muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/17775, Karar No: 2013/6827, Tarih: 29.03.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/17775 E.  ,  2013/6827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma, hafta tatili, genel tatil ücretinin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesini görevi dışında işlerde çalıştırılmak istenmesi ve fazla çalışma yaptırıldığı halde karşılığının ödenmemesi nedeni ile haklı olarak feshettiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile izin, hafta tatili, genel tatil ve fazla çalışma alacaklarını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının iş sözleşmesini haksız olarak feshettiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesini fesihte haklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1.Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2. Davacı işçinin istek konusu süre içinde fazla çalışma ücreti isteklerinin kabulüne karar verilmiştir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Ancak, fazla çalışmanın takdiri delil niteliğindeki tanık anlatımları yerine, yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Somut olayda, davacının fazla çalışma süresinin tanık anlatımlarına göre hesaplandığı anlaşılmaktadır. Tanık beyanı ve dosya içeriğine göre fazla çalışma alacağından hakkaniyet indirimi yapılmaması doğru olmamıştır. Zira davacının hastalık, mazeret ya da izin gibi nedenlerle yılın tamamında aynı şekilde çalışmayacağı kabul edildiğinden hesaplanan fazla çalışma alacağından, dosya içeriğine ve çalışma süresine uygun düşecek bir oranda hakkaniyet indirimi uygulanması gerekmektedir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3. Kıdem tazminatının gününde ödenmemesi durumunda ödenmesi gereken faiz mevduata uygulanan en yüksek faizdir. Faiz başlangıcı fesih tarihi olmalıdır. Davacının iş sözleşmesini 31.12.2009 tarihinde feshettiği anlaşılmakla birlikte mahkemece kıdem tazminatına 31.10.2006 tarihinden itibaren faize hükmedildiği anlaşılmaktadır. Kıdem tazminatı için faiz başlangıç tarihi fesih tarihi olan 31.12.2009 olmalıdır. Faizin 31.10.2006 tarihinden başlatılması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3. Kıdem tazminatının gününde ödenmemesi durumunda ödenmesi gereken faiz mevduata uygulanan en yüksek faizdir. Faiz başlangıcı fesih tarihi olmalıdır. Davacının iş sözleşmesini 31.12.2009 tarihinde feshettiği anlaşılmakla birlikte mahkemece kıdem tazminatına 31.10.2006 tarihinden itibaren faize hükmedildiği anlaşılmaktadır. Kıdem tazminatı için faiz başlangıç tarihi fesih tarihi olan 31.12.2009 olmalıdır. Faizin 31.10.2006 tarihinden başlatılması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 29.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6957, Karar No: 2025/1205, Tarih: 22.01.2025

**7. Ceza Dairesi         2024/6957 E.  ,  2025/1205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/757 E., 2024/1108 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet, eşyanın ve nakil aracının müsaderesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzelterek onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

11.05.2023 tarihli bozma ilâmına konu mahkûmiyet kararının sanık ve katılan ... İdaresi tarafından temyiz edildiği, katılan kurum vekilinin temyiz isteminin Dairemizce, yasal süresinden sonra yapıldığı anlaşılmakla reddedildiği, ilk hükümde sanığın hapis cezasından çevrili 6.000,00 TL ve doğrudan hükmedilen 41 gün adlî para cezası karşılığı 820,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği halde, bozma ilâmı sonrası kurulan hükümde sanığın cezada kazanılmış hakkı gözetilmeyerek

doğrudan hükmedilen 208 gün adlî para cezası karşılığı 4.160,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmek suretiyle 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 326/son maddesine aykırı davranılması, yine tek sanık olduğu halde hükmün vekâlet ücretine ilişkin (13). bendinde vekâlet ücretinin "sanıklardan eşit oranda" alınmasına karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuş ise de bahse konu hukuka aykırılıklar Yargıtay tarafından giderilmiştir.

Açıklanan nedenlerle sanık müdafiin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği hükmün (7). bendinde yer alan "...4.160,00 TL ADLÎ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA;" ibaresinden sonra gelmek üzere "bozma ilâmı öncesi hüküm için aleyhe temyiz bulunmadığından sanığın cezada kazanılmış hakkı gözetilerek doğrudan hükmedilen 4.160,00 TL gün adlî para cezasının 820,00 TL adlî para cezası üzerinden infazına," ifadesinin eklenmesi, yine hükmün vekâlet ücretine ilişkin (13). bendinde yer alan "sanıklardan eşit oranda" ibaresi hükümden çıkartılarak yerine "sanıktan" ifadesinin eklenmesi ve sair kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21652, Karar No: 2012/30365, Tarih: 14.12.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/21652 E.  ,  2012/30365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadıköy 3. Aile Mahkemesi

TARİHİ :21.7.2011

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (kadın) tarafından; tazminatların ve nafakaların miktarları yönünden, davalı (koca) tarafından ise; boşanma davasının kabulü, kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 14.12.2012 günü duruşmalı temyiz eden davalı O.R.F.vekili Av. .ve karşı taraf temyiz eden davacı A.R.F.vekili Av..geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacı kadının tüm, davalı kocanın ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

ı peşin alındığından başkaca SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple tazminatların miktarları yönünden BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, duruşma için takdir olunan 900.00 TL. vekalet ücretinin A.alınıp O. verilmesine, aşağıda yazılı harcın A.e yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna ve 90.00 TL. temyiz başvuru harcharç alınmasına yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatıran O.a geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 14.12.2012 (Cuma)
Yargıtay — Esas No: 2021/2408, Karar No: 2022/12837, Tarih: 20.06.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/2408 E.  ,  2022/12837 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, katılanın evinden hırsızlık yaptığı iddiası ile açılan davanın yargılaması sırasında katılan ...'ın beyanlarında, eşi katılan ...'ın sanık ... ile görüştüğünü ve sanığın olayı inkar etmediğini bu konuşmaya da ...'ın şahit olduğunu beyan etmesi karşısında; katılan ...'a ve eşine konuşma esnasında sanığın neler anlattığına dair beyanlarının açıklattırılması, ...'ın tanık olarak dinlenmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden eksik kovuşturma sonucu yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 20/06/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17805, Karar No: 2012/44164, Tarih: 26.11.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/17805 E.  ,  2012/44164 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suç tarihi olan 05.01.2005’ten temyiz inceleme gününe kadar 765 sayılı TCK’nın 102/4 ve 104/2 maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımının dolduğu anlaşıldığından; 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince sanıklar hakkında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 26.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18884, Karar No: 2014/1351, Tarih: 22.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/18884 E.  ,  2014/1351 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/01/2013

NUMARASI : 2012/1169-2013/125

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda münavebe ürünü olarak kabul edilen çeltiğin, taşınmazın bir dekarından elde edilebilecek brüt gelirinden indirilmesi gereken üretim masraflarının, Türkiye ortalaması dikkate alındığında brüt gelirin 1/3'ü oranında olması gerektiği gözetilmeden, daha fazla miktarda üretim masrafı yapıldığının kabulü ile az bedel tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 22.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5407, Karar No: 2018/18837, Tarih: 22.10.2018

**9. Hukuk Dairesi         2018/5407 E.  ,  2018/18837 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 25. HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 29. İŞ MAHKEMESİ

YARGITAY KARARI

25.10.2017 tarihinde yürürlüğe giren 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici 1. maddesinin 4. fıkrasında “İlk derece mahkemeleri tarafından bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten önce verilen kararlar, karar tarihindeki kanun yoluna ilişkin hükümlere tabidir.” düzenlemesi bulunduğu, ilk derece mahkemesi karar tarihinin 01.12.2016 olduğu, buna göre karar tarihinde yürürlükte olan 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 8. maddesinin 3. fıkrası uyarınca temyiz süresinin gerekçeli kararın taraflara tebliğinden itibaren 8 gün olduğu, gerekçeli kararın davalı vekiline 15.03.2018 tarihinde tebliğ edildiği, ancak 8 günlük temyiz süresi geçtikten sonra 26.03.2018 tarihinde kararın davalı vekilince temyiz edildiği, buna göre temyizin süresinde yapılmadığı anlaşıldığından davalı vekilinin temyiz isteminin süreden dolayı REDDİNE, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, 22/10/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2543, Karar No: 2013/14441, Tarih: 09.05.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/2543 E.  ,  2013/14441 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın yargılama sürecindeki tutum ve davranışlarını gözeterek edindiği kanaate göre dosya içeriğine uygun şekilde, takdirde zaafiyete düşmeden hükmün açık- lanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar veren mahkemenin takdirinde bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabulüne, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak:

1- Sanık hakkında hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde, adli para cezasının aynı gerekçe ile alt sınırdan uzaklaşılarak tayini suretiyle çelişkiye neden olunması,

2- Sanık hakkında tayin olunan kısa süreli hapis cezasının 5237 sayılı TCK.nun 50/1-f maddesi uyarınca gönüllü olmak koşuluyla kamuya yararlı bir işte çalıştırma tedbirine çevrilmesi gerekirken, infazı sınırlar biçimde “temizlik” sektöründe çalıştırılmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hak- kında 6136 sayılı Yasanın 15/1. madde ve fıkrası uyarınca hapis cezası yanında hükmolunan adli para cezasına esas alınan 180 günün 25 güne, TCK.nun 62. maddesi uyarınca 1/6 indirim yapılarak bulunan 150 günün 20 güne ve TCK.nun 52/2. maddesi uyarınca günlüğü 20 liradan hükmolunan 3000 TL adli para cezasının 80 TL'ye indi- rilmesi ve hükmün 6. paragrafında yer alan “temizlik sektöründe” ibaresinin çıkarılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 09.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10351, Karar No: 2013/14484, Tarih: 23.09.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/10351 E.  ,  2013/14484 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin yetkisizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı vekili; müvekkili ile davalı şirket arasında kömür alım satımına ilişkin yapılan sözleşmenin daha sonra feshedildiğini, ancak sözleşme gereği davalıya verilen çeklerin iade edilmediğini, davalı banka şubesinde bulunduğunu belirterek söz konusu çekler nedeniyle müvekkilinin davalılara borçlu olmadıklarının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı banka vekili; yetki itirazında bulunduklarını, İİK'nın 72/8 maddesi uyarınca müvekkilinin ikametgahı olan Eskişehir mahkemelerinin yetkili olduğunu savunarak mahkemenin yetkisizliğine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... Şirketi temsilcisi ; davaya bir itirazlarının olmadığını belirtmiştir.

Mahkemece toplanan delillere göre; İİK'nın 72/8 maddesi uyarınca menfi tespit davalarında takibi yapan icra dairesinin bulunduğu yer ve davalının yerleşim yeri mahkemesinin yetkili olduğu, bu davadan önce başlatılan icra takibi bulunmadığı, bu durumda HMK ve diğer özel kanun hükümlerinin de dikkate alınması gerektiği, sözleşmenin ifa yerine ilişkin yetki kuralının sözleşmenin tarafı olmayan davalı bankaya karşı ileri sürülemeyeceği, çeklerin keşide yerinin İskilip davalının yerleşim yerinin ise Eskişehir olduğu, davalı bankanın seçimlik hakkını Eskişehir mahkemelerinden yana kullandığı, bu durumda yetkili mahkemenin Eskişehir mahkemeleri olduğu gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından tarafından temyiz edilmiştir.

Dava çeke dayalı menfi tespit davası olup, dava tarihi itibariyle girişilmiş bir icra takibi bulunmamaktadır. İcra takibinden önce açılan menfi tespit davalarında yetkili mahkeme genel yetki kurallarına göre belirlenir. Dava konusu çekin keşide yeri İskilip olduğuna göre İskilip mahkemeleri de yetkili bulunmaktadır. Her ne kadar yerel mahkemece yetki itirazında bulunanın seçimlik hakkından söz edilmiş ise de, bu hak davanın yetkisiz mahkemede açılması ve ortada birden fazla yetkili mahkeme bulunması hallerinde kullanılabilir. Oysa somut olayda dava yetkili mahkemelerden birinde yani çekin keşide yeri olan İskilip Asliye Hukuk Mahkemesi'nde açılmıştır. Bu durumda yerel mahkemenin bu yöndeki gerekçesi somut olaya uygun düşmemektedir. O halde mahkemece yetki itirazının reddi ile işin esasına girilerek iddia ve savunma çerçevesinde deliller toplanıp hep birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı gerekçelerle yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 23.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6519, Karar No: 2022/6816, Tarih: 31.05.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/6519 E.  ,  2022/6816 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının 01.01.2018 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanan Kamu Kuruluşlarında Personel Çalıştırılmasına Dayalı Hizmet Alımı Sözleşmeleri Kapsamında Çalıştırılmakta Olan İşçilerin Sürekli İşçi Kadrolarına Veya Mahalli İdare Şirketlerinde İşçi Statüsüne Geçirilmesine İlişkin 375 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Geçici 23 ve Geçici 24. Maddelerinin Uygulanmasına Dair Usul Ve Esaslar Tebliği uyarınca 02.04.2018 tarihinde sürekli işçi kadrosuna geçirildiğini ve davalı Şirket bünyesinde kadrolu özel güvenlik görevlisi olarak çalışmaya başladığını, davalı Şirketin sermayesinin % 100'ünün, Isparta İl Özel İdaresine ait olduğunu, 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkında Kanun'un (6772 sayılı Kanun) 1 inci maddesinde öngörülen ilave tediye alacağının, ilgili maddede belirtilen kamu kurum ve kuruluşları ile bunların yarısından fazlasına ortak olduğu şirketlerde çalışan işçilerin de yararlanması gerektiğini, İl Özel İdarelerinin kamu kurumu niteliğinde olup 6772 sayılı Kanun kapsamında kaldığını, davalı işverenin kamu tüzel kişisi olduğu ve davacının da bu Şirketin çalışanı olduğunu beyanla ilave tediye alacağının davalı Şirketten tahsilini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; İl Özel İdareleri tarafından kurulan şirketlerin genel yönetim kapsamındaki kamu idareleri kapsamına girmediğini, döner sermayeli bir kuruluş niteliğinde veya sermayesinin yarısından fazlası genel bütçe kapsamındaki kamu idarelerine ait olan bir sermaye şirketi statüsünde olmadığını, Isparta İl Özel idaresi Personel Hizmetleri Limited Şirketinin 6722 sayılı Kanun'un 1 inci maddesi kapsamında bulunmaması sebebiyle ilave tediye ödemekle yükümlü olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 28.01.2021 tarihli ve 2020/92 Esas, 2021/78 Karar sayılı kararıyla davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri