muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3147, Karar No: 2019/618, Tarih: 12.02.2019

Kabule göre de; sanıklar hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan hüküm açısından; suça konu sahte çekin aslının dosyaya getirtilerek, yapılan sahtecilikte aldatma yeteneğinin bulunup bulunmadığının takdir ve tayininin hakime ait olduğu da dikkate alınarak, söz konusu çeklerin mahkeme tarafından incelenip özelliklerinin zapta geçirilmesi, bu şekilde, sahtecilikte aldatma kabiliyeti bulunup bulunmadığının tespitinden sonra sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdirinin gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kanuna aykırı olup, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı kanunun 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı bakımından kazanılmış hakkın gözetilmesine, 12/02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7335, Karar No: 2021/3008, Tarih: 18.11.2021

**7. Hukuk Dairesi         2021/7335 E.  ,  2021/3008 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 19/06/2016 tarihinde verilen dilekçeyle komşuluk hukukundan kaynaklanan tazminat talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda davanın reddine dair verilen 27/05/2021 tarihli hükmün Samsun Bölge Adliye Mahkemesince istinaf yoluyla incelenmesi davacı tarafından talep edilmiştir. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince istinaf talebinin esastan reddine dair verilen kararın davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya ve içeriği incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü.

KARAR

Dava, komşuluk hukukundan kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

Yerel mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı tarafından istinaf talebinde bulunulması üzerine Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bu karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK'nın 341. maddesinde istinaf yoluna başvurulabilen kararlar, 361 ve 362. maddelerinde de temyiz edilebilen ve temyiz edilmeyen kararlar belirlenmiştir.

Dosya içeriğine göre, dava değeri 10.000,00TL olarak gösterilmiş ve bu miktar üzerinden harçlandırılarak karar verilmiştir. Dava değeri ve hükme esas alınan miktar karar tarihi itibariyle geçerli olan (2021 yılı için 78.630,00TL ) temyiz kesinlik sınırının altında kaldığından davacı tarafın temyiz hakkının bulunmadığı anlaşılmış, bu nedenle temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle HMK'nın 362/1-a ve 362/2 maddeleri uyarınca davacının TEMYİZ TALEBİNİN REDDİNE, peşin yatırılan harcın yatırana iadesine, dosyanın mahalli mahkemeye İADESİNE, 18/11/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5549, Karar No: 2013/8593, Tarih: 13.05.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/5549 E.  ,  2013/8593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin yetkisizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, avans olarak verilen çekin karşılığı mal teslim edilmediğinden bedelsiz kalan çek nedeniyle borçlu olunmadığının tespiti istemine ilişkindir.

Davalılar ayrı ayrı davanın yetkili yer mahkemesinde açılmadığını bildirerek mahkemenin yetkisizlik kararı vermesini istemişlerdir.

Mahkemece, davacı ile davalılardan BMC San.ve Tic....arasındaki yetkili satıcılık sözleşmesinin 61.maddesi gereğince yetkili yer mahkemesinin İzmir Mahkemeleri olarak belirlendiği, davalıların süresi içinde yetki itirazında bulunduğu, taraflar arasındaki sözleşme nedeniyle İzmir Asliye Ticaret Mahkemelerinin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 13.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14212, Karar No: 2020/2363, Tarih: 17.02.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/14212 E.  ,  2020/2363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işten haksız çıkarıldığını iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai, ve ücret alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

B) Davalılar Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak ihbar tazminatı talebinin reddine, sair taleplerin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında fazla mesai alacağı ihtilâflıdır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 68 inci maddesinde ise “Ara Dinlenmesi” düzenlenmiştir. Ara dinlenmesi, günlük iş süresi içinde işin gereğine ve o yerin geleneklerine göre düzenlenmek suretiyle günlük çalışma süresinin ortalama bir zamanında verilen dinlenme süresidir. 4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre günlük çalışma süresi on bir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedi buçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenme süresinin günlük en çok on bir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Ara dinlenme süresi çalışma süresinden sayılmaz.

Somut uyuşmazlıkta; hükme esas alınan raporda çalışma belirlenirken ara dinlenme süreleri mahsup edilmemiştir. 08.00-20-00 vardiyası için 1,5 saat, 16.00-03.00 vardiyası için ise 1 saat ara dinlenme süresi düşülerek sonuca gidilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17.02.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5845, Karar No: 2019/11224, Tarih: 11.12.2019

**8. Hukuk Dairesi         2019/5845 E.  ,  2019/11224 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

KARAR

1.Dosyanın heyetçe yapılan incelenmesinden; gerekçeli kararın, temyiz dilekçesinin, Daire bozma ilamının ve karar düzeltme dilekçesinin davalı borçlu şirkete tebliğine dair tebligat mazbatasına rastlanmadığından, gerekçeli kararın, temyiz dilekçesinin, Daire bozma ilamının ve karar düzeltme dilekçesinin davalı borçlu şirkete 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun ilgili hükümleri uyarınca tebliğ edilerek karar düzeltme sürelerinin beklenilmesi, ondan sonra karar düzeltme incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi,

2.İncelenmesine ihtiyaç duyulan ve dava konusu 24.12.2014 tarihli haciz esnasında yapıldığı anlaşılan evrak araştırmasında bulunan belgelerin asıllarının veya onaylı suretlerinin bulunduğu yerden getirtilerek evraka eklenmesi için dosyanın Mahal Mahkemesi'ne GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16543, Karar No: 2015/4764, Tarih: 31.03.2015

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/16543 E.  ,  2015/4764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesi taraf vekillerince, incelemenin duruşmalı olarak yapılması ise davalı vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz edenlerden davalı vekili Av.... geldi. Davacı adına gelen olmadı. Gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Mahkemece bozmaya uyulmuş ise de, gereği tam olarak yerine getirilmemiştir.

Şöyle ki;

1-Dairenin bir önceki bozma ilamında, bilirkişi kurulu raporu içeriğinden dava konusu taşınmazın üzerinde yedi yaşlarında kavak ağaçlarının bulunduğu ve bunların taşınmaza kavaklık niteliğini kazandırdığı, söz konusu kavakların cinsi ve yaşları dikkate alındığında henüz kesim çağına gelmeyen bu kavakların kapladığı alanın kapama kavaklık olarak kabulü ile buna göre bedelinin tespitinin gerektiği belirtilerek mahkeme kararı bozulmuş ve mahkemece bozmaya uyulmuş ise de, bu defa sözü edilen alana sulu tarım arazisi ve kapama ceviz bahçesi olarak değer belirlenip bu değere kavakların rayiç değerinin eklenmesi suretiyle hesaplama yapan bilirkişi kurulu raporu hükme esas alınmıştır. Mahkemece bozmaya uyulduğuna göre, bozma gereklerinin yerine getirilerek bir karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde karar verilmiş olması,

2-Kabule göre de;

Acele el koyma dosyasında dava açılmadan önce ödenen kısmın mahsubu ile Dairemizin ilk bozma kararı öncesinde mahkemece artırılan kısma da dava tarihinden itibaren dört aylık sürenin bittiği 06.09.2010 tarihinden ilk karar tarihi olan 13.03.2012 tarihine kadar faiz uygulanması gerektiğinin gözetilmemiş olması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davalı yararına takdir edilen 1.100,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı tarafa verilmesine, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 31.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5022, Karar No: 2007/9550, Tarih: 17.07.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/5022 E.  ,  2007/9550 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 04.11.2003 gününde verilen dilekçe ile yaylaya elatmanın önlenmesi ve kal istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davalılar ... ve ... Erzurum aleyhine açılan davanın reddine, diğer davalıların meraya elatmasının önlenmesi ve kal'e dair verilen 29.12.2006 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 17.07.2007 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalılar vekili Av. ... ile karşı taraftan davacı ... Köyü Muhtarı ve vekili Av. ..., Müdahil Davacı Köy Muhtarı ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, yaylaya elatmanın önlenmesi ve kal istemine ilişkindir.

Davacı, 1306 tarihli 65 numaraları tapuları kapsamında kalan yaylalarına ... Köyü halkından olan davalıların ahır ve ev yapmak suretiyle elatmaları olduğunu ileri sürerek elatmanın önlenmesini ve yapıların kal’i isteğinde bulunmuştur.

Davalılar vekili 1960 yılında yaylanın kendi köylerine de tahsis edildiğini savunmuştur. Mahkemece davalılar ... ve ... Erzurum’un yaylaya elatmalarının bulunmadığı nedeniyle bunlar aleyhine açılan davanın reddine, diğer davalılar yönünden davanın kabulü ile yapıların yıkımına karar verilmiş, hükmü aleyhine karar verilen davalılar temyiz etmiştir.

Davalılara ait yapıların bulunduğu yerin yayla olduğu çekişmesizdir. 4342 sayılı Mera Kanununun 3.maddesinde yapılan tanıma göre yayla; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlerdir. Yasanın 4.maddesi hükmünce de, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yaylanın hangi amaçla olursa olsun özel mülkiyete konu teşkil etmesi ve amacı dışında kullanılması olanaklı değildir. Dava konusu yerin davacıların dayandığı tapu kapsamında kaldığı sabittir. Ne var ki, dava konusu yer 23.11.1960 tarih 119 sayılı Toprak Tevzi Komisyonu kararı ile davacı köy, davalıların ikamet ettikleri ... Köyü, ... Köylerine intifa hakkı tanınarak ... Köyüne tahsis edilmiştir. Böylece ... köylülerinin de yayladan yararlanma hakları doğmuştur. Davalılar yayladan yararlanabileceklerdir. Ancak;

Mera, yaylak ve kışlakların kullanma hakkı bir veya birden çok köy yada belediyeye aittir. O köy veya belediye insanlarının mera, yaylak ve kışlaktan ayrık düşünmek, mera, yaylak ve kışlaktan yararlanmalarını yasaklamak mümkün değildir. İnsanların yaylaktan yararlanırken taşkınlığa kaçmadan bazı yapılar yapması da olağandır. Bu gibi yapıların nitelikleri 4342 sayılı Mera Kanununun 20.maddesinde gösterilmiş, o yerlerin bulunduğu köy ve belediye halkının yayladan yararlanırken 442 sayılı Köy Kanununda öngörülen inşaatlar yapabilecekleri, Valiliklerden izin alınması koşuluyla imar mevzuatına göre yapılacak, ancak kullanma amacına uygun mandıra, suluk, sundurma ve süreklilik göstermeyen barınak ve ağıllar veya benzerlerini yapabilecekleri hükme bağlamıştır. Eldeki çekişmede önemli olan mahkemece yıkımına karar verilen yapıların niteliğinin saptanması, bunların 4342 sayılı Mera Kanununun 20.maddesi kapsamında yararlanma amacına yönelik yapılmış yapılar olup olmadığının belirlenmesidir. Hal böyle olunca mahkemece, yerinde yeniden keşif yapılmalı, yıkımı hüküm altına alınan yapıların yöresel adetlerde gözetilerek yasanın 20.maddesi kapsamındaki yerler arasında bulunup bulunamayacağı, yerel bilirkişi ve tarım yada ziraat uzmanı bilirkişi marifeti ile saptanmalı, bunun sonucuna uygun hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece, eksik inceleme ve araştırmayla istem yazılı olduğu şekilde hüküm altına alındığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 500,00 YTL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak hükmü temyiz eden davalılara verilmesine, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 17.07.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/959, Karar No: 2019/4378, Tarih: 13.06.2019

**21. Hukuk Dairesi         2019/959 E.  ,  2019/4378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

Dava, davacının ziyaret ve tatil için Türkiye'ye geldiği sürelerin borçlanma ve başlangıcının geriye düşürülmesi hesabında dikkate alınması talebini reddeden kurum işleminin iptali, ziyaret ve tatil için Türkiye'ye geldiği sürelerin borçlanma ve başlangıcının geriye düşürülmesi hesabında dikkate alınması gerektiğinin tespiti, tahsis talebini takip eden aybaşı itibariyle kurumca yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

B)Davalı Cevabı:

Davalı Kurum vekili tarafından; Davacının, yurtdışında ilk ikametinin 05/11/1998 tarihi olduğunu, davalı kurum davacının yurt dışında ilk ikamet etmeye başladığı 05/11/1998 tarihini yaşlılık aylığı bağlanması için baz alacak olsa bile davacının 15 yıl 3600 prim ödeme şartıyla emekliliğinin hukuken mümkün olmadığını, hizmet cetvelinde davacının ilk işe giriş tarihinin 05/11/1998 olarak kabul edildiğini , davacının da ilk işe giriş tarihini 05/11/1998 tarihine çekilmesini talep ettiğini, kurum kayıtlarındaki ilk işe giriş tarihinin zaten 05/11/1998 tarihi olduğunu, bu nedenlerle haksız ve hukuka aykırı davanın reddine karar verilmesi talep olunmuştur.

C)İlk Derece Mahkemesi Gerekçesi ve Kararı:

Mahkemece,“ ...Tüm dosya kapsamına göre; davacının, 01/07/2006 tarihinden itibaren zorunlu sigortalı olarak çalışmaya başladığı, davacı, yurtdışında bulunduğu sürelerde arada tatil için Türkiye'ye geldiğini ve bu sürelerin borçlanmada sigortalılık başlangıcının geriye çekilmesinde dikkate alınması gerektiğini iddia etmiş ise de, davacının yurda giriş çıkışlarının incelendiğinde, 13 yıl içinde 21 defa Türkiye'ye giriş çıkış yaptığı, 2007 yılına kadar yaklaşık her yıl 17-94 gün arasında, 2007 yılından itibaren yılın 6 ayında Türkiye'de bulunduğu, bu sürelerin ziyaret ve tatil amacını aştığı, nitekim davacının 28/12/1999-14/12/2013 tarihleri arası yaklaşık 13 yılda Türkiye'de geçirdiği sürenin 1672 gün (4 yıl 7 ay 22 gün) olduğu, oysa 3201 Sayılı Kanunun 1. Maddesinde "Türk vatandaşları ile doğumla Türk vatandaşı olup da çıkma izni almak suretiyle Türk vatandaşlığını kaybedenlerin on sekiz yaşını doldurduktan sonra Türk vatandaşı olarak yurt dışında geçen ve belgelendirilenlerin sigortalılık süreleri ve bu süreleri arasında veya sonunda her birinde bir yıla kadar olan işsizlik süreleri ile yurt dıında ev kadını olarak geçen süreleri, bu kanunda gelirtilen sosyal güvenlik kuruluşlarına prim ödenmemiş olması ve istekleri halinde, bu kanun hükümlerine göre sosyal güvenlikleri bakımından değerlendirilir" hükmünün mevcut olup, söz konusu hükme göre yurtdışında geçmeyen sürelerin borçlanmada dikkate alınmasının mümkün olmadığı anlaşılmakla davanın reddine” karar verilmiştir.

D) İstinaf Başvurusu :

D) İstinaf Başvurusu :

Davacı vekili; davacının yurtdışındaki ilk ikamet başlangıcının 05/11/1998 tarihi olduğunu, ziyaret için Türkiyeye geldiği sürelerde yurtdışında ikametinin devam ettiğini, yerel mahkemece red kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek davanın kabulüne karar verilmesi talep olunmuştur.

E)Bölge Adliye Mahkemesi Gerekçesi ve Kararı:

Bölge Adliye Mahkemesince, “...Somut olayda, kadın olan davacının yurt dışında ev kadını olarak geçen süreleri borçlanma hakkı bulunduğu halde kararda yalnızca fiilen yurt dışında geçen süreleri borçlanabileceği, Türkiye'de bulunduğu süreleri borçlanamayacağı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Davacının ikamete dayalı tüm süreleri borçlanabileceği, bu hale göre de 506 sayılı yasanın geçici 81. Maddesinin C fıkrasının (b) bendinin (bd) alt bendinde “23/05/2002 tarihinde (a) bendinde öngörülen şartları yerine getiremeyenlerden bu şartları; 24/05/2011tarihinden sonra yerine getiren bayanlar 58 yaşını doldurmuş olmaları şartı ile yaşlılık aylığından yararlanabilirler.” düzenlemesi yer almaktadır. 506 sayılı Yasa'nın Geçici 81.maddesinin (C) bendine göre kademeli aylık koşullarında 58 yaşa tabi olup tahsis talep tarihi itibariyle 58 yaşını doldurmuş olduğundan yaşlılık aylığı koşullarına sahiptir.”gerekçesi ile “ 1-Davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile ... 3. İş Mahkemesinin 02.01.2018 tarih ve 2017/91 esas ve 2018/1 karar sayılı kararının kaldırılmasına, 2-Davanın kabulü ile; davacının 05/11/1998 tarihinden itibaren yurt dışında ikamete dayalı sürelerini 3201 sayılı kanun gereğince borçlanabileceği ve tahsis talep tarihini izleyen aybaşı olan 01/01/2014 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanması gerketiğinin tespitine, aksi yöndeki kurum işleminin iptaline,” şeklinde karar verilmiştir.

F)Temyiz:

Davalı Kurum vekili, başlangıca ilişkin kesinleşen mahkeme ilamı olduğu, davacıya ait 01/07/2006- 15/12/2006 arası ...' da çalışmaları olduğu, ilk işe girişinin 01/07/2006 tarihinden önceki ev hanımı tarihleri arasındaki gün sayısının düşmesi ile tespiti gerektiği, davacının yurtdışında ilk ikamet tarihi olan 05/11/1998 tarihi baz alınsa bile yaşlılık aylığı koşullarının( 15 yıl 3600gün) oluşmadığı, kaldı ki hizmet cetvelinde başlangıcının 05/11/1998 tarihi olarak kabul edildiğini belirterek cevap dilekçesindeki gerekçelerle temyiz etti.

G) Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe:

Dava, davacının Türkiye'ye geldiği sürelerin borçlanma ve başlangıcının geriye düşürülmesi hesabında dikkate alınması gerektiğinin tespiti, tahsis talebini takip eden aybaşı itibariyle kurumca yaşlılık aylığı bağlanması istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş olmakla, Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

G) Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe:

Dava, davacının Türkiye'ye geldiği sürelerin borçlanma ve başlangıcının geriye düşürülmesi hesabında dikkate alınması gerektiğinin tespiti, tahsis talebini takip eden aybaşı itibariyle kurumca yaşlılık aylığı bağlanması istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş olmakla, Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; 15/01/1953 doğumlu davacının 02/07/2012- 11/07/2012 tarihleri arasında SSK hizmetinin bulunduğu, yurtdışı borçlanma ile 05/11/1998- 01/01/2009 tarihleri arasında ...' da ikamet ettiği, 03/07/2013 tarihli borçlanma dilekçesi ile 05/11/1998- 06/06/2013 tarihleri arası ev hanımlığında geçen tüm süreyi borçlanmak için başvurduğu, 05/11/1998- 04/06/2013 tarihleri arası 3502 gün emniyet kayıtlarına göre Türkiye' ye giriş çıkış yaptığı tarihler dışlanmak suretiyle borçlandırıldığı, sonrasında tekrar borçlanma talebinde bulunup 29/08/2013- 08/12/2013 tarihleri arası 100 gün borçlandırıldığı, 31/12/2013 tarihinde tahsis talebinde bulunduğu, SSK hizmeti ile birlikte toplam 3612 gün hizmeti olup 02/07/2012 Türkiye' deki başlangıcından yurtdışı borçlanması olan 3502 gün düşüldüğünde ilk işe girişinin 10/11/2002 olduğu, emeklilik şartlarını yerine getirmediğinden tahsis talebinin reddedildiği, 18/06/2015 tarihli davacının dilekçesine kurum cevabında; davacının 3612 gün SSK hizmeti olup yurt dışında ilk işe giriş tarihi olan 01/07/2006 tarihinden geriye dönük olarak 05/11/1998 tarihleri arasında 2393 günlük borçlanma günlerinin geriye çekildiğinde işe giriş tarihinin 08/12/1999 tarihine denk geldiği, emeklilik şartlarının 25 yıl 58 yaş 4500 gün olduğu, 890 gün dahi Ssk hizmeti olduğunda kuruma başvurabileceğinin belirtildiği, davacının sigorta başlangıç tarihinin ...' daki ilk işe girişi olan 01/07/2006 tarihi olduğunun tespitini talep ettiği davanın kabulüne karar verildiği, Yargıtay 10. H.D.' nin 26/02/2015 tarihli ilamı ile 3201 sk 5. md uygulamasına göre geriye gidilerek 12/07/2002 tarihi bulunmasının yerinde olduğunu, davacının ise 2006 yılını başlangıç istediği için bu davayı açmakta hukuki yararı bulunmadığı belirterek davanın reddi gerektiğinden bahisle kararın bozulduğu, davanın reddine karar verilip 05/11/2015 tarihinde onanarak kesinleştiği anlaşılmıştır.

Somut olayda; davacının 31/12/2013 tarihinde yapmış olduğu tahsis talebine istinaden yaşlılık aylığına hak kazandığına ilişkin karar 506 sayılı Kanunun 23.05.2002 tarih ve 4759 sayılı Yasa'nın 3. maddesi ile değişik 506 sayılı Yasa’nın geçici 81/C maddesi hükümleri ve 3201 sayılı Yasa'nın 5. maddesi birlikte değerlendirildiğinde yerinde değildir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 3201 sayılı Yasa'nın 5. maddesinde; “Yurtdışındaki sigortalılık sürelerinin tespitinde, bunu belirten ve istek sahibinin ibraz edeceği belgelerde kayıtlı bulunan tarihler arasındaki son tarihten geriye doğru olmak üzere gün sayıları esas alınır.” hükmü yer almaktadır.