muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/25115, Karar No: 2018/138, Tarih: 08.01.2018

**17. Ceza Dairesi         2015/25115 E.  ,  2018/138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın olay tarihinde müştekiye ait iş yerinden toplam değeri 15,00 TL olan çikolata ve çerezleri çaldığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması halinde TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Hüküm tarihine kadar yapılan yargılama gideri toplamı tutarının 5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesine atıfta bulunan 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutar olan 20,00 TL'den az olduğu halde yargılama giderinin Devlet Hazinesi üzerinde bırakılması gerektiğinin gözetilmemesi;

2-Hüküm tarihine kadar yapılan yargılama gideri toplamı tutarının 5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesine atıfta bulunan 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutar olan 20,00 TL'den az olduğu halde yargılama giderinin Devlet Hazinesi üzerinde bırakılması gerektiğinin gözetilmemesi;

3-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 08/01/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1511, Karar No: 2009/2074, Tarih: 31.03.2009

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2009/1511 E.  ,  2009/2074 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında genel kadastro ile oluşan tapunun, tapu kaydına dayanarak açılan iptali davası sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1) Çekişmeli taşınmazlara ait tapu kayıtlarında çekişmeli parsellerin Asliye Hukuk Mahkemesinin 1997/476 ila 554 sayılı dosyalarında ihtilaflı bulunduğundan söz edilmektedir. Çekişmeli taşınmazların şahıslar adına olan tapu kayıtlarının bir mahkeme ilamına istinaden kapatılıp kapatılmadığının ilgili yerlerden araştırılması, mahkeme ilamına istinaden kapatılmışlar ise ilgili ilamların onaylı örneklerinin dosya içine konulması,

2) Davacı ...’nün dayanağını oluşturan Ramazan oğlu ... Bey oğlu Piri ... Bey’e aik R.evvel 960 tarihli vakfiyenin (Ramazanzade Vakfı), tapu kaydı niteliğinde olup olmadığının belirlenebilmesi için, vakfiye defterinin taşınmaz üzerindeki mülkiyet ve tasarruf haklarını belirtip belirtmediği, taşınmaz üzerindeki haklara ilişkin değişimlerin vakfiye defteri üzerinden yürütülüp yürütülmediği, vakfiye defterinin düzenlendiği tarihte düzenleyenlerin ve üzerinde mülkiyet ve tasarrufa ilişkin değişiklikleri yapanların yetkili olup olmadıkları, vakfiyeye ilişkin defteri tutanların yetkileri kalktıktan sonra veya yürürlüğe giren yeni yasal düzenlemelere göre vakfiye defterinin tapu idaresine zamanında aktarılıp aktarılmadığı ve sonuç itibariyle dayanak vakfiyenin tapu kaydı niteliğini kazanıp kazanmadığının ilgili mercilerden sorularak alınacak cevapların dosya içine konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 31.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10909, Karar No: 2011/12119, Tarih: 02.11.2011

**8. Ceza Dairesi         2009/10909 E.  ,  2011/12119 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Kasıtlı suçtan mahkumiyeti bulunması nedeniyle CMK.nun 231. maddesinin uygulanma olanağı bulunmayan sanık hakkında; bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanan kanıtlara, hükmün dayandığı gerekçe ve takdire göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

Karar başlığında, “3.10.2006” olan suç tarihinin “17.1.2006”, “4.10.2006” olan tutuklama tarihinin ise “4.12.2006” olarak yanlış yazılması ve suçun işlendiği yer ve zaman diliminin yazılmaması suretiyle CMK.nun 232/2-c. madde ve fıkrası hükmüne aykırılık yapılması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, karar başlığındaki suç tarihinin “3.10.2006” ve tutuklama tarihinin ise “4.10.2006” olarak düzeltilmesi ve “Suçun İşlendiği Yer ve Zaman Dilimi: Manisa-Akhisar karayolu, saat 17.00” sıraları” ibaresinin karar başlığına eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün istem gibi (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 02.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6538, Karar No: 2011/4553, Tarih: 11.07.2011

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2010/6538 E.  ,  2011/4553 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Temizlik Hiz.Tem.Malz.-... ile davalı Doç.Dr.BM Kalemli Devlet Hastanesi Baştabibliği arasındaki davadan dolayı Tavşanlı 2. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 08.06.2010 gün ve 389-295 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Taraflar arasındaki uyuşmazlık hizmet sözleşmesinden kaynaklandığından kararın temyizen incelenmesi görevi Yargıtay Yüksek 13.Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 13.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 11.07.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12960, Karar No: 2022/15923, Tarih: 14.11.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/12960 E.  ,  2022/15923 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada , Yüksekova 1. Asliye Hukuk (Asliye Ticaret mahkemesi sıfatıyla) ile Şanlıurfa Asliye Ticaret Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanun'un 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, menfi tespit istemine ilişkindir.

Yüksekova 1. Asliye Hukuk (Asliye Ticaret mahkemesi sıfatıyla) Mahkemesince, İİK 72/f.8 e göre, menfi tesbit ve istirdat davaları, takibi yapan icra dairesinin bulunduğu yer mahkemesinde açılabileceği gibi davalının yerleşim yeri mahkemesinde de açılabileceği ve davada davalının dava tarihi itibari ile ikametgah adresi de Şanlıurfa sınırlarında bulunmakla davalının yetki itirazının yerinde olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Şanlıurfa Asliye Ticaret Mahkemesince, davada HMK'nın 6. maddesi uyarınca davalının yerleşim yeri olan Şanlıurfa mahkemeleri ile HMK'nın 10. Maddesi uyarınca çekin ödeme yeri olan Yüksekova mahkemelerinin yetkili olduğu, davacının bu mahkemelerden birisinde davasını açmak üzere seçimlik hakkı bulunduğu, davacının bu hakkını Yüksekova Mahkemesi'nden yana kullandığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Menfi tespit ve istirdat davaları, takibi yapan icra dairesinin bulunduğu yer mahkemesinde açılabileceği gibi, davalının ikametgâhı mahkemesinde de açılabilir. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 6. maddesinde "Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir." denilerek genel yetkili mahkemelerin yetkisi düzenlenmiş olup menfi tespit davalarında yetki kesin değildir. Kesin yetki kuralının bulunmadığı ve birden fazla yetkili mahkemenin bulunduğu hallerde yetkili mahkemeyi seçme hakkı davacıya aittir. Davacı, kesin yetki kuralının bulunmadığı bir davayı yetkisiz bir mahkemede açmışsa, seçme hakkı itiraz eden davalıya geçer, davalının bildirdiği yetkili mahkemede davanın görülmesi gerekir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun "Yetki itirazının ileri sürülmesi" başlıklı 19/2. maddesi; "Yetkinin kesin olmadığı davalarda, yetki itirazının, cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir. Yetki itirazında bulunan taraf, yetkili mahkemeyi; birden fazla yetkili mahkeme varsa seçtiği mahkemeyi bildirir. Aksi takdirde yetki itirazı dikkate alınmaz." hükmünü içermektedir. Aynı Kanun'un 116/1-a maddesinde kesin yetki kuralının bulunmadığı hâllerde yetki itirazı "ilk itiraz" olarak düzenlenmiş olup 117/1. maddesi; "İlk itirazların hepsi cevap dilekçesinde ileri sürülmek zorundadır; aksi hâlde dinlenemez." hükmünü içermektedir.

Somut olayda; davalının yerleşim yeri adresinin “Şanlıurfa” olduğu ve süresinde yetki itirazında bulunulduğu anlaşılmıştır. Bu durumda uyuşmazlığın, Şanlıurfa Asliye Ticaret Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ve 5235 sayılı Kanun'un 36/3. maddesi gereğince Şanlıurfa Asliye Ticaret Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 14.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20020, Karar No: 2013/4233, Tarih: 04.03.2013

**2. Ceza Dairesi         2012/20020 E.  ,  2013/4233 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : İşyeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin, Mahkemece 06.01.2012 tarihli ek karar ile temyiz harcını süresinde yatırmadığı gerekçesiyle reddine karar verildiği, bu ek kararın da suça sürüklenen çocuk müdafiine 24.01.2012'de tebliğ edilmiş olmasına rağmen suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından bu ek kararın temyiz edilmediği, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz isteminin kapsamının ise, suça sürüklenen çocuk hakkında işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan verilen beraat hükmüne yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

İddianamedeki sevk ve nitelendirme ile tebliğname tarihine, 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 6110 sayılı Kanunun 8.maddesi ile değişik 14.maddesi, 6110 sayılı Kanunun geçici 1.maddesinin 2.fıkrası ve 18.02.2012 gün ve 28208 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak 01.03.2012 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 09.02.2012 gün ve 2012/1 sayılı iş bölümü kararına, temyizin kapsamına göre sanığa atılı 5237 sayılı TCK’nun 116/2.maddesinde düzenlenen işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan temyizi inceleme görevi Yüksek 4.Ceza Dairesine ait olduğundan dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın ilgili daireye sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na GÖNDERİLMESİNE, 04/03/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3320, Karar No: 2009/6046, Tarih: 08.04.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/3320 E.  ,  2009/6046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 174 ada 37 ve 38 parsel sayılı sırasıyla 1081 m2 ve 2727 m2 yüzölçümündeki taşınmazlar, belgesizden tarla niteliği ile kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalılar adlarına tesbit edilmiştir. Davacı, taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan taşlık, ... ve çalılık olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne ve dava konusu parsellerin 37/A (462 m2) ve 38/A (2312 m2) bölümlerinin orman niteliği ile Hazine adına, (B) bölümlerinin davalılar adlarına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine tarafından (B) bölümlere yönelik temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 1941 yılında kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 10.01.2001 tarihinde ilan edilip dava tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 2/B uygulaması vardır.

Mahkemece çekişmeli taşınmazların (B) işaretli bölümlerinin 1941 yılında 3116 Sayılı Yasa hükümlerine göre yapılıp kesinleşen orman tahdit haritası dışında kaldığı ve eski tarihli resmi belgelerde de orman sayılmayan yerlerden olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verimişse de kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşulları yeterince araştırılmamıştır.

Davacı Hazine, taşınmazların zilyetlikle kazanılamayacak devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiası ile dava açtığına göre, temyize konu taşınmazların yalnızca kesinleşen orman kadastrosu sınırları dışında kalması yeterli olmayıp zilyetlikle kazanılması koşullarının bulunup bulunmadığının da araştırılması ve devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olması halinde kesinleşen orman sınırı dışında kalan taşınmazlara yönelik Hazinenin davasının kabul edilmesi gerekir.

Dosyada bulunan fotoğraflardan, taşınmazların taşlık, dikenlik niteliğinde olduğu görülmekte, yerel bilirkişiler tarafından 2005 yılından sonra ekilmediği, sadece otları temizlenerek tasarruf edildiği bildirilmektedir. Ziraat uzmanı raporunda da (B) işaretli taşınmazların 4-5 yıldır kullanılmadığı bildirilmektedir.

Dosyada bulunan fotoğraflardan, taşınmazların taşlık, dikenlik niteliğinde olduğu görülmekte, yerel bilirkişiler tarafından 2005 yılından sonra ekilmediği, sadece otları temizlenerek tasarruf edildiği bildirilmektedir. Ziraat uzmanı raporunda da (B) işaretli taşınmazların 4-5 yıldır kullanılmadığı bildirilmektedir.

O halde bir orman, bir ... uzmanı ve bir harita mühendisi ile yeniden yapılacak keşifte 2005 yılından geriye doğru 20 yıl süreyle kazanma koşullarının davalılar yararına gerçekleşip gerçekleşmediği, taşınmaz üzerindeki bitki örtüsü, varsa ağaçların cinsi, sayısı, yaşı ayrıntılı olarak keşif tutanağına yazılmalı, komşu parsellerin tutanak ve dayanakları getirtilip uygulanmalı, çekişmeli yerleri sınır olarak nasıl nitelendirdikleri araştırılmalı, çekişmeli taşınmazların Devletin hüküm ve tasarrufu altında ve orman içi açıklık niteliğinde orman sayılan yerlerden olup olmadığı belirlenmelidir.

Temyize konu taşınmazların, orman sayılmayan yerlerden olduğunun belirlenmesi halinde, Hazine devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiası ile dava açtığına göre 3402 Sayılı Yasanın 14 ve 17. maddeleri gereğince imar-ihya ve zilyetlik yoluyla taşınmaz edinme koşullarının araştırılması gerekeceğinden, bu kez dava konusu taşınmazların bulunduğu yere ilişkin olarak 1980-1985 yıllarına ilişkin memleket haritası, 1/20000 ve 1/25000 ölçekli stereoskopik ... fotoğrafları ile aynı yıllara ilişkin fotogonometri yöntemiyle düzenlenmiş harita bulundukları yerlerden getirtilmeli, ziraat mühendisi, harita mühendisi ve orman mühendisi ile birlikte memleket haritası, ... fotoğrafları; topoğrafik harita ve kadastro paftası ile çakıştırıldıktan sonra mahalline uygulanmalı, stereoskop aletiyle incelenmeli, ..., ziraat ve orman bilirkişi tarafından taşınmazlar üzerinde tam olarak hangi tarihten itibaren zilyetliğin başladığı belirlenmeli, kadastro tesbit tarihine kadar geçen zilyetlik süresinin iktisap için yeterli olup olmadığı üzerinde durulmalı, zilyetlik olgusunun maddi olaylara dayalı olmasından hareketle, maddi olayların ancak tanık, bilirkişi ve benzeri anlatımlarla kanıtlanacağı gözetilmeli (H.G.K. 30/03/1994 gün ve 1993/8-939-1994/176 sayılı kararı), Komşu parsellerin tutanak ve dayanakları uygulanmalı; bu taşınmazları sınır olarak nasıl nitelendirdikleri araştırılmalı; tarafların bildirecekleri zilyetlik tanıkları taşınmaz başında dinlenmeli; zilyetliğin ne zaman başladığı, kaç yıl, ne şekilde devam ettiği sorulup, kesin tarih ve olgulara dayalı, açık yanıtlar alınıp; tespit tarihine kadar davalı kişiler yararına zilyetlikle kazanma koşullarının oluşup oluşmadığı belirlenmeli; 3402 Sayılı Yasanın 14. maddesi uyarınca, davacı ile eklemeli zilyetler yönünden de Tapu Sicil ve Kadastro Müdürlükleri ile Mahkeme Yazı İşleri Müdürlüğünden senetsiz belgesiz araştırması yapılıp, ... ve susuz olarak kazanılmış ... miktarı belirlenip, yasanın getirdiği 40/100 dönüm sınırlamasının aşılıp aşılmadığı saptanmalı, çekişmeli taşınmazların imar ihyası yapılmamış taşlık, ... ve çalılık bölümlerinin zilyetlikle kazanılamayacağı gözetilerek toplanacak tüm kanıtlar birlikte değerlendirilip, ulaşılacak sonuca göre bir hüküm kurulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı Hazinenin (B) işaretli taşınmaz bölümlerine yönelik temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 08/04/2009 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/32085, Karar No: 2013/24164, Tarih: 11.06.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/32085 E.  ,  2013/24164 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Mağdurun soruşturma aşamasında alınan beyanında, olay sırasında hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen sanık ... ile ... ellerindeki kazma sapları ile sol koluna vurduklarını belirtmiş, tanık ...'ın beyanının da aynı yönde olmasına rağmen, yargılama aşamasında tanığın kavga olacağını anladığı için dükkanının içine girdiğini, çıktığında olayın bittiğini beyan etmesi bu beyanının doğru olduğunu açıklaması, mağdurun soruşturma aşamasında alınan beyanında ise koluna sanıklar ..., ... ve ... ellerindeki sopalar ile vurduklarını beyan etmesi karşısında, mağdurun beyanları arasındaki olayın bu bölümüne ilişkin çelişki giderilmeden, hangi beyana niçin üstünlük verildiği tartışılmadan her iki sanık hakkında kemik kırığına neden olacak şekilde yaralama suçundan mahkumiyet kararı verilmesi ,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun BOZULMASINA, 11/06/2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/375, Karar No: 2013/683, Tarih: 04.02.2013

**15. Hukuk Dairesi         2013/375 E.  ,  2013/683 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Dava, bir kısım seramik, musluk ve bataryanın satışı ile birlikte montajını konu alan eser sözleşmesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

4077 Sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’un 3/e maddesinde tüketici...bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişi” olarak tanımlanmıştır. Bu tanımlamaya göre yasa, hazır bir malı veya hizmeti satın alarak onu günlük yaşamında kullanan veya tüketen kişiyi korumaktadır. Bir başka deyişle yasa kapsamına, dar kapsamlı mal ve hizmet ilişkileri olağan tüketim işleri alınmıştır. Aksi bir yorumun kabulü, üst düzey teknoloji ile gerçekleştirilen eser sözleşmesi ilişkilerinin dahi 4077 Sayılı Yasa kapsamında kalmasını ve bunlardan kaynaklanan uyuşmazlıklara da Tüketici Mahkemelerinde bakılmasını gerektirir ki, bunun yasanın amacına aykırı olduğu açıktır. Buna göre istisna sözleşmesinden doğan ilişkileri de 4077 Sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun hükümlerinin uygulanması hukuken olanaklı değildir. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 26.2.2003 gün ve 2003/15-127 E., 2003/102 K. sayılı kararında bu husus belirtilmiştir. Somut olayda taraflar arasındaki hukuki ilişki eser sözleşmesinden kaynaklandığından, yerel mahkemece davaya Asliye Hukuk Mahkemesi sıfatıyla bakılması gerekirken, 4077 Sayılı Yasa uygulanarak Tüketici Mahkemesi sıfatıyla bakılıp, esası hakkında karar verilmesi yerinde görülmemiş kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalıların temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalılara geri verilmesine, 04.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/36622, Karar No: 2015/16176, Tarih: 14.04.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/36622 E.  ,  2015/16176 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava konusu yere ilişkin olarak mahallinde teknik bilirkişiler marifetiyle keşif yapılarak, öteden beri köylünün ortak kullanımına bırakılmış mera, harman yeri, eğrek yeri, yol ve sulak gibi yerlerden olup olmadığı ve sanıkların bu yere tecavüzünün bulunup bulunmadığı, yöreyi iyi bilen tarafsız yerel bilirkişi ve tanıklardan da sorulup kesin biçimde saptandıktan sonra sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 14.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.