muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/1456, Karar No: 2021/2521, Tarih: 23.03.2021

**2. Hukuk Dairesi         2021/1456 E.  ,  2021/2521 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ziynet Alacağı-Katkı Payı Alacağı-Katılma Alacağı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından kadının kabul edilen ziynet alacağı davası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre davalı erkeğin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı kadın dava dilekçesinde, düğünde takılan 8 adet bilezik (24'er gr), 5 adet bilezik (20'şer gr), 20 adet çeyrek altın, 4 adet Cumhuriyet altını, 1 adet altın saat, 1 adet gerdanlık seti, 1 adet tektaş yüzük, 1 adet nikah yüzüğü, 1 adet sırf taş yüzükten oluşan ziynet eşyası ile 3.200,00 TL takı parasının aynen iadesini, bu mümkün olmadığı takdirde ıslahla arttırılan toplam bedeli olan 34.570,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı erkekten tahsili ile tarafına ödenmesini talep etmiş, mahkemece talebin ispatlanamadığı gerekçesiyle reddine karar verilmiş, hükmün davacı kadın tarafından temyizi üzerine Yargıtay 3. Hukuk Dairesi'nin 13.11.2019 tarih ve 2019 /2381 Esas, 2019/9081 Karar sayılı ilamı ile hükmün davacı taraf yararına bozulmasına karar verilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda bu kez kadının ziynet alacağı talebinin, somut olayda, davalının bir kısım ziynet eşyasının ve paranın araç alımı için bozdurulduğunu, bir kısmının ise çalındığını beyan ettiği, bir kısım tanık beyanlarının da aynı doğrultuda olduğu, buna göre davacı kadının, ziynet eşyalarının harcandığı ve iade edilmediği yönündeki iddiasını ispat ettiği, ancak davalının, davacı kadının bunları iade edilmemek üzere rıza ile verdiğini kanıtlayamadığı gerekçesiyle kabulüne, 02/12/2014 tarihli bilirkişi raporu esas alınarak düğünde davacıya takılan 13 adet bilezik, 22 ayar alış fiyatı 77,30 TL den toplam 292 gram bilezik alış fiyatı 23.800,00 TL, 20 adet çeyrek altın alış fiyatı beheri 148,00 TL den 2.960,00 TL, 4 adet Cumhuriyet altını alış fiyatı beheri 595,00 TL den toplam 2.380 TL, 1 adet altın kaplama saat alış fiyatı 150,00 TL, 1 adet gerdanlık set 14 ayar yaklaşık 30 gram alış fiyatı 47,87 TL den toplam 2.280 TL, yaklaşık Türk lirası 3.000,00 TL olmak üzere toplamı 34.570,00 TL ziynet eşya bedeli ile 3.200,00 TL nakit bedelin de eklenmesi sonucu toplam 37.770,00 TL değerindeki ziynet eşyaları ve nakit paranın davalıdan aynen alınarak davacıya iadesine, aynen iadesi mümkün olmadığı taktirde toplam 37.770,00 TL ziynet eşya alacağı ve nakit para alacağının dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece her ne kadar kadının ziynet alacağı talebinin aynen iade, aynen iade olmadığı takdirde toplam 37.770,00 TL üzerinden kabulüne karar verilmiş ise de kadının dava dilekçesinde talep ettiği ziynet eşyaları ile düğünde takılan 3.200,00 TL takı parası alacağı yönünden bozma öncesi aldırılan 02.12.2014 tarihli bilirkişi raporuna göre, düğün CD'si içeriğinden tespit edilen takı parası alacağının 3.000,00 TL olduğu ve bu alacak kaleminin bilirkişi tarafından hesaplanan toplam meblağ olan 34,570,00 TL meblağın içerisinde hesaplandığı, bilirkişi raporu doğrultusunda davacı kadının da düğünde takılan takı parası dahil olmak üzere ziynet alacağı talebini ıslah yolu ile 34,570,00 TL miktar üzerinden talep ettiği ve talebini bu miktar üzerinden harçlandırdığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca mahkemece davacı kadın tarafından ispatlanan 13 adet bilezik, 22 ayar alış fiyatı 77,30 TL den toplam 292 gram bilezik alış fiyatı 23.800,00 TL, 20 adet çeyrek altın alış fiyatı beheri 148,00 TL den 2.960,00 TL, 4 adet Cumhuriyet altını alış fiyatı beheri 595,00 TL den toplam 2.380 TL, 1 adet altın kaplama saat alış fiyatı 150,00 TL, 1 adet gerdanlık set 14 ayar yaklaşık 30 gram alış fiyatı 47,87 TL den toplam 2.280 TL ve yaklaşık 3.000,00 TL takı parası olmak üzere toplam 34.570,00 TL değerindeki ziynet eşyaları ve takı parasının davalıdan aynen alınarak davacıya iadesine, aynen iadesi mümkün olmadığı taktirde ziynet eşya alacağı ve nakit para alacağı toplamı 34.570,00 TL'nin yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilecek yerde düğünde takılan takı parası alacağı yönünden mükerrer şekilde hesaplama yapılmak ve davacı kadının talebi aşılmak suretiyle yazılı şekilde karar verilmesi usûl ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozmanın kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 23.03.2021 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2023/1892, Karar No: 2024/2105, Tarih: 18.04.2024

**7. Hukuk Dairesi         2023/1892 E.  ,  2024/2105 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1627 E., 2023/309 K.

DAVA TARİHİ : 23.05.2019

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Urla 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/369 E., 2022/48 K.

Taraflar arasındaki mirasçılık belgesinin iptali ve mirasçılık belgesinin verilmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; Bala Sulh Hukuk Mahkemesinin 2014/83 Esas ve 2015/112 Karar sayılı kararıyla muris ... ...’in mirasçısının ... olduğuna karar verildiğini, Urla Sulh Hukuk Mahkemesinin 2014/879 Esas ve 2017/61 Karar sayılı kararında ise murisin yasal mirasçıları olarak müvekkillerinin belirlendiğini, Hazinenin murisin mirasçısı olmadığını ileri sürerek, Bala Sulh Hukuk Mahkemesinin 2014/83 Esas ve 2015/112 Karar sayılı mirasçılık belgesinin iptalini talep etmiş, 26.06.2020 tarihli ıslah dilekçesiyle de iptal isteminin yanında murisin hasımlı olarak mirasçılık belgesinin verilmesini de istemiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davaya konu iptali istenen belgenin davalı idareye ait bir iş ve işlem olmadığını, kendilerine husumet yöneltilemeyeceğini, davanın çekişmesiz yargı işlemlerinden olup, öncelikle husumet nedeniyle reddine karar verilmesi gerektiğini, ayrıca çekişmesiz yargı işlemi olması nedeniyle Sulh Hukuk Mahkemesinin görevli mahkeme olduğunu, ıslah talebini kabul etmediklerini, ayrı bir dava açılması gerekirken ıslah talebinde bulunulmasının yasal düzenlemelere aykırı olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile murisin dul ve çocuksuz ölümü nedeniyle, Urla Sulh Hukuk Mahkemesinin 2014/879 Esas sayılı dosyasında mirasçılarının tespit edildiği, murisin geride mirasçı bırakmaksızın vefat etmediğinin anlaşılmış olması karşısında, Bala Sulh Hukuk Mahkemesince murisin mirasçı bırakmadan vefat ettiğinin tespiti ile mirasçının devlete geçirilmesine ilişkin kararının iptaline karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle, davacının davasının ve ıslah talebinin kabulü ile Bala Sulh Hukuk Mahkemesinin 01.10.2015 tarihli ve 2014/83 Esas, 2015/112 Karar sayılı mirasçılık belgesinin iptali ile muris adına yeniden mirasçılık belgesi düzenlenmesine karar verilmesi ile muris ... ...'in 28.06.2013 tarihinde dul ve çocuksuz olarak vefatı nedeniyle mirası (4) pay kabul edilmek suretiyle; (2) payın ana adı Ilse olan 21.12.1961 doğumlu ...'a, (1) payın ... ve ...'dan olma 03.11.1961 doğumlu ... Sonja Menzel (Jandl)'a (1) payın ... ve ...'dan olma 18.07.1966 doğumlu ...'a Avusturya uyruklu gerçek kişilerin Türkiye'de miras yoluyla taşınmaz edinmelerine izin verilmesi, sadece 2565 sayılı Askeri Yasak Bölgeler ve Güvenlik Bölgeleri Kanun'u, 442 sayılı Köy Kanun'u ve 2644 sayılı Tapu Kanun'u kapsamına giren yasal kısıtlamalara tâbi alanlarda, miras yoluyla edinecekleri taşınmaz malları tasfiye etmelerinin sağlanması suretiyle verasetin sübutuna karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı Hazine vekili istinaf dilekçesinde; davanın mirasçılık belgesinin iptali istemiyle açıldığını; ancak davacıların ıslahla hasımlı veraset ilamı verilmesini talep ettiklerini, ıslahla ileri sürülen talebin davanın konusu ile ilgili olmayan, bağımsız bir dava olup, Sulh Hukuk Mahkemesinde ayrı bir dava şeklinde açılması gerektiğini, bu nedenle mahkemece talep yönünden görevsizlik kararı verilmesi gerekirken davanın kabulüne karar verilmesinin hukuka aykırı olduğunu, Mahkemece aleyhlerine vekalet ücretine karar verilmesinin de yasal düzenlemelere aykırı olduğunu ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı Hazinenin mirasçılık belgesinin iptali davası yönünden hasım durumunda ise de ıslahla ileri sürülen mirasçılık belgesi verilmesi davasının tarafı olmadığı, davalı Hazinenin mirasçılık belgesinin verilmesine ilişkin hükmü istinaf etmesinde hukuki yararı bulunmadığı, iptali istenen mirasçılık belgesinde mirasçı olarak Hazine tespit olunduğundan, davanın Hazine aleyhine açıldığı, Mahkemece davanın kabulüne karar verildiğinden ve davacı kendisini vekille temsil ettirdiğinden davalı Hazinenin vekalet ücretinden sorumlu tutulmasının doğru olduğu gerekçesiyle davalı Hazine vekilinin istinaf kanun yolu başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Hazine vekili temyiz dilekçesinde; dava çekişmesiz yargı işi olduğundan husumetin davalı İdareye yöneltilmemesi ve husumetten ret kararı verilmesi gerektiğini, İlk Derece Mahkemesince Hazine aleyhine hükmedilen vekalet ücretinin ve yargılama giderinin yasal düzenlemelere aykırı olduğunu ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, mirasçılık belgesinin iptali ve mirasçılık belgesinin verilmesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı Hazine vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Harçlar Kanunu'nun 13/j maddesi gereğince Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

18.04.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/15022, Karar No: 2021/5049, Tarih: 29.03.2021

**8. Ceza Dairesi         2019/15022 E.  ,  2021/5049 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hükümlü veya tutuklunun kaçması

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dairemizin 2020/2463 Esas sayılı dosyasında 01.10.2020 tarihli kararla, somut norm denetimi yoluyla iptal istemli başvuru üzerine Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 gün ve 2020/81 Esas, 2021/4 sayılı Kararı ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununa 17.10.2019 tarih ve 7188 sayılı Kanunun 31. maddesiyle eklenen geçici 5. maddesinin "01.01.2020 tarihi itibariyle... hükme bağlanmış ve kesinleşmiş dosyalarda.... basit yargılama usulü uygulanmaz" bölümündeki "hükme bağlanmış" ibaresinin Anayasanın 38. maddesine aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiştir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 38. maddesinde suçun kanuniliği ve cezanın kanuniliği güvence altına alınmıştır. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 7/1. maddesinde de aynı güvencelere yer verilerek "lehe kanunun uygulanması ilkesi" benimsenmiştir.

Maddi ceza hukukuna ilişkin hükümler içeren basit yargılama usulünün "hükme bağlanmış dosyalarda" uygulanmasını engelleyen 5271 sayılı CMK.nın geçici 5. maddesinin (d) bendindeki "hükme bağlanmış" ibaresinin basit yargılama usulü yönünden Anayasa Mahkemesi tarafından iptal edilmesi nedeniyle temyiz davasına konu dosyalarda lehe hükümler içeren CMK.nın 251/3. maddesinin uygulanması imkanının doğması ve bu konuda mahkemesince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 29.03.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3159, Karar No: 2006/4256, Tarih: 11.04.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/3159 E.  ,  2006/4256 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 20.9.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali tescil veya tazminat istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 29.12.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, biçimine uygun düzenlenmiş 20.3.2001 günlü satış vaadi sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Mahkemece 17140 ve 17141 ada 1, 2, 3, 4 ve 5 parsellerde inşaa edilmekte olan yapının zemin kattaki 1 adet bağımsız bölüme davacının arsa tahsis eden sıfatına hak kazandığının tespitine şeklinde hüküm kurulmuş kararı davalılardan Seyit Güngör temyiz etmiştir.

Arsa sahibi ... ve diğerleri ile davalılardan kooperatif arasında arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmesi olduğu hususu çekişmesizdir. Dosyada yer alan tapu kayıtlarına göre üzerine bina yapılması kararlaştırılan 17140 ve 17141 ada 1, 2, 3, 4 ve 5 parseller mülkiyeti davalı kooperatife peşinen geçirilmiştir. Davanın açıldığı tarihte davacıya satış vaadinde bulunan Seyit Güngör kayıt maliki değildir. Böyle olunca dayanılan 20.3.2001 günlü sözleşmenin ifa olanağı yoktur. Davacı, arsa malikleri ile yüklenici arasındaki sözleşme ifa ile sonuçlanarak yüklenicinin arsa maliklerini bırakmayı kabul ettiği bağımsız bölümlerin tapu kayıtlarını arsa sahiplerine geçirdiğinde tescil istemini ileri sürebilir. Nitekim bu düşünceden hareketle mahkemece tescil hükmü kurulmamış, dava tesbit davası olarak nitelenip, davacının bir bağımsız bölümü almaya hak kazandığının tespitine karar verilmiştir. Her ne kadar mahkemece kurulan tespit hükmünün infazı olanağı da yoksa da kayıt maliki kooperatif hükmü temyize getirmediğinden davalı ...’de tespite ilişkin hükmün temyizen incelenmesini talep etmediğinden yapılan yargılamaya, dosyada toplanan delillere özellikle temyiz edenin sıfatına ve bildirdiği temyiz nedenlerine göre tüm temyiz itirazlarının reddine hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 11.4.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9024, Karar No: 2024/42, Tarih: 08.01.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/9024 E.  ,  2024/42 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/1177 Esas, 2023/1244 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. İstanbul 8. Sulh Hukuk Mahkemesinin 09.03.2023 Tarihli ve 2022/1120 Esas, 2023/250 Karar ... Kararı

Dava konusunun kira parasının tespiti olduğu, ... adresindeki taşınmaza yönelik olduğu ve bu taşınmazın bulunduğu yer mahkemesi olan Bursa Sulh hukuk mahkemesinin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Bursa 4. Sulh Hukuk Mahkemesinin 26.06.2023 Tarihli ve 2023/1177 Esas, 2023/1244 Karar ... Kararı

Davanın kira bedelinin tespiti istemine yönelik olduğu ve sözleşmeden kaynaklandığı, sözleşmeden kaynaklanan davalarda davalının yerleşim yeri mahkemesi veya sözleşmenin ifa yeri mahkemelerinin yetkili olabileceği ancak kesin yetki halinin mevcut olmadığı, her ne kadar sözleşmenin ifa yeri ile davalının yerleşim yeri Bursa ise de yetkinin kesin olmaması nedeniyle bu durumun süresinde ve usulüne uygun olarak yetki itirazıyla ileri sürülmesi gerekeceği, ancak dosyada davalı tarafça yapılmış bir yetki itirazı bulunmadığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, kira parasının tespiti istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 ... Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 ... Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 ... Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 ... Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 6100 ... Kanun’un “Genel yetkili mahkeme” başlıklı 6 ncı maddesi şöyledir:

''Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir."

3. 6100 ... Kanun’un “Sözleşmeden ... davalarda yetki” başlıklı 10 uncu maddesinin şöyledir: "Sözleşmeden ... davalar, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinde de açılabilir."

4. 6100 ... Kanun'un "Yetki itirazının ileri sürülmesi" başlıklı 19 uncu maddesinin ikinci, üçüncü ve

dördüncü fıkrası şöyledir:

"(2)Yetkinin kesin olmadığı davalarda, yetki itirazının, cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir. Yetki itirazında bulunan taraf, yetkili mahkemeyi; birden fazla yetkili mahkeme varsa seçtiği mahkemeyi bildirir. Aksi takdirde yetki itirazı dikkate alınmaz."

"(3)Mahkeme, yetkisizlik kararında yetkili mahkemeyi de gösterir."

"(4)Yetkinin kesin olmadığı davalarda, davalı, süresi içinde ve usulüne uygun olarak yetki itirazında bulunmazsa, davanın açıldığı mahkeme yetkili hâle gelir."

5. 6098 ... Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 ... Kanun) "İfa yeri" başlıklı 89 uncu maddesi şöyledir.

"Borcun ifa yeri, tarafların açık veya örtülü iradelerine göre belirlenir.

"(3)Mahkeme, yetkisizlik kararında yetkili mahkemeyi de gösterir."

"(4)Yetkinin kesin olmadığı davalarda, davalı, süresi içinde ve usulüne uygun olarak yetki itirazında bulunmazsa, davanın açıldığı mahkeme yetkili hâle gelir."

5. 6098 ... Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 ... Kanun) "İfa yeri" başlıklı 89 uncu maddesi şöyledir.

"Borcun ifa yeri, tarafların açık veya örtülü iradelerine göre belirlenir.

Aksine bir anlaşma yoksa, aşağıdaki hükümler uygulanır;

1. Para borçları, alacaklının ödeme zamanındaki yerleşim yerinde,

2. Parça borçları, sözleşmenin kurulduğu sırada borç konusunun bulunduğu yerde,

3. Bunların dışındaki bütün borçlar, doğumları sırasında borçlunun yerleşim yerinde, ifa edilir.

Alacaklının yerleşim yerinde ifası gereken bir borcun doğumundan sonra alacaklının yerleşim yerini değiştirmesi sebebiyle ifa önemli ölçüde güçleşmişse borç, alacaklının önceki yerleşim yerinde ifa edilebilir."

C. Değerlendirme

Somut olayda, kesin yetki kuralının bulunmadığı ve 6100 ... Kanun'un 19 uncu maddesini ikinci fıkrası gereğince usulüne uygun bir yetki itirazı olmadığı, bu durumda davanın ilk açıldığı mahkemenin yetkili hale geleceği anlaşıldığından uyuşmazlığın, davanın ilk açıldığı yer mahkemesi olan İstanbul 8. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülerek sonuçlandırılması gerekir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 ... Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 ... Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince İstanbul 8. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

08.01.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5914, Karar No: 2007/6160, Tarih: 08.10.2007

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2007/5914 E.  ,  2007/6160 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği (Tük.Mah.Sıfatıyla)

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden dolayı oluşan alacağın tahsiline ilişkindir.

4077 Sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’un 3/e maddesinde tüketici, “bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişi” olarak tanımlanmıştır. Bu tanımlamaya göre yasa, hazır bir malı veya hizmeti satın alarak onu günlük yaşamında kullanan veya tüketen kişiyi korumaktadır. Bir başka deyişle yasa kapsamına, dar kapsamlı mal ve hizmet ilişkileri olağan tüketim işleri alınmıştır. Aksi bir yorumun kabulü, üst düzey teknoloji ile gerçekleştirilen eser sözleşmesi ilişkilerinin dahi 4077 sayılı yasa kapsamında kalmasını ve bunlardan kaynaklanan uyuşmazlıklara da Tüketici Mahkemelerinde bakılmasını gerektirir ki, bunun yasanın amacına aykırı olduğu açıktır. Buna göre istisna sözleşmesinden doğan ilişkileri de 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun hükümlerinin uygulanması hukuken olanaklı değildir. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 26.2.2003 gün ve 2003/15-127 E., 2003/102 K. sayılı kararında bu husus belirtilmiştir. Somut olayda taraflar arasındaki hukuki ilişki eser sözleşmesinden kaynaklandığından, yerel mahkemece görevsizlik kararı verilerek davaya Asliye Hukuk Mahkemesi sıfatıyla bakılması gerekirken, 4077 sayılı yasa uygulanarak Tüketici Mahkemesi sıfatıyla bakılıp, esası hakkında karar verilmesi yerinde görülmemiş kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 08.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.