tespiti kesinleşen taşınmaz yönüyle 2017 yılında yapılarak ilan edilen orman kadastrosunun esasen bir aplikasyon niteliğinde olduğu ve taşınmazın dahi kadastro tespitinde belirlenen çapı ile geçerli olmak üzere aynı haliyle belirlendiği hususları birlikte gözetildiğinde kesinleşen orman nedeniyle davacının hukuki yararı bulunmadığından davanın reddine karar verilmiştir.

Samsun Bölge Adliye Mahkemesince, davacı vekilince yapılan istinaf başvurusunun "çekişmeli 126 ada 6 parselde kadastro tespitinin 1975 yılında orman vasfı ile kesinleşmesine, davacının devir nedeniyle taşınmazda malik olduğu, davayı açmakta hukuki yararının bulunmamasına göre mahkemece davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353/(1)-b.1 maddesi gereğince esastan reddine" karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından; "bilirkişi raporlarında orman olarak tespit edilen alanların uzun süredir müvekkil idarenin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve hayvancılık faaliyetlerinin devam ettiği alanlar olduğu, tespite konu alanların tarım alanı olup, bir kısım alanda ise idarenin kendisinin dikip yetiştirmiş olduğu ağaçların bulunduğu, söz konusu arazide idarenin kiracısı tarafından halen tarımsal faaliyetlerde kullanıldığı, arazideki orman olarak tescil edilen kısmın hazineye devri halinde mülkiyet birliğinin bozulması ve tarımsal faaliyetin sekteye uğraması söz konusu olacağı, her ne kadar yapılan uygulamanın ormanlık alanları koruma amacı taşıdığı kabul edilse de kamu kurumu olan idarenin de faaliyetlerinin de kamu yararı çerçevesi ve temelinde gerçekleştiği kabul edilerek, istinaf başvurusunun reddine karar verilmesinin hukuka aykırılık teşkil ettiği" iddialarıyla temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ : Açıklanan sebeplerle; temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA, 59,30 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 368,30 TL'nin temyiz eden davacıdan alınmasına, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 25.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8929, Karar No: 2013/1047, Tarih: 24.01.2013

**21. Hukuk Dairesi         2012/8929 E.  ,  2013/1047 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, iş kazası sonucu % 20 oranındaki sürekli işgöremezlik nedeniyle, kısmi davada maddi tazminatın kesinleştiğinden bahisle ek dava ile bakiye maddi tazminat ile daha önce talep konusu edilmeyen manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, kısmi davada belirlenen gerçek zarardan Kurumca bağlanan gelirlerin Ocak 2012 ödeme dönemine kadar geçerli peşin değeri düşülerek, maddi zararının sigorta tahsisleri peşin sermaye değeri ile karşılandığından bahisle maddi tazminat isteminin reddine, manevi tazminat isteminin ise kabulüne karar verilmiş ve bu karar davacı ve davalı taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Manevi tazminatın kabulü isabetlidir. Maddi tazminatta ise Dairemizin önceki uygulamaları doğrultusunda sigorta tahsisleri tüm peşin sermaye değeri indirilmek suretiyle istemin reddine karar verilmiş ise de varılan bu sonuç hatalı olmuştur.

Davanın bu yönüyle yasal dayanağını, 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununu oluşturmaktadır. Kanunun 55. maddesinde, “ Destekten yoksun kalma zararları ile bedensel zararlar, bu Kanun hükümlerine ve sorumluluk hukuku ilkelerine göre hesaplanır. Kısmen veya tamamen rücu edilemeyen sosyal güvenlik ödemeleri ile ifa amacını taşımayan ödemeler, bu tür zararların belirlenmesinde gözetilemez; zarar veya tazminattan indirilemez.”hükmüne yer verilmiştir.

Adalet Komisyonu'nun 55. madde gerekçesine göre; “sosyal güvenlik ödemelerinin, denkleştirme (indirim) işlevi görebilmesi, onun sorumluluğu doğuran olaya sebebiyet verenlere rücu edilebilmesine bağlıdır. Bu kural gereği, rücu edilemeyen sosyal güvenlik ödemeleri; teknik arıza, tam kaçınılmazlık hallerindeki ödemeler, bu tazminatlardan

indirilemez. Bağlanan gelirlerin, işçinin kusuru ve kaçınılmazlık gibi nedenlerle rücu edilemeyen kısmı da indirilemez. Bir kısmı rücu edilemeyen miktar dahi denkleştirilemeyeceği gibi, zarar görenin kusuruna (müterafik kusura) yansıyan sosyal güvenlik ödemeleri, tahsis tarihinden sonra meydana gelen sosyal güvenlik ödemelerindeki artışlar, kısmi kaçınılmazlık ve teknik arıza halindeki ödemeler ve benzerleri rücu edilemediğinden bu miktarlar dahi denkleştirilemez.”

indirilemez. Bağlanan gelirlerin, işçinin kusuru ve kaçınılmazlık gibi nedenlerle rücu edilemeyen kısmı da indirilemez. Bir kısmı rücu edilemeyen miktar dahi denkleştirilemeyeceği gibi, zarar görenin kusuruna (müterafik kusura) yansıyan sosyal güvenlik ödemeleri, tahsis tarihinden sonra meydana gelen sosyal güvenlik ödemelerindeki artışlar, kısmi kaçınılmazlık ve teknik arıza halindeki ödemeler ve benzerleri rücu edilemediğinden bu miktarlar dahi denkleştirilemez.”

Öte yandan, 6101 sayılı Türk Borçlar Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Kanunun 2. maddesine göre “Türk Borçlar Kanununun kamu düzenine ve genel ahlaka ilişkin kuralları, gerçekleştirildikleri tarihe bakılmaksızın bütün fiil ve işlemlere uygulanır”.Dairemizin ve giderek Yargıtay'ın yerleşmiş görüşleri, Kurumca bağlanan gelirlerin peşin sermaye değerinin ve geçici işgöremezlik ödeneklerinin hesaplanan zarardan indirilmesi, Kurumun rücu hakkının korunması ve mükerrer ödemeyi önleme ilkesine dayandığından, kamu düzenine ilişkin olarak kabul edilmiştir. Kaldı ki, 6098 sayılı Kanunun 55. maddesi de emredici bir hükme yer verdiğinden gerçekleştiği tarihe bakılmaksızın tüm fiil ve işlemlere uygulanmalıdır. Hal böyle olunca da 01.07.2012 tarihinden sonra yargılaması süren tüm davalarda yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda, inceleme ve araştırma yapılması, ancak kesinleşen olguların ve usuli kazanılmış hakların göz önünde tutulması gerekir. Somut olayda kesinleşen kısmi davada tüm peşin sermaye değeri düşülmek suretiyle davacının karşılanmayan maddi zararının belirlenmiş bulunmasına ve artık ek davada ilk peşin sermaye değerinin indirilmesinin sonuca bir etkisinin olması söz konusu bulunmamasına göre, ek dava ile istenen bakiye 8.242,21-TL maddi tazminata ilişkin istemin kabulüne karar verilmek gerekirken, Kısmi davada hesaplanan gerçek zarardan, Kurumca bağlanan gelirlerin Ocak 2012 ödeme dönemine kadar geçerli tüm peşin değeri düşülerek ek davadaki maddi tazminat isteminin reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacının, bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlerden davalıya yükletilmesine, 24/01/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6175, Karar No: 2016/379, Tarih: 19.01.2016

**14. Ceza Dairesi         2015/6175 E.  ,  2016/379 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Suça sürüklenen çocuk ...'nin beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkûmiyetine, suça sürüklenen çocuk ...'in atılı suçlardan beraatine

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında koşulları oluşmasına rağmen TCK'nın 109/3-b maddesinin uygulanmaması, aynı maddenin (f) bendinin uygulanması karşısında sonuca etkili olmadığından, bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin eleştiri dışında unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, suça sürüklenen çocuk ... müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında müsnet suçlardan verilen beraat kararları ile sanık ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün temyiz incelemesine gelince,

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında verilen beraat kararlarının incelenmesinde, oluş ile tüm dosya içeriğine göre; mağdurun kovuşturma evresinde, suça sürüklenen çocuğun kendisini parktaki tuvalete götürüp boğazını sıkarak yere yatırdıktan sonra anal yoldan cinsel organını soktuğunu, bir kere de her iki suça sürüklenen çocuğun kendisini danışman mevkiindeki mescide götürerek sırayla anal yoldan organ soktuklarını beyan etmesi, mağdurun soruşturma evresinde de benzer anlatımlarda bulunması, Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun 16.02.2015 günlü raporuna göre mağdurun beyanlarına ana hatları ile itibar edilebileceğinin belirtilmesi, bu anlatımları destekler mahiyette suça sürüklenen çocuk ...'in aşamalarda, ...'in kendisine parkta bulunan umumi tuvalet içinde mağdura nitelikli cinsel istismarda bulunduğunu söylediğini beyan etmesi karşısında, suça sürüklenen çocuk ...'in mağdura karşı zincirleme şekilde beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işlediği sübut bulduğu halde TCK'nın 103/2-3-4-6-43 ve 109/2-3-b-f-5, 43 maddeleri uyarınca mahkûmiyeti yerine oluşa uygun düşmeyen yazılı gerekçeyle beraatine karar verilmesi,

