muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/5623, Karar No: 2013/13765, Tarih: 09.05.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/5623 E.  ,  2013/13765 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar vermek

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Tanık ...'ın, olay günü 20:00 – 20:30 saatleri arasında komşusundan evine dönerken, katılanın iş yerinin kepenklerinin bir şahıs tarafından kesildiğini görüp bu şahsın yanına gittiğinde, iş yerinin önünde gri renkli bir minibüs gördüğünü ve bahse konu kişinin bir süre sonra cep telefonu ile görüşmeye başladığını beyan etmesi karşısında; olay tarihinde sanığın üzerine kayıtlı ya da sanık tarafından tescil dışı kullanılmakta olan gri renkli bir minibüsün bulunup bulunmadığının araştırılması; ayrıca, sanığın olay tarihinde fiilen kullanmakta olduğu GSM hatlarının kolluk marifeti ile araştırılıp, sanığın dosya kapsamındaki beyanlarından ve Telekomünikasyon İletişim Başkanlığı'ndan sorularak tespit edilip, olay tarihi ve saatinde bir görüşmesinin olup olmadığının belirlenmesi ile tüm bu hususların açıklığa kavuşturulmasının ardından sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde sanığın beraatine hükmedilmesi;

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 09/05/2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3747, Karar No: 2016/6967, Tarih: 08.03.2016

**13. Hukuk Dairesi         2016/3747 E.  ,  2016/6967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı şirket, davalı konut sitesinin temizlik işlerini yürütmek için davalı site yönetimi ile sözleşme yaptığını, edimini layıkıyla ifa etmesine rağmen ücretinin ödenmediği gibi icra takibine de haksız olarak itiraz edildiğini ileri sürerek icra takibine vaki itirazın iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Bir hukuki işlemin 4077 sayılı yasa kapsamında kaldığının kabul edilmesi için yasanın amacı içerisinde kanunda tanımlanan taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gerekir.

Somut uyuşmazlıkta davacı şirket ile davalı konut sitesi yönetimi arasında davalı sitenin temizlik işlerinin yapılmasına ilişkin sözleşme imzalandığı, taraflar arasındaki sözleşme ilişkisinin 4077 sayılı yasa kapsamında kaldığı anlaşılmaktadır.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 4077 sayılı yasanın 23. maddesi bu kanunun uygulanması ile ilgili her türlü ihtilafa tüketici mahkemelerinde bakılacağını öngörmüştür. Taraflar arasındaki uyuşmazlık Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun kapsamında kaldığına göre davaya bakmaya Tüketici Mahkemesi görevlidir. Görevle ilgili düzenlemeler kamu düzenine ilişkin olup taraflar ileri sürmese dahi yargılamanın her aşamasında resen gözetilir. Görevle ilgili hususlarda kazanılmış hak söz konusu olmaz. Bu durumda mahkemece, tüketici mahkemesine görevsizlik kararı verilmesi gerekirken işin esası hakkında karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birince bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 08/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14105, Karar No: 2018/2706, Tarih: 26.02.2018

**8. Hukuk Dairesi         2015/14105 E.  ,  2018/2706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın Tespiti

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiş olup hükmün davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacılar vekili, dava konusu 213 parsel üzerindeki muhdesatların (bina, yapı ve ağaçlar)davacılara ait olduğunu, davacılar arasında ihtilafın bulunmadığını ancak davalı kardeşlerinin ortaklığın giderilmesi davasında karşı çıktığını, ortaklığın giderilmesi dava dosyasında bulunan bilirkişi raporundaki krokide C,D,E,F,G,H harfli fırın ,garaj, samanlık depo ve büyük garajın ...’a ait olduğunu, H harfli yerin babalarının sağlığında 500TL bedelle ...’a satıldığını, o tarihten beri davacı ... tarafından kullanıldığını, B harfli evin murisin sağlığında yapıldığını ve davacı ...’ya bırakıldığını ve davacı tarafından iyileştirildiğini, I harfli sundurmanın ...’a ait olduğunun davalı tarafından kabul edildiğini, J,K,M harfli yerlerin ...’a ait olduğunu, davalı kullanımında bırakılan yerlerdeki ağaçların davacılar tarafından yetiştirildiğini, davacıların kendi kullandığı yerlerdeki ağaçları ise kendilerinin yetiştirdiğini, bu nedenle muhdesatların aidiyetinin tespitini talep etmiştir.

Davalı; ortaklığın giderilmesi dava dosyasındaki krokide B,C,E,F ve G harfiyle gösterilen yerlerin muris tarafından yapıldığını, H harfli ahırın çimento ,tuğla işçilik masrafların muris tarafından karşılandığını, geri kalan kısımların davacı ... Tarafından karşılandığını, L harfli sundurmanın davacı ... tarafından yapıldığının kabul edildiğini, J,K,M harfli yerlerin de yine muris tarafından yapıldığını bahçedeki ağaçların bir kısmının babalarının sağlığında dikildiğini davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davanın kısmen kabul kısmen reddine ,dava konusu taşınmaz üzerinde 02.07.2011 tarihli bilirkişi raporunda gösterilen C harfli fırın, D harfli garaj, E harfli samanlık, F harfli depo, G harfli garajın davacı ... tarafından meydana getirildiğinin tespitine, J harfli tek katlı ev K harfli dam, L harfli garaj, M harfli deponun davacı ... tarafından meydana getirildiğinin tespitine B harfli ev yönünden hukuki yarar yokluğundan davanın reddine H harfli samanlık yönünden ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiştir. Hüküm davalı ... tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dava; Muhdesat Tespiti isteğine ilişkindir.

Dava; Muhdesat Tespiti isteğine ilişkindir.

Tüm dosya kapsamı incelendiğinde; Ortalıklığın Giderilmesi Davası davalısı ve temyize konu dosyanın ise davacısı ... Ortaklığın Giderilmesi Davasındaki 25.01.2011 tarihli keşifte “...taşınmaz üzerindeki tüm evler ve 2. kısımdaki bir kısmı kapalı depo babam tarafından yaptırıldı, 2. kısımdaki kümeslerin bulunduğu depo benim tarafımdan yaptırıldı. 3. kısımdaki depoların tamamı ... tarafından yaptırıldı.” şeklindeki beyanda bulunmuştur. Yine iş bu Muhdesat Tespiti Davasında ise ... 13. celsede “ikamet ettiğim ev, damlar, garaj, ahır vs. ...’ın ikamet ettiği ev, işçi evi ve tüm yapıların 1983 yılından önce yaptırdığıma tüm malzeme ve işçilik bedellerini ödediğime...” şeklinde yemin etmiştir. O halde; mahkemece gerek Ortaklığın Giderilmesi davası gerekse temyize konu Muhdesatın Tespitine ilişkin dava dosyasındaki ...’a ait bu çelişkili beyanlar tartışılıp karara bağlanması, davacı ...’ın mahkeme içi ikrar niteliğindeki beyanında söylediği yerler krokide tek tek işaret edilmesi, ondan sonra tarafların iddia ve savunmaları doğrultusunda toplanmış ve toplanacak tüm deliller değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ... ‘ın temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile usul ve yasaya aykırı bulunan hükmün 6100 sayılı HMK'nın Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nın 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nın 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 26 .02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1532, Karar No: 2018/3859, Tarih: 16.10.2018

**15. Hukuk Dairesi         2018/1532 E.  ,  2018/3859 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, Arsa Payı Karşılığı İnşaat Yapım Sözleşmesi uyarınca gecikme tazminatı alacağının tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece ıslahla arttırılan miktar da dikkate alınarak davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davacı, dava dışı arsa sahipleri ile davalı yüklenici arasında ... 45. Noterliği'nde 26.03.2011 tarihinde imzalanan 4402 yevmiye nolu Düzenleme Şeklinde Gayrimenkul Satış Vaadi ve Kat Karşılığı İnşaat Yapım Sözleşmesi imzalanmıştır. Sözleşmenin A- Genel Şartlar bölümünün 2. maddesinde 2011 yılı Ağustos ayı sonuna kadar parsel üzerinde bulunan gecekondular ve işgalciler kaldırılarak arsanın yükleniciye boş ve temiz olarak teslim edileceği, yüklenicinin bu zaman dilimi içerisinde projeleri tamamlayarak inşaat ruhsatı alacağı, inşaata başlayacağı ve ruhsat tarihinden itibaren 18 ay içerisinde inşaatı bitirip teslim edeceği kararlaştırılmıştır. Davacı arsa sahibine 3 adet bağımsız bölümün verilmesi kararlaştırılmıştır. Aynı bölümün 4. maddesinde binaya iskân alınmadan oturulmayacağı da kabul edilmiştir.

Davalı yüklenici gecekonduların geç yıkılıp arsanın tesliminde gecikme nedeniyle inşaata geç başladığını savunmuş ise de sözleşmede belirtilen tarihte arsada bulunan gecekonduların yıkılıp arsanın boş olarak teslimi ile ilgili arsa sahiplerine yönelttiği bir ihtarı bulunmadığından bu savunmanın yükleniciye süre uzatım hakkı kazandırması mümkün değildir. Arsa sahiplerine ait bağımsız bölümler fiilen teslim edilse dahi yapı kullanma izin

belgesi alınmayan bağımsız bölümleri arsa sahipleri fiilen kullanmaya zorlanamayacakları, davalı yüklenici dava tarihinden önce davacı arsa sahibine ait olup teslim ettiği bağımsız bölümleri arsa sahibinin fiilen kullanarak yada kiraya vermek suretiyle ekonomik yarar sağladığını yasal delillerle kanıtlayamadığı gibi davalının ön inceleme aşamasına kadar davadan önce davacı arsa sahiplerine bağımsız bölümleri teslim edip bunlardan yararlandığına dair bir savunması da bulunmadığı, ön incelemeden sonraki aşamalarda bu yöndeki iddiası savunmanın genişletilmesi niteliğinde olup davacının açıkca muvaffakati bulunmadığından bu savunmanın değerlendirilmesi de mümkün değildir.

Yine sözleşmenin yapıldığı tarihte yürürlüktü bulunan 6762 sayılı Türk Ticaret Kanun'un 12/3. maddesine göre her çeşit imâl ve inşaat işleri ticari iş olduğundan bu işlerle ilgili alacaklarda 3095 sayılı Yasa'nın 2/II. maddesi uyarınca tarafların avans faizi talep edebilmeleri mümkündür.

Bu durumda mahkemece, dosya kapsamına göre Ağustos 2011 sonundan itibaren 18 aylık inşaat süresine göre davacı arsa sahibine ait bağımsız bölümlerin tamamlanıp teslimi gereken tarih 2013 yılı Şubat ayı sonu olduğu ve bu tarihten dava tarihine kadar davacı kendisine teslim edilmesi gerekip de yapı kullanma izin belgesi alınarak teslim edilmeyen bağımsız bölümler için 6098 sayılı TBK'nın 125/I maddesi gereğince gecikme tazminatını istemekte haklı olduğundan davacıya bırakılan 23, 24 ve 27 nolu bağımsız bölümler için belirtilen dönem için bilirkişi kurulunun 02.05.2016 havale tarihli ek raporunda hesapladığı 33.000,00 TL üzerinden ve avans faizi uygulanmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme ile kısmen kabul kararı verilmesi doğru olmamış, bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalının tüm, davacının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1.013,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 16.10.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2146, Karar No: 2007/2881, Tarih: 20.03.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/2146 E.  ,  2007/2881 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı temsilcisi tarafından, davalı aleyhine 6.4.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 11.10.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, kadim yaylak iddiasına dayalı tapu iptali ve özel siciline yazılması istemiyle açılmıştır.

Davalı, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerin yayla olmadığını, vakıf taşınmazı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece istem hüküm altına alınmış, kararı davalı temyiz etmiştir.

Dava konusu taşınmazın ... yaylası olarak bilinen ve memleket haritalarında bu isimle işaretlenen 1600 rakımlı bölgede bulunduğu, aynı yörede açılan bir başka dava sebebiyle yapılan yargılamada taşınmazın Yargıtay 17.Hukuk Dairesinin 29.12.1995 tarih 7745-7843 sayılı ilamında ve Hukuk Genel Kurulunun 29.05.1996 tarih 1996/17-294-426 sayılı ilamı ile yaylak olarak kabul edildiği, dosyada toplanan deliller mahallinde yapılan keşif ve keşif sonucu bilirkişinin düzenlediği kroki ile sabittir.

Taşınmazın orman ile ilgisine gelince; Orman Mühendisi Bilirkişi ... tarafından düzenlenen raporun gerekçe kısmında, bölgede yapılan ve kesinlik kazanan orman çalışmaları neticesinde davaya konu parselin orman sınırları dışına çıkarıldığı, memleket haritasında orman dışı açıklık alan, amenajman haritasında da iskan alanları kapsamında olduğu belirtilerek sonuç itibariyle taşınmazın orman sayılmayan alanlar içerisinde olduğu belirtilmiştir. Dosyadaki kanıtlar ve benzer dosyalarda yapılan keşifler sonucu düzenlenen raporlar ile; orman kadastrosunun arazi kadastrosuna esas olmak üzere yapıldığı kadastro çalışmalarının 1994 yılında kesinleştiği, anılan çalışma dışında bundan önce başkaca yapılmış bir orman kadastrosu da bulunmadığından " Orman sınırları dışına çıkarıldığı" ibaresinin "orman sınırları dışında bırakılmıştır" anlamında rapora yazıldığı anlaşıldığından aşınmazın orman ile ilgisinin bulunmadığı kabul edilmiştir.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “maruf ve meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz”, davalı taşınmazın bulunduğu yer sadece o yöre halkı tarafından değil herkesin bildiği yurt genelinde maruf olan “... Yaylasıdır”. Bilinen gerçekler karşısında mahkemece taşınmazın niteliğinin yayla olarak belirlenmesinde usul ve yasaya aykırılık yoktur.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “maruf ve meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz”, davalı taşınmazın bulunduğu yer sadece o yöre halkı tarafından değil herkesin bildiği yurt genelinde maruf olan “... Yaylasıdır”. Bilinen gerçekler karşısında mahkemece taşınmazın niteliğinin yayla olarak belirlenmesinde usul ve yasaya aykırılık yoktur.

Diğer taraftan, Türk Medeni Kanununun 101.maddesi hükmüne göre “... gerçek veya tüzel kişilerin yeterli mal ve hakları belirli ve sürekli bir amaca özgülemesiyle oluşan tüzel kişiliğe sahip mal topluluklarıdır. Vakfın Osmanlı Hukukundaki tarifi de Türk Medeni Kanununun 101.maddesindeki tarife paraleldir. Kavram olarak denilebilir ki, vakıftan amaç; bir aynın (malın) menfaatlerini hayır yönüne tahsis etmektir. (Eren F.Başpınar V.Toprak Hukuku

2.Baskı Sayfa 63.) Vakfın kurulabilmesi için belirli bir amaca yönelmiş mal olmalıdır. Ancak, tahsisi yapılacak-kural olarak-gayrimenkulün vakfın amacına cevap vermesi gerekir.

4342 sayılı Mera Kanununun 3.maddesine göre yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerdir. Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yaylakın özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması sınırlarının daraltılması olanaklı değildir. Bu hali ile kamu malı niteliği gösteren ve tarım arazisi özelliği olmayan yaylakta vakıf kurulabilmesi mümkün olmadığından yaylak olduğu saptanan taşınmazla ilgili davanın kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre tarafların bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 20.03.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23390, Karar No: 2014/333, Tarih: 09.01.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/23390 E.  ,  2014/333 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2011/313133

MAHKEMESİ : Tavşanlı Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/05/2011

NUMARASI : 2010/589 (E) ve 2011/343 (K)

SUÇ : Mühür bozma

Anayasa'nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik ilkesi" başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde ‘kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. ...Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde ‘kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. ...Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.02.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.03.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; 23.06.2010 olan suç tarihinde lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurları oluşmadığından, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de; sanık hakkında kurulan hükümde TCK'nun 203/1. maddesinde öngörülen seçimlik cezalardan hapis cezasının seçilmesine rağmen belirlenen kısa süreli hapis cezasının TCK'nun 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmek suretiyle TCK'nun 50/2. maddesine aykırı davranılması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerle 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 09.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.