muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/4965, Karar No: 2009/5772, Tarih: 07.05.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/4965 E.  ,  2009/5772 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 15.04.2004 gününde verilen dilekçe ile alacak istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 17.06.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı-karşı davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine, davalı şirket ile olan 03.10.1997 günlü kira sözleşmesi uyarınca davalının ödeme yapmadığı 03.02.2000 – 31.12.2003 dönemi kira parası alacağı 19.658,75 YTL ve bunun işlemiş faiz tutarı 25.987,05 YTL’nin tahsilini istemiştir.

Davalı, yasa uyarınca Hazinenin kira sözleşmesi yapamayacağını, davanın reddini, karşı davasında ise yersiz ödediği 2.322,18 YTL’nin davacı-davalıdan alınmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, asıl dava kısmen kabul edilmiş, karşı dava reddedilmiştir.

Hükmü, davalı ve karşı davacı temyiz etmiştir.

Dosyada yer alan taraflar arasındaki 03.10.1997 günlü kira sözleşmesi ve eklerinden kiralanan yerin ... köyü Kürtün mevkiindeki maden suyu işletmesi ve isale hattı olduğu görülmektedir. Aynı yer davalı ve karşı davacıya 01.11.1996 başlangıç tarihli ve 10 yıl süreli sözleşmeyle maden suyu işletmeciliği için dava dışı İl Özel İdaresi tarafından kiralanmıştır. Kiralama işlemine dayanak İl Daimi Encümeninin 10.10.1996 tarihli karar metninde aynen “İlimiz Dereli ilçesi Pınarlar köyü hudutları içinde Kürtün deresi mecrasında bulunan ve ... İl Özel İdaresi adına işletme ruhsatı alınmış olan maden suyu kaynağının işletme hakkının 927 ve 4268 sayılı Kanunlar

gereğince ve 2886 sayılı Kanunun 49.maddesi hükümlerine göre pazarlıkla yıllık 50.000 TL olmak üzere on yıllık müddetle ihalesinin yapılmasına…” sözleri yazılmıştır. Görülüyor ki, taraflar arasında çekişme konusu yapılan yer maden suyu işletmeciliğidir. Aynı yer hakkında davalı ve karşı davacının hem Hazineyle imzaladığı 03.10.1997 tarihli kira sözleşmesi, hem de dava dışı İl Özel İdaresiyle imzaladığı 01.11.1996 başlangıç tarihli ve 10 yıllık süreli kira sözleşmeleri bulunmaktadır. Davalı ve karşı davacı Hazineyle yapılan 03.10.1997 tarihli kira sözleşmesini yapmaya, davacı Hazinenin yetkisi olmadığını, dolayısıyla bir dönem için ona yapılan kira parası ödemelerinin iadesini dava konusu yaptığından, buradan öncelikle maden suyu işletmesinin devletin hangi yetkili organı tarafından kiraya verilebileceği hususunun açığa kavuşturulması gerekir.

Sıcak ve Soğuk Maden Sularının İstismarı ile Kaplıcalar Tesisatı Hakkındaki 927 Sayılı Kanunun ek 5.maddesi “içmeye ve yıkanmaya mahsus olup halen mekşuf veya henüz keşfedilmemiş şifalı sıcak ve soğuk maden sularının rüsum ve temettü hisseleri vilayet idarelerine aittir. Hususi idareler bu suları doğrudan doğruya işletebilecekleri gibi taliplerine işletme ruhsatnamesi vermek suretiyle ihale de edebilirler. Hususi idarelerce işletilmek istenilmeyen veya ihale edilmeyenlerin rüsum ve temettü hisseleri vilayetçe belediyelere, köylere devredilebilir…” hükmüne yer vermiştir. Görülüyor ki, maden sularının işletilmesi veya taliplerine ihale suretiyle kiralanması yetkisi yasa uyarınca açık seçik İl Özel İdarelerine aittir. Kısaca, bu nitelikteki bir yerin Hazine tarafından işletilmesi veya kiraya verilmesi yasanın anılan kuralına göre olanaklı değildir. Yukarıda sözü edilen İl Özel İdaresinin 10.10.1996 tarihli kararının nedeni de anılan yasa kuralıdır.

Yapılan bu saptamadan sonra davalı ve karşı davacının istemlerinin değerlendirilmesine gelince;

Karşı davada, işletmenin İl Özel İdaresiyle yapılan 01.11.1996 başlangıç tarihli ve 10 yıl süreli sözleşmeyle kiralandığı, Hazinenin aynı yeri yeniden kiralama yetkisi olmadığı ileri sürülerek Hazineye kira parası adı altında yapılan 2.322,18 YTL’nin iadesi istenmiştir. HUMK.nun 75 ve 76. maddeleri çerçevesinde davalı ve karşı davacının dava dilekçesinde yaptığı açıklamalara bakılırsa dava açmaktaki maksadının, davacı ve karşı davalı Hazine ile olan sözleşmenin dava tarihine kadar yapılan kira ödemelerinin geri verilmesini sağlamak suretiyle iptalini istemek olduğu anlaşılmaktadır. Gerçekten, vurgulandığı şekilde 927 sayılı Kanunun ek 5.maddesi hükmüne göre maden işletmesini ihale suretiyle kiraya vermek yetkisi Hazineye değil, İl Özel İdarelerine ait bulunduğundan ve davalı ve karşı davacı İl Özel İdaresiyle ayrıca

kira sözleşmesi yaptığını iddia ettiğinden, Hazineyle sonradan yapılan sözleşme sebepsiz bir sözleşmedir. Davalı ve karşı davacının yasal dayanağı bulunmayan sözleşmenin etkilerinden kurtulmak için sözleşmenin iptalini istemekte hukuki yararının bulunduğu da çok açıktır. Diğer taraftan, Borçlar Kanununun 108.maddesi gereğince akitten rücu eden alacaklı vaat olunan şeyi vermekten kaçınabileceği gibi daha önce yaptığı ödemelerin geri verilmesini de sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre isteyebilir.

Bütün bu açıklamalardan sonra mahkemece yapılması gereken ..., davalı ve karşı davacının varlığını iddia ettiği dava dışı İl Özel İdaresi ile olan 01.11.1996 başlangıç tarihli ve 10 yıllık sürenin sıhhatini dava dışı İl Özel İdaresinden sorup saptamak, bu sözleşme hüküm ve sonuç meydana getirmekte ise davalı ve karşı davacının Hazineyle yaptığı 03.10.1997 günlü sözleşme yasa uyarınca sebepsiz olacağından ve karşı davadaki istemin içinde ileriye sürülen iddia biçimine göre sözleşmenin iptali de bulunduğundan, bu sözleşmeyi iptal etmek, karşı davadaki parasal isteği de Borçlar Kanununun 108.maddesinin ilk fıkrası hükmü doğrultusunda değerlendirip davaları bu şekilde sonuçlandırmak olmalıdır.

Değinilen tüm bu yönler bir yana bırakılarak yanılgılı değerlendirme sonucu istem yazılı olduğu şekilde hüküm altına alındığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 07.05.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2901, Karar No: 2018/6858, Tarih: 28.03.2018

**9. Hukuk Dairesi         2018/2901 E.  ,  2018/6858 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti, bayram tatil ücreti, yıllık izin ücreti, asgari geçim indirimi alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş davalı avukatınca duruşma talep edilmiş ise de; HUMK.nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı iş yerinde 28/05/2007-27/02/2012 tarihleri arasında ürün araştırma-geliştirme ve sevkiyatından sorumlu işçi olarak süresiz iş akdi ile kesintisiz olarak çalıştığını, müvekkilinin iş akdinin 27/02/2012 tarihinde hiçbir sebep belirtilmeden feshedildiğini, kıdem ve ihbar tazminatı olarak 5.978,35-TL'nin müvekkiline ödendiğini ileri sürerek bakiye kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti, asgari geçim indirimi alacağını talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının herhangi bir alacağı bulunmadığını savunarak davanın reddini ve davacının 535,00-TL borcu olduğunu iddia ederek, takas mahsup talep etmiştir.

C) Bozma İlamı veYerel Mahkeme Kararının Özeti :

Yerel Mahkemenin davanın kısmen kabulüne ilişkin kararı davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 04/05/2016 tarih ve 2015/1800 E., 2016/11217 K. sayılı ilamı ile; işyerinde giriş-çıkışın elektronik sistem ile kayıt altında tutulduğu, kartlı giriş-çıkış sisteminde imza alınması mümkün olmadığından bilirkişinin ibraz edilen giriş-çıkış kayıtlarında davacının imzası bulunmadığından bahisle bu kayıtlara itibar edilmediğine ilişkin değerlendirmesi ve Mahkemenin buna itibar ile sonuca gitmesi yerinde olmadığı, dosyada mevcut işyeri giriş-çıkış kayıtlarına ilişkin bilgisayar dökümleri davacı asile gösterilip sorularak beyanı alındıktan ve gerekirse mahallinde keşif yapılarak bu husus açıklığa kavuşturulduktan sonra fazla mesai talebinin değerlendirilmesi gerekirken, işyeri giriş-çıkış kayıtlarına itibar edilmemesinin hatalı olduğu gerekçesiyle bozulmuş, Mahkemece bozmaya uyulmasına karar verilerek ek rapor alınmış, rapor doğrultusunda davacının alacakları hüküm altına alınmıştır.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin tüm davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin tüm davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Dosya içeriğine göre, Mahkemece bozma doğrultusunda giriş-çıkış kayıtlarına ilişkin bilgisayar dökümleri davacı asile sorulduğunda aynen, "iş yerinde elektronik sistem ile kart okutmak sureti ile işe giriş çıkış yapılıyordu. Kartlar bizde değildi. Sekreterimiz ...'te bulunuyordu. Bu kayıtlar ile ilgili bize belge imzalattırmıyorlardı. Bütün personelin girişi ile ilgili kartı Funda hanım okutuyordu. Akşamleyin saat 18:30 da çıkış için yine kendisi bu kartı okutuyordu." şeklinde beyanda bulunduğu, davalının sunduğu giriş-çıkış kayıtları incelendiğinde de, davacının iş akdinin 27/02/2012 tarihinde feshedilmesine rağmen, bu tarihten sonra 24/04/2012 tarihine kadar davacıya ait giriş-çıkış kayıtlarının tutulmaya devam edildiği, bu durumun davacının beyanını doğruladığı, bu nedenle giriş-çıkış kayıtlarının gerçeği yansıtmadığı anlaşılmıştır.

Bu nedenle gerçeği yansıtmayan giriş-çıkış kayıtları esas alınarak düzenlenen bilirkişi raporu doğrultusunda hüküm kurulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 28/03/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13581, Karar No: 2023/2424, Tarih: 27.04.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/13581 E.  ,  2023/2424 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Elbistan 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.06.2016 tarihli ve 2016/144 Esas, 2016/856 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, 29 uncu

maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 3 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

2. Elbistan 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.06.2016 tarihli ve 2016/144 Esas, 2016/856 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 10.02.2021 tarihli ve 2021/480 Esas, 2021/795 Karar sayılı kararı ile "Dosyanın, basit yargılama usulü yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle, hak yoksunlukları yönünden sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması" nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Basit yargılama usulü uygulanarak kurulan hükme karşı sanığın itirazı üzerine, Elbistan 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.01.2022 tarihli ve 2021/558 Esas, 2022/96 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 3 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, vesaireye ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, vesaireye ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Olay tarihinde sanık ve mağdurun evli oldukları, ikametlerinde bulundukları sırada tartışmaları üzerine sanığın elleriyle, mağdurun ise elleri ve ısırmak suretiyle birbirlerini darp ettikleri belirlenmiştir.

2. Sanık üzerine atılı suçlamayı inkar etmiştir.

3. Elbistan Devlet Hastanesinin, 27.12.2015 tarihli raporlarına göre;

a. Mağdurun, sağ el 1. parmakta, sağ ön kol posterior yüz sıyrıklar, sol kol medial yüzde ekimozlu sıyrıklar, sol ön kol lateral yüz proksimalinde 5x5 cm'lik ekimoz, burun sol kanadında 1 cm'lik sıyrık, boyun sağ tarafında 10 cm'lik ekimoz, sağ ve sol kulak arkasında sıyrıklı ekimoz, sol klavikula altında ekimoz mevcut olduğu, yaralanmanın basit tıbbî müdahale ile giderilecek nitelikte olduğu,

b. Sanığın, sırt 6 yerde, sol kol ve ön kolda 3 yerde, sağ ön kol ve kolda 2 yerde kızarıklıklar, sol ön bacak 4x4 cm'lik kızarıklık, dizde 2x2 cm'lik ısırık izi mevcut olduğu, yaralanmanın basit tıbbî müdahale ile giderilecek nitelikte olduğu tespit edilmiştir.

4. Kollukça tutulan tutanaklar, adlî sicil kayıtları, nüfus kayıt tablosu dosyada mevcuttur.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Elbistan 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.01.2022 tarihli ve 2021/558 Esas, 2022/96 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13337, Karar No: 2011/855, Tarih: 31.01.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/13337 E.  ,  2011/855 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasası'nın 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ve davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece bozmaya uyulmuş ise de gereği tam olarak yerine getirilmemiştir.

Şöyle ki;

Kamulaştırma bedelinin tespiti esaslarını düzenleyen 2942 Sayılı Kamulaştırma Yasası'nın 4650 Sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca arazilerde taşınmaz malın kamulaştırma tarihindeki mevkii ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirinin hesaplanması, taşınmazın değerini etkileyebilecek tüm nitelik ve unsurların ve her unsurun ayrı ayrı değerinin belirlenmesi, bedelin tespitinde etkili olacak diğer objektif ölçülerin esas tutulması suretiyle bilirkişi raporunda tüm bu unsurların cevapları da ayrı ayrı belirtilerek gerekçeli bir değerlendirme raporuna dayalı olarak taşınmaz malın değerinin saptanması gerekir. Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamaları da gözetilerek bilirkişi kurulunca münavebeye alınacak ürünlerin değerlendirme yılı (2003) itibariyle dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg başına ortalama toptan satış fiyatları esas alınarak bu taşınmazın kamulaştırma tarihindeki mevkii ve şartlarına göre olduğu gibi kullanılması durumunda getireceği net gelir bulunmalıdır.

Mahkemece, bilirkişi kurulundan, geri çevirme sonrası dosyaya getirtilen yaş üzümün ortalama verim miktarı ile üretim gideri ve kg başına toptan satış fiyatlarını gösteren İlçe Tarım Müdürlüğü cetveline uygun olarak değerlendirme yapan ek rapor alınmalı ve oluşacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 31.01.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7014, Karar No: 2019/4658, Tarih: 02.07.2019

**10. Ceza Dairesi         2017/7014 E.  ,  2019/4658 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içerdiğinden, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti için, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup kesin bir şekilde belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” , karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan beraat kararı verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi,

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 02/07/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4816, Karar No: 2021/17906, Tarih: 27.10.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/4816 E.  ,  2021/17906 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından yargılaması yapılan suça sürüklenen çocuk hakkında verilen mahkumiyet hükümlerinin iştirak eden suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... tarafından daha önce temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 13. Ceza Dairesi’nin 09.03.2015 tarihli ve 2014/20714 E. - 2015/3935 K. sayılı ilamı ile incelendiği nazara alınarak, aralarında hukuki ve fiili bağlantı bulunduğu nedeniyle, kararlara yönelik temyiz talebinin, daha önce inceleme yapan Yüksek 13. Ceza Dairesince incelenmesinin daha uygun olacağı değerlendirildiğinden, Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 23.01.2020 tarih ve 2020/1 sayılı işbölümü kararı ve Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 03.11.2020 tarihli 245 sayılı Kararı uyarınca dosyanın Yüksek 6. Ceza Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27.10.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.