Mağdura yönelik eylemini diğer suça sürüklenen çocuk ...'le birlikte aynı mekanda ve birbirini takiben gerçekleştiren suça sürüklenen çocuk ... hakkında koşulları oluştuğu halde TCK'nın 103/3. maddesinin uygulanmaması,

Mağdura yönelik eylemini diğer suça sürüklenen çocuk ...'le birlikte aynı mekanda ve birbirini takiben gerçekleştiren suça sürüklenen çocuk ... hakkında koşulları oluştuğu halde TCK'nın 103/3. maddesinin uygulanmaması,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısı ile katılan mağdur vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17731, Karar No: 2011/16434, Tarih: 14.11.2011

**3. Ceza Dairesi         2011/17731 E.  ,  2011/16434 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dar,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1-Hakaret suçundan kurulan hükmün yapılan temyiz incelemesinde,

CMK'nun 231/12. maddesi gereğince “Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına itiraz edilebilir” hükmü gereğince kararın temyiz kabiliyeti olmadığından ve ancak itiraz yolu açık bulunduğundan itiraz merciine karar verilmek üzere dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

2-Yaralama suçundan kurulan hükmün yapılan temyiz incelemesinde,

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumuna ilişkin uygulama esasları ve koşullarının belirlendiği Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03.02.2009 tarih, 2008/11-250 Esas, 2009/13 sayılı kararında "suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesinde zarar yönünden, kanaat verici basit bir araştırma ile belirlenecek maddi zararların esas alınması, manevi zararların bu kapsama dâhil edilmemesi gerektiği" görüşünün benimsenmesi dikkate alınarak mahkeme tarafından katılanda meydana gelen zarar, kanaat verici ve basit bir araştırma ile saptanıp, sanıktan tespit edilen bu zararı giderip gidermeyeceği sorulup, diğer koşullarında mevcudiyeti halinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasıyla ilgili olarak bir karar verilmesi gerekirken, belirtilen eksiklikler yerine getirilmeden ve denetime imkân verecek şekilde değerlendirme yapılmadan "katılanın maddi zararlarının bulunduğu ve zararların karşılanmadığı görülmekle " gerekçesiyle sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün sair yönleri incelenmeksizin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2480, Karar No: 2016/5333, Tarih: 30.03.2016

**12. Ceza Dairesi         2016/2480 E.  ,  2016/5333 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme

Hüküm : TCK'nın 136/1, 50, 52. maddeleri gereğince mahkumiyet

Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa ve dosya kapsamına göre; sanığın, aralarındaki ticari ilişki nedeniyle borçlu olduğu katılana ait kişisel bilgileri, adı soyadı ile birlikte telefon numarasını, katılan tarafından, alacağına karşılık olmak üzere, sanığın bir kısım malları hakkında haciz işlemi uygulamasına tepki olarak ve katılanın bilgisi ve rızası dışında, “....” isimli arkadaşlık sitesinde yayması şeklinde gelişen olayla ilgili olarak;

Sanık hakkında kamu davası açıldıktan sonra yapılan yargılama sonrası ilk olarak mahkemece 09/11/2010 tarihinde sonuç 7.300 TL adli para cezasına mahkumiyet kararı verildiği, dairemizin, 10/02/2014 tarihli bozma ilamı ile 6352 sayılı kanunun geçici 1.maddesinde düzenlenen kovuşturmanın ertelenmesi hükmü gereğince sanığın hukuki durumunun yeniden tayin ve takdir edilmesi gerektiğinden bahisle bozma kararı verildiği halde, mahkemece, dairemizin bozma ilamının gerekleri yerine getirilmeden, sanık hakkında yeniden aynı hüküm kurulmak suretiyle mahkumiyet verildiği anlaşılmakla,

Bozma ilamı üzerine yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre, sanık müdafiinin, sanığın atılı suçu işlemediğine, mahkumiyete yeter delil bulunmadığına ve beraat istemine ilişkin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak;