muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/5016, Karar No: 2012/8297, Tarih: 18.05.2012

Bu noktada belki Türk tarafların Türk hukukunun emredici hükümlerinden kaçmak amacıyla yabancı mahkemeden bir karar elde etmeye ve bu kararı Türkiye’de tenfiz ettirmeye çalışmalarının adalet duygusunu sarsacağı, bir başka emredici kural olan kanuna karşı hile yasağına ve bu sebeple de Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı düşünülebilir (Prof. Dr. Ergin Nomer Prof. Dr. Cemal Şanlı, Devletler Hususi Hukuku, İstanbul 2009, 17. Bası, sayfa: 491, dipnot: 270). Ancak öncelikle böyle bir durumun varlığı davalı tarafça ispat edilebilmiş değildir. Kaldı ki somut olayın dikkat edilmesi gereken başka bir özelliği daha vardır. O da Türk hukukunda kabul edilen anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyeceklerine dair ilkenin, Avrupa’da hakim olduğu gibi Alman hukukunda da kural olarak benimsenmiş bulunmasıdır. Somut uyuşmazlıkta yabancı mahkemece davalının savunma haklarının ihlal edilmediği yukarıda açıklanmıştır. Dolayısıyla davalı şirket, benzer ilkelerin egemen olduğu bir hukuk düzeninde, kendisine tanınan savunma olanaklarından yararlanmayarak, tenfizini istemediği kararın verilmesine ve kesinleşmesine kendisi neden olmuştur. Davalının bu şekilde yasal haklarını kullanmayıp, örneğin Türk mahkemelerinden verilmiş aynı nitelikteki bir kararı temyiz etmemek suretiyle Türkiye’de de kesinleşmesine neden olabilmesi mümkündür. Böyle bir durumda da kararın kamu düzenine aykırı olduğu ve infaz edilmemesi gerektiği ileri sürülemeyecektir.

O halde mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda yabancı mahkeme hükmünün tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturmayacağı kabul edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın, davacı yararına BOZULMASINA, takdir edilen 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 18.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2732, Karar No: 2019/2410, Tarih: 29.04.2019

**1. Ceza Dairesi         2017/2732 E.  ,  2019/2410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs, kasten yaralama 6136 sayılı Yasaya aykırılık, iftira

HÜKÜM : 1-) Sanık ... hakkında;

a-) Kasten öldürme suçundan TCK'nin 81, 58 ve 53. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası,

b-) Kasten yaralama suçundan CMK'nin 223/2-e maddesi uyarınca beraat,

c-) 6136 sayılı Yasanın 13/1, TCK'nin 52, 58 ve 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası, 1.500 TL adli para cezası,

2-) Sanık ... hakkında;

a-) Kasten yaralama suçundan CMK'nin 223/2-e maddesi uyarınca beraat,

b-) 6136 sayılı Yasanın 15/1, TCK'nin 52 ve 53. maddeleri uyarınca 6 ay hapis cezası, 500 TL adli para cezası,

3-) Sanık ... hakkında;

Kasten öldürmeye teşebbüsten TCK'nin 81, 35, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası,

4-) Suça sürüklenen çocuk ... hakkında;

a-) Kasten öldürme suçundan CMK'nin 223/2-e maddesi uyarınca beraat,

b-) İftira suçundan TCK'nin 268 madde delaletiyle aynı Kanunun 267/1 ve 31/3. maddeleri uyarınca 1 yıl 4 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

7201 sayılı Tebligat Kanunun 10. maddesi gözetilerek, yokluğunda kurulan hükmü kapsayan gerekçeli kararın katılan sanık ...'un 02.08.2012 tarihli celsede "... mahallesi, ... sokak, no: ..." olarak beyan etmiş olduğu bilinen son adresi yerine, soruşturma aşamasında vermiş olduğu ifade tutanağında belirttiği başka bir adrese tebliğ edildiği anlaşılmakla;

Gerekçeli kararın CMUK'un 310. maddesi uyarınca "hükmün tebliğinden itibaren bir hafta içinde hükmü veren mahkemeye bir dilekçe verilmesi veya zabıt katibine yapılacak bir beyanla hükmü temyiz edebileceğini gösterir açıklamalı tebligatla birlikte katılan sanık ...'un duruşmada beyan ettiği "... mahallesi, ... sokak, no: ... ..." adresine tebliği, tebligatı gösteren belge ve verilirse temyiz dilekçesi ile bu durumda düzenlenecek ek tebliğnameyle birlikte Dairemize iadesi için, dosyanın incelenmeksizin mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29/04/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.

29/04/2019 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı ...'un huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukat ...'in yokluğunda 02/05/2019 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2014/417, Karar No: 2015/11230, Tarih: 26.10.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/417 E.  ,  2015/11230 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/10/2013

NUMARASI : 2012/585-2013/549

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı A.. M.. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkil şirkete “bizim konut paket sigorta poliçesi” ile sigortalı dairede davalı ASKİ'nin sorumluluğunda bulunan rögarın tıkanarak geri tepen pis suların sigortalının bir kısım eşyasında zarar meydana getirdiğini, alınan eksper raporu doğrultusunda 2.031,00 TL hasarın dava dışı sigortalıya ödendiğini, hasar sorumlusu olarak bina yönetimi ve ASKİ'den ödenen bedelin ödeme tarihinden( 02.03.2012) itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte rücuen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı A.. M.. vekili, zararın apartman içi şahsi sorun olduğunu, geri tepmeleri önlemek için çek-valf taktırmayan davacı ve apartman yönetiminin zarardan sorumlu olduğunu, davalı müvekkilin sorumluluğu ve kusuru bulunmadığını belirterek davnın reddini savunmuştur

Davalı Huzur Apartmanı yönetimi adına yönetici Z. A. A.vekili, zararın davalı ASKİ sorumluluğundaki rögarın temizlik ve bakımının yapılmamasından kaynaklandığını, zarar sonrası ASKİ ekiplerine haber verildiğini, rögarın temizliğinin yapıldığı, rögardan 25-20 kamyon pislik çıktığını, sonrasında bir sorun yaşanmadığını, apartman yönetimin bir kusuru bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere ve tüm dosya kapsamına göre davanın kabulü ile 2.031,00 TL nin 02.03.2012 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalı ASKİ'den tahsiline; davalı Huzur Apartmanı yönetimi hakkında açılan davanın bu davalının zararın oluşumunda kusuru bulunmadığından reddine karar verilmiş; hüküm, davalı A.. M.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalı A.. M.. vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 138,75 TL peşin harcın onama harcına mahsubuna 26.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1590, Karar No: 2023/4812, Tarih: 11.09.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/1590 E.  ,  2023/4812 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/465 Esas, 2021/1512Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 1. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/158 E., 2019/33 K.

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı şirketin 2015/37194 sayılı ''DURU SÜZME'' ibareli marka başvurusuna yaptıkları itirazlarının nihai olarak YİDK tarafından reddedildiğini oysa davaya konu olan markanın müvekkilinin tescilli olan "SÜZME" markasını içerecek şekilde oluşturulduğunu, markanın baskın unsurunun "SÜZME" ibaresi olduğunu, müvekkilinin tanınmış SÜTAŞ markasına dayanan “SÜZME” ve SÜTAŞ SÜZME” ibareli seri markalarının bulunduğunu, davalı Kurum tarafından, davalı ... başvurusuna karşı yaptıkları itirazın “SÜZME” ibaresinin bir peynir türünü ifade eden tanımlayıcı bir isim olduğu gerekçesiyle reddedildiğini, SÜZME ibaresinin müvekkili adına tescilli olduğu sürece tanımlayıcı olduğundan bahsedilemeyeceğini, tescilli diğer markalar ile aynı korumadan yararlandırılması gerektiğini, Türk Gıda Kodeksinde “SÜZME” isimli bir peynir türü bulunmadığını, dava konusu markada yer alan SÜZME PEYNİR ibaresi ile müvekkilinin SÜTAŞ SÜZME ve SÜZME ibareli markalarının iltibas teşkil ettiğini, davaya konu markanın tüketici nezdinde müvekkilinin tanınmış markalarını sulandırıcı nitelikte olduğunu, davalı markası ile müvekkilinin markaları arasında işletmesel bağ kurulacağının aşikar bulunduğunu, davalı başvurusunun kötü niyetli olduğunu ileri sürerek YİDK’in 15.03.2017 tarih ve 2017-M-1726 sayılı kararının iptali ile dava konusu markanın tescili halinde hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; taraf markaları arasında benzerlik bulunmadığını, markalarda ortak olarak yer alan "SÜZME" ibaresinin peynir çeşidi olduğunu ve pek çok firma tarafından ürünü tanımlamak için kullanıldığını, müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

1.Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; taraf markaları arasında benzerlik bulunmadığını, markalarda ortak olarak yer alan "SÜZME" ibaresinin peynir çeşidi olduğunu ve pek çok firma tarafından ürünü tanımlamak için kullanıldığını, müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2. Diğer davalı vekili cevap dilekçesinde; taraf markaların benzer olmadığını, müvekkilinin DURU çatı markasını kullandığını, SÜZME ibaresinin ürünü tanımlayıcı bir ibare olduğunu ve aynı ürünü üreten farklı firmalar tarafından da kullanıldığını, markalar arasında karıştırılma ihtimali bulunmadığından iltibas oluşmayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

2. Diğer davalı vekili cevap dilekçesinde; taraf markaların benzer olmadığını, müvekkilinin DURU çatı markasını kullandığını, SÜZME ibaresinin ürünü tanımlayıcı bir ibare olduğunu ve aynı ürünü üreten farklı firmalar tarafından da kullanıldığını, markalar arasında karıştırılma ihtimali bulunmadığından iltibas oluşmayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı ... davalı markalarının kapsadığı mal/hizmetler arasında 29 ve 30 uncu sınıf bakımından ayniyetin bulunduğu, taraf markalarında ortak olarak yer alan "SÜZME" ibaresinin uyuşmazlık konusu "süt ve süt ürünleri, bal, arı sütü, propolis, çaylar, buzlu çaylar" emtiası yönünden ayırt ediciliğinin zayıf ve tanımlayıcı olduğu bu nedenle anılan emtia yönünden taraf markaları arasında görsel, işitsel ve anlamsal benzerlik bulunmadığı, uyuşmazlık konusu diğer emtia bakımından ise taraf markalarının benzer olduğu, somut olaydaki orta düzey tüketici nezdinde süt ve süt ürünleri, bal, arı sütü, propolis, çaylar, buzlu çaylar bakımından davacı markası ile davalı markasının 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin (556 sayılı KHK) 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi anlamında karıştırma ihtimalinin bulunmadığı, diğer emtia yönünden ise karıştırılma ihtimali olduğu, aynı KHK’nin 8 inci maddesinin üçüncü fıkrası anlamında SÜZME ibaresinin eskiye dayalı kullanımının bulunmadığı, dosya kapsamındaki bütün kullanımların SÜTAŞ SÜZME/SÜTAŞ SÜZME PEYNİR şeklinde olduğu, 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin dördünü fıkrası bağlamında, SÜTAŞ ibaresinin tanınmış olduğu, fakat SÜZME ibaresinin tanınmış olduğunu kabule yarar delilin bulunmadığı, somut olay bakımından aynı 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin beşinci fıkrasının uygulanma imkanının olmadığı, davacının "SÜZME" ibaresini ayırt edici hale getirildiği iddiasının yerinde bulunmadığı, zira , davacının reklam ve tanıtım faaliyetlerinden, ürün görsellerinden, markayı kullanım şeklinin “Sütaş Süzme Peynir” şeklinde olduğu, davacının tek başına SÜZME veya SÜZME PEYNİR şeklinde markasal bir kullanımı bulunmadığı, davalı başvurusunun kötüniyetli olduğuna ilişkin delilin de bulunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile, Süt süt ürünleri (tereyağ dahil) bal arısütü propolis çaylar buzlu çaylar hariç diğer ürünler yönünden TPMK YİDK'nın 15.03.2017 tarih 2017-M-1726 sayılı kararının iptaline, davalı şirket adına tescilli 2015/37194 sayılı DURU SÜZME ibareli markanın tescilli olduğu, 29, 30 sınıfta süt, süt ürünleri (tereyağ dahil) bal arısütü propolis çaylar buzlu çaylar hariç diğer ürünler yönünden hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmiştir

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; mahkemece iltibas bulunmadığı kabul edilen malların müvekkilinin "SÜZME" ibareli seri markalarının kapsamlarında yer aldığını, "SÜZME" ibaresinin bir peynir cinsi olmadığını, anılan ibarenin dava konusu başvuru tarihinden önce müvekkili ile özdeşleştiğini ve ayırt edici hale geldiğini, yüksek tanınmışlık düzeyine ulaştığını, "SÜZME" ibaresinin bir peynir cinsi olmadığını, reddedilen mallar bakımından tanımlayıcı bulunmadığını, tanımlayıcı olsa dahi kullanım sonucu ayırt edici hale geldiğini, dava konusu marka ile müvekkilinin "SÜZME" ve SÜTAŞ SÜZME" ibareli markaları arasında reddedilen mallar bakımından da iltibas bulunduğunu belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

2.Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde özetle; "SÜZME" ibaresinin bir peynir çeşidinin adı olup gıda sektöründe bir çok firma tarafından ürün tanımlamak için kullanıldığını, dava konusu markada asli unsurun "DURU" ibaresi olduğunu, buna göre taraf markaları arasında benzerlik bulunmadığını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

3.Davalı şirket vekili istinaf dilekçesinde özetle; taraf markalarında yer alan "SÜZME" ibaresinin uyuşmazlık konusu tüm mallar bakımından tanımlayıcı bulunduğunu, zira anılan ibarenin süzülmüş, temizlenmiş anlamlarına geldiğini, müvekkilinin markasındaki asli unsurun "DURU" ibaresinden oluştuğunu, taraf markaları arasında bezerlik bulunmadığını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

3.Davalı şirket vekili istinaf dilekçesinde özetle; taraf markalarında yer alan "SÜZME" ibaresinin uyuşmazlık konusu tüm mallar bakımından tanımlayıcı bulunduğunu, zira anılan ibarenin süzülmüş, temizlenmiş anlamlarına geldiğini, müvekkilinin markasındaki asli unsurun "DURU" ibaresinden oluştuğunu, taraf markaları arasında bezerlik bulunmadığını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, tarafların karşılaştırma konusu markalarında asıl unsur olarak yer alan " SÜZME" ibaresinin,"süt, süt ürünleri (tereyağ dahil) bal arısütü propolis çaylar buzlu çaylar" emtiası açısından nitelik bildiren bir kelime olduğu, anılan emtia yönünden ortalama tüketicinin bu ibareyi nitelik belirten bir kelime olarak algıladığı, davacının "Süzme" ibaresini kullanım sonucu ayırt edici hale geldiği iddiasını ispatlayamadığı, "süt, süt ürünleri (tereyağ dahil) bal arısütü propolis çaylar buzlu çaylar" emtiası yönünden taraf markalarının sahip olduğu ayırt edici karakterler ve özellikle davalı markasının içerdiği DURU ibaresi nedeniyle, markalar arasında 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi anlamında iltibasa yol açacak düzeyde benzerlik bulunmadığı, buna karşılık taraf markalarında ortak aynı/benzer olan diğer mal/hizmetler açısından "SÜZME" ibaresinin tanımlayıcı olduğundan bahsedilemeyeceğinden 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi anlamında taraf markaları arasında karıştırılma tehlikesi bulunduğu gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü hususları tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

2.Davalı Kurum vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü hususları tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

3.Davalı şirket vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü hususları tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davaya konu YİDK kararının isabetli olup olmadığı ve başvuruya konu markanın hükümsüz kılınması koşullarının oluşup oluşmadığı noktalarında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi, aynı maddenin üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkraları

3. Değerlendirme

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davaya konu YİDK kararının isabetli olup olmadığı ve başvuruya konu markanın hükümsüz kılınması koşullarının oluşup oluşmadığı noktalarında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 556 sayılı KHK'nın 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi, aynı maddenin üçüncü, dördüncü ve beşinci fıkraları

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekillerince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderlerinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

11.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1413, Karar No: 2017/13733, Tarih: 13.11.2017

**17. Ceza Dairesi         2016/1413 E.  ,  2017/13733 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; müştekinin cebinden 5,00 TL çalmaya teşebbüs eden suça sürüklenen çocuk hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ...'in temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 13.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11244, Karar No: 2013/7522, Tarih: 25.04.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/11244 E.  ,  2013/7522 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün BOZULMASINA ilişkin olarak daireden verilen 6.12.2012 gün ve 2012/8215-8934 E.K. sayılı ilamın karar düzeltme yoluyla incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Karar düzeltme nedeni olarak ileri sürülen yönler daire kararında gerekçesi gösterilmek suretiyle karşılanmıştır. Düzeltilmesi istenilen karar, dosya içeriğine, usul ve kanuna uygundur. Bu nedenlerle, yerinde olmayan karar düzeltme isteğinin Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440. maddesi gereğince REDDİNE, aynı kanunun 442.maddesi hükmünce 219,00 TL para cezasının karar düzeltme isteğinde bulunan davalı ...'ten alınmasına, ret harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 25.4.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.