muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/12143, Karar No: 2022/5939, Tarih: 18.05.2022

... 32. İcra Müdürlüğü'nün 2017/37411 Esas sayılı dosyasında, Gaziosmanpaşa 1.Aile Mahkemesi'nin 31/07/2017 tarihli, 2017/710 E. 2017/798 K. sayılı ilamına dayalı olarak borçlu ... aleyhine 10/11/2017 tarihinde ilamlı icra takibi başlatıldığı, alacaklının 100.000 TL yoksulluk nafakası ve 123,29 TL işlemiş faizi ile takip tarihinden sonra devam eden aylara ilişkin aylık 100.000 TL yoksulluk nafakasının tahsilini talep ettiği, icra emrinin 14/11/2017 tarihinde borçlu vekiline tebliğ edildiği anlaşılmaktadır.

Taraflar arasında, boşanma ilamı ve takibin kesinleşmesinden sonra, 27/12/2017 tarihinde "Mahkeme İlamının İnfazı ve Boşanma Protokolünün İcrası Hakkındaki Sözleşme ile İbra Protokolü" başlıklı protokolün imzalandığı, anılan protokolün 3.1. maddesinde “ Gaziosmanpaşa 1.Aile Mahkemesi'nin 2017/710 E. 2017/798 K. sayılı ilamı ve taraflar arasındaki 22/06/2017 tarihli Boşanma Protokolünün 4. maddesi gereğince; ..., ...’e her ayın 5. gününe kadar 20.000 TL (yirmibintürklirası) yoksulluk nafakası ödeyecektir. ..., bakiye aylık 80.000 TL’lik nafaka alacağından feragat etmiştir. Bu şekilde aylık 100.000 TL olarak kararlaştırılan tutar, 20.000 TL olarak revize edilmiştir.” ibarelerinin yer aldığı görülmektedir.

Somut olayda, her ne kadar borçlu tarafından, takibin kesinleşmesinden sonraki döneme ilişkin olarak, 27/12/2017 tarihli protokolde yer alan yoksulluk nafakası miktarı üzerinden hesaplama yapılması ve ödemeler dikkate alınarak itfa nedeniyle icranın geri bırakılması talep edilmiş ise de, sunulan belgenin yukarıda izah edilen nitelikte salt bir ibraname olmadığı, kesinleşmiş mahkeme kararının hüküm fıkralarının yeniden yorumlanarak yeni bir mahkeme ilamı oluşturulduğu, eş ifadeyle; kesinleşmiş mahkeme kararından sonra taraflarca yeni bir ilam ortaya çıkarılması sonucunu doğurduğu açıktır. Nitekim; gerek cevap dilekçesindeki borçlu vekilinin beyanları; gerekse ibranameden sonra açılan muhtelif davalar, yapılan/yapılmayan ödemeler, ibraname olarak adlandırılan belgenin borcu sona erdirmek bir yana, taraflar arasında yeni ihtilaflar ortaya çıkardığı tartışmasızdır. Kesin hükmün bağlayıcılığı ve değiştirilemeyeceği açık yasa hükmü iken; adı her ne olursa olsun haricen düzenlenmiş bir belge ile hükmün yorumlanması/değiştirilmesi kabul edilemez. Taraflar kesinleşmiş mahkeme kararını infaz etmeme veya hüküm altına alınan hak ve alacaklardan vazgeçme hakkına sahiptir. Ancak bu yeni bir ilam oluşturma hakkını bahşetmez. Taraflarca yapılacak ... mevcut protokolle somut uyuşmazlığa konu nafakanın tenkisi veya kaldırılması yönünde görevli mahkemede dava açmaktır. Aksi düşünce dar yetkili icra mahkemesinde yeni bir nafaka ilamı oluşturulması sonucunu doğurur. İstinaf mahkemesi kararında emsal olarak alınan veya kararda belirtilmeyen aynı mahiyetteki dairemiz kararları bu ilkeler ışığında yorumlanmalıdır. Mahkemelere düşen görev, kesinleşmiş mahkeme kararlarını yorum yoluyla işlevsiz kılmak veya değiştirmek değil, eksiksiz uygulamaktır.

O halde, Bölge Adliye Mahkemesince, yukarıda yazılı nedenlerle istinaf isteminin esastan reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

Öte yandan kabule göre de; dar yetkili icra mahkemesince, ibra protokolü ve kesinleşmiş ilam hükümlerinin uyarlanması suretiyle tahakkuk edecek nafakanın belirlenmesi ve yıllık artışa ilişkin hüküm kurulması da yerinde görülmemiştir.

SONUÇ : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile, ... Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi'nin 15/10/2021 tarih ve 2020/2169 Esas - 2021/2261 Karar sayılı kararının yukarıda yazılı nedenlerle, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/2. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 18/05/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20113, Karar No: 2018/6557, Tarih: 07.06.2018

**3. Hukuk Dairesi         2016/20113 E.  ,  2018/6557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (AİLE)MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, maddi tazminat yönünden davanın kabulüne, manevi tazminat yönünden davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından manevi tazminata ilişkin kısmı yönünden temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ile 20.09.2014 tarihinde görücü usulü tanışarak nişanlandıklarını, 06.07.2015 tarihine de düğün salonu kiralayarak evlenmeyi düşündüklerini, nişanda takılan bileziklerin koluna dar gelmesi nedeniyle kuyumcudan genişletme talebinin olması üzerine davalının ailesi tarafından olayın büyütüldüğünü, davalı tarafından makul ve mantıklı hiçbir neden yokken nişanın bozulup babasına ağır ithamlar ve nişanda takılan takıların iadesini içerir noter aracılığıyla ihtarname keşide edildiğini, davalının annesinin de kendisi hakkında 4 kere nişandan ayrıldığı ve nişan dolayısıyla herkesi dolandırdığı şeklinde savcılığa şikayette bulunduğunu, oysa ki sadece bir kere nişandan ayrıldığını onu da nişanlanmadan önce davalıya söylediğini ancak davalının da daha önce bir kere nişanlandığını, nişan bozulduktan sonra duyduğunu, nişanda takılan altınları ve nişan bohçasını aynen iade ettiğini, nişan dolayısıyla davalıya aldığı takım elbise, ayakkabı ve nişan bohçasının değeri olan 1.000 TL'nin nişanın bozulma tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalı tarafın kusuru ile bozulan nişan dolayısıyla yaşadığı psikolojik bunalım ve toplum içinde düştüğü durum dolayısıyla 15.000 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte tahsilini talep etmiştir.

Davalı, nişanın bozulmasında kusurunun bulunmadığını, kusurun eylemleri ile nişanın bozulmasına sebebiyet veren davacıda olduğunu, etrafta davacının daha önce zengin biriyle nişanlı olduğu, davacı ve ailesinin bitmek bilmeyen istekleri karşısında davacının eski nişanlısının nişanı bozduğu, nişanda taktıklarını davacıya bıraktığı, davacının ayrıca daha önce iki kişiyle de sözlendiği, onlardan da ayrıldığının söylenmekte olduğunu belirterek davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, maddi tazminat talebinin kabulü ile, 1.000,00TL maddi tazminatın nişanın bozulma tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile, 10.000,00TL manevi tazminatın talep gereği dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişin talebin reddine, karar verilmiş, manevi tazminat yönünden hüküm süresi içinde davalı tarafça temyiz edilmiştir.

Dava nişanın bozulması nedeniyle maddi ve manevi tazminat talebine ilişkin olup temyiz isteminin manevi tazminata yönelik verilen hüküm olduğu gözetilerek yapılan incelemede,

Kişilik değerlerinde oluşan manevi zarar, kişilik değerlerinde oluşan objektif eksilmedir. Objektif eksilmeden ise, sadece o kişi için değil; toplumdaki diğer bireylerin de aynı zarara(duruma) düşmeleri anlaşılmaktadır. 4721 sayılı Yasanın 23. ve devamı maddelerinde kişilik haklarının korunmasına yönelik hükümler düzenlenmiş olup ilgili yasal hükümlerle manevi tazminat verilebilecek olgular sınırlandırmıştır.

4721 sayılı TMK. nun 121.maddesine göre, nişanın bozulması yüzünden kişilik hakları saldırıya uğrayan taraf, kusurlu olan diğer taraftan manevi tazminat olarak uygun miktarda bir para ödenmesini isteyebilir.

Bilindiği üzere; manevi tazminat, haksız bir eylemin yarattığı üzüntünün, duyulan elem ve acıların giderilmesini amaçlayan bir ödencedir. Manevi zarar, mal varlığına dokunmayan, yaşam, sağlık, namus, sır, aile mahremiyeti gibi mal varlığı harici varlıklarda meydana gelen azalma olup, bu zarar manevi tazminatla giderilmeye, azaltılmaya çalışılmıştır.

Kişilik haklarının korunmasına ilişkin hükümlerin getiriliş amacı kişilik haklarına yönelik saldırıların bertaraf edilmesidir. Bu hali ile tek başına nişanın bozulması olgusu, manevi tazminata yol açan haksız fiilin eylemi kabul edilmeyecektir.

Ayrıca, nişanın bozulması ile oluşan doğal üzüntü ve menfaat ihlalinin tazminat bakımından yeterli görülmesi halinde tazminat yaptırımı tarafları evlenme akdi yapmaya yönelteceğinden, bu durum kişilerin evlenme sözleşmesine ilişkin irade serbestisini ortadan kaldırma sonucunu doğuracaktır. Bu bakımından manevi tamzinat giderimi yerine kişinin evlenme akdine yönelik irade özgürlüğüne değer atfetmek muhakkak ki daha doğru olacaktır.

Temyize konu uyuşmazlık konusunda; davacının davalıdan önce dört kez nişanlanıp ayrıldığına ilişkin iddiaların davalı tarafından yayıldığına dair dosyada delilin bulunmadığı, davalı tarafından değil davalının annesi tarafından davacı ve ailesi hakkında şikayette bulunulduğu ve davalının, davacının babasına hitaben noterden ihtarname keşide ettiği hususları birlikte değerlendirildiğinde; davalının bizzat davacının kişilik hakkına saldırıda bulunup doğal üzüntüyü aşacak şekilde manevi zarara (objektif zarar) yol açtığından söz edilemez. Hal böyle olunca, manevi tazminat koşullarının gerçekleştiği ispat edilemediğinden manevi tazminat yönünden davanın reddi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle yazılı şekilde manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olduğundan kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'un 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 07.06.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3534, Karar No: 2020/4369, Tarih: 11.03.2020

**5. Hukuk Dairesi         2019/3534 E.  ,  2020/4369 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: ...Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesinin 5. Hukuk Dairesince istinaf isteminin kabulü ile HMK'nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R -

K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile ...Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince HMK'nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmiş olup; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile...1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/1096 Esas – 2017/791 Karar sayılı kararı ortadan kaldırılarak ...ili, ... İlçesi, ... Mahallesi, 62 parsel sayılı taşınmaza ilişkin olarak ... Genel Müdürlüğü 2. Bölge Müdürlüğünün 09/01/2017 tarihli yazısında taşınmazın bulunduğu alanda DSİ tarafından inşa edilen sulama tesisinin bulunmadığı ve sulama yapılmadığının bildirildiği, dosyada bulunan ... İli ... Sulama Birliği Başkanlığının davalılar vekili ...’ye hitaben yazılan 05/04/2017 tarihli yazısında 62 parsel sayılı taşınmazın sol ana kanala sınır olup gerek duyulunca ana kanaldan motorlu sulama yöntemiyle sulama yapılabildiği, geçmiş yıllarda motorlu sulama yöntemiyle sulandığının bildirildiği, ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Mahkemesince sorulması üzerine gelen ...İli ... Sulama Birliği Başkanlığının 23.01.2019 tarihli cevabında bilgisayarlı sisteme geçilen 2012 yılından 2018 yılına kadar sol ana kanaldan sulama yapılmadığı belirtildiğinden taşınmazın kuru arazi niteliğinde kabulü ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 11/1-f maddesi uyarınca olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden 2016 yılı Yunusemre İlçe Tarım Müdürlüğü verileri ile kapama bağ niteliğindeki arazide %5 kapitalizasyon faizi ve %200 objektif değer artış oranı uygulamak suretiyle bilimsel yolla değerinin tespit edilmesinde ve hükmün faize ilişkin bendinin düzeltilerek 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-3 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında hüküm kurulmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nun 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, davalıdan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 11/03/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13152, Karar No: 2016/10290, Tarih: 16.06.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/13152 E.  ,  2016/10290 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Sanık ... hakkında- TCK'nın 85/1, 62, 51/1-3, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Sanık ... hakkında- TCK'nın 85/1, 62, 51/1-3. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanıklar ... ve ...'un mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanık ...'un mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusura, eksik inceleme yapıldığına ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında tayin edilen hapis cezasının ertelenmesine karar verilirken, 5237 sayılı TCK’nın 51/7. maddesi uyarınca denetim süresi içinde sanığın kasıtlı bir suç işlemesi ve kendisine yüklenen yükümlülüklere hakimin uyarısına rağmen uymamakta ısrar etmesi halinde ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine ve TCK'nın 51/8. maddesi uyarınca denetim süresini iyi halli olarak geçirdiği takdirde, cezanın infaz edilmiş sayılacağının kararda belirtilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hükümde yer alan “sanıklar” ibaresi çıkarılarak yerine “sanık ...” yazıldıktan sonra hükme, ''5237 sayılı TCK’nın 51/7. maddesi uyarınca denetim süresi içinde sanığın kasıtlı bir suç işlemesi veya kendisine yüklenen yükümlülüklere hakimin uyarısına rağmen uymamakta ısrar etmesi halinde ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verileceğinin ve TCK'nın 51/8. maddesi uyarınca denetim süresini iyi halli olarak geçirdiği takdirde, cezanın infaz edilmiş sayılacağının sanığa bildirilmesine ''cümlelerinin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2-Sanık ...'ın mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

2-Sanık ...'ın mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

13.05.2012 günü saat 10:50 sıralarında sanık sürücü ...'un idaresindeki kamyon ile yerleşim yeri içinde, 10.5 metre genişliğinde, bölünmüş, tek yönlü, kuru, düz, eğimsiz, asfalt kaplama olan caddede seyir halindeyken Ş. Korhan Ekiz Caddesi kavşağına gelip sağa dönüş manevrası yapmak suretiyle Ş. Korhan Ekiz Caddesi'ne girdiği esnada, aracının sağ ön tekerlek kısımları ile, daha önce dönel kavşağın arka refüj kısmında sanık sürücü ... idaresindeki Metro Turizm servis minibüsünden indikten sonra yolun karşı tarafına valizlerinin bir kısmını taşıyan ve kalan valizlerini almak üzere yolun sağ tarafından tekrar karşıya geçmeye çalışan yaya ...'a sağ ön tekerlek kısmı ile çarparak sağ arka tekerlekleri ile üzerinden geçmesi sonucu yayanın ölümü ile sonuçlanan olayda, servis minibüsünden inmiş olan yayanın bu esnada çarpmaya maruz kalmamış olması, yolun karşısına geçtikten sonra tekrar servisten indiği yerde bulunan valizleri yolun karşısına taşımak için geri döndüğü esnada ... idaresindeki kamyonun sağa dönüşü sırasında sadmesine maruz kalması neticesinde kazanın meydana geldiği, dolayısıyla sanığın eylemi ile meydana gelen sonuç arasında nedensellik bağının mevcut olmadığı, bu haliyle sanık ...'a atfedilecek kusur bulunmadığı gözetilerek atılı suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi;

Kabul ve uygulamaya göre de;

Sanık hakkında tayin edilen hapis cezasının ertelenmesine karar verilirken, 5237 sayılı TCK’nın 51/7. maddesi uyarınca denetim süresi içinde sanığın kasıtlı bir suç işlemesi ve kendisine yüklenen yükümlülüklere hakimin uyarısına rağmen uymamakta ısrar etmesi halinde ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine ve TCK'nın 51/8. maddesi uyarınca denetim süresini iyi halli olarak geçirdiği takdirde, cezanın infaz edilmiş sayılacağının kararda belirtilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanık ... müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 16/06/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14119, Karar No: 2019/2784, Tarih: 14.05.2019

**10. Ceza Dairesi         2013/14119 E.  ,  2019/2784 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesinde,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan beraat kararı verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 ayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesinde,

Zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 14/05/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5386, Karar No: 2011/11638, Tarih: 02.12.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/5386 E.  ,  2011/11638 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada ... 3. Sulh Hukuk ve ... 6. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, davacının murisinin hissedarı olduğu taşınmazın ikinci katına davalı tarafından yapılan el atmanın önlenmesi istemine ilişkindir.

... 3. Sulh Hukuk Mahkemesi, yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporunda dava konusu taşınmazda davacının miras bırakanının 1/8 hissesine düşen taşınmaz bölümünün değerinin 9.000,00 TL olarak tespit edildiğini bildirerek görevsizlik kararı vermiştir.

... 6. Asliye Hukuk Mahkemesi ise, dava konusu taşınmazda davacının miras bırakanı Recep Şanlı'nın 1/8 pay sahibi olduğunu, davacının ise murisin eşi olmasından dolayı 2/8 pay sahibi olduğunu bildirip, taşınmazdan davacıya düşen hisse değerinin 2.250, 00 TL olduğunu bildirerek görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Somut olayda, davacının murisi dava konusu taşınmazda taşınmazda 1/8 pay sahibi olup, davacı taşınmazda kayıttan ve mülkiyetten kaynaklanan bir hakkı bulunmayan davalıya karşı Türk Medeni Kanunu'nun 705. maddesi hükmü doğrultusunda kayıttan kaynaklanan mülkiyet hakkına dayalı olarak el atmanın önlenmesini istemektedir. Açılmış bulunan davaya murisin diğer mirasçıları da muvafakat etmişlerdir. Tüm bunlara göre el atılan yerin keşfen belirlenen değerine göre görev hususunun belirlenmesi gerekeceğinden uyuşmazlığın ... 6.Asliye Hukuk Mahkemesi'nde görülerek sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nun 21. ve 22. (1086 sayılı HUMK.’nun 25. ve 26.) maddeleri gereğince ... 6. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 02.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.