muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/11014, Karar No: 2013/11239, Tarih: 12.07.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/11014 E.  ,  2013/11239 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlının yerleşim yerinin değiştirilmesi istemine ilişkin olarak yapılan yargılamada Nevşehir Sulh Hukuk ve Ürgüp Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, kısıtlının yerleşim yerinin değiştirilmesi iznine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Somut olayda, vasi ... kısıtlıların Nevşehir'de bulunan bakımevine yerleştiğini bildirerek ikamet değişikliğine izin kararı verilmesini istemiş, vesayet makamı olan Ürgüp Sulh Hukuk Mahkemesi de kısıtlının yerleşim yerinin değiştirilmesine karar vermiş, vesayet makamınca ikametgahın değiştirilmesine izin verilmesi üzerine dosya TMK’nun 412/2. maddesi uyarınca yeni ikametgah yeri olan Nevşehir Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmiş, Nevşehir Sulh Hukuk Mahkemesi ise kısıtlının son ikametgahı mahkemesinin Ürgüp olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir. TMK’nun 412. maddesinde, “yerleşim yerinin vesayet makamının izni ile değişmesi halinde yetkinin yeni vesayet makamlarına geçeceği” belirtilmiştir. Bu durumda, ikametgahının değiştirilmesine izin verilen kısıtlının yeni yerleşim yeri Nevşehir'de olduğundan, uyuşmazlığın Nevşehir Sulh Hukuk Mahkemesinde görülerek çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nun 21. ve 22. maddeleri gereğince Nevşehir Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 12.07.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20921, Karar No: 2016/281, Tarih: 28.01.2016

**16. Hukuk Dairesi         2015/20921 E.  ,  2016/281 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: BALA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/03/2014

NUMARASI : 2011/17-2014/72

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın onanmasına ilişkin yukarda belirtilen ilamın karar düzeltme yolu ile incelenmesi H. K. ve A. B.Belediye Başkanlığı tarafından süresinde istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Dosya içeriğine, mahkeme kararında belirtilip, Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Kanun'un 442. maddesi uyarınca 264.60 TL para cezası ile aşağıda yazılı bakiye red karar düzeltme harcının düzeltme isteminde bulunanlardan alınmasına, 28.01.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10023, Karar No: 2020/14338, Tarih: 28.10.2020

**4. Ceza Dairesi         2020/10023 E.  ,  2020/14338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, kasten yaralama

HÜKÜMLER : Beraat

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1) Müştekinin aşamalarda tutarlılık gösteren beyanları, bu beyanları destekler nitelikteki tanık ...’ın aşamalardaki tutarlı anlatımları, müştekiye ait adli muayene raporunun da kasten yaralama eylemi yönünden iddiayı doğrulaması karşısında, sanığa iftira atmalarını gerektiren bir neden bulunmayan katılan ve tanığın, birbiriyle uyumlu ifadelerine hangi nedenle itibar edilmediği açıklanmadan, eksik kovuşturma ve yetersiz gerekçeyle, sanık hakkında yazılı şekilde beraat kararları verilmesi,

2) Atılı suçların sanık tarafından işlendiğinin kabulü halinde ise; 17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiştir.

Ancak bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddenin (d) bendi ile; "01/01/2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz" hükmü getirilmiştir.

Konuyu somut norm denetimi yoluyla inceleyen Anayasa Mahkemesi (25/06/2020, 2020/16, 2020/33; R.G. 19/08/2020, Sayı:31218), sözü geçen geçici 5/d maddesindeki hükmün, "kovuşturma evresine geçilmiş" ibaresinin aynı bentte yer alan, "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görerek iptaline karar vermiştir.

Anayasa Mahkemesi kararında, hükme bağlanmış dosyalarla ilgili iptale karar verilmemiş ise de, 5271 sayılı Kanun'un 2/1-f maddesince hükme bağlanmış dosyalarla ilgili olarak kovuşturma evresinin kesinleşmeye kadar devam etmesi ve aynı Yasa'nın 251/3. maddesi gereği mahkumiyet hükmü verildiği takdirde sonuç cezadan dörtte bir indirim öngörülmesi, bu durumunda temyiz incelemesi devam eden dosyalar bakımından lehe düzenleme getirmesi karşısında,

Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararında; sanık lehine getirilen, yeni düzenlemenin, 7188 sayılı Kanun’un 31. maddesi gereğince, 5271 sayılı CMK’ya eklenen geçici 5. maddesiyle "kovuşturma evresine geçilmiş" dosyalar bakımından uygulanması gerektiğine işaret edildiğinden, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı CMK'nın 251/1 maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 28/10/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4338, Karar No: 2018/6019, Tarih: 27.09.2018

**20. Hukuk Dairesi         2018/4338 E.  ,  2018/6019 K.**

**"İçtihat Metni"**

.......

Kısıtlı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ...........Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve ...... sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Kısıtlı .........02.12.2008 tarih ve 2008/821 Esas, 2008/1045 Karar sayılı ilamı ile TMK'nın 405. maddesi gereğince kısıtlanmış ve kendisine eşi ... vasi olarak atanmış, 22.06.2015 tarihli talep üzerine ...... kısıtlının yerleşim yerinin değiştirilmesine izin verilmesine ve mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

........ kısıtlının eşinin vasilik görevine son verilmiş ve kısıtlıya ... vasi olarak atanmış, kısıtlının .......yerleştirilmesi için izin verilmiştir.

Vasi ..., kısıtlının........ yerleşmiş olması, kendisinin .......görevli olması nedeniyle vasilik görevinin kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

.....vasinin vasiliğinin kaldırılmasına, kısıtlı ....... ikamet ettiğinden mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

...... kısıtlının bakımevinde kalmasının yeni yerleşim yeri edinmesi sonucunu doğurmayacağı gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Mahkemeler arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının çözümü için dosya Dairemize gönderilmiş, Dairemizin 12.10.2017 tarih ve 2017/8331-7730 E.K. sayılı kararı ile de ......yargı yeri olarak belirlenmiştir.

Yargı yeri olarak belirlenmesinin ardından .........Mahkemesince kısıtlı adayının ..........”nde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

......kısıtlının bakımevinde kalmasının yeni yerleşim yeri edinmesi sonucunu doğurmayacağı gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

.......

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Aynı dosyayla ilgili olarak daha önce Dairemizin 12.10.2017 tarih ve 2017/8331-7730 E.K. sayılı kararı ile ........... yargı yeri olarak belirlendiğinden ve HMK'nın 23/2 maddesi gereği Yargıtayca verilen yargı yeri belirlenmesine ilişkin kararlar davaya ondan sonra bakacak mahkemeyi bağlayacağından uyuşmazlığın çözümünde ......yetkilidir.

Aynı dosyayla ilgili olarak daha önce Dairemizin 12.10.2017 tarih ve 2017/8331-7730 E.K. sayılı kararı ile ........... yargı yeri olarak belirlendiğinden ve HMK'nın 23/2 maddesi gereği Yargıtayca verilen yargı yeri belirlenmesine ilişkin kararlar davaya ondan sonra bakacak mahkemeyi bağlayacağından uyuşmazlığın çözümünde ......yetkilidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğinc.......YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 27/09/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9349, Karar No: 2011/9793, Tarih: 25.07.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/9349 E.  ,  2011/9793 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Dava, davacı arsa malikleri ile davalı yüklenici arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin feshi veya alacak istemine ilişkin olup, alacağın tahsiline ilişkin olarak verilen hükmü davacı arsa malikleri ile müdahiller temyiz ettiğinden, 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14. maddesi gereğince temyiz incelemesi 15.Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Yukarıda belirtilen nedenle dosyanın görevli sözü edilen Yüksek Daire Başkanlığına gönderilmesine, 25.07.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11581, Karar No: 2020/7234, Tarih: 08.09.2020

**(Kapatılan)17. Ceza Dairesi         2020/11581 E.  ,  2020/7234 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir.TCK 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın köy meydanından çalmış olduğu 2 adet metal çöp kovasının değerine ilişkin herhangi bir araştırma yapılmaması ve müştekinin bir zarar bildiriminde bulunmaması karşısında, çalınan malın değer tespiti yapılarak, hırsızlık suçundan hüküm kurulurken sanık hakkında TCK'nun 145. maddesinin uygulanıp uygulanamayacağının tartışılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ün temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 08/09/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5008, Karar No: 2022/664, Tarih: 25.01.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/5008 E.  ,  2022/664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılması

TEMYİZ EDENLER : Suça sürüklenen çocuk, sanık müdafii

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında işyeri dokunulmazlığının ihlali; sanık ... hakkında işyeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk ve sanık hakkında 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesi uyarınca verilen “hükmün açıklanmasının geri bırakılması” kararlarına karşı, 19.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun’un 23. maddesi ile eklenen CMK'nın 231/12. fıkrası uyarınca itiraz yasa yolu açık olup temyiz olanağı bulunmadığından, CMK’nın 264/1. maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuk ... ile sanık ... müdafiinin yasa yolu ile merciinde yanılmaları itiraz haklarını ortadan kaldırmayacağından, aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca itirazı incelemeye görevli ve yetkili mahkemeye iletilmek üzere, dosyanın incelenmeksizin mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na İADESİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk ... ile sanık ... hakkında nitelikli hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelenmesine gelince;

5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35/1-3 ve Çocuk Koruma Kanununun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelik’in 20. maddeleri ile Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 20.11.2018 tarih 2016/6-986 Esas - 2018/554 Karar sayılı ilamında belirtildiği üzere; suç tarihi itibariyle 15 yaşından büyük 18 yaşından küçük olan suça sürüklenen çocuk ... hakkında sosyal inceleme raporu düzenlettirilmemesi halinde buna ilişkin gerekçenin kararda belirtilmesi gerektiği gözetilmeden, 15-18 yaş grubunda olan suça sürüklenen çocuk ... yönünden eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... ile sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenle 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca tebliğnameye kısmen uygun kısmen aykırı olarak BOZULMASINA, 25.01.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5148, Karar No: 2024/6732, Tarih: 30.04.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/5148 E.  ,  2024/6732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/1132 E., 2024/171 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1. Katılanın aşamalarda kendisine ait cep telefonunun sanık tarafından alındığını beyan etmesi, tanık ...'nın bu beyanları destekler mahiyette katılan olan eşine ait telefonu aradığında sanığın kendisine, telefonu borca karşılık aldığını söylediğini belirtmesi ve sanığın da suça konu telefon elinde iken kalabalık bir grubun geldiğini görmesi nedeniyle panik içerisinde kaçtığını savunması karşısında; sanığın sübut bulan hırsızlık suçundan mahkûmiyeti yerine, kendisini suçlamadan kurtarmaya yönelik beyanlarına itibar edilip; yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

2. Soruşturma aşamasında ikametinin önünde telefon ile konuştuğu sırada gelen sanığın kendisine ait telefonu elinden aldığını beyan eden katılanın, bozma öncesi yapılan duruşmada telefonu konuşması için sanığa uzattığını ve sanığın telefonu alıp kaçtığını ifade ettiği, dosya içerisinde olay yerine dair görgü ve tespit veya olay yeri krokisinin bulunmadığı, bu hâliyle sanığın suça konu cep telefonunu ne şekilde ve nerede aldığının denetime olanak verecek şekilde tespitinin yapılması için katılanın bu hususlardaki açık beyanı alınarak, eylemin gerçekleştiği yerin bina veya eklentisi niteliğinde bir yer olduğunun tespit edilmesi hâlinde eylemin 5237 sayılı Kanun'un 142-2-h, bina veya eklentisi niteliğinde bir yer olmamakla birlite katılanın elinde bulunan cep telefonun çalındığının belirlenmesi durumundan aynı Kanun'un 142-2-b, aksi hâlde 141/1. maddesinde düzenlenen suçun oluşacağı dikkate alınarak sanık hakkında zamanaşımı hükümlerinin de değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, 30.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8591, Karar No: 2023/8590, Tarih: 21.09.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/8591 E.  ,  2023/8590 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/412 E., 2023/56 K...

HÜKÜM/KARAR : Ret

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen itirazın iptali davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı SGK vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... Tüfekcioğlu tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle: 29.12.2001 tarihli iş kazası sonucu sürekli işgöremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan peşin değerli gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerin 506 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesi uyarınca tazminine ilişkin, bakiye alacak için başlatılan icra takibine itirazın iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde; otel ilave inşaatından lojmanına traktörle malzeme taşınması sırasında meydana gelen kaza neticesi oluştuğunu, davalı tarafından iş başvurusu kabul edilen sigortalı daha önceden tanıdığı diğer davalı Reis Karaşal'ın kullandığı traktöre tamamen kendi arzusu ile binerek işverence istenilen bir kısım belgeleri temin etmek amacıyla Kadriye'ye kadar gitmek istediğini, bu durumun kesinlikle işverenin bilgisi ve onayıyla olmadığını, kusur oranlarını kabul etmediklerini, davalıya atfedilecek bir kusur, ihmal veya suç sayılacak bir eylem bulunmadığını, iş bu dava konusu bakiye kısım için zamanaşımı itirazında bulunduklarını ileri sürerek; davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesi, 21.06.2016 tarihli ve 2015/319-2016/293 Karar sayılı kararıyla; "davanın kabulüne" dair karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Mahkeme kararına karşı davalılar tarafından temyiz isteminde bulunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesi, 21.06.2016 tarihli ve 2015/319-2016/293 Karar sayılı kararıyla; "davanın kabulüne" dair karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Mahkeme kararına karşı davalılar tarafından temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Dairenin 14.09.2022 tarihli ve 2022/7716 2022/10506 Karar sayılı ilamı ile "... somut olayda, gelir, tedavi ve geçici iş göremezlik ödemelerinden oluşan kurum alacağına yönelik itirazın iptali istenilmiş olup; gelir bağlama onay tarihi, 27.07.2004; geçici iş göremezlik ödemelerinin ödeme tarihleri, 04.03.2002 ile 11.11.2002 tarihleri arasında olup, öte yandan hastane masraflarının ödeme tarihleri ise 16.01.2002, 04.05.2002 tarihleri arasında; takip tarihinin ise 30.01.2004 tarihinde olduğu anlaşılmaktadır. Bu kapsamda davalıların ileri sürmüş olduğu zamanaşımı def’inin süresinde olmasına karşısında, Mahkemece zaman aşımı konusunda, varsa ceza dosyasının da zaman aşımına etkisi gözetilmeksizin; herhangi bir irdeleme yapılmaksızın; hüküm tesis edilmesi hatalıdır, bozmayı gerektirmiştir. .." gerekçesiyle karar bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "...Zamanaşımı süresinin dolması nedeniyle, davanın reddine, " dair karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Kurum vekili tarafından temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı Kurum vekili temyiz dilekçesinde, zaman aşımının dolmadığından bahisle davanın kabulüne dair kaar verilmesi gerektiğini belirterek; kararı temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, itirazın iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 5510 sayılı Kanun'un 79 uncu maddesi, 506 sayılı Kanunu'nun 26 ncı maddesi .

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; davacı Kurum vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Kararı temyiz eden davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

21.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.