muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/2200, Karar No: 2021/3005, Tarih: 14.06.2021

**4. Hukuk Dairesi         2019/2200 E.  ,  2021/3005 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : Antalya 6. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan istinaf incelemesi sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı istinaf başvurusunun esastan redddine dair verilen kararın süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Davacı vekili, dava dışı ...’nun müvekkili üniversiteye bağlı hastanede doğum yaptığını ve bebek ...’nun beyin ölümü gerçekleşmiş halde dünyaya geldiğini, bu nedenle dava dışı ... ve ... tarafından müvekkili aleyhine tam yargı davası açıldığını, Antalya 1. İdare Mahkemesinin 2008/374 esas ve 2008/420 karar sayılı ilamı üzerine müvekkili tarafından dava dışı ... ve ...’ya 255.371,09 TL ödeme yapıldığını, gerek idari gerekse adli soruşturma süreçleri sonucunda davalıların kusuru nedeniyle bebek ...’nun beyin ölümü gerçeklemiş halde doğduğunun tespit edildiğini belirterek dava dışı ... ve ...’ya müvekkili tarafından ödenen 255.371,09 TL’nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir.

Davalılar cevap dilekçelerinde, meydana gelen olayda kusurları olmadığını belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

İlk derece mahkemesince, bebek ...’nun doğduktan bir süre sonra ölmesi nedeniyle dava dışı ... ve ... tarafından açılan Antalya 1. İdare Mahkemesinin 2003/894 esas sayılı dosyasına istinaden davacı tarafından ödenen miktarın rücuen tahsili için Antalya 8. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2010/106 esas sayılı dosyasında aynı davalılar aleyhine rücuen tazminat davası açıldığı, Antalya 8. Asliye Hukuk Mahkemesince Adli Tıp Kurumundan alınan kusur raporunda meydana gelen olayda davalıların kusurunun olmadığının tespit edildiği ve mahkemece davanın reddine dair verilen kararın Yargıtay denetiminden geçerek kesinleştiği, dolayısıyla bebek ...’nun

beyin ölümünün gerçekleşmesinde davalıların kusurlu olmadığının tespit edildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hükme karşı davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince, ilk derece mahkemesi tarafından verilen kararda usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığından davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

beyin ölümünün gerçekleşmesinde davalıların kusurlu olmadığının tespit edildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hükme karşı davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince, ilk derece mahkemesi tarafından verilen kararda usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığından davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve HMK 355. maddesindeki kamu düzenine aykırılık halleri resen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp karar verilmiş ve verilen kararda bir isabetsizlik görülmemiş olmasına göre yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün HMK 370/1. maddesi gereğince ONANMASINA, HMK 373. maddesi uyarınca dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine, 2547 sayılı Yasanın 56/b maddesi gereğince davacı harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 14/06/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25678, Karar No: 2014/7763, Tarih: 06.03.2014

**13. Ceza Dairesi         2012/25678 E.  ,  2014/7763 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2010/330996

MAHKEMESİ : Antalya 9. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/02/2010

NUMARASI : 2007/774 (E) ve 2010/125 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

İş yeri giriş kapısı alt bölmesindeki camın kırılması sonucu iş yeri içerisine ve iş yeri önündeki saksılara dökülen kırık cam parçaları üzerinden elde edilen parmak izinin sanığa ait olduğunun tespit edilerek sanığın cezalandırılmasına karar verilen somut olayda; kağıt toplayarak geçimini sağladığını beyan eden sanığın, topladığı kartonun içerisine dökülmüş cam parçalarını temizlediğini ve bu nedenle, parmak izinin çıkmış olabileceği şeklindeki savunmasının doğru olup olmadığının tespiti bakımından, hırsızlık olayının ardından olay mahalline gelen mağdurun yeğeninin açık kimlik ve adres bilgilerinin tespit edilip, iş yerine geldiğinde, iş yeri önünde atılmış karton parçaları görüp görmediği veya iş yerinin önüne daha önceden karton bırakılıp bırakılmadığı hususunda beyanının alınması; ayrıca, olay yeri inceleme tutanağında, kırılan cam parçalarının iş yeri önündeki saksıların içerisine ve iş yeri içerisine atılı vaziyette görüldüğünün yazılması karşısında, mağdur ve yeğeninin beyanlarına başvurularak, hırsızlık olayının ardından ve olay yeri inceleme ekibinin intikalinden önce, bu cam parçalarını toplayarak saksıların içerisine atıp atmadıklarının öğrenilmesi ile toplanacak delillerin bir bütün halinde değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiğinin gözetilmeyip, eksik araştırma sonucu yazılı şekilde beraat kararı verilmesi;

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 06/03/2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7888, Karar No: 2009/8580, Tarih: 18.12.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/7888 E.  ,  2009/8580 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat hukukuna ilişkin davada Rize 2. Asliye Hukuk ve Rize İcra Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, tazminat istemine ilişkindir.

Asliye Hukuk Mahkemesince, haciz ihbarnamesinden kaynaklanan alacağa ilişkin davalarda görevli mahkemenin İcra Hukuk Mahkemesi olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

İcra Hukuk Mahkemesi ise, davacının seçimlik hakkını genel mahkemede dava açmak şeklinde kullandığından söz ederek görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Somut olayda, dava, davacının takip borçlusundan olan alacağı için 3, kişi olan Vestel Dayanıklı Tüketim Malları A.Ş.’ye haciz ihbarnamesi, davalı bankaya da haciz müzekkeresi gönderdiği halde, davalıların takip borçlusuna ödeme yapmaları nedeniyle uğradığı zararın tazminine ilişkindir. İİK.nun 89/4. maddesi, İİK’nun 89/1. maddesi uyarınca kendisine haciz ihbarnamesi tebliğ edilen 3.kişinin haciz ihbarnamesine haksız olarak itiraz etmesi halinde alacaklıya tazminat ve 3. kişinin cezalandırılması isteme hakkı vermektedir. Alacaklıya tanınan bu hak alacaklının genel hükümlere göre alacak davacı açmasına engel değildir. Ayrıca davalılardan bankaya haciz ihbarnamesi değil, borçlunun hesaplarının haczi için haciz yazısı gönderilmiştir. İcra Mahkemesi dar yetkili mahkeme olup,

yargılama alanı kısıtlıdır. Davacı davasını İcra Mahkemesi yerine Asliye Hukuk Mahkemesine açmış olmakla alacağın genel hükümlere göre tahsil edilmesini istemiştir. Bu durumda uyuşmazlığın Rize 2. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince Rize 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 18.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18021, Karar No: 2015/2717, Tarih: 25.02.2015

**2. Hukuk Dairesi         2014/18021 E.  ,  2015/2717 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından, kusur belirlemesi, kadın eş lehine hükmedilen tazminatlar ve erkek eşin kendi reddedilen tazminat talepleri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı erkek eşin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece her ne kadar davacının ağır kusurlu olduğu kabul edilerek boşanma kararı verilmişse de toplanan delillerden, davalı kadın eşin sadakatsiz davranışlar içine girdiği, buna karşılık; davacı erkek eşin ise eşine şiddet uyguladığı, birlik görevleri yerine getirmediği, eşini tehdit ettiği anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya neden olan olaylarda taraflar eşit kusurludur. Eşit kusurlu eş yararına maddi ve manevi tazminat verilemez. ( TMK 174/1-2 md.) O halde davacı erkek eşin ağır kusurlu olduğunun kabulü ile bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak davacı kadın eşin maddi ve manevi tazminat taleplerinin kabulü doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple kusur belirlemesi ve buna bağlı tazminatlara yönelik bölümünün BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi.25.02.2015(Çrş.)

Yapılan yargılama ve toplanan delillerden davalı kadın eşin sadakatsiz davranışlar içerisine girdiği, davacı erkek eşin ise eşine ve çocuklarına sürekli fiziksel şiddet uyguladığı, birlik görevlerini yerine getirmediği, ayrıldığı takdirde eşini ve ailesini öldüreceğini söyleyerek tehdit ettiği, eve haciz gelmesine sebebiyet verdiği anlaşılmaktadır. Bu durumda mahkemeninde kabulünde olduğu üzere boşanmaya sebep olan olaylarda davacı erkek eşin, davalıya göre ağır kusurlu olduğu anlaşılmaktadır. Bu sebeple davalı kadın eş yararına maddi ve manevi tazminata hükmedilmesinde bir isabetsizlik yoktur. Ancak tarafların gerçekleşen ekonomik ve sosyal durumlarına göre kadın yararına hükmolunan maddi tazminat çoktur. Hükmün sadece bu yönden bozulması gerektiğini düşündüğümden sayın çoğunluğun 2. bentteki bozma görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2010/15465, Karar No: 2012/8186, Tarih: 18.05.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/15465 E.  ,  2012/8186 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Konya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 22.07.2010 tarih ve 2010/155-2010/257 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili ve katılma yolu ile davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 18.05.2012 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ..... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Almanya Essen Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından verilen 13.12.2007 tarihli, 18 O 99/07 numaralı kararın kesinleştiğini ileri sürerek, tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, tenfizi istenen kararın TTK’nın 329 ve 405/2. maddesine aykırı olduğu, benzer nitelikteki Türkiye’de açılan davaların bu nedenle reddedilmesi nedeniyle eşitlik ilkesine aykırılık oluşturduğu, ayrıca yabancı mahkemenin dava dilekçesi ve kararı posta yolu ile tebliğ etmesi nedeniyle davalının savunma hakkının kısıtlandığı ve bu nedenle kararın usulüne uygun kesinleşmediği, bununla birlikte yabancı mahkeme kararında şirket hisselerinin davalıya iadesine karar verilmemesi nedeniyle mükerrer tahsilata neden olunabileceği, tüm bu durumların açıkça kamu düzenine aykırılık oluşturduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve katılma yolu ile davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin vekalet ücretine yönelik temyiz itirazları dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkin olup, mahkemece, tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının Türkiye ile Almanya arasında 28.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1965 tarihli Adli Yardımlaşmaya İlişkin Lahey Sözleşmesi hükümlerine göre yapılmadığı, adi posta yolu ile kararın davalıya tebliğ edildiği, dolayısı ile kararın usulünce kesinleşmediği, kesinleşmeyen yabancı mahkeme kararının tenfizinin mümkün bulunmadığı, ayrıca, tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının kamu düzenine ilişkin TTK’nın 329 ve 405/2. maddelerine ve anayasanın eşitlik ilkesine aykırı olduğu ve şirket hisselerinin davalıya iadesine karar verilmemesi nedeniyle mükerrer tahsilata neden olunabileceği gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm tesis edilmiştir.

Davaya konu Almanya Essen Asliye Hukuk Mahkemesi’nin yapmış olduğu yargılama sonucu verdiği kararın dosya içindeki tebliğ belgelerinden anlaşılacağı üzere Adalet Bakanlığı Uluslar arası Hukuk ve Dış İlişkiler Genel Müdürlüğü aracılığı ile davalının vekili Av. Osman Pınarbaşı’na 09.04.2009 tarihinde tebliğ edildiği ve süresinde yasal yollara başvurulmadan kesinleşmiş bulunduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece tenfiz isteminin reddine ilişkin gerekçelerden birisi, tenfizi istenen mahkeme kararının Türk kamu düzenine aykırı olduğudur. Gerçekten de, yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 5718 SK.’nun 54/c maddesi uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir.

Kanunda kamu düzeni kavramının zamana ve yere göre değişebilen niteliği gereği bir tanımlama yapılmaktan kaçınılmış ve konunun hakimin takdirine bırakılması tercih edilmiş, ancak kamu düzenine aykırılığın “açıkça” olmasının aranmasıyla bu konuda takdir hakkı bulunan hakime bir sınırlama getirilmek istenmiştir. Bu düzenleme, Türk tenfiz hukukunda, kamu düzeni kavramının izin verdiği ölçüde, yabancı mahkeme kararlarının tanınması ve tenfizi lehine bir eğilimin bulunduğunu göstermektedir. Doktrinde de bu konuda hakime yardımcı olması bakımından bazı kriterler verilmiştir. Buna göre örneğin Türk tenfiz hakimi “kural olarak” yabancı mahkeme kararının doğruluğunu inceleyemez (revision au fond yasağı). Zira aksinin kabulü, aynı davanın Türk mahkemesinde tekrar görülmesi ve yeni bir Türk mahkemesi kararının ortaya çıkması sonucunu doğurur. Ancak örneğin Türk hukukunun vazgeçilmez kabul ettiği temel prensiplerini ihlal eden veya milletlerarası alanda geçerli olan ortak ilkelere aykırı bulunan yabancı mahkeme kararları tenfiz edilemez. Tenfiz hakimi takdir hakkını kullanırken, her somut olayın kendine mahsus özelliklerini de dikkate almalıdır.

O halde dava konusu uyuşmazlık yönünden de somut olayın özelliklerine göre bir inceleme ve değerlendirme yapılmalıdır.

O halde dava konusu uyuşmazlık yönünden de somut olayın özelliklerine göre bir inceleme ve değerlendirme yapılmalıdır.

Burada ilk olarak yabancı mahkemece davalının savunma hakkının ihlal edilip edilmediğinin incelenmesi gereklidir. Somut olayda yabancı mahkemece, dava dilekçesi ve ekleri davalıya 1965 tarihli Hukukî ve Ticarî Konularda Adlî ve Gayrı Adlî Belgelerin Yabancı Memleketlerde Tebliğine Dair Lahey Sözleşmesi’ne uygun olarak tebliğ edilmiş, davalının davaya karşı savunma yapmak isteğini göstermemesi nedeniyle, Alman Usul Yasası’nın 331/3. ve 276. maddeleri uyarınca, davacının talebi üzerine, sözlü yargılama yapılmaksızın “gıyabi karar” verilmiştir. Buraya kadar olan gelişmelerin Türk kamu düzenine aykırı veya davalının savunma hakkını kısıtlar nitelikte olmadığı, benzer olaylarda Yargıtay dairelerince verilen kararlarla da benimsenmiştir (Yargıtay 13. HD. 01.10.1992 gün ve 5764 E.-7352 K., Yargıtay 11. HD. 06.07.2010 gün ve 2008/12797 E.- 2010/7992 K.). Zira “kural olarak” her mahkeme kendi usul hükümlerini uygular ve yabancı mahkemenin uyguladığı usulün Türk usul hukukundan farklı olması, Türk kamu düzeninin müdahalesi için tek başına yeterli sebep oluşturmaz. Aynı ilkeler yabancı mahkemece uygulanan ispat hukuku açısından da geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta incelenmesi gereken diğer bir konu da, benzer olaylarda Türkiye’de açılan davaların, TTK.’nun 329/1. ve 405/2. maddelerinde düzenlenen, anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyecekleri ve pay sahiplerinin sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyecekleri ilkeleri gereği reddedilmesine rağmen, aynı şartlardaki ortaklarca yabancı mahkemelerde açılan davaların kabul edilmesinin ve alınan farklı yöndeki bu yabancı mahkeme kararlarının Türkiye’de tenfizinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağıdır. Nitekim mahkemece bu durum, T.C. Anayasası’nın kanun önünde eşitlik ilkesine ve kamu düzenine aykırı kabul edilmiştir.

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HUMK.’nun 445/10. maddesi uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır.

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HUMK.’nun 445/10. maddesi uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır.

Somut uyuşmazlık yönünden asıl incelenmesi gereken husus, tarafları, konusu veya sebebi “farklı” olan bir yabancı mahkeme kararının, Türk mahkemelerinden alınan kararlar ile bağdaşmaması halinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağı noktasıdır. Burada ilk olarak tanıma ve tenfiz hukukundaki kamu düzenine aykırılık kavramının, iç hukuktaki emredici kurallara aykırılık kavramından daha dar ve sınırlı bir anlama sahip olduğu gözden uzak tutulmamalıdır. Dolayısıyla kamu düzeni gerekçesiyle yabancı mahkeme kararının tenfizine istisnaen müdahale edilmelidir. Ayrıca somut uyuşmazlıkta yukarıda açıklanan revision au fond yasağından ayrılmayı gerektirecek bir özellik de bulunmamaktadır. Yine aynı davanın Türk mahkemelerinde görülmesi halinde farklı sonuca varılacak olması, “tek başına” tanıma ve tenfiz engeli oluşturmayacaktır. Zira, esasa uygulanacak yabancı hukuk gibi yabancı mahkeme kararlarının da Türk mahkemelerinden verilecek kararlarla aynı olması beklenemez.

Bu noktada belki Türk tarafların Türk hukukunun emredici hükümlerinden kaçmak amacıyla yabancı mahkemeden bir karar elde etmeye ve bu kararı Türkiye’de tenfiz ettirmeye çalışmalarının adalet duygusunu sarsacağı, bir başka emredici kural olan kanuna karşı hile yasağına ve bu sebeple de Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı düşünülebilir (Prof. Dr. Ergin Nomer Prof. Dr. Cemal Şanlı, Devletler Hususi Hukuku, İstanbul 2009, 17. Bası, sayfa: 491, dipnot: 270). Ancak öncelikle böyle bir durumun varlığı davalı tarafça ispat edilebilmiş değildir. Kaldı ki somut olayın dikkat edilmesi gereken başka bir özelliği daha vardır. O da Türk hukukunda kabul edilen anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyeceklerine dair ilkenin, Avrupa’da hakim olduğu gibi Alman hukukunda da kural olarak benimsenmiş bulunmasıdır. Somut uyuşmazlıkta yabancı mahkemece davalının savunma haklarının ihlal edilmediği yukarıda açıklanmıştır. Dolayısıyla davalı şirket, benzer ilkelerin egemen olduğu bir hukuk düzeninde, kendisine tanınan savunma olanaklarından yararlanmayarak, tenfizini istemediği kararın verilmesine ve kesinleşmesine kendisi neden olmuştur. Davalının bu şekilde yasal haklarını kullanmayıp, örneğin Türk mahkemelerinden verilmiş aynı nitelikteki bir kararı temyiz etmemek suretiyle Türkiye’de de kesinleşmesine neden olabilmesi mümkündür. Böyle bir durumda da kararın kamu düzenine aykırı olduğu ve infaz edilmemesi gerektiği ileri sürülemeyecektir.

O halde mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda yabancı mahkeme hükmünün tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturmayacağı kabul edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

3- Bozma neden ve şekline göre davalı vekilinin vekalet ücretine yönelik temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın, davacı yararına BOZULMASINA, 3 nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin vekalet ücretine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıadan alınarak davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 18.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.