muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/1609, Karar No: 2014/11477, Tarih: 22.10.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/1609 E.  ,  2014/11477 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun oluşması için genel kast yeterli olup,özel kast zorunlu değil ise de; sanığın darp ettiği mağdure eşinin evden ayrılıp gitmek istemesi üzerine, vaktin gece olması nedeniyle dışarı çıkıp zarar görmemesi için kapıyı kilitleyip telefon sim kartını almaya çalışması şeklindeki eyleminin atılı suçun kast unsuru itibariyle oluşmaması karşısında, bu hususta bozma isteyen tebliğnamedeki bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan, O Yer Cumhuriyet Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 22.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16518, Karar No: 2013/2267, Tarih: 06.02.2013

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/16518 E.  ,  2013/2267 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tic. Mah. Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili şirketin davalıdan satın aldığı malzeme bedeli karşılığında verilen 3 adet senet bedelinin ödenmiş olmasına rağmen müvekkiline senet asıllarının iade edilmediğini ileri sürerek söz konusu senetlerin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı şirkete usulüne uygun olarak dava dilekçesi tebliğ edildiği halde davalı şirket cevap dilekçesi sunmamış, duruşmalara katılarak beyanda da bulunmamıştır.

Davalı ...Ş. Vekili, müvekkili bankanın davaya dahili isteminin reddine, aksine kanaat hasıl olması halinde husumet yokluğundan davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda toplanan delillere göre; davalıya verilen 3 adet bono nedeniyle taraflar arasında iş bu bonolar nedeniyle herhangi bir alacağın kalmadığına dair 14.02.2008 tarihli tutanak imzalandığı, tutanağın tanzim tarihi itibariyle davalı şirketin yetkili temsilcisi ... tarafından imzalandığı, tutanaktaki imzanın davalı şirket yetkili temsilcisine ait olup olmadığı hususunda davalı şirkete gönderilen isticvap davetiyesine rağmen davalı şirket temsilcisinin duruşma gününde hazır olmadığı gibi mazeret de bildirmediği, bu durumda tutanaktaki imzayı ve tutanak içeriğini davalı şirketin kabul etmiş sayılması gerektiği gerekçesiyle davalı şirket yönünden davanın kabulü ile 3 adet bono nedeniyle davacının davalı şirkete borçlu olmadığının tespitine, dava dilekçesi ile davalı banka hakkında dava açılmadığı, sonradan dahili dava dilekçesi verildiği, ancak dahili dava dilekçesi ile davada taraf olmayan kişinin davalı durumuna getirilemeyeceği, dahili dava müessesesinin mevcut olmadığı, dolayısıyla davalı banka hakkında usulüne uygun açılmış bir dava bulunmadığından davalı banka yönünden davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Somut olayda Mahkemenin 09.02.2012 tarihli ara kararı doğrultusunda davacı tarafça davalı bankanın davaya dahil edilmesi talep edilmiş, yargılama sonunda da davalı banka hakkında usulüne uygun dava açılmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilerek davalı banka lehine vekalet ücretine hükmedilmiştir. Dava ...Ltd. Şti.ye karşı açılmıştır. HMK'da (HUMK'nda) dahili dava şeklinde bir hukuki düzenleme bulunmamaktadır. Bir başka anlatımla dava kendisine ihbar edilen kişi davada taraf sıfatını kazanmayacağından aleyhine veya lehine hüküm tesis edilemez. O halde hakkında usulüne uygun olarak dava açılmayan banka lehine vekalet ücreti takdir edilmesi doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 06.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4515, Karar No: 2018/8773, Tarih: 04.12.2018

**10. Ceza Dairesi         2017/4515 E.  ,  2018/8773 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Değişen suç vasfına göre tedavi ile denetimli serbestlik tedbiri ve mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından,sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan beraat kararı verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”,

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 04.12.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/17568, Karar No: 2024/2131, Tarih: 14.02.2024

**9. Hukuk Dairesi         2023/17568 E.  ,  2024/2131 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1645 E., 2023/2488 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 47. ... Mahkemesi

SAYISI : 2022/385 E., 2023/198 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yeniden yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 ... Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta; dava tarihinden sonra 08.09.2021 tarihinde imzalanan ve 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli olan toplu ... sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının ... ... sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2021 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki ücret tespitinin ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarı ile kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

14.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6009, Karar No: 2017/1007, Tarih: 28.02.2017

**16. Ceza Dairesi         2016/6009 E.  ,  2017/1007 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2911 sayılı Kanuna muhalefet

Hüküm : 2911 sayılı Kanunun 32/1, TCK'nın 62, 50/1, 52/2.

maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde gerçekleştirilen izinsiz yürüyüş ve basın açıklaması esnasında kolluk tarafından dağılmaları yönünde ihtar yapılmakla birlikte zor kullanılmadığının olay tutanağı ve tüm dosya kapsamından anlaşılması karşısında, 2911 sayılı Kanunun 32. maddesinde tanımlanan suçun unsurları itibariyle oluşmadığı gözetilerek sanığın beraati yerine, hatalı değerlendirmeyle yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 28.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5491, Karar No: 2015/5459, Tarih: 13.10.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/5491 E.  ,  2015/5459 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2012/67252

MAHKEMESİ : Antalya 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/10/2006

NUMARASI : 2005/1161 (E) ve 2006/759 (K)

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Gerekçeli kararın öncelikle sanığın duruşmada beyan ettiği '.. Mahallesi ..Sokak No:20'' adresine tebliğe çıkartıldığı, ancak tebligatın bila tebliğ iade edilmesi üzerine, sanığın adresinin kolluk marifetiyle ''.. Mahallesi ... Sokak ... Apt. A Blok No:4 Antalya'' olarak tespit edildiği ve bu adrese kararın doğrudan Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebliğ edildiği, kolluk tarafından tespit edilen adresine normal tebligat dahi çıkartılmadan doğrudan Tebligat Kanunu'nun 35. maddesi uyarınca yapılan tebligatın usulsüz olduğu, usulsüz tebligat esas alınarak sanık hakkında verilen erteli mahkumiyet ilamının kesinleştirme işleminin de yasaya aykırı olduğu, yasaya aykırı keşinleştirme işlemine dayalı olarak verilen erteli ilamın aynen infazına ilişkin kararın da yok hükmünde olduğu anlaşılmıştır.

Sanığın kendisine ek kararın tebliğ edilmesi üzerine sunmuş olduğu temyiz dilekçesinin de asıl karara yönelik temyiz dilekçesi olduğu ve bu temyizin de süresinde olduğu kabulüyle yapılan temyiz incelemesinde;

Sanığa yükletilen suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst haddine göre, sanık hakkında mahkumiyet kararının verildiği 20.10.2006 tarihi ile inceleme tarihi arasında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 66/1-e ve 67/1-d maddelerinde öngörülen sekiz yıllık zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle sanık hakkında açılan kamu davasının 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetki ile 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, dava konusu adli emanetteki CD'lerin TCK'nın 54. maddesi gereğince MÜSADERESİNE, 13.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17034, Karar No: 2015/3778, Tarih: 03.03.2015

**17. Hukuk Dairesi         2013/17034 E.  ,  2015/3778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın yetkisizlik nedeniyle reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin eşi ...'ın, davalının zorunlu mali mesuliyet sigortacısı olduğu sevk ve idaresindeki aracın karıştığı trafik kazasında hayatını kaybettiğini, kazanın oluşumunda desteğin %100 kusurlu olduğunun tespit edildiğini, ancak müvekkilinin zarar gören 3. kişi konumunda olup eşinin ölümü nedeniyle desteğinden yoksun kaldığını ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 1.000,00 TL maddi tazminatın dava tarihinden işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili şirketin genel müdürlük adresinin İstanbul ili, Beyoğlu ilçesi sınırları içerisinde bulunduğundan yetkili mahkemenin ... Mahkemeleri olduğunu belirterek yetkisizlik itirazında bulunmuş ve davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, yapılan değerlendirme sonucunda, yetkili mahkemenin ... Mahkemeleri olduğu gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine, dosyanın yetkili ... Nöbetçi Asliye Ticaret Mahkemesi'ne gönderilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

6100 sayılı HMK.'nun genel yetkiyi düzenleyen 6. maddesinin 1. fıkrasına göre; "Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir." Yine aynı Yasa'nın 16. maddesinde ise, "Haksız fiilden doğan davalarda, haksız fiilin işlendiği veya zararın meydana geldiği yahut gelme ihtimalinin bulunduğu yer ya da zarar görenin yerleşim yeri mahkemesi de yetkilidir." hükmü yer almaktadır.

Diğer taraftan 2918 Sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 110. maddesi ile ZMSS Genel Şartlarının C.7. Maddesinde ise "Motorlu araç kazalarından dolayı hukuki sorumluluğa ilişkin davalar, sigortacının merkez veya şubesinin veya sigorta sözleşmesini yapan acentenin bulunduğu yer mahkemelerinden birinde açılabileceği gibi, kazanın vuku bulduğu yer mahkemesinde de açılabilir." ifadesine yer verilmiştir.

Bir davada, birden fazla genel ve özel yetkili mahkeme varsa, davacı bu mahkemelerden birinde dava açmak hususunda bir seçimlik hakka sahiptir. Davacı, davasını bu genel ve özel yetkili mahkemelerden hiçbirinde açmaz ve yetkisiz bir mahkemede açarsa, o zaman seçme hakkı davalılara geçer.

Bir davada, birden fazla genel ve özel yetkili mahkeme varsa, davacı bu mahkemelerden birinde dava açmak hususunda bir seçimlik hakka sahiptir. Davacı, davasını bu genel ve özel yetkili mahkemelerden hiçbirinde açmaz ve yetkisiz bir mahkemede açarsa, o zaman seçme hakkı davalılara geçer.

Somut olayda, kaza ...'de meydana gelmiş ise de; davacı vekilinin davayı, sigorta şirketinin bir acenteden daha yetkili organı olan Orta Anadolu Bölge Müdürlüğü'nün bulunduğu ... ilinde açtığı gözetilerek mahkemece, (HGK'nun 30.4.2013 gün ve 2013/17-2099 esas, 2014/572 karar sayılı ilamı uyarınca) yetki itirazının reddi ile işin esasına girilmesi ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 03.03.2015 gününde Üye ... ve Üye ...'ın karşı oyu ve oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Uyuşmazlık, motorlu aracın işletilmesinden doğan zarar nedeniyle ZMSS aleyhine açılan davada sigorta şirketinin Bölge Müdürlüğünün yerleşim yeri Mahkemesinin yetkili olup olmadığı hususuna ilişkindir.

Uyuşmazlığın yasal dayanağı 2918 sayılı Karayolları Trafik Yasasının 110/2 maddesi olup, yetkili mahkeme, açılacak davalarda sigortacının merkez veya şubesi veya sigorta sözleşmesini yapan acentenin bulunduğu veya kazanın vuku bulduğu yer mahkemesi olarak tadad edilmiştir.

Davanın açıldığı ... Mahkemesi, 2918 sayılı yasanın 110/2 maddesinde tadad edilen yer mahkemelerinden biri değildir.

Sayın çoğunlukça, davalı sigorta şirketinin ...'da Bölge Müdürlüğünün bulunduğu, 2918 sayılı yasanın 110/2 maddesinde yetkisi kabul edilen şubeye göre daha fazla yetkiyi haiz olduğu gerekçesiyle uyuşmazlıkta ... Mahkemesinin yetkili olduğu kabul edilmiş ise de; bu kabul T.C. Anayasasının 6. maddesinde düzenlenen “ Hiçbir kimse ve organın kaynağını Anayasadan almayan bir devlet yetkisinin kullanamayacağı”, Anayasanın 37. maddesinde düzenlenen “Hiç kimsenin kanunen tabii olduğu mahkemeden başka bir mercii önüne çıkarılamayacağı”, ve Anayasanın 142. maddesinde düzenlenen “Mahkemelerin kuruluş, görev ve yetkilerinin kanunla düzenlenebileceği” ne ilişkin temel kurallara aykırıdır.

Sigorta şirketinin Bölge Müdürlüğünün yerleşim yeri mahkemesinin yetkili olduğuna ilişkin gerek 2918 sayılı yasada, gerek mülga 1086 sayılı HUMK ve gerekse mer’i 6100 sayılı HMK‘da bir hüküm olmadığı gibi bu konuda hiçbir yasal düzenleme de bulunmamaktadır.

Sayın çoğunluğun, yorum yolu ile Bölge Müdürlüğünün yerleşim yeri mahkemesini yetkili olarak kabulü, tüzük veya yönetmelik hükmü ile yetki kuralı konulamayacağı gibi davalının kıyas yolu ile kanunen yetkili mahkemeden başka bir mahkeme önünde kendisini savunmaya zorlanamayacağı ilkeleri ile de bağdaşmamaktadır.

Sayın çoğunluğun, yorum yolu ile Bölge Müdürlüğünün yerleşim yeri mahkemesini yetkili olarak kabulü, tüzük veya yönetmelik hükmü ile yetki kuralı konulamayacağı gibi davalının kıyas yolu ile kanunen yetkili mahkemeden başka bir mahkeme önünde kendisini savunmaya zorlanamayacağı ilkeleri ile de bağdaşmamaktadır.

Nitekim YİBK 1977/4-4 sayı ve YİBHGK 21.02.2014 gün 2013/1 esas 2014/1 karar sayılı kararları ile de Anayasal düzenlemelere paralel olarak mahkemelerin görev ve yetkilerinin kıyas ve yorum yolu ile genişletilmesinin mümkün olmadığı sonucuna varılmıştır.

Diğer taraftan 2918 sayılı yasanın 110/2 maddesinde şirket merkezi – şube – acentenin yerleşim yerinin yetkili kılınmasının nedeni, şirket merkezi – şube – acentenin işlem ve eylemlerine hukuki değer izafe edilmesi, hukuki statülerinin bulunmasından ileri gelmektedir.

5684 Sayılı Sigortacılık Kanununda, sigorta şirketlerinin kuruluş, teşkilat, yönetim, çalışma esas ve usulleri ile faaliyetlerinin sona ermesi ve denetlenmesine ilişkin hususlar düzenlenmesine, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanununda da Anonim şirket, kooperatif, acente ve şubelerle ilgili hükümler bulunmasına rağmen Bölge Müdürlüğü ile ilgili bir düzenleme hiçbir yasa da yer almamaktadır.

Sigorta Şirketleri ve Reasürans Şirketlerinin Kuruluş ve Çalışma Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin “Bölge Müdürlükleri, Şubeler ve Temsilcilikler” başlıklı 10. maddesindeki “Şirketlerin, Bölge Müdürlükleri ve Şube Açmak suretiyle yurt içinde teşkilatlanması, yurt dışında şube veya temsilcilik açması ile ilgili diğer mevzuat hükümlerinin saklı kalması kaydıyla serbest olduğuna” ilişkin hükmü, 2918 sayılı yasanın 110/2. maddesinin yorum yolu ile genişletilerek Bölge Müdürlüğünün yerleşim yerinin de uyuşmazlıkta yetkili olduğunu kabul etmek için yasal bir dayanak teşkil etmemektedir.

Açıklanan nedenlerle;

2918 sayılı yasanın 110/2. maddesinde öngörülen “şirket merkezi veya şube veya sigorta sözleşmesini yapan acentenin bulunduğu yer mahkemesi veya kazanın vuku bulduğu yer mahkemesi dışında yorum yolu ile Bölge Müdürlüğünün bulunduğu yer mahkemesinin de yetkisinin kabulü, T.C. Anayasasının 6, 37 ve 142. maddelerindeki temel hükümler ile YİBK 1977/4-4 ve YİBHGK 21.02.2014 gün 2013/1 esas 2014/1 karar sayılı kararlarına aykırı olduğundan yerel mahkeme kararının onanmasına karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile bozulmasına ilişkin sayın çoğunluk görüşüne karşıyız.
Yargıtay — Esas No: 2016/13883, Karar No: 2018/4165, Tarih: 28.03.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/13883 E.  ,  2018/4165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hükmedilen kararların niteliği ve tayin edilen cezaların miktarları itibarıyla suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından yapılan duruşmalı inceleme isteminin, 5271 sayılı CMK'nın 299. maddesi gereğince REDDİNE,

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçuna yönelik kurulan hükme ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Mala zarar verme suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yas'anın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK' nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçuna yönelik kurulan hükme ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuğun eylemi birden fazla kişi ile birlikte işlediğinin anlaşılmasına karşın cezasından 5237 sayılı TCK'nın 119/1-c maddesi ile artırım yapılmaması, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 116/4. maddesine göre belirlenen 1 yıl hapis cezasından aynı Kanun'un 31/3. maddesi ile 1/3 indirim yapılması sonucu cezanın 8 ay yerine 9 ay, 62 madde ile 1/6 indirim yapılması ile cezanın 6 ay 20 gün yerine 7 ay 15 gün, hapis cezasının 50/1-a maddesi ile adli para cezasına çevrilmesi ile sonuç cezanın 4.000,00 TL yerine 4.500,00 TL olarak fazla belirlenmesi,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümde, 5237 sayılı TCK'nın 52/4. maddesine göre adli para cezası taksitlendirilirken, infazda duraksamaya neden olacak şekilde taksit aralığının gösterilmemesi,