muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/11840, Karar No: 2006/14886, Tarih: 10.11.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/11840 E.  ,  2006/14886 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılardan ... ve ... vekilleri tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 108 ada 122 parsel sayılı 3.979,01 m2 yüzölçümündeki taşınmaz senetsiz belgesiz olarak tarla niteliği ile kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalılar ... ve müşterekleri adlarına tespit edilmiştir. Davacı ..., çekişmeli taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın kabulüne, dava konusu taşınmazın kadastro tespitinin iptal edilerek orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalılardan Gülabi Kur vekili ve Şah ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu yapılmamıştır.

Mahkemece yapılan inceleme, araştırma ve uygulama hüküm kurmaya yeterli değildir.

a) Hükme dayanak yapılan orman bilirkişi raporunda; çekişmeli alanın, çok eski tarihlerden beri 30-40 cm pulluk derinliğinde sürülerek ve işlenerek en az 100 yıldır tarım arazisi olarak kullanıldığı, ancak son 10-15 yıldır terk edilerek nadasa bırakıldığı, bakımsızlıktan üzerinin çayır otları ile kaplandığı, yörenin ekolojik koşullarına uygun olarak nadasa bırakıldığı süre içerisinde alana gelen ve alanın kenarlarında serpili halde 10-15 yaşlarında meşe ağaçlarının oluştuğu, davalı parsel üzerinden alınan toprak örneklerinden ve profil içinde yapılan incelemelerden toprak içerisinde orman ağaçlarına ilişkin kök kalıntılarının yer almadığının tespit edildiği,

b) Raporun devamında ise, dava konusu alanın çevresi ile birlikte incelendiğinde ormanlık alanlar ile arasında ayırıcı unsur bulunmadığı, çevresindeki ormanlık alanlar ile tam bir bütünlük arz ettiği genel görünümü itibariyle alanın toprak yapısının orman yetiştirmeye elverişli ve orman toprağı niteliğinde bulunduğu, çekişmeli taşınmazın 1959 basım tarihli memleket haritasında ve tarihi belirtilmeyen hava fotoğraflarında yeşil zemin üzerinde orman ile sembolize edilen orman alanları içinde kaldığı, bu sebeplerle orman sayılan yerlerden olduğunu,

c) Diğer taraftan, aynı keşifte bilgisine başvurulan ziraat bilirkişi tarafından düzenlenen raporda ise; çekişmeli taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olmadığı tarım arazisi niteliğinde bulunduğu açıklanmıştır.

Bu durumda karara dayanak alınan uzman orman ve ziraat bilirkişi raporları birbiriyle ve kendi içinde çelişkili olup, raporlar çekişmeli yerin öncesinin orman niteliğini belirlemeye yeterli ve kanaat verici olmadığından, bu raporlara dayanılarak hüküm kurulamaz.

c) Diğer taraftan, aynı keşifte bilgisine başvurulan ziraat bilirkişi tarafından düzenlenen raporda ise; çekişmeli taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olmadığı tarım arazisi niteliğinde bulunduğu açıklanmıştır.

Bu durumda karara dayanak alınan uzman orman ve ziraat bilirkişi raporları birbiriyle ve kendi içinde çelişkili olup, raporlar çekişmeli yerin öncesinin orman niteliğini belirlemeye yeterli ve kanaat verici olmadığından, bu raporlara dayanılarak hüküm kurulamaz.

O halde mahkemece, eski tarihli memleket haritası, hava fotoğrafları ve varsa amenajman planı ilgili yerlerden getirtilip, önceki bilirkişiler dışında bu konuda uzman serbest orman mühendisleri arasından seçilecek bir orman yüksek mühendisi bir ziraat mühendisi ve bir fen elemanı aracılığıyla yeniden yapılacak inceleme ve keşifte, çekişmeli taşınmaz ile birlikte çevre araziye de uygulanmak suretiyle taşınmazın öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli; 3116, 4785 ve 5658 Sayılı Yasalar karşısındaki durumu saptanmalı; tapu ve zilyedlikle ormandan toprak kazanma olanağı sağlayan 3402 Sayılı Yasanın 45. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 ... ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 ... ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 ... ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 Sayılı Yasanın 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olduğundan, bu yollarla ormandan yer kazanılamayacağı, öncesi orman olan bir yerin üzerindeki orman bitki örtüsü yok edilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğu düşünülmeli; toprak yapısı, bitki örtüsü ve çevresi incelenmeli; kesinleşmiş orman kadastrosu bulunmadığından, yukarıda değinilen diğer belgeler fen ve uzman orman bilirkişiler eliyle yerine uygulattırılıp; orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritasının ölçeği kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ölçeğine çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de içine alacak şekilde birbiri üzerine ablike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu çevre parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri yalnız büro incelemesine değil, uygulamaya ve araştırmaya dayalı, bilirkişilerin onayını taşıyan krokili bilimsel verileri bulunan yeterli rapor alınmalı ve oluşacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmelidir. Açıklanan hususlar gözetilmeksizin, eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı biçimde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalılardan Gülabi Kur ve Şah ... vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatıranlara iadesine 10.11.2006 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8601, Karar No: 2019/11971, Tarih: 24.10.2019

**14. Ceza Dairesi         2015/8601 E.  ,  2019/11971 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların yeniden düzenlenmesi karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi suretiyle yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2975, Karar No: 2018/2820, Tarih: 26.09.2018

**16. Ceza Dairesi         2018/2975 E.  ,  2018/2820 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Suç işlemek amacıyla örgüt kurmak, yönetmek, Suç örgütüne üye olmak

Hüküm : Sanıklar ...hakkında ''suç işleme amacı ile örgüt kurma'' suçundan CMK’nın 223. maddesinin 2. fıkrasının (a) bendi uyarınca beraatlerine, sanıklar ...ve ... hakkında ''suç işleme amacı ile kurulan örgüte üye olma'' suçundan beraatlerine, sanıklar ... ve ... hakkında ''suç işleme amacı ile örgüte yardım etme'' suçundan CMK’nın 223. maddesinin 2. fıkrasının (a) bendi uyarınca beraatlerine ilişkindir

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç işlemek amacıyla örgüt kurmak ve yönetmek, kurulan örgüte üye olmak ve yardım etmek suçlarından doğrudan zarar görmesi söz konusu olmayan katılanın bu suçlardan açılan davaya katılmasına imkan bulunmadığından, hukuki değerden yoksun katılma kararı da hükmü temyize hak vermeyeceğinden, katılan vekilinin temyiz isteminin CMUK’nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, 26.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14090, Karar No: 2020/860, Tarih: 21.01.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/14090 E.  ,  2020/860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ (İŞ)

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında 10.05.2011 tarihinde iş sözleşmesi yapıldığını, bu sözleşmeye göre müvekkili bu şirkette inşaat mühendisi olarak çalıştığını, esas itibariyle sözleşme süresi 1 yıllık olduğunu, ancak sözleşmenin 4. maddesine göre taraflar bitim tarihinden en az 30 gün önce sözleşmenin feshine ilişkin yazılı bildirimde bulunmazlarsa bu sözleşmenin iş yasasının 11. maddesi gereğince belirsiz süreli sözleşmeye dönüşeceği belirtildiğini, müvekkili bu sözleşmeye uygun olarak davalılara ait bu yerde inşaat mühendisi olarak çalışmaya başladığını, ilk yıl sözleşmede aylık ücret asgari ücret olarak 1.650 TL olarak anlaşmaya varıldığını, esasen inşaat mühendisleri odasından alınan yazılı belgede net asgari ücretin 1.650 TL olup sigorta matrahı olarak 2.305 TL olacağı belirtildiğini, müvekkili kendisine sözleşmenin uzatılmayacağına dair karşı taraftan yazılı bir belge verilmediğinden müvekkili bu iş yerinde 24 ay çalıştığını, davalı müvekkiline bu süre içinde para ödemediğini, müvekkiline devamlı ödeyeceğinden bahisle ödemeyi savsakladığını, müvekkili de 24 ay sonunda işten ayrıldığını, müvekkili bu ücret alacağının kendisine ödenmemesi üzerine Boyabat İcra Müdürlüğü’nde 2013/675 Esas numaralı dosyada ilamsız takip yolu ile icra takibi yapıldığını, ancak davalı taraf böyle bir borcu bulunmadığı iddiasında bulunduğundan iş bu alacak davasının açılmasına zaruret hasıl olduğunu, davalı taraf bu sözleşme ile müvekkilini 20 günlük sigorta yaptırmış olduklarını öğrenmiş bulunduklarını, izah edilen nedenlerle müvekkilinin davalıdan alacağı olan 24 aylık ücret tutarı olan 39.600,00 TL toplam alacağın aylık hak ediş tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte tahsiline, masraf ve vekalet ücretinin davalıya yükletilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davaya cevap vermemiş olup aşamalardaki beyanlarında; Davacının müvekkili iş yerinde 10/05/2011 tarihinde işe başladığını, 09/06/2011 tarihinde de işten ayrıldığını, SGK kayıtları ile sabit olduğunu, bu döneme ilişkin alacağının da vergi borcundan dolayı vergi dairesine yatırıldığını bu nedenle davanın reddine mahkeme aksi kanaatteyse delillerini bildirmek üzere süre talep ettiklerini, yine mühendisler odasından davacı adına gözüken kaydın davacı tarafından sildirilmesi gerektiğini, bu hususun müvekkili olan şirketle hiç bir ilgisi olmadığını, tüm bu hususlar göz önüne alınarak davanın reddine karar verilmesini talep ettiğini beyan etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti

Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Mahkemece davaya İş Mahkemesi sıfatıyla bakıldığı halde gerekçeli karar başlığında bu hususun belirtilmemesi hatalıdır.

3- Davacı 24 aylık ücret alacağının ödenmediğini belirterek ücret alacağı talebinde bulunmuş olup davalı vekili, davacının 10/05/2011-09/06/2011 tarihleri arasında çalıştığını kabul ederek bu çalışmaya ilişkin ücretlerinin haciz ihbarnamesi nedeni ile Vergi Dairesine ödendiğini savunmuştur.

Dosyada davacı adına düzenlenmiş Mayıs 2011 ayından 21 günlük, Haziran 2011 ayından ise 9 günlük ücret hesap pusulaları olup ücret hesap pusulalarında davacının imzasının bulunmadığı, tahakkuk eden bu ücretleri borca istinaden Vergi Dairesine ya da başka bir makama ödendiğine dair belge olmadığı görülmüştür.

Dosyadaki delil durumuna göre davacının kayıtlı çalışma dışında çalıştığı kanıtlanamadığından yapılacak iş, iş sözleşmesine göre belirlenen aylık net 1.650,00 TL ücret üzerinden çalışılan Mayıs ayından 21 gün, Haziran ayından 9 günlük ücreti belirlemek, yetkili bir makama ya da bankaya ödeme yapılıp yapılmadığı araştırılarak ödeme varsa dikkate almak, ödeme yoksa 30 günlük ücret alacağını hüküm altına almaktır.

Eksik araştırma ile yazılı şekilde davanın reddi hatalıdır.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21/01/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5367, Karar No: 2021/2458, Tarih: 10.03.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/5367 E.  ,  2021/2458 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması

Hüküm : CMK’nın 223/2-c maddesi gereğince beraat

Kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...’nin, katılan ...’nın daveti üzerine katılana ait avukatlık bürosunda yaptıkları ve katılanın müvekkili olan ... ile aralarında mevcut olan bir hukuki uyuşmazlıkla ilgili konuşmaları gizlice kaydedip, ses kaydını, katılanın müvekkilinin güveni kötüye kullanma suçundan yargılandığı ve kendisinin de şikayetçi sıfatını taşıdığı dava dosyasına delil olarak sunduğu olayda;

Ses kaydının çözümüne ilişkin bilirkişi raporuna, tarafların beyanlarına ve dosya kapsamına göre, sanık tarafından yüz yüze gerçekleşen görüşme esnasında kaydedilen ve hukuki ihtilaf ile ilgili olup, katılanın özel hayatının gizliliğini ihlal edecek nitelikte bulunmayan konuşmalara bir üçüncü kişi dahil olmadığı gibi, tarafı olduğu konuşmayı kaydetmek suretiyle elde ettiği verileri üçüncü kişi ya da kişilerle paylaştığı ve/veya çoğaltarak dağıttığına ilişkin hakkında bir delil bulunmayan sanığın, ceza davasındaki iddialarını ispatlama ve kaybolma olasılığı bulunan delillerin muhafazasını sağlama amacını taşıyan eylemlerinde hukuka aykırı hareket ettiği bilinciyle davranmadığı da nazara alındığında, TCK'nın 133. maddesindeki kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması ile aynı Kanunun 134. maddesindeki özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarının yasal unsurlarının oluşmaması nedeniyle sanık hakkında beraat kararı verilmesine dair yerel mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Şikayet dilekçesinin içeriğine, sanığın savunmasına ve iddianamedeki anlatıma göre; gerekçeli karar başlığına, “04.12.2013” olan suçun işlendiği tarihin “02/02/2015” olarak yazılması; ayrıca, suçun “Kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması” yerine “Haberleşmenin Gizliliğini İhlal” olarak gösterilmesi, mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım yanlışlıkları kabul edilmiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olduğu gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanın sanığa yüklenen suçtan dolayı mahkumiyet hükmü kurulması gerektiğine ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığa yüklenen suçun yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçesi ile sanık hakkında beraat hükmü kurulurken, uygulanan kanun maddesinin fıkra ve bendinin CMK'nın 223/2-a madde, fıkra ve bendi olarak yazılması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle aynı Kanun'un 232/6. madde ve fıkrasına uyulmaması,

Sanığa yüklenen suçun yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçesi ile sanık hakkında beraat hükmü kurulurken, uygulanan kanun maddesinin fıkra ve bendinin CMK'nın 223/2-a madde, fıkra ve bendi olarak yazılması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle aynı Kanun'un 232/6. madde ve fıkrasına uyulmaması,

Kanuna aykırı olup, katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; gerekçeli kararın son paragrafındaki; “sanığın suç işleme kastının bulunduğu hususunu dosya kapsamına göre sabit olmadığından CMK 223/2-c maddesi gereğince” ibarelerinin karardan çıkarılıp, hüküm fıkrasının ilk paragrafının; “Sanığa yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olduğu anlaşıldığından, CMK’nın 223/2-a maddesi gereğince sanığın beraatine,” ibareleri ile değiştirilmesi suretiyle, eleştiri dışında, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.03.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/28891, Karar No: 2016/7690, Tarih: 28.03.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/28891 E.  ,  2016/7690 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Mağdur hakkında Erzurum Adli Tıp Kurumunca tanzim edilen 09.05.2013 tarihli raporda belirtilen ve söz konusu raporun tanzimine esas teşkil eden Kars Devlet Hastanesinin 28.07.2012 tarihli raporuna, Kars Devlet Hastanesinin 6130 sayılı raporuna, Kars Devlet Hastanesi beyin cerrahi kliniğince tanzim edilen 20.02.2013 tarihli adli muayene tutanağına, Atatürk Üniversitesi Tıp Fakültesi Beyin Cerrahi kliniğinin 31.08.2010 tarihli epikriz notuna ve Kars Devlet Hastanesince tanzim edildiği beyan edilen 20.02.2013 tarihli Beyin cerrahi muayene tutanağı ile, KBB notuna ve Göz Hastalıkları tutanağına dosya içerisinde rastlanmaması karşısında denetime imkan vermeyecek şekilde eksik bilgi ve belge ile yazılı hüküm tesisi,

Kabule göre de;

2) Taraflar arasında önceden husumet bulunduğunun mahkemece kabulü, sanığın babası olan Mehmet Sıddık GÜNDÜZ'ün 29.07.2010 tarihinde kollukta alınan beyanında oğlu ile Bekir arasında 2002 yılında yaşanan hayvan meselesi yüzünden husumet bulunduğunu belirtmesi, sanığın Bakırköy 29. Asliye Ceza Mahkemesince 08.03.2011 tarihinde talimatla alınan savunmasında olay günü yolda bir traktör solladıklarını, kum almak için ilerde durduklarını, yanlarına gelen mağdur ...' in kendisine küfrettiğini, neden bizi solladınız, oğlum acemi bilmiyor musunuz dediğini beyan etmesi ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238-367 sayılı kararı karşısında sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 29/1. maddesince haksız tahrikin uygulanıp uygulanamayacağının karar yerinde açıkça tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3) Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas- 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki 1., 2., ve 4. fıkralarındaki bazı hükümlerin iptal edilmesi karşısında TCK 53' ün yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı BOZULMASINA, 28.03.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5225, Karar No: 2014/31175, Tarih: 10.11.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/5225 E.  ,  2014/31175 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/149891

MAHKEMESİ : Gaziantep 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 09/04/2013

NUMARASI : 2012/544 (E) ve 2013/203 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede, usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; müştekiye ait işyerinden 27,80TL değerinde iki kg kaşar peyniri çalan sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık İ.. K..'un temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 10.11.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.