muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/5773, Karar No: 2012/6357, Tarih: 26.06.2012

Somut olaya gelince; uyuşmazlık konusu taşınmaz hakkında tutanak düzenlenmediğine göre, eldeki davada 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12/3. maddesinin yukarıda açıklandığı üzere uygulanma imkanı bulunmamaktadır. Davacının nizasız komşu 163 ada 14 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespiti 03.02.2009 tarihinde yapılmıştır. Eldeki dava 29.09.2011 tarihinde açılmıştır. Bu durumda, Dairenin kararlılık kazanmış içtihatlarına göre tespit öncesi neden için makul süre geçmiştir. Tespit sonrası neden için ise yirmi yıllık süre dolmamıştır. Açıklanan ilkeler gözönünde tutularak davanın belirtilen nedenlerle reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi doğru olmamıştır.

Kabule göre de; paftasında yol olarak belirlenen taşınmaz tapusuz yer olduğundan mahkemenin kararında yazılı olduğu üzere “paftanın bu kısmının iptaline” şeklinde hüküm kurulması doğru değildir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı Hazine temsilcisinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile usul ve kanuna aykırı olan hükmün 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, HUMK.nun 440/III-2. bendi gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna, 26.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/695, Karar No: 2025/2360, Tarih: 24.02.2025

**5. Hukuk Dairesi         2025/695 E.  ,  2025/2360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/1574 Esas, 2024/1491 Karar

İ

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Konya 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 27.09.2024 Tarihli ve 2024/2011 Esas, 2024/2193 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı adayının adresinin ........... Mahallesi .......... Sokak No:1/1 İç Kapı No:K ............/Gaziantep olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Gaziantep 5. Sulh Hukuk Mahkemesinin 26.11.2024 Tarihli ve 2024/1574 Esas, 2024/1491 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı adayının merkezî nüfus idaresi sistemindeki yerleşim yeri adresinin .......... Evliyalar Sokak No:9A.........../Konya olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 404 üncü maddesi uyarınca vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamından, kısıtlı adayı küçüğün dava tarihi itibariyle yerleşim yeri adresinin....../Konya olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın Konya 2. Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Konya 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

24.02.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15723, Karar No: 2014/15711, Tarih: 08.05.2014

**4. Ceza Dairesi         2014/15723 E.  ,  2014/15711 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Kovuşturmanın ertelenmesi

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

6352 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesi uyarınca verilen kovuşturmanın ertelenmesi kararının niteliğine göre karara karşı yalnızca itiraz yolu açık ve dolayısıyla yapılan başvurunun bu doğrultuda değerlendirilmesinin gerekli bulunduğu,

Anlaşıldığından, katılan ... vekilinin tebliğnameye aykırı olarak, temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA ve dosyanın incelenmeksizin karar mahkemesine GERİ GÖNDERİLMESİNE, 08/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5543, Karar No: 2016/7285, Tarih: 27.04.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/5543 E.  ,  2016/7285 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi : 28/05/2014

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : CMK'nın 223/3-d. maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına dair karar.

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına dair karara ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Anayasa Mahkemesi'nin 13/10/2012 tarih, 28440 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 2011/18 Esas, 2012/53 sayılı kararı ile 08/10/2013 tarih ve 6498 sayılı Kanun ile 2863 sayılı Kanun'da yapılan değişiklikler değerlendirildiğinde; Yüksek Mahkemece “mülkiyet hakkı ihlali” iddiasının kabul edilmediği, ancak, hukuk devletinin temel ilkelerinden olan “belirlilik ilkesi” ne göre, kişilerin maliki bulundukları taşınmazların korunması gerekli kültür ve tabiat varlığı niteliğiyle tescilli olduğunu ya da sit alanı içerisinde kaldığını öğrenmeleri gerektiği hususunun vurgulandığı, iptal hükmündeki gerekçeler doğrultusunda, 2863 sayılı Kanunun “tespit ve tescil” başlıklı 7. maddesinin 6498 sayılı Kanun ile değiştirildiği, buna göre, tek yapı ölçeğindeki kültür ve tabiat varlıkları ile korunma alanlarına ilişkin tescil kararlarının, 7201 sayılı Tebligat Kanunu uyarınca maliklere tebliğ edilmesi; sit alanlarının, tabiat varlıklarının ve tek yapı ölçeğinde tescil edilen taşınmazlar da dâhil olmak üzere malikleri idarece tespit edilemeyen taşınmazlara ilişkin tescil kararlarının da Resmî Gazete’de yayımlanmakla birlikte, Bakanlığın internet sayfasında bir ay süreyle duyurulması gerektiği; belirtilen değişiklik öncesinde yapılan tescil işlemleri bakımından ise, tek yapı ölçeğindeki kültür ve tabiat varlıkları ile korunma alanlarına ilişkin olarak, taşınmaza ait tapu kaydının beyanlar hanesinde tescil şerhi bulunup bulunmadığına; sit alanları, tabiat varlıkları ve tek yapı ölçeğinde tescil edilen taşınmazlar da dâhil olmak üzere malikleri idarece tespit edilemeyen taşınmazlara ilişkin olarak, tescil kararının mahallinde mutat vasıtalarla ilan edilip edilmediğine bakılacağı; 6498 sayılı Kanun ile getirilen değişikliklerin amacının ilgili kurul kararlarından muhataplarını haberdar etmek olduğu;

./.

./.

Bu açıklamalar ışığında somut olay ele alındığında, 3. derece arkeolojik sit alanı ilan edilen bölge içerisinde yer alan İzmir ili, Seferihisar ilçesi, Sığacık mahallesi, Akkum mevkiinde yer alan ve mülkiyeti Seferihisar Belediyesine ait olan 1299 ada, 1 sayılı parselin kuzeyindeki otopark alanının, Seferihisar Belediyesi tarafından 18.06.2012 tarihinde sanık ...'e kiralandığı, yapılan bir ihbar üzerine İzmir Müze Müdürlüğü görevlilerince yerinde yapılan 05.07.2012 tarihli denetimde, sanık tarafından izin alınmadan otopark alanına betonarme bir kulübenin yapıldığının ve otopark alanına ince kumlu steril malzeme dökülerek fiziki müdahalede bulunulduğunun tespit edilmesi üzerine, sanık hakkında soruşturmaya başlandığı ve 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan davanın açıldığı, her ne kadar yapılan yargılama neticesinde, sanığın izinsiz müdahalede bulunduğu yerin koruma amaçlı imar planında otopark olarak düzenlendiği, sanığın da ilgili belediyeden davaya konu yeri otopark olarak kiraladığı, bu nedenlerle sanığın kaçınılmaz hata halinde olduğu gerekçesiyle, sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilmiş ise de;

Sanık tarafından izinsiz inşai ve fiziki müdahalede bulunulan yerin 3. derece arkeolojik sit alanı olduğu, bu nedenle davaya konu yerde betonarme yapı yapma gibi inşai müdahalelerde ve kum dökme gibi fiziki müdahalelerde bulunulabilmesi için, ilgili Koruma Bölge Kurulu'ndan izin alınmasının gerektiği, sanığın 12.06.2013 tarihli sorgusunda, bu yerin sit alanı ilan edilmiş bölge içerisinde yer aldığını bildiğini, zaten bu yeri kiraladığı tarihte taşınmazın tapusunda buna ilişkin şerhin de bulunduğunu beyan ettiği, böylece sanığın suç kastıyla hareket etmediğinin ve kaçınılmaz hata halinde olduğunun kabul edilemeyeceği, her ne kadar dosya kapsamında bölgenin sit alanı kabul edildiğine dair kararın mahallinde ilan edildiğine ilişkin tutanaklar bulunmuyor ise de, dosya kapsamında bulunan kira şartnamesi örneğinde, ilgili Koruma Bölge Kurulu kararlarına uygun davranılması, her türlü uygulamalar öncesi ilgili Koruma Bölge Kurulu'ndan izin alınması gerektiğinin belirtildiği, sanığın da verdiği ifadesinde, bu yerin sit alanı ilan edilmiş bölge içerisinde yer aldığını bildiğini beyan ettiği, tüm bu nedenlerle izinsiz inşai ve fiziki müdahalede bulunulan yerin sit alanı ilan edilen bölge içerisinde yer aldığının sanık tarafından bilindiğinin kabul edilmesi gerektiği, böylece sanık hakkında verilen ceza verilmesine yer olmadığı kararının gerekçesinin yerinde olmadığı anlaşılmakla, sorumluluğu sabit olan sanığın eylemlerine uyan 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince, sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 27/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/173, Karar No: 2007/3817, Tarih: 12.03.2007

**21. Hukuk Dairesi         2007/173 E.  ,  2007/3817 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yozgat 1. Asliye Hukuk (İş)Mahkemesi

TARİHİ : 16/11/2006

Davacı, 1.12.1985-14.8.2006 tarihleri arasında zorunlu tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun   tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Davacı, 1.12.1985-14.8.2006 tarihleri arasında Sosyal Sigortalar Kurumu'na tabi çalışmaları dışında tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitini istemiş, mahkeme istemin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Davacı, 1.12.1985-14.8.2006 tarihleri arasında Sosyal Sigortalar Kurumu'na tabi çalışmaları dışında tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitini istemiş, mahkeme istemin kabulüne karar vermiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 50 yaşını dolduran kadınlarla, 55 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır.Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. Bağ-Kur’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan p. e. İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Ş. Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.  Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden davacının tarım Bağ-Kur sigortalılığının resen tescil ile 1.12.1985 tarihinden itibaren başlatıldığı, sigortalılığının devamı sırasında 1994,1995,1996,1998 ve 2005 yıllarında kısa süreli SSK.'na tabi çalışmalarının bulunduğu, Kurumun 1.6.1999 tarihindeki çalışmayı dikkate alarak Yasa uyarınca 31.5.1994 tarihi itibariyle tarım Bağ-Kur sigortalılığını sona erdiği, davacının Ziraat Odasındaki kaydının 9.8.2004 tarihinden itibaren başladığı, Ziraat Bankası ile ilişkisinin 2005 ve 2006 yıllarında olduğu, tarımsal kooperatiflerde kaydının bulunmadığı prim ödemelerinin ve sattığı ürün bedellerinden prim kesintilerinin bulunup bulunmadığının araştırılmadığı, üzerine kayıtlı tarlaların bulunması, dayanağı bulunmayan muhtarlık yazısı ve muhtara sorulmak suretiyle düzenlenen zabıta araştırması itibariyle sonuca gidildiği görülmüştür.

2926 sayılı Yasa'nın 5. maddesinde sigortalılığın başlangıcı ve zorunlu oluşu, 6. maddesinde ise sigortalılığın sona erme koşulları düzenlenmiştir. Maddeye göre, diğer sosyal güvenlik kuruluşlarına tabi bir işte çalışanların, çalışmaya başladıkları tarihten bir gün önce sigortalılıkları sona erdirilecektir. Bu yönüyle Kurumun yaptığı işlemde bir uygunsuzluk bulunmamaktadır. Ancak Dairemizin ve Yargıtay'ın yerleşmiş görüşlerine göre diğer sosyal güvenlik kuruluşlarına tabi kısa süreli çalışmaların bulunması halinde sigortalının tarımsal faaliyetine devam ettiği kabul edilir.

Burada dikkat edilecek husus, bu iradenin açıkça ortaya konulması, şüpheye yer vermeyecek şekilde kanıtlanması gerektiğidir. Bunun için de, 2926 sayılı Yasa'nın 10. maddesinde sayılan ve tarımda kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmasının yasal karinesi olan kayıt, bilgi ve bulgular davacı adına mevcut olmalı bu kayıtlar uyuşmazlık sürecinde devam etmeli sigortalılık iradesini gösteren prim ödemeleri veya prim kesintileri bulunmalı, bunlar tanık beyanları ve zabıta araştırması ile de desteklenmelidir. Hiçbir kayıt bulunmaksızın (ziraat odası kaydı 9.8.2004 tarihinde başlamaktadır.),  kayda dayanak alınmayan soyut muhtarlık beyanı, zirai arazinin bulunması, yetersiz zabıta araştırması ve davacı beyanı itibariyle primlerin ödendiği gerekçe kılınarak primler yönünden araştırma yapılmaksızın sonuca gidilmesi doğru görülmemiştir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın  eksik inceleme ve değerlendirme sonucu hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı kurum vekilinin bu  yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 12.3.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2057, Karar No: 2015/2482, Tarih: 20.05.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/2057 E.  ,  2015/2482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olaylarda ise;sanığın suç tarihinde müştekilere ait biri 30 TL, diğeri 45 TL değerinde 2 adet ayakkabıyı aldığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ün temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 20.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3896, Karar No: 2016/4603, Tarih: 04.05.2016

**14. Ceza Dairesi         2014/3896 E.  ,  2016/4603 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilip re'sen de temyize tabi hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

... Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 13.10.2009 tarihli raporunda mağdurun yapılan anüs muayenesinde saat 11-12 arası bölgede 0,3 cm'lik yırtık şüphesi olduğu ve bu hususta ... Adli Tıp Grup Başkanlığınca yeniden muayenesinin yapılması gerektiğinin belirtilmesi ve bir gün sonra ... Adli Tıp Şube Müdürlüğünce yapılan muayenesinde livatanın maddi delillerine rastlanılmadığının tespit edilmesi, mağdurun aşamalarda sanığın kalçasını ve bacaklarını ellediğine ilişkin, özellikle soruşturma evresindeki istikrarlı, ancak cinsel organını anüsüne soktuğuna ilişkin çelişkili beyanları, tanıklar ...ile ...'nin mağdur tarafından kendilerine eylemin kalçayı elleme şeklinde olduğunun söylendiği yönündeki anlatımları ile tüm dosya içeriğine göre, sanığın organ sokmak suretiyle nitelikli cinsel istismarda bulunduğuna dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği nazara alınarak, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilip beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkûmiyetine karar verilmesi gerekirken delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, re'sen de temyize tabi hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6112, Karar No: 2022/4716, Tarih: 12.10.2022

**6. Hukuk Dairesi         2021/6112 E.  ,  2022/4716 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

İLK DRC. MHK. : Ordu 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı olan bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen kararın temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı arsa sahipleri ile müvekkili ve ortağı ... arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, daha sonra ortağının inşaattan çekilmesi ile müvekkilinin inşaatı tek tamamladığını, sözleşme gereği müvekkili yükleniciye verilmesi gereken C Blok 1 nolu bağımsız bölümün tapusunun verilmediğini ileri sürerek, 1 nolu bağımsız bölümün davalı arsa sahibi adına olan tapu kaydının iptali ile davacı yüklenici adına tescilini, dava tarihine kadar geçen süre için müvekkilin kâr kaybının hesaplanarak ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsilini, aksi halde rayiç kira bedeli üzerinden hesap yapılarak bu bedelin de davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş, ıslah dilekçesiyle dava konusu taşınmazın tapu iptali ile adına tescili ve kira kaybı olarak hesaplanan 8.564,00 TL'nin tahsilini istemiştir.

Davalı arsa sahibi vekili, yüklenicinin sözleşme gereği yerine getirmesi gereken edimlerini yerine getirmediğini, Ordu 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/385 Esas sayılı dosyasında eksik ve ayıplı imalat ile cezai şartın tahsili için dava açtıklarını, yüklenicinin bu bedelleri ödemeden tescil talebinde bulunamayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.