muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/17477, Karar No: 2019/3236, Tarih: 09.04.2019

“Limited şirket ortakları, şirketten tamamen veya kısmen tahsil edilemeyen veya tahsil edilemeyeceği anlaşılan amme alacağından sermaye hisseleri oranında doğrudan doğruya sorumlu olurlar ve bu Kanun hükümleri gereğince takibe tabi tutulurlar.

(Ek fıkra: 4/6/2008-5766/3 md.) Ortağın şirketteki sermaye payını devretmesi halinde, payı devreden ve devralan şahıslar devir öncesine ait amme alacaklarının ödenmesinden birinci fıkra hükmüne göre müteselsilen sorumlu tutulur.

(Ek fıkra: 4/6/2008-5766/3 md.) Amme alacağının doğduğu ve ödenmesi gerektiği zamanlarda pay sahiplerinin farklı şahıslar olmaları halinde bu şahıslar, amme alacağının ödenmesinden birinci fıkra hükmüne göre müteselsilen sorumlu tutulur” şeklinde değişikliğe uğramıştır.

Aynı Yasa ile 6183 sayılı Yasa’ya Geçici 1. madde eklenmiştir. Bu maddede; “Bu Kanunla 6183 sayılı Kanunda yapılan değişiklikler ve eklenen hükümler, hükümlerin yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla tahsil edilmemiş bulunan amme alacakları hakkında da uygulanır.”

Limited şirket, en az bir, en çok elli gerçek veya tüzel kişi tarafından kurulan, belirli bir ticaret unvanına ve tüzel kişiliği sahip, borçlarından dolayı mal varlığı ile sorumlu olan ve ortakların sorumluluğu taahhüt ettikleri sermaye ile sınırlı olan şirkettir. Limited şirket ortakları, kamu (SGK) borcundan dolayı sermaye payları ile sorumludurlar.

Limited şirketteki payını devreden ortağın, devrettiği payın pay defterine kaydedilmesi ile yeni ortak, sermaye payını bütün hak ve borçları ile devralmış sayılır. Payını devreden ortağın şirketten tüm alacakları ve şirkete olan tüm borçları devir ile birlikte devralan ortağa geçer. Bu sebeple payı devralan ortağın, basiretli bir tacir gibi davranarak şirketin mali durumunu, borç ve alacaklarını, payını devraldığı ortağın sermaye borcu olup olmadığını araştırması gerekir. Zira devralan ortak, alacaklara hak kazandığı gibi önceki borçlardan da sorumlu hale gelmektedir.

Limited şirket ortaklarının amme borçlarından sorumluluğunu düzenleyen 6183 sayılı Kanunun 35. maddesinin ilk şekline göre, Kurum önce şirkete karşı takip yapacak,şirketten tahsil imkânı bulunmazsa ortağa hissesi oranında takip yapacaktır. Burada takip yapılacak ve sorumlu tutulacak ortak, takip tarihinde kayıtlı bulunan son ortaktır. Anayasa Mahkemesinin yorumunda da değinildiği gibi, amme alacağının sorumluluğunun tespitinde, alacağı doğuran olayın gerçekleştiği zaman değil, borcun tahsil edildiği dönemdeki yasal düzenleme ve duruma bakılır. Dolayısıyla limited şirketlerin kamu borcu yönünden, borcun doğduğu dönemdeki değil, tahsil tarihindeki ortağın sorumluluğuna gidilmelidir. Takip tarihindeki mevcut ortağın sorumlu olduğunda öğretide ve yargı kararlarında tereddüt yoktur.

Yukarıdaki açıklamalar yasa koyucunun da kabulünde olduğundan 4.6.2008 tarihli 5766 sayılı Yasa değişikliği ile ortağın şirketteki sermaye payını devretmesi halinde, payı devreden ve devralan şahıslar devir öncesine ait amme alacaklarının ödenmesinden müteselsilen sorumlu hale getirilmiştir. Yasanın gerekçesinde yargı kararları dikkate alınarak değişiklik yapıldığı belirtilmiştir. Zira, yargı kararları ile, takip tarihinde ortak olmayan devreden ortaklar da hatalı

olarak sorumlu tutuluyordu. Ancak 5766 sayılı Kanunun yürürlük tarihi olan 6.6.2008 tarihinden itibaren yasal düzenleme olması nedeniyle artık, devreden ortaklar da sorumludur.

İhtilaf konusu olan, 5766 sayılı Kanun değişikliği öncesi devreden ortağın sorumluluğuna gidilip gidilemeyeceğidir. Yasa Koyucu geçici 1. madde ile bu değişikliğin geçmişe de uygulanacağına hükmetmiştir. Limited şirket payını devreden ortağın da borçlardan sorumluluğunu düzenleyen fıkranın geçmişe yürürlüğünü düzenleyen geçici 1. madde, Anayasa Mahkemesinin 28.4.2011 tarih 2011/68 sayılı kararı ile iptal edilmiştir. İptal gerekçesi; “Kural olarak hukuk güvenliği yasaların geriye yürütülmemesini zorunlu kılar. Bu nedenle “Kanunların geriye yürümezliği ilkesi” uyarınca yasalar yürürlüğe girdikleri tarihten sonraki hukuki durumlara uygulanabileceklerinden, sonradan çıkan bir kanun yürürlüğe girdiği tarihten önceki olaylara uygulanmaz.

Kamu alacaklarının tahsilinde, geriye yürümenin söz konusu olup olmadığının saptanabilmesi için alacağı doğuran olayın ne zaman meydana geldiğinin tespiti gerekir. Genel olarak kamu alacağı alacak konusu olayın meydana gelmesi veya hukuki durumun oluşması ile doğmaktadır. Dolayısıyla kamu alacağını doğuran olayın meydana geldiği veya hukuki durumun oluştuğu tarihte yürürlükte olan kanunun bu alacak için uygulanması gerekir.” (Any. Mh. 28.4.2011 t. 2009/39 E, 2011/68 K.)

6183 sayılı Kanunun 35. maddesine göre limited şirket ortağının sorumluluğuna gidilebilmesi için, öncelikle şirket hakkında bir takip olmalıdır. Akabinde şirketten tamamen veya kısmen tahsil edilemeyen veya edilemeyeceği anlaşılan amme alacağı bulunmalıdır. Ancak bu iki hal gerçekleştikten sonra limited şirket ortakları, sermaye hisseleri oranında doğrudan doğruya sorumlu olurlar.

6183 sayılı Kanunun 35. maddesine göre limited şirket ortağının sorumluluğuna gidilebilmesi için, öncelikle şirket hakkında bir takip olmalıdır. Akabinde şirketten tamamen veya kısmen tahsil edilemeyen veya edilemeyeceği anlaşılan amme alacağı bulunmalıdır. Ancak bu iki hal gerçekleştikten sonra limited şirket ortakları, sermaye hisseleri oranında doğrudan doğruya sorumlu olurlar.

Şirketten tamamen veya kısmen tahsil edilemeyen veya edilemeyeceği anlaşılması, takip tarihine göre belirlenir. Ortağın şirketi yönetme ve kendi döneminde doğan kamu borçlarını ödeme yetkisi yoktur. Dolayısıyla 5766 sayılı Kanun ile değişiklik öncesi, ortaklık döneminde doğan ve takip edilmeyen kamu borcunun, yıllar sonra yapılan takiple anlaşılan şirketten tahsil edilemeyeceği olgusu geçmişe yürütülemez. Bu durumda, şirketin mali durumu iyiyken, tahsil imkânı varken ve yöneticilerin kusuru ile ödenmeyen kamu borcunun, ortaklığın devrinden çok sonra yapılan takiple geçmişteki ortağın da sorumlu tutulması mümkün değildir. Ne var ki, takip tarihindeki ortağın yanında borcun doğduğu tarihteki devreden ortağın da sorumluluğu sonradan çıkan kanun ile kabul edilmiştir.

Yine 5766 sayılı Kanun ile değiştirilen ve yöneticilerin sorumluluğunu düzenleyen mükerrer 35. maddedeki “Amme alacağının doğduğu ve ödenmesi gerektiği zamanlarda kanuni temsilci veya teşekkülü idare edenlerin farklı şahıslar olmaları halinde bu şahıslar, amme alacağının ödenmesinden müteselsilen sorumlu tutulur” hükmü Anayasa Mahkemesinin 19.03.2015 tarih 2014/144 E, 2015/29 sayılı Kararı ile iptal edilmiştir.

