muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/2312, Karar No: 2021/8672, Tarih: 08.12.2021

Bilinçli taksirde netice somut olarak öngörüldüğü halde, istenmemiştir.

Bilinçli taksiri, taksirden ayıran özellik, bilinçli taksirde istenmeyen netice fiilen öngörülürken, taksirde öngörülmemektedir.

Belirtilen kanuni düzenlemeler ışığında dosya kapsamı incelendiğinde, sanığın, çok tehlikeli ... sınıfında yer alan bina inşaatında, 6331 sayılı Kanunun açık düzenlemesine, istenmemekle birlikte muhtemel tehlike ve neticelerin kendisi tarafından öngörülebilir olmasına rağmen, ölen işçi ...'in inşatta çalışabileceğine dair ... raporunu ve çok tehlikeli ... sınıfında yürütülen faaliyeti ile ilgili mesleki eğitimini aldırmadan çalıştırdığı, ağır ve tehlikeli işlerde kalifiye eleman istihdam etme yükümlülüğüne uymadığı, bu sebeple sanık hakkında TCK'nın 22/3. maddesi gereğince bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi yasaya aykırı görülmüştür.

Nitekim benzer şekilde Dairemizin 21/04/2021 tarih ve 2019/7370 E.- 2021/3821 K. sayılı ilamında maden ocağında yürütülen faaliyetler sırasında meydana gelen ... kazası sebebiyle şirket sorumluları ve işyeri hekimi hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerinin ".... ... Yeri Tehlike Sınıfları Tebliğine göre icra edilen ... kolunun çok tehlikeli işler kapsamında yer aldığı; 6331 sayılı Kanun'un 15. maddesine göre, çok tehlikeli sınıfta yer olan işlerde çalışacakların yapacakları işe uygun olduklarını belirten ... raporu almadan işe başlatılamayacakları, 17. maddesine göre ise, mesleki eğitim alma zorunluluğu olan çok tehlikeli sınıfta yer alan işlerde yapacağı işle ilgili mesleki eğitim aldığını belgeleyemeyenlerin çalıştırılamayacağı düzenlemelerine yer verildiği; dosya içeriğine göre çok tehlikeli işte çalışabileceğine dair ... raporu alınmadığı anlaşılmakla, işyeri yetkilisi ve işyeri hekimi olan sanıklar hakkında koşulları oluşması sebebiyle TCK'nın 22/3. maddesi gereğince bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi" sebebiyle bozulmasına karar verildiği;

Yine Dairemizin 14/03/2019 tarih ve 2017/1612 E. - 2019/3562 K. sayılı ilamında, döküm operatörü olan katılanın, sanığın yetkilisi olduğu şirkete ait ocaktan gelen erimiş madenin potaya dökülürken oluğa çarparak gözüne sıçraması sonucu sağ gözünden yaralandığı olayda, sanığın mahkumiyetine ilişkin hükmün "...... Yeri Tehlike Sınıfları Tebliğine göre icra edilen ... kolunun çok tehlikeli işler kapsamında yer aldığı; 6331 sayılı Kanun'un 15. maddesine göre, çok tehlikeli sınıfta yer olan işlerde çalışacakların yapacakları işe uygun olduklarını belirten ... raporu almadan işe başlatılamayacakları, 17. maddesine göre ise, mesleki eğitim alma zorunluluğu olan çok tehlikeli sınıfta yer alan işlerde yapacağı işle ilgili mesleki eğitim aldığını belgeleyemeyenlerin çalıştırılamayacağı düzenlemelerine yer verildiği; dosya içeriğine göre katılana işveren tarafından koruyucu gözlük verilmediği, çok tehlikeli işte çalışabileceğine dair ... raporu alınmadığı, çok tehlikeli bir ... kolunda çalışan katılana icra ettiği faaliyete uygun mesleki eğitimler verilmediği anlaşılmakla, işyeri yetkilisi ve beyanına göre işveren vekili olan sanık hakkında koşulları oluşması sebebiyle TCK'nın 22/3. maddesi gereğince bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi..."sebebiyle bozulmuştur.

Yukarıda arz ve izah ettiğimiz nedenlerden dolayı sayın çoğunluğun hükmün onanmasına ilişkin görüşüne iştirak edilmemiştir.
Yargıtay — Esas No: 2011/22459, Karar No: 2012/8014, Tarih: 14.02.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/22459 E.  ,  2012/8014 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Bedelsiz Senedi Tahsile Koyma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suç tarihi olan Mayıs 2003'ten inceleme tarihine kadar 765 sayılı TCK’ un 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımının dolduğu anlaşıldığından; 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’ un 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak 5271 sayılı CMK’ un 223/8. maddesi gereğince sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE 14.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3503, Karar No: 2015/3580, Tarih: 10.07.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/3503 E.  ,  2015/3580 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, kararın nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca, sanık yararına olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından, dosya içeriğine göre, mağdurun işyerinin bahçesine kilitleyerek parkettiği aracının camı fitilinden çıkarılarak içerisinden suça konu eşyaların çalınması şeklinde gerçekleşen eylemde, suça konu eşyaların değeri de belirlendikten sonra, sanığın eylemine uyan, 765 sayılı TCK’nın 493/1 522. maddeleriyle, 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b, 116/2, 151/1. maddeleri uyarınca, uygulama yapılıp (mala zarar verme ve işyeri dokunulmazlığını bozma suçları açısından uzlaşma koşulları da değerlendirilerek) her iki Yasaya göre denetime olanak sağlayacak şekilde uygulanan Yasa maddeleriyle, verilmesi gereken cezalar ayrı ayrı tespit edilip, sonuç cezalar karşılaştırılarak lehe olan yasa belirlenerek uygulama yapılması gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulmuş ise de 5237 sayılı Yasa hükümleri ile yapılan uygulamanın açıkça sanık lehine olduğunun anlaşılması karşısında; sonuca etkili olmadığından; 07.05.2005 tarihli olay ve zaptetme tutanağında, "Olay günü saat 05.30 sıralarında haber merkezinin sokak üzerinde dolaşan şüpheli bir şahsın olduğunu bildirmesi üzerine olay yerine giden polis memurlarının sokak sonunda koşan bir şahıs olduğunu görüp şahsı kovaladıkları ancak yakalayamadıkları, şahsın girmiş olduğu evlerin bahçe arasında suça konu eşyaların bulunmuş olduğunun..." bildirilmesi karşısında; kesintisiz takip olmadığından eylem tamamlandığı halde teşebbüs aşamasında kaldığının kabul edilmesi, karşı temyiz olmadığından ve yakalama tutanağı içeriğinden hırsızlık suçunun 05.30 sıralarında meydana geldiğinin, olay günü güneşin doğuş saatinin 05.48 olduğunun anlaşılması karşısında; hırsızlık suçunun geceleyin işlendiğine ilişkin delillerin nelerden ibaret olduğu açıklanıp tartışılmadan, 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesinin uygulanmış olması, sonuç ceza miktarı sanık lehine olduğundan bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanık ...'ın temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 10.07.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2753, Karar No: 2013/2070, Tarih: 01.02.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/2753 E.  ,  2013/2070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR

Davalı ile dava dışı arsa sahibi arasında kat karşılığı inşaat sözleşmesinin bulunduğu davacının arsa sahibine isabet eden daireyi satın aldığı, davacının arsa sahibinin halefi alarak davalıya karşı dava açtığı tazminat davasına bakma görevinin 15. Hukuk Dairesine ait olduğu anlaşıldığından, kararın temyizen incelenmesi görevi 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14.maddesi uyarınca 15.Hukuk Dairesinindir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 15.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 1.2.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12191, Karar No: 2019/7626, Tarih: 27.05.2019

**8. Ceza Dairesi         2017/12191 E.  ,  2019/7626 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : İş ve çalışma hürriyetinin ihlali, mala zarar verme, tehlikeli maddeleri izinsiz olarak bulundurma veya el değiştirme, görevi yaptırmamak için direnme, silahlı terör örgütü adına suç işlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılması

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

UYAP ortamından alınan nüfus kayıt örneğine göre suça sürüklenen çocuğun hükümden sonra 09.10.2015 tarihinde vefat ettiğinin belirtilmesi karşısında; bu husus araştırılarak, 5237 sayılı TCK.nın 64. maddesi gereğince hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA,

2-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında silahlı terör örgütü adına suç işlemek suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

5271 sayılı CMK.nın 231/12. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar itiraza tabi olup temyiz yasa yoluna başvurulması olanaklı bulunmadığından; suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMK.nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, merciide yanılma nedeniyle CMK.nın 264. maddesi gözetilerek istemin itiraz olarak kabulü ile gereğinin yerine getirilmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

3-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş ve çalışma hürriyetinin ihlali, görevli memura direnme, tehlikeli maddeleri izinsiz olarak bulundurma ve el değiştirme ile yakarak mala zarar verme suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

3-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş ve çalışma hürriyetinin ihlali, görevli memura direnme, tehlikeli maddeleri izinsiz olarak bulundurma ve el değiştirme ile yakarak mala zarar verme suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Oluşa ve dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuğun aşamalarda değişmeyen savunmaları, 31.12.2011 tarihli “Olay ve Yakalama Tutanağında” 5-6 kişilik bir grubun ... piliç adlı işyerine taşlı ve sopalı saldırı düzenlendiğine yönelik tespite rağmen bu gurup içerisinde suça sürüklenen çocuğun olup olmadığına yönelik net bir tespit ve teşhisin yapılmaması, suça sürüklenen çocuğun tehlikeli maddeleri kullandığına yönelik bir delil bulunmadığı gibi 31.12.2011 tarihli “Olay Yeri İnceleme Raporu Formu”nda işyerinde yakarak mala zarar verme eyleminin 30.12.2011 günü gecesinde gerçekleştirildiği, tutanak içeriğinde “işyerinin muhtelif kimliği belirsiz kişilerce yakılmaya çalışıldığı ve ... sokak yönünde bulunan duvar bölümlerinde ve demir daraba üzerinde yanık islerinin olduğunun görüldüğü, gerekli çalışmalar yapılmasına rağmen parmak izi tespiti yapılamadığının” belirlenmesi, bahse konu işyerinin yakılma neticesinde şikayetçi tarafından tahliye edildiği, suça sürüklenen çocuğun sokak eylemlerine dahil olduğu geceden bir gün önce yakarak mala zarara verme eyleminin meydana geldiğinin anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuğun atılı suçları işlediğine dair her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuğun beraatı yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine hükmedilmesi,

Kabule göre de;

28.06.2014 tarih ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 65. maddesiyle 5237 sayılı TCK.nın 152/2-son maddesinde yapılan değişikliğe göre, mala zarar verme suçunun yakarak, yakıcı veya patlayıcı madde kullanılarak işlenmiş olması halinde artırım miktarının öngörüldüğü bölümde yer alan, “verilecek ceza iki katına kadar artırılır” cümlesindeki “iki katına” ibaresi yerine “bir katına” olarak değiştirilmiş olması karşısında ve mahkûmiyet kararındaki artırım oranı da dikkate alınarak, söz konusu kanun değişikliğine göre bu durumun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Yasaya aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 20.05.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3654, Karar No: 2010/10457, Tarih: 18.10.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/3654 E.  ,  2010/10457 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Yozgat 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 30.12.2008 tarih ve 2008/416 - 2008/785 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Dortmund Asliye Mahkemesi'nce 30.11.2007 tarihinde davalı hakkında 5.112,92 EURO ve mahkeme masraflarına ilişkin 2.027,05 EURO'yu faiziyle birlikte ödemesine karar verildiğini, kararın taraflara tebliğ edilerek 17.07.2007 tarihinde kesinleştiğini ileri sürerek, anılan kararın MÖHUK'nun 34 vd. maddeleri uyarınca tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, olayda MÖHUK'nun 38.maddesinde belirtilen tenfiz şartlarının bulunmadığını, zira kamu düzenine ilişkin ve kesin bir yetki kuralı olan HUMK'nun 17.maddesi uyarınca Yozgat Mahkemeleri'nin yetkili bulunduğunu, dava konusu kararın gıyapta verildiğini ve müvekkilinin savunma hakkına uyulmadığını bildirerek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, Dortmund Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 4 O 343/05 sayılı karar aslının ve tercümesinin dosyada bulunduğu, kararın kesinleştiği, MÖHUK 54/1-c bendine göre yabancı mahkeme ilamının tenfizi için kamu düzenine açıkça aykırı olmaması gerektiği, TTK 405/2 maddesinde pay sahipleri sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemezler hükmünün düzenlendiğini, bu durumda ilamın tenfizi durumunda Türk yasalarına ve kamu düzenine açıkça aykırılık teşkil edeceği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkin olup, mahkemece dava tarihinde yürürlükte bulunan 2675 sayılı MÖHUK.’nun 38. maddesinin (c) bendi uyarınca, yabancı mahkeme hükmünün Türk kamu düzenine açıkça aykırı olduğu gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiştir.

Yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 2675 sayılı MÖHUK.’nun 38/c maddesi (yeni 5718 SK.’nun 54/c maddesi) uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir. Kendisine karşı tenfiz istenen tarafın savunma haklarının ihlali ise kamu düzenine aykırılıktan bağımsız bir tenfiz engeli olarak, 38/d maddesinde (yeni 54/ç maddesi) düzenlenmiştir.

Yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 2675 sayılı MÖHUK.’nun 38/c maddesi (yeni 5718 SK.’nun 54/c maddesi) uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir. Kendisine karşı tenfiz istenen tarafın savunma haklarının ihlali ise kamu düzenine aykırılıktan bağımsız bir tenfiz engeli olarak, 38/d maddesinde (yeni 54/ç maddesi) düzenlenmiştir.

Kanunda kamu düzeni kavramının zamana ve yere göre değişebilen niteliği gereği bir tanımlama yapılmaktan kaçınılmış ve konunun hakimin takdirine bırakılması tercih edilmiş, ancak kamu düzenine aykırılığın “açıkça” olmasının aranmasıyla bu konuda takdir hakkı bulunan hakime bir sınırlama getirilmek istenmiştir. Bu düzenleme, Türk tenfiz hukukunda, kamu düzeni kavramının izin verdiği ölçüde, yabancı mahkeme kararlarının tanınması ve tenfizi lehine bir eğilimin bulunduğunu göstermektedir. Doktrinde de bu konuda hakime yardımcı olması bakımından bazı kriterler verilmiştir. Buna göre örneğin Türk tenfiz hakimi “kural olarak” yabancı mahkeme kararının doğruluğunu inceleyemez (revision au fond yasağı). Zira aksinin kabulü, aynı davanın Türk mahkemesinde tekrar görülmesi ve yeni bir Türk mahkemesi kararının ortaya çıkması sonucunu doğurur. Ancak örneğin Türk hukukunun vazgeçilmez kabul ettiği temel prensiplerini ihlal eden veya milletlerarası alanda geçerli olan ortak ilkelere aykırı bulunan yabancı mahkeme kararları tenfiz edilemez. Tenfiz hakimi takdir hakkını kullanırken, her somut olayın kendine mahsus özelliklerini de dikkate almalıdır.

O halde dava konusu uyuşmazlık yönünden de somut olayın özelliklerine göre bir inceleme ve değerlendirme yapılmalıdır.

Burada ilk olarak yabancı mahkemece davalının savunma hakkının ihlal edilip edilmediğinin incelenmesi gereklidir. Somut olayda yabancı mahkemece, dava dilekçesi ve ekleri davalıya 1965 tarihli Hukukî ve Ticarî Konularda Adlî ve Gayrı Adlî Belgelerin Yabancı Memleketlerde Tebliğine Dair Lahey Sözleşmesi’ne uygun olarak tebliğ edilmiş, davalının davaya karşı savunma yapmak isteğini göstermemesi nedeniyle, Alman Usul Yasası’nın 331/3. ve 276. maddeleri uyarınca, davacının talebi üzerine, sözlü yargılama yapılmaksızın “gıyabi karar” verilmiştir. Buraya kadar olan gelişmelerin Türk kamu düzenine aykırı veya davalının savunma hakkını kısıtlar nitelikte olmadığı, benzer olaylarda Yargıtay dairelerince verilen kararlarla da benimsenmiştir (Yargıtay 13. HD. 01.10.1992 gün ve 5764 E.-7352 K., Yargıtay 11. HD. 06.07.2010 gün ve 2008/12797 E.- 2010/7992 K.). Zira “kural olarak” her mahkeme kendi usul hükümlerini uygular ve yabancı mahkemenin uyguladığı usulün Türk usul hukukundan farklı olması, Türk kamu düzeninin müdahalesi için tek başına yeterli sebep oluşturmaz. Aynı ilkeler yabancı mahkemece uygulanan ispat hukuku açısından da geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta incelenmesi gereken diğer bir konu da, benzer olaylarda Türkiye’de açılan davaların, TTK.’nun 329/1. ve 405/2. maddelerinde düzenlenen, anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyecekleri ve pay sahiplerinin sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyecekleri ilkeleri gereği reddedilmesine rağmen, aynı şartlardaki ortaklarca yabancı mahkemelerde açılan davaların kabul edilmesinin ve alınan farklı yöndeki bu yabancı mahkeme kararlarının Türkiye’de tenfizinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağıdır. Nitekim mahkemece bu durum, TC. Anayasası’nın kanun önünde eşitlik ilkesine ve kamu düzenine aykırı kabul edilmiştir.

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HUMK.’nun 445/10. maddesi uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır.

Somut uyuşmazlık yönünden asıl incelenmesi gereken husus, tarafları, konusu veya sebebi “farklı” olan bir yabancı mahkeme kararının, Türk mahkemelerinden alınan kararlar ile bağdaşmaması halinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağı noktasıdır. Burada ilk olarak tanıma ve tenfiz hukukundaki kamu düzenine aykırılık kavramının, iç hukuktaki emredici kurallara aykırılık kavramından daha dar ve sınırlı bir anlama sahip olduğu gözden uzak tutulmamalıdır. Dolayısıyla kamu düzeni gerekçesiyle yabancı mahkeme kararının tenfizine istisnaen müdahale edilmelidir. Ayrıca somut uyuşmazlıkta yukarıda açıklanan revision au fond yasağından ayrılmayı gerektirecek bir özellik de bulunmamaktadır. Yine aynı davanın Türk mahkemelerinde görülmesi halinde farklı sonuca varılacak olması, “tek başına” tanıma ve tenfiz engeli oluşturmayacaktır. Zira, esasa uygulanacak yabancı hukuk gibi yabancı mahkeme kararlarının da Türk mahkemelerinden verilecek kararlarla aynı olması beklenemez.

Bu noktada belki Türk tarafların Türk hukukunun emredici hükümlerinden kaçmak amacıyla yabancı mahkemeden bir karar elde etmeye ve bu kararı Türkiye’de tenfiz ettirmeye çalışmalarının adalet duygusunu sarsacağı, bir başka emredici kural olan kanuna karşı hile yasağına ve bu sebeple de Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı düşünülebilir (Prof. Dr. Ergin Nomer Prof. Dr. Cemal Şanlı, Devletler Hususi Hukuku, İstanbul 2009, 17. Bası, sayfa: 491, dipnot: 270). Ancak öncelikle böyle bir durumun varlığı davalı tarafça ispat edilebilmiş değildir. Kaldı ki somut olayın dikkat edilmesi gereken başka bir özelliği daha vardır. O da Türk hukukunda kabul edilen anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyeceklerine dair ilkenin, Avrupa’da hakim olduğu gibi Alman hukukunda da kural olarak benimsenmiş bulunmasıdır. Somut uyuşmazlıkta yabancı mahkemece davalının savunma haklarının ihlal edilmediği yukarıda açıklanmıştır. Dolayısıyla davalı şirket, benzer ilkelerin egemen olduğu bir hukuk düzeninde, kendisine tanınan savunma olanaklarından yararlanmayarak, tenfizini istemediği kararın verilmesine ve kesinleşmesine kendisi neden olmuştur. Davalının bu şekilde yasal haklarını kullanmayıp, örneğin Türk mahkemelerinden verilmiş aynı nitelikteki bir kararı temyiz etmemek suretiyle Türkiye’de de kesinleşmesine neden olabilmesi mümkündür. Böyle bir durumda da kararın kamu düzenine aykırı olduğu ve infaz edilmemesi gerektiği ileri sürülemeyecektir.

O halde mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda yabancı mahkeme hükmünün tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturmayacağı kabul edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 18.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.