muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/3166, Karar No: 2023/6680, Tarih: 21.11.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/3166 E.  ,  2023/6680 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/1988 Esas, 2022/312 Karar

HÜKÜM : Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/337 E., 2018/204 K.

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; mali hakları davacıya ait olan Adsız Cengaver, Ala Geyik, Alın Yazısı, Aslan Bacanak, Baba Bizi Eversene, Baba Kartal, Batsın Bu Dünya, Beş Milyoncuk Borç Verir Misin, Bıktım Her Gün Ölmekten, Bütün Anneler Melektir, Cafer'in Çilesi, Davaro, Deli Yusuf, Dertler Benim Olsun, Diyet, Fatma Bacı, Gelin, Gülermisin Ağlarmısın, Hasret Sancısı, Hatasız Kul Olmaz, Hayat Bayram Olsa, Her Gönülde Bir Aslan Yatar, Hıçkırık, İtirazım Var, Kezban, Kin, Kuma, Mutlu Ol Yeter, Hereye Bakıyor Bu Adamlar, Petrol Kralları, Sev Dedi Gözlerim, Sivri Akıllılar, Tuzak, Vahşi Çiçek, Yarabbim, Yaralı Kurt, Yedi Evlat İki Damat ve Yuvasızlar isimli 38 adet Türk filminin taraflar arasında yazılı bir sözleşme olmaksızın izinsiz olarak davalıya ait ... Film TV, ... TV, ... TV, ... 1, B&B, C7, .... One, .... Sinema, .... TV, .... TV, .... TV, ..., ... TV, ...Euro, .... TV, ... Sinema TV, ... Sinema TV, .... Sinema TV, ... TV logolu 16 ayrı televizyon yayın frekasından 19 farklı logo ile 94 kez gösterime sunulduğunu, davalının bu eylemi ile davacının mali haklarına tecavüz ettiğini, davalının 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'nun (5846 sayılı Kanun) 68 inci maddesi gereğince davacıya tazminat ödemesi gerektiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 1.000,00 TL tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Davacı vekili 06.02.2018 tarihli ıslah dilekçesi ile, bilirkişi raporunda tazminat tutarının 510.000,00 TL olarak hesaplandığını, bu bedelin 508.500,00 TL'lik kısmı için fazlaya ilişkin hak ve ek dava haklarının saklı olduğunu belirterek şimdilik 1.500,00 TL'nin filmlerin son gösterim tarihi olan 22.05.2015 tarihinden itibaren işleyecek en yüksek ticari faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davalı şirketin belirlenen kanal ve filmlerin yayınlayıcısı değil, uydu alt yapısını sağlayan teknik bir şirket olduğunu, davanın dava konusu filmleri yayınlayan kanal ve bu kanalların sahiplerine yöneltilmesi gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı şirketin, uydu altyapı platform işletmecisi olduğu, 6112 sayılı Radyo ve Televizyon Üst Kurulu Uydu Yayın Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin birinci fıkrasında; "platform işletmecisinin çok sayıda yayın hizmetini bir veya birden fazla sinyal haline getirerek uydu, kablo ve benzeri ortamlardan şifreli veya şifresiz olarak izleyicinin doğrudan alacağı şekilde iletimi sağlayan kuruluşu ifade ettiği" hükmünün düzenlendiği, platform işletmecisinin yayın kuruluşlarından yayın lisansı değil, yalnızca yayın iletim yetkisini içeren belge alabileceği, yayını yalnızca medya hizmeti sağlayıcı olarak isimlendirilen yayın kuruluşlarının gerçekleştirebileceği, yaptığı aktarımın da 5846 sayılı Kanun'un 25 inci maddesi anlamında bir iletim olmadığı, 5846 sayılı Kanun'un Ek 4 üncü maddesinin son fıkrasında "Dijital iletim de dahil olmak üzere işaret, ses ve/veya görüntü nakline yarayan araçlarla servis ve bilgi içerik sağlayıcılar tarafından eser sahipleri ile bağlantılı hak sahiplerinin bu Kanunda tanınmış haklarının ihlâli halinde, hak sahiplerinin başvuruları üzerine ihlâle konu eserler içerikten çıkarılır" hükmünün düzenlendiği, anılan hükümde de ifade edildiği üzere, keşide edilecek olan ihtarnamede içerikten çıkarılacak olan ihlale konu eserler veya bağlantılı hak konularının neler olduğunun belirtilmesi gerektiği, kablo ile iletim yapan davalı şirkete gönderilecek olan ihtarnamede bu şirket ile anlaşma yapan TV yayın kuruluşları tarafından gerçekleştirilecek yayınlar içerisinde mevcut ve hak ihlali oluşturduğu ileri sürülen sinema eserlerinin hangileri olduğunun belirtilmesi gerektiği, aksi takdirde, davalı yayın kuruluşunun hukuki statüsü itibariyle önceden hangi eserlerin ihlal oluşturduğunu bilmesi, bilebilmesi ve içerikten çıkarılmasını sağlamasının mümkün bulunmadığı, davacı tarafından uydu alt yapı işletmecisi olan davalıya usule uygun ihtar yapılmadığından 5846 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi gereğince tazminat talep edilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; ıslah dilekçesi ile 22.09.2014 tarihli ve 26.09.2014 tarihli ihtarnamelerin dosyaya sunulduğunu, buna göre mahkemenin gerekçesinde ıslah ile karşı tarafın muvafakatinin olmaması şeklindeki gerekçenin maddi hata içerdiğini, mahkemenin atıf yaptığı Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 2015/5698 E., 2016/2986 K. sayılı kararında belirtilen kriterlerin RTÜK kanununa uygun faaliyet gösteren uydu platform işletmelerinin lisanslı kanallara uydu frekansı sağlaması ile ilgili emsal karar niteliğinde olup, RTÜK kanununa aykırı olarak işletme yapan lisanssız kanallara frekans sağlayan davalı ile ilgili emsal niteliğinde olmadığını, zira davalının RTÜK kanununu ihlal ederek yayın frekansı olmayan tv kanallarına uydu frekansı sağladığını, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 49 uncu ve 61 inci maddeleri gereğince üçüncü kişilere karşı kendi, haksız fiili nedeniyle sorumlu olduğunu, bu hususun davalı vekilinin cevap dilekçesinde sunduğu, Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 2005/11753 E., 2005/10132 K. sayılı kararında içtihat olarak tespit edildiğini, bu kararda 6098 sayılı Kanun'un 50 nci maddesi anlamında "kışkırtıcı eylemci veya yardımcı durumunda ise platformun sorumlu olacağı" içtihat olarak kabul edildiğini, davalının RTÜK kanununa aykırı olarak lisanssız kanallara uydu frekansı sağlaması nedeniyle kanun dışı zemin hazırlayarak uydu frekansı sağladığı için haksız fiil nedeniyle sorumlu olduğunu, bu nedenle platform lisansının RTÜK tarafından iptal edildiğini, bilirkişi raporunda bu hususların tespit edildiğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalının uydu alt yapı işletmecisi olduğu, davacının davalıya 5846 sayılı Kanun'un Ek 4 üncü maddesinin son fıkrası kapsamında ihtar göndermediği, dolayısıyla davalının dava dışı şirketlere ait yayınların içeriğini bilmesinin mümkün olmadığı, yayınların içeriğinin oluşturulmasına katkısı ve değiştirme imkanı da bulunmadığından 5846 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi kapsamında davalıdan tazminat istenemeyeceği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki sebepleri tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki sebepleri tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, mali hakları davacıya ait olan 38 adet Türk filminin, davalıya ait televizyon kanallarında izinsiz olarak gösterime sunulması sebebiyle 5846 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi gereğince tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 370 ve 371 inci maddeleri, 5846 sayılı Kanun'un 25 inci, 68 inci maddesi ve Ek 4 üncü maddesinin son fıkrası, 6112 sayılı Radyo ve Televizyon Üst Kurulu Uydu Yayın Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin birinci fıkrası.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

21.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4350, Karar No: 2013/5215, Tarih: 22.03.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/4350 E.  ,  2013/5215 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dosya içeriğine, temyizin kapsamına, uyuşmazlık trafik kazası nedeniyle oluşan zararın tahsili istemine ilişkin olup temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilen dosya Yargıtay'a 21/01/2013 tarih ve 1 sayılı Başkanlar Kurulu kararının yürürlük tarihi olan 01/02/2013'ten sonra gelmiş olmasına göre, temyiz inceleme görevi Yargıtay Yasası’nın 14. maddesi ve Başkanlar Kurulu kararı uyarınca Yargıtay 17. Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Yargıtay 17. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine 22/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1499, Karar No: 2019/12044, Tarih: 04.11.2019

**14. Ceza Dairesi         2019/1499 E.  ,  2019/12044 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61. maddesi uyarınca kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan dolayı temel ceza belirlenirken ve nitelikli cinsel saldırı suçundan dolayı mağdurun ruh sağlığının bozulması nedeniyle aynı Kanunun 102/5. maddesine göre ceza tespit edilirken 61. maddenin birinci fıkrasında yedi bent halinde sayılan hususlarla TCK'nın 3. maddesinin birinci fıkrasındaki "suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur" şeklindeki kanuni düzenleme nazara alınıp, mahkemece anılan maddelerde düzenlenen alt ve üst sınırlar arasında ceza miktarlarına yönelik takdir hakkı kullanılırken denetime olanak verecek somut gerekçeler gösterilmesi gerektiği gözetilmeyip, kanundaki ibarelerinin tekrarlanması suretiyle cezaların teşdiden belirlenmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4706, Karar No: 2014/4344, Tarih: 25.03.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/4706 E.  ,  2014/4344 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gerede Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/12/2012

NUMARASI : 2010/992-2012/678

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde, davacılar vekili ve davalı A. Sigorta A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı, davalıların işleteni, sürücüsü ve zorunlu taşımacılık ve ferdi koltuk sigortacısı olduğu araçların neden olduğu kaza sonucunda müvekkili Esme ve Mert'in yaralandığını ileri sürerek Esme için 3.043,63 TL geçici, 114.526,67 TL sürekli işgöremezlik tazminatının davalılardan, 27.500,00 TL tazminatın ferdi koltuk sigortası kapsamında S. J. Sigorta AŞ'den, Mert için 53.250,89 TL işgöremezlik tazminatının davalılardan, 16.250,00 TL tazminatın ferdi koltuk sigortası kapsamında S.J. Sigorta AŞ'den, tüm davacılar için toplam 170.000,00 TL manevi tazminatın sigorta şirketleri dışındaki davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporlarına göre, davanın kısmen kabulü ile Esme için 3.043,63 TL geçici, 114.526,67 TL sürekli işgöremezlik tazminatının davalılardan, 27.500,00 TL tazminatın ferdi koltuk sigortası kapsamında S. J. Sigorta AŞ'den, Mert için 53.250,89 TL işgöremezlik tazminatının davalılardan,

16.250,00 TL tazminatın ferdi koltuk sigortası kapsamında S. J. Sigorta AŞ'den, tüm davacılar için toplam 40.000,00 TL manevi tazminatın sigorta şirketleri dışındaki davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmiş, hüküm davacılar vekili ve davalı Allianz Sigorta AŞ vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davalı sigorta şirketinin temyizi yönünden;

Dava trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davalı A.Sigorta AŞ kazaya neden olan aracın zorunlu taşımacılık sigortacısıdır. Davadan önce davacı E.. T..'e kısmi ödeme yapmıştır. Mahkemece hüküm kurulurken yapılan ödeme bilirkişi raporu doğrultusunda tazminat tutarından indirilmiş ise de, yapılan ödeme doğrultusunda sigorta şirketinin bakiye poliçe limiti belirlenerek hem tazminattan hem de yargılama harç ve giderleri ile vekalet ücretinden sorumluluğunun bakiye limitine oranlı sorumluluğuna göre karar verilmesi gerekirken bakiye limit belirlenmeden ve sadece maddi tazminatın ferilerinden sorumluluğuna karar verilmesi gerektiği gözardı edilerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

2-Davacılar vekilinin temyiz itirazlarına gelince, davalı A. Sigorta AŞ'nin dava tarihinden önce hangi tarihte temerrüde düştüğü davacılar tarafından kanıtlanamamış ise de davalı sigorta şirketinin dava tarihinden önce kısmi ödeme yaptığı tarihin temerrüt tarihi olarak kabulü ile bu tarihten itibaren faize hükmedilmesi gerekirken dava tarihinden itibaren faiz uygulanması doğru görülmemiştir.

3-Davacılar yararına maddi ve manevi tazminat yönünden ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken tek bir vekalet ücretine karar verilmesi de doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı A. Sigorta AŞ vekilinin, 2 ve 3 numaralı bentte açıklanan nedenlerle de davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden taraflara geri verilmesine 25.3.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2248, Karar No: 2013/6411, Tarih: 01.04.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2013/2248 E.  ,  2013/6411 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacılar murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacıların yakınlarının iş kazası sonucu ölümü nedeniyle maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemenin 4 çocuk ve eşin maddi tazminat istemlerinin SGK'ca bağlanan gelirlerle karşılandığından reddine,çocuklardan ... için 2.090,24TL maddi tazminata, manevi tazminat istemlerinin kısmen kabulü ile eş için 50.000,00 TL, 8 çocuğun her biri için ayrı ayrı 40.000,00'er TL manevi tazminatın davalıdan alınarark davacılara verilmesine dair kurulan hükmü taraf vekillerinin temyizi üzerine Dairemizin 05.06.2012 tarih 2011/7303 Esas 2012/10299 Karar sayılı ilamıyla davacının tüm ,davalının sair temyiz itirazları reddolunarak davacı çocuklar yararına hükmedilen manevi tazminat miktarının çok fazla olduğu gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak bu kez çocuklara yararına ayrı ayrı 30.000 TL manevi tazminata hükmolunmuştur.

Davacılar murisi sigortalı ... ’in öldüğü iş kazasında sigortalının % 50, davalı işverenin % 50 oranında kusurlu olduğu dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Borçlar Kanunu’nun 47. maddesi hükmüne göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 26.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Manevi tazminatın tutarını belirleme görevi hakimin takdirine bırakılmış ise de Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu, olayın ağırlığı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, bunun yanında olayın işverenin sağlığı ve güvenliği önlemlerini yeterince alınmamasından kaynaklandığı da gözetilerek gelişen hukuktaki yaklaşıma da uygun olarak tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği açıkça ortadadır. ( HGK 23.6.2004, 13/291-370)

Bu ilkeler ve Dairemizce çocuklar yararına ayrı ayrı hükmolunan 40.000 TL manevi tazminatın çok fazla olduğu gerekçesiyle bozulup, Yerel Mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verildiği gözetildiğinde çocuklar yararına hükmedilen manevi tazminat miktarının bu haliyle de fazla olduğu açıktır.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve daha uygun bir miktara hükmedilmek üzere karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 01/04/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11537, Karar No: 2012/48091, Tarih: 12.12.2012

**2. Ceza Dairesi         2012/11537 E.  ,  2012/48091 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlığa teşebbüs

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olduğu anlaşıldığından hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için aranan 5271 sayılı CYY.nın 231/6.maddesinin (a) bendinde yazılı “kasıtlı bir suçtan mahkum olmama” koşulunun bulunmaması nedeniyle sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCY.nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY.nın 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği ile sanığın kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, somut olayda uygulanma olanağı bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkında 5237 sayılı TCY.nın 145. maddesi uyarınca değer azlığı nedeniyle indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanık hakkında 5237 sayılı TCY.nın 142/1-b.maddesi gereğince 2 yıl olarak tayin olunan temel hapis cezasının aynı Yasanın 35.maddesi uyarınca 1/4 oranında indirilmesi sırasında 1 yıl 6 ay hapis cezası yerine 2 yıl hapis cezasına, 145. maddesi uyarınca 1/4 oranında indirilmesi sırasında 1 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası yerine 9 ay hapis cezasına ve 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirilmesi sonucu 11 ay 7 gün hapis cezası yerine 7 ay 15 gün hapis cezasına hükmedilmiş ise de, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 12/12/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.