muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/13821, Karar No: 2012/2249, Tarih: 16.02.2012

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalının temyiz isteminin REDDİNE, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 16.02.2012 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

ÜYE ...'IN KARŞI OY YAZISI:

Dava, davacı alacaklıların kira parasının tahsili için davalı aleyhinde başlattıkları icra takibine itirazın kaldırılması, akdin feshi ve tahliye talebine ilişkindir.

Davacılar dava dilekçesinde davalının icra takibine ve itirazda bulunduğunu itirazın asılsız olduğunu davalının tahliyesine, akdin feshi ve takibin devamına karar verilmesini talep etmişlerdir.

Mahkeme davanın kısmen kabulü ile 1.967,30.-TL yönünden itirazın kaldırılmasına, davalının taşınmazda 69/4608 oranında paydaş olmasına göre paydaş çoğunluğu sağlanmadığından tahliye talebinin reddine karar vermiştir.

İcra Hukuk Mahkemesinin dar yetkili mahkeme olmasına göre talepte bulunulmasına rağmen genel mahkeme gibi yargılama yapılamayacağından akdin feshi konusunda karar verilmemiş olması bozma nedeni yapılamaz.

Mahkeme kararının sonuç itibariyle yerinde olması nedeniyle kararın onanması gerektiği kanaatiyle değerli çoğunluğun kararına katılmıyorum. 16.02.2012

ÜYE ...'IN KARŞI OY YAZISI:

Dava, İcra İflas Kanun'unun 269/c maddesi gereğince açılmış kira alacağının tahsili için haciz ve tahliye istemli olarak başlatılan icra takibine vaki itirazın kaldırılması ve tahliye talebine ilişkindir. İcra İflas Kanun'unun "Kiralar Hakkında Hususi Hükümler ve Kiralanan Gayrimenkullerin Tahliyesi" başlığı altında yer alan 269. ve müteakip maddelerinde kiracının, kira borcunu ödemesinde temerrüde düşmesi halinde kiralayanın icra takibi yoluyla alacağını kısa sürede tahsil etmesi, ödeme emrinde verilen süreye rağmen borcun ödenmemesi halinde İcra Mahkemesine başvurarak kiracının kiralanandan çıkartılması yani tahliyesi düzenlenmiştir. İcra İflas Kanun'unun 269, 269/a, 269/b, 269/c maddelerinin incelenmesinde İcra Mahkemelerinin "itirazın kaldırılması ve tahliyeye, tahliye veya itirazın kaldırılması ve tahliye talebinin reddine" şeklinde başlıca iki şekilde karar verebileceği sonucu çıkar. Genel hükümlerden ayrı ve istisnai bir prosedür olan İcra İflas Kanunu hükümleri genişletici şekilde yorumlanıp uygulanamaz. Genel Mahkemeler gibi delil toplama, tanık dinleme, yemin deliline başvurma imkanları olmayan dar yetki ile yargılama yapan İcra Mahkemelerinin İcra İflas Kanun'unda yer almayan Borçlar Kanun'unda düzenlenmiş akdin feshine de karar verebileceği düşünülemez.

İcra Mahkemelerinde verilecek tahliye kararı ile ancak genel hükümlere göre yapılacak yargılama sonucu verilebilecek olan akdin feshi birbirinden farklı olup birincisi İcra İflas Kanunundaki şartlara ve özel prosedüre tabi iken ikincisi ise maddi hukuka ilişkindir. İcra Mahkemesinde tahliye kararı verilmesi, kira sözleşmesinden doğan hakların Genel Mahkemelerde dava konusu yapılmasına engel olmaz. Cezai şart, tazminat vs. gibi talepler her zaman genel mahkemelerde dava konusu yapılabilir. İcra Mahkemelerinin eğer tahliye dışında akdin feshine de karar verebileceği düşünülürse kira sözleşmesinden kaynaklanan diğer talep hakları (cezai şart, tazminat vs.) ile ilgili İcra Mahkemeleri bir karar veremeyeceğinden bu hakların sona ermesi sorunu da ortaya çıkabilir. İcra mahkemesince aktin feshine karar verilip tahliyeye karar verilmemesi sonucu kiracı kiralananı kullanmaya devam edeceği için akdin feshinden itibaren bu kullanımının hangi hukuki esasa dayandığı sorusu gündeme gelecek, akit feshedildiği için kiracının devam eden kullanımı karşılığında bir bedel ödememesi halinde artık ortada olmayan kira sözleşmesine dayanarak kira alacağı nedeniyle icra takibi ve devamı için dava yoluna gidilemeyecek feshedilmiş bir kira akdine icra takibinde dayanılamayacağından icra prosedürü ile kiralayan alacağını tahsil edemeyecektir. Takip hakkına engel olan bu olgunun İcra Mahkemesi kararı ile oluşturulmuş olması bir yana İcra Mahkemesi kararları maddi anlamda kesin hüküm teşkil etmeyeceğinden aynı konuda genel mahkemelerde bir dava açılması halinde, örneğin "sözleşmenin devam ettiğinin tespitinin" istenmesi durumunda "akdin feshine" ilişkin İcra Mahkemesi kararının genel mahkemeyi bağlayıp bağlamayacağı tartışılacak, diğer taraftan İcra Mahkemesi kararları diğer icra mahkemeleri ve icra daireleri açısından kesin hüküm teşkil ettiğinden aynı konuda genel mahkemede dava açılabileceği ancak icra takibi yapılamayacağı gibi bir sonuç ortaya çıkacaktır.

Sonuç olarak; akdin feshi ve bununla ilgili taleplerin değerlendirilmesi genel mahkemelerde genel hükümlere göre yapılacak "dava" niteliğindeki bir yargılamayla çözümü mümkün olup; sınırlı delillerle, dar yetkili olarak ve esasen hukuki anlamda "dava" değil takip prosedürünün devamı niteliğinde bir yargılama yapan icra mahkemesince karara bağlanamaz. Aksi düşüncenin kabulü maddi hukukun ve usul hukukunun genel prensipleriyle bağdaşmaz.

Somut olaya gelince; davalı kiracı aynı zamanda taşınmazda paydaş olduğuna göre paydaş hakkında tahliyeye karar verilemeyeceğinden tahliye isteminin bu gerekçe ile reddine karar verilmesi gerekirken, mahkemece pay ve paydaş çoğunluğu bulunmadığından tahliye talebinin reddine karar verilmesi doğru değilse de bu husus kararın bozulmasını gerektirmeyip sonuç itibariyle tahliye talebinin reddine ilişkin karar doğru olduğundan gerekçesinin düzeltilmesi suretiyle kararın onanması gerektiği görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum. 16.02.2012
Yargıtay — Esas No: 2017/38382, Karar No: 2019/5812, Tarih: 16.05.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/38382 E.  ,  2019/5812 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Sanık ... hakkında; TCK‘nın 158/1-d, 62, 52/2-4, 53, 63 ve CMUK 321. maddeleri ile 204/1, 43/1, 62 ve 53. maddeleri uyarınca mahkumiyet,

Sanık ... hakkında; TCK‘nın 158/1-d, 52/2-4, 53 ve CMUK 321. maddeleri ile 204/1, 43/1 ve 53.maddeleri uyarınca mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanıklar müdafiileri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü,

Kanunda öngörülen ceza miktarlarına nazaran sanıklar müdafiilerinin duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 318. maddesi uyarınca reddine karar verilerek yapılan incelemede,

Sanık ...’ın katılanı telefonla arayarak kendisini ... olarak tanıtıp, elinde 50 adet tır geçiş belgesi olduğunu, tanesini 130 Euro'dan satabileceğini söylemesi üzerine 25 adet belge alımı konusunda anlaştıkları, katılanın bu belgeleri teslim almak üzere yanında çalışan tanık ...’i görevlendirdiği, sanık ...’ın ismini ... olarak söylediği sanık ... ile tır geçiş belgelerini gönderdiği ve tanık ...’in buluşma yerinde ismini ... olarak tanıtan sanık ... ile buluşup 25 adet belgeyi 3.250 Euro vererek sanık ...’dan alıp şirkete götürdüğü, katılanın bu belgelerden 2 tanesini Avrupaya çıkış yapan tır şöförlerine verdiği, şoförler Avusturya sınır kapısından geçiş yaptıkları sırada, belgelerin sahte olduğunun anlaşıldığı, bunun üzerine katılanın tekrar sanık ... ile telefonla irtibata geçtiği, 20 adet tır geçiş belgesi talebinde bulunarak, durumu güvenlik güçlerini bildirdiği, belgelerin teslim alındığı sırada sanık ...’un üzerinde 20 adet tır geçiş belgesi ile birlikte yakalandığı, ele geçen toplam 43 adet tır geçiş belgesinin yapılan grafolojik inceleme sonucunda sahte olduğu ve iğfal kabiliyetine haiz olduğunun tespit edildiği, bu şekilde sanıkların üzerine atılı nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçunu işledikleri iddia olunan somut olayda; sanıkların savunması, katılan beyanı, tanıkların beyanı, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamından sanıkların üzerine atılı kamu kurum ve kuruluşlarını araç olarak kullanmak suretiyle nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçunu işlediklerinin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ... müdafinin eksik inceleme ve sübuta, sanık ... müdafinin ise eksik inceleme, sübut ve lehe olan hükümlerin uygulanmadığına ilişkin ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 16.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9843, Karar No: 2012/10099, Tarih: 08.06.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/9843 E.  ,  2012/10099 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Konya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 05/04/2011 tarih ve 2010/672-2011/125 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili ve katılma yolu ile davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 08/06/2012 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ..... ile davalı vekili Av. .....dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Almanya Essen Steel Yerel Mahkemesi tarafından verilen 16.01.2009 tarihli, 8 C 216/08 numaralı kararın kesinleştiğini ileri sürerek, tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, tenfizi istenen kararın TTK’nun 329 ve 405/2. maddesine aykırı olduğu, benzer nitelikteki Türkiye’de açılan davaların bu nedenle reddedilmesi nedeniyle eşitlik ilkesine aykırılık oluşturduğu, ayrıca yabancı mahkemenin dava dilekçesi ve kararı posta yolu ile tebliğ etmesi nedeniyle davalının savunma hakkının kısıtlandığı ve bu nedenle kararın usulüne uygun kesinleşmediği, bununla birlikte yabancı mahkeme kararında şirket hisselerinin davalıya iadesine karar verilmemesi nedeniyle mükerrer tahsilata neden olunabileceği, tüm bu durumların açıkça kamu düzenine aykırılık oluşturduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve katılma yolu ile davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkin olup, mahkemece, tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının Türkiye ile Almanya arasında 28.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1965 tarihli Adli Yardımlaşmaya İlişkin Lahey Sözleşmesi hükümlerine göre yapılmadığı, adi posta yolu ile kararın davalıya tebliğ edildiği, dolayısı ile kararın usulünce kesinleşmediği, kesinleşmeyen yabancı mahkeme kararının tenfizinin mümkün bulunmadığı, ayrıca, tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının kamu düzenine ilişkin TTK’nun 329 ve 405/2. maddelerine ve anayasanın eşitlik ilkesine aykırı olduğu ve şirket hisselerinin davalıya iadesine karar verilmemesi nedeniyle mükerrer tahsilata neden olunabileceği gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm tesis edilmiştir.

Davaya konu Almanya Essen Steel Yerel Mahkemesi’nin yapmış olduğu yargılama sonucu verdiği kararın dosya içindeki tebliğ belgelerinden anlaşılacağı üzere Adalet Bakanlığı Uluslararası Hukuk ve Dış İlişkiler Genel Müdürlüğü aracılığı ile davalının vekili Av......’a 29.09.2009 tarihinde tebliğ edildiği ve süresinde yasal yollara başvurulmadan kesinleşmiş bulunduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece tenfiz isteminin reddine ilişkin gerekçelerden birisi, tenfizi istenen mahkeme kararının Türk kamu düzenine aykırı olduğudur. Gerçekten de, yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 5718 SK’nun 54/c maddesi uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir.

Kanunda kamu düzeni kavramının zamana ve yere göre değişebilen niteliği gereği bir tanımlama yapılmaktan kaçınılmış ve konunun hakimin takdirine bırakılması tercih edilmiş, ancak kamu düzenine aykırılığın “açıkça” olmasının aranmasıyla bu konuda takdir hakkı bulunan hakime bir sınırlama getirilmek istenmiştir. Bu düzenleme, Türk tenfiz hukukunda, kamu düzeni kavramının izin verdiği ölçüde, yabancı mahkeme kararlarının tanınması ve tenfizi lehine bir eğilimin bulunduğunu göstermektedir. Doktrinde de bu konuda hakime yardımcı olması bakımından bazı kriterler verilmiştir. Buna göre örneğin Türk tenfiz hakimi “kural olarak” yabancı mahkeme kararının doğruluğunu inceleyemez (revision au fond yasağı). Zira aksinin kabulü, aynı davanın Türk mahkemesinde tekrar görülmesi ve yeni bir Türk mahkemesi kararının ortaya çıkması sonucunu doğurur. Ancak örneğin Türk hukukunun vazgeçilmez kabul ettiği temel prensiplerini ihlal eden veya milletlerarası alanda geçerli olan ortak ilkelere aykırı bulunan yabancı mahkeme kararları tenfiz edilemez. Tenfiz hakimi takdir hakkını kullanırken, her somut olayın kendine mahsus özelliklerini de dikkate almalıdır.

O halde dava konusu uyuşmazlık yönünden de somut olayın özelliklerine göre bir inceleme ve değerlendirme yapılmalıdır.

O halde dava konusu uyuşmazlık yönünden de somut olayın özelliklerine göre bir inceleme ve değerlendirme yapılmalıdır.

Burada ilk olarak yabancı mahkemece davalının savunma hakkının ihlal edilip edilmediğinin incelenmesi gereklidir. Somut olayda yabancı mahkemece, dava dilekçesi ve ekleri davalıya 1965 tarihli Hukukî ve Ticarî Konularda Adlî ve Gayrı Adlî Belgelerin Yabancı Memleketlerde Tebliğine Dair Lahey Sözleşmesi’ne uygun olarak tebliğ edilmiş, davalının davaya karşı savunma yapmak isteğini göstermemesi nedeniyle, Alman Usul Yasası’nın 331/3. ve 276. maddeleri uyarınca, davacının talebi üzerine, sözlü yargılama yapılmaksızın “gıyabi karar” verilmiştir. Buraya kadar olan gelişmelerin Türk kamu düzenine aykırı veya davalının savunma hakkını kısıtlar nitelikte olmadığı, benzer olaylarda Yargıtay dairelerince verilen kararlarla da benimsenmiştir (Yargıtay 13. HD. 01.10.1992 gün ve 5764 E.-7352 K., Yargıtay 11. HD. 06.07.2010 gün ve 2008/12797 E.- 2010/7992 K.). Zira “kural olarak” her mahkeme kendi usul hükümlerini uygular ve yabancı mahkemenin uyguladığı usulün Türk usul hukukundan farklı olması, Türk kamu düzeninin müdahalesi için tek başına yeterli sebep oluşturmaz. Aynı ilkeler yabancı mahkemece uygulanan ispat hukuku açısından da geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta incelenmesi gereken diğer bir konu da, benzer olaylarda Türkiye’de açılan davaların, TTK.’nun 329/1. ve 405/2. maddelerinde düzenlenen, anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyecekleri ve pay sahiplerinin sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyecekleri ilkeleri gereği reddedilmesine rağmen, aynı şartlardaki ortaklarca yabancı mahkemelerde açılan davaların kabul edilmesinin ve alınan farklı yöndeki bu yabancı mahkeme kararlarının Türkiye’de tenfizinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağıdır. Nitekim mahkemece bu durum, T.C. Anayasası’nın kanun önünde eşitlik ilkesine ve kamu düzenine aykırı kabul edilmiştir.

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HUMK.’nun 445/10. maddesi uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır.

Somut uyuşmazlık yönünden asıl incelenmesi gereken husus, tarafları, konusu veya sebebi “farklı” olan bir yabancı mahkeme kararının, Türk mahkemelerinden alınan kararlar ile bağdaşmaması halinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağı

Somut uyuşmazlık yönünden asıl incelenmesi gereken husus, tarafları, konusu veya sebebi “farklı” olan bir yabancı mahkeme kararının, Türk mahkemelerinden alınan kararlar ile bağdaşmaması halinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağı

noktasıdır. Burada ilk olarak tanıma ve tenfiz hukukundaki kamu düzenine aykırılık kavramının, iç hukuktaki emredici kurallara aykırılık kavramından daha dar ve sınırlı bir anlama sahip olduğu gözden uzak tutulmamalıdır. Dolayısıyla kamu düzeni gerekçesiyle yabancı mahkeme kararının tenfizine istisnaen müdahale edilmelidir. Ayrıca somut uyuşmazlıkta yukarıda açıklanan revision au fond yasağından ayrılmayı gerektirecek bir özellik de bulunmamaktadır. Yine aynı davanın Türk mahkemelerinde görülmesi halinde farklı sonuca varılacak olması, “tek başına” tanıma ve tenfiz engeli oluşturmayacaktır. Zira, esasa uygulanacak yabancı hukuk gibi yabancı mahkeme kararlarının da Türk mahkemelerinden verilecek kararlarla aynı olması beklenemez.

Bu noktada belki Türk tarafların Türk hukukunun emredici hükümlerinden kaçmak amacıyla yabancı mahkemeden bir karar elde etmeye ve bu kararı Türkiye’de tenfiz ettirmeye çalışmalarının adalet duygusunu sarsacağı, bir başka emredici kural olan kanuna karşı hile yasağına ve bu sebeple de Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı düşünülebilir (Prof. Dr. Ergin Nomer Prof. Dr. Cemal Şanlı, Devletler Hususi Hukuku, İstanbul 2009, 17. Bası, sayfa: 491, dipnot: 270). Ancak öncelikle böyle bir durumun varlığı davalı tarafça ispat edilebilmiş değildir. Kaldı ki somut olayın dikkat edilmesi gereken başka bir özelliği daha vardır. O da Türk hukukunda kabul edilen anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyeceklerine dair ilkenin, Avrupa’da hakim olduğu gibi Alman hukukunda da kural olarak benimsenmiş bulunmasıdır. Somut uyuşmazlıkta yabancı mahkemece davalının savunma haklarının ihlal edilmediği yukarıda açıklanmıştır. Dolayısıyla davalı şirket, benzer ilkelerin egemen olduğu bir hukuk düzeninde, kendisine tanınan savunma olanaklarından yararlanmayarak, tenfizini istemediği kararın verilmesine ve kesinleşmesine kendisi neden olmuştur. Davalının bu şekilde yasal haklarını kullanmayıp, örneğin Türk mahkemelerinden verilmiş aynı nitelikteki bir kararı temyiz etmemek suretiyle Türkiye’de de kesinleşmesine neden olabilmesi mümkündür. Böyle bir durumda da kararın kamu düzenine aykırı olduğu ve infaz edilmemesi gerektiği ileri sürülemeyecektir.

O halde mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda yabancı mahkeme hükmünün tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturmayacağı kabul edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

O halde mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda yabancı mahkeme hükmünün tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturmayacağı kabul edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın, davacı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya .verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 2,75 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 08/06/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/906, Karar No: 2012/11131, Tarih: 26.11.2012

**8. Hukuk Dairesi         2012/906 E.  ,  2012/11131 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

... ile Hazine ve ... aralarındaki tescil davasının kısmen kabulüne ve kısmen reddine dair Bala Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 04.05.2010 gün ve 288/136 sayılı hükmün Yagıtay'ca incelenmesi davacı vekili ile davalı ... vekili taraflarından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, taraflarca HUMK.nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK.nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, aşağıda dökümü yazılı 18,40 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 2,75 TL'nin temyiz eden davacıdan alınmasına ve 2588 sayılı Kanunla eklenen 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi uyarınca Hazineden harç alınmasına mahal olmadığına 26.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/22200, Karar No: 2010/289, Tarih: 21.01.2010

**6. Ceza Dairesi         2007/22200 E.  ,  2010/289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 21.11.2005 yerine, 21.01.2005 olarak yazılması,

2- Suç tarihinde güneşin saat 16:44'te battığı, yakınanın anlatımına göre park halindeki otomobilinin plakalarının saat 17: 00- 17:30 arasında çalındığının tespit edilmesi karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 143/1. maddesi ile uygulama yapılamayacağının gözetilmemesi,

3- 5237 sayılı TCK.nun 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522. maddesindeki “hafif” ve “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değer azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği, sanığın kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken değer olarak gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüde düşük miktarlar esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması,

4-Adli Sicil Kaydı içeriğine göre hırsızlık suçundan 27.05.2004 tarihinde infaz edilmiş, Kartal 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 2002/1240-2003/488 sayılı 8 ay hapis cezası içeren ilamıyla tekerrüre esas önceki hükümlülüğü bulunan sanık hakkında 5237 sayılı TCY’nın 58/6. maddesiyle uygulama yapılmaması ,

5- Hapis cezasıyla hükümlülüğünün yasal sonucu olarak sanığın, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerine ilişkin haklardan 5237 sayılı TCY.nın 53/3. maddesi uyarınca mahkûm olduğu hapis cezasından koşullu salıverilmesine kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca hükmolunan cezanın süresi-tür ve miktarı bakımından kazanılmış hakkın korunmasına 21.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.