muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/780, Karar No: 2012/110, Tarih: 29.02.2012

Müdahil vekilleri, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar; Özel Daire’ce, yukarıda başlık bölümünde yazılı gerekçeyle bozulmuştur.

Yerel Mahkemece, önceki kararda direnilmiş; kararı, davacı vekili ve müdahil ... vekili temyiz etmiştir.

Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; iflasın ertelenmesi davasına bakma yetkisinin hangi mahkemeye ait olduğu, burada varılacak sonuca göre de davaya Gebze 1.Asliye Hukuk (Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla) Mahkemesinde devam edilip edilmeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Öncelikle, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu (HUMK)’nun “yetki konusundaki hükümlerinin” açıklanmasında yarar görülmüştür.

Hemen belirtmelidir ki, usul hukukumuzda yetki, bir davaya hangi yerdeki hüküm (hukuk) mahkemesi tarafından bakılacağını ortaya koyan bir kavramdır. Her mahkemenin yargı yetkisi, belli bir coğrafi bölge ile sınırlı olup, buna o mahkemenin yargı çevresi denir. Bu yargı çevresinin sınırları, idari teşkilat sınırlarına göre belirlenir. İlçe asliye ve sulh mahkemelerinin yargı çevresi bulundukları ilçenin; il merkezindeki asliye mahkemesinin yargı çevresi ise, merkez ilçenin; sınırları içinde kalan bölgeyi kapsamaktadır.

Mahkemelerin yetkileri kanunla düzenlenir (Anayasa md.142). Hiç kimse, kanunen tabi olduğu (kanunla yetkili kılınan) mahkemeden başka bir mahkeme önüne çıkarılamaz(Anayasa md. 37).

1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu (HUMK)’nun 9.maddesi, tersine bir yasa hükmü olmadıkça, her davanın, açıldığı tarihte davalının ikametgâhının bulunduğu yer mahkemesinde görüleceğini öngörmektedir. Bu hükme göre, genel yetkili mahkeme davalının ikametgâhı mahkemesidir.

Anılan Kanunun 22. maddesinde de, tarafların yetki sözleşmesi yapmak suretiyle yetkili olmayan bir mahkemenin yetkisini kabul edebilecekleri belirtilmiştir.

Yetki kuralları, bütün davalar ve bazı davalar için olmak üzere ikiye ayrılır:

Bunlardan kural olarak bütün davalar için uygulanan yetki kuralına, genel yetki kuralı ve bu mahkemeye de genel yetkili mahkeme denir. Genel yetkili mahkeme, davalının ikametgâhındaki mahkemedir. Her dava, (kanunda aksine hüküm bulunmadıkça) açıldığı tarihte davalının ikametgâhı sayılan yer mahkemesinde görülür (1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu-HUMK-.md.9,I, c.1 ).

Önemle belirtmek gerekir ki, yetki kuralları; kaideten kamu düzeninden değildir(HUMK.md.9-21). Kamu düzeninden olduğu haller sınırlıdır ve kanunda özel olarak düzenlenmiştir. Yetkinin kamu düzeninden olmadığı hallerde, yetki itirazı sadece ilk itiraz (HUMK md. 23, 187/2) olarak ileri sürülebilir.

Yetki itirazı, davanın başında esasa girişilmeden önce varsa diğer bütün ilk itirazlarla birlikte yapılır (HUMK md. 188, 478). Mahkemenin yetkisiz olduğunu iddia eden davalı, yetki itirazında yetkili mahkemeyi göstermeye mecburdur (HUMK md. 23 son cümle).

Yetki itirazı, davanın başında esasa girişilmeden önce varsa diğer bütün ilk itirazlarla birlikte yapılır (HUMK md. 188, 478). Mahkemenin yetkisiz olduğunu iddia eden davalı, yetki itirazında yetkili mahkemeyi göstermeye mecburdur (HUMK md. 23 son cümle).

Davalı, yetki itirazında yetkili mahkemeyi göstermemişse, yetki itirazı kabul edilmez. Davalının yetki itirazında yetkili olduğunu bildirdiği mahkemenin gerçekten yetkili olması lâzımdır. Mahkeme, yetki itirazını incelerken, kendisinin yetkili olup olmadığını tespit bakımından, davalının yetki itirazındaki beyanları ile bağlı olmayıp, yetki hakkındaki kanunî hükümleri bütün şümulü ile nazara almak ve ona göre yetkili olup olmadığı hakkında bir karar vermek zorundadır.

Yetki kuralları bazı istisnaî hallerde kamu düzenindendir (HUMK md. 11, 13, 15, 17 ve İİK m. 154'de olduğu gibi). Bu hallerde yetki itirazı ilk itiraz olmayıp, taraflar (fakat daha ziyade davalı) yargılamanın bitimine kadar yetki itirazında bulunabilirler ve mahkeme de yargılamanın bitimine kadar yetkisizliğini re'sen nazara alıp yetkisizlik kararı vermek zorundadır (HUMK md. 23).

Yetkinin kamu düzenine ilişkin olduğu durumlarda, ayrıca, yetki itirazında bulunan tarafın itirazında yetkili mahkemeyi göstermemiş olması, yetki itirazının reddini gerektirmez.

Burada, yargılama sonuna kadar yetki itirazında bulunulabileceğinden, yetki itirazında bulunan taraftan yetkili mahkemeyi göstermesi yetki itirazının incelenmesi sırasında da istenebilir. Esasen, bu halde, mahkeme re'sen yetkisizliğine karar verip yetkili mahkemeyi de re'sen kendisi tespit edeceğinden, mahkeme yetki itirazında bulunanın itirazında yetkili olarak bildirdiği yer ile de bağlı değildir.

Burada mahkeme, davalının yetki itirazı ile bağlı olmaksızın, davada hangi yer mahkemesinin kesin yetkiyi haiz olduğunu re'sen araştırıp bulur ve yetkisizlik kararında dosyanın o kesin yetkili yer mahkemesine gönderilmesine re'sen kendisi karar verir.

Yukarıda da bahsedildiği gibi, iflas davalarında yetki kamu düzenine ilişkin bulunmakla mahkeme tarafından resen dikkate alınmalıdır.

2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu (İİK) ’nun, 154. maddesinde;

“İflas yoliyle takipte yetkili merci, borçlunun muamele merkezinin bulunduğu mahaldeki icra dairesidir.

Merkezleri yurt dışında bulunan ticari işletmeler hakkında yetkili merci, Türkiye'deki şubenin, birden ziyade şubenin bulunması halinde merkez şubenin bulunduğu yerdeki icra dairesidir.

Borçlu ile alacaklı yetkili icra dairesini yazılı anlaşma ile tayin etmişlerse, o yerin icra dairesi dahi iflas takibi için yetkili sayılır. Şu kadar ki, iflas davaları için yetki sözleşmesi yapılamaz ve iflas davası mutlaka borçlunun muamele merkezinin bulunduğu yer ticaret mahkemesinde açılır.”

hükmü yer almaktadır.

Anılan maddeye göre, “İflas davaları için yetki sözleşmesi yapılamaz ve iflas davası mutlaka borçlunun muamele merkezinin bulunduğu yer ticaret mahkemesinde açılır”.

Borçlu ile alacaklı yetkili icra dairesini yazılı anlaşma ile tayin etmişlerse, o yerin icra dairesi dahi iflas takibi için yetkili sayılır. Şu kadar ki, iflas davaları için yetki sözleşmesi yapılamaz ve iflas davası mutlaka borçlunun muamele merkezinin bulunduğu yer ticaret mahkemesinde açılır.”

hükmü yer almaktadır.

Anılan maddeye göre, “İflas davaları için yetki sözleşmesi yapılamaz ve iflas davası mutlaka borçlunun muamele merkezinin bulunduğu yer ticaret mahkemesinde açılır”.

Burada, “İhtisas Mahkemeleri”nin yetkisini düzenleyen, “Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu’nun” 24.3.2005 tarih ve 188 Sayılı kararı üzerinde de durulması gerekmektedir.

Anılan kararın 11. maddesinde, “Asliye Ticaret Mahkemeleri”nin yetkisi düzenlenmiştir.

Bu maddenin, “müstakil ticaret mahkemesi kurulmuş olan yerlerde”, başlıklı I-B-a bendinde, İstanbul dışındaki yerler için;

“Büyük Şehir Belediyesi sınırları içerisindeki merkez ilçe ile diğer ilçelerin adı ile kurulu ağır ceza merkezlerinde oluşturulan müstakil ticaret mahkemelerinin yargı çevresinin, yalnız büyük şehir belediyesi sınırları içerisinde kalan ilçeleri kapsamına alacak biçimde, ağır ceza mahkemesinin yargı çevresi olarak tespitine”,

Aynı maddenin, “müstakil ticaret mahkemesi kurulmamış olan yerlerde”, başlıklı II. bendinde ise;

“müstakil ticaret mahkemesi kurulmamış olan il merkezleri ile ağır ceza mahkemesi bulunan ve bulunmayan (büyük şehir belediye sınırları dışında kalan mülhakatlar da dahil olmak üzere) diğer ilçelerde, ticaret mahkemelerinin görev alanına giren iş ve davalara; o yer asliye hukuk mahkemelerinin eşit olarak bakmalarına”

Düzenlemesi bulunmaktadır.

İlgili madde metninden de açıkça anlaşılacağı üzere, müstakil Ticaret Mahkemesi kurulmuş olan yerlerde, Büyükşehir Belediye’si var ise, “Ticaret Mahkemesi’nin” yetki sınırı, Ağır Ceza Mahkemesi’nin yargı çevresi olarak tespit edilmiştir.

Müstakil Ticaret Mahkemesi kurulmamış olan, Ağır Ceza Mahkemesi bulunan ilçelerde ise, ticaret mahkemelerinin görev alanına giren iş ve davalara, o yer Asliye Hukuk Mahkemeleri’nde bakılacağı belirtilmiştir.

Nitekim, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 04.05.2011 gün ve 2011/19-151 E.,2011/275 K. Sayılı ilamında da aynı hususlar vurgulanmıştır.

Somut olaya gelince:

Davanın Gebze Asliye Hukuk Mahkemesi’nde açıldığı, davalı şirketin ticari ikametgahının Gebze’de bulunduğunun Ticaret Sicil Gazete ilanlarından anlaşıldığı, borçlunun muamele merkezinin (İİK. 154/1 md.) Gebze olduğu, Gebze’de 12 Eylül 1997 tarihinde Ağır Ceza Mahkemesi’nin kurulduğu, halen faaliyette olduğu, Gebze Adliyesinin, Kocaeli Ağır Ceza Mahkemesi ile herhangi bir mülhakat adliye ilişkisinin bulunmadığı dosyadaki belgelerden açıkça anlaşılmaktadır.

Somut olaya gelince:

Davanın Gebze Asliye Hukuk Mahkemesi’nde açıldığı, davalı şirketin ticari ikametgahının Gebze’de bulunduğunun Ticaret Sicil Gazete ilanlarından anlaşıldığı, borçlunun muamele merkezinin (İİK. 154/1 md.) Gebze olduğu, Gebze’de 12 Eylül 1997 tarihinde Ağır Ceza Mahkemesi’nin kurulduğu, halen faaliyette olduğu, Gebze Adliyesinin, Kocaeli Ağır Ceza Mahkemesi ile herhangi bir mülhakat adliye ilişkisinin bulunmadığı dosyadaki belgelerden açıkça anlaşılmaktadır.

Bu durum tespit edildikten sonra, 188 sayılı Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu kararında Kocaeli Adli Yargı sınırları içinde Ticaret Mahkemesi’nin görev alanı belirlenirken çizilen sınır, Kocaeli Ağır Ceza mahkemesinin yargı çevresi olarak çok açık şekilde belirtilmiş, Gebze Adliyesinde de “Ağır Ceza Mahkemesi” bulunduğundan, aynı kararın II.bendinde belirtilen o yer “Asliye Hukuk Mahkemesi”nin davaya bakmakla yetkili olduğu, belirlenmiştir.

Hal böyle olunca, davaya bakma yetkisi, Gebze Asliye Hukuk (Ticaret mahkemesi sıfatıyla) Mahkemesi’ne ait olup; Kocaeli Asliye Ticaret Mahkemesi’nin yetkisizdir.

O halde, mahkemenin bu yöne ilişkin direnmesi yerindedir.

Ne var ki, işin esası Özel Dairece incelenmediğinden, bu yöne ilişkin inceleme yapılmak üzere dosya Özel Daireye gönderilmelidir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenlerle, mahkemenin –kesin- yetkili olduğuna ilişkin direnme uygun olup; davacı vekilinin işin esasına ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 19. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, 29.02.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1729, Karar No: 2008/5311, Tarih: 03.04.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/1729 E.  ,  2008/5311 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki orman kadastrosuna ve 2/B madde uygulamasına itiraz davalarının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Balta tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı dava dilekçesiyle; ... Köyü, ... Mevkiindeki 171 ve 173 parsel numaralı taşınmazlarının, yörede 16.03.2006 yılında ilk kez yapılan ve 15/02/2007- 15/08/2007 tarihleri arasında ilan edilen orman kadastrosu sırasında, öncesi orman olmayan taşınmazların orman kadastro komisyonu tarafından 2/B madde uyarınca Hazine lehine orman dışına çıkarıldığını, işlemin iptali ile taşınmazların orman tahdit hattı dışına çıkartılmasını istemiştir. Mahkemece; 171 parsel sayılı taşınmaz yönünden feragat nedeniyle davanın reddine, 173 sayılı parsel yönünden ise davanın esastan reddine karar verilmiş, hüküm davacı ... tarafından 173 nolu parsel yönünden temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, 6831 Sayılı Yasanın 11/1. maddesi gereğince 6 aylık askı ilan süresi içinde açılan orman kadastrosuna ve 2/B maddesi uygulamalarına itiraz niteliğindedir.

Dava konusu 173 parsel nolu taşınmaz bölgede 1981 yılında yapılan arazi kadastrosu sırasında belgesizden, 1150,10 m² yüzölçümüyle, tarla niteliğiyle ... Balta adına tespit edilmiş, 06.02.1982’de itiraz edilmediğinden bu tespit kesinleşmiştir.18.10.1999’da satışla davacı ... adına tapu oluşmuştur.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve uzman orman bilirkişi kurulu tarafından resmi belgelere dayalı olarak yapılan inceleme ve araştırmada taşınmazın öncesinin orman olduğu ve yapılan orman kadastrosu ile 2/B madde uygulamaları sırasında 2/B madde uygulaması ile orman sınırları dışına çıkarıldığının anlaşılmasına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 03/04/2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/872, Karar No: 2014/1878, Tarih: 18.02.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/872 E.  ,  2014/1878 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2013/399342

MAHKEMESİ : Karşıyaka 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 15.09.2009

NUMARASI : 2008/331 Esas, 2009/255 Karar

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde

çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve

kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdure hakkında Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Psikiyatrisi Anabilim Dalı tarafından düzenlenen 05.05.2008 tarihli raporda, kendisinde “hafif düzeyde mental retardasyon” bulunduğunun belirtilmiş olması ve tanık H. T. soruşturma aşamasındaki beyanında mağdurenin psikolojik sorunları bulunduğundan bahsetmesi karşısında, mağdurede suç tarihi itibarıyla akıl hastalığı veya zayıflığı bulunup bulunmadığı, kendisine karşı işlenen eylemlerin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamayacağı ve bu fiillerle ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişip gelişmediği, beden veya ruh bakımından kendisini savunabilecek durumda olup olmadığı, akıl hastalığı veya zayıflığı var ise, bunun hekim olmayanlarca da anlaşılıp anlaşılamayacağı hususlarında rapor alınmasından sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre, sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, katılan mağdure vekili ve sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9831, Karar No: 2019/4442, Tarih: 25.06.2019

**20. Hukuk Dairesi         2017/9831 E.  ,  2019/4442 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda kurulan 18/02/2015 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi ..., ... ve Arkadaşları vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 06/10/2015 günü için yapılan tebligat üzerine, temyiz eden ... ve Arkadaşları vekili Av. ... geldi, diğer taraftan Hazine vekili Av. ... geldi, başka gelen olmadı, açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Daha sonra dosya içindeki tüm belgeler incelenip, gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Marmaris Kadastro Mahkemesinin 2014/26 Esas sayılı dosyasında davacıların dayandığı tapu kaydı uygulaması için yapılan keşfe ait keşif zaptı ile keşif sonucu düzenlenen tüm bilirkişi raporlarının onaylı örneklerinin temin edilmesi,

2) Çekişmeli taşınmazın bulunduğu alanı kapsayan 1939, 1964, 1972, 1975, 1987 ve 1992 tarihli hava fotoğrafları ile varsa bu hava fotoğrafları dışındaki tarihlere ait diğer tüm hava fotoğrafları bulunduğu yerlerden getirtildikten sonra; dava dosyasının hükme esas alınan raporları düzenleyen fen ve orman bilirkişilerine tevdi ile hava fotoğrafları ölçekleri kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de hava fotoğrafları ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, bu haritalar komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazlar çevre parsellerle birlikte hava fotoğrafları üzerinde gösterilmeli, hava fotoğraflarının stereoskop aleti vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak, temyize konu taşınmazın niteliği ve kullanım durumu ile tasarruf sınırlarının belirgin olarak görünüp görünmediği belirlenmeli, taşınmazın üzerindeki bitki örtüsünün cinsi, yaşı, dağılımı, kapalılık oranının soyut ifadelerle değil somut ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde bilimsel verilere dayalı olarak açıklandığı müşterek imzalı, açıklamalı ve krokili ek rapor alınması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 25/06/2019 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2786, Karar No: 2019/8811, Tarih: 14.05.2019

**4. Ceza Dairesi         2015/2786 E.  ,  2019/8811 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Silahla tehdit,tehdit

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın tehdit eylemlerini, aynı nedenle, aynı zaman dilimi içinde ve aynı ortamda bulunan katılanlara karşı tek fiil ile gerçekleştirdiği kabul edilebilecek şekilde arka arkaya işlemesi karşısında, silahla tehdit eyleminden verilecek cezanın TCK'nın 43/2. maddesi uyarınca artırılması gerektiği gözetilmeden, iki ayrı tehdit eyleminden hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve sanık ...'un temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 14.05.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1638, Karar No: 2025/866, Tarih: 22.01.2025

**12. Ceza Dairesi         2021/1638 E.  ,  2025/866 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/903 Esas, 2020/104 Karar

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında Dairemizin bozma kararı üzerine kurulan hükmün; sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, beraatine karar verilmiş, katılanlar vekilinin ve mahalli cumhuriyet savcısının temyizi üzerine Dairemizin 03.12.2019 tarihli bozma kararı üzerine, Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62/1, 53/6 ve 53/1-2-3. maddeleri uyarınca 1 yıl 13 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 1 yıl 13 ay süreyle sürücü belgesinin geri bırakılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca bozma kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; tanık beyanları ile olayın oluş şekline göre sanığın durduktan sonra kapıyı açtığı esnada yolcunun düşerek ölmesi sonucu kazanın meydana geldiği, sanığın kusurunun bulunmadığına, sanık hakkında alt sınırdan uzaklaşılarak ceza verildiğine, mesleği sürücü olan sanığın ehliyetinin geri alınmasının hatalı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; tanık beyanları ile olayın oluş şekline göre sanığın durduktan sonra kapıyı açtığı esnada yolcunun düşerek ölmesi sonucu kazanın meydana geldiği, sanığın kusurunun bulunmadığına, sanık hakkında alt sınırdan uzaklaşılarak ceza verildiğine, mesleği sürücü olan sanığın ehliyetinin geri alınmasının hatalı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; 03/08/2014 günü saat 10.18 sıralarında, gündüz vakti, meskun mahal sınırları içerisinde, sanık sürücü ...'ın idaresindeki ... plakalı ticari minibüs ile Yaka Caddesini takiben seyir halindeyken olay mahalli durak cebine geldiğinde, aracında bulunan yolcu ...'un açılan yolcu kapısından düşmesi sonucu ölümüyle gerçekleşen trafik kazasının meydana gelmesinde kaza tespit tutanağında; bu kazanın oluşumunda sürücünün araç durmadan kapıları açarak 2918 sayılı KTK’nın 58. maddesine aykırı inme, binme kurallarına uymama kuralını ihlal ettiğinin belirtildiği, mahkemesince keşfe binaen alınan bilirkişi raporunda; sanık sürücü ...'ın tam kusurlu olduğu, yolcu ...'un ise kusursuz olduğunun belirtildiği, Adli Tıp Kurumu İstanbul Trafik İhtisas Dairesi 17/06/2015 tarihli adli raporda: iki durumuna göre değerlendirme yapılarak 1.) Minibüsün durarak daha sonra kapıyı açtığı esnada yolcunun düşmesi durumunda; sanık sürücü ...'ın idaresindeki minibüs ile durak cebine gelerek aracını durdurduktan sonra kapıyı açtığı esnada açık olan kapıdan yolcunun düşmesi olayında atfı kabil bir kusuru bulunmadığının, 2.) Minibüsün daha durmadan hareket halindeyken kapıyı açtığı esnada yolcunun düşmesi durumunda; sanık sürücü ...'ın idaresindeki minibüs ile olay mahalline geldiğinde yolcu indirmek amacıyla araç henüz tam olarak durmadan aracın kapılarını açtığı, ölen yolcunun araç henüz hareket halindeyken açık olan kapıdan düşmesi ile meydana gelen kazada dikkat ve özenyükümlülüğüne aykırı davranışı nedeniyle asli kusurlu olduğunun mütalaa edildiği, Yerel Mahkemece, olaydan hemen sonra beyanına başvurulan tanık Gülece’nin “şoför yavaşladı durmak üzereyken bayan acele ederek dolmuştan atladı yere düştü” şeklindeki beyanı ile olay yerinin fotoğraflarının incelenmesi sonucu mağdurun düştüğü yer olan kan izlerinin bulunduğu nokta ile minübüs arasında iki metre mesafe bulunması dolayısıyla sanığın henüz durmadan açtığı kapıdan inmek için acele eden mağdurun atlayarak düşmesi sonucu kazanın meydana geldiğinin kabulü ile bir kişinin ölümüyle sonuçlanan trafik kazasının meydana gelmesinde sanığın asli kusurlu olduğu kabul edilerek, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/1. maddesindeki taksirle öldürme suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR