muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/10892, Karar No: 2016/6379, Tarih: 21.04.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/10892 E.  ,  2016/6379 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli ... İlçesi ... Köyü 120 ada 5/A parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava konusu taşınmazda bulunan ayva ve hurmanın 2013 yılı itibarıyla sulu şartlarda dekar başına asgari ve azami verimini, kilogram başına toptan satış fiyatını ve ayrıntılı üretim giderleri çizelgesini (üretim maliyet cetvelini oluşturan masraf kalemlerini -özellikle varsa motopompla sulama giderlerini- gösterir biçimde tüm harcama kalemlerini açıklayan) gösterir biçimde veri cetvelinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilerek dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21002, Karar No: 2014/11730, Tarih: 06.06.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/21002 E.  ,  2014/11730 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Hatay 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/09/2012

NUMARASI : 2010/1018-2012/684

F.. V.. ile A.. V.. aralarındaki elatmanın önlenmesi davasının kısmen kabulüne ve kısmen reddine dair Hatay 1. Sulh Hukuk Mahkemesi'nden verilen 13.09.2012 gün ve 1018/684 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı dava dilekçesinde; davalı ile aynı binada ikamet ettiklerini ancak girişlerinin ayrı kapılardan olmasına rağmen davalının kendisinin ikamet ettiği binanın girişini ve damını kullandığını, çıkışı engellemek için demir kapı koyduğunu, binasının altındaki yeri kendi kileriymiş gibi işgal ederek ve özellikle damda bulunan kolonları yıkmak suretiyle zarar verdiğini, bu konuda Hatay Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2010/143 Değ.İş sayılı dosyasıyla tespit yapıldığını açıklayarak davalının haksız ve hukuka aykırı olan bütün müdahalelerinin önlenmesin evinin damı ile damın çıkışına yapılan demir kapının sökülmesine, evinin girişine ve evinin altında bulunan ve kiler olarak kullandığı yere müdahalesinin önlenmesine ve zararın ödettirilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili 1.10.2010 tarihli yargılama oturumunda; davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece; davanın kısmen kabulüne, bilirkişi raporunda belirtilen demir kapının sökülüp kaldırılması ve deformasyon masrafı 1.250,00 TL'nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, diğer taleplerin reddine karar verilmiştir.

Hüküm, davalı vekili tarafından dilekçesinde yazılı nedenlerle süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamından; Mahkemece 6.4.2012 tarihinde mahallinde bir fen bilirkişisi ve bir inşaat bilirkişisi marifetiyle keşif yapılmıştır. Keşif sonrasında 9.4.2012 havale tarihli fen bilirkişi raporu ile 15.5.2012 havale tarihli inşaat bilirkişi raporu dosyaya ibraz edilmiştir. Mahkemece bilirkişi raporunda belirtilen demir kapının tamamen kaldırılmasına da karar verilmişse de dosyada birden fazla bilirkişi raporu bulunduğuna göre hangi bilirkişi raporuna atıf yapıldığı ve bilirkişi raporunun infaza elverişli olup olmadığı belli değildir. Zira 9.4.2012 havale tarihli fen bilirkişi raporu ekindeki krokide dava konusu taşınmazların ve mahkemece tamamen kaldırılmasına karar verilen demir kapının konumları gösterilmemiştir. Bu haliyle hüküm infaza elverişli değildir. (HMK 297/2)

Davalı vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların incelenmesine şimdilik yer olmadığına, HUMK'nun 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna, 24,30 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 06.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6352, Karar No: 2016/2517, Tarih: 01.03.2016

**17. Hukuk Dairesi         2014/6352 E.  ,  2016/2517 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :.........Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı vekilince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 01.03.2016 Salı günü davalı asil ... geldi. Davacı taraftan gelen olmadı. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davalı asil dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, ........... olan .......... emekli sicil numaralı .........'ın 21.01.2006 tarihinde davalının sevk ve idaresindeki araçta yolcu olarak seyrettiği sırada meydana gelen tek taraflı trafik kazasından vefat ettiğini, davalının kazanın oluşumunda tam kusurlu olduğunu, müvekkilinin vefat eden sigortalının hak sahiplerine 15.12.2006 tarihinde 144.759,11 TL peşin sermaye değerli aylık bağlandığını belirterek 5434 Sayılı Yasa'nın 129. maddesine göre şimdilik 10.000 TL'nin tahsis onay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 10.04.2013 havale tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 144.759,11 TL'ye yükselttiklerini bildirmiştir.

Davalı vekili, 5434 ve 5510 Sayılı Yasalarda davacının müvekkiline rücu etmesine imkan sağlayacak bir düzenlemenin bulunmadığını ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve toplana delillere göre; davanın kabulü ile 144.759,11 TL'nin 15.12.2006 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlite davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, Emekli Sandığı iştirakçisi olan .........'ın trafik kazası sonucu vefatı nedeni ile ödenen tazminatın davalıdan rücuen tahsili istemine ilişkindir.

Davanın dayanağı 5434 sayılı Emekli Sandığı Yasası'nın 129. maddesi olup hükümden sonra yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Yasası'nın 106. maddesi ile yürürlükten kaldırılmıştır. 5510 sayılı yasa 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiş olup Sosyal Sigortalar Kurumu Başkanlığı, ............. ve .......'nü ortadan kaldırıp bu kurumların yerine ........kurularak Sosyal Güvenlik Kurumları tek çatı altında toplanmıştır.

.......'nun uygulayacağı yasa 5510 sayılı yasa olup anılan yasanın 101. maddesinde yasanın uygulanmasından doğan uyuşmazlıkların iş mahkemelerince çözümleneceği öngörülmüştür.

Şu halde yerel mahkemece, İş Mahkemesinin görevli olması nedeniyle İş Mahkemesi sıfatıyla davanın görülmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

Bozma kapsam ve nedenine göre davalı vekilinin sair temyiz itirazları incelenmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma kapsam ve nedenine göre davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 01/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12870, Karar No: 2016/5528, Tarih: 11.04.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/12870 E.  ,  2016/5528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili olan davacının su abonesi olmak için davalı idareye başvurduğunda kendisinden kanal katılım ve şebeke hisse bedeli adı altında toplam 4.420 TL tahsilat yapıldığını,bu tahsilatın haksız olduğunu beyan ederek, fazla ödenen miktarın avans faizi ile iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili dilekçesinde; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile; 4.420,00 TL nin dava tarihinden itibaren işleyecek değişen oranlı yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık, maliki bulunduğu bağımsız bölüme ilişkin ferdi su aboneliğinin tesisi nedeniyle, davacının; davalı idareye kanal katılım ve şebeke tesis bedeli ödemekle yükümlü olup olmadığı konusundadır.

01/07/1981 tarihinde yürürlüğe giren 2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanununun Kanalizasyon Harcamalarına Katılma Payı başlığı altında 87. maddesi “Belediyelerce ve belediyelere bağlı müesseselerce, aşağıdaki şekilde kanalizasyon tesisi yapılması halinde, bunlardan faydalanan gayrimenkullerin sahiplerinden, kanalizasyon harcamalarına katılma payı alınır.

a- Kanalizasyon tesisi yapılması,

b-Mevcut tesislerin sıhhî ve fennî şartlara göre ıslah edilmesi iki ve daha fazla yol kenarında bulunan gayrimenkuller hangi yoldaki kanalizasyona bağlanmış ise, payın hesabında yola ait kanalizasyon giderleri nazara alınır.” düzenlemesi getirmiştir. Aynı yasanın 88.maddesi ile de su tesisleri için 87. maddeye paralel bir düzenleme öngörülmüştür.

2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanununa dayalı olarak çıkarılan Tarifeler Yönetmeliğinin 39.maddesi ise “2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanunun 87. ve 88.maddeleri gereği bir programa göre yapılacak yani; içme, kullanma, endüstri suyu ve kanalizasyon yatırımları ile mevcutların genişletilmesi (tevzi), iyileştirilmesi (ıslahı) amacıyla yapılan harcamalar ve istek üzerine Genel Müdürlüğünce yapılacak işlerin toplam yatırım giderleri tesislerin hizmet edeceği saha dâhilindeki gayrimenkullerin sahiplerinden su ve kanalizasyon tesisleri harcamalarına katılma payı alınır.

Su ve kanalizasyon şebekelerine katılma paylarının binasız arsanın vergi değeri payına isabet eden kısmı, inşaat ruhsatının alınması aşamasında avans olarak tahsil edilir.

Su ve kanalizasyon şebekelerine katılma paylarının binasız arsanın vergi değeri payına isabet eden kısmı, inşaat ruhsatının alınması aşamasında avans olarak tahsil edilir.

Bina tamamlandıktan sonra bağımsız bölümlere veya binanın tamamına tahsis aboneliği verilmesi sırasında arsa değeri üzerinden alınan avans düşülerek, yapı değerinin emlak vergi beyanı üzerinden ayrıca %2 oranından fazla olmamak üzere katılım payı tahsil edilir” düzenlemesini içermektedir.

Yine 3194 sayılı İmar Kanununun “Yapı Kullanma İzni” başlıklı 30. maddesinin 3. fıkrasında “Bu maddeye göre verilen izin yapı sahibini kanuna, ruhsat ve eklerine riayetsizlikten doğacak mesuliyetten kurtarmayacağı gibi her türlü vergi, resim ve harç ödeme mükellefiyetinden de kurtarmaz.” hükmü yer almaktadır.

Yukarıda belirtilen yasa ve tarifeler yönetmeliği hükümleri birlikte değerlendirildiğinde, davalı idarece yasanın yürürlük tarihinden sonra yeni kanalizasyon ve içme suyu tesisleri yapılmış olması veya mevcutların iyileştirilmesinin yapılması halinde, tesislerin hizmet edeceği saha dâhilindeki gayrimenkul sahiplerinden yönetmelikte belirlenen ilkelere göre su ve kanalizasyon tesisleri katılım payı talebe hakkı vardır. Ancak bu katılım payı davalı tarafça hizmet götürülmesi koşuluna bağlı olarak alınır. Bu durumda hizmet götürüldüğünün davalı tarafça kanıtlanması halinde davacı katılım payının yüklenici veya kendisi tarafından ödendiğini kanıtlamakla yükümlüdür. Ayrıca İmar Kanununun 30/3. maddesi uyarınca iskân ruhsatının alınmış olması davalı idarenin kanal katılım payı istemesine engel teşkil etmez.

Somut olayda, her ne kadar davalı tarafından davacı taşınmazının bulunduğu bölgede götürülen hizmetler, davacının malik olmasından önceki tarihe ait ise de, davalı idarece, davacıya ait taşınmazın bulunduğu bölgede kanalizasyon ve içme suyu tesislerinin yapıldığı ve davacının bu hizmetten yararlandığı sabittir.

Öyle ise mahkemece; bilirkişi marifetiyle bu hizmetten yararlanan bağımsız bölümün ilk maliki olan davacının ödemekle yükümlü bulunduğu kanal katılım ve şebeke tesis bedelinin, abonelik başvuru tarihinde yürürlükte bulunan tarife hükümleri dikkate alınarak belirlenmesi suretiyle uyuşmazlığın çözümlenmesi ve sonucu dairesinde bir hüküm tesis edilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 11.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/234, Karar No: 2021/186, Tarih: 29.04.2021

**Ceza Genel Kurulu         2019/234 E.  ,  2021/186 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 19. Ceza Dairesi

Mahkemesi :İcra Ceza

Ticareti usulüne aykırı olarak terk etmek suçundan sanık ... hakkında ... Otomotiv Sanayi ve Ticaret AŞ’nin vekili aracılığıyla şikâyetçi olması üzerine yapılan yargılama sonucunda, sanığın İİK’nın 337/a, TCK’nın 62, 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca 1.500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin İstanbul 5. İcra Ceza Mahkemesince verilen 24.03.2016 tarihli ve 250-204 sayılı hükmün, şikâyetçi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 19. Ceza Dairesince 08.03.2018 tarih ve 2359-2495 sayı ile;

"02.12.2016 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253. maddesinde değişiklik yapılarak madde içeriğinden 'etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile' ibaresinin çıkarılması nedeniyle özel bir etkin pişmanlık hükmü olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin aynı Kanun'un 331. maddesinde düzenlenen suç yönünden uzlaştırma kurumunun uygulanmasına engel teşkil etmemesi, suçun işlenmesinden sonra fail ile mağdur arasındaki çekişmeyi bir uzlaştırmacının girişimiyle kısa zamanda tarafların özgür iradeleriyle ve adli merciler daha fazla meşgul edilmeden sonuçlandırmayı amaçlayan uzlaştırmanın soruşturma ve kovuşturmalarda mutlaka öncelikle uygulanması zorunlu bir maddi ceza ve ceza muhakemesi hukuku kurumu olması ve İcra ve İflas Kanunu'nun 354. maddesinin yerine geçip anılan maddenin uygulanmasını ortadan kaldırmaması karşısında, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme ise 03.05.2018 tarih ve 223-185 sayı ile;

"...İcra ceza suçlarının uzlaşmaya tabi olup olmadığı hususuna gelince 'İİK'nın 354. maddesinin, etkin pişmanlık hükmü olduğu' görüşü yerinde değildir. Zaten bu hususa ilişkin kanaatini Yargıtay, Ceza Genel Kurulu olarak daha önce karara bağlamıştı.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2005/10 esas ve 2005/90 karar sayılı emsal içtihadı 3167 sayılı Çekle Ödemelerin Düzenlenmesi ve Çek Hamillerinin Korunması Hakkındaki Yasa'nın 16. maddesinde karşılıksız çek keşide etme suçu düzenlenmiş olup madde uyarınca karşılıksız çek keşide edenler, çek bedeli kadar ağır para cezasıyla, mükerrirler ise bir yıldan beş yıla kadar hapis cezasıyla cezalandırılacaklardır.

Aynı Yasa'nın 16/a maddesinde, karşılıksız kalan kısmına ibraz tarihinden itibaren 3095 sayılı Yasa'ya göre faiz yürütüleceği belirtilmiş,

'Soruşturma ve kovuşturma usulü, görevli ve yetkili mahkeme' başlıklı 16/b maddesinde; maddede yazılı suçtan soruşturma ve kovuşturma yapılmasının şikâyete bağlı bulunduğu, hükmün kesinleşmesinden sonra şikâyetten vazgeçildiğinde de hükmün bütün sonuçlarıyla birlikte ortadan kaldırılacağı, hükmüne yer verilip,

Aynı Yasa'nın 16/a maddesinde, karşılıksız kalan kısmına ibraz tarihinden itibaren 3095 sayılı Yasa'ya göre faiz yürütüleceği belirtilmiş,

'Soruşturma ve kovuşturma usulü, görevli ve yetkili mahkeme' başlıklı 16/b maddesinde; maddede yazılı suçtan soruşturma ve kovuşturma yapılmasının şikâyete bağlı bulunduğu, hükmün kesinleşmesinden sonra şikâyetten vazgeçildiğinde de hükmün bütün sonuçlarıyla birlikte ortadan kaldırılacağı, hükmüne yer verilip,

'Davanın açılmasına engel olan, davayı düşüren ve cezayı ortadan kaldıran nedenler' başlıklı 16/c maddesinde; düzeltme hakkının kullanılması veya henüz dava açılmadan, çek tutarı veya karşılıksız kalan kısmının %12 tazminat ve faiziyle birlikte ödenmesi hâlinde ceza davası açılmayacağı, dava açıldıktan sonra hüküm verilinceye kadar %15 tazminat ve faizle birlikte ödeme hâlinde, hüküm verildikten sonra, hüküm kesinleşinceye kadar %18 tazminat ve faizle birlikte ödeme hâlinde ceza davasının düşeceği, hüküm kesinleştikten sonra %20 tazminat ve faizle birlikte ödeme hâlinde ise hükmün bütün cezai sonuçlarıyla birlikte ortadan kaldırılacağı ayrıntılı olarak düzenlenmiştir.

Görüldüğü üzere, esasen 3167 sayılı Yasa'da da uzlaşmaya ilişkin hükümler yer almaktadır, ancak; her iki yasanın getirdiği sistem ve olanaklar arasında çeşitli farklılıklar bulunmaktadır,

Şeklinde olup Çek Kanunu'nda (kıyasen icra suçlarında)ki düzenleme özel bir uzlaşma usulü olduğu açık ve seçik olarak ifade etmiştir. Ceza Genel Kurulu şunu demekte: 'İİK'nın 354. madde, etkin pişmanlık hükümlerini de içeren özel bir uzlaşma yöntemidir. Bu nedenlerle uzlaşma düzenlemesindeki 'etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile' ibaresinin çıkarılması CMK'nın 253. maddesindeki uzlaştırma prosedürünün uygulanmasına engel değildir.' görüşü yerinde değildir.

Ayrıca Yargıtay 16. Hukuk Dairesi 2008/5180 esas ve 2008/4928 karar sayılı emsal kararında: 'Sanıklara isnat olunan suç İİK'nın 333/a maddesinin birinci fıkrasında düzenlenmiş olup, cezalandırma şartı olarak alacaklının şikâyeti aranmıştır. Aynı Kanun'un 'Davanın ve cezanın düşmesi' başlıklı 354. maddesi ise, 'Kanun'un bu babında yazılı suçlardan takibi şikâyete bağlı olanların müştekisi feragat eder veya borcun itfa edildiği sabit olursa, dava ve bütün neticeleri ile beraber ceza düşer.' hükmünü içermektedir.

Görüldüğü üzere, İcra ve İflas Kanunu'nda uzlaşmaya ilişkin hükümler zaten yer almaktadır. Ancak; (Yargıtay Ceza Genel Kurulunca benzer bir konuda verilen 05.07.2005 tarihli ve 2005/10-84-90 sayılı kararında da açıklandığı üzere) her iki yasanın getirdiği sistem ve olanaklar arasında çeşitli farklılıklar bulunmaktadır.

Şöyle ki;

1- Uzlaşma için failin mutlak olarak suçunu kabul etmesi gerektiği hâlde, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu hükümleri uyarınca ödeme ile sonuç alınması için failin suçunu kabul etmesi gerekmez.

Şöyle ki;

1- Uzlaşma için failin mutlak olarak suçunu kabul etmesi gerektiği hâlde, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu hükümleri uyarınca ödeme ile sonuç alınması için failin suçunu kabul etmesi gerekmez.

2- Uzlaşmada, mağdurun zararının tümünün veya büyük bir kısmının ödenmesi zorunlu olduğu hâlde, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'na göre şikâyetten vazgeçme failin hiç ödeme yapmaması hâlinde de mümkündür.

3- Uzlaşma için fail ve mağdurun anlaşmalarında zorunluluk bulunduğu hâlde, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'na göre fail mağdurdan bağımsız olarak ödemede bulunabileceği gibi, mağdur da bağımsız olarak şikâyetten vazgeçebilir.

4- Uzlaşma hüküm kesinleşinceye kadar yapılabilir, ancak İcra ve İflas Kanunu'nda düzenlenen ve şikâyete bağlı olan suçlarda mağdur ve fail hüküm kesinleştikten sonra da anlaşılabilirler.

Şeklinde açıklanmıştır. İİK'nın 354. maddesi amir hükmü uyarınca uzlaşmayı kendi bünyesinde barındırdığı dikkate alındığında, İcra Mahkemesince uzlaşma konusunda herhangi bir işlem yapılmasına gerek bulunmamaktadır.' şeklinde İİK'daki düzenlemenin etkin pişmanlık müessesi değil özel uzlaşma müessesi olduğunu açıkça izah da etmiştir.

Tüm bu nedenlerle atılı suçlarda uzlaştırma yoluna gidilmemiştir. İcra ceza suçlarının CMK'daki genel uzlaşma hükümlerine değil de İİK'daki özel uzlaşma hükümlerine tabi olduğunun pratik göstergesi de icra ceza suçlarında fiiliyatta neredeyse hiçbir uzlaşmanın sağlanamamasıdır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2017/19-7 esas ve 2017/137 karar sayılı emsal içtihadı da icra ceza suçlarının 'Aynı Kanun'un 354. maddesinin birinci fıkrasında da; 'Kanunun bu babında yazılı suçlardan takibi şikâyete bağlı olanların müştekisi feragat eder veya borcun itfa edildiği sabit olursa dava ve bütün neticeleriyle beraber ceza düşer' hükmüne yer verilmiştir. ...Alacaklılardan birinin şikâyetine bağlı olup aynı Kanun'un 354. maddesinin birinci fıkrasında da davanın ve cezanın düşmesine imkân sağlayan özel bir etkin pişmanlık hükmü düzenlenmiştir.' gerekçesiyle uzlaşmaya tabi olduğu kanaati belirtilmiş ise de İİK'nın 354. maddenin içinde etkin pişmanlık hükümlerini de barındırmakla beraber, hükmün kesinleşmesinden sonra dahi etkin pişmanlık olmadan şikâyetçinin vazgeçmesi ile hükmün tüm neticeleri ile düşmesi hususu da dahil olmak üzere İİK'nın 354. maddenin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2005/10 esas ve 2005/90 karar sayılı emsal içtihadı ve Yargıtay 16. Hukuk Dairesi 2008/5180 esas ve 2008/4928 karar sayılı emsal içtihadındaki gerekçelere değinmeden hukuki sorunu irdelememesi nedeniyle hatalı sonuca ulaşmıştır." gerekçesiyle bozma kararına direnerek, önceki hükümdeki gibi sanığın mahkûmiyetine karar vermiştir.

Direnme kararına konu bu hükmün de şikâyetçi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23.10.2018 tarihli ve 84488 sayılı “bozma” istekli tebliğnamesiyle dosya, 6763 sayılı Kanun'un 36. maddesiyle değişik CMK'nın 307. maddesi uyarınca kararına direnilen daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 19. Ceza Dairesince 17.01.2019 tarih, 6894-410 sayı ve oy çokluğu ile direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire çoğunluğu ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun on altıncı babında yer alan takibi şikâyete bağlı suçlar bakımından 5271 sayılı CMK'da düzenlenen uzlaştırma hükümlerinin uygulanıp uygulanamayacağının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Şikâyetçi ... Otomotiv Sanayi ve Ticaret AŞ tarafından borçlu Şeker Otomotiv ...’den alacağının tahsili amacıyla İstanbul 30. İcra Müdürlüğünün 2013/24536 esas sayılı dosyasında 22.10.2013 tarihinde kambiyo senetlerine özgü haciz yolu ile icra takibine başlanıldığı,

Ödeme emrinin, Şeker Otomotiv’e ait adresin kapalı olması sebebiyle Tebligat Kanunu'nun 21. maddesinin birinci fıkrasına göre 25.10.2013 tarihinde tebliğ edildiği,

Borçlu Şeker Otomotiv yetkilisi ... tarafından herhangi bir şekilde mal beyanında bulunulmaması üzerine şikâyetçi vekilinin talebi ile 24.06.2014 tarihinde haciz işlemi için söz konusu şirket adresine gidildiğinde, bu adresten yaklaşık 1 yıl önce taşındığı, adreste başka bir firmanın olduğu, hacze kabil mal olmadığından haciz işleminin gerçekleştirilemediği tespit edilerek bu durumun tutanağa bağlandığı,

Şikâyetçi vekilinin 08.07.2014 havale tarihli dilekçesi ile, şirket yetkilisi sıfatıyla sanık hakkında "borçlu şirketin ticareti terk ettiği hâlde, İcra ve İflas Kanunu'nun 44. maddesine aykırı olarak keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmediği ve mal beyanında bulunmadığı" gerekçesiyle şikâyette bulunması üzerine ticareti terk suçundan dava açıldığı,