muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/5271, Karar No: 2019/3769, Tarih: 11.06.2019

**10. Ceza Dairesi         2015/5271 E.  ,  2019/3769 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” , karar verilmesinde,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan beraat kararı verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesinde,

Zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 11.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16784, Karar No: 2014/2020, Tarih: 13.02.2014

**6. Ceza Dairesi         2011/16784 E.  ,  2014/2020 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2009/24904

MAHKEMESİ : Kulu Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08/10/2008

NUMARASI : 2007/24 (E) ve 2008/292 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Oluş ve dosya içeriğine göre; olay günü sanıkların, katılanın etrafını çevirip para bulmak için üstünü aradıktan sonra kollarından tutup, kol saatini zorla aldıklarının anlaşılması karşısında; eylemin, yağma suçunu oluşturup oluşturmadığına ilişkin kanıtları tartışma ve değerlendirmenin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilip görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla yazılı biçimde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar E.. Ç.., A.. K.., Y.. D.. ve A.. S.. savunmanları ile o yer Cumhuriyet Savcılarının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 13.02.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4823, Karar No: 2008/6934, Tarih: 09.06.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/4823 E.  ,  2008/6934 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Bilirkişi raporunda değerlendirmeye alınan şekerpancarı, kurufasulye ve samanı ile buğday ve samanı için 2007 yılına ait olmak üzere kuru ve sulu arazide ayrı ayrı dekar başına elde edilecek ortalama verim, kg. başına ortalama satış fiyatları ve masrafları oluşturan kalemler ayrı ayrı açıklanmak suretiyle detaylı üretim giderleri cetvelinin İl Tarım Müdürlüğünden getirtilmesinden,

2- Dosya içerisinde bulunmadığı anlaşılan davacı idarenin temyiz dilekçesinin 2. ve varsa devam eden sayfalarının ilgilisinden temini ile dosyaya konulmasından,

sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09.06.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18172, Karar No: 2014/19780, Tarih: 17.12.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/18172 E.  ,  2014/19780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, maliki olduğu davaya konu taşınmazların tapu kayıtlarında baba adının “...” soyadının ise “...” olarak yazıldığını, oysa doğrusunun “... ” ve “...” olduğunu ileri sürerek, tapu kayıtlarındaki malik isminin nüfus kaydına uygun bir şekilde düzeltilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar Dairece”....Nüfus Müdürlüğünden, anılan taşınmazların tapu kaydında maliki olarak görünen ... kızı .. .ile aynı kimlik bilgilerine sahip bir başka kişi veya kişilerin nüfusta kayıtlı olup olmadığının sorulması, aynı kimlik bilgilerine sahip kişi veya kişilerin nüfus kayıtlarının gönderilmesi halinde bu kişi veya kişiler duruşmaya çağrılarak talep konusu taşınmazda mülkiyet hakkı iddiaları bulunup bulunmadığı kendilerinden sorulması, tapu kayıtlarında kimlik bilgilerinin düzeltilmesi istenen kişinin nüfus kayıtları, tapu kayıtları ve dayanakları ile bağlantı kurulacak şekilde araştırılması, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması doğru değildir gerekçesiyle bozulmuş, Mahkemece bozmaya uyularak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...’in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddi ile usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalıdan harç alınmasına yer olmadığına, 17.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7683, Karar No: 2012/8125, Tarih: 25.12.2012

**15. Hukuk Dairesi         2012/7683 E.  ,  2012/8125 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, davalıya ödenen iş bedelinin istirdadı için girişilen icra takibine vaki itirazın iptâli, takibin devamı ve %40 icra inkâr tazminatının tahsili istemiyle açılmış, mahkemenin; davanın kabulüne dair kararı davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, arı kovanı yapımı konusunda davalı ile sözlü anlaşma yapıldığını, iş bedeli karşılığı olarak 5.000,00 TL'nin davalıya ödenmesine karşın arı kovanlarının kendisine teslim edilmediğini, bunun üzerine davalı aleyhine icra takibi yaptığını, ancak, davalının takibe itiraz ettiğini belirterek itirazın iptâli, takibin devamı ve icra inkâr tazminatının tahsiline karar verilmesini istemiş, yargılama sırasında 11.03.2011 günlü duruşmada ise; davalı ile 100 adet arı kovanı yapımı konusunda anlaştıklarını, bunlardan ancak 6 tanesinin teslim edildiğini, diğerlerinin ise teslim edilmediğini belirtmiş; davalı ise duruşmadaki cevabında; davacı ile aralarında 58 adet arı kovanı yapılması konusunda sözlü anlaşma yapıldığını, bu kovanlardan sadece 5-10 kadarının davacıya teslim edilmediğini, diğerlerinin ise teslim edildiğini, iş bedeli olarak 5.000,00 TL'nin ise nakit olarak alındığını belirterek davanın reddini istemiş, mahkemece; davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında eser sözleşmesi ilişkisinin olduğu anlaşılmaktadır. Eser sözleşmelerine göre; yüklenicinin eseri sözleşme, fen ve sanat kurallarına uygun olarak imâl edip iş sahibine teslim ettiğini, iş sahibinin ise iş bedelini ödediğini ispat etmesi gerekmektedir. Taraflar arasında toplam iş bedeli ve iş sayısı konusunda ihtilâf bulunmakta olup, davacı arı kovanlarından sadece 6 tanesinin kendisine teslim ettiğini kabul etmiş, davalı yüklenici ise daha fazla sayıda arı kovanını teslim ettiğini yasal delillerle kanıtlayamamıştır.

Borçlar Kanunu’nun 366. maddesine göre; iş bedelinin daha önce kararlaştırılmamış olması ya da takribi bir şekilde kararlaştırılmış olması halinde bedelin, yapılan işin kıymetine ve yüklenicinin masrafına göre belirlenmesi gerekmektedir.

Bu durumda mahkemece yapılacak iş; gerekirse yerinde keşif yapılarak konusunda uzman bilirkişiden işin yapıldığı yıl itibariyle mahalli piyasa rayiç fiyatlarına göre 6 adet arı kovanının bedelinin belirlenip, taraflarca ödendiği ihtilâf konusu olmayan 5.000,00 TL den belirlenen iş bedelinin mahsup edilerek kalan miktar üzerinden davacı alacağının tespit edilip oluşacak sonuç doğrultusunda karar vermekten ibarettir.

Yukarda açıklanan gerekçelerle kararın bozulması gerekmiştir.

Bu durumda mahkemece yapılacak iş; gerekirse yerinde keşif yapılarak konusunda uzman bilirkişiden işin yapıldığı yıl itibariyle mahalli piyasa rayiç fiyatlarına göre 6 adet arı kovanının bedelinin belirlenip, taraflarca ödendiği ihtilâf konusu olmayan 5.000,00 TL den belirlenen iş bedelinin mahsup edilerek kalan miktar üzerinden davacı alacağının tespit edilip oluşacak sonuç doğrultusunda karar vermekten ibarettir.

Yukarda açıklanan gerekçelerle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan gerekçelerle kararın temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 25.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/36306, Karar No: 2017/901, Tarih: 26.01.2017

**9. Hukuk Dairesi         2016/36306 E.  ,  2017/901 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVANIN TÜRÜ : Davacı, yol ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Yerel mahkeme kararının taraflar vekilinin temyizi üzerine, Dairemizin 09/05/2016 gün 2016/14362 Esas, 2016/11407 sayılı kararı ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece, 01.06.1982-31.05.1985 tarihleri arasındaki 10. Dönem TİS’in 89. Maddesinde “... Vagon Sanayi müessesinde çalışan ve müessese lojmanlarında veya işyeri civarında ikamet eden işçilere (...) arasında muteber banliyö kartı verilir”, 01.06.1985-31.05.1987 tarihleri arasındaki 11. Dönem TİS’in 74. Maddesinde “sosyal yardım gayesi ile işçilerin işyerlerine getirilip götürülmeleri için kamu araçları ile taşınmaları konusunda mevcut uygulamaya devam olunur” ve halen uygulanmakta olan 01.03.2015-28.02.2017 tarihleri arasındaki 26. Dönem TİS’in 72. Maddesinde “sosyal yardım gayesi ile işçilerin işyerlerine götürülmeleri için kamu araçları ile taşınmaları hususunda mevcut uygulamaya devam olunur” hükümlerinin bulunduğu, 1982 yılından beri banliyö kartı verilmek suretiyle sağlanan bu hizmetin bir servis hizmeti olduğu, söz konusu güzergahlardaki banliyö tren seferlerinin kaldırılması nedeniyle güzergaha gidip gelen işçilerin taşınmasına kamu araçlarıyla değil hizmet alım sözleşmesi ile özel otobüslerle devam ettirildiği, bir kısım işçilerin faydalandığı servis hizmetinden 4857 sayılı İş Kanunu’nun 5. Maddesi ve 100 nolu ILO sözleşmesinin 1, 2, 3. Maddeleri gereğince tüm işçilerin yararlanması gerektiği kanaatine varıldığı gerekçesi ile bozmaya karşı direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararı süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6100 sayılı HMK. nun 373/5. maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairemizin “Dosyada mevcut toplu iş sözleşmeleri hükümlerine göre davalı işverenlik tren ve banliyö istikametinde bulunan yerlere göre ücretsiz olarak trenden faydalandırma ve daha sonra da servisten yararlanma hakkı tanıdığı, söz konusu haklar dışında davacı işçilerin ikamet ettikleri yere ilişkin herhangi bir servis uygulamasının söz konusu olmadığı gibi TİS'de de bu konuda bir düzenleme olmadığı anlaşıldığından Mahkemece davacıların servis hizmetinden yararlandırılmadıklarından bahisle servis ücretine hükmedilmesi hatalıdır.” gerekçesi ile verdiği bozma kararı usul ve yasaya uygun olup direnmenin yerinde olmadığı anlaşıldığından, temyiz incelemesinin yapılmak üzere dosyanın 6100 sayılı HMK. nun 373/5. maddesi uyarınca yetkili ve görevli Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’na GÖNDERİLMESİNE, 26.01.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17767, Karar No: 2014/12649, Tarih: 01.10.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/17767 E.  ,  2014/12649 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 17. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/10/2011

NUMARASI : 2009/428-2011/326

Davacı S.. Ö.. vekili Avukat C.. O.. tarafından, davalı N.. B.. aleyhine 24/12/2009 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 04/10/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraf vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, etkili eylem nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece maddi tazminat isteminin kısmen kabulüne, manevi tazminat isteminin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, yanlış bilet kullandığı gerekçesiyle, belediye otobüs şoförü olan davalının, sokak ortasında kendisini yaraladığını belirterek uğradığı maddi ve manevi zararın ödetilmesini istemiştir.

Davalı ise, davacının oğluna ait öğrenci pasosu ile otobüse binmesi nedeniyle işlem yapmak istemesi üzerine davacının hakaret edip yüzüne yumruk attığını, pasosunu vermeyince kendisine ait bileti alıp kaçmaya başladığını, davacıyı takip ederken ayağı takılıp düştüğünü, davacıya vurmadığını ileri sürerek istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Davacı;

Mahkemenin davanın reddine dair 04/12/2007 tarihli ilk kararı, davacının temyizi üzerine, Dairemizin 08/10/2009 tarihli ilamı ile; olay nedeniyle davacının 7 gün iş ve gücünden kalacak biçimde yaralandığı adli rapordan anlaşıldığından işin esası incelenerek, toplanan kanıtlara göre davacının uğradığı zararın kapsamı belirlenip varılacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, davanın kanıtlanamadığı gerekçesiyle, istemin tümden reddedilmiş olmasının usul ve yasaya uygun düşmediği gerekçesiyle davacı yararına bozulmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyulduktan sonra hesap bilirkişisinden alınan rapor uyarınca davacının maddi tazminat isteminin kısmen kabulüne, manevi tazminat isteminin reddine karar verilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyulduğundan bozma ilamı yararına olan davacı için usuli kazanılmış hak doğmuştur. Bozma kararına uyan mahkeme için de; artık bozma ilamı uyarınca işlem yapması zorunludur. Şu durumda, bozma ilamının gereği yerine getirilmek suretiyle davacının davalı tarafından yaralanması nedeniyle BK'nun 47. maddesi uyarınca uygun miktarda manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, manevi tazminat isteminin reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup kararın bozulması bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı yararına BOZULMASINA, davalının tüm, davacının diğer temyiz itirazlarının ilk bentte gösterilen nedenlerle reddine ve davacıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 01/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7005, Karar No: 2019/19331, Tarih: 23.10.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/7005 E.  ,  2019/19331 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Katılanın, sanığın sağ kolundan tuttuğunu ve cebinden çıkardığı bıçağı karnının sağ bölgesine dayadığını beyan etmesine, bu beyanla uyumlu adli raporunda "karın sağ yan bölgede 1,5 cm çapta kızarıklık ve hassasiyet, sağ ön kol üst kısımda 5x3 cm kızarıklık ve hassasiyet" şeklinde bulgular belirtilmesine ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın atılı kasten yaralama suçunu işlediği sabit olduğu mahkumiyeti yerine delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ve vekilinin temyiz istemleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 23.10.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/520, Karar No: 2019/341, Tarih: 16.04.2019

**Ceza Genel Kurulu         2018/520 E.  ,  2019/341 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 14. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 44-330

Sanık ...’in çocuğun nitelikli istismarı suçundan TCK’nın 103/2, 103/6, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Nevşehir Ağır Ceza Mahkemesince verilen 16.12.2014 tarihli ve 44-330 sayılı hükmün, sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yüksek 14. Ceza Dairesince 26.06.2018 tarih ve 754-4632 sayı ile;

“Adli Tıp 6. İhtisas Kurulunun 21.06.2013 tarihli raporunda 'mağdurda ruh sağlığını bozacak mahiyet ve derecede olan (travma sonrası stres bozukluğu ve Travmatik Kişi Değişikliği) denilen psikiyatrik bozukluğun tespit edildiği, olay öncesi şüpheli cinsel istismar ve travmatik aile ortamı nedeniyle ruhsal gelişimi bozulan mağdurun daha sonra yaşadığı cinsel istismarın sabit olduğu eylemlerin her birinin ruh sağlığının bozulmayı arttırdığının' bildirilmesi karşısında, suça sürüklenen çocuğun eyleminin mağdurenin ruh sağlığını ayrıca bozmadığı anlaşıldığından, hakkında 5237 sayılı TCK'nın 103/6. maddesinin uygulanamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde anılan maddenin tatbiki suretiyle cezanın arttırılması” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiş,

Daire Üyesi ...; “Suç tarihinde on dört yaşı içinde bulunan mağdure hakkında Adli Tıp 6. İhtisas Kurulunca düzenlenen 21.06.2013 tarihli raporda; 'ruh sağlığını bozacak mahiyet ve derecede olan (travma sonrası stres bozukluğu ve Travmatik Kişi Değişikliği) denilen psikiyatrik bozukluğun tespit edildiği, olay öncesi şüpheli cinsel istismar ve travmatik aile ortamı nedeniyle ruhsal gelişimi bozulan mağdurun daha sonra yaşadığı cinsel istismarın sabit olduğu eylemlerin her birinin ruh sağlığının bozulmayı arttırdığı' nın bildirilmesi üzerine yerel mahkemece ruh sağlığının bozulduğu kabul edilerek sanığa TCK'nun 103/2.maddesi uyarınca tayin edilen ceza aynı maddenin 6.fıkrasıyla artırılmıştır. Hükmün temyizi üzerine Dairemizce özetle 'sanığın eylemi mağdurenin ruh sağlığını ayrıca bozmadığından hakkında 5237 sayılı TCK'nın 103/6. maddesinin uygulanmasının kanuna aykırı olduğu' gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir. Kanaatimizce bozma kararı yasal değildir. Şöyle ki;

Mağdure hakkında düzenlenen rapora göre ruh sağlığını bozacak mahiyet ve derecede olan travma sonrası stres bozukluğu ve travmatik kişilik değişikliği denilen psikiyatrik bozukluk tespit edilmiştir. Rapordaki açıklamalardan sanığın eylemi öncesi travmatik aile ortamı ve şüpheli cinsel istismar eylemleri nedeniyle mağdurun ruhsal gelişiminde bozulma olduğu anlaşılmakta ancak, sanığın eylemine bağlı olarak ruh sağlığındaki bozulma ayrıca artmıştır. Bir eylem ruh sağlığındaki bozulmayı artırıyor ise, bağımsız ruh sağlığını bozucu etkisi de var demektir. TCK'nun 103/6.maddesine göre artırımın uygulanabilmesi için suçun sonucunda beden veya ruh sağlığının bozulma oluşması yeterlidir. Bozulmanın belirli bir seviyeye ulaşması aranmamıştır. Aksinin kabulü halinde herhangi bir nedenle ruh sağlığı bozulmuş çocuklara yönelik cinsel istismar suçlarında ruh sağlıklarında bozulma artsa veya ağırlaşıp kalıcı hale gelse dahi bu hükmün uygulanma olanağı kalmaz. Bu hatalı yorum, bir mağdurun birden fazla kişinin istismarına maruz kalması olaylarında, ilk suçu işleyip ruh sağlığındaki bozulmayı başlatan sanığa bu hükmün uygulanması, sonradan suç işleyip ruh sağlığındaki bozulmayı artıranlara uygulanmaması sonucunu doğurur. Harici bir nedenle ruh sağlığında bozulma olan çocuklara karşı suç işleyenler 103/6. maddeden muaf tutulmuş olur. Bu durum yasaya, kanun koyucunun amacına ve eşitlik ilkelerine aykırıdır.

Açıklanan nedenlerle yerel mahkemenin uygulamasının yasal ve yerinde olduğu kanaatiyle, sayın çoğunluğun bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir" görüşüyle karşı oy kullanmıştır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 03.09.2018 tarih ve 74521 sayı ile;

"Yüksek Yargıtay 14. Ceza Dairesiyle Başsavcılığımız arasında oluşa ve sübuta ilişkin konularda bir ihtilaf bulunmamaktadır. İhtilafın konusu sanığın sübut bulan çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçu hakkında TCK.nun 103/6 maddesinin uygulama yeri olup olmadığına dairdir.

Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun 21/06/2013 gün ve 2642 sayılı mütalaasında; sanık ve başka dosya sanıkları olan diğer kişilerin nitelikli cinsel istismarına maruz kaldığı anlaşılan mağdure ...'ta ruh sağlığını bozacak mahiyet ve derecede 'travma sonrası stres bozukluğu' ve 'travmatik kişilik değişikliği' denilen psikiyatrik bozuklukların tespit edildiğinin, olay öncesi şüpheli cinsel istismar ve travmatik aile ortamı nedeniyle ruhsal gelişimi bozulan mağdurun daha sonra yaşadığı cinsel istismarın sabit olduğu eylemlerin her birinin bozulmayı arttırdığının bildirildiği anlaşılmıştır.

Adli Tıp 6. İhtisas Kurulunun yukarıda özetlenen adli raporunda sanık ve diğer dosya sanıklarının eylemlerinin mağdurun ruh sağlığı üzerinde olumsuz etkisinin açıkça ortaya konulduğu anlaşılmaktadır. Buna göre;