Kamu borcunun takip edildiği tarihte limited şirketten tahsil edilemeyen borçtan mevcut ortakların yanında borcun doğduğu tarihteki devreden ortağın da yasal değişiklik ile sorumlu tutulduğu ve değişikliğin geçmişe de uygulanacağına dair geçici 1. madde Anayasa Mahkemesince iptal edildiği ve Anayasa Mahkemesi kararlarının bağlayıcılığı karşısında artık geçmişe yürüyeceğine ilişkin yorum yapmak imkânsız hale gelmiştir.

Somut olayda, 6183 sayılı Kanunun, 5766 sayılı Kanunla 35. maddesindeki değişiklikler, Kanunun yürürlük tarihi olan 6.6.2008 tarihi öncesine uygulanamaz. Dolayısıyla takip tarihinde ortak olmayan davacının, bu tarihten önce gerçekleşen Kurum borcundan ortak sıfatıyla sorumluluğuna gidilemez. Takibe konu borç dönemi, 2003 yılı 12. ay ile 2009 yılı 5. ay arasıdır. Davacı, 3.4.2009 ile 24.12.2009 arasında ortak ve müdürdür. Davacının sorumluluğu ortak ve müdür olduğu dönem ile sınırlıdır. Geçmişin borcundan devralan ortak nedeniyle sorumluluğa gidilemez. Aksi halde bir gün süreyle ortak veya yönetici olan kişi, kendisinden önceki yıllara ilişkin tüm borçlardan da sorumlu hale gelir. Kaldı ki yukarıda açıklandığı gibi davacının 6183

sayılı Kanunda devralan ortağı sorumlu tutan yasa değişikliği 6.6.2008 tarihinde yürürlüğe girdiğinden bu tarihten önce sorumluluğa gidilmesi de mümkün olmadığı düşüncesinde olduğumdan sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2006/8069, Karar No: 2006/10816, Tarih: 11.09.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/8069 E.  ,  2006/10816 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki vesayet hukukuna ilişkin davada ... 12. Sulh Hukuk, ... Sulh Hukuk ve ... 1. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, vasi tayini istemine ilişkindir.

Türk Medeni Yasasının 411. maddesinde; “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümleri yer almaktadır.

Yerleşim yerinin tespit edilemediği hallerde, karine olarak nüfusa kayıtlı olunan yerde yerleşim yeri olarak kabul edilir.

Somut olayda; mahcurun ....B Blok 20/3 .../... adresinde ikamet etmekte iken, ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesince vesayet altına alındığı ve T.M.Y.'nın 412. maddesi uyarınca yerleşim yeri değişikliği izni bulunmadığı anlaşılmakla, yetkili mahkeme ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesidir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 11/09/2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/44450, Karar No: 2016/2542, Tarih: 10.02.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/44450 E.  ,  2016/2542 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının davalı ...'nün alt işvereni ...'nde çalışmaya başladığını, Belediye İş Sendikası ile ... arasında 01/03/2013-28/02/2015 döneminde geçerli TİS'nin Yüksek Hakem Kurulu'nun 17/09/2013 tarih 2013/111-167 K sayılı kararı ile akdedildiğini, alacakların TİS hükümülrine göre ödenmediğini belirterek fark ücret, fark fazla çalışma ücreti, fark genel tatil ücreti, ikramiye, yemek yardımı ve yakacak yardımının davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir

Davalı ... vekili, diğer davalı şirket ile aralarında personel temini için sözleşme imzalandığını ve bunun için bedel ödendiğini, 4734 sayılı Kanun kapsamında yapılmış ihale dışında ödeme yapılmasının mümkün olmadığını, yüklenicinin her ay sözleşme hükümleri doğrultusunda idareden hak edişlerini aldığını ve bu hak edişlere göre çalışanlara ücretlerini ödemesi gerektiğini, yükleniciye sözleşmenin 66. maddesi kapsamında başkaca bir ödemenin yapılamayacağını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, ... ile akdedilen sözleşmenin devamı sırasında Yüksek Hakem Kurulu'nun kararının tebellüğ edildiğini, diğer davalı idareye başvuruda bulunulduğunu, TİS'nin uygulanmasında mücbir sebebin oluştuğunu, durumun Kamu İhale Kurumuna bildirilmesi gerektiğinin bildirildiğini ancak talebin reddedildiğini, bu durum karşısında sözleşmenin tek taraflı olarak feshedildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Anayasanın 141'nci maddesi uyarınca, yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılması gerekir. Bu husus 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297'nci maddesinde de hüküm altına alınmıştır. Anılan anayasal ve yasal düzenlemeler gereğince yargıcın, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kararda göstermesi zorunludur. Maddi olgularla hüküm fıkrası arasındaki hukuki bağlantı da ancak bu şekilde kurulabilecek, ayrıca yasal unsurları taşıyan bu gerekçe sayesinde, kararların doğruluğunun denetlenebilmesi mümkün olacaktır. Kararın gerekçesi ile hüküm fıkrasının birbirine aykırı olmaması gerekir.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının brüt ikramiye alacağının 800,00 TL olduğu tespit edilmiştir. Mahkemece gerekçede bilirkişi raporuna itibar edilerek brüt 800,00 TL ikramiye alacağının kabulüne, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verildiği belirtilmesine rağmen 1.000,00 TL brüt ikramiye alacağı hüküm altına alınmıştır. Bu durumda gerekçe ile hüküm fıkrası arasında çelişki doğmuştur.

Yapılacak iş; bu aykırılığın giderilmesi suretiyle gerçeğe ve hukuka uygun bir karar vermektir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalıların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harçlarının istek halinde davalılara iadesine, 10.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8064, Karar No: 2024/5915, Tarih: 09.05.2024

**6. Ceza Dairesi         2023/8064 E.  ,  2024/5915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/508 E., 2016/360 K.

SUÇLAR : Hakaret, silahla tehdit

HÜKÜMLER : Şikayet yokluğundan düşme, mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1.Sanığa yüklenen ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125/1, 4 maddesine uyan hakaret suçunun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı Kanun’un 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık olağan dava zamanaşımı süresinin, sorgu tarihi olan 12.02.2015 tarihi ile inceleme tarihi arasında gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

2.Sanığın eylemine uyan 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca, belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre, aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin üçüncü fıkrasında öngörülen 8 yıllık dava zamanaşımının, karar tarihi olan 07.04.2016 tarihi ile inceleme tarihi arasında gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

3.Açıklanan nedenlerle (I-II) Boyabat Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.04.2016 tarihli ve 2014/508 Esas, 2016/360 Karar sayılı kararına karşı, o yer Cumhuriyet savcısı ile sanığın temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ayrı ayrı DÜŞMESİNE, Adli Emanetin 2014/133 sırasına kayıtlı bıçak ve kırık sopanın sahibine iadesine,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

09.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/707, Karar No: 2013/5811, Tarih: 04.04.2013

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2013/707 E.  ,  2013/5811 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Aile Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilin balık çiftliği işlettiğini, taraflar arasında süregelen ticari ilişki kapsamında müvekkilinin davalıdan balık yemi satın aldığını, davalı yanca müvekkili aleyhine 10.02.2002 tanzim 10.06.2002 vade tarihli 10.000 TL meblağlı bonodan dolayı icra takibine girişildiğini, müvekkilinin takip konusu bonoyu mal siparişi karşılığında düzenlediğini ve fakat davalının taahhüt ettiği malı müvekkiline teslim etmediğini, bononun bedelsiz kaldığını ileri sürerek icra takibi nedeniyle müvekkilinin borçlu olmadığının tespitine ve icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin yem üreticiliği yaptığını, balık üreticiliği yapan davacının müvekkilinden muhtelif tarihlerde balık yemi satın aldığını, davalının satın aldığı mal bedellerine ilişkin oluşan borcuna karşılık takip konusu bonoyu düzenleyerek müvekkiline teslim ettiğini belirterek davanın reddine ve icra inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporu doğrultusunda, taraflar arasında balık yemini konu alan satış sözleşmesinin akdedildiği, takip konusu bonoda malen kaydı bulunmasına göre davacının senedin temel ilişkisini oluşturan malı teslim aldığının kabulü gerektiği, davacının teslim aldığı malın bedelinin 7.500 TL’sini ödediği, dolayısıyla davacının takibe konu 10.000 TL meblağlı bonodan 7.500 TL’si kadar borçlu olmadığı, bakiye kısım yönünden sorumluluğu devam ettiği gerekçeleriyle davanın kısmen kabulüne, icra takibinin 2.500 TL’si alacak miktarı için devamına ve icra inkar tazminatına karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dairemizin 06/07/2011 tarih 2010/14949 E. 2011/9557 K. sayılı kararı ile "Dava, İİK.nun 72. maddesine dayalı menfi tespit davasıdır. Bu durumda mahkemece borçlu olunmayan hüküm saptanarak talep de gözetilmek suretiyle menfi tespit hükmü kurulması gerekirken menfi tespit davası ile bağdaşmayacak şekilde hükümde belirlenen miktar yönünden takibin devamına şeklinde hüküm oluşturulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir." gerekçesiyle hükmün bozulmasına, bozma nedenine göre tarafların sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Davacı vekili 22/03/2012 tarihli dilekçesi ile yargılama sırasında icra tehditi altında 14.441,04 TL ödeme yaptıklarını belirterek davaya istirdat davası olarak devam edilmesini talep etmiştir.

Davacı vekili 22/03/2012 tarihli dilekçesi ile yargılama sırasında icra tehditi altında 14.441,04 TL ödeme yaptıklarını belirterek davaya istirdat davası olarak devam edilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda bozma ilamından sonra alınan ve benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulü ile 9.965,87 TL’nin, 2.441,04 TL yönünden 13/06/2006 tarihi, 7.524,83 TL’nin ise 25/04/2003 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava 13/08/2002 tarihinde asliye hukuk mahkemesine açılmıştır. Nitekim yargılama aşamasında aile mahkemesi sıfatı yönünden herhangi bir ara karar bulunmamakta ise de karar başlığında, kararı veren mahkeme olarak "aile mahkemesi sıfatıyla" denilmiş, yine karardan sonra düzenlenen 27/11/2012 tarihli harç tahsil müzekkeresinde, bozmadan sonra gönderilen davalı vekiline duruşma gününü bildirir bir davetiyede ve 22/03/2012 tarihli bir müzekkerede "aile mahkemesı sıfatıyla" ifadesi yazılmıştır.

Açıklanan bu yanlışlık mahallince giderilebilecek bir hata olarak görülemediğinden bu yanlışların giderilebilmesi için hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 04.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15569, Karar No: 2013/2428, Tarih: 11.02.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/15569 E.  ,  2013/2428 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet Nedeniyle Güveni Kötüye Kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suç tarihi olan 15.05.2005'ten temyiz inceleme gününe kadar 765 sayılı TCK'nın 102/4 ve 104/2.maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımının dolduğu anlaşıldığından; 5320 sayılı Kanun'un 8/1.maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı kanunun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak 5271 sayılı CMK'nın 223/8.maddesi gereğince sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 11.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21501, Karar No: 2016/7196, Tarih: 03.05.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/21501 E.  ,  2016/7196 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : 1-... Vek.Av....

2-...

Vek.Av.......

İHBAR OLUNAN : ...

Vek.Av. ...

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el koyma nedenine dayalı olarak ....parsel sayılı taşınmaz bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesi taraf vekillerince, incelemenin duruşmalı olarak yapılması ise davacı vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan 03.05.2016 gününde temyiz edenlerden davacı vekili Av.... ile davalı ... vekili Av.....geldiler. Diğer davalılar adına gelen olmadı. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmazın 30/03/2011 olan değerlendirme, somut emsal alınarak incelenen 1904 ada 24 parsel sayılı taşınmazın ise değerlendirmeye esas alınan 07/06/1999 olan satış tarihleri itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıkları, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediği, düşülmüşse oranının belediye imar ve tapu müdürlüklerinden,

2-Somut emsal olarak incelenen 1904 ada 24 parsel sayılı taşınmazın bulunduğu cadde ve sokak itibariyle belediyece belirlenen 2011 yılındaki emlak vergisine esas asgari m² değerinin ilgili belediye başkanlığından,

3-Dava konusu 1371 ada 78 parsel sayılı taşınmazın bulunduğu cadde ve sokak itibarıyla belediyece belirlenen 2011 yılına ait emlak vergisine esas asgari m² değerine ilişkin olarak dosyaya gönderilen ..... 353,00 TL olarak, 02/04/2014 tarihli diğer bir yazı ekinde ise aynı cadde yine 2011 yılı için 1.703,00 TL olarak belirlendiği bildirilmiştir. Buna göre yazılar arasındaki farkın neden kaynaklandığı araştırılıp aradaki çelişki giderilecek şekilde dava konusu taşınmazın vergi beyannamesinde adı geçen İşçiler Caddesinin 2011 yılına ait emlak vergisine esas asgari m² değeri ilgili belediye başkanlığından,

Sorularak alınacak cevap yazılarının ve belgelerin dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.