muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/48635, Karar No: 2013/32422, Tarih: 10.12.2013

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacı-karşı davalının tüm, davalı-karşı davacının ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçi tır şoförü olup, işçilik alacaklarına hak kazanma ve hesap yönlerinden taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Tır şoförleri yurt içinde veya yurt dışına sefer yapmak olmak üzere iki şekilde çalışabilirler. Ülke içinde taşımacılık işinde çalışan tır şoförlerinin ücretleri taraflar arasında temel ücret olarak kararlaştırılabileceği gibi, sabit ücrete ilave olarak sefer sayısına ya da katedilen kilometre başına ödenen prim şeklinde gerçekleşebilmektedir.

Uluslararası alanda çalışan tır şoförlerinin ücretleri genelde asgari ücret ve sefere bağlı prim esasına göre belirlenmektedir. Bazı işveren uygulamalarında ise garanti ücret olarak adlandırılan asgari ücret ödenmeyip, sadece sefere bağlı prim ödemesi yapılmaktadır. Bu ihtimalde de tır şoförünün ücreti salt sefer primlerinden oluşur (Yargıtay 9.H.D. 21.05.2013 gün, 2011/ 10769 E, 2013/ 15255 K.).

Sefer primi, uygulamada harcırah olarak adlandırılmakta ve gidilen ülkeye göre değişkenlik gösterebilmektedir. Sözü edilen sefer primi, yol geçiş ücretleri ve diğer masraflar için verilen, Türkiye’ye dönüşte belge karşılığı kapatılan avanstan farklı olup, tamamen işçiye ödenen ücret niteliğindedir. Yerleşik Yargıtay kararlarında da uluslararası alanda faaliyet gösteren tır şoförlerinin yasal asgari ücretle çalışmayacağı kabul edilmektedir (Yargıtay 9.H.D. 02.05.2013 gün, 2011/ 10981 E, 2013/ 13086 K. ; Yargıtay 9.H.D. 06.06.2013 gün, 2011/ 17648 E, 2013/ 17351 K. ; Yargıtay 22. H.D. 17.04.2013 gün, 2012/ 22153 E, 2013/8106 K.) .

Uluslararası taşımacılık işinde çalışan tır şoförünün aylık ücretinin tartışmalı olması durumunda, tarafların ikame ettikleri delillerle kesin bir sonuca ulaşılamaması halinde ilgili işçi ve işveren meslek kuruluşları ile gerektiğinde sendikalardan ücret araştırması yapılmalıdır. İşçinin çalıştığı süre içinde taşıma işini gerçekleştirdiği ülkeler belirtilerek sefer başına ne kadar ücret alabileceği belirlenmeli ve dosya kapsamındaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak sonuca gidilmelidir (Yargıtay 9.H.D. 02.05.2013 gün, 2011/10981 E, 2013/ 13086 K.).

Sefer primi hesabı yönünden işçinin aylık veya yıllık sefer sayılarının tartışmalı olması ve bu konunun diğer delillerle kesin olarak kanıtlanamaması durumunda işçinin yurda giriş ve çıkış kayıtları emniyet birimlerinden getirtilmeli ve buna göre değerlendirme yapılmalıdır (Yargıtay 9.H.D. 20.05.2013 gün, 2011/ 14649 E, 2013/ 15167 K.).

Sefer primi hesabı yönünden işçinin aylık veya yıllık sefer sayılarının tartışmalı olması ve bu konunun diğer delillerle kesin olarak kanıtlanamaması durumunda işçinin yurda giriş ve çıkış kayıtları emniyet birimlerinden getirtilmeli ve buna göre değerlendirme yapılmalıdır (Yargıtay 9.H.D. 20.05.2013 gün, 2011/ 14649 E, 2013/ 15167 K.).

Sefer primlerinin eksik ödendiği veya işverence kesinti yapıldığının soyut şekilde iddia edilmesi halinde, işçiden eksik ödeme yapılan dönemlerin ve kesinti yapılan tarihlerin açıklanması istenmeli ve talep somutlaştırılmalıdır (Yargıtay 7.H.D. 11.04.2013 gün, 2013/ 2500 E, 2013/ 6317 K.). Daha sonra işverenin ödeme belgeleri değerlendirilerek eksik ödeme ya da kesinti olup olmadığı belirlenmelidir.

Yurt dışı sefer primi, ücretin eki olmayıp ücret niteliğinde olmakla tazminata esas ücrette doğrudan dikkate alınır. Ücretin asgari (garanti) ücret ve sefer primi toplamından oluşması durumunda, işçinin ayda kaç sefer yaptığı belirlenerek aylık sefer primi ile asgari ücretin toplamı üzerinden tazminata esas ücret tespit olunur. Yurt dışına çıkış periyodunun değişkenlik göstermesi ve gidilen ülkeye göre sefer priminin değişmesi halinde, işçinin bir yılda yapmış olduğu seferlere göre aldığı prim tutarları toplamının bir güne bölünmesi suretiyle günlük tazminata esas ücret belirlenir (Yargıtay 9.H.D. 03.05.2013 gün, 2011/ 8904 E, 2013/ 13358 K.).

Yurt dışında çalışan ve asgari ücret ile gidilen ülkeye göre sefer primi alan tır şoförü işçinin yıllık izin hakkını kullandığı dönemde kendisine ödenmesi gereken ücret asgari ücretle sınırlı değildir. Yıllık izin hakkı Anayasal temeli olan dinlenme hakkı olmakla çalışılmayan dönemde de işçi ücretini tam olarak almalıdır. Bu anlamda yıllık izinde geçen sürede işçiye salt asgari ücretin ödenmesi halinde işçinin dinlenme hakkını kullanabileceğinden söz edilemez. Sefer primi ortalamalarına göre işçinin izinde geçen süreye ait ücret hakları sağlanmalıdır. İş sözleşmesinin feshinde işçinin kullanmadığı yıllık izin sürelerine ait ücretleri de sefer primi eklenmiş ücret üzerinden hesaplanarak ödenmelidir (Yargıtay 7.H.D. 28.03.2013 gün, 2013/ 1623 E, 2013/ 4798 K.).

Yurt içi tır şoförleri bakımından fazla çalışmalar her türlü delille ispatlanabilir ise de takometre kayıtları bulunması halinde inceleme bu kayıtlar üzerinden yapılmalıdır (Yargıtay 9.H.D. 30.01.2013 gün, 2010/ 39450 E, 2013/ 3675 K.). Yurt içinde çalışan tır şoförünün hafta tatili ile bayram ve genel tatillerde çalıştığını her türlü yazılı delil veya tanıklarla kanıtlaması mümkündür. Ancak ulusal trafik kurallarına göre günde belli bir saat araç kullanma zorunluluğu sebebiyle fazla çalışma yapıldığının inandırıcı delillerle ispatı gerekir (Yargıtay 22.H.D. 24.06.2013 gün, 2012/ 25400 E, 2013/ 15235 K.). Takometre kayıtlarının sunulması halinde konunun uzmanı bilirkişi marifetiyle inceleme yapılarak kayıtlara üstünlük tanınmalıdır (Yargıtay 9.H.D. 13.06.2013 gün, 2011/ 17536 E, 2013/ 18349 K. ; Yargıtay 22. H.D. 21.05.2013 gün, 2013/ 10623 E, 2013/ 11943 K.).

Yargıtay’ın kararlılık kazanmış olan uygulamasına göre yurt dışına sefer yapan tır şoförlerinin salt tanık deliline dayanarak fazla çalışma ücreti talep etmeleri mümkün değildir. Tanıkların anlatımları kendi çalışma saatleri ile ilgili olup, dava açan tır şoförü ile aynı seferde görev yapmamaları sebebiyle günlük çalışma saatlerini tam olarak bilmeleri imkânsızdır (Yargıtay 22. H.D. 02.05.2013 gün, 2012/ 20294 E, 2013/ 9333 K.). Öte yandan uluslararası tır şoförleri mesailerini kendileri belirledikleri gibi günlük tır kullanımıyla ilgili sıkı trafik mevzuatına uymak zorundadırlar (Yargıtay 9.H.D. 25.03.2013 gün, 2013/ 1808 E, 2013/ 9914 K. ; Yargıtay 9.H.D. 23.01.2013 gün, 2010/ 39429 E, 2013/ 2594 K.).

Avrupa ülkelerinde hafta tatili günlerinde tır trafiği yasak olduğu için Avrupa ülkelerine sefer yapan tır şoförleri için salt tanık beyanları ile hafta tatili çalışmalarının ispatı mümkün değildir (Yargıtay 9.H.D. 2011/ 16868 E, 2013/ 17242 K.; Yargıtay 9.H.D. 03.05.2013 gün, 2011/ 7424 E, 2013/ 13347 K.).

Yurt dışına sefer yapan tır şoförlerinin fazla çalışma yaptıklarını ve hafta tatillerinde çalıştıklarını yazılı delille ispatlamaları gerekir.

Tır şoförünün yurt dışında olduğu sırada bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığının yazılı delil veya tanık beyanları ile ispatı mümkündür. Tanık beyanları ile kanıtlanan bu tür çalışmalarda pasaport ve benzeri yurda giriş çıkış kayıtları üzerinden inceleme yapılmalı ve işçinin yurt dışında olduğu süreye rastlayan bayram ve genel tatil günleri için hesaplamaya gidilmelidir (Yargıtay 9.H.D. 11.04.2013 gün, 2011/ 5273 E, 2013/ 11883 K.; Yargıtay 9.H.D. 24.01.2013 gün, 2010/ 39272 E, 2013/ 2778 K.).

Somut olayda davacının uluslararası tır şoförü olarak çalıştığı sabittir. Davacının çalıştığı genel tatil günlerinin tespiti hususunda 1996-2008 yıllarına ilişkin pasaport kayıtları getirtilerek yurtdışında olduğu günler tespit edilmek suretiyle genel tatil alacağı hesaplanarak hüküm altına alınması gerekirken salt tanık beyanları ile sonuca gidilmesi hatalıdır.

Somut olayda davacının uluslararası tır şoförü olarak çalıştığı sabittir. Davacının çalıştığı genel tatil günlerinin tespiti hususunda 1996-2008 yıllarına ilişkin pasaport kayıtları getirtilerek yurtdışında olduğu günler tespit edilmek suretiyle genel tatil alacağı hesaplanarak hüküm altına alınması gerekirken salt tanık beyanları ile sonuca gidilmesi hatalıdır.

3-Davacı-karşı davalı işçi davada kıdem tazminatı ile genel tatil, izin, ücret, hamaliye, asgari geçim indirimi, fazla çalışma ve harcırah alacağı olarak 100.000 TL talep etmiştir. Davacının kıdem ve genel tatil alacağı talebi kısmen kabul edilmiştir. Diğer talepleri ise feragat nedeniyle reddedilmiştir. Karar tarihinde yürülükte bulunan AAÜT 6. maddesinde

“Anlaşmazlık, davanın konusuz kalması, feragat, kabul ve sulh nedenleriyle; delillerin toplanmasına ilişkin ara kararı gereğinin yerine getirilmesinden önce giderilirse, Tarife hükümleriyle belirlenen ücretlerin yarısına, karar gereğinin yerine getirilmesinden sonra giderilirse tamamına hükmolunur.” hükmü yer almakta olup davalı-karşı davacının hak kazandığı vekalet ücretinin bu hüküm dikkate alınarak reddedilen miktar üzerinden nispi olarak hüküm altına alınması gerekirken maktu olarak hüküm altına alınması hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 10.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/19891, Karar No: 2022/5868, Tarih: 09.06.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/19891 E.  ,  2022/5868 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : İnsan ticareti (sanık ...), kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ile beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı (sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ...), beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı (sanık ...)

HÜKÜM : Sanık ...'in insan ticareti, sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...'ın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından beraatlerine, sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...'ın çocuğun nitelikli cinsel istismarı eylemleri reşit olmayanla cinsel ilişki suçu kabul edilip davaların düşmesine

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... haklarında kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre mahkemece kabul ve takdir kılınmış beraat ve düşme hükümleri usul ve kanuna uygun bulunduğundan, katılan Bakanlık vekili ile sanıklar ... ve ... müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz taleplerinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık ... hakkında kurulan hükümlerin incelenmesinde ise;

Sanığın hükümlerden önce 17.02.2018 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, katılan Bakanlık vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA,09.06.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13820, Karar No: 2015/38413, Tarih: 26.02.2015

**6. Ceza Dairesi         2014/13820 E.  ,  2015/38413 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Yağma, Hakaret

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 150.maddesinin 2.fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK'nın 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği; sanığın sadece bir adet altın küpeyi aldığı, ancak suça konu küpenin nitelikleri ve değeri tespit edilmediği gibi bu yönde bir beyanın da söz konusu olmadığının anlaşılması karşısında; suça konu küpenin nitelikleri ve kullanım süresi de dikkate alınarak değerinin tespitinden sonra sanık hakkında yağma suçu yönünden 5237 sayılı TCK'nın 150/2.maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerekirken, yazılı şekilde uygulama yapılması,

2-Takibi şikayete bağlı olan hakaret suçundan mahkumiyet kararı verilmesinden sonra katılanın 30.06.2014 tarihli dilekçesi ile şikayetinden vazgeçtiğini belirtmesi karşısında, vazgeçmeyi kabul edip etmediği sanıktan sorularak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayininde zorunluluk bulunması,

3-Suç tanımında hapis cezası ile adli para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hallerde, hapis cezasına hükmedilmişse bu cezanın adli para cezasına çevrilmeyeceği gözetilmeden, sanık hakkında hakaret suçundan hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi suretiyle 5237 sayılı TCK'nın 50/2.maddesine aykırı davranılması,

4-Suçun niteliği, cezanın türü ve süresine göre; sanık hakkında hakaret suçu yönünden 5271 sayılı CMK’nın 231.maddesi gereğince uygulama yapılıp yapılmayacağının karar yerinde tartışmasız bırakılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle kısmen istem gibi BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 26.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10103, Karar No: 2016/9380, Tarih: 24.10.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/10103 E.  ,  2016/9380 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... Sulh Hukuk ve ... 3. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Kısıtlı ..., ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 25.06.2001 tarih ve 2001/109 esas, 2001/106 karar sayılı ilamı ile TMK'nın 405. maddesi gereğince kısıtlanmış, kendisine ... vasi olarak atanmıştır.

... Sulh Hukuk Mahkemesince, resen, kısıtlının mernis adresinin “... Mahallesi, 2508 sk, no:95 iç Kapı no:3 ...-...” olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... 3. Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlının “... Köyü No:26 .../...” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” TMK m.412'de ise "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur. " hükmü yer almaktadır.

Dosyanın incelenmesinden, kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan ... Sulh Hukuk Mahkemesince TMK m.412/1'e göre verilmiş bir yerleşim yeri değişikliğine izin kararı olmadığından vesayet dosyasının takibinde ... Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 24/10/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/18676, Karar No: 2019/10717, Tarih: 12.06.2019

**4. Ceza Dairesi         2017/18676 E.  ,  2019/10717 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret, kasten yaralama

HÜKÜMLER : Beraat, mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığa hükmün tefhim edildiği, ancak sanığın, temyiz dilekçesini süresinden sonra 07/04/2015 tarihinde havale ettirdiği ve dilekçesinde bahse konu hastalığına dair ekli yeşil reçeteleri ve beyanları gözetildiğinde sanığın varsa hastane raporları dosyaya eklendikten sonra CMK’nın 40. ve devamı maddeleri gereği eski hale getirme hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağına yönelik mahallinde değerlendirmenin yapılarak, verilecek karar eklendikten sonra dosyanın gönderilmesi gerektiği ,

Anlaşıldığından, katılan ... ve sanık ...’in temyiz davası istekleri hakkında şimdilik bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA, ve dosyanın, eksikliklikler giderildikten sonra Dairemize yollanılmak üzere, incelenmeksizin karar mahkemesine GERİ GÖNDERİLMESİNE, 12/06/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1626, Karar No: 2012/2223, Tarih: 28.06.2012

**Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulu         2012/1626 E.  ,  2012/2223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Tarih ve numarası yukarıda yazılı hükmün incelenmesi sırasında Özel Daireler arasında meydana gelen görev uyuşmazlığının giderilmesi istenilmekle, 2797 sayılı Yasa uyarınca toplanan Başkanlar Kurulu'nca dairelerin görevsizlik kararlarıyla dava dosyası incelenerek gereği görüşüldü:

Dava, kanal katılım payı alacağına ilişkindir.

Uyuşmazlığın bu niteliği, dosyanın Yargıtay'a geliş tarihi itibariyle hükmün temyiz inceleme görevi 13.Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ: 13.Hukuk Dairesinin görevsizlik kararının KALDIRILMASINA, dosyanın bu Daireye gönderilmesine 28.6.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13140, Karar No: 2013/20519, Tarih: 14.11.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/13140 E.  ,  2013/20519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 14. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 19.01.2011 gün ve 2009/557-2011/6 sayılı kararı onayan Daire’nin 06.06.2013 gün ve 2011/8250-2013/11842 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin azınlık pay sahibi bulunduğunu, davalı şirketin eşi ...ve kayın biraderi... ile diğer yakınlarından kurulu bir aile şirketi olduğunu, 29.07.2009 tarihli genel kurul toplantısında sermaye artırımının kötü niyetli olarak müvekkilini zarara uğratmak amacıyla yapıldığını, müvekkilinin eşinin girişimleri ile 2004 yılında müvekkilinin imzanın yer almadığı 70 numaralı yönetim kurulu kararı ile müvekkilinin yönetim kurulu başkanlığı ve genel müdürlük görevlerinin sonlandırıldığını, bu ve bundan sonraki genel kurulların iptaline ilişkin davaların derdest olduğunu, davalı şirketin 31.12.2008 tarihli bilançosu incelendiğinde sermaye artırımına ihtiyaç bulunmadığını, kaldı ki şirketin sermayesinin 500.000 TL, öz kaynaklarının ise 2.479.667,42 TL olduğu göz önünde alındığında, sermaye artırımı yapılacak ise bunun iç kaynaklardan karşılanmasının gerektiğini, toplantıya davetin de usule aykırı olduğunu ileri sürerek, alınan genel kurul kararlarının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen kararın davacı vekilince temyizi üzerine karar Dairemizin 2011/8250 Esas, 2013/11842 Karar sayılı ilamıyla onanmıştır.

Davacı vekili bu defa karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 50,45 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 14.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9204, Karar No: 2015/10003, Tarih: 11.05.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/9204 E.  ,  2015/10003 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/35276

MAHKEMESİ : Eskişehir 6. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/12/2012

NUMARASI : 2011/633 (E) ve 2012/903 (K)

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozmak, mala zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Sanık hakkında mala zarar verme suçundan hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre hükmün; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddede, Bölge Adliye Mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar hapis cezasından verilenler hariç olmak üzere sonuç olarak belirlenen üçbin Türk Lirası dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükümlerine karşı temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı öngörülmekle, hüküm tarihine göre temyizi mümkün olmadığından, sanık müdafii ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2-Sanık hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozmak suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Dosya içeriğine göre sanık müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

Oluşa ve dosya içeriğine göre, sanığın suç tarihinde ceza sorumlulukları bulunmayan 18.05.2005 doğumlu oğlu Ö..A.. ile yanında kalan bakımını üstlendiği 13.01.2006 doğumlu B..A.. ile birlikte müştekinin evinin kapı camını kırıp, sokağın köşesinde gözcülük yaparak olayın işleyişini kontrol edip nezarette bulunduğu ve çocukların eve girerek bir kısım mutfak eşyalarını çaldıkları sırada müştekinin eşi ve tanıkların olay yerine gelmelerine üzerine çocukların evden çıkıp kaçtıkları sokağın başında bulunan sanığın müştekinin eşinin yanına gelip “polise haber vermeyin zararınızı karşılarım” dediği ancak müştekinin şikayetçi olması üzerine sanığın yakalanması şeklinde gelişen olayda, 5237 sayılı TCK'nın 37/2. maddesi gereğince, işlediği fiilin haksızlığını veya hukuki anlamını bilemeyecek olan küçüğe suçun işletilmesi durumunda dolaylı faillik söz konusu olacağından sanık hakkında atılı suçlardan hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK.nun 37/2.maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 11.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.