muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/4406, Karar No: 2017/3638, Tarih: 07.12.2017

**23. Hukuk Dairesi         2016/4406 E.  ,  2017/3638 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Taraflar arasındaki tazminat, alacak davalarının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl ve birleşen 2009/347 E. davanın kısmen kabulüne, birleşen 2014/109 E. davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde asıl ve birleşen 2009/347 E. sayılı davalar yönünden taraf vekilleri, 2014/109 E. sayılı davada davacı kooperatif vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Asıl davada davacı kooperatif vekili, taraflar arasında 27.03.1995 tarihinde imzalanan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca, müvekkili yüklenici kooperatife devredileceği taahhüt edilen taşınmazların davalı arsa sahipleri tarafından üçüncü kişilere satılmış olması nedeniyle edimin ifasının imkansız hale geldiğini, yapılan imalat ile tevhid, proje, ruhsat, belediye hissesi alımı gibi sözleşmenin ifasına yönelik masrafların ve ayrıca, kooperatife devredileceği vaad edilen arsaların ferağını alamaması nedeniyle uğradığı kazanç kaybı zararının davalılardan tahsili gerektiğini ileri sürerek, ifası imkansız hale gelen sözleşmenin geçersizliğinin tespitini, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, sözleşmenin ifasına yönelik masraflar için 600.000,00 TL’nin, yoksun kalınan kar kaybı için 5.000,00 TL’nin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiş, ıslah yoluyla yoksun kalınan kar kaybı talebini 56.942,00 TL’ye arttırmıştır.

Birleşen 2004/109 E. sayılı davada ise asıl davadaki taleplerin kabul edilmemesi halinde, sözleşmeye göre kooperatife verilmesi gereken taşınmazların dava tarihi itibariyle bedellerinin faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Birleşen 2009/347 E. sayılı davada, davacı arsa sahipleri vekili, sözleşmede müvekillerine ait olacak 17 adet bağımsız bölümün belirlenen sürede teslim edilmediğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 100.000,00 TL’nin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, sözleşmenin ifa edilememesinde yüklenici kooperatifin kusurlu bulunduğu gerekçesiyle, asıl davanın kısmen kabulü ile sözleşmenin geriye etkili olarak feshine, 477.671,00 TL tutarındaki imalat bedelinin davalı arsa sahiplerinden tahsiline, yoksun kalınan kar payına ilişkin istemin reddine, birleşen 2014/109 E. sayılı davanın reddine, birleşen 2009/347 E. sayılı davanın kısmen kabulü ile 22.451,62 TL’nin davalı kooperatiften tahsiline karar verilmiştir.

.../...

S.2.

Kararı, asıl ve birleşen 2009/347 E. sayılı davalar yönünden taraf vekilleri, 2014/109 E. sayılı davada davacı kooperatif vekili temyiz etmiştir.

.../...

S.2.

Kararı, asıl ve birleşen 2009/347 E. sayılı davalar yönünden taraf vekilleri, 2014/109 E. sayılı davada davacı kooperatif vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, birleşen 2014/109 E. sayılı dava davacı kooperatif vekilinin tüm, asıl ve birleşen 2009/347 E. sayılı davalarda taraf vekillerinin, aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-a)Asıl davada davalı arsa sahipleri vekilinin temyiz itirazları yönünden yapılan incelemede;

Davalı arsa sahipleri ile davalı kooperatif arasında imzalanan 27.03.1995 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinde, arsa sahiplerine ait taşınmazlarda yüklenici kooperatif tarafından nitelikleri ile blok ve daire sayıları belirlenmiş bir yapı inşa edileceği, bunun karşılığında yine arsa sahiplerine ait başka bir kısım taşınmazların yüklenici kooperatife devredileceği kararlaştırılmıştır. Ayrıca, sözleşmenin 9/C maddesinde, yüklenici tarafından temerrüde düşülmesi halinde, yükleniciye devredileceği taahhüt edilen taşınmazların satılarak, inşaatın tamamlanması hususunda arsa sahiplerine nama ifa yetkisi tanınmıştır.

Sözleşmeye göre işin 24.04.1998 tarihi itibariyle teslimi gerekmekte olup, yüklenici kooperatif, inşaat %45 seviyesinde iken 10.07.1999 tarihli genel kurulunda inşaata devam etmeme kararı almış ve 20.07.1999 tarihinde, ekonomik yetersizlikler nedeniyle inşaatlara devam edemeyeceğini ileri sürerek, sözleşmenin ileriye etkili feshi ile kendisine düşen tapuların devri ve imalat bedeli istemiyle dava açmıştır. ... Mahkemesi'nin 1999/394 E. sayılı dosyasında görülen davada, mahkemenin 26.12.2012 tarihli kararıyla, inşaatı geldiği %45 seviyesi dikkate alınarak davanın reddine karar verilmiş, karar Yargıtay denetiminden geçerek 14.10.2004 tarihinde kesinleşmiştir.

Arsa sahipleri bu esnada, sözleşmenin 9/C maddesi hükmüne dayalı olarak yükleniciye devredileceği taahhüt edilen taşınmazları 16.09.2003 ve 19.03.2004 tarihlerinde üçüncü kişilere satarak, yüklenici namına inşaatı tamamlamışlar ve 31.12.2004 tarihi itibariyle de iskan ruhsatını almışlardır. Yapı arsa sahiplerinin uhdesinde bulunduğundan, bu tarih itibariyle aynı zamanda teslimin de gerçekleştiğinin kabulü gerekir.

Bu durumda, sözleşmede yüklenici tarafından üstlenilen edim, nama ifa suretiyle yerine getirilmiş olduğundan, artık sözleşmenin feshine karar verilmesi mümkün olmayıp, asıl davada verilen fesih kararın bu nedenle davalı arsa sahipleri yararına bozulması gerekmiştir.

b) Asıl davada davacı yüklenici kooperatif vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Bu durumda, sözleşmede yüklenici tarafından üstlenilen edim, nama ifa suretiyle yerine getirilmiş olduğundan, artık sözleşmenin feshine karar verilmesi mümkün olmayıp, asıl davada verilen fesih kararın bu nedenle davalı arsa sahipleri yararına bozulması gerekmiştir.

b) Asıl davada davacı yüklenici kooperatif vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Asıl dava 605.000,00 TL üzerinden açılmış olup, ıslah yoluyla dava değeri 656.942,00 TL'ye artırılmıştır. Davanın 477.671,00 TL'lik kısmi kabul edilmiş, 179.271 TL'lik kısmı reddedilmiştir. Karar tarihinden yürürlükte bulunan ....hükümleri uyarınca, reddedilen miktar üzerinden, davalı yararına 16.706,26 TL vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, 22.706,00 TL vekalet ücretine hükmedilmesi hatalı olmuş olup, asıl davada verilen hüküm, bu yönden de davacı yararına bozulmuştur.

c) Birleşen 2009/347 E. sayılı davada taraf vekillerinin temyiz itirazları yönünden yapılan incelemede;

.../...

S.3.

Sözleşmenin 9/C maddesinde, işin 24.04.1998 tarihine kadar teslim edileceği, teslimde gecikme olması halinde, arsa sahibine ait her bir daire için 200 DM kira tazminatı ödeneceği, gecikmenin hiç bir şekilde 8 ayı geçemeyeceği düzenlenmiştir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, sözleşmenin bu hükmü dikkate alınarak 8 aylık süre için kira tazminatı hesaplanmış ise de arsa sahibi, her zaman aynen ifa ile birlikte teslimin gerçekleştiği tarihe kadar, zamanaşımı süresi içerisinde, kira tazminatı isteme hakkına sahiptir.

Kira tazminatı alacağında zamanaşımı süresi, dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 818 sayılı BK'nın 126/4. maddesi (TBK 147/6. md.) hükmü uyarınca 5 yıl olup, bu süre, eksik ve ayıplı iş bedeli alacağından farklı olarak, işin teslim edildiği tarihten değil, teslim edilmesi gereken tarihten itibaren başlar. O halde arsa sahibi teslim edilmesi gereken tarihteki gecikilen her ay için zararını davayla isteyebileceğine göre her geçen ay zararı o ayın sona ermesiyle istenebilir (muaccel) hale gelir. Yargıtay 23. Hukuk Dairesi'nin 13.03.2014 gün 2013/8510 E; 1907 K. sayılı ilamı da bu yöndedir.

Birleşen dava 26.06.2009 tarihinde açılmış ve davalı yüklenici süresi içerisinde zamanaşımı def'inde bulunmuş olup, bu itibarla, 26.06.2009 tarihinden geriye doğru 5 yılın sona erdiği 26.06.2004 tarihinden önceki döneme ilişkin kira tazminatı alacaklarının zamanaşımına uğradığının kabulü gerekir. Bu durumda, davacı arsa sahipleri ancak 26.06.2004 tarihi ile teslimin gerçekleştiği 31.12.2004 tarihi arasındaki dönem için kira tazminatı talep edebilerler. Bilirkişi kurulundan bu hususta ek rapor alınarak, hesaplanacak kira tazminatı bedelinin hüküm altına alınması gerekirken, yanılgılı gerekçeye dayalı olarak yazılı şekilde karar verilmesi de doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, birleşen 2014/109 E. sayılı dava davacı kooperatif vekilinin tüm, asıl ve birleşen 2009/347 E. sayılı davalarda taraf vekillerinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2-a) numaralı bentte açıklanan nedenlerle asıl davada davalılar vekilinin, (2-b) numaralı bentte açıklanan nedenlerle asıl davada davacı vekilinin ve (2-c) numaralı bentte açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin diğer temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, taraflar yararına BOZULMASINA, peşin alınan harçların istek halinde iadelerine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07.12.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12971, Karar No: 2020/665, Tarih: 21.01.2020

**14. Hukuk Dairesi         2016/12971 E.  ,  2020/665 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

a) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligatın, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılması gerekir. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

b) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından, Anayasanın "Hak arama hürriyeti" kenar başlıklı 36. maddesine ve Tebligat Kanununun yukarıda bahsi geçen hükümlerine aykırı olacaktır.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince:

Davalı ...’e yapılan gerekçeli karar tebligatının, 7201 sayılı Tebligat Kanununa aykırı olarak ilk seferde, doğrudan Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre, bu davalının adres kayıt sistemindeki adresine yapılması nedeniyle usulüne uygun olmadığı,

Öte yandan, davalılar ..., ..., ... ve ...’un adres kayıt sisteminde adreslerinin bulunmasına rağmen adı geçenlere gerekçeli karar tebligatının ilanen yapılması da usulüne uygun olmadığı,

Mahkemece, adı geçen davalıların adreslerine yukarıda belirtilen ilkelere uygun şekilde gerekçeli kararın tebliğinin sağlanması ve kanuni temyiz süresinin beklenilmesi,

Belirtilen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 21.01.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.Başkan
Yargıtay — Esas No: 2016/2801, Karar No: 2016/6788, Tarih: 13.06.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/2801 E.  ,  2016/6788 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... İş ile ... İş Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, taraflar arasındaki iş akdinin feshinin geçersizliğinin tespiti, işe iade istemi ve boşta geçen süreye ait ücretin davalılardan müteselsilen tahsili istemlerine ilişkindir.

... İş Mahkemesince, uyuşmazlıkta ortak yetkili mahkemenin işçinin işini yaptığı yer olan ... Mahkemeleri olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... İş Mahkemesi ise davalı ... Müdürlüğünün yerleşim yeri mahkemesinde dava açıldığı ve davada ... İş Mahkemesinin de yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik yönünde hüküm kurmuştur.

6100 sayılı HMK'nın maddesi uyarınca her dava, kural olarak, davalının ikametgahı mahkemesinde açılır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 5. maddesinde, iş uyuşmazlıklarında yer itibarıyla yetkili olarak iş mahkemeleri belirlenmiştir. Buna göre, “İş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medenî Kanunu gereğince ikametgâhı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme muteber sayılmaz.”

İş mahkemelerinde yetki kuralı, Hukuk Muhakemeleri Kanununun yetki kurallarına uygun olup buna ek olarak işin yapıldığı yer, yani işyerinin bulunduğu yer mahkemelerini de yetkili kılmaktadır.

İş aktine istinaden açılan davalarda yetkili mahkeme, dava tarihinde davalının ikametgâhının bulunduğu veya işçinin işini yaptığı yerdeki iş mahkemesi veya iş davalarına bakmakla görevli asliye hukuk mahkemesidir.

İş mahkemesinin yetkisi kamu düzeni ile ilgili olduğundan, davalı tarafça süresinde itiraz edilmese de bu husus, hâkim tarafından kendiliğinden gözönünde bulundurulmalıdır. Bir başka anlatımla hâkim, davanın her aşamasında yetki itirazını dikkate alabileceği gibi, kendisi de re'sen yetksizlik kararı verebilir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu da 27.01.2016 tarih, 2015/21-3504 E. - 2016/92 K. sayılı kararında “...Hukuk Genel Kurulunun önüne gelen uyuşmazlık; Hukuk Muhakemeleri Kanununun "Davalının birden fazla olması hâlinde yetki"yi düzenleyen 7. maddesinin somut olaya uygulanma imkanının bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Uyuşmazlığın çözümüne esas olmak üzere öncelikle yasal mevzuatın açıklanmasında yarar bulunmaktadır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu da 27.01.2016 tarih, 2015/21-3504 E. - 2016/92 K. sayılı kararında “...Hukuk Genel Kurulunun önüne gelen uyuşmazlık; Hukuk Muhakemeleri Kanununun "Davalının birden fazla olması hâlinde yetki"yi düzenleyen 7. maddesinin somut olaya uygulanma imkanının bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Uyuşmazlığın çözümüne esas olmak üzere öncelikle yasal mevzuatın açıklanmasında yarar bulunmaktadır.

Bilindiği üzere, 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 5. maddesinde, iş mahkemelerinde açılacak her davaya, açıldığı tarihte dava olunanın, Türk Medenî Kanunu gereğince ikametgahı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabileceği, bunlara aykırı sözleşmenin muteber sayılmayacağı, aynı Kanunun 15. maddesinde de, bu Kanunda sarahat bulunmayan hallerde Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu hükümlerinin uygulanacağı düzenlemesi bulunmaktadır.

Buna göre, iş mahkemelerinde yetki kuralı, Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanununun yetki kurallarına uygun olup, buna ek olarak işçinin işinin yapıldığı yer mahkemeleri de yetkili kılınmıştır.

Nitekim, 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 5. maddesinin gerekçesinde de “Gerek işçi gerek işveren veya vekili tarafından bu Kanuna göre iş mahkemesinde açılacak davalarda hangi yer mahkemesinin yetkili olduğunu göstermek üzere tedvinine lüzum görülen bu madde, Hükümet tasarısında derpiş edilmemiş olan bir ihtiyacı karşılamaya matuf bulunmaktadır. Bilhassa işçilerin içinde bulundukları şartlar bakımından, dava olunanın ikametgahı mahkemesinde dava açmaya mecbur kalmalarından doğabilecek güçlüklerin önlenmesi maksadıyla, bu davaların, dava olunanın Medenî Kanun gereğince ikametgahı sayılan yer mahkemesinde açılabileceği gibi işçinin işini yaptığı iş yeri için yetkili yer mahkemesinde de görülebileceği esası konulmuş, kamu intizamı bakımından konulmuş bu yetki hükmünün hilafına mukavele yapılamayacağı da tashih edilmek suretiyle işverenlerin işçiler tarafından aleyhlerine dava açılmasını güçleştirmek üzere iş mukavelelerinde veya işyeri dahili talimatnamelerinde başka yargı merci tayin etmeleri önlenmiştir.” denilmektedir.

5521 sayılı Kanunun 5. maddesinin kamu düzeni etkisinin ilke olarak, işverene karşı ve yalnız işçinin yararına olduğu, burada işçinin değil işverenin sözleşme serbestisinin kısıtlandığı, bu nedenle anılan maddenin yetki ile ilgili genel hükümleri kaldırmadığı, sadece genel hükümlerle birlikte öngörmüş olduğu, iş yeri esasına dayanan yetkiyi bertaraf edecek anlaşmaları geçersiz kılacağı, geçersizliğin sadece işvereni hedef tuttuğu anlaşılmaktadır (Çemberci, M.: İş Mahkemeleri Kanunu Şerhi, Güzel ... Matbaası, ... 1969, s. 69-71).

Tüm bu açıklamalar birlikte değerlendirildiğinde; somut olayda, davanın davalı ...nün ikametgahının bulunduğu ... İş Mahkemesinde açıldığı, 5521 sayılı Kanunun 5. maddesi uyarınca ... İş Mahkemesinin yetkili bulunduğu anlaşılmaktadır.

Tüm bu açıklamalar birlikte değerlendirildiğinde; somut olayda, davanın davalı ...nün ikametgahının bulunduğu ... İş Mahkemesinde açıldığı, 5521 sayılı Kanunun 5. maddesi uyarınca ... İş Mahkemesinin yetkili bulunduğu anlaşılmaktadır.

Anılan hükümler karşısında, davalılardan Türkiye Kömür İşletmeleri Kurumu Genel Müdürlüğü yönünden ... İş Mahkemesinin yetkili olduğu ve davanın iş kazasından kaynaklandığı gözetildiğinde 5521 sayılı Kanunun 5. maddesinin uygulanmasının gerekeceği açıktır.

Bu nedenle; mahkemece, yetki itirazının reddi ile işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde yetkisizlik kararı verilmesi isabetsizdir.” şeklinde açıklanmıştır.

Somut uyuşmazlıkta, davacı vekilinin, müvekkilinin iş akdinin feshinin geçersizliğinin tespiti, işe iadesi ve boşta geçen süreye ait ücretin tahsili istemleri ile, davalılardan ...nün yerleşim yeri olan ... İş Mahkemesinde seçimlik hakkını kullanarak dava açtığı anlaşılmakla, uyuşmazlığın davanın ilk açıldığı ... İş Mahkemesince görülüp çözümlenmesi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... İş Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 13/06/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6036, Karar No: 2022/7514, Tarih: 10.10.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/6036 E.  ,  2022/7514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen ipoteğin fekki davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizce bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesi üzerine, ilk derece mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda davanın konusuz kalması nedeniyle esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına, yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, ilk derece mahkemesince uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın 6100 sayılı HMK’nın 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, 10/10/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18777, Karar No: 2014/966, Tarih: 21.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/18777 E.  ,  2014/966 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/02/2013

NUMARASI : 2012/781-2013/196

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda münavebe ürünü olarak kabul edilen buğday ve mısırın, taşınmazın bir dekarından elde edilebilecek brüt gelirinden indirilmesi gereken üretim masraflarının, Türkiye ortalaması dikkate alındığında, brüt gelirin 1/3'ü oranında olması gerektiği gözetilmeden, daha fazla miktarda üretim masrafı yapıdığının kabulü ile az bedel tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.