muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/452, Karar No: 2012/8190, Tarih: 18.05.2012

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HUMK.’nun 445/10. maddesi uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır.

Somut uyuşmazlık yönünden asıl incelenmesi gereken husus, tarafları, konusu veya sebebi “farklı” olan bir yabancı mahkeme kararının, Türk mahkemelerinden alınan kararlar ile bağdaşmaması halinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağı noktasıdır. Burada ilk olarak tanıma ve tenfiz hukukundaki kamu düzenine aykırılık kavramının, iç hukuktaki emredici kurallara aykırılık kavramından daha dar ve sınırlı bir anlama sahip olduğu gözden uzak tutulmamalıdır. Dolayısıyla kamu düzeni gerekçesiyle yabancı mahkeme kararının tenfizine istisnaen müdahale edilmelidir. Ayrıca somut uyuşmazlıkta yukarıda açıklanan revision au fond yasağından ayrılmayı gerektirecek bir özellik de bulunmamaktadır. Yine aynı davanın Türk mahkemelerinde görülmesi halinde farklı sonuca varılacak olması, “tek başına” tanıma ve tenfiz engeli oluşturmayacaktır. Zira, esasa uygulanacak yabancı hukuk gibi yabancı mahkeme kararlarının da Türk mahkemelerinden verilecek kararlarla aynı olması beklenemez.

Bu noktada belki Türk tarafların Türk hukukunun emredici hükümlerinden kaçmak amacıyla yabancı mahkemeden bir karar elde etmeye ve bu kararı Türkiye’de tenfiz ettirmeye çalışmalarının adalet duygusunu sarsacağı, bir başka emredici kural olan kanuna karşı hile yasağına ve bu sebeple de Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı düşünülebilir (Prof. Dr. Ergin Nomer Prof. Dr. Cemal Şanlı, Devletler Hususi Hukuku, İstanbul 2009, 17. Bası, sayfa: 491, dipnot: 270). Ancak öncelikle böyle bir durumun varlığı davalı tarafça ispat edilebilmiş değildir. Kaldı ki somut olayın dikkat edilmesi gereken başka bir özelliği daha vardır. O da Türk hukukunda kabul edilen anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyeceklerine dair ilkenin, Avrupa’da hakim olduğu gibi Alman hukukunda da kural olarak benimsenmiş bulunmasıdır. Somut uyuşmazlıkta yabancı mahkemece davalının savunma haklarının ihlal edilmediği yukarıda açıklanmıştır. Dolayısıyla davalı şirket, benzer ilkelerin egemen olduğu bir hukuk düzeninde, kendisine tanınan savunma olanaklarından yararlanmayarak, tenfizini istemediği kararın verilmesine ve kesinleşmesine kendisi neden olmuştur. Davalının bu şekilde yasal haklarını kullanmayıp, örneğin Türk mahkemelerinden verilmiş aynı nitelikteki bir kararı temyiz etmemek suretiyle Türkiye’de de kesinleşmesine neden olabilmesi mümkündür. Böyle bir durumda da kararın kamu düzenine aykırı olduğu ve infaz edilmemesi gerektiği ileri sürülemeyecektir.

O halde mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda yabancı mahkeme hükmünün tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturmayacağı kabul edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

3- Bozma neden ve şekline göre davalı vekilinin vekalet ücretine yönelik temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın, davacı yararına BOZULMASINA, 3 nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin vekalet ücretine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 18/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14299, Karar No: 2010/1473, Tarih: 23.02.2010

**5. Ceza Dairesi         2009/14299 E.  ,  2010/1473 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mağdurenin ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit ve nitelikli cinsel istismarı suçlarından sanık ...’in bozma üzerine yapılan yargılanması sonunda; eylemlerinin mağdurenin ruh sağlığını bozacak şekilde zincirleme biçimde çocuğun basit cinsel istismarı suçunu oluşturduğunun kabulü ile mahkümiyetine dair, Ankara 3. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 01.10.2009 gün ve 2009/280 Esas, 2009/287 Karar sayılı re’sen de temyize tabi hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Dairemizin 26.05.2009 tarihli ve 2009/3096 esas, 2009/6324 Karar sayılı bozma ilamında ayrıntılı şekilde belirtilmesine rağmen TCK.nun 43. maddesi uyarınca yapılacak artırımın TCK.nun 103/6. maddesinin tatbikinden önce bulunan ceza miktarı üzerinden yapılması ve 103/6. maddeyle belirlenen cezaya eklenmesi gerektiğinin gözetilmemesi ile sanığın eylemini velayet hakkını kötüye kullanmak suretiyle gerçekleştirdiği halde belli hakları kullanmaktan yoksun bırakılmayı düzenleyen 53. maddenin 5. fıkrasının uygulanmaması,

Adli Tıp Kurumu Kanunu'nun 7 ve 23. maddeleri gereği usulüne uygun teşekkül etmeyen İhtisas Kurulu raporuna dayanılarak hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden re’sen de temyize tabi hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11613, Karar No: 2018/7070, Tarih: 19.03.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/11613 E.  ,  2018/7070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkili işçinin davalıya ait işyerinde Uluslararası tır şoförü olarak çalıştığını, iş akdini haklı nedenle feshettiğini beyanla yıllık izin, fazla mesai ve genel tatil ücreti ile harcırah ve asgari geçim indirimi alacağını talep etmiş, birleştirilen... 3. İş Mahkemesinin 2014/318 Esas sayılı dosyası ile de kıdem tazminatı alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; müvekkili şirketin çok sayıda aracı ile Avrupa ülkelerine taşıma yaptığını, Avrupa Birliği ülkelerinde hafta içi çalışma saatleri dışında ve hafta sonu otobanda yürüme yasağı bulunduğunu, fazla mesai yapmadığını, haklarının ödendiğini, feshin haklı nedene dayanmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, harcırah ve asgari geçim indirimi talebi dışında davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı, taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Somut olayda; fazla mesai ücreti alacağı bulunup bulunmadığı konusunda anlaşmazlık bulunmaktadır.

Dairemizin kararlılık kazanmış olan uygulamasına göre yurt dışına sefer yapan tır şoförlerinin salt tanık deliline dayanarak fazla çalışma ücreti talep etmeleri mümkün değildir. Tanıkların anlatımları kendi çalışma saatleri ile ilgili olup, dava açan tır şoförü ile aynı seferde görev yapmamaları sebebiyle günlük çalışma saatlerini tam olarak bilmeleri imkânsızdır. Öte yandan uluslararası tır şoförleri mesailerini kendileri belirledikleri gibi günlük tır kullanımıyla ilgili sıkı trafik mevzuatına uymak zorundadırlar. Yurt dışına sefer yapan tır şoförlerinin fazla çalışma yaptıklarını yazılı delille ispatlamaları gerekir.

Uluslararası tır şoförü olarak çalışan davacının, yurtdışı çalışma koşulları ve usulü itibariyle fazla çalışma yapamayacağı gerçeği ve davacının fazla mesai yaptığını yazılı delille ispat edememiş olması karşısında fazla çalışma ücreti talebinin reddi gerekirken kabulü hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 19/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1439, Karar No: 2020/2100, Tarih: 06.07.2020

**15. Hukuk Dairesi         2020/1439 E.  ,  2020/2100 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı bozmaya uyularak verilen hükmün temyizen tetkiki davalılar ... ve ... vekilleri ile davalı ... tarafından istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma ilamı gereğince inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalılar ..., ... ve ...'in yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 187,80 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılar ..., ... ve ...'ten alınmasına, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 06.07.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9473, Karar No: 2012/869, Tarih: 31.01.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/9473 E.  ,  2012/869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacılar murisinin, iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle 162.433.29 TL., maddi ve manevi tazminatın yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacılara verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmesi ve davacı vekilince de duruşma talep edilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 31/01/2011 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacı vekili Avukat ... ile karşı taraf vekili Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan Avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı gün Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği konuşulup düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacılar murisi ...'in, davalıya ait ...'da bulunan iş yerinde çalışmakta iken iş kazası sonucu ölümü sonrasında uğradıkları maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, yazılı maddi ve manevi tazminatların davalıdan tahsiline karar verilmiş ise de, bu sonuç aşağıda belirtilen neden gereği yerinde değildir.

Gerçekten, davacılar murisinin 07/06/2007 tarihinde davalıya ait ...'da bulunan iş yerinde, ... kaynak ustası olarak çalışmakta iken yüksek tansiyona bağlı beyin kanaması sonucu yaşamını yitirdiği ve bu olayın iş veren yönünden iş kazası olduğu, olayda iş verenin %40 oranında kusurunun bulunduğu ve %60 oranında da bünyesel faktörlerin etkili olduğu uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık, kazalı işçinin beyin kanaması sonunda ölümüne neden olan %60 oranında ki bünyesel faktörlerden iş verenin sorumlu olup olmayacağına ilişkindir. Dosyaya ekli ve işçinin işe girişinden önce alınan 13/02/2007 tarihli Sağlık Kurulu Raporu'nda işçinin yurtdışına gitmesine ve işçi olarak çalışmasında sıhhi bir sakıncanın olmadığı bildirilmiştir. Bu halde, somut olayın özelliğine göre, iş verence önceden bilinmesi mümkün olmayan bünyesel faktörlerin işçideki beyin kanamasına olan etkisinden iş verenin sorumlu olmadığı ortada olup sadece iş verene atfedilen kusur oranı nazara alınarak tazminatlara hükmedilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ve yorum ile bünyesel faktörlerin kaçınılmazlık olarak da değerlendirilerek bir kısmından iş verenin sorumlu tutulması sonunda düzenlenen hesap raporuna da değer verilerek yazılı tazminatlara karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmadan yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmektedir.

O halde, tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmadan yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmektedir.

O halde, tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, davacı ile davalı yararına takdir edilen 900.00 TL. duruşma Avukatlık parasının karşılıklı olarak birbirlerine yükletilmesine, 31/01/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11199, Karar No: 2012/3173, Tarih: 01.03.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/11199 E.  ,  2012/3173 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, ticari satımdan kaynaklanan alacağın tahsili istemine ilişkindir.

Davalı vekili, taraflar arasında sayaçların maksada uygunluğu konusunda mutabakat sağlanmadığından sözleşme yapılmadığını, davacı şirketin teklifinde belirttiği süre içerisinde sayaçları teslim etmediğini, davacı şirket tarafından geçici olarak gönderilen 40 adet sayacın fiyatının fahiş olup, onaylı olmamaları nedeniyle sökülerek yerine AYEDAŞ’tan onaylı sayaçların takıldığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, daha önce taraflarca kararlaştırılan ve davalının aradığı teknik özellikleri içerdiği belirtilen sayaçların bu nitelikleri taşımadığının anlaşılması üzerine yeni bir teklif ve kabul ile sözleşme imzalanması gerekirken yanlar arasında mutabakat sağlanamadığı, sözleşme görüşmeleri sırasında davalı tarafa geçici olarak teslim edilen ve kullanılan sayaçların kullanım bedelinin talep edilebileceği, gerekli onayları olmadığından sayaçların kullanılamayacağı gerekçesi ile davanın kullanım bedeli olan 3.117.-TL.üzerinden kabulüne karar verilmiş, hüküm taraflar vekillerince ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

Dava, davalıya teslim edilen elektrik sayaçlarının satış bedelinin faizi ile birlikte tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece sayaçların geçici kullanım için verilmesi nedeniyle iadesi gerektiği, satış bedeli talebinin haklı olmadığı, ancak uyuşmazlık konusu vakıaların hukuki nitelendirilmesinin hâkime ait olması ve “çoğun içinde az da vardır” şeklindeki hukuk ilkesi gereği davacının ancak kullanım bedelini talep edebileceği gerekçesi ile kullanım bedeli olan 3.117 TL ile sınırlı olarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taleple bağlılık kuralı olarak da ifade edilen HUMK’un 74. ve HMK’nın 26’ncı maddesi uyarınca hâkim tarafların talep sonuçları ile bağlı olup, ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Mahkemece bu yön gözetilmeksizin istem sonucunun dışına çıkılmak suretiyle yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 01.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6524, Karar No: 2007/6651, Tarih: 26.10.2007

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2007/6524 E.  ,  2007/6651 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden dolayı oluşan alacağın tahsiline ilişkindir.

4077 Sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’un 3/e maddesinde tüketici, “bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişi” olarak tanımlanmıştır. Bu tanımlamaya göre yasa, hazır bir malı veya hizmeti satın alarak onu günlük yaşamında kullanan veya tüketen kişiyi korumaktadır. Bir başka deyişle yasa kapsamına, dar kapsamlı mal ve hizmet ilişkileri olağan tüketim işleri alınmıştır. Aksi bir yorumun kabulü, üst düzey teknoloji ile gerçekleştirilen eser sözleşmesi ilişkilerinin dahi 4077 sayılı yasa kapsamında kalmasını ve bunlardan kaynaklanan uyuşmazlıklara da Tüketici Mahkemelerinde bakılmasını gerektirir ki, bunun yasanın amacına aykırı olduğu açıktır. Buna göre istisna sözleşmesinden doğan ilişkileri de 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun hükümlerinin uygulanması hukuken olanaklı değildir. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 26.2.2003 gün ve 2003/15-127 E., 2003/102 K. sayılı kararında bu husus belirtilmiştir. Somut olayda taraflar arasındaki hukuki ilişki eser sözleşmesinden kaynaklandığından, yerel mahkemece görevsizlik kararı verilerek davaya Asliye Hukuk Mahkemesi sıfatıyla bakılması gerekirken, 4077 sayılı yasa uygulanarak Tüketici Mahkemesi sıfatıyla bakılıp, esası hakkında karar verilmesi yerinde görülmemiş kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 26.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8115, Karar No: 2018/56, Tarih: 17.01.2018

**23. Hukuk Dairesi         2015/8115 E.  ,  2018/56 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili yüklenici ve arsa sahibi davalılar arasındaki 27.07.2011 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözlemesinın ... 18. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 23.09.2014 tarih ve 2013/7 esas, 2014/505 karar sayılı kararı ile geriye etkili olarak feshine karar verildiğini, müvekkilinin sözleşmenin ifa edileceği inancı ile proje hazırlanabilmesi, arsa tevhidi, imar işleri, peyzaj projesi, jeolojik etütler için zaruri masraflar yaptığını ileri sürerek, şimdilik 10.000,00 TL alacağın davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, sözleşmenin davacı yüklencinin tam kusuru sebebiyle feshedildiğini, masraflardan sorumlu olmadıklarını savunmuş, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, deliller ve tüm dosya kapsamından; davacının sözleşme tarihinden itibaren 4 ay içinde yapı ruhsatı alıp işe başlamadığı ve davacının kendi kusuru sonucu zarar gördüğü gerekçesiyle TBK.'nun 52. maddesi gereğince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde sözleşmenin geriye etkili feshi hâlinde kusur yüklenici de olsa da arsa sahibinin sözleşme dolayısıyla bir kazanımı olup olmadığı, kazanım var ise bunun tazmininin kusur durumuna bakılmaksızın değerlendirilmesi gerekmektedir. Dava dosyasının incelenmesinde arsadaki tevhit işlemi (davacının diğer talepleri de dikkate alınrak) sonucu arsa sahibinin herhangi bir kazanımının olup olmadığı mahkemece değerlendirilmemiş olup, söz konusu değerlendirmenin yapılarak kazanım var ise, sebepsiz zenginleşme hükümleri çerçevesinde davacı yararına tazminata karar verilmesi; kazanım yok ise, şimdiki gibi davanın reddine karar verilmesi gerekli iken eksik incelemeye dayalı yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabülü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18068, Karar No: 2014/2150, Tarih: 13.02.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/18068 E.  ,  2014/2150 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR 1. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/05/2013

NUMARASI : 2011/248-2013/400

Taraflar arasında görülen ziynet eşyasının iadesi davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesinde; İzmir 11. Aile Mahkemesinin 2010/356 Esas sayılı dosyası ile boşanma davalarının devam ettiğini, müvekkiline ait olan 5 adet reşat beşyüzlük ve zinciri, 10 adet 22 ayar adana burma bilezik, 15 adet takı bileziği, 2 adet 22 ayar kelepçe bilezik, 65 gr.lık 22 ayar set takımı, 15 gr.lık 14 ayar set takımı, pırlanta set takımı, inci takımı, toplamda 42.000 TL olan ziynet eşyalarının davalıdan aynen istirdadına, mümkün olmadığı taktirde bilirkişi tarafından belirlenecek değerinin dava tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili 12.04.2012 tarihli cevap dilekçesi ile; davanın reddine karar verilmesini talep etmiş, delillerini ibraz etmiştir.

Mahkemece; davacı vekilinin 08.02.2013 tarihli yazılı beyanları ve bu yazılı beyanlarındaki hesap değerlendirilmesi dikkate alınarak 1. Bilirkişi raporu da gözetilerek talebe göre 42.000 TL'lik kısmının kabulüne, dava tarihinden itibaren kanuni faiz verilmesine karar verilmiş; hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak, ziynet eşyaları yönünden; Türk Medeni Kanunu’nun 6.maddesi uyarınca kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde, gerek Yargıtay İçtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden ya da savunmada bulunan kimseye düşer. Öte yandan ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimse iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir.