muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/7419, Karar No: 2013/10426, Tarih: 18.04.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/7419 E.  ,  2013/10426 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62, 51/1-3. maddeleri gereğincemahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin ve katılan vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu'nun 26 Ocak 2009 tarihli raporunda belirtildiği üzere, olay günü 2001 doğumlu ...'ın 01:15 'te yoğun bakım ünitesi olan Avcılar Anadolu Hastanesi'ne getirildiği, burada anestezi ve reanimasyon uzmanı sanık Doktor tarafından hastanın değerlendirmeye alındığı, ölümcül ve ağır bir tablo ile gelen hastanın, beyin cerrahisi uzmanı ile konsülte edilmesi gerekirken, bu hususun eksik bırakıldığı, bu tip olgularda geç intraserebral herniasyon ölüme yol açmasını engellemek amacıyla, zamanında ameliyata alınmasının önemli olduğu, buna rağmen sabah saat 07:00 'a kadar hastanede bulunan ve hastayı gözlemleyen sanık doktorun, bu konuda beyin cerrahisi uzmanıyla görüşmeden ve nöbeti devrederek hastaneden ayrıldığı olayda;

İki sınır arasında temel ceza belirlenirken, suçun işleniş şekli, sanığın asli kusurlu olması ve maddede öngörülen cezanın üst sınırı da nazara alınmak suretiyle adalet, hakkaniyet ve nasafet kurallarına göre uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında asgari hadden ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 18/04/2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17787, Karar No: 2017/86, Tarih: 10.01.2017

**14. Hukuk Dairesi         2015/17787 E.  ,  2017/86 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 11.04.2003 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 05.05.2003 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine vekili, dava konusu 459 ada 1 parsel sayılı taşınmazın evveliyatının mera olduğunu ileri sürerek tapu iptali ve tescil istemiyle dava açmıştır.

Davalı ... vekili, davanın reddini savunmuştur.

Ziraat bilirkişisi, dava konusu taşınmazın mera niteliğinde olduğunu belirtmiş, fen bilirkişisi ise dava konusu taşınmazın krokisini çizmiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne, dava konusu taşınmazın davacı Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyada yer alan bilgi ve belgelerden dava konusu taşınmazın toprak tevzi komisyonunu 901 mera parselinin kadastro tespiti sırasında 4875, 4943, 2822, 5192 no'lu mera olarak tespit edildiği ve bu parsellerinde imar uygulaması ve parselasyon sonucu 459 ada 1 no'lu parselin oluştuğu anlaşılmaktadır. ... Asliye Hukuk Mahkemesi 2002/1992 Esas sayılı Hakem dosyasında yapılan keşif sonucu alınan fen bilirkişi raporunda 459 ada 1 nolu parselin toprak tevzi komisyonunun 901 no'lu mera parseli içerisinde kaldığı belirtilmiştir.

Görülüyor ki dava konusu taşınmaz 901 sayılı mera parselinden gelmektedir. İmar planı içindeki meraların planın onayıyla birlikte hukuki bakımdan mera niteliğini yitireceğinden, bu yerlerden genel hizmete

./..

2015/17787-2017/86 -2-

ayrılanların (yol, park, yeşil saha gibi) belediye veya özel idareye bedelsiz terkini gerekir. İmar planında genel hizmetler dışında özel mülkiyete konu olabilecek konut, sanayi ve ticaret alanı olarak belirlenmiş alanlarda kalan meralar bu vasıflarını yitirmeleri halinde Hazine adına tescili gerekir. (Danıştay 1. Dairesinin 1988/328 E, 1989/19 K. sayılı mütalaası) Belediye adına tescili gerekmeyen yerler belediye veya gerçek ve özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş ise "Yolsuz Tescil" olacağından Hazine her zaman bu iddia ile dava açabilir. Ne var ki, başlangıçtaki tescil işlemi yolsuz tescil olsa da 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi hükmü koşulların oluşması halinde tescilin belediye veya gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına devam etmesi olanağı sağladığından, artık burada 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi şartları üzerinde durulması gerekir.

Anılan madde uyarıca işlem yapabilmesi için;

Anılan madde uyarıca işlem yapabilmesi için;

a)Mera, 4342 sayılı kanunun geçici 3. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği 03.05.2005 tarihi itibariyle Belediye ve mücavir alan sınırları içersinde bulunmalıdır. Zira bu tarih itibariyle köy sınırları içerisinde bulunan veya bu tarihten sonra Belediye ve mücavir alan sınırları içersine alınan meralarda bu madde hükümlerinin uygulanma olanağı yoktur.

b)Mera, 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşmiş imar planı içerisinde kalmalıdır. Bu tarihten sonra imar planı içerisine alınan veya imar planı bulunmayan yerlerdeki meralarda bu madde hükmü uygulanmaz. Yasa hükmünde geçen "imar planından" maksat ise, her türlü ölçekteki plan yani nazım, uygulama veya mevzi imar planıdır.

c)Meranın, yerleşim yeri olarak işgal edilmesi, yani bu şekilde kullanılması, yerleşim ve işgal durumunun da 01.01.2003 tarihinden önce var olması gerekir. Bu tarihten sonra işgal edilerek yerleşim yeri olarak kullanılan meralarda bu madde hükmü uygulanamaz. Bu maddenin uygulanmasında "yerleşim yeri" kavramı konut, konaklama, turizm, sanayi, askeri ve benzeri amaçlar için kullanılmak üzere planlanarak yapılaşmış veya eskiden beri bu amaçlarla kullanılan şehir, kasaba ve beldelerin üzerinde yapılaşma bulunan yerleşik alanlarını ifade etmektedir.

d)Diğer bir koşul da; meranın, mera niteliği ile kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunmamasıdır.

Yukarıda belirtilen şartların varlığı duraksamaksızın saptanmadan Belediye, diğer kamu kuruluşları ile gerçek kişiler adına tescil edilmiş meraların mülkiyeti belediye, diğer kamu kuruluşları ve gerçek kişilere bırakılamaz.

Bu ilkeler çerçevesinde somut olaya bakıldığında; Davacı Hazine vekili, dava konusu taşınmazın evveliyatının mera olduğunu ileri sürerek Hazine adına tescilini istemiştir.

./..

2015/17787-2017/86 -3-

Mahkemece şehir plancısı, zirai bilirkişi, harita mühendisi ve inşaat mühendisi bilirkişi de bulundurularak dava konusu 459 ada 1 sayılı parsel (imar uygulamasından önceki 4875- 4943- 2822- 5192 parsel sayılı taşınmazlar) üzerinde yeniden keşif yapılmalı, imar planı ve uygulama haritaları belediyeden getirtilmeli ayrıca 01.01.2003 tarihinden önce çekilen hava fotoğraflarından da yararlanılarak öncesi mera olan dava konusu taşınmazın mera niteliğini yitirip yitirmediği, 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesinde yazılı koşulların oluşup oluşmadığı ve özellikle yerleşim, işgal ve yapılaşmanın 01.01.2003 tarihinden önce var olup olmadığı incelenmeli, keşfi izlemeye olanak sağlayacak sayıda fotoğraf çekilerek dosyaya konulmalı, yapılan tüm araştırmalar neticesinde geçici 3. maddedeki koşulların oluştuğunun saptanması halinde dava reddedilmeli, aksi takdirde davanın kabulüne karar verilmelidir.

Tüm bu yönler bir yana bırakılarak yetersiz araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

Tüm bu yönler bir yana bırakılarak yetersiz araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 10.01.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/14384, Karar No: 2022/14454, Tarih: 13.10.2022

**8. Ceza Dairesi         2019/14384 E.  ,  2022/14454 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Tanıklar ... ve ...’nin beyanları, olaydan hemen sonra mağdur hakkında alınan alkol raporu ve tüm dosya kapsamına göre, olay günü sanık ... ile eğlenmek amacıyla kendi rızası ile bara giden katılanın birkaç saat sanık ... ile vakit geçirdikten sonra bardan ayrılmak istediği sırada sanık ...’ın, farklı taksi ile oradan ayrılmak isteyen katılanı ikna edip, onları bara getiren arkadaşı sanık ...’ın kullandığı taksiye bindirdikten sonra aralarında alkolün de etkisiyle tartışma çıktığı, bu tartışma sonrası sanık ...’ın katılanı darp ettiği, darp eylemine ilişkin katılanın soruşturma aşamasında şikayetçi olmaması nedeniyle ek kovuşturmaya yer olmadığı karar verildiği anlaşılmakla, mahkemece katılanın hürriyetinden yoksun bırakılmadığı yönündeki kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Mahkemece, kanıtlar değerlendirilip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle verilen beraat kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan katılan vekilinin, bir sebebe dayanmayan temyiz itirazının reddiyle hükmün ONANMASINA, 13.10.2022 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI DÜŞÜNCE

Sanıklar ile arasında sanıklara suç isnadında bulunmasını gerektirecek olay öncesine dayalı husumet bulunmayan katılanın aşamalardaki birbirleriyle ve olaydan hemen sonra alınan doktor raporu ile uyumlu beyanları ve olaydan sonra tutulan 14.03.2015 tarihli kolluk tutanağı, tanık ...’nin aşamalardaki beyanları ile tüm dosya kapsamı dikkate alındığında, olay öncesine dayalı katılan ile tanışıklığı bulunan sanık ...’ın olay günü katılanı sanık ...’ın kullandığı taksi ile eğlenmek amacıyla bara götürdüğü, bir süre eğlendikten sonra katılanın bardan tek başına ayrılmak istediği, sanık ...’ın ise buna izin vermeyip katılanı zorla sürücülüğünü sanık ...’ın yaptığı taksiye bindirip beraber yola çıktıkları, taksi seyir halindeyken sanık ...’ın katılana hakaret ederek onu darp ettiği, bir süre bu şekilde yol aldıktan sonra sanıkların yolda kolluk görevlilerini görmeleri üzerine taksiyi durdukları, bu durumdan yararlanan katılanın taksiden inerek kolluk görevlilerinin yanına giderek olayı anlattığı anlaşıldığından sanıkların atılı suçtan mahkumiyetlerine karar verilmesi gerektiği cihetle beraat kararlarının onanması yönünde görüş bildiren sayın çoğunluğun görüşlerine katılmıyoruz. 13.10.2022
Yargıtay — Esas No: 2015/38930, Karar No: 2015/22581, Tarih: 17.11.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/38930 E.  ,  2015/22581 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı ... ile dava dışı şirketler arasında imzalanan ihale sözleşmeleri uyarınca çalıştığını, iş müfettişliğince işyerinde yapılan incelemede davalı ile dava dışı şirketler arasında yapılan hizmet alım sözleşmesinin muvazaalı olduğunun tespit edildiğini, bu tespitin yargı kararı ile kesinleştiğini, bu nedenle davacının baştan beri davalı Üniversitenin işçisi haline geldiği halde 6772 sayılı Yasa gereği ödenmesi gereken ilave tediye alacağının ödenmediğini iddia ederek bu alacağın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davacının alındığı işte çalıştırıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacının ilave tediye ücreti talep edip edemeyeceği ihtilaflıdır.

Alt işveren; bir işyerinde yürütülen mal ve hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde veya yardımcı işlerde, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren alanlarda iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini, sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımlamalara göre asıl işveren-alt işveren ilişkisinin varlığından söz edebilmek için iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekmektedir.

Alt işverene yardımcı işin verilmesinde bir sınırlama olmasa da, asıl işin bir bölümünün teknolojik uzmanlık gerektirmesi zorunludur. 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinde, asıl işveren alt işveren ilişkisinin sınırlandırılması yönünde kanun koyucunun amacından da yola çıkılarak, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilmesinde “işletmenin ve işin gereği” ile “teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” ölçütünün bir arada bulunması şarttır. Kanun'un 2. maddesinin altıncı ve yedinci fıkralarında “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” sözcüklerine yer verilmiş olması bu gerekliliği ortaya koymaktadır. Alt İşverenlik Yönetmeliğinin 11. maddesinde de yukarıdaki anlatımlara paralel biçimde, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilebilmesi için “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektirmesi” şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerektiği belirtilmiştir.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek amacıyla 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinde bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Muvazaa Borçlar Kanununda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla, kendi gerçek iradelerine uymayan, aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesini arzu etmedikleri, görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir.

Bilindiği üzere 24.07.2003 tarih ve 25178 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 4924 sayılı Eleman Temininde Güçlük Çekilen Yerlerde Sözleşmeli Sağlık Personeli Çalıştırılması ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması Hakkında Kanunu'nun 11. maddesi gereğince 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 36. maddesinin III. Sağlık Hizmetleri ve Yardımcı Sağlık Hizmetleri Sınıfı başlıklı kısmına eklenen fıkra ile “Bu sınıfa dahil personel tarafından yerine getirilmesi gereken hizmetler, lüzumu halinde bedeli döner sermaye gelirlerinden ödenmek kaydıyla bakanlıkça tespit edilecek esas ve usullere göre hizmet satın alınması yoluyla gördürülebilir.” hükmü getirilmiş; sağlık ve yardımcı sağlık personeli tarafından yürütülen sağlık hizmetlerinin 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nda öngörülen istihdam şekillerinden farklı olarak, gerektiğinde hizmet satın alma yolu ile de gördürülebileceği ve anılan hizmetin satın alma işlemlerine ilişkin esas ve usullerin de bakanlıkça tespit edileceği hükme bağlanmıştır. Bu çerçevede gerek Kanun'un tanzim şekli, gerekse satın alınacak olan sağlık hizmetinin diğer hizmet alanlarına nazaran haiz olduğu önem ve hususiyet göz önüne alındığında, bu kabil hizmetlerin satın alınması işlemlerinde 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu ve bu kanuna dayanılarak hazırlanmış bulunan Hizmet Alımı İhaleleri Uygulama Yönetmeliği hükümlerinin bire bir uygulanma imkanının olmaması nedeniyle temel ilkeler ve kurallarda anılan kanun ve yönetmelik hükümlerine bağlı kalmak koşuluyla, salt sağlık hizmetlerinin satın alma yoluyla gördürülmesine yönelik olarak bu esas ve usullerin hazırlanması zarureti doğmuş ve Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı, Maliye Bakanlığı, Kamu İhale Kurumu ve Sayıştay Başkanlığı'nın da uygun görüşü alınmak suretiyle bakanlıkça hazırlanmış bulunan bu esas ve usuller 05.05.2004 tarih ve 25453 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir

Somut olayda; davacı 2011 yılından itibaren muvazaalı çalıştığını iddia etmiştir. Davacı muvazaa tespiti yapılan dönem sonrası işe girmiştir. Davacı temizlik işçisi olarak alındığını personel kontrol işlerinde çalıştırıldığını iddia etmiş, tanığı beyanını doğrulamıştır. Davalı kayıtlarında davacının büro personeli olarak çalıştırıldığı belirtilmiştir. Davacının SGK kayıtlarında genel temizlik hizmetlerinde çalıştırıldığı şeklinde bildirim görülmektedir. Dosyada davacının çalıştığını iddia ettiği tüm dönem ihale evrakları bulunmamaktadır. Davacının hangi tarihli ihale ile hangi işverene bağlı çalıştırıldığı, ilgili hizmet alım sözleşmesinde gösterilen iş dışında başka bir işte çalıştırılıp çalıştırılmadığı şüpheye yer vermeyecek ve denetime elverişli şekilde tespit edildikten sonra muvazaa hususu değerlendirilerek karar verilmeli kayıtlar arasındaki çelişkiler giderilmelidir. Eksik inceleme ile karar verilmesi hatalıdır.

O halde davacı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazı kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 10/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2609, Karar No: 2012/2895, Tarih: 24.04.2012

**7. Hukuk Dairesi         2012/2609 E.  ,  2012/2895 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dava, su aboneliği yapılması yönünde muarazanın giderilmesi, kanal katılım ve şebeke hisse bedelinden dolayı borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkin olup; hüküm, Tüketici Mahkemesince verilmiştir.

Davanın açıklanan bu niteliğine göre, verilen hükmün temyiz inceleme görevi 6110 sayılı Kanunla değişik Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesi hükmüne göre Başkanlar Kurulu tarafından hazırlanan ve Büyük Genel Kurul'ca kabul edilerek yürürlüğe giren işbölümü kararına göre yerel mahkemece verilen hükmün Yüksek (13).Hukuk Dairesine ait bulunduğundan dosyanın ilgisi yönünden anılan Daire Başkanlığına SUNULMASINA, 24.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6877, Karar No: 2016/8678, Tarih: 10.10.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/6877 E.  ,  2016/8678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... Sulh Hukuk ve ... 1. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kısıtlı ..., ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 11.03.1993 tarih ve 1993/10 E. - 1993/39 K. sayılı ilamı ile TMK'nın 405. maddesi gereğince kısıtlanarak kendisine babası ... vasi olarak atanmıştır. Vasi, 23.03.2016 tarihli dilekçesi ile vasilik süresinin uzatılmasını talep etmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince 30.03.2016 tarihli ek karar ile kısıtlının MERNİS adresinin “... Mah. ... Nolu Sok. No: 8 İç Kapı No:1 .../...” olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... 1. Sulh Hukuk Mahkemesince, yetkisizlik kararı veren mahkemenin ikamet değişikliğine izin verdiğine dair herhangi bir kararının bulunmadığı ve vesayet makamından izin alınmaksızın yapılan yerleşim yeri değişikliğinin hiçbir hukuki sonuç doğurmayacağı gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” TMK m.412'de ise "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur. " hükmü yer almaktadır.

Dosyanın incelenmesinden, kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan ... Sulh Hukuk Mahkemesince TMK m.412/1'e göre verilmiş bir yerleşim yeri değişikliğine izin kararı olmadığından vasinin talebi ile ilgili olarak karar vermekte ... Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 10/10/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2003/5621, Karar No: 2003/12974, Tarih: -

7. Ceza Dairesi 2003/5621 E., 2003/12974 K.

**7. Ceza Dairesi 2003/5621 E., 2003/12974 K.**

**- ASKERİ YASAK BÖLGEDE BALIK AVLAMAK

- YARGILAMA GÖREVİ**

**"İçtihat Metni"**

2565 sayılı Kanuna muhalefetten sanıklar Hakan ve Ufuk haklarında yapılan duruşma sonunda: Mahkemenin görevsizliğine dair (Çıldır Asliye Ceza Mahkemesi)nden verilen 12.2.2002 tarihli hükmün Yargıtayca incelenmesi yerel Cumhuriyet Savcısı tarafından süresinde istenilerek dava evrakı Cumhuriyet Başsavcılığının onama isteyen 25.3.2003 tarihli tebliğnamesiyle daireye verilmekle dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Birinci derece kara askeri yasak bölgede balık avlayan sanıkların eyleminin Uyuşmazlık Mahkemesi'nin 23.6.2003 tarih ve 2003/24-24 sayılı kararında da belirtildiği gibi, 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'nun 57 ve Türk Ceza Kanunu'nun 135. maddesinde düzenlenen suçu oluşturabilmesi için, sanıkların gizlilik içinde veya hile kullanarak sınırların güvenlik ve gizliliğini ihlal etme özel kastı ile hareket etmiş olması gerektiği, somut olayda sanıkların askeri tesislerin güvenlik ve gizliliğini ihlal etme özel kastının ve 353 sayılı Askeri Mahkemeler Kuruluşu ve Yargılama Usulü Kanunu'nun asker olmayan kişilerin askeri mahkemelerde yargılanma koşullarını belirleyen 11. maddesi ile 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'nun Ek-6. maddesinde yazılı koşulların da bulunmadığı, bu haliyle eylemlerinin 2565 sayılı Askeri Yasak Bölgeler ve Güvenlik Bölgeleri Kanunu'nun 25. maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu ve yargılama görevinin adli yargı yerine ait bulunduğu gözetilmeden yazılı şekilde görevsizlik kararı verilmesi,

Yasaya aykırı yerel Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün isteme aykırı olarak (BOZULMASINA), 25.12.2003 günü oybirliğiyle karar verildi.