muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/18048, Karar No: 2020/6462, Tarih: 20.10.2020

**14. Hukuk Dairesi         2016/18048 E.  ,  2020/6462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 30/11/2015 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; karar verilmesine yer olmadığına dair verilen 02/06/2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine temsilcisi tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir.

Davacı vekili, zorunlu geçit ihtiyacı içinde olduğunu belirterek, müvekkiline ait 254 ada 2, 3 ve 4 parsel sayılı taşınmazların genel yola bağlanması için, davalılara ait 254 ada 8 ve 9 parsel sayılı taşınmazlar üzerinden geçit hakkı kurulmasını istemiştir. Yargılama sırasında 3 ve 4 numaralı parsel malikleri geçit hakkı talebinden vazgeçmişlerdir.

Davalılar davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davacılar ... ve ... yönünden davacılar vekilinin vazgeçme beyanı gözetilerek karar verilmesine yer olmadığına, teknik bilirkişiler ... ve ...'ın 22/03/2016 düzenleme tarihli raporunda 1 nolu alternatif olarak gösterilen yerden 254 ada 8 parsel ve 9 parsel sayılı taşınmazlar aleyhine toplam A+B+C=262,15 m2 kısım üzerinden 254, ada 2 parsel lehine geçit hakkı tesisine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı Hazine temsilcisi temyiz etmiştir.

Bu tür davalar ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi nedeniyle zorunlu olarak açılmaktadır. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “Mutlak geçit ihtiyacı” veya “Geçit yoksunluğu”, ikincisine de “Nispi geçit ihtiyacı” ya da “Geçit yetersizliği” denilmektedir.

Geçit hakkı verilmesine ilişkin davalarda, bu hak taşınmaz leh ve aleyhine kurulacağından leh ve aleyhine geçit istenen taşınmaz maliklerinin tamamının davada yer alması zorunludur. Ancak, yararına geçit istenen taşınmaz paylı mülkiyete konu ise dava paydaşlardan biri veya birkaçı tarafından açılabilir.

Geçit hakkı verilmesine ilişkin davalarda, bu hak taşınmaz leh ve aleyhine kurulacağından leh ve aleyhine geçit istenen taşınmaz maliklerinin tamamının davada yer alması zorunludur. Ancak, yararına geçit istenen taşınmaz paylı mülkiyete konu ise dava paydaşlardan biri veya birkaçı tarafından açılabilir.

Geçit tesisi davalarında başlangıçta davacı tarafından öngörülemediğinden dava dilekçesinde talep edilen yer dışındaki güzergahlardan da geçit kurulması gerekebilir. Bu güzergah üzerindeki taşınmazların maliklerine dava dilekçesi ile husumet yöneltilmemiş olması kabul edilebilir bir yanılgıya dayandığından 6100 sayılı HMK’nun 124. maddesi gereğince dürüstlük kuralına aykırı olmayan bu taraf değişikliği talebi kabul edilerek davacının bu kişilerin harçsız olarak davaya katılmalarını sağlamasına imkan verilmelidir. TMK'nın 747/2. maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit gereksiniminin nedeni, taşınmazın niteliği ile bu gereksinimin nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır. Uygun güzergâh saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazların kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi olanaklı değil ise bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Hemen belirtmek gerekir ki, bedelin belirlenmesinden sonra hüküm tarihine kadar taşınmazın değerinde önemli derecede değişim yaratabilecek uzunca bir süre geçmiş veya bedel tespitinden sonra yörede taşınmazın değerini artıracak değişiklikler meydana gelmiş olabilir. Bu gibi durumlarda mülkiyet hakkı kısıtlanan taşınmaz malikinin mağduriyetine neden olmamak ve diğer tarafın hakkın kötüye kullanılması sonucunu doğuracak olası davranışlarını önlemek için hüküm tarihine yakın yeni bir değer tespiti yapılmalıdır.

Geçit davalarında uygulanan kesintisizlik ilkesi gereğince davacıya ulaşım sağlayacak geçitin herhangi bir engelle karşılaşmadan genel kadastro yoluna ulaşması gerekir.

Ayrıca kurulan geçit hakkının Türk Medeni Kanununun 748/3 ve 1012. maddesi ile yeni Tapu Sicil Tüzüğünün "İrtifak hakları ve taşınmaz yükünün tescili" başlıklı 30. maddesi gereğince kütük sayfasında ayrılan özel sütununa tesciline karar verilmelidir.

Geçit davalarında uygulanan kesintisizlik ilkesi gereğince davacıya ulaşım sağlayacak geçitin herhangi bir engelle karşılaşmadan genel kadastro yoluna ulaşması gerekir.

Ayrıca kurulan geçit hakkının Türk Medeni Kanununun 748/3 ve 1012. maddesi ile yeni Tapu Sicil Tüzüğünün "İrtifak hakları ve taşınmaz yükünün tescili" başlıklı 30. maddesi gereğince kütük sayfasında ayrılan özel sütununa tesciline karar verilmelidir.

Yapılan açıklamalar doğrultusunda somut olaya gelince; geçit irtifakı tesis edilen taşınmazlarda hazinenin payı bulunmadığından davanın, Hazine yönünden pasif husumet yokluğu nedeniyle reddi gerekirken Hazine aleyhine hüküm kurulması doğru görülmemiştir. Kabule göre de; geçit irtifakı tesis edilen güzergahta kanal bulunduğundan kanalın kullanıcısı olan kurumun tespiti ile husumet yöneltilmesi, kesintisizlik ilkesi gözetilerek kanal üzerinde geçit kurulması için gerekli teknik koşulların araştırılması gerekirken eksik inceleme sonucu kanal üzerinde geçit irtifakı tesisi doğru görülmeyip bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı Hazine temsilcisinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA,

20/10/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/19054, Karar No: 2010/21041, Tarih: 16.12.2010

**3. Ceza Dairesi         2009/19054 E.  ,  2010/21041 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : İdari para cezasına dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Müdahil orman temsilcisinin vasfa yönelik itirazı temyize tabi olmakla, Midyat Ağır Ceza Mahkemesinin 03.10.2007 tarihli red kararının kaldırılarak yapılan incelemede;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; Ancak;

Dava konusu yerde amenajman planı memleket haritası hava fotografı celbedilerek zabıt mümzisinin yer göstermesi ile uzman orman mühendisi Fen bilirkişisi marifetiyle keşif yapılıp toprağın fiziki durumununda incelenerek sonucuna göre suç yerinin orman sayılan yerlerden olup olmadığı tereddüde yer vermeyecek şekilde tesbit edilip sonucuna göre sanığın hukuki durumun tayini gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, O yer Cumhuriyet Savcısı, müdahil temsilcisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 16.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10886, Karar No: 2012/8300, Tarih: 18.05.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/10886 E.  ,  2012/8300 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Yozgat 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 17/12/2009 tarih ve 2009/553-2009/960 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 18/05/2012 günü hazır bulunan davacı vekili Av. .... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Almanya Berlin Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından verilen 14.08.2007 tarihli, 31 O 350/05 numaralı kararın kesinleştiğini ileri sürerek, tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, davacı ile benzer durumda olan kişiler tarafından Türkiye’de açılan davalarda, bu kişilerin şirket ortağı oldukları gerekçesiyle TTK’nın 405/2. maddesine dayalı olarak alacak davalarının reddedildiği, ancak davacıların tenfizini istedikleri yabancı mahkeme kararı ile alacağın hüküm altına alındığı, bu durumun mahkeme kararları arasında çelişki meydana getireceği ve şirket ortakları arasında eşitsizliğe neden olacağı bunun da kamu düzenine aykırı olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkin olup, mahkemece, tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının kamu düzenine ilişkin TTK’nın 329 ve 405/2. maddelerine ve anayasanın eşitlik ilkesine aykırı olduğu gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm tesis edilmiştir.

Gerçekten de, yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 5718 SK.’nun 54/c maddesi uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir.

Kanunda kamu düzeni kavramının zamana ve yere göre değişebilen niteliği gereği bir tanımlama yapılmaktan kaçınılmış ve konunun hakimin takdirine bırakılması tercih edilmiş, ancak kamu düzenine aykırılığın “açıkça” olmasının aranmasıyla bu konuda takdir hakkı bulunan hakime bir sınırlama getirilmek istenmiştir. Bu düzenleme, Türk tenfiz hukukunda, kamu düzeni kavramının izin verdiği ölçüde, yabancı mahkeme kararlarının tanınması ve tenfizi lehine bir eğilimin bulunduğunu göstermektedir. Doktrinde de bu konuda hakime

yardımcı olması bakımından bazı kriterler verilmiştir. Buna göre örneğin Türk tenfiz hakimi “kural olarak” yabancı mahkeme kararının doğruluğunu inceleyemez (revision au fond yasağı). Zira aksinin kabulü, aynı davanın Türk mahkemesinde tekrar görülmesi ve yeni bir Türk mahkemesi kararının ortaya çıkması sonucunu doğurur. Ancak örneğin Türk hukukunun vazgeçilmez kabul ettiği temel prensiplerini ihlal eden veya milletlerarası alanda geçerli olan ortak ilkelere aykırı bulunan yabancı mahkeme kararları tenfiz edilemez. Tenfiz hakimi takdir hakkını kullanırken, her somut olayın kendine mahsus özelliklerini de dikkate almalıdır.

O halde dava konusu uyuşmazlık yönünden de somut olayın özelliklerine göre bir inceleme ve değerlendirme yapılmalıdır.

Burada ilk olarak yabancı mahkemece davalının savunma hakkının ihlal edilip edilmediğinin incelenmesi gereklidir. Somut olayda yabancı mahkemece, dava dilekçesi ve ekleri davalıya 1965 tarihli Hukukî ve Ticarî Konularda Adlî ve Gayrı Adlî Belgelerin Yabancı Memleketlerde Tebliğine Dair Lahey Sözleşmesi’ne uygun olarak tebliğ edilmiş, davalının davaya karşı savunma yapmak isteğini göstermemesi nedeniyle, Alman Usul Yasası’nın 331/3. ve 276. maddeleri uyarınca, davacının talebi üzerine, sözlü yargılama yapılmaksızın “gıyabi karar” verilmiştir. Buraya kadar olan gelişmelerin Türk kamu düzenine aykırı veya davalının savunma hakkını kısıtlar nitelikte olmadığı, benzer olaylarda Yargıtay dairelerince verilen kararlarla da benimsenmiştir (Yargıtay 13. HD. 01.10.1992 gün ve 5764 E.-7352 K., Yargıtay 11. HD. 06.07.2010 gün ve 2008/12797 E.- 2010/7992 K.). Zira “kural olarak” her mahkeme kendi usul hükümlerini uygular ve yabancı mahkemenin uyguladığı usulün Türk usul hukukundan farklı olması, Türk kamu düzeninin müdahalesi için tek başına yeterli sebep oluşturmaz. Aynı ilkeler yabancı mahkemece uygulanan ispat hukuku açısından da geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta incelenmesi gereken diğer bir konu da, benzer olaylarda Türkiye’de açılan davaların, TTK.’nun 329/1. ve 405/2. maddelerinde düzenlenen, anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyecekleri ve pay sahiplerinin sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyecekleri ilkeleri gereği reddedilmesine rağmen, aynı şartlardaki ortaklarca yabancı mahkemelerde açılan davaların kabul edilmesinin ve alınan farklı yöndeki bu yabancı mahkeme kararlarının Türkiye’de tenfizinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağıdır. Nitekim mahkemece bu durum, T.C. Anayasası’nın kanun önünde eşitlik ilkesine ve kamu düzenine aykırı kabul edilmiştir.

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HUMK.’nun 445/10. maddesi uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır.

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HUMK.’nun 445/10. maddesi uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır.

Somut uyuşmazlık yönünden asıl incelenmesi gereken husus, tarafları, konusu veya sebebi “farklı” olan bir yabancı mahkeme kararının, Türk mahkemelerinden alınan kararlar ile bağdaşmaması halinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağı noktasıdır. Burada ilk olarak tanıma ve tenfiz hukukundaki kamu düzenine aykırılık kavramının, iç hukuktaki emredici kurallara aykırılık kavramından daha dar ve sınırlı bir anlama sahip olduğu gözden uzak tutulmamalıdır. Dolayısıyla kamu düzeni gerekçesiyle yabancı mahkeme kararının tenfizine istisnaen müdahale edilmelidir. Ayrıca somut uyuşmazlıkta yukarıda açıklanan revision au fond yasağından ayrılmayı gerektirecek bir özellik de bulunmamaktadır. Yine aynı davanın Türk mahkemelerinde görülmesi halinde farklı sonuca varılacak olması, “tek başına” tanıma ve tenfiz engeli oluşturmayacaktır. Zira, esasa uygulanacak yabancı hukuk gibi yabancı mahkeme kararlarının da Türk mahkemelerinden verilecek kararlarla aynı olması beklenemez.

Bu noktada belki Türk tarafların Türk hukukunun emredici hükümlerinden kaçmak amacıyla yabancı mahkemeden bir karar elde etmeye ve bu kararı Türkiye’de tenfiz ettirmeye çalışmalarının adalet duygusunu sarsacağı, bir başka emredici kural olan kanuna karşı hile yasağına ve bu sebeple de Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı düşünülebilir (Prof. Dr. Ergin Nomer Prof. Dr. Cemal Şanlı, Devletler Hususi Hukuku, İstanbul 2009, 17. Bası, sayfa: 491, dipnot: 270). Ancak öncelikle böyle bir durumun varlığı davalı tarafça ispat edilebilmiş değildir. Kaldı ki somut olayın dikkat edilmesi gereken başka bir özelliği daha vardır. O da Türk hukukunda kabul edilen anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyeceklerine dair ilkenin, Avrupa’da hakim olduğu gibi Alman hukukunda da kural olarak benimsenmiş bulunmasıdır. Somut uyuşmazlıkta yabancı mahkemece davalının savunma haklarının ihlal edilmediği yukarıda açıklanmıştır. Dolayısıyla davalı şirket, benzer ilkelerin egemen olduğu bir hukuk düzeninde, kendisine tanınan savunma olanaklarından yararlanmayarak, tenfizini istemediği kararın verilmesine ve kesinleşmesine kendisi neden olmuştur. Davalının bu şekilde yasal haklarını kullanmayıp, örneğin Türk mahkemelerinden verilmiş aynı nitelikteki bir kararı temyiz etmemek suretiyle Türkiye’de de kesinleşmesine neden olabilmesi mümkündür. Böyle bir durumda da kararın kamu düzenine aykırı olduğu ve infaz edilmemesi gerektiği ileri sürülemeyecektir.

O halde mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda yabancı mahkeme hükmünün tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturmayacağı kabul edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın, davacı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 18/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7071, Karar No: 2016/133, Tarih: 15.01.2016

**23. Hukuk Dairesi         2014/7071 E.  ,  2016/133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili şirket ile davalı arasında imzalanan 19.01.2006 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinde, müvekkili yükleniciye düşen dairelerin tapu ferağlarının inşaatın geldiği seviyeye göre kademeli olarak yapılacağının kararlaştırıldığını, bu kapsamda işin geldiği seviye itibariyle müvekkilinin ... Köyü 46923 ada 1 parsel sayılı taşınmaz üzerinde inşaa edilen binadan 1, 2, 3, 5, 7 ve 9 no'lu dairelerin tapularını devralmaya hak kazandığını, davalıya dairelerin tapularının devredilmesi ya da kat irtifakından sonra kullanılmak üzere satış için vekalet verilmesi hususlarında ihtar gönderildiğini, davalı tarafından gönderilen 07.04.2011 tarihli ihtarname de müvekkilinin 5 dairenin tapusuna hak kazandığının bildirildiğini ancak, buna rağmen davalının tapu devrini yapmaya yanaşmadığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla ... Köyü 46923 ada 1 parsel sayılı taşınmaz üzerinde inşaa edilen binadan 1, 2, 3, 5 ve 7 no'lu dairelerin müvekkili adına tescilini, bunun mümkün olmaması halinde, taşınmazda bu bağımsız bölümlere isabet eden 4260/11184 oranındaki arsa payının müvekkili adına tescilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacıya gönderilen 07.04.2011 tarihli ihtarname ile inşaatın geldiği seviyeye göre 5 dairenin tapusunun devredilebileceğinin bildirildiğini, ancak kat irtifakı kurulmadığından tapu devrinin yapılamadığını, kat irtifakının kurulması işinin de sözleşmeye göre davacı yüklenicinin yükümlülüğünde olan bir iş olduğunu, davalının bu yükümlülüğünü yerine getirmediğini, davacı tarafından açılan bir başka davada dairelerden biri üzerine tedbir konulmuş olması nedeniyle kat irtifakının müvekkili tarafından da kurulamadığını, hukuki bir engel olmadığı takdirde 5 dairenin tapusunu devre hazır olduklarını, dava açılmasına müvekkilince sebebiyet verilmediğinden yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılması gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacı yüklenici tarafından işbu dava devam ederken taşınmazda kat irtifakının kurulması istemiyle açılan ve eldeki dava ile önce birleştirilip sonradan tefrik olunan mahkemenin 24.09.2013 tarih ve 303 E., 2013/247 K. sayılı ilamında, davalı arsa sahibinin kat irtifakının kurulması için davacı yükleniciye verdiği yetkiyi, sözleşmenin feshedileceğini bildirerek geri aldığının ve böylelikle davacının kat irtifakı kurmasını engellediğinin belirlendiği, eldeki davanın yargılaması sırasında taraflar arasında yapılan görüşmeler sonucunda kat irtifakının kurulduğu ve davalı arsa sahibi tarafından verilen yetki ve izne binaen 5 adet bağımsız bölümün 19.11.2013 tarihinde satış suretiyle davacı adına tescil edildiği, bu nedenle davanın konusuz kaldığı, davanın açıldığı tarih itibariyle, kat irtifakının kurulmamasına ve buna bağlı olarak dava konusu bağımsız bölümlerin davacı adına tescil edilmemesine davalı arsa sahibinin neden olduğu, her ne kadar kat irtikanın kurulması sözleşme uyarınca yükleniciye ait bir yükümlülük ise de, davalı arsa sahibinin bu hususta verdiği yetkiyi geri aldığı, davacının dava açmakta haklı bulunduğu gerekçesiyle, konusuz kalan davanın esası hakkında bir karar verilmesine yer olmadığına, yargılama harç ve giderleri ile vekalet ücretinin davalıdan tahsil ile davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, taraflar arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine dayalı tapu iptal ve tescil istemine ilişkindir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, taraflar arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine dayalı tapu iptal ve tescil istemine ilişkindir.

Mahkemece, ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nin ( ... Asliye Hukuk Mahkemesi) 24.09.2013 tarih ve 2013/303 E., 2013/247 K. sayılı ilamı da göz önünde bulundurularak, kat irtifakının kurulamamış olması nedeniyle dava konusu bağımsız bölümlerin davacı yüklenici adına tescilinin yapılamadığı, davalı arsa sahibinin, yükleniciyi daha önce verdiği yetkiden azletmiş olması nedeniyle kat irtifakının kurulamadığı, bu itibarla dava açılmasına davalı arsa sahibinin sebep olduğu gerekçesiyle, yargılama giderleri ve vekalet ücretinden davalı arsa sahibinin sorumlu tutulmasına karar verilmiş ise de, anılan mahkeme kararı, Dairemizin 06.11.2014 tarih ve 8886 E., 2025 K. sayılı ilamı ile, taraflar arasında akdedilen 19.01.2006 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin 6. maddesinde taşınmazın teslim tarihinin oturma izin belgesi alınan tarih olduğu, 13. madde de ise arsa sahibi adına kat irtifakının kurulacağı ve bundan sonra yükleniciye isabet eden taşınmazların tapu devirlerinin yapılacağının belirtildiği, kat irtifakı tapuda 18.02.2013 tarihinde kurulmuş, yapı kullanma izin belgesi ise 12.06.2014 tarihinde alınmış olup, bu tarihlerin dava tarihinden daha sonra olduğu, bu durumda, davalı arsa sahibinin dava açılmasına sebebiyet vermediği gözetilerek, yargılama gideri ve vekalet ücretinden sorumlu tutulmaması gerektiği belirtilerek, yargılama giderleri ve vekalet ücreti yönünden düzeltilerek onanmış, karar düzeltme istemi ise Dairemizin 18.12.2015 tarih ve 853 E., 8260 K. sayılı ilamıyla reddedilmiştir.

Dairemiz düzeltilerek onama ilamında belirtilen hususlar eldeki dava bakımında da geçerli olup, bu durumda, aleyhinde dava açılmasına sebebiyet vermediği anlaşılan davalı arsa sahibinin, yargılama giderlerinden ve vekalet ücretinden sorumlu tutulmaması gerekirken, aksi düşüncelerle yazılı şekilde bu masrafların davalıdan tahsiline karar verilmesi doğru olmamış ise de, sonucu itibariyle doğru olan kararın HUMK'nın 438/son maddesi gereğince gerekçesi değiştirilerek ve bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediği için hükmün HUMK'nın 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanması gerekmiştir.