muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8458, Karar No: 2022/5906, Tarih: 26.09.2022

**12. Ceza Dairesi         2021/8458 E.  ,  2022/5906 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Dava : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hükme yönelik, ... Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda 25.12.2019 tarihli, 2019/5071 Esas, 2019/4834 Karar sayılı "istinaf başvurusunun esastan reddine reddine" ilişkin kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Tazminat talebinin dayanağı olan ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2016/279 Esas – 2018/97 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacıya ait 37.940 adet led armatür cinsi eşyaya kaçakçılık ve resmi belgede sahtecilik suçları kapsamında 17.11.2016 tarihinde el konulduğu ve 07.03.2017 tarihinde tasfiye edildiği, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 06.07.2018 tarihinde kesinleştiği, el koyma tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmakla;

Davacının 826.814,08 TL maddi, 500.000 TL manevi tazminatın el koyma tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesi talebine ilişkin söz konusu davada, yerel mahkemece manevi tazminat talebinin reddine, 279.267 TL maddi tazminatın el koyma tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine hükmedilmesi üzerine davalı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince yapılan istinaf incelemesi sonucunda istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davalı vekilinin davanın reddi gerektiğine ilişkin tüm temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve Kanuna uygun bulunan ... Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin 25.12.2019 tarihli, 2019/5071 Esas, 2019/4834 Karar sayılı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin karara karşı yapılan temyiz isteminin isteme uygun olarak 5271 sayılı CMK’nın 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE; 5271 sayılı CMK'nın 7165 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 8. maddesi ile değişik 304/1. maddesi uyarınca, dosyanın gereği için ... 17. Ağır Ceza Mahkemesine; kararın bir örneğinin de ... Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesine iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE; 26.09.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6935, Karar No: 2019/4652, Tarih: 02.07.2019

**10. Ceza Dairesi         2017/6935 E.  ,  2019/4652 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içerdiğinden, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti için, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup kesin bir şekilde belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan beraat kararı verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi,

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 02/07/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2550, Karar No: 2011/9760, Tarih: 04.07.2011

**3. Ceza Dairesi         2011/2550 E.  ,  2011/9760 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanıkların mahkumiyetlerine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Tayin edilen cezanın tür ve miktarına, müsadere konusu emval, balta ve nakil hayvanlarının değerine, 5237 sayılı Kanunun 50/5.maddesine göre; hükmün 14.7.2004 ... ve 5219 sayılı Kanun ile değişik HUMK’nın 427 ve 1412 sayılı CMUK’un 305/1.maddesi gereğince temyizi mümkün bulunmadığından sanıkların temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK’un 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 04.07.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8152, Karar No: 2020/6444, Tarih: 24.06.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/8152 E.  ,  2020/6444 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-)Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

14.04.2011 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000,00 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, suça sürüklenen çocuk hakkında tayin edilen iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından doğrudan tayin edilen adli para cezalarına ilişkin hükümlerin, cezaların türleri ve miktarları itibarıyla temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II)Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir.

145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; mağdurun tüm aşamalarda ; kasadan 50TL paranın çalınmış olduğunu olduğunu beyan etmesi karşısında; hırsızlık suçunun konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 24/06/2020 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11682, Karar No: 2017/2203, Tarih: 06.03.2017

**8. Ceza Dairesi         2016/11682 E.  ,  2017/2203 K.**

**"İçtihat Metni"**

6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan sanık ... hakkında 01.12.2011 tarihli verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar kaldırılarak hükmün açıklanması sonucu verilen kararın Dairemizce Bozulması üzerine 6136 sayılı Yasanın 13/1. madde ve fıkrası uyarınca hükümlülüğüne ve müsadereye dair; ANKARA 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.10.2016 gün ve 2016/431 esas, 2016/489 karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanığın konutunda bir adet kuru-sıkı tabanca ve 6 adet ses-gaz fişeği ele geçirildiği, suça konu tabancanın ekspertiz raporu içeriğine göre; davaya konu gaz tabancasının mevcut durumu itibariyle bilinen ateşli silah fişeklerini istimale elverişli olmadığı, ancak namlusu içerisinde gaz dağılımını temin eden gaz ayırıcı parçasının dairesel bir yapıda olduğu, bu haliyle uygun çapta, özel şekil ve nitelikte saçma, kurşun, metal küre vb. bir cisim geçebileceği, imal niteliklerini koruduğu ancak, sanık tarafından silah üzerinde değişiklik veya ekleme yaptığına dair bir delil elde edilmediği ve suça konu tabancayla birlikte özel nitelikte yapılmış yada tadil edilmiş fişek de ele geçirilememiş olması ve sanığın ifadelerinde silahın kuru sıkı olduğu yönündeki savunmasının aksine ele geçen tabancanın vasıflarını bilerek taşıdığına ilişkin cezalandırılmasına yeterli ve kesin delil bulunmadığı halde, atılı suçtan beraati yerine cezalandırılmasına karar verilmesi,

2- Kabul ve uygulamaya göre de: Bozma kararından önceki 12.04.2007 tarihli hükümde sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının adli para cezasına çevrildiği ve taksitlendirildiği anlaşılmakla; aleyhe temyiz de olmaması karşısında, CMK.nun 326/son maddesine aykırı olarak kazanılmış hak gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 06.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5762, Karar No: 2015/19102, Tarih: 23.12.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/5762 E.  ,  2015/19102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli ... İlçesi .... Köyü 994 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmazın kamulaştırma (değerlendirme) tarihi olan 18.12.2012 gününden önce; imar planı içinde olup olmadığı, imar planı içinde ise tarihi, ölçeği ve türü (nazım-uygulama), belediye ve diğer altyapı hizmetlerinden, (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumu, etrafının meskun olup olmadığı, nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca (nazım imar planı içinde bulunan ancak, belediye hizmetlerinden yararlanmayan ve meskûn yerler arasında yer almayan bir taşınmazın arsa olarak değerlendirilebilmesi için) bu plan içine alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine uzaklığı, sınırları ve mücavir alan içinde yer aldığı belediyenin nüfus ve yapılaşma yoğunluğu, genişleme hızı, taşınmazın altyapı hizmetlerine yakınlığı, ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma imkanları, bu verilere göre taşınmazın nazım planının hazırlanma amacı olan uygulama imar planı kapsamına alınmasının yakın bir olasılık olması vs. hususlarının belediye başkanlığından,

2-Bilirkişi kurulu tarafından değerlendirmeye alınan buğday ve samanı, domates ile silajlık mısıra ait 2011, 2012 ve 2013 yılları itibarıyla ayrı ayrı kuru ve sulu şartlarda dekar başına asgari ve azami verimlerine, kilogram başına ortalama toptan satış fiyatlarına ve dekar başına ayrıntılı üretim giderlerine (masrafları oluşturan kalemler ayrı ayrı yazılmak suretiyle) ilişkin veri listelerinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden,

Getirtilerek dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10334, Karar No: 2013/3878, Tarih: 03.04.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/10334 E.  ,  2013/3878 K.**

**"İçtihat Metni"**

Basit cinsel saldırı suçundan suça sürüklenen çocuk ...'in yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair İzmir 4. Çocuk Mahkemesinden verilen 11.02.2009 gün ve 2008/154 Esas, 2009/33 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi suça sürüklenen çocuk tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Suça sürüklenen çocuğun, markette dolaptan su alan mağdurenin poposuna eli ile dokunduktan hemen sonra kasada bulunduğu sırada yeniden mağdurenin poposuna dokunduğu olayda eyleminin kısa süre içerisinde, araya herhangi bir kesinti girmeden, aynı zaman diliminde peşpeşe gerçekleştiği anlaşılmakla, eylemin tek suç olarak kabulü ile işleniş biçimi ve eylem sayısı dikkate alınarak cezanın TCK.nın 61. maddesi gereğince alt sınırdan makul bir miktar arttırılması gerekirken şartları oluşmadığı halde TCK.nın 43. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321 ve 326. maddeleri uyarınca ceza miktarı itibarıyla kazanılmış hak saklı kalmak kaydıyla BOZULMASINA, 03.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10757, Karar No: 2013/15932, Tarih: 17.09.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/10757 E.  ,  2013/15932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 1.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23.02.2012 gün ve 2006/309-2012/33 sayılı kararı onayan Daire’nin 22.04.2013 gün ve 2012/7995-2013/7936 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin gıda sektöründe faaliyette bulunup tescilli "Namlı" markalarının sahibi olduğunu, markanın kullanım sonucu ayırt edici nitelik kazandığını, davalının da gıda alanında faaliyet gösterip, "Namlı" markasını tanıtım araçlarında kullandığını, davalıya gönderilen ihtarnameye verilen cevapla davalının 35. sınıfa ilişkin hizmet markası olarak Türk Patent Enstitüsü Başkanlığı'na başvurduğunu da öğrendiklerini, davalının eylemlerinin marka hakkına tecavüz ve haksız rekabet teşkil ettiğini ileri sürerek, davalının müvekkilinin marka hakkına tecavüzünün ve haksız rekabetinin tespiti ile önlenmesine, maddi durumun ortadan kaldırılmasına, davalının vaki tescil başvurusunun iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne ilişkin verilen karar davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Bu kez, davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 50,45 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 17.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13765, Karar No: 2024/638, Tarih: 25.01.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/13765 E.  ,  2024/638 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/639 E., 2023/1719 K.

KARAR : Davanın kabulü

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 8. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/244 E., 2022/41 K.

Taraflar arasındaki hizmet tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı fer'i müdahil Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, müvekkiline 17.08.1998 tarihinde işe giriş bildirgesi verilerek Bilkent Üniversitesi Hazırlık Okulunda öğretmen olarak işe başladığını, kurumun internet sitesinden alınan hizmet dökümünde, müvekkilinin adına 6382 günlük prim ödemesi yapıldığının tespit edildiğini, bunun üzerine yapmış oldukları araştırma sonucu davalı işveren Bilkent Üniversitesi tarafından müvekkilinin işe başladığı 01.09.1998 tarihinden 30.04.2003 yılına dek sadece kısa vadeli sigorta kollarının yatırıldığını, yaşlılık, malullük ve ölüm sigortasının yatırılmadığını tespit ettiklerini, bu arada davalı işveren sigorta primlerini eksik yatırarak hatalı ve kusurlu duruma düştüğünü, müvekkilinin yaşlılık aylığı alabilmek için sırf bu nedenle uzunca bir süre daha çalışmak ve prim ödemek durumunda kalacağını, hizmete başlangıç tarihi primlerinin tam olarak yatırılmaya başlandığı tarih olan 01.05.2003 tarihi ile asıl hizmet başlangıç tarihi olan 17.08.1998 tarihi arasında uzunca bir süre mevcut olduğunu, sosyal güvenlik hukukundan kaynaklanan hak ve alacaklarına kavuşabilmesini geciktireceğini, işverenin bu duruma kusuru ve hatası ile sebebiyet verdiğini belirterek müvekkilinin davalı ... Üniversitesinde öğretim üyesi olarak görev yapmaya başladığı ve adına kısa vadeli sigorta kollarından prim yatırıldığı 01.09.1998 tarihinden uzun vadeli sigorta kollarına tabi olduğu 30.04.2003 tarihine dek çalışmalarının uzun vadeli sigorta kollarına tabi olarak tespitine karar verilmesinin talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı Rektörlük vekili, davacının 17.08.1998 tarihinden itibaren müvekkili İ.D. Bilkent Üniversitesi BLİS ve Hazırlık Okulu (BUPS)'nda görev yaptığını, davacının usulüne uygun olarak düzenlenen 09.09.1998 tarihli ve 307092 yevmiye sayılı işe giriş bildirgesi ile SSK kaydı yapıldığını, işe giriş tarihinden itibaren 06.08.2003 tarihine kadar yürürlükte bulunan 506 sayılı Kanunun 3/0-A hükmüne uygun olarak yalnızca kısa vadeli (iş kazası, hastalık ve analık) sigorta kolları üzerinden kuruma bildirildiğini, bu sebeplerle, davacının sigortalı hizmetlerinin kuruma bildirilmesinde; müvekkili Üniversite Rektörlüğü'nün bir kusuru bulunmadığını beyan ederek davanın reddini talep etmiştir.

Feri müdahil vekili, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "... davacının 01.09.1998-30.04.2003 tarihleri arası dönemde yabancı uyrukla öğretim üyesi statüsünde olduğu, 01.09.1998-30.04.2003 tarihleri arası dönemde 506 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesi II-A fıkrası kapsamında yaşlılık, malullük ve ölüm sigortasına tabi olmak istediğine dair davacının açık anlaşılır iradesini belirten yazılı isteğinin bulunmaması nedeniyle 01.09.1998-30.04.2003 tarihleri arası hizmetinin tüm sigorta kollarına tabi olduğunun kabul edilemeyeceği" gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; hukuka aykırı tanzim edilen bilirkişi raporuyla karar verildiğini, rapora karşı itirazlarının değerlendirilmediğini, güncel Yargıtay kararlarının lehe olduğunu, ilk derece kararının hukuka aykırı olduğunu belirterek, kararın kaldırılmasını, davanın kabulünü istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç