muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1388, Karar No: 2014/16567, Tarih: 15.10.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/1388 E.  ,  2014/16567 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2013/251441

MAHKEMESİ : Ankara 7. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 04/06/2013

NUMARASI : 2010/1239 (E) ve 2013/476 (K)

SUÇ : Mühür bozma

Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.04.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.02.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.03.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; Özelleştirme İdaresi Başkanlığının 12.11.2013 tarih ve 2525 sayılı Dairemize hitaben gönderilen cevabi yazısında belirtildiği üzere Başkent Elektrik Dağıtım A.Ş.'nin 28.01.2009 tarihinde hisselerinin özel şirkete devredildiği, 29.07.2009 olan mühürleme tarihinde lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan işleme aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurları oluşmadığından, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 15.10.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1041, Karar No: 2021/17676, Tarih: 11.11.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/1041 E.  ,  2021/17676 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Siyasi partiler veya meslek kuruluşlarının kullanımında olan bina, tesis veya eşyaya zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık hakkında Manisa Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastahanesi'nden 04/12/2014 tarihinde alınan raporunda, sanığın üzerine atılı eylemlerin hukuki anlam ve sonuçlarını tam olarak algılayamacağı, bu nedenle 5237 sayılı Türk Caza Kanunu'nun 32/1. maddesi kapsamında olduğunun belirlenmesi karşısında mahkemece sanık hakkında TCK'nun 32/1. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışmasız bırakılması ve Manisa Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastahanesi'nin raporunun yeterli görülmemesi halinde suç tarihi itibarıyla sanıkta TCK’nın 32/1 ve 32/2. maddeleri kapsamına girebilecek herhangi bir akıl sağlığı veya akıl zayıflığı bulunup bulunmadığı, şayet varsa bu nedenle işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamayacağı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalıp azalmadığı hususunda Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulundan alınarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 11.11.2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14239, Karar No: 2016/3036, Tarih: 04.04.2016

**11. Ceza Dairesi         2014/14239 E.  ,  2016/3036 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

1- Türk Ticaret Kanunu'na göre, kambiyo senetlerinden olan çekte keşide yeri zorunlu unsurlardan olup, geçerli bir keşide yerinden bahsedilebilmesi için keşide yerinin idari birim olarak yazılması ve keşide yeri gösterilmemişse keşidecinin adı yanında yazılı olan yerde düzenlenmiş sayılacağı dosya kapsamında fotokopisi bulunan suça konu çekin keşide yeri bölümünde ... yazdığı ve keşidecinin adı yanında herhangi bir yer yazmadığının anlaşılması karşısında; suça konu çek aslı duruşmaya getirtilerek, keşide yerinin bulunup bulunmadığı belirlenip yazılı ise buranın idari birim olup olmadığı araştırılıp sonucuna göre keşide yerinin bulunmadığının tespiti durumunda eylemin özel belgede sahtecilik suçunu oluşturacağının gözetilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi yasaya aykırı,

2- 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olup hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11582, Karar No: 2015/13141, Tarih: 03.09.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/11582 E.  ,  2015/13141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BOYABAT ASLİYE HUKUK (AİLE) MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/05/2015

NUMARASI : 2014/985-2015/338

Taraflar arasındaki yoksulluk nafakasının kaldırılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

5219 ve 5236 sayılı yasalar ile HUMK.nun 427.maddesinde öngörülen kesinlik sınırı 01.01.2015 tarihinden itibaren 2.080 TL'ye çıkarılmıştır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 06.04.2005 tarih ve 2005/3-169 E-2005/235 K. sayılı kararı ile nafaka davalarında temyiz ve karar düzeltmede yıllık nafaka miktarının dikkate alınacağı açıklanmıştır.

Hüküm, yıllık nafaka (farkı) miktarı itibariyle kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi 01.06.1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kurulu kararı uyarınca Yargıtay'ca da temyiz isteminin reddine karar verilebilir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz isteminin REDDİNE, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 03.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4702, Karar No: 2013/43316, Tarih: 02.12.2013

**3. Ceza Dairesi         2013/4702 E.  ,  2013/43316 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın beraatine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Mağdurun suç tarihinde kollukça alınan ifadesinde, hastaneye gitmek istememesi üzerine sanığın, kendisine tokat attığını, birkaç sefer vurduğunu, kolunu sıkıp yine tokat attığını beyan ettiği; adli raporun da bu iddialarla örtüştüğü; duvardan düştüğü yolundaki ifadelerle bağdaşmayan sağ kolda iç yüzeyde ve koltuk altına doğru 5 ve 7 cm çapında ekimotik alanın da düşmeyle oluşabilecek diğer sıyrıklarla birlikte tanımlandığı; ekimotik alanların yer ve büyüklükleri nazara alındığında, -kabule göre- yaralama kastı olmaksızın müştekinin kendine gelmesi için atılan tokatlar yada düşme ile ilişkilendirilemeyeceği ve mağdurun yaralama eylemine maruz kaldığının kabulü gerekeceği; keza, olay sonrası sanık ve oğlu tarafından götürüldüğü belirtilen Muratlı Devlet Hastanesindeki kayıtlara ve adli rapora göre mağduru muayene eden doktorun da tanık sıfatıyla celbi ve sanığın olaydan hemen sonraki ruh hali ve beyanlarına ilişkin beyanlarının sorulması; bu deliller de değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun tayini gerektiği halde, yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcılarının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3492, Karar No: 2006/6509, Tarih: 30.03.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/3492 E.  ,  2006/6509 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çine İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/10/2005

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Dar yetkili icra mahkemesinde, ödeme itirazının yemin delili ile kanıtlanamayacağına, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 11.20 YTL onama harcı alındığından mahsubuna bakiye, 1 YTL harcın temyiz edenden alınmasına, 30.03.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27161, Karar No: 2015/923, Tarih: 19.01.2015

**12. Hukuk Dairesi         2014/27161 E.  ,  2015/923 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi..... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından çeke dayalı olarak borçlular... ve .... aleyhine ..... İcra Müdürlüğü'nün 2014/3771 Esas sayılı takip dosyası üzerinden kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla takip başlatıldığı, örnek 10 ödeme emrinin tebliği üzerine borçlu ...i'nin İcra Mahkemesi'ne başvurarak yetki itirazında bulunduğu ve Mahkemece, ihtiyati haciz kararına dayalı olarak takip yapıldığı ve ihtiyati haciz kararının alındığı mahkemenin yargı çevresi icra dairesinin yetkili olduğu gerekçesi ile yetki itirazının reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

İİK.nun 50/1. maddesi gereğince para ve teminat borçlarına ilişkin icra takiplerinde yetkili icra dairesi, HMK'nun 447/2. maddesi gözönüne alındığında aynı Kanunun yetkiye dair hükümleri kıyas yolu ile uygulanmak sureti ile belirlenir. Ayrıca, takip dayanağı akdin yapıldığı yer icra dairesi de yetkilidir. Buna göre, çeke dayalı takip, genel yetkili yer olan borçlunun yerleşim yerindeki icra dairesinde (HMK. md.6), muhatap bankanın bulunduğu yer, ödeme yeri sayıldığından buradaki icra dairesinde (HMK. md. 10) ve ayrıca İİK.nun 50/1. md. uyarınca çekin keşide edildiği yerdeki icra dairesinde yapılabilir.

İİK.nun 50.maddesinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK.nun 7. maddesine göre borçlu birden fazla ise bunlardan birinin yerleşim yerinde takip yapılabilir ve bu durumda diğer borçlular yetki itirazında bulunamazlar. Ancak, anılan hüküm yalnız borçlulardan birinin yerleşim yerindeki (onun için genel yetkili) icra dairesinde takip yapılması o borçlu yönünden takibin kesinleşmesi hali içindir. Borçlulardan biri için özel yetkili bir icra dairesinde takip yapılması halinde HMK nun 7. maddesinin 1.cümlesi hükmü uygulanmaz.

Hukuk Genel Kurulu’nun, 15.01.2014 tarih ve 2013/12-476 esas 2014/5 karar sayılı kararında, ihtiyati haciz kararının verildiği mahkemenin bulunduğu yer icra dairesinde takip yapılabileceğine ilişkin İİK.nun 50. maddesi yollaması ile kıyasen uygulanması gereken 1086 sayılı HUMK’nun 12.maddesinin, 6100 Sayılı HMK’da karşılığı bir düzenleme bulunmadığı ve bu nedenle, ihtiyati haciz kararının uygulanmasından sonra bu kararı veren mahkemenin bulunduğu yer icra dairesinin, sırf o yer mahkemesinde ihtiyati haciz kararı verilmesi nedeniyle yetkili hale gelmeyeceğinin kabul edilmesi üzerine, Dairemizce, anılan karar doğrultusunda içtihat değişikliğine gidilerek, ihtiyati haciz kararını veren mahkemenin bulunduğu yerin, icra takibi için yetkili hale gelmeyeceği sonucuna varılmıştır.

O halde mahkemece, yetkisi itirazının yukarıda belirtilen kurallar çerçevesinde incelenerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, ihtiyati haciz kararına dayalı olarak ve ihtiyati haciz kararının alındığı mahkemenin yargı çevresi icra dairesinin yetkili olduğu gerekçesi ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/35655, Karar No: 2016/7030, Tarih: 23.03.2016

**9. Hukuk Dairesi         2014/35655 E.  ,  2016/7030 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davacı işçinin haftanın 6 günü 08:00-18: 00 saatleri arasında çalıştığını, çalıştığı süre boyunca asgari geçim indirimi alacaklarını alamadığını, bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti ve genel tatil ücreti, asgari geçim indirimi alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, 2013 yılı yıllık izni ve Mayıs ayının 20 günlük maaş alacağı olduğunu, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, dinlenen davacı tanıklarının beyanları göz önüne alınarak davacının haftalık 5 saat fazla çalışmasının bulunduğu, davalı tarafın ıslaha karşı zamanaşımı itirazı göz önüne alınarak mahkememizce yapılan hesaba göre ve davacının hizmet süresi ile davacının hastalık ve mazeret gibi nedenlere izinli olabileceği günler olacağı nazara alınarak bilirkişi tarafından hesap edilen fazla mesai alacağından takdiren 1/3 oranında hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği, davalı taraf asgari geçim indirimi alacağının ödendiğini ispat edemediği, sair taleplerin de sübut bulduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dosya kapsamından davacı işçinin fazla mesai yaptığı anlaşılmakla birlikte davacı işçinin İŞKUR’a yaptığı şikayet başvurusunda “40 saat fazla mesaisini alamadığını” belirttiği görülmektedir. Resmi makama yapılan bu beyan davacıyı bağlar. Bu nedenle mahkemece HMK. 26. maddesindeki taleple bağlılık kuralı ihlal edilerek, toplamda 40 saati aşacak şekilde fazla mesai ücreti hesaplanması hatalıdır. Fazla mesai ücreti sadece 40 saat için hesaplanmalıdır.

3-Asgari geçim indirimi alacağı açısından, bir kısım bordro icmallerinde davacıya atfen imza ve asgari geçim indirimi görülmektedir. Bu bordro icmalleri incelenerek bordrolardaki net tahakkuklara asgari geçim indirimi alacaklarının eklenip eklenmediği tespit edilmeli, davacı asıldan bu bordro icmalleri sorulmalı, gerekirse imza incelemesi yaptırılmalı, asgari geçim indirimi alacaklarının ödenip ödenmediği ve varsa hüküm altına alınması gereken miktar bu araştırmalar sonucunda belirlenmelidir.

4-Yıllık izin ücreti alacağının net miktarının hesaplanmasında gelir vergisi ve damga vergisi yanında sigorta priminin ve işsizlik priminin de düşülmesi gerektiğinin düşünülmemesi hatalıdır.

F)SONUÇ:

4-Yıllık izin ücreti alacağının net miktarının hesaplanmasında gelir vergisi ve damga vergisi yanında sigorta priminin ve işsizlik priminin de düşülmesi gerektiğinin düşünülmemesi hatalıdır.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23/03/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/33773, Karar No: 2017/2435, Tarih: 04.04.2017

**7. Ceza Dairesi         2014/33773 E.  ,  2017/2435 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Kanuna Muhalefet

HÜKÜM : Beraat, Müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suçtan doğrudan zarar gören ... ... ... adına vekilinin CMK'nun 260/1. maddesi gereğince hükmü temyiz etme hakkı bulunduğu gözetilerek yapılan incelemede,

1- Suçtan doğrudan zarar gören ve davaya katılma hakkı bulunan ... ... Düzenleme Kurumunun katılma talebi reddedilerek 5271 sayılı CMK'nın 234/l b-2 maddesine aykırı davranılması,

2- Olay günü sanığın içinde bulunduğu yolcu otobüsünde yapılan aramada sanığa ait 34 karton bandrolsüz sigara ele geçirildiği cihetle, ele geçen sigaraların ticari miktar ve mahiyette olduğu gözetilmeksizin sanığın 4733 sayılı Yasanın 8/4 maddesi gereğince mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

3- Dava konusu sigaraların 5607 sayılı Yasanın 13/1. maddesi delaletiyle müsaderesi yerine yazılı şekilde TCK'nun 54/4. maddesi gereğince müsaderesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısının ve müşteki ... ... ... vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04/04/2017 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1120, Karar No: 2024/2534, Tarih: 13.05.2024

**7. Hukuk Dairesi         2024/1120 E.  ,  2024/2534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1704 E., 2023/1981 K.

DAVA TARİHİ : 31.03.2021

KARAR : İstinaf başvurusunun feragat nedeniyle reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bodrum 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/78 E., 2022/89 K.

Taraflar arasındaki inanç sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil, bedelin iadesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince tapu iptali ve tescil talepleri yönünden reddine, ödenen bedelin iadesine ilişkin talep yönünden kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun feragat nedeni ile reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1. 6100 sayılı HMK'nın 361 inci maddesi uyarınca; kural olarak istinaf yoluna başvurmayan taraf temyiz yoluna başvuramaz. Ancak hukuki yararının bulunması halinde temyiz yoluna başvurabilir. Bir başka deyişle, diğer tarafın istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından aleyhine hüküm kurulması halinde temyiz yoluna başvurabilecektir.

Somut olayda; İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekiline usulüne uygun tebliğ edildiği halde davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmadığı, davalı vekilinin istinaf başvurusunun feragat nedeni ile reddine karar verildiği anlaşılmaktadır. Bu durumda İlk Derece Mahkemesi kararı davacı yönünden kesinleşmiştir.

O halde; İlk Derece Mahkemesi kararına karşı, istinaf yoluna başvurmayan davacı tarafından temyiz yoluna başvurulamayacağının kabulü gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE,

Peşin yatırılan temyiz harcının istek hâlinde ilgilisine iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

13.05.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.