muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/20137, Karar No: 2010/3706, Tarih: 23.03.2010

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde, ilk orman kadastrosu 1980 yılında yapılmış, davalı parsel yönünden kesinleşmemiştir.

Kadastro sırasında dava konusu 551 parsele uygulanan, Ağustos 1937 tarih 13 sıra sayılı kayıttan gelen Şubat 1944 tarih 19 sıra nolu tapu kaydının şarken fundalık ve eski yol, garben cebel ve şosa, şimalen deniz ve cenuben Çarpan karakolu önünde geçen yol ile sınırlı, 13785 m2 yüzölçümlü olduğu, tapu kaydının cebel ve fundalık gibi değişir sınırlara sahip olduğu gibi komşu 550 parsele uygulanan 445 nolu vergi kaydının davalı taşınmaz yönünü çalılık olarak okuduğu, bu nedenle miktarıyla geçerli olduğu, hükmüne uyulan Yargıtay 7. Hukuk Dairesinin 21.10.1968 tarih ve 1968/3201-6911 sayılı bozma kararında da, tapu kaydı fundalık ve cebel sınırlı olduğundan yüzölçümü ile geçerli olduğunun belirtildiği, bozma kararına uyulmakla da taraflar yararına usulü müktesep hak doğduğu ve bu hakka riayet edilmesi gerektiği, dava konusu taşınmaza uygulanan ve miktarı ile geçerli olan Şubat 1944 tarih 19 sıra nolu tapu kaydının 13.785 m2 lik yüzölçüme sahip olduğu, tapu kaydı kapsamında kalan 3880 m2'lik bölümün, sınırında geçen karayolu nedeniyle 1956 yılında kamulaştırıldığı,

761,40 m2'lik bölümün kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı, yine aynı tapu kaydına dayanarak kayıt maliki ... mirasçılarının Hazine adına tespit ve tescil edilen dava dışı 390 ada 1 nolu parselle ilgili ...Asliye Hukuk Mahkemesinde açtıkları tapu iptali ve tescil davası sonucunda, mahkemenin 04.02.1987 gün ve 1979/161-1987/9 sayılı kararı ile taşınmazın (A) işaretli 2314 m2'lik bölümünün tapu kaydı kapsamında kaldığı belirlenerek davacılar adına tesciline karar verildiği ve kararın kesinleştiği anlaşıldığından, mahkemece tapu kaydının yüzölçümü ile geçerli kapsamı belirlenirken bu miktar nazara alınmayarak ve davacı Hazine yararına oluşan usulü kazanılmış hak da ihlal edilerek yazılı şekilde davalılara fazla yer verilmiş olması doğru değildir.

Bu durumda; mahkemece, dava dosyası fen bilirkişisine verilip taşınmazın batı tarafından 2314 m2 yüzölçümündeki bölümü belirleyen ek rapor alınarak bu bölüm yönünden müdahil Hazinenin davasının kabulü ile Hazine adına, kalan kısmın da tespit gibi davalılar adına tapuya tesciline karar verilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; müdahil Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 23/03/2010 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/23372, Karar No: 2021/9007, Tarih: 26.04.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/23372 E.  ,  2021/9007 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Müştekinin direksiyon kilidi ile kilitleyip sokak üzerine park halinde bıraktığı motosikletini çalan sanığın eyleminin, 5237 sayılı TCK’nın 142/1-e maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğuna dair mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamenin bu hususa ilişkin bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre, o yer Cumhuriyet Savcısı’nın temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 26/04/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11306, Karar No: 2015/21, Tarih: 05.01.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/11306 E.  ,  2015/21 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BATMAN 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/02/2014

NUMARASI : 2013/595-2014/85

Uyuşmazlık, özel Yasa ve buna ilişkin olarak çıkartılan yönetmelik uyarınca "Özürlü Evde Bakım Hizmeti" ödemelerinin; iş akdi ile çalışmayan kamu görevlileri ile ödeme yapılan kişilerden tazmini istemine ilişkin olup, hüküm davacı ile davalılardan ödeme yapılan kişi ve kamu görevlileri tarafından temyiz edilmiştir. Yargıtay Büyük Genel Kurulu 24.01.2014 tarihli ve 1 sayılı kararı ile kabul edilen İşbölümü Rehberinin Ortak Hükümler başlıklı 9.maddesi uyarınca, uyuşmazlığı doğuran asıl hukuki ilişki özel Yasadan kaynaklanmakta olup, ayrıca temyiz edenlerin sıfatı da gözetildiğinde uyuşmazlığı inceleme görevi Yargıtay 4.Hukuk Dairesine aittir.

Davanın niteliğine göre inceleme görevi Yargıtay 4.Hukuk Dairesinindir.

Ancak, anılan daire dosyayı dairemize göndermiş olduğundan; dosyanın Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulunca temyiz incelemesini yapacak daire belirtilmek üzere dosyanın Hukuk Daireleri Başkanlar Kuruluna gönderilmesine, 05.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9536, Karar No: 2014/960, Tarih: 16.01.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/9536 E.  ,  2014/960 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2013/97404

MAHKEMESİ : Ankara 10. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/12/2012

NUMARASI : 2012/930 (E) ve 2012/894 (K)

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I- Ankara Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü'nün raporunda “Suça konu gaz tabancasının ses-gaz fişeklerini istimal etmek üzere imal edilmiş olduğu, ancak namlusu içerisinde bulunan gaz ayırıcı parçasının daire şeklinde delikli bir yapıda olduğu, bu haliyle de özel şekil ve nitelikteki fişeklerin ucunda bulunan kurşun küre veya saçma tanelerinin geçebileceği kadar bir boşluk sağladığı, özel şekil ve nitelikteki fişekleri istimale de elverişli olduğunun belirtilmesi karşısında; Bilim, Sanayi ve Teknoloji Bakanlığından marka, model ve üretim yılı itibariyle silahın mevcut haliyle üretilmesine izin verilip verilmediği sorulup, üretim şeması getirtilip, üretim şemasının temin edilememesi halinde suça konu silahın gaz ayırıcı parçasının fotoğrafları, varsa faturası ve dosyadaki polis kriminal raporu eklenip üretici firmadan gaz ayırıcı parçanın mevcut şekli ile imal edilip edilmediği, izne uygun imalattan sonra gaz ayırıcı parça üzerinde mermi çekirdeği geçişine imkan verecek şekilde tadilat yapılıp yapılmadığı sorulup dosya kül halinde Adli Tıp Kurumu'na gönderilip, silahın üretim izni verilen orijinal haline uygun şekilde bilye geçişine imkan verecek nitelikte gaz ayırıcı parçasının tadil edilip edilmediğine dair alınacak bir rapor ile 6136 sayılı Yasa kapsamında kalıp kalmadığı hususu kesin olarak saptandıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı biçimde mahkumiyet kararı verilmesi,

II- Kabul ve uygulamaya göre de;

Sanığın adli sicil kaydında yer alan sabıkasının hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı olduğu ve CMK.nun 231. maddesinin uygulanmasına engel oluşturmadığı gözetilerek, sanık hakkında hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5728 sayılı Kanunun 562. maddesiyle değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231. maddesi ve bu maddenin 6. fıkrasına 25.07.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6008 sayılı Yasanın 7. maddesi ile eklenen cümleye göre, kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurularak yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususları irdelenerek hükmün açıklanmasının geri bırakılması yönünde bir değerlendirme yapıl- maması,

Yasaya aykırı, sanığın ve C.Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 16.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10556, Karar No: 2021/13781, Tarih: 20.09.2021

**6. Ceza Dairesi         2020/10556 E.  ,  2021/13781 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız Yararlanma

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, kararın dayandığı gerekçeye ve takdire göre, katılan vekilinin temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun ve takdire dayalı bulunan hükmün tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA, 20.09.2021 tarihinde oy birliyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6148, Karar No: 2017/346, Tarih: 30.01.2017

**15. Hukuk Dairesi         2015/6148 E.  ,  2017/346 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan el atmanın önlenmesi talebine ilişkin olup mahkemece davanın reddine dair verilen karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davacı davasında davalılardan ile aralarında ilçesi sınırları içerisindekapsamında 1-2 ve 3 olmak üzere üç ayrı tesisine ait 3 regülatör, 3 su alma yapısı, 3 çökeltim havuzu, 3 iletim kanalı, tüneli, iletim kanalı sanat yapıları, 3 adet yükleme havuzu, 3 adet cebri boru hattı, 3 adet santral binası ve kuyruk suyu kanal yapıları vekuyruk suyu kanalı üniteleri konulu 07.09.2012 tarihli bir sözleşme imzalandığını, sözleşme gereğince belirlenen alanlarda çalışmaya başladıklarını, ancak sözleşmenin yürürlükte olmasına rağmen davalılar arasında yeni bir sözleşme imzalanarak davalılardan çalışanlarının şantiye alanına gelerek çalışmaya başladıklarını, diğer davalı şirketin kendilerine ihtarname çekerek şantiye planında belirtilen alanların boşaltılmasını talep ettiğini, şirket ile yapılan sözleşmenin kendileri yönünden feshedilmediğinden davalıların iş sahasına haksız ve kanunsuz bir şekilde el atıldığını belirterek davalıların sözleşme konusu çalışma alanlarına ve kendileri tarafından kurulmuş şantiye tesisi alanlarına müdahalesinin önlenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

savunmasında davacı şirket ile aralarında düzenlenen sözleşmenin 10/6 maddesi gereğince davacı şirketin yükümlülüklerini yerine getirmediği için işin kalan kısmını diğer davalı.ne yaptırmaya başladıklarını, dava dışı iş sahibi

ile aralarında düzenlenen sözleşmeye göre sorumluluklarının bulunduğunu, davaya konu yerlerin davacının mülkiyetinde olmadığını, davacının mülkiyetinde olmayan yere ilişkin el atmanın önlenmesi davası açmakta hukuki yararının olmadığını, sayılı dosyalarında yaptırdıkları tespitlere göre davacı şirketin işi tamamen bıraktığı, ekipmanlarını topladığının tespit edildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir. Diğer davalı savunmasında diğer davalı ile aralarında projesinin yapımı ile ilgili 01.06.2014 tarihli sözleşme düzenlendiğini, davacının davaya konu edilen işin yapımı hususunda taşeron firma olduğunu, kendilerinin de diğer davalı şirket ile yapmış oldukları sözleşme gereği hak sahibi olduklarını belirterek davanın öncelikle husumet yokluğundan aksi kanaat halinde esastan reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece davacı şirketin dava konusu el atmanın önlenmesi talep edilen alanlarda davalıile yapmış olduğu sözleşmeye istinaden zilyet bulunsa da söz konusu sözleşme gereğince davalı şirketin sözleşmeye dayanarak veya sözleşmeyi ihlal ederek asıl sözleşme yükümlüsü firma olarak iş sahalarında tasarruf etme yetkisi bulunduğu bu nedenle bu davalı yönünden dava konusu edilen iş sahalarına müdahale edildiğinin iddia edilemeyeceği, davacının ancak sözleşmeye aykırılık veya sözleşmenin ihlalinden doğan talep haklarını davalı şirkete karşı kullanabileceği, davalı yönünden de diğer davalı ile yapılmış geçerli bir sözleşmeye istinaden sözleşmeye konu iş sahalarında faaliyete başlanıldığından bu davalının iş yerlerine haksız müdahalesinden söz edilemeyeceği yine davacının bu davalı yönünden de sözleşmeye aykırılık nedeniyle sözleşmeden kaynaklanan var ise talep haklarını ileri sürebileceği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya kapsamından davacı ile davalılardan arasında düzenlenen sözleşme ile davacının sözleşme ile belirlenen çalışma alanlarında çalışmaya başladığı ancak daha sonra davalının bu kez diğer davalı ile aynı çalışma sahaları ile ilgili olarak yeni sözleşme düzenlediği yani eylemli olarak davacı ... davalı arasındaki sözleşmenin feshedildiği anlaşılmaktadır. Bu aşamadan sonra mahkemeninde gerekçesinde kabul ettiği üzere davacının,iş alanlarına davalıların el atmalarının önlenmesi talebinde bulunması yerinde olmayıp varsa sözleşmeye aykırılık nedeniyle talepte bulunması mümkündür. Ancak davacı dava dilekçesinde kendisi tarafından kurulduğunu iddia ettiği şantiye sahalarına da el atmanın önlenmesine karar verilmesini istemiş, bu sahaları dava dışı kişilerden kiraladığına ilişkin kira kontratları sunmuştur. Bu savunmanın doğruluğu yani şantiye sahalarının davacı tarafından kurulmuş olması halinde davacının bina ve malzeme yönünden el atmanın önlenmesi talebinde bulunmakta hukuki yararı bulunmaktadır. Mahkemece yapılması gereken iş şantiye sahalarına ilişkin olarak davacının delillerinin toplanıp taraflarca yaptırılmış tespit dosyaları da incelenmek ve gerekirse uzman bilirkişiler de dinlenerek mahallinde keşifte yapılmak suretiyle bu alanlar yönünden davacı taleplerinin incelenip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile davanın tümüyle reddine karar verilmesi doğru olmamış, bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan nedenlerle kararın temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 30.01.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/303, Karar No: 2013/296, Tarih: 11.06.2013

**Ceza Genel Kurulu         2013/13-303 E.  ,  2013/296 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname : 2013/75061

Yargıtay Dairesi : 13. Ceza Dairesi

Hırsızlık suçundan sanık A.Y.'nun 5237 sayılı TCK’nun 142/1-b, 143 ve 168. maddeleri uyarınca mağdur sayısınca uygulama yapılmak suretiyle 5 kez 1 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanığın üst aramasında bulunan 66 Liranın aynı kanunun 55. maddesi gereğince müsaderesine ilişkin, Yahyalı Asliye Ceza Mahkemesince verilen 16.01.2013 gün ve 53-44 sayılı hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 13. Ceza Dairesince 13.12.2012 gün ve 14657-26742 sayı ile;

"...II- Sanık hakkında mağdurlara yönelik hırsızlık suçu nedeniyle kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının yapılan incelemesinde;

Diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.Ancak;

1-Yeni Türk Ceza Adalet Sisteminde 'kaç tane fiil varsa o kadar suç, kaç tane suç varsa o kadar ceza' kuralı geçerlidir. Ancak; 'Suç ve Cezada Orantılılık İlkesi' uyarınca bu kuralın, bileşik suç (TCK m. 42), zincirleme suç (TCK m. 43/1) ve fikri içtima (Fikri içtima; aynı-TCK m. 43/2- neviden fikri içtima ve farklı-TCK m. 44- neviden fikri içtima olmak üzere ikiye ayrılır.) dan ibaret olmak üzere üç ayrı istisnası kabul edilmiştir.

TCK'nın 43/1. maddesine göre, bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi halinde, faile tek ceza verilir. Ancak; bu ceza dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır.

Zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi için, mutlaka, bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda aynı suçun aynı mağdura birden fazla işlenmesi gereklidir.

Dar bir yorumla, değişik zamanlarda işlendiği kabul edilebilecek fiillerin birden fazla olması, her zaman hukuken de birden fazla fiilin ve dolayısıyla birden fazla suçun varlığını kabul etmemizi gerektirmez.

765 sayılı TCK'nın 80. maddesinde 'muhtelif zamanlarda vaki olsa bile' denilmesine karşılık, 5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesinde 'değişik zamanlarda' denilmek suretiyle; yeni dönemde 'geniş yorum'un kabul edildiğini, hareketin tekliği ile fiilin tekliği kavramlarının aynı olmadığını, aralarında hukuki ve fiili kesinti olmayan, her biri tek başına da suç teşkil edebilen hareketlerin kısa süre içinde tekrarlanması halinde, bu hareketlerin bir bütün olarak tek bir fiil olarak kabul edilmesi gerektiğini düşünmekteyiz.

Bu düşünceden hareketle, Yüksek Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 02.10.2007 gün ve 2007/6-195 esas ve 2007/197 karar sayılı içtihadında, 'fiilin tekliği' konusunda geniş yorum benimsenmek suretiyle, 'yakınanın evinden para ve bir kısım eşya ile birlikte alınan otomobil anahtarıyla evin otoparkında bulunan aracın çalınmasının tek bir hırsızlık suçunu oluşturacağı'nın kabul edildiğini görmekteyiz.

Bu düşünceden hareketle, Yüksek Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 02.10.2007 gün ve 2007/6-195 esas ve 2007/197 karar sayılı içtihadında, 'fiilin tekliği' konusunda geniş yorum benimsenmek suretiyle, 'yakınanın evinden para ve bir kısım eşya ile birlikte alınan otomobil anahtarıyla evin otoparkında bulunan aracın çalınmasının tek bir hırsızlık suçunu oluşturacağı'nın kabul edildiğini görmekteyiz.

Dairemizin, 16.01.2012 gün ve 2011/31869 esas ve 2012/778 karar sayılı kararında ise; 'üç ayrı vakitte(... aynı gün ikindi, akşam ve yatsı vakitlerinde), üç ayrı camiiden olmak üzere, toplam 25 çift ayakkabı çalınması olayında, mağdur sayısınca (25 ayrı) suç değil; her bir camiiden gerçekleştirilen birden fazla mağdura ait ayakkabı çalınması fiili ayrı birer hırsızlık suçu kabul edilip, bu fiillerin mağdurları birden fazla olduğu için, aynı neviden fikri içtima hükümleri uygulanmak suretiyle üç ayrı camiden üç ayrı hırsızlık suçunun varlığı' oy çokluğu ile kabul edilmiştir.

Aynı neviden fikri içtima konusuna gelince;

TCK'nın 43/2. maddesine göre, aynı neviden fikri içtima kuralının uygulanabilmesi için; aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi gerekir. Bu durumda faile tek bir ceza verilir. Ancak; bu ceza zincirleme suç hükümlerine göre artırılır.

TCK'nın 43. maddesinin 3. fıkrasına göre, 1 ve 2. fıkra hükümleri kasten öldürme, kasten yaralama, işkence ve yağma suçlarında uygulanmaz. Yani, hırsızlık suçunda koşulları varsa, zincirleme suç veya aynı neviden fikri içtima hükmü uygulanabilir.

“ ... failin hırsızlık suçunun konusunu oluşturan her bir eşyanın mülkiyetinin farklı kişilere ait olmasına rağmen, bu eşya üzerinde bir kişi zilyed olabilir. Mülkiyeti farklı kişilere ait olan eşya üzerinde emanetçi konumunda bir kişi zilyeddir. Emanetçi ambarında bulunan mülkiyeti farklı kişilere ait eşyaların çalınması halinde, suçun mağduru, bu eşyalar üzerinde meşru zilyed konumundaki emanetçidir. Farklı kişilere ait olan eşyayı nakletmekte olan bir kamyoncu, bu eşya üzerinde meşru zilyeddir.

Kamyondan bu eşyaların çalınması halinde, mağdur, zilyed konumundaki kamyon şoförüdür. Bu itibarla, söz konusu örnek olaylarda bir hırsızlık suçunun işlendiğini kabul etmek gerekir.

...Geceleyin bir konuta girmek suretiyle işlenen hırsızlık suçunda suçun konusunu oluşturan eşyalardan bir kısmının bayan ziynet eşyası, bir kısmının ise, ceket cebinden alınan cüzdan ile içindeki para ve çeklerden ibaret olması halinde; suçun konusunu oluşturan ziynet eşyalarının bir hanımefendiye, cüzdan ile içindeki para ve çeklerin ise bir beyefendiye ait olduğu ve dolayısıyla, birden fazla kişiye karşı hırsızlık suçunun işlendiği düşünülebilir. Ancak, bu gibi durumlarda, bir hırsızlık suçunun işlendiğinin kabulü gerekir; TCK’nın 43. maddesinin birinci ve ikinci fıkraları hükümlerinin uygulanma kabiliyeti bulunmamaktadır.

Bütün bu açıklamalarımızdan çıkan sonuç şudur: Bir konuta girerek işlenen hırsızlık suçu örneğinde, konut içinde bulunan eşyalar üzerinde konutta bulunan bütün kişiler (aile bireyi olsun veya olmasın) müşterek zilyed konumunda olduğu için, bir hırsızlık suçunun işlendiğini kabul etmek gerekir. Başka bir deyişle, bu gibi durumlarda, birden fazla kişinin mağrur edildiği düşüncesinden hareketle, mağdur sayısınca suçun oluştuğunu ve dolayısıyla, gerçek içtima hükümlerinin uygulanması gerektiği sonucuna varılamaz ve keza; bir fiille aynı suçun birden fazla kişiye karşı işlendiği düşüncesiyle TCK’nın 43. maddesinin birinci ve ikinci fıkraları hükümleri gereğince hırsızlık suçundan dolayı verilmesi gereken cezanın artırılması yoluna gidilemez.” (Prof. Dr. İ. Özgenç; TCK Eğitim Seminerleri, Sorular -Cevaplar )

Yukarıdaki açıklamalardan da anlaşılacağı üzere, hareketin birden fazla olduğu durumlarda da tek fiilden söz edilebilir. Tek bir fiil olarak kabul edilen hâllerde de, mağdurların müşterek zilyedliği söz konusu ise; yine tek bir suç söz konusudur. Yâni, böyle bir durumda TCK'nın 43/2. maddesi hükmü de uygulanamaz.

Somut olayımızda ise; aynı zamanda, maden ocağına ait işçilerin soyunma odası olarak kullandıkları kilitli olmayan prefabrik yapı içindeki aynı odada olan ve kilit altında bulunmayan 5 ayrı pantolon ya da mont cebinden ya da cüzdan içinden, 5 ayrı mağdura ait cep telefonu ve paranın çalınması karşısında failin hareketlerini bir bütün olarak tek bir fiil olarak kabul etmek gerekirse de, müşterek zilyedlik durumu bulunmadığı cihetle bir fiil ile kanunun aynı hükmünün birden fazla ihlâl edildiğini, yâni TCK'nın 43/2. maddesinde düzenlenen aynı nev'iden fikri içtima hükümlerinin uygulanması gerektiğini, kabul etmek gerekir.

Bu sebeple, suçun işleniş biçimi, failin kastının yoğunluğu dikkate alınarak sanığın hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 143, 43/2, 168. maddeleri uyarınca cezalandırılması yerine aynı Kanun'un 142/1-b maddesinin 5 kez uygulanması suretiyle fazla cezaya hükmedilmesi,

2- Sanık yakalanınca üzerinden ele geçen paranın, şikayetçilere kendilerinden çalınan miktara oran hesabıyla iadesi yerine, hangi şikayetçiye ait olduğunun bilinmemesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 55. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi" isabetsizliklerinden bir nolu bozma nedeni yönüyle oyçokluğuyla bozulmasına karar verilmiş,

Daire üyeleri A. B. ve M. H. B., beş ayrı mağdura ait para ve cep telefonunu çalan sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nun 43/2. maddesinin uygulanma şartlarının bulunmadığı ve yerel mahkemece hırsızlık suçundan beş ayrı hüküm kurulmasının isabetli olduğu görüşüyle bir numaralı bozma nedeni yönüyle karşı oy kullanmışlardır.

Yerel mahkeme ise 16.01.2013 gün ve 53-44 sayı ile;

"...Bozma gerekçesinde de belirtildiği üzere sanık eylemini zilyet konumunda bulunan maden sahibine karşı işlememiştir, bu sebeple yasal unsur olan 'eylem'in ve sonucu suçun tekliğinden bahsetmek mümkün değildir,