muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3027, Karar No: 2024/3283, Tarih: 27.03.2024

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili ile fer'i müdahil vekili davanın reddinin gerektiğini gerektiğini beyanla kararın temyizen bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık hizmet tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanun'un 2 nci, 3/II-B, 6 ncı, 79 uncu, 2089 sayılı Çırak Kalfa ve Ustalık Kanunu'nun 4 üncü, 5 inci, 16 ncı maddesi, 3308 sayılı Çıraklık ve Meslek Eğitimi Kanunu'nun 10 uncu maddesi, 14 üncü maddesi, Geçici 4 üncü maddesi hükümleridir.

506 sayılı Kanun'un 108 inci maddesi gereğince sigortalılık başlangıç tarihinin belirlenmesine ilişkin açılan her dava, sigortalılığın saptanması istemini de içerdiğinden, aynı Kanun'un 79 uncu maddesinin 10 uncu fıkrası kapsamında bir günlük çalışmanın belirlenmesi davasıdır. Bu nedenle hizmet tespiti davalarındaki kanıtlama yöntem ve ilkeleri benimsenip uygulanmalı, başka bir anlatımla, sigortalılıktan söz edilebilmesi için, çalışmanın varlığı, hizmet tespiti davaları yönünden kabul edilen yöntem ve ilkelere uygun biçimde saptanmalıdır.

506 sayılı Kanun’un 2 nci maddesine göre sigortalılık niteliği, hizmet akdinin kurulması ve 6 ncı madde gereğince çalışmaya başlanması ile edinilir. “Sigortalı Sayılmayanlar” başlıklı 3/II-B maddesinde; “Özel kanunda tarifi ve nitelikleri belirtilen çıraklar hakkında, çıraklık devresi sayılan süre içinde analık, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları ile bu Kanun'un 35 inci maddesi hükümleri uygulanmaz.” hükmü öngörülmüştür.

Öte yandan aynı Kanun'un 3/II-B maddesinde, özel kanunda tarifi ve nitelikleri belirtilen çıraklar hakkında, çıraklık devresi sayılan süre içinde analık, malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları ile bu Kanun'un 35 inci maddesi hükümlerinin uygulanmayacağı belirtilmiştir. Bu kapsamda; sigortalı ile işveren arasındaki hukuki ilişkinin niteliği ve sigortalının çırak olup olmadığı belirlenirken çalışma ilişkisi irdelenmeli, çıraklık sözleşmesinde akdi ilişkinin üstün niteliğinin çalışma yerine sigortalıya bir meslek ve sanatın öğretilmesi olduğu hususu gözetilmeli, sigortalının iş yerinde üretimle ilgili çalışmalara eylemli olarak katılması ve meslek ve sanat eğitiminin ikinci plânda tutulması, bir başka anlatımla sigortalının emeğiyle iş yeri ve işverene katkıda bulunması durumlarında çıraklık ilişkisinin söz konusu olamayacağı benimsenmelidir.

05.07.1977 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanan 2089 sayılı Çırak Kalfa ve Ustalık Kanunu'nun 4 üncü maddesi çırağı, “Bu Kanuna tabi bir sanatı, o sanat için düzenlenen teorik ve pratik öğrenim programına göre o iş yerinde öğrenmek amacı ile bir çıraklık sözleşmesi ile bir işyeri sahibinin hizmetine giren kimse...” olarak tanımlamıştır. Kanunu'nun 5 inci maddesine göre çırak olabilmek için 12 yaşından küçük, 18 yaşından büyük olmamak gerekir. Kanun'un 16 ncı maddesinde ise, işyeri sahibi veya temsilcisinin çırak adayını çalıştırmağa başlamadan önce velisi veya Kanuni mümessili ile üç örnek yazılı bir çıraklık sözleşmesi yapmaya mecbur olduğu, 20 maddesinde, sözleşmenin bir örneğinin Mahalli Çıraklık Eğitim Komitesine, derneğe kayıtlı ise ilgili derneğe veya odaya vermek ve sicil numarasını alarak sözleşmeye yazmak zorunda olduğu öngörülmüştür.

Uyuşmazlık konusu dönemde yürürlükte bulunan ve 19.06.1986 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan 3308 sayılı Çıraklık ve Meslek Eğitimi Kanunu'nun 10 uncu maddesinde, çırak olabilmek için 13 yaşını doldurmuş, 19 yaşından gün almamış olmak, en az ilkokul mezunu olmak, bünyesi ve sağlık durumu gireceği mesleğin gerektirdiği işleri yapmaya uygun olmak koşullarına yer verilip, 14 üncü maddesinde, çıraklık süresinin 3-4 yıl olduğu ve bu sürenin mesleklerin özelliğine göre ilgili kuruluşların görüşü alınarak Bakanlıkça belirleneceği kesintisiz olarak devam edeceği, Geçici 4 üncü maddesinde ise Kanun'un 25 inci maddesine göre sigorta primlerinin ödenmesine bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihi takip eden mali yıl başından itibaren başlanacağı, bu tarihe kadar olan sürede primlerin işyeri sahiplerince ödenmesine devam edileceği düzenlemesi yer almaktadır.

Çıraklık sözleşmesinde, akdi ilişkinin üstün niteliği çalışma olgusu değil, sigortalıya bir meslek ve sanatın öğretilmesidir. Ancak çırak, işyerinde üretimle ilgili çalışmalara bilfiil katılıyor, meslek ve sanat eğitimi arka planda tutuluyorsa, bu durumda çıraklık ilişkisinden söz edilemeyecektir.

Sözü edilen öğrencilerin sigortalı sayılmamaları, “tatbiki mahiyetteki yapım ve üretim işleri” nin gördükleri öğrenimin doğal bir gereği olmasından ötürüdür. Bir başka anlatımla, bu işler -SSK anlamında sigortalı işçilerin gördükleri iş görünümünde bulunsalar bile- belirgin olarak öğrenim çevresine girmektedir. Bu bakımdan, bu gibi durumlarda, esasen bir hizmet akdinin varlığından söz edilemeyeceği için sigortalılık niteliği edinme hali de söz konusu değildir (Mustafa Çenberci, Sosyal Sigortalar Kanunu Şerhi; Ankara, 1977 Baskı, s;130).

3. Değerlendirme

Mahkemece bozma ilamına uyulmuş olmasına karşın eksik inceleme ve araştırmaya dayalı karar verildiği anlaşılmaktadır.

3. Değerlendirme

Mahkemece bozma ilamına uyulmuş olmasına karşın eksik inceleme ve araştırmaya dayalı karar verildiği anlaşılmaktadır.

Dairemizin bozma ilamında "... dava konusu somut olayda; davacı adına, davalı işyeri tarafından 15.08.1983 tarihinde çırak olarak işe giriş bildirimi yapıldığı, 1986/1, 2 ve 3. dönemlerde yapılan sigortalı hizmet bildirimlerinin iptal edildiği, 01.11.1987-22.02.1988, 23.08.1989- 06.12.1993 ve 04.07.1994- 02.11.1995 tarihleri arasındaki çalışmaların kuruma bildirildiği, ancak davacının 21.01.1994- 15.02.1994 tarihleri arasında 1025274 sicil numaralı işyerinden, 31.07.1997 çıkış tarihli 1997/2 döneminde 80 gün 293147 sicil numaralı işyerinden bildirimlerinin olduğu, sonrasında ise sırasıyla isteğe bağlı sigortalılık, 1479 sayılı Kanun'a tabi sigortalılık ve başka işyerlerinden de 4/1-a’ ya tabi bildirimlerinin olduğu, davanın 28.07.2016 tarihinde açılıp, İlk Derece Mahkemesince 21.06.2017 tarihinde karar verildiği anlaşılmıştır. Bu nedenle, 506 sayılı Kanun'un 79/10 uncu maddesi gereği 5 yıllık hak düşürücü süre yönünden irdeleme yapılmaksızın eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir...." denilmek suretiyle İlk Derece Mahkemesi kararı bozulmuştur.

Bozma sonra Mahkeme, davacının davalı işverene ait ... sicil numaralı dosyada işlem gören işyerinde, 10.09.1986-31.12.1986 tarihleri arasında geçen asgari ücretli 110 günlük çalışmasının 506 sayılı (5510 sayılı Kanun'un 4/1-a kapsamında) tüm sigorta kollarına sigortalılık süresi olduğunun kabul edilmesi gerektiği, ancak tesbit istenen 01.01.1987-31.10.1987 tarihleri arasında davacı adına herhangi bir hizmet bildirimi yapılmadığı, bu yönde bir herhangi bir bordro tanığı beyanı vs. olmadığı anlaşıldığından, fazlaya yönelik talebinin benimsenmesinin mümkün olmadığı, her ne kadar davacı adına davalı ... işyeri sicil numaralı ... San. Tic. A.Ş. işyerinden 1986/1, 2, 3 üncü dönemlerde tüm sigorta kollarına tabi olarak Kuruma bildirilen hizmetlerin sonradan Kuruma verilen iptal bildirgesi ile iptal edildiği görülmekte ise de, 1983/2, 3, 1984/1,2,3, 1985/1, 2,3, 1986/1, 2, 3, dönemlerde düzenlenen Çıraklık bordroları yönünden herhangi bir iptal bildiriminin bulunmadığı görülmediği, çıraklık bordrosu da “Yönetmelikle tesbit edilen belgeler” den olduğundan, 1986/3 üncü dönemdeki 110 günlük çalışması yönünden artık hak düşürücü sürenin geçtiğinden söz edilemeyeceği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile davacının davalıya ait 21158.35 ss sayılı davalı işveren ....Makine Kalıp San. ve Tic. A.Ş.’ne ait “otomotiv sanayi” mahiyetli işyerinde, 10.09.1986-31.12.1986 tarihleri arasında geçen asgari ücretli 110 günlük çalışmasının 5510 sayılı Kanun’un 4/1-a kapsamında tüm sigorta kollarına tabi sigortalılık süresi olduğunun tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Sigortalı hizmetin tespiti davaları kamu düzenini ilgilendirmekte olup, bu niteliği gereği özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerekmektedir. Bu davaların kanuni dayanağı 506 sayılı Kanun'un 79 uncu maddesinin 10 uncu fıkrası olup bu bentte “Yönetmelikle tespit edilen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalıştıkları kurumca tespit edilmeyen sigortalıların hizmetlerinin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içerisinde Mahkemeye başvurarak hizmet tespiti isteyebilecekleri” açıklanmıştır. Anlaşılacağı üzere, çalışmanın tespiti istemiyle hak arama yönünden kanun ile getirilen süre, doğrudan doğruya hakkın mevcudiyetini etkileyen hak düşürücü niteliktedir ve dolması ile hak bir daha canlanmamak üzere ortadan kalkmaktadır. Söz konusu Kanun'un kabul edilip, yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla beş yıl olarak öngörülen süre, 09.07.1987 tarihinde yürürlüğe giren 3395 sayılı Kanun'un 5 inci maddesiyle on yıla çıkarılmış, daha sonra 07.06.1994 tarihinde yürürlüğe giren 3995 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesiyle yeniden beş yıl olarak düzenlenmiş olup, hâlen geçerliliğini korumaktadır.

Bu kapsamda işe giriş bildirgesi düzenlenmediği veya düzenlenmesine karşın kanuni hak düşürücü süre içerisinde Kuruma verilmediği, bu süre içerisinde Kuruma verilen dönem bordroları ile bildirimin yapılmadığı, sigorta primlerinin Kuruma yatırılmadığı, çalışmanın varlığı yönünde sigorta müfettişince herhangi bir saptamanın söz konusu olmadığı durumlarda, hizmetin varlığını ileri süren kişilerin hak düşürücü süre gerçekleşmeden yargı yoluna başvurması zorunludur.

İşverenin, çalıştırmış olduğu sigortalılara ait hangi belgeleri Kuruma vermesi gerektiği Kanun'un 79/1.maddesinde açıkça ifade edildiği üzere yönetmeliğe bırakılmıştır. Atıf yapılan Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliği'nin dördüncü kısmında işverence verilecek belgeler düzenlenmiştir. Bunlar, aylık sigorta primleri bildirgesi (SSİYön.Madde16) , dört aylık sigorta primleri bordrosu (SSİYön. Madde 17), sigortalı hesap fişi (SSİY. Yön. Madde 18) vs.dir. Yönetmelikte sayılan bu belgelerden birisinin dahi verilmiş olması halinde artık Kanun'un 79/10 (eski 8) maddesinde yer alan hak düşürücü süreden söz edilemez. Yargıtay uygulamasında anılan maddenin yorumu geniş tutulmakta; eğer sayılan belgelerden birisi işveren tarafından verilmişse burada Kurumun işçinin çalışmasından haberdar olduğu ve artık hizmet tespiti davası için hak düşürücü sürenin varlığından söz edilemeyeceği kabul edilmektedir.

Buna göre eldeki davada, davacı adına, davalı işyeri tarafından 15.08.1983 tarihinde işe giriş bildirimi yapıldığı, öncelikle işyerinden uzun vadeli sigorta kollarına tabi olarak yapılan 1986/1, 2 ve 3 ünü dönemlerde yapılan sigortalı hizmet bildirimlerinin, daha sonra Kurumun esasen bu bildirimlerin kısa vadeli sigorta bildirimlerinin olduğuna ilişkin tespiti üzerine iptal edildiği,davacının davalıya ait ... sicil no.lu iş yerinden uzun vadeli sigorta kollarına tabi olarak ilk defa 01.11.1987 de başlamak üzere 22.02.1988 tarihine kadar daha sonra da aynı işyerinden 23.08.1989-06.12.1993 ve 04.07.1994-02.11.1995 tarihleri arasındaki çalışmaların Kuruma bildirildiği, daha sonra davacının 21.01.1994-15.02.1994 tarihleri arasında 1025274 sicil numaralı işyerinden, 31.07.1997 çıkış tarihli 1997/2 döneminde 80 gün 293147 sicil numaralı işyerinden bildirimlerinin olduğu, sonrasında ise sırasıyla isteğe bağlı sigortalılık, 1479 sayılı Kanun'a tabi sigortalılık ve başka işyerlerinden de 4/1-a’ ya tabi bildirimlerinin olduğu ve davanın da 28.07.2016 tarihinde açıldığı göz önüne alındığında ve davacı adına işyeri tarafından 1986/1, 2 ve 3 üncü dönemler için verilen kısa vadeli sigorta kollarına tabi bordroların yukarıda anılan Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinin dördüncü kısmında belirtilen ve işverence Kuruma verilmesi halinde hak düşürücü sürenin işlemeyeceği kabul edilen belgelerden olmadığı gözetilmeden ve bu kapsamda hak düşürücü süre irdelenmeden karar verilmiş olması isabetsiz olup bozmayı gerektirmektedir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek eksik araştırma ve inceleme sonucu yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple

1. Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

27.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/539, Karar No: 2008/7978, Tarih: 06.06.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/539 E.  ,  2008/7978 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıya sattığı 35 adet koyun bedeli 7.000.00 YTL ödenmediği için alacağının işlemiş temerrüt faizi ile birlikte tahsili için icra takibi yaptığını davalının takibe haksız olarak itiraz ettiğini belirterek haksız itirazın iptali ile %40 oranında icra inkar tazminatının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, akdi ilişkiyi inkar etmiş, davaya bakmanın ikametgahı olan Bala Mahkemelerini yetkisi içinde olduğu gerekçesiyle yetkisizlik itirazında bulunmuştur.

Mahkemece taraflar arasındaki akdi ilişkinin ihtilaflı olduğu, bu durumda HUMK 10 ve BK 73/1 maddesi gereğince akdin ifa edileceği yer mahkemesinin yetkili olduğuna dair yetki kuralının uygulanmasının mümkün olmadığı HUMK 9.maddesindeki genel yetki kuralı gereğince davaya bakmaya davalının ikametgahı olan Bala mahkemeleri yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiş; hüküm, davacı tarafça temyiz edilmiştir.

Davacının satış sözleşmesinden doğan alacağının tahsili için ... İcra Müdürlüğünde icra takibi yaptığı, borçlunun Bala İlçesindeki adrese çıkarılan ödeme emrinin tebliği üzerine, borca itiraz ettiği, davacının Elmadağı Asliye Hukuk Mahkemesinde itirazın iptali davası açması üzerine, davalının yetkisizlik itirazında bulunarak akdi ilişkiyi inkar ettiği, dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Kural olarak HUMK 9.maddesi gereği her dava açıldığı tarihteki davalının ikametgahı mahkemesinde açılmalıdır. Ancak HUMK 10. maddesince sözleşmeden doğan davalarda aktin ifa edileceği yer mahkemeside açılacak davada yetkilidir. Bu

2008/539-7978

bağlamda B.K. 73.maddesine göre para alacağı aksi kararlaştırılmamış ise alacaklının ikemetgahında ödenmesi gerekir. Bu yekti kuralının ancak niza konusu olmayan sözleşmeden doğan alacak davalarında uygulanacağına dair yasal bir düzenleme bulunmamaktadır. Taraflar arasında satış sözleşmesi varlığı kanıtlandığı takdirde HUMK 10 ve BK 73/1 maddesine göre alacaklının ikametgahındaki icra dairesinde takip yapılabilir ve dava açılabilir. Dairemizin istikrarlı uygulamasıda bu yöndedir. (Bakınız Prof. Dr. Baki Kuru Hukuk Mahkemeleri Usulü 2001 Baskı Cilt 1 sayfa 435) Bu durumda mahkemece, sözleşmenin varlığına ilişkin delilleri toplanıp sözleşmenin yapıldığı anlaşıldığı takdirde yetkisizlik itirazının reddi ile işin esası incelenmeli ve sonucuna uygun karar verilmeli, aksi halde şimdiki gibi yetkisizlik kararı verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA,peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 6.6.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18409, Karar No: 2013/27006, Tarih: 02.10.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/18409 E.  ,  2013/27006 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; 20 TL değerindeki oto teybini çalan sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 02.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/9213, Karar No: 2010/5943, Tarih: 11.05.2010

**11. Ceza Dairesi         2007/9213 E.  ,  2010/5943 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Memurun resmi evrakta sahtekarlığı

HÜKÜM : ...: 765 sayılı TCK.nun 339/1, 59/2 maddeleri gereğince 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına.,

...: 765 sayılı TCK.nun 339/1, 80, 59/2 maddeleri gereğince 2 yıl 11 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına.,

...: 765 sayılı TCK.nun 339/1, 80, 59/2 maddeleri gereğince 2 yıl 11 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına.,

...: 765 sayılı TCK.nun 339/1, 59/2 maddeleri gereğince 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına.,

...: 765 sayılı TCK.nun 339/1, 59/2 maddeleri gereğince 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına.

Bozma üzerine yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine göre sanıklar müdafiin yerinde görülmeyen sair itirazlarının reddine; ancak;

Katılan ... tarafından sanıklar aleyhine açılan Muğla Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 26.11.2002 gün ve 2000/86 Esas 2002/805 Karar sayılı davanın reddine ilişkin kararında da açıklandığı üzere,dava konusunun Sancıbeli 2. Hat 2520 metrelik trapez kanalının 22/09/1997 tarihli 12 nolu, 13/11/1997 tarihli 13 nolu hak edişle parası ödenen 2218 metre küp kanal dolgunun1.4.1998 tarihinden sonra yapıldığı, bedellerinin 1.5.1998 tarihli 14 nolu hak ediş ile ödenmesi gerektiği halde önceden ödenmesi nedeniyle ilk ödeme tarihleri ile 14 nolu hak ediş tarihine kadar olan sürelerdeki faizin istenmesine ilişkin olup mahkemece yapılan yargılama sırasında alınan bilirkişi raporunda,

“14 nolu hak edişte düşülen miktarın ödenenden fazla olması nedeniyle kurumun 12 nolu hak ediş ile bir zararının olmadığı, 13 nolu hak edişteki ödemenin ise kanal dolgunun 1998 fiyatları yerine 1997 yılı fiyatları esas alınarak 14 nolu hak edişten düşüldüğü bu nedenle bir zararın olduğu belirtilmişse de kesin hesabın henüz kapanmadığı bu nedenle mahsup yapılabileceğinin” belirtilmesi,18.8.1998 tarihli müfettiş incelemesi sırasında alınan rapor içeriği ile bedeli ödenen imalatların sonradan ve kesin hak edişden önce usulünce yapıldığının kurum tarafından da kabul edilmesi karşısında, henüz tamamlanmamış işler için yasa ve nizamlara aykırı olarak, önceden ücret ödenmesini sağlayan ve yapılan işler listesi ile hak ediş raporlarının düzenlenmesinde doğrudan doğruya kontrol ve gözetim görevi bulunan sanıkların eylemlerinin görevde yetkiyi kötüye kullanmak suçunu oluşturup oluşturmadığı tartışılmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12390, Karar No: 2013/19752, Tarih: 20.11.2013

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2013/12390 E.  ,  2013/19752 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı ve davalı vekilinin, aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı , iş akdinin işe yeni bir elemanın alınması sonucu davalı işverence müvekkil ile artık çalışmak istenmediği beyan edilerek haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini, Nisan 2011 ayına ait bakiye 570,00 TL ücret alacağı bulunduğunu iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, resmi bayram tatili ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, 02-03-04-05 ve 06.05.2011 tarihlerinde mazeretsiz ve izinsiz olarak işe devam etmediğini, 06.05.2011 tarihinde ... telgrafı ile devamsızlıklarının haklı mazeretini bildirmesini, aksi takdirde İş Kanunu'nun 25/II-g maddesi uyarınca feshedileceğinin bildirildiğini, davacıyı işten çıkartmak gibi bir düşüncenin hiçbir zaman olmadığını, yerine yeni bir eleman alınmasının söz konusu olmadığını, yeni işe başlayan personelin işyerinde getir götür işlerinde kullanıldığını, işe dönmesi hususunda yapılan çağrılara yanıt vermeyen davacının işi kendisinin bıraktığını, bu nedenle ihbar ve kıdem tazminatı taleplerinin yersiz olduğunu, mutfak görevlisi olarak çalışan davacının yapmış olduğu işin niteliği gereği asgari ücretin üzerinde ücretle çalışmasının

mümkün olmadığını, hafta ve genel tatillerde çalışmadığını, fazla çalışma ücret alacağı bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece ücret ve fazla çalışma ücreti alacaklarının kabulüne , diğer taleplerin reddine karar verilmiştir.

Kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai alacağının hesaplanması konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.