muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/13601, Karar No: 2018/2276, Tarih: 02.04.2018

Bu düzenleme, Türk tenfiz hukukunda, kamu düzeni kavramının izin verdiği ölçüde, yabancı mahkeme kararlarının tanınması ve tenfizi lehine bir eğilim bulunduğunu göstermektedir. Doktrinde de bu konuda hakime yardımcı olması bakımından bazı kriterler verilmiştir. Buna göre örneğin Türk tenfiz hakimi "kural olarak" yabancı mahkeme kararının doğruluğunu inceleyemez (revizion au fond yasağı). Zira aksinin kabulü, aynı davanın Türk mahkemesinde tekrar görülmesi ve yeni bir Türk mahkemesi kararının ortaya çıkması sonucunu doğurur. Ancak örneğin Türk hukukunun vazgeçilmez kabul ettiği temel prensiplerini ihlal eden veya milletlerarası alanda geçerli olan ortak ilkelere aykırı bulunan yabancı mahkeme kararları tenfiz edilemez. Tenfiz hakimi takdir hakkını kullanırken, her somut olayın kendine mahsus özelliklerini de dikkate almalıdır.

O halde dava konusu uyuşmazlık yönünden de somut olayın özelliklerine göre bir inceleme ve değerlendirme yapılmalıdır. Somut uyuşmazlıkta, benzer olaylarda Türkiye'de açılan davaların, TTK'nın 329/1. ve 405/2. maddelerinde düzenlenen, anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyecekleri ve pay sahiplerinin sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyecekleri ilkeleri gereği reddedilmesine rağmen, aynı şartlardaki ortaklarca yabancı mahkemelerde açılan davaların kabul edilmesinin ve alınan farklı yöndeki bu yabancı mahkeme kararlarının Türkiye'de tenfizinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağıdır. Ayrıca, tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi "aynı" olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır.

Somut uyuşmazlık yönünden asıl incelenmesi gereken husus, tarafları, konusu veya sebebi "farklı" olan bir yabancı mahkeme kararının, Türk mahkemelerinden alınan kararlar ile bağdaşmaması halinde, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağı noktasıdır. Burada ilk olarak tanıma ve tenfiz hukukundaki kamu düzenine aykırılık kavramının, iç hukuktaki emredici kurallara aykırılık kavramından daha dar ve sınırlı bir anlama sahip olduğu gözden uzak tutulmamalıdır. Dolayısıyla kamu düzeni gerekçesiyle yabancı mahkeme kararının tenfizine istisnaen müdahale edilmelidir. Ayrıca somut uyuşmazlıkta yukarıda açıklanan revision au fond yasağından ayrılmayı gerektirecek bir özellik de bulunmamaktadır. Yine aynı davanın Türk mahkemelerinde görülmesi halinde farklı sonuca varılacak olması, "tek başına" tanıma ve tenfiz engeli oluşturmayacaktır. Zira, esasa uygulanacak yabancı hukuk gibi yabancı mahkeme kararlarının da Türk mahkemelerinden verilecek kararlara aynı olması beklenemez.

Bu noktada belki Türk tarafların Türk hukukunun emredici hükümlerinden kaçmak amacıyla yabancı mahkemeden bir karar elde etmeye ve bu kararı Türkiye'de tenfiz ettirmeye çalışmalarının adalet duygusunu sarsacağı, bir başka emredici kural olan kanuna karşı hile yasağına ve bu sebeple de Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı düşünülebilir (Prof. Dr. Ergin Nomer Prof. Dr. Cemal Şanlı, Devletler Hususi Hukuku, İstanbul 2009, 17. Bası, sayfa:491, dipnot:270). Ancak öncelikle böyle bir durumun varlığı davalı tarafça ispat edilebilmiş değildir. Kaldı ki somut olayın dikkat edilmesi gereken başka bir özelliği daha vardır. O da Türk hukukunda kabul edilen anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyeceklerine dair ilkenin, Avrupa'da hakim olduğu gibi Alman hukukunda da kural olarak benimsenmiş bulunmasıdır Bu durumda, aynı davanın Türk mahkemelerinde görülmesi halinde farklı sonuca varılacak olması ihtimali "tek başına" açıkça kamu düzenine aykırılık oluşturmayacaktır.

Ancak, 5718 sayılı MÖHUK'nın 50/1. maddesi hükmüne göre, yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak verilmiş ve o devlet kanunlarına göre kesinleşmiş bulunan ilamların Türkiye'de icra olunabilmesi, yetkili Türk Mahkemesi tarafından tenfiz kararı verilmesine bağlıdır. Anılan Yasa'nın "Dilekçeye Eklenecek Belgeler" başlığını taşıyan 53. maddesinde tenfiz dilekçesine "Yabancı mahkeme ilâmının o ülke makamlarınca usulen onanmış aslı veya ilâmı veren yargı organı tarafından onanmış örneği ve onanmış türcümesi ile ilâmın kesinleştiğini gösteren ve o ülke makamlarınca usulen onanmış yazı veya belge ile onanmış tercümesi"nin ekleneceği düzenlenmiştir. Bu yasal düzenleme karşısında, yabancı mahkeme ilamının tenfizine karar verilebilmesi için öncelikle ilâmın kesinleşmiş olması gerekmekte olup, bu husus dava şartı olması

nedeniyle mahkemece resen gözönünde bulundurulması gerekmektedir. Dosya kapsamından, davacı vekilince sunulan yabancı mahkeme kararının aslı üzerinde kesinleşme şerhi bulunmadığı gibi bu kararın kesinleştiğini gösteren ve o ülke makamlarınca usulen yazı veya belge ile onanmış tercümesinin de dosyaya sunulmadığı, ayrıca yabancı mahkemedeki davanın dava dilekçesi ve eklerinin davalılara adli yardımlaşma yoluyla tebliğ edildiğine dair de belge bulunmadığı anlaşılmaktadır.

nedeniyle mahkemece resen gözönünde bulundurulması gerekmektedir. Dosya kapsamından, davacı vekilince sunulan yabancı mahkeme kararının aslı üzerinde kesinleşme şerhi bulunmadığı gibi bu kararın kesinleştiğini gösteren ve o ülke makamlarınca usulen yazı veya belge ile onanmış tercümesinin de dosyaya sunulmadığı, ayrıca yabancı mahkemedeki davanın dava dilekçesi ve eklerinin davalılara adli yardımlaşma yoluyla tebliğ edildiğine dair de belge bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Bu durumda, mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda, aynı davanın Türk mahkemelerinde görülmesi halinde farklı sonuca varılacak olması ihtimalinin "tek başına" açıkça kamu düzenine aykırılık oluşturmayacağı kabul edilerek, dava şartı olan kesinleşmeyle ilgili olarak HMK 115/2. maddesi uyarınca davacı vekiline kararın kesinleştiğini gösteren usulüne uygun onaylı sureti ve onaylı tercümesi ile karar tebliğine dair belgeleri ve yabancı mahkemedeki davanın dava dilekçesi ve eklerinin davalılara adli yardımlaşma yoluyla tebliğ edildiğine dair belgeyi sunmak üzere makul bir süre verilerek, davacı vekilince bu tebligat belgelerinin sunulması imkanı yoksa, davacının nezaretindeki bir belge olmadığı gözetilerek, mahkemece, resmi makamlardan araştırılması mümkün bulunan dava konusu kararın tebliğine ilişkin belgelerin Adalet Bakanlığı'ndan ya da uluslararası usul kuralları gereği tenfizi istenen kararı veren yabancı mahkemeden getirtilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 02.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/36183, Karar No: 2014/13556, Tarih: 20.05.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/36183 E.  ,  2014/13556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 12. İş Mahkemesi

TARİHİ : 16/07/2013

NUMARASI : 2010/15-2013/665

Hüküm süresi içinde davalı Y.. B.. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin davalı asıl işveren Y.. B.. işyerinde değişen altişveren şirketler işçisi olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin haklı sebep olmadan feshedildiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Y.. B.. vekili, müvekkilinin işveren sıfatının bulunmadığını, işçilik hak ve alacaklarından sorumlu olmadığını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Diğer davalılar davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davalı G.....Temizlik İlaç. İnş. D... Güv. Hizm. R... O.... Gıda San. ve Tic. Ltd. Şti. yönünden davanın reddine, diğer davalılar yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı Y.. B.. vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut olayda, davacının davalı asıl işveren Y.. B.. işyerinde, ilk kez çalışmaya başladığı altişveren şirket olan davalı G.... Peyzaj Temizlik İlaç. İnş. D... Güv. Hizm. R..... Org. Gıda San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin de, işyeri devri hükümleri uyarınca devreden işveren sıfatıyla, işçiyi çalıştırdığı süreyle ve devir esnasında işçinin aldığı ücret seviyesiyle sınırlı olmak üzere kıdem tazminatı alacağından sorumlu olduğu gözetilmeksizin, davacının anılan altişveren bünyesindeki çalışma süresinin bir yılı doldurmadığı gerekçesiyle altişveren şirketin kıdem tazminatından sorumlu tutulmaması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/19998, Karar No: 2010/9856, Tarih: 17.06.2010

**6. Ceza Dairesi         2006/19998 E.  ,  2010/9856 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Kırşehir Asliye Ceza Mahkemesinin 24.4.1999 tarihinde yerine getirilen 152-379 sayılı kararla kasıtlı suçtan hükümlüğü bulunan sanık hakkında 8.2.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nin 231. maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanması olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede:

5237 sayılı TCY'nın 35/2.maddesinin ,aynı Yasanın 143. ve 145.maddelerinden önce uygulanması sonuca etkili olmadığından,anılan Yasanın 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği ile sanığın kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek somut olayda uygulanma olanağı bulunmadığı gözetilmeden, Mahkemece 5237 sayılı TCY’nın 145.maddesi uyarınca indirim yapılması,yakınana ait işyerinden elinde iki torba kömürle çıkan sanığın tanık ... Doğan tarafından yakalandığı,buna göre anılan Yasanın 168/1.maddesinin uygulanma olanağının bulunmadığı, 5237 sayılı TCY.nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCY.nın 492/1. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, eylemin hırsızlığın yanı sıra yakınana yönelik 5237 sayılı Yasanın 116/4. maddesindeki işyeri dokunulmazlığını bozma suçunu da oluşturduğu halde bu suçla ilgili bir uygulama yapılmaması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre sanık ... savunmanının temyiz itirazı yerinde görülmediğinden eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA, 17.6.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3384, Karar No: 2023/2787, Tarih: 08.05.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/3384 E.  ,  2023/2787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2020/378 Esas, 2022/41 Karar

HÜKÜM : Kısmen kabul

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; yargılama sırasında vefat eden davacının mirasçıları tarafından kararı davacı asıl adına temyiz eden vekile verilmiş bir vekâletnamenin ya da mirasçıların muvafakatnamesinin dava dosyası içerisinde ve UYAP ile oluşturulan elektronik ortamda yer almadığı belirlenmiştir.

6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 114 üncü maddesinin birinci fıkrası gereğince taraf ehliyeti dava şartlarından olup, bu koşulun dava açıldığı esnada bulunması zorunlu olduğu gibi, yargılama esnasında da bulunması zorunludur. Somut uyuşmazlıkta davacı ... yargılama sırasında vefat etmiştir. Yargılama sırasında davacının vefat etmesi halinde davacının veraset ilamına göre tespit edilen mirasçılardan vekaletname ibraz edilmesi veya mirasçıların davaya muvafakatlarının sağlanması suretiyle taraf teşkili sağlanması mümkün olduğu gibi, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 640 ıncı maddesi gereğince terekeye mümessil tayin ettirilerek davanın mümessil huzuru ile görülmesinin sağlanması suretiyle de taraf teşkili mümkündür.

Davacı vekili her ne kadar temyize cevabında sunduğu veraset ilamına göre davayı takip etmeye yetkili olduğunu belirtse de, dosyada Türkçe dilinde 5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Kanunu'nca(5718 sayılı Kanun) tanınmış veya tenfizine karar verilmiş bir veraset ilamı bulunmamakla birlikte, davacının bir kısım mirasçıları dışında kalan diğer mirasçıların vekaletini dosyaya sunmamıştır.

Bu durumda müteveffa davacının Türkçe diline tercüme edilmiş 5718 sayılı Kanun uyarınca tanınmış veya tenfizine karar verilmiş veraset ilamı ve diğer mirasçıların vekaletnamesi sunulmadan ya da mirasçıların davaya muvafakatları sağlanmadan temyiz incelemesi yapılmayacağından mahkemece eksikliğin tamamlanması amacıyla dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

Bu itibarla;

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 77 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca işlem yapılarak

a)Tercüme edilmiş ve tanıma tenfizine karar verilmiş veraset ilamının, veraset ilamındaki mirasçılardan vekâletnamenin veya onaylı örneğinin dosyaya sunulması için temyiz dilekçesini sunan davacı vekiline kesin süre verilmesi,

b)Vekâletname sunulmaz ise davacı vekili tarafından verilen temyiz dilekçesine, 6100 sayılı Kanun’un 77 nci maddesinin birinci fıkrasının son cümlesi gereğince yetkisiz vekil tarafından yapılmış temyize muvafakat verildiğini açıkça belirtilmediği takdirde kararı temyiz etmemiş sayılacağı şerhini içeren davetiye ile temyiz eden davacının mirasçılarına tebliğ edilmesi,

b)Vekâletname sunulmaz ise davacı vekili tarafından verilen temyiz dilekçesine, 6100 sayılı Kanun’un 77 nci maddesinin birinci fıkrasının son cümlesi gereğince yetkisiz vekil tarafından yapılmış temyize muvafakat verildiğini açıkça belirtilmediği takdirde kararı temyiz etmemiş sayılacağı şerhini içeren davetiye ile temyiz eden davacının mirasçılarına tebliğ edilmesi,

2.Davacı vekili tarafından verilen temyiz dilekçesine mirasçılar tarafından açıkça muvafakat edilmemesi ve asıla gerekçeli kararın daha önceden usulüne uygun şekilde tebliğ edilmemiş olması hâlinde kararın ve davalı ...'nin temyiz dilekçesinin temyiz eden davacının mirasçılarına tebliğ edilerek temyiz süresinin beklenmesi,

3.Davacı vekili tarafından verilen temyiz dilekçesine mirasçı asıllar tarafından muvafakat edilmesi veya süresi içinde kararın temyiz edilmesi hâlinde, gerekli usulî işlemler tamamlanarak temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren İlk Derece Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

08.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4301, Karar No: 2015/23657, Tarih: 06.07.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/4301 E.  ,  2015/23657 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2013/217624

MAHKEMESİ : Turgutlu 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13/03/2013

NUMARASI : 2009/484 (E) ve 2013/149 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın, müşteki tarafından haraç vermesi amacıyla tehdit edilip, silahla yaralanması esnasında, müştekiyi basit bir müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralaması biçimindeki eylemi yönünden TCK'nin 25. maddesindeki meşru müdafaa koşullarının oluşması nedeniyle sanığın CMK'nin 223/2-d maddesi gereğince beraati yerine yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 06.07.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21771, Karar No: 2016/534, Tarih: 19.01.2016

**15. Ceza Dairesi         2013/21771 E.  ,  2016/534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince beraat

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanıkların beraatına ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanıkların, ...'da bulunan balık çiftliklerindeki işlerinde kullanmak üzere katılanın yetkilisi olduğu ... Su Ürünleri San. ve Tic. Ltd. Şti'den kiraladıkları teknenin batmış olduğunu iddia ederek tekneyi katılana iade etmedikleri iddiasıyla yapılan yargılama sonucunda; katılanın şikayetinde, sanıklara ticari kullanım için teslim ettiği teknenin sanıklar tarafından battığından bahisle iade edilmediğini, zararını da gidermediklerini beyan etmesi, tanık anlatımlarının da teknenin sanıklar tarafından balık çiftliklerinde kullanılmak üzere teslim alındığına ilişkin katılan beyanlarını doğrulaması ve söz konusu teknenin katılana iade edilmediği gibi nerede olduğunun da tespit edilememesi karşısında, sanıkların üzerine atılı hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediklerinin sabit olmasına rağmen, eylemin hukuki ihtilaf niteliğinde olduğu gerekçe gösterilerek yazılı şekilde beraatlarına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükümlerin bu nedenle 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19/01/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10955, Karar No: 2018/7285, Tarih: 12.11.2018

**20. Hukuk Dairesi         2016/10955 E.  ,  2018/7285 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 2004 yılında yapıldığı anlaşılan orman tahdidine ilişkin, işe başlama, çalışma, işi bitirme ve sonuçlarının askı ilân tutanakları ile taşınmazın bulunduğu yeri orman tahdit sınır noktalarıyla birlikte gösterir onaylı orman tahdit harita örneğinin (renkli-fotokopi) ve ilk kadastro/tapulama paftasının Orman Yönetimi ve kadastro müdürlüklerinden getirtilerek,

2) Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yöreye ait en eski tarihli memleket haritası ve hava fotoğrafı ile 1980-1990 yıllarına ait memleket haritası ve memleket haritasının dayanağı hava fotoğrafı dosyaya getirtildikten sonra; dava dosyasının, mahkemece yapılan keşifte yer alan fen ve orman bilirkişisine verilerek orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritasının ölçeğini kadastro paftası ölçeğine, kadastro paftası ölçeğinin de memleket haritası ve hava fotoğrafı ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunun çevre parsellerle birlikte memleket haritaları ve hava fotoğrafları üzerinde gösterilmesi, hava fotoğraflarının stereoskop vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak, taşınmaz üzerindeki bitki örtüsünü oluşturan unsurların tek tek sayı olarak tarif edildiği, ağaçların cinsi, ortalama yaşı, kapalılık oranı, hâkim ağaç türü ve kulanım şeklinin detaylı olarak açıklandığı ek rapor alınarak, dosya içine konulması,

3) Davalı Orman Yönetimi tarafından dava konusu taşınmazlara ilişkin tapu iptal ve tescil davası açılıp açılmadığı mahkeme kayıtlarından incelenmek ve diğer hukuk mahkemelerinden ve davalı Orman Yönetiminden de sorulmak suretiyle tesbit edilerek, dava açılmış ise ilgili dava dosyasının bu dosyaya konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 12/11/2018 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/17680, Karar No: 2006/16790, Tarih: 26.12.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/17680 E.  ,  2006/16790 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Hatay İş Mahkemesi

TARİHİ : 11/09/2006

Davacı, 1.1.1994-1.1.2002 tarihleri arasında tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün  davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının 1.1.1994-1.1.2002 tarihleri arasında tarım Bağ Kur sigortalısı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece  davacının 01.07.1994-1.1.2002 tarihinden itibaren tarım Bağ-Kur sigortalısı    olduğunun tespitine karar verilmiştir.