muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/4184, Karar No: 2016/15417, Tarih: 28.06.2016

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanan deliller,tanık beyanları,bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamının değerlendirilmesinde; davacının davalı işyerinde 13/02/2007-23/05/2009 tarihleri arasında 2 yıl 2 ay 11 gün çalıştığı, davacının sigorta primlerinin gerçek ücret üzerinden ödenmesini ve haklarının ödenmesini talep etmesi üzerine istifaya zorlandığını, davalı taraf ise davacının restorant açmak için istifa ederek işten ayrıldığını belirttiği, davalı tarafından sunulan 12/05/2009 tarihli davacıya ait dilekçede davacının maaşlarının düzensiz yatırılmasından dolayı kendi isteği ile işten ayrılmak istediğini belirttiği, dinlenen tanık beyanları emsal ücret araştırması ve dosya kapsamına göre davacının ücret ve sefer primi ile çalıştığı, aylık net kazancının 1.525 TL olduğu, SGK ya gerçek ücret üzerinden bildirimin yapılmadığı, asgari ücret üzerinden bildirim yapıldığı, bu nedenle davacının iş akdini feshetmekte haklı olduğu, istifa dilekçesinin de bu anlamda iş akdinin feshi beyanı niteliğinde olduğu, bu nedenle davacının kıdem tazminatına hak kazandığı, sunulan ibranamenin matbu olarak hazırlandığı ve kıdem tazminatı ile ilgili herhangi bir ödeme içermediği, bu nedenle geçerli olmadığı kabul edilerek, davacının hizmet süresi ile aylık ücreti göz önüne alındığında davacının kıdem tazminatı talebinin kabulüne,davacı yıllık izin alacağı talebinin, sunulan yıllık izin defterine göre davacının 14 gün yıllık izin kullandığı ve ibranamede davacıya yıllık izin ücreti olarak 262,32 TL ödeme yapıldığı göz önüne alınarak ve bu bedelin mahsubundan sonra davacının bakiye 14 günlük yıllık izin alacağının kabulüne,davacının fazla çalışma ücreti talebinin ise fazla çalışma yaptığını iddia eden davacının tanık beyanları ile fazla çalışma alacağını kanıtlayamadığı,davacı tanığı ... 2009 ve 2010 yılında davalı şirkette çalıştığını, davacı ile 2 ay kadar birlikte çalıştıklarını, davacı tanığı ... davalıya karşı açtığı davanın devam ettiğini bildirdiği, bu tanığın davası olması nedeniyle beyanlarına itibar edilemeyeceği, diğer tanığın ise davacı ile sadece 2 ay birlikte çalıştıklarını bildirdiği bu nedenle diğer dönemler için beyanlarına itibar edilemeyeceği, kaldı ki davacının yurtiçi tır şoförü olarak çalıştığı,sefer başına prim uygulamasının bulunduğu, tanıkların davacının işi niteliği fazla çalışma ile ilgili görgüye dayalı bilgi sahibi olmadıkları, Karayolları Trafik Kanunu ve yönetmeliğinin günlük yasal araç kullanma ve dinlenme sürelerine ilişkin sınırlamaları karşısında davacının fazla çalışma varlığını kanıtlayamadığı sonuç ve kanaatine varılarak davacının fazla çalışma ücreti talebinin reddine karar verilerek hüküm kurulmuştur.

D) Temyiz:

Kararı davacı ve davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin tüm,davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

D) Temyiz:

Kararı davacı ve davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin tüm,davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı işçi tır şoförü olup, işçilik alacaklarına hak kazanma ve hesap yönlerinden taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Tır şoförleri yurt içinde veya yurt dışına sefer yapmak olmak üzere iki şekilde çalışabilirler. Ülke içinde taşımacılık işinde çalışan tır şoförlerinin ücretleri taraflar arasında temel ücret olarak kararlaştırılabileceği gibi, sabit ücrete ilave olarak sefer sayısına ya da katedilen kilometre başına ödenen prim şeklinde gerçekleşebilmektedir.

Uluslararası alanda çalışan tır şoförlerinin ücretleri genelde asgari ücret ve sefere bağlı prim esasına göre belirlenmektedir. Bazı işveren uygulamalarında ise garanti ücret olarak adlandırılan asgari ücret ödenmeyip, sadece sefere bağlı prim ödemesi yapılmaktadır. Bu ihtimalde de tır şoförünün ücreti salt sefer primlerinden oluşur (Yargıtay 9.H.D. 21.05.2013 gün, 2011/ 10769 E, 2013/ 15255 K.).

Sefer primi, uygulamada harcırah olarak adlandırılmakta ve gidilen ülkeye göre değişkenlik gösterebilmektedir. Sözü edilen sefer primi, yol geçiş ücretleri ve diğer masraflar için verilen, Türkiye’ye dönüşte belge karşılığı kapatılan avanstan farklı olup, tamamen işçiye ödenen ücret niteliğindedir. Yerleşik Yargıtay kararlarında da uluslararası alanda faaliyet gösteren tır şoförlerinin yasal asgari ücretle çalışmayacağı kabul edilmektedir (Yargıtay 9.H.D. 02.05.2013 gün, 2011/ 10981 E, 2013/ 13086 K. ; Yargıtay 9.H.D. 06.06.2013 gün, 2011/ 17648 E, 2013/ 17351 K. ; Yargıtay 22. H.D. 17.04.2013 gün, 2012/ 22153 E, 2013/8106 K.) .

Uluslararası taşımacılık işinde çalışan tır şoförünün aylık ücretinin tartışmalı olması durumunda, tarafların ikame ettikleri delillerle kesin bir sonuca ulaşılamaması halinde ilgili işçi ve işveren meslek kuruluşları ile gerektiğinde sendikalardan ücret araştırması yapılmalıdır. İşçinin çalıştığı süre içinde taşıma işini gerçekleştirdiği ülkeler belirtilerek sefer başına ne kadar ücret alabileceği belirlenmeli ve dosya kapsamındaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak sonuca gidilmelidir (Yargıtay 9.H.D. 02.05.2013 gün, 2011/10981 E, 2013/ 13086 K.).

Sefer primi hesabı yönünden işçinin aylık veya yıllık sefer sayılarının tartışmalı olması ve bu konunun diğer delillerle kesin olarak kanıtlanamaması durumunda işçinin yurda giriş ve çıkış kayıtları emniyet birimlerinden getirtilmeli ve buna göre değerlendirme yapılmalıdır (Yargıtay 9.H.D. 20.05.2013 gün, 2011/ 14649 E, 2013/ 15167 K.).

Sefer primi hesabı yönünden işçinin aylık veya yıllık sefer sayılarının tartışmalı olması ve bu konunun diğer delillerle kesin olarak kanıtlanamaması durumunda işçinin yurda giriş ve çıkış kayıtları emniyet birimlerinden getirtilmeli ve buna göre değerlendirme yapılmalıdır (Yargıtay 9.H.D. 20.05.2013 gün, 2011/ 14649 E, 2013/ 15167 K.).

Sefer primlerinin eksik ödendiği veya işverence kesinti yapıldığının soyut şekilde iddia edilmesi halinde, işçiden eksik ödeme yapılan dönemlerin ve kesinti yapılan tarihlerin açıklanması istenmeli ve talep somutlaştırılmalıdır (Yargıtay 7.H.D. 11.04.2013 gün, 2013/ 2500 E, 2013/ 6317 K.). Daha sonra işverenin ödeme belgeleri değerlendirilerek eksik ödeme ya da kesinti olup olmadığı belirlenmelidir.

Yurt dışı sefer primi, ücretin eki olmayıp ücret niteliğinde olmakla tazminata esas ücrette doğrudan dikkate alınır. Ücretin asgari (garanti) ücret ve sefer primi toplamından oluşması durumunda, işçinin ayda kaç sefer yaptığı belirlenerek aylık sefer primi ile asgari ücretin toplamı üzerinden tazminata esas ücret tespit olunur. Yurt dışına çıkış periyodunun değişkenlik göstermesi ve gidilen ülkeye göre sefer priminin değişmesi halinde, işçinin bir yılda yapmış olduğu seferlere göre aldığı prim tutarları toplamının bir güne bölünmesi suretiyle günlük tazminata esas ücret belirlenir (Yargıtay 9.H.D. 03.05.2013 gün, 2011/ 8904 E, 2013/ 13358 K.).

Yurt dışında çalışan ve asgari ücret ile gidilen ülkeye göre sefer primi alan tır şoförü işçinin yıllık izin hakkını kullandığı dönemde kendisine ödenmesi gereken ücret asgari ücretle sınırlı değildir. Yıllık izin hakkı Anayasal temeli olan dinlenme hakkı olmakla çalışılmayan dönemde de işçi ücretini tam olarak almalıdır. Bu anlamda yıllık izinde geçen sürede işçiye salt asgari ücretin ödenmesi halinde işçinin dinlenme hakkını kullanabileceğinden söz edilemez. Sefer primi ortalamalarına göre işçinin izinde geçen süreye ait ücret hakları sağlanmalıdır. İş sözleşmesinin feshinde işçinin kullanmadığı yıllık izin sürelerine ait ücretleri de sefer primi eklenmiş ücret üzerinden hesaplanarak ödenmelidir (Yargıtay 7.H.D. 28.03.2013 gün, 2013/ 1623 E, 2013/ 4798 K.).

Yurt içi tır şoförleri bakımından fazla çalışmalar her türlü delille ispatlanabilir ise de takometre kayıtları bulunması halinde inceleme bu kayıtlar üzerinden yapılmalıdır (Yargıtay 9.H.D. 30.01.2013 gün, 2010/ 39450 E, 2013/ 3675 K.). Yurt içinde çalışan tır şoförünün hafta tatili ile bayram ve genel tatillerde çalıştığını her türlü yazılı delil veya tanıklarla kanıtlaması mümkündür. Ancak ulusal trafik kurallarına göre günde belli bir saat araç kullanma zorunluluğu sebebiyle fazla çalışma yapıldığının inandırıcı delillerle ispatı gerekir (Yargıtay 22.H.D. 24.06.2013 gün, 2012/ 25400 E, 2013/ 15235 K.). Takometre kayıtlarının sunulması halinde konunun uzmanı bilirkişi marifetiyle inceleme yapılarak kayıtlara üstünlük tanınmalıdır (Yargıtay 9.H.D. 13.06.2013 gün, 2011/ 17536 E, 2013/ 18349 K. ; Yargıtay 22. H.D. 21.05.2013 gün, 2013/ 10623 E, 2013/ 11943 K.).

Yargıtay’ın kararlılık kazanmış olan uygulamasına göre yurt dışına sefer yapan tır şoförlerinin salt tanık deliline dayanarak fazla çalışma ücreti talep etmeleri mümkün değildir. Tanıkların anlatımları kendi çalışma saatleri ile ilgili olup, dava açan tır şoförü ile aynı seferde görev yapmamaları sebebiyle günlük çalışma saatlerini tam olarak bilmeleri imkânsızdır (Yargıtay 22. H.D. 02.05.2013 gün, 2012/ 20294 E, 2013/ 9333 K.). Öte yandan uluslararası tır şoförleri mesailerini kendileri belirledikleri gibi günlük tır kullanımıyla ilgili sıkı trafik mevzuatına uymak zorundadırlar (Yargıtay 9.H.D. 25.03.2013 gün, 2013/ 1808 E, 2013/ 9914 K. ; Yargıtay 9.H.D. 23.01.2013 gün, 2010/ 39429 E, 2013/ 2594 K.).

Avrupa ülkelerinde hafta tatili günlerinde tır trafiği yasak olduğu için Avrupa ülkelerine sefer yapan tır şoförleri için salt tanık beyanları ile hafta tatili çalışmalarının ispatı mümkün değildir (Yargıtay 9.H.D. 2011/ 16868 E, 2013/ 17242 K.; Yargıtay 9.H.D. 03.05.2013 gün, 2011/ 7424 E, 2013/ 13347 K.).

Yurt dışına sefer yapan tır şoförlerinin fazla çalışma yaptıklarını ve hafta tatillerinde çalıştıklarını yazılı delille ispatlamaları gerekir.

Tır şoförünün yurt dışında olduğu sırada bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığının yazılı delil veya tanık beyanları ile ispatı mümkündür. Tanık beyanları ile kanıtlanan bu tür çalışmalarda pasaport ve benzeri yurda giriş çıkış kayıtları üzerinden inceleme yapılmalı ve işçinin yurt dışında olduğu süreye rastlayan bayram ve genel tatil günleri için hesaplamaya gidilmelidir (Yargıtay 9.H.D. 11.04.2013 gün, 2011/ 5273 E, 2013/ 11883 K.; Yargıtay 9.H.D. 24.01.2013 gün, 2010/ 39272 E, 2013/ 2778 K.)

Somut uyuşmazlıkta davacının yurtiçi tır şoförü olarak çalıştığı sabit olup yukarıda belirtilen Yargıtay ilke kararı doğrultusunda yurt içi tır şoförleri bakımından fazla çalışmalar her türlü delille ispatlanabilir ise de takometre kayıtları bulunması halinde inceleme bu kayıtlar üzerinden yapılmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta davacının yurtiçi tır şoförü olarak çalıştığı sabit olup yukarıda belirtilen Yargıtay ilke kararı doğrultusunda yurt içi tır şoförleri bakımından fazla çalışmalar her türlü delille ispatlanabilir ise de takometre kayıtları bulunması halinde inceleme bu kayıtlar üzerinden yapılmalıdır.

Davacı vekili davalı şirketten takometre kayıtlarının sunulmasını istemesine rağmen bu kayıtlar istenilmeden sonuca gidilmiştir. Mahkemece davalı şirketten takometre kayıtlarının HMK.nun 220. Maddesi kapsamında istenilmesi ve takometre kayıtları sunulduktan sonra bilirkişiden ek rapor alınarak fazla mesai alacağının hüküm altına alınması gerekirken davalı şirketten takometre kayıtlarının ibrazı istenmeden eksik inceleme ile yazılı gerekçe ile fazla mesai alacağı talebinin reddi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 28.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6907, Karar No: 2014/40807, Tarih: 18.12.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/6907 E.  ,  2014/40807 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boğazlıyan 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/03/2013

NUMARASI : 2010/500-2013/128

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalının oğlu ile gayri resmi evli iken eşinden boşanıp oğlu ile evlilik yapmasını temin etmek amacıyla taşınmaz satışına ilişkin belge düzenlediğini ancak satış bedeli ödenmediği gibi, davalının oğlu ile evlenmediğini ileri sürerek, geçersiz olan satış senedinin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacıdan bedelini ödeyerek taşınmazı satın aldığını savunarak , davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davacı ile davalı arasındaki 26.5.2010 tarihli taşınmaz devir sözleşmesinin geçersiz olduğunun tesbitine karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-Davacı, davalının oğlu ile evlenmesini temin etmek maksadıyla taşınmaz devrine ilişkin sözleşme imzaladığını ancak gerçek bir satış sözleşmesi olmadığı gibi, evliliğin de gerçekleşmediğini kaldı ki bu tür sözleşme yapılmasının Borçlar Kanunun hükümlerine göre de imkansız olduğunu ileri sürerek sözleşmenin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Taraflar arasındaki 26.5.2010 tarihli sözleşmenin davacı adına tapuda kayıtlı taşınmaz satımına ilişkin olarak haricen düzenlediği ve satış bedelinin davalı tarafça davacıya ödendiğinin yazılı olduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece, taraflar arasındaki sözleşmenin davacı adına tapuda kayıtlı taşınmaz satımına ilişkin olup resmi biçimde yapılmadığından geçersiz olduğu ve sözleşmenin iptali isteğinin çoğun içinde az da vardır kuralı gereğince geçersizliğinin tesbiti talebini de içerdiği gerekçesi ile yazılı şekilde karar verilmiştir. Ancak sözleşmenin iptali talebi ile geçersizliğinin tesbiti talebi doğuracakları hukuki sonuçları bakımından tamamen birbirinden farklı taleplerdir. Bu nedenle mahkemece, davacının sözleşmenin iptali isteğine ilişkin olarak ileri sürdüğü sebepler üzerinde durularak gerekli inceleme ve araştırma yapılarak sonucuna uygun bir karar verilmelidir. Yanlış değerlendirme ve eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre, davalının temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Açıklanan 1. bent gereğince temyiz olunan kararın davacı yararına bozulmasına, 2. bent gereğince davalının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 24,30 TL harcın taraflara iadesine, 18.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/12319, Karar No: 2021/10395, Tarih: 23.03.2021

**4. Ceza Dairesi         2020/12319 E.  ,  2021/10395 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, kasten yaralama

HÜKÜMLER : Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresine, kararın niteliğine ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Sanığa atılı suçlara ilişkin Yasa maddesinde öngörülen cezaların üst sınırı uyarınca, 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e ve 67/2. maddelerine göre, suçların tabi bulunduğu 8 yıllık olağan dava zamanaşımının gerçekleştiği anlaşıldığından, sanık ... müdafisinin ve katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmekle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak, başkaca yönleri incelenmeksizin hükümlerin BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkında açılan kamu davalarının gerçekleşen asli dava zamanaşımı nedeniyle, 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e ve CMK'nın 223/8. maddeleri gözetilerek DÜŞMESİNE, 23/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13338, Karar No: 2016/68, Tarih: 11.01.2016

**1. Hukuk Dairesi         2014/13338 E.  ,  2016/68 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ VE ECRİMİSİL

Taraflar arasında görülen el atmanın önlenmesi ve ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kısmen kabulüne kısmen reddine ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, 553 parsel sayılı taşınmaza el atmanın önlenmesi ve ecrimisil isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, el atmanın önlenmesi isteğinin reddine, ecrimisil isteğinin kabulü ile 7.140,00.-TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınmasına karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Öncelikle, her ne kadar el atmanın önlenmesi isteğinin reddedilmiş olması doğru değil ise de, temyiz edenin sıfatına göre bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; dava edilen 553 parsel sayılı taşınmazın dava tarihinden önce ifraza tabi tutulduğu, müfrez 1026 parsel sayılı bahçeli ev niteliğindeki taşınmazın tarafların mirasbırakanı ve dava dışı kişiler adına tescil edildiği, 1027 parsel sayılı kanal niteliğindeki taşınmazın da aynı kişiler adına tescil edildiği, 1026 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki 2 katlı binanın 1. katında davalı ile diğer davacıların annesi olan davacı ...'in, 2. katında ise davalı ...'ın oturduğu anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, dava konusu taşınmazlarda taraflar paydaştırlar. Paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki elatmanın önlenilmesini ve/veya ecrimisil istiyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Yine paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belli bulunması durumunda, davacı paydaş tarafından davalı paydaş aleyhine bu taşınmaza ilişkin elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri dava açılması hallerinde yine intifadan men koşulu aranmaz.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 gün ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı ilamı)

25.05.1938 tarih ve 29/10 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ve Yargıtay'ın aynı yoldaki yerleşmiş içtihatları uyarınca ecrimisil davaları beş yıllık zamanaşımına tabi olup bu beş yıllık süre dava tarihinden geriye doğru işlemeye başlar.

Somut olayda; dava konusu taşınmaz taraflar ve dava dışı kişiler arasında paylı mülkiyete tabi olup üzerinde bulunan evin 2. katında davalı ...'ın oturduğu saptandığına göre davacıların ecrimisil isteyebilmeleri için davalının intifadan men edilmesi gerektiği açıktır.

Ancak, davalı tarafın intifadan men edildiği davacılar tarafından kanıtlanmış değildir.

Hâl böyle olunca; ecrimisil isteğinin reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

Davalının temyiz itirazı açıklanan nedenden ötürü yerindedir. Kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 11.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5353, Karar No: 2019/2252, Tarih: 25.03.2019

**21. Hukuk Dairesi         2018/5353 E.  ,  2019/2252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Davacı, murisinin, davalılardan işverene ait iş yerinde geçen çalışmalarının tespitiyle 06/03/2014 tarihinden itibaren ölüm aylığına hak kazandığının tespitine karar verilmesini istemiştir.Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava; davacının eşinin 29/07/2009 – 12/08/2011 tarihleri arasında davalı işyerinde geçen çalışmalarının tespiti ve davacının 06/03/2014 tarihinden itibaren ölüm aylığına hak kazandığının tespiti istemine ilişkindir. Mahkemenin davanın kabulüne ilişkin 19/11/2015 tarihli kararı,Dairemizin 13/10/2016 günlü 2016/5034 Esas,2016/12596 Karar sayılı ilamı ile ‘davacı murisinin Türkiye İş Kurumu aracılığı ile işe alınıp alınmadığını, davacının önceden davalı şirketin sigortalısı olup olmadığını, sigortalı ise geçici görev ile yurt dışına götürülüp götürülmediğini, topluluk sigortasına tabi olup olmadığını, davalı şirket ile davalı Kurum arasında topluluk sigortasına dair sözleşme bulunup bulunmadığını, var ise kısa vadeli sigorta kollarını kapsayıp kapsamadığını araştırarak toplanan delillere göre hüküm kurmak gerektiği’ belirtilerek bozulması üzerine mahkemece davanın kabulüne,davacının müteveffa eşinin davalı şirkete ait 20034.02 sicil nolu işyerinde 30/07/2009-12/08/2011 tarihleri arasında uzun vadeli sigortalı kollarına tabii olarak çalıştığının tespitine, davacıya müteveffa eşinin ölüm tarihini takip eden 01/01/2014 tarihinden itibaren ölüm aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine, aksi yöndeki kurum işleminin iptaline karar verilmiştir.