muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/9218, Karar No: 2013/16161, Tarih: 03.10.2013

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2013/9218 E.  ,  2013/16161 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, iş sözleşmesinin 04/07/2011 tarihinde davalı işveren tarafından haksız ve tek taraflı olarak “...'nin mal giriş kapısından bedelini ödemeden ürün çıkarmasına göz yumduğu” gerekçesiyle feshedildiğini, olay günü ... ve ... ile birlikte mağaza içinde reyon düzenlemesi yaptıklarını, mağazanın güvenliğinin sağlanmasının kendisinin sorumluluğunda bulunmadığını, çalıştığı süre içerisinde yazılı ya da sözlü ihtar ya da hatırlatmada bulunulmadığını, olayda sorumluluğunda olan bir görevi yapmaması ve bu yapmama eyleminin hatırlatmadan sonra devam etmesinin söz konusu olmadığından feshin geçersiz olduğunu ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının davalıya Tekirdağ Baykallar Mağazasında bölüm sorumlusu olarak çalıştığını, 02/07/2011 tarihinde kasap ...nin mal giriş kapısından bazı ürünleri çıkarttığının tespit edildiğini, davacının görevini ihmal etmesi nedeniyle 04/07/2011 tarihli Disiplin Kurulu kararı ile 4857 sayılı İş Kanununun 25/II-h bendi gereğince iş sözleşmesinin feshedildiğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı işveren tarafından davacının iş akdinin 02/07/2011 tarihinde mağaza çalışanlarından...'nin mağazanın arka kapısından bir kısım ürünleri kendi aracına

2013/9218 -2013/16161 S/2

koyduğu esnada mağaza müdürü ile yapılan kontrolde bu malların fişsiz olarak mağazadan çıkartıldığı davacının görevini ihmal edip olaylara göz yumduğu gerekçesiyle iş akdinin İş Kanununun 25/II-h maddesi gereğince feshedildiği, söz konusu fesih sebebinin işçinin yapmakla görevli olduğu işi hatırlatıldığı halde yapmamakta ısrar etmesi olarak düzenlenmiş olup davacının daha önceden görevini yapmadığı gerekçesiyle yazılı olarak uyarıldığına ilişkin her hangi bir delil sunulmadığı gibi aksine davacının çalıştığı dönemde ücretinin arttırıldığı ve terfi ettiği, olay tarihinde davacının mağazada reyon düzenlemesi yaptığı sırada güvenlik görevlisi olmayan mağazada diğer bir mağaza çalışanının kasadan geçirmeksizin aldığı mallardan dolayı sorumluluğunun bulunduğu gerekçesiyle iş akdinin feshedilmesinin feshin en son çare olma ilkesi ile bağdaşmadığı gibi hak ve nezafet kuralları ile de bağdaşmayan ağır bir karar olduğu, kaldı ki bu olayın olsa olsa haklı fesih olmayıp geçerli bir fesih olabileceği düşünüldüğünde feshin haksız olduğu kanaatine varıldığı, işveren tarafından haksız fesih nedeniyle davacının kıdem ve ihbar tazminatı isteme hakkı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İş sözleşmesinin, işçinin doğruluk ve bağlılığa aykırı söz veya davranışları sebebiyle işverence haklı olarak feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 25 inci maddesinin (II) numaralı bendinde, ahlâk ve iyi niyet kurallarına uymayan haller sıralanmış ve belirtilen durumlar ile benzerlerinin varlığı halinde, işverenin iş sözleşmesini haklı fesih imkânının olduğu açıklanmıştır. Yine değinilen bendin (e) alt bendinde, işverenin güvenini kötüye kullanmak, hırsızlık yapmak, işverenin meslek sırlarını ortaya atmak gibi doğruluk ve bağlılığa uymayan işçi davranışlarının da işverene haklı fesih imkânı verdiği ifade edilmiştir. Görüldüğü üzere yasadaki haller sınırlı sayıda olmayıp, genel olarak işçinin sadakat borcuna aykırılık oluşturan söz ve davranışları işverene fesih imkânı tanımaktadır.

Somut olayda; davacı tanığı ... beyanında; davalı işyerinde kasiyer olarak çalıştığını, davacının mağaza bölüm sorumlusu olarak çalıştığını, olay günü davacı ile birlikte reyonlarda malların düzeltilmesi işini yaparken mağaza müdürünün gelerek davacıya mağazada çalışan...’yi mağazadan ürün çıkartırken yakaladığını, davacının bu durumdan haberinin olup olmadığını sorduğunu, davacının da bu durumdan haberinin olmadığını ./..

2013/9218 -2013/16161 S/3

söylediğini, müdürün kendisine de ürünleri kasadan geçirip geçirmediğini sorduğunu, kendisinin de geçirmediğini söylediğini, diğer kasiyerin de aynı şekilde beyanda bulunduğunu ifade etmiştir.

Diğer davacı ve davalı tanıkları da davalı işyerinde çalışan başka bir işçinin ödeme yapmaksızın mal çıkardığının tespit edilmesi nedeniyle davacının savunmasının alınarak iş sözleşmesinin feshedildiğini beyan etmişlerdir. Ayrıca davalı işyerinin kapandığı saatte mağaza müdürü tarafından üst araması yapıldığı, alınan malların fişlerinin kontrol edildiği, davacının da mağaza yönetici yardımcısı mağaza bölüm sorumlusu olarak çalıştığı beyan edilmiş, davacı tanığı ... beyanında son bir yıldır giriş çıkış kontrollerini davacının yaptığını beyan etmiştir.

Olay nedeni ile davalı işveren tarafından yapılan soruşturmaya ilişkin evrakın incelenmesinde; mağazadan aldığı ürünlerin parasını ödemeden marketten çıkaran mağaza çalışanı...’nin 02.07.2011 tarihli yazılı savunmasında; alacağı ürünlerin listesini şefi olan davacıya gösterdiğini ve ürünleri aldığını, ödemesini marketin kapanacağı zamana yakın yapacağını söylediğini, ürünleri alıp arabasına koyduğunu, ürünleri mal kabul kapısından çıkardığını beyan ettiği görülmektedir.

Olay tutanağında 02.07.2011 tarih ve saat 21.30’da mal giriş kapısından...’nin ürün çıkartarak arabasına yüklediğinin ve ürünlerin kasadan geçmediğinin tespit edildiği belirtilmiştir.

Olay tutanağında 02.07.2011 tarih ve saat 21.30’da mal giriş kapısından...’nin ürün çıkartarak arabasına yüklediğinin ve ürünlerin kasadan geçmediğinin tespit edildiği belirtilmiştir.

Davacı olay nedeni ile alınan yazılı savunmasında 02.07.2011 tarihinde saat 21.30 civarında mağaza içinde ... Hanım ve ... Beyle önyüz yaparken mağaza müdürü ... Bey’in mağazaya gelerek kendisini yanına çağırdığını ve kasap...’nin mal kabul kapısından müşteri arabasıyla mal çıkardığını ve bilgisinin olup olmadığını sorduğunu, kendisinin de ... Bey’in kendisine sadece bir liste gösterip bunları almak istediğini söylediğini izah ettiğini,... Bey’in arabasına baktıklarında 2 koli çay, 2 koli şeker ve 1 koli bira aldığını tespit ettiklerini, ... Bey’in fişini göstermeden mağazadan mal çıkardığını, son iki saat içinde manav reyonunu toparlayıp sonra önyüz yaptıklarını, tüm personelin de kendisinin yanında olduğunu, ... Bey’in çıkardığı maldan haberi olmadığını beyan etmiştir.

Dosya kapsamından; mağaza çalışanlarının mağazadan ürün alıp almadığına ilişkin üst araması yapılması ve ürün alındığında fişlerinin kontrol edilmesi görevinin davacıya ait olduğu, davalı işyeri çalışanı...’nin davacıya

2013/9218 -2013/16161 S/4

almak istediği ürünlere ilişkin liste göstererek izin istediği tanık beyanları ve davacının imzası inkar edilmeyen yazılı savunması ile sabittir. Davacının olay tarihinde denetim ve kontrol görevini ihmal ettiği ve davalının diğer bir çalışanının market olan davalı mağazadan mal çıkarmasına göz yummak suretiyle doğruluk ve bağlılığa uymayan davranışı ile işverenin güvenini kötüye kullandığı sabit olup davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 03.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26119, Karar No: 2017/15232, Tarih: 05.12.2017

**17. Ceza Dairesi         2015/26119 E.  ,  2017/15232 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle,başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise;

Sanığın olay tarihinde BİM Mağazasından toplam değeri 18,00 TL olan 3 kangal sucuk çaldığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması halinde TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2- T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 05.12.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8346, Karar No: 2023/4662, Tarih: 13.06.2023

**8. Ceza Dairesi         2020/8346 E.  ,  2023/4662 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Akhisar Cumhuriyet Başsavcılığının 21.10.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 35 inci madde ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Akhisar 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.04.2016 tarihli kararı ile sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 35 inci maddesi, 62 inci maddesi ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkrası uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; üzerine atılı suçu işlemediğine, beraatına karar verilmesi gerektiğine, eksik yargılama yapıldığına ve re'sen görülecek diğer temyiz sebeplerine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, mağdure ... ve mağdurenin arkadaşı ... araç ile seyir halindeyken sanık ...'ın aralarında gönül ilişkisi bulunan mağdurenin de içinde bulunduğu aracı takip etmesi ve bu aracın trafik ışıklarında durması sonucunda sanığın aracın kapısını açarak mağdureyi araç içerisinden kolundan çekerek cebren çıkarmak istemesine ancak mağdurenin araç içerisinde bulunan arkadaşı ...'ın mağdureye yardım etmesiyle sanığın mağdureyi araç içerisinden çıkaramamasına ilişkindir.

2. Mağdurenin, araç içerisinden kendisini zorla çekip dışarı çıkarmaya çalışan sanığa polis çağıracağını söylemesi üzerine sanık olay yerinden uzaklaşmıştır.

3. Mağdurenin, sanığın kendisini cebren arabadan dışarı çıkarmaya çalıştığı ve kolundan çektiğine ilişkin doktor raporu dosyada mevcut olup rapor sonucunda yaralamanın basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde olduğu tespit edilmiştir.

4. Sanık savunmasında suçu kendisinin işlediğini kabul etmemekle birlikte olay tarihinde müşteki mağdure ile sevgili olduğunu ve tartıştığını beyan etmiştir.

3. Mağdurenin, sanığın kendisini cebren arabadan dışarı çıkarmaya çalıştığı ve kolundan çektiğine ilişkin doktor raporu dosyada mevcut olup rapor sonucunda yaralamanın basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde olduğu tespit edilmiştir.

4. Sanık savunmasında suçu kendisinin işlediğini kabul etmemekle birlikte olay tarihinde müşteki mağdure ile sevgili olduğunu ve tartıştığını beyan etmiştir.

5. Mağdure, soruşturma aşamasında alınan beyanında olay günü sanığın kendisini takip ettiğini, araçla kırmızı ışıkta durduklarında sanığın mağdureyi araçtan kolundan çekerek çıkarmaya çalıştığını ancak mağdurenin arkadaşının yardım etmesi üzerine çıkaramadığını, sanığın kendisini kolundan çekmesi nedeniyle kolunda kızarıklık oluştuğunu, sanık aleyhine daha önce verilen tedbir kararının sanık tarafından ihlal edildiğini, sanıktan şikayetçi olduğunu ifade etmiştir.

6. Tanık ..., sanığın mağdureyi araçtan zorla dışarıya çıkarmaya çalıştığını ancak kendisinin mağdureye yardım etmesi neticesinde sanığın mağdureyi araçtan dışarıya çıkartamadığını ifade etmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Mağdure ... ve tanık ...'ın soruşturma aşamasındaki beyanları, tanık ...'ın yargılama aşamasındaki beyanı, mağdurun doktor raporu ve dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde sanığın davaya konu eylemi gerçekleştirdiğine ilişkin ilk derece mahkemesinin kabul ve gerekçesi isabetli bulunmakla; sanığın üzerine atılı suçu işlemediğine yönelik somut olgulara dayanmayan temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin doğru olarak nitelendirildiği anlaşıldığından sanığın eksik yargılama yapıldığına yönelik temyiz sebebi ile diğer temyiz sebepleri de yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Akhisar 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.04.2016 tarihli ve 2015/137 Esas, 2015/590 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanıkların temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/11215, Karar No: 2020/13439, Tarih: 16.06.2020

**8. Ceza Dairesi         2018/11215 E.  ,  2020/13439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde kasten silahla ateş etme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Oluşa ve kabule göre; sanığın, miras meselesi yüzünden husumetli olduğu kız kardeşi ve eniştesi ile aralarında çıkan tartışma esnasında av tüfeğiyle korkutmak amacıyla ateş etmesi şeklinde gerçekleştirdiği eyleminin, TCK.nın 106/2-a ve 43/2 maddesinde düzenlenen silahla tehdit suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde TCK.nın 170/1-c maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.06.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7498, Karar No: 2022/8462, Tarih: 29.06.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/7498 E.  ,  2022/8462 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 30. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 46. İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalıya ait işyerinde çalıştığını, Türk ... Sendikası üyesi olduğunu ve toplu iş sözleşmesinden yararlandığını, ilgili emir üzerine yurt içinde geçici olarak görevlendirildiğini, müvekkiline davalı İdare tarafından 6245 sayılı Harcırah Kanunu’nun (6245 sayılı Kanun) 15 inci maddesi kapsamında başka bir birliğe geçici olarak görevlendirildiği gerekçesiyle sadece gidiş ve dönüş yol ücreti ödendiğini; ancak anılan Kanun'un 14 üncü maddesinde düzenlenen yevmiye ücretinin ödenmediğini, işyerinde uygulanmakta olan toplu iş sözleşmesinin 66 ncı maddesinin (c) bendi uyarınca harcırahlı olarak yurt içinde geçici görevlendirilmesi sebebi ile davacıya 2,5 katı yemek bedelinin ayrıca ödenmesi gerektiğini ileri sürerek geçici görevlendirme nedeniyle 6245 sayılı Kanun hükümleri uyarınca ödenmesi gereken yevmiye ücretinin (bakiye harcırahının) ve geçici görevlendirilme nedeniyle 25, 26 ve 27. Dönem Toplu İş Sözleşmesi'nin yemek yardımı başlıklı 66 ncı maddesi uyarınca yemek yardımının 2,5 kat olarak nakden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın öncelikle görev yönünden reddi gerektiğini, zamanaşımı ve hak düşürücü sürelerin dolduğunu, davacıya yönelik talep konusu alacaklara ilişkin olarak yapılan işlemlerde mevzuata aykırılık bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın öncelikle görev yönünden reddi gerektiğini, zamanaşımı ve hak düşürücü sürelerin dolduğunu, davacıya yönelik talep konusu alacaklara ilişkin olarak yapılan işlemlerde mevzuata aykırılık bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının 6245 sayılı Kanun ve toplu iş sözleşmesinin 56 ncı maddesi gereği harcırah talep edebileceği, davacıya harcırah olarak bir miktar ödeme yapılmış olması da dikkate alındığında davacının harcırahtan yararlanacağının anlaşıldığı, davacının kıta hâlinde hareket eden askeri birlikler kapsamında değerlendirilemeyeceği, bu nedenle tam olarak harcırah ödenmesi gerektiği, ödenen miktarların mahsubu ile bakiye harcırah alacağının hüküm altına alındığı, yine toplu iş sözleşmesinin 66 ncı maddesinde geçici görevde olunan dönemde yemek ücretinin 2,5 kat olarak ödeneceğinin belirtildiği, davacının kazandan yararlanması nedeniyle ücretin ödenmediği, dosyaya sunulan kayıtlardan davacının kazandan yararlandığının anlaşıldığı; ancak toplu iş sözleşmesinde geçici görevlendirmelerde kazandan yararlanılması hâlinde yemek ücretinden yararlanılamayacağına dair kısıtlayıcı bir kaydın olmadığı; bu nedenle işçi lehine yorum ilkesi ve toplu iş sözleşmesinin açık hükmü karşısında ayni yardımdan yararlanmış olsa dahi davacıya yemek yardımının 2,5 kat ödenmesi gerektiği, 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5 inci maddesi gereğince Mahkemenin davaya bakmakla görevli olduğu, talep edilen alacakların toplu iş sözleşmesinde düzenlenmesi nedeniyle en yüksek işletme kredisi faizine hükmedildiği belirtilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf başvuru dilekçesinde; İdarece yapılan işlemlerin mevzuata ve toplu iş sözleşmesine uygun olduğunu, davanın idari yargıda görülmesi gerektiği itirazlarının değerlendirilmediğini, alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının göreve gönderildiğinde kendisine göreve gidiş, görevden dönüş yolluğu ve yol masrafları ile görev harcırahı dâhil tüm ödemeler yapıldığını, personelin işyerine teslim etmiş olduğu puantaj takip çizelgesinde kazandan beslendiği tespit edilen günler için, toplu iş sözleşmesinde atıfta bulunulan 6245 sayılı Kanun'un 15 inci maddesi ile emirler doğrultusunda harcıraha hak kazanmadığı