muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/33616, Karar No: 2014/14966, Tarih: 05.05.2014

**4. Ceza Dairesi         2013/33616 E.  ,  2014/14966 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret, yaralama, 6136 sayılı Kanuna aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-6136 sayılı Kanuna aykırı davranma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Suçtan doğrudan zarar görmediği ve bu nedenle davaya katılma hakkı bulunmadığı halde mahkemece Kanuna aykırı gerekçeyle kamu davasına katılan olarak kabulünün, şikayetçiye bu niteliği ve dolayısıyla Kanun yoluna başvurmak hak ve yetkisini kazandırmadığı anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca şikayetçi ...’in tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

2-Sanıklar hakkında silahla tehdit suçundan kurulan hükümlere yönelik temyizde;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Eyleme ve yükletilen suça yönelik katılan ...'in temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

3-Sanık ... hakkında yaralama, sanık ... hakkında ise hakaret suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyize gelince;

Sanıklara yükletilen yaralama ve hakaret eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanıklar tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından katılan ...'in ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 05/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6571, Karar No: 2011/2402, Tarih: 19.04.2011

**1. Ceza Dairesi         2010/6571 E.  ,  2011/2402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : (KAHRAMANMARAŞ) Birinci Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 04.02.2010 - 291/33

SUÇ : Kasten Öldürme

TEBLİĞNAME : 1-B/2010/233089

Ö.. A.. ile çocuk yaştaki İ.. G..'yü öldürmeye teşebbüsten, O.. B..'yi yaralamaktan sanıklar H.. D.. ve A.. D.., A.. D.. ile H.. D..'ı yaralamaktan sanıklar H.. S.. ile O.. B.., H.. D..'ı yaralamaktan sanıklar Ö.. A.., Y.. E.. ile İ.. G.., A.. D..'ı kasten yaralmaktan adıgeçen sanık İ.. G..'nün yapılan yargılanmaları sonunda: Hükümlülüklerine ilişkin (KAHRAMANMARAŞ) Birinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 04.02.2010 gün ve 291/33 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanıklar müdafii ile müdahil-sanıklar vekili taraflarından istenilmiş, sanıklar Ali ile H.İbrahim müdafii duruşma da talep etmiş ve hüküm kısmen resen de temyize tabi bulunmuş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: sanıklar Ali ve H.İbrahim haklarında duruşmalı, diğer sanıklar ile müdahil-sanıkların temyizleri üzerine incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanıklar Ali ve Halil İbrahim müdafiinin, süresindeki temyiz süre tutum dilekçesini sanıklar müdafii sıfatıyla, süreden sonra verilen 11.03.2010 tarihli gerekçeli temyiz dilekçesini ise içeriği yönünden katılan-sanıklar sıfatıyla verdiği anlaşılmakla, süresinden sonra katılan sıfatıyla yapılan temyiz istemi ile sanık İsmail'in babası Ç. G. tarafından yasal süreden sonra yapıldığı anlaşılan temyiz isteminin, CMUK.nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilerek; sanıklar Ali ve Halil İbrahim müdafii ile ayrı ayrı sanıklar İsmail ve Ökkeş müdafilerinin temyiz istemlerine göre, bu sanıklar hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerine hasren yapılan incelemede;

1-a) Sanık Ali'nin mağdur Oğuzhan’ı kasten yaralama ve sanık İsmail’in mağdur Ali’yi kasten yaralama suçlarından verilen adli para cezalarına ilişkin mahkumiyet kararları, hüküm tarihi itibariyle CMUK’nun 305/1.maddesi uyarınca kesin nitelikte olup, temyizi mümkün olmadığından, ayrı ayrı sanıklar müdafiilerinin bu suçlara yönelen temyiz istemlerinin CMUK’nun 317.maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

b) Sanıklar Ali ve Halil İbrahim’in yaptıkları savunmalarının aynı yönde olması, olayda suç atma durumunun bulunmaması ve mevcut kanıt durumu karşısında, sanıklar arasında menfaat çatışması bulunmadığı kabul edilmiş ve tebliğnamenin bu yöndeki bozma düşüncesi benimsenmemiştir.

b) Sanıklar Ali ve Halil İbrahim’in yaptıkları savunmalarının aynı yönde olması, olayda suç atma durumunun bulunmaması ve mevcut kanıt durumu karşısında, sanıklar arasında menfaat çatışması bulunmadığı kabul edilmiş ve tebliğnamenin bu yöndeki bozma düşüncesi benimsenmemiştir.

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık Ali’nin mağdur Ökkeş’i öldürmeye teşebbüs ve mağdur çocuk İsmail’i öldürmeye teşebbüse yardım, sanık Halil İbrahim’in mağdur çocuk İsmail’i öldürmeye teşebbüs, mağdur Ökkeş’i öldürmeye teşebbüse yardım ve mağdur Oğuzhan’ı kasten silahla yaralama suçları ile sanıklar İsmail ve Ökkeş’in mağdur Halil İbrahim’i kasten silahla yaralama suçlarının sübutu kabul, oluşa ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların nitelikleri tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle kısmen reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıklar Ali ve Halil İbrahim müdafiinin duruşmalı incelemede ve temyiz dilekçesinde eksik soruşturmaya, yasal savunmaya, delillerin hatalı takdir edildiğine, sanık Ali yönünden sübuta yönelen, sanıklar İsmail ve Ökkeş müdafilerinin bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Oluşa, kabule ve dosya içeriğine göre; kardeş olan sanıklar Ali ve Halil İbrahim’in olay tarihinde yanlarında çalışan küçük sanık Mustafa’nın sanık İsmail tarafından dövüldüğünü öğrendikleri, konuşmak üzere İsmail’in yanına gittikleri, İsmail’in yanında arkadaşları sanıklar Ökkeş, Yaşar ve Hüseyin’in de bulunduğu, sanıklar Ali ve Halil İbrahim ile sanık İsmail ve arkadaşları arasında çıkan tartışma ve kavga sırasında bıçakla karşılıklı birbirlerini yaraladıkları olayda; saldırıyı, özellikle bıçaklı saldırıyı önce hangi tarafın başlattığının belli olmaması karşısında sanıklar Ali ve Halil İbrahim lehine haksız tahrik hükümlerinin uygulanması, sanıklar İsmail ve Ökkeş yönünden de bu durumun birlikte değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar Ali ve Halil İbrahim müdafii ile ayrı ayrı sanıklar İsmail ve Ökkeş müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden kısmen re’sen de incelemeye tabi hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), sanıklar Ali ve Halil İbrahim’e verilen cezaların miktarı ve tutuklu kaldıkları süre dikkate alınarak, sanıklar müdafiinin tahliye isteminin reddine, 19.04.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.

19.04.2011 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanıklar A.. D.. ve H.. D.. müdafii Avukat .... yokluğunda 21.04.2011 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2016/1278, Karar No: 2016/5822, Tarih: 06.06.2016

**15. Ceza Dairesi         2016/1278 E.  ,  2016/5822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme, işyeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : a-TCK'nın 116/2, 53. maddeler gereğince mahkumiyet

b-TCK'nın 152/1-a, 168/2, 53. maddeler gereğince mahkumiyet

Kamu malına zarar verme ve işyeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, olay günü saat 05:25 sıralarında ... Devlet Hastanesi'ndeki bir doktorun odasına gizlice girerek dolapları kırdığı, eşyaları dağıttığı ve içeriden bilgisayar monitörünü çaldıktan sonra kaçarken yakalandığı, içeride yapılan incelemede, sanığın parmak izlerine ulaşıldığı, böylece sanığın nitelikli hırsızlık suçunun yanısıra işyeri dokunulmazlığını ihlal ve kamu malına zarar verme suçlarını işlediğinin iddia edildiği olayda, sanık beyanı, olay tutanağı, parmak izi inceleme tutanağı, görgü ve tespit tutanağı ile dosya kapsamına göre, suçun, sanık tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın suçların sabit olmadığı gerekçesine dayanan temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 06/06/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13744, Karar No: 2017/5431, Tarih: 04.07.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/13744 E.  ,  2017/5431 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Somut olay incelendiğinde, 23.07.2012 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu, hak sahiplerine bağlanan ilk peşin sermaye değerli gelirin tahsili için açılan işbu davanın açıldığı, mahkemece, 5510 sayılı yasanın 21. maddesi kapsamında değerlendirme yapan hesap bilirkişisi raporu dikkate alınarak talep gibi karar verildiği anlaşılmış ise de söz konusu hüküm eksik araştırma ve yanılgılı değerlendirmeye dayalıdır.

1-5510 sayılı Kanunun 8’inci maddesinde sigortalıların hangi tarihte bildirilmesi ve tescil edilmesi gerektiği hükme bağlanmıştır. Buna göre; Kanunun 4/1-a maddesi kapsamında sigortalı olanların Kuruma bildirim yükümlülüğü işverene ait olup; 7’nci maddenin birinci fıkrasının (a) bendinde belirtilen sigortalılık başlangıç tarihinden önce, sigortalının işe giriş bildirgesi ile bildirilmesi gerekir. İnşaat, balıkçılık ve tarım işyerlerinde işe başlatılacak sigortalılar için, en geç çalışmaya başlatıldığı gün; yabancı ülkelere sefer yapan ulaştırma araçlarına sefer esnasında alınarak çalıştırılanlar ile Kuruma ilk defa işyeri bildirgesi verilecek işyerlerinde, ilk defa sigortalı çalıştırmaya başlanılan tarihten itibaren bir ay içinde çalışmaya başlayan sigortalılar için, çalışmaya başladıkları tarihten itibaren en geç söz konusu bir aylık sürenin dolduğu tarihe kadar; Kamu idarelerince istihdam edilen 4447 sayılı İşsizlik Sigortası Kanununa göre işsizlik sigortasına tabi olmayan sözleşmeli personel ile kamu idarelerince yurt dışı görevde çalışmak üzere işe alınanların, çalışmaya başladıkları tarihten itibaren bir ay içinde, işe giriş bildirgesi ile Kuruma bildirilmeleri gerekir.

5510 sayılı Kanunun “Süresinde Bildirilmeyen Sigortalılıktan Doğan Sorumluluk” başlıklı 23’üncü maddesinin 1 ve 2’nci fıkralarındaki düzenlemeye göre; işverenin rücu alacağından sorumluluğu için, çalıştırılan sigortalının işe giriş bildirgesinin süresi içinde Kuruma verilmemiş olması ve zararlandırıcı sigorta olayının da işe giriş bildirgesinin Kuruma verilmesinden veya sigortalı çalıştırıldığının Kurumca tespit edildiği tarihten sonra meydana gelmemiş olması gerekir. Başka bir deyişle; sigortalının bildirimi kanunda belirtilen sürelerden sonra yapılsa bile, zararlandırıcı sigorta olayı işe giriş bildirgesinin verildiği veya çalışmanın Kurumca tespit edildiği tarihten sonra meydana gelmiş ise; işverenin anılan düzenleme kapsamında sorumluluğu yoluna gidilemez.

Sözü edilen madde ile; işverenin kaçak işçi çalıştırmasının önlemesi amaçlanmış olup, maddenin düzenleniş şeklinden de açıkça anlaşılacağı üzere, 23’üncü maddeye göre işverenin sorumluluğu kusursuz sorumluluk ilkesine dayanır. Zararlandırıcı sigorta olayında işverenin hiç kusuru olmasa bile, şayet sigortalının işe girişi süresinde Kuruma bildirilmemiş ise, Kurumca yapılan sosyal sigorta yardımlarının tamamından sorumlu tutulması gerekir.

Öte yandan; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 51’inci maddesindeki; “Hâkim, tazminatın kapsamını ve ödenme biçimini, durumun gereğini ve özellikle kusurun ağırlığını göz önüne alarak belirler.” ve 52’nci maddesindeki “zarar gören, zararı doğuran fiile razı olmuş veya zararın doğmasında ya da artmasında etkili olmuş yahut tazminat yükümlüsünün durumunu ağırlaştırmış ise hâkim, tazminatı indirebilir veya tamamen kaldırabilir.” hükümleri gözetilerek, zarar gören (sigortalının) müterafik kusuru da dikkate alınarak söz konusu maddeler kapsamında Hâkim tarafından takdir edilecek uygun bir indirimin yapılması gereği de göz önünde bulundurulmalıdır.

O halde mahkemece yapılması gereken iş, davanın yasal dayanaklarından olan ve kusursuz sorumluluk halini düzenleyen 5510 sayılı Yasanın 23.madde şartlarının varlığı usulünce araştırılıp, yukarıda belirtilen ilkeler de dikkate alınarak varılacak sonuca göre karar vermekten ibarettir.

2-5510 sayılı Kanunun 21’inci maddesinin dördüncü fıkrası, üçüncü kişinin sorumluluğunu düzenlemekte olup; buna göre, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücu edilebilecektir.

Üçüncü kişinin rücu alacağından sorumluluğu kusur sorumluluğu esasına dayanır. Bir başka ifadeyle; üçüncü kişi, ancak kusurlu bir hareketinin varlığı halinde rücu alacağından sorumludur.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50. ve 51. maddeler (6098 sayılı Kanunun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanunun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Mahkemece belirtilen açıklamalar ışığında, davanın teselsüle dayalı olarak açıldığı da gözetilmek suretiyle ihbar edilenlerden ...-... açısından, belirtilen mevzuat kapsamında değerlendirme yapılması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması yerinde görülmemiştir.

3-Hükme esas alınan hesap bilirkişi raporunda hak sahibi ... yönünden yapılan hesaplamada yaş her ne kadar 18 olarak alınmış ise de, hak sahibi erkek çocuğun 18, ortaöğretimde 20, yükseköğretim durumunda 25 yaşını doldurduğu tarih itibarıyla gelirden çıkacağı kabul edilerek hesaplama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi yerinde görülmemiştir.

4- Kabule göre de; hak sahiplerinden ... yönünden yapılan tavan hesabında, gerçek zarar hesabının ilk peşin sermaye değerli gelirden daha düşük çıktığı ve buna göre gerçek zarar miktarının dikkate alınması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsiz bulunmuştur.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik araştırma ve yanılgılı değerlendirme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 04.07.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6020, Karar No: 2015/4465, Tarih: 25.11.2015

**16. Ceza Dairesi         2015/6020 E.  ,  2015/4465 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütünün propagandasını yapma

Hüküm : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın 31.12.2012 tarihli bilirkişi raporu ile 22.07.2013 tarihli ek bilirkişi raporunda suça konu sloganı söylediğinin tespit edilmiş olmasına göre; silahlı terör örgütü mensubunun cenaze töreni esnasında atılan sloganın örgüt liderini övücü, örgütün cebir ve şiddete dayalı silahlı faaliyetlerini destekleyici ve meşru gösterir mahiyette olduğu gözetilmekle atılı suçtan mahkumiyeti yerine takdirde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 25.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3386, Karar No: 2024/4469, Tarih: 07.03.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/3386 E.  ,  2024/4469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1636 E., 2023/1135 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Elbistan İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/152 E., 2022/260 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yeniden yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre davalı ... AŞ'nin özelleştirme tarihine kadar olan dönem için talepte bulunulduğu, özelleştirme tarihinden sonraki dönemin uyuşmazlık konusu olmadığı ve somut davada verilen hükmün temyiz kesinlik sınırını aşacak mahiyette ileriye yönelik etkisinin olmadığı anlaşılmakla; kabul edilen ve temyize konu edilen toplam miktar Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

07.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28844, Karar No: 2015/7638, Tarih: 13.04.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/28844 E.  ,  2015/7638 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/08/2014

NUMARASI : 2013/1401-2014/1104

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Arazi niteliğindeki taşınmazlara gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 13.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11890, Karar No: 2017/8381, Tarih: 30.10.2017

**7. Ceza Dairesi         2015/11890 E.  ,  2017/8381 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere, aracın müsaderesine yer olmadığına

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Gerekçeli kararın, sanığın kovuşturma aşamasındaki bildirdiği ikamet adresine 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 16.maddesi uyarınca usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, suç tarihi itibariyle reşit olan sanığın babasının hükmü temyiz etme hakkı bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın babası olan ....'nin temyiz talebinin 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE, 30.10.2017 günü oybirliğiyle karar verildi.