muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/29781, Karar No: 2017/11947, Tarih: 18.10.2017

**17. Ceza Dairesi         2015/29781 E.  ,  2017/11947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; müştekinin kolluk anlatımına göre 5,00 TL , duruşmadaki anlatımına göre 13,00-14,00 TL tutarında malzeme çalan sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nun temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 18.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5053, Karar No: 2009/8957, Tarih: 18.06.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/5053 E.  ,  2009/8957 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı,1998 yılından 3.9.2008 tarihine kadar tarım ... sigortalısı olduğunun tesbitine 5510 sayılı Yasadan faydalandırılmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava davacının, Kasım 1998- 3.9.2008 tarihleri arasında tarım ... sigortalısı olduğu ve 5510 sayılı Yasa’nın Geçici 25. Maddesi’nden yararlanması gerektiğinin tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile, davacının 01.06.1999-31.12.1999 ve 1.9.2001-3.9.2008 tarihleri arasında tarım ... sigortalısı olduğunun tesbitine, pirim affından yararlanma istemi yerinde bulunmadığından reddine karar verilmiştir.

2-Dava davacının, Kasım 1998- 3.9.2008 tarihleri arasında tarım ... sigortalısı olduğu ve 5510 sayılı Yasa’nın Geçici 25. Maddesi’nden yararlanması gerektiğinin tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile, davacının 01.06.1999-31.12.1999 ve 1.9.2001-3.9.2008 tarihleri arasında tarım ... sigortalısı olduğunun tesbitine, pirim affından yararlanma istemi yerinde bulunmadığından reddine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım ... hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 58 yaşını dolduran kadınlarla, 60 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım ... sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır.Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek ...’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. ...’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan ... ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T. Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının esas alınacağı bildirilmiştir. Bu kayıtların tarımda kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi olduğu ortadadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden davacının sattığı ürün bedelinden ilk prim kesintisinin 21.6.1999 tarihinde yapıldığı, 2001,2002,2003 ve 2008 yıllarında prim kesintilerinin bulunduğu, 27.8.2002 tarihinden beri ziraat odasına , 15.3.2001 tarihinden beri de kooperatife kayıtlı olduğu ve tarım arazisinin bulunduğu anlaşılmaktadır.

Bu durumda, davacıyla ilgili olarak ilk ... prim tevkifatı yapıldığı tarihi takip eden aybaşı olan 01.07.1999 tarihinden itibaren davacının tarım ... sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmesi gerekirken, mahkemece 01.06.1999 tarihinden itibaren tarım ... sigortalısı olduğuna karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlere göre hüküm fıkrasının 1. bendinin silinmesine, yerine,

“Davacının 01.07.1999-31.12.1999 ve 1.9.2001-3.9.2008 tarihler arasında tarım ... sigortalısı olduğunun tesbitine,” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, 18.06.2009 gününde oy birliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2008/12317, Karar No: 2009/11338, Tarih: 28.09.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/12317 E.  ,  2009/11338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı,"..." olarak Kurum kayıtlarında geçen isminin "..."olarak düzeltilmesi ile 21.3.1978-30.5.1978 tarihleri arası geçen çalışmaların kendisine ait olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı,......4794 sicil nosu ile "..." olarak SGK(SSK) kayıtlarında geçen isminin "..." olarak düzeltilmesi ve ......58/01 nolu işyerinde 21.3.1978-30.5.1978 tarihleri arasında geçen Kurum'a bildirilen çalışmalarında kendisine ait olduğunun tespitini istemiştir.

Mahkemece istemin kabulü ile 21.3.1978 ve 20.4.1965 tarihli işe giriş bildirgelerinde ki çalışmaların davacı Halit ve Perişan'dan olma 1943 doğumlu ...'a ait olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Dosyaya ekli nüfus kayıt belgesine göre,davacının kimliğini alarak çalıştığını ileri sürdüğü ...'ın 7.8.1949 doğumlu olup 18.7.1992 de evli olarak öldüğü anlaşılmaktadır.Bu halde hak alanları doğrudan etkilenecek olan yasal mirascılarının davaya katılmaları ve beyanlarının alınmasından sonra oluşacak sonuca göre hüküm kurulması gerekirken HUMK'un 73.maddesine aykırı olarak taraf teşkili sağlanmadan verilen hükmün bozulması gerekmektedir.

Kabule göre de;davacıya aidiyetine karar verilen 20.4.1965 tarihli bildirge yönünden HUMK'nun 74 maddesine aykırı şekilde,davacının istemi olmaksızın hüküm kurulmuş olması da doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına 28.9.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13461, Karar No: 2013/62, Tarih: 14.01.2013

**14. Ceza Dairesi         2012/13461 E.  ,  2013/62 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Samsun 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 22.05.2012 gün ve 2011/191 Esas, 2012/149 Karar sayılı re'sen de temyize tâbi hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 05.04.2011 gün ve 2011/56 Esas, 2011/76 sayılı Kararında açıklandığı üzere; mağdurun olay nedeniyle ruh sağlığının bozulup bozulmadığına ilişkin, Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulundan veya Adli Tıp Kurumu Kanununun 7, 23/B ve 31. maddeleri gereğince Yükseköğretim Kurumları veya birimlerinde Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulu ölçütlerine göre, (içinde en az iki adli tıp uzmanı ile tetkik edilecek konunun uzmanı bir hekimin zorunlu katılımıyla ve en az beş kişiden oluşacak) bir heyet tarafından düzenlenecek rapora göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken usulüne uygun teşekkül etmeyen tek adli tıp uzmanının bulunduğu kurul raporuna itibar edilerek yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, re'sen de temyize tâbi hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5681, Karar No: 2016/3646, Tarih: 14.06.2016

**23. Hukuk Dairesi         2015/5681 E.  ,  2016/3646 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

ASIL DAVADA DAVACI-KARŞI DAVADA

ASIL DAVADA DAVALI-KARŞI DAVADA

Taraflar arasındaki tazminat, tapu iptali ve tescil davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın reddine, karşı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün asıl davada davacı-karşı davada davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde asıl davada davacı-karşı davada davalı vekili avukat ... ile asıl davada davalı-karşı davada davacı vekili avukat ... gelmiş olup, duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, taraflar arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, müvekkili yükleniciye isabet eden tapu kaydının devri için dava açıldığını ve davanın kabul edildiğini, sözleşmenin 6. maddesinde ise yüklenicinin hissesine konulan ipoteklerin kaldırılması aşamalarının ve ipoteğin zamanında kaldırılmaması halinde davalı arsa sahibinin cezai şart ödeyeceğinin düzenlendiğini, ayrıca arsa sahibi davalının kusurlu davranışları nedeniyle zarara uğradığını ileri sürerek, maddi ve manevi tazminatın tahsilini; karşı davada, davacı arsa sahibi vekili, yüklenici davalının süresinde edimlerini yerine getirmediğini ileri sürerek, gecikme tazminatı ve manevi tazminatın tahsilini talep ve dava etmişlerdir.

Mahkemece, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamından, tapu kayıtlarında kat irtifakı tesis edildiği ancak davacı yüklenici hissesine ipotek tesis edilmediği gerekçesiyle, asıl davanın reddine; dava tarihi itibariyle yüklenicinin yapı kullanma izin belgesini almadığı inşaatı teslim etmediği gerekçesiyle, karşı davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davacı-karşı davalı yüklenici vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle gerekçeli karar başlığında asıl dava tarihi 16.03.2011 olduğu halde, 16.09.2014 olarak yazılmış olması maddi hataya dayalı olup, mahkmesince her zaman düzeltilebileceğine göre, davacı- karşı davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2) Taraflar arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca işin teslimi gereken tarih 12.06.2007 olup; bu tarihten sonra iki ay içinde yapı kullanma izin belgesi alınması gerekmektedir.Yine sözleşme uyarınca yüklencinin yapı ruhsatını almasını takiben arsa sahiplerinin bir ay içinde devri gereken paylarını yükleniciye devretmeleri kararlaştırılmıştır. Yapı ruhsatı 12.10.2005 tarihinde alınmış, yüklenici ise arsa sahibine gönderdiği 12.12.2005 günlü ihtarında davalı taraftan ferağ istemiş, ancak davalı arsa .../...

S.2.

S.2.

sahibince cevaben gönderilen 27.12.2005 tarihli ihtarla bu talep kabul edilmemiştir. Arsa sahibinin anılan ihtarnamesinde ferağ vermekten kaçınma sebebi olarak gösterilen hususların ise, bilahare taraflar arasında görülen.... karar sayılı davada yerinde olmadığı saptanmış ve bu husus kesinleşmiştir. Şu halde, işin teslimi gereken tarihten önce arsa sahibinin, yüklenici tarafından temerrüde düşürüldüğü ortadadır. Yüklenici, sözleşme uyarınca alması gereken payı, ... karar sayılı dosyada verilen kararın kesinleştiği 30.03.2010 tarihinde elde edebilmiştir. Bu durumda, 12.12.2005 ilâ 30.03.2010 tarihleri arası dönemin gecikme süresinin belirlenmesinde hesaba alınması mümkün değildir. Mahkemece, bu doğrultuda inceleme yapılarak karşı davada talep edilen gecikme tazminatı hakkında bir hüküm tesisi edilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme ve eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

Bununla birlikte, karşı davada mahkemece reddedilen manevi tazminat talebi için karşı davalı yararına vekalet ücretine karar verilmemesi de usul ve yasaya aykırı olmuştur.

İzah edilen sebeplerle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı-karşı davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı- karşı davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının BOZULMASINA, 1.350,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalı-karşı davacıdan alınarak, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davacı- karşı davalıya verilmesine, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7503, Karar No: 2022/8467, Tarih: 29.06.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/7503 E.  ,  2022/8467 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 30. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 46. İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalıya ait işyerinde çalıştığını, Türk ... Sendikası üyesi olduğunu ve toplu iş sözleşmesinden yararlandığını, ilgili emir üzerine yurt içinde geçici olarak görevlendirildiğini, müvekkiline davalı İdare tarafından 6245 sayılı Harcırah Kanunu’nun (6245 sayılı Kanun) 15 inci maddesi kapsamında başka bir birliğe geçici olarak görevlendirildiği gerekçesiyle sadece gidiş ve dönüş yol ücreti ödendiğini; ancak anılan Kanun'un 14 üncü maddesinde düzenlenen yevmiye ücretinin ödenmediğini, işyerinde uygulanmakta olan toplu iş sözleşmesinin 66 ncı maddesinin (c) bendi uyarınca harcırahlı olarak yurt içinde geçici görevlendirilmesi sebebi ile davacıya 2,5 katı yemek bedelinin ayrıca ödenmesi gerektiğini ileri sürerek geçici görevlendirme nedeniyle 6245 sayılı Kanun hükümleri uyarınca ödenmesi gereken yevmiye ücretinin (bakiye harcırahının) ve geçici görevlendirilme nedeniyle 25, 26 ve 27. Dönem Toplu İş Sözleşmesi'nin yemek yardımı başlıklı 66 ncı maddesi uyarınca yemek yardımının 2,5 kat olarak nakden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın öncelikle görev yönünden reddi gerektiğini, zamanaşımı ve hak düşürücü sürelerin dolduğunu, davacıya yönelik talep konusu alacaklara ilişkin olarak yapılan işlemlerde mevzuata aykırılık bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın öncelikle görev yönünden reddi gerektiğini, zamanaşımı ve hak düşürücü sürelerin dolduğunu, davacıya yönelik talep konusu alacaklara ilişkin olarak yapılan işlemlerde mevzuata aykırılık bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının 6245 sayılı Kanun ve toplu iş sözleşmesinin 56 ncı maddesi gereği harcırah talep edebileceği, davacıya harcırah olarak bir miktar ödeme yapılmış olması da dikkate alındığında davacının harcırahtan yararlanacağının anlaşıldığı, davacının kıta hâlinde hareket eden askeri birlikler kapsamında değerlendirilemeyeceği, bu nedenle tam olarak harcırah ödenmesi gerektiği, ödenen miktarların mahsubu ile bakiye harcırah alacağının hüküm altına alındığı, yine toplu iş sözleşmesinin 66 ncı maddesinde geçici görevde olunan dönemde yemek ücretinin 2,5 kat olarak ödeneceğinin belirtildiği, davacının kazandan yararlanması nedeniyle ücretin ödenmediği, dosyaya sunulan kayıtlardan davacının kazandan yararlandığının anlaşıldığı; ancak toplu iş sözleşmesinde geçici görevlendirmelerde kazandan yararlanılması hâlinde yemek ücretinden yararlanılamayacağına dair kısıtlayıcı bir kaydın olmadığı; bu nedenle işçi lehine yorum ilkesi ve toplu iş sözleşmesinin açık hükmü karşısında ayni yardımdan yararlanmış olsa dahi davacıya yemek yardımının 2,5 kat ödenmesi gerektiği, 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5 inci maddesi gereğince Mahkemenin davaya bakmakla görevli olduğu, talep edilen alacakların toplu iş sözleşmesinde düzenlenmesi nedeniyle en yüksek işletme kredisi faizine hükmedildiği belirtilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf başvuru dilekçesinde; İdarece yapılan işlemlerin mevzuata ve toplu iş sözleşmesine uygun olduğunu, davanın idari yargıda görülmesi gerektiği itirazlarının değerlendirilmediğini, alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının göreve gönderildiğinde kendisine göreve gidiş, görevden dönüş yolluğu ve yol masrafları ile görev harcırahı dâhil tüm ödemeler yapıldığını, personelin işyerine teslim etmiş olduğu puantaj takip çizelgesinde kazandan beslendiği tespit edilen günler için, toplu iş sözleşmesinde atıfta bulunulan 6245 sayılı Kanun'un 15 inci maddesi ile emirler doğrultusunda harcıraha hak kazanmadığı için yurt içi geçici görev harcırahı ve 2,5 kat yemek yardımı ödemesi yapılmadığını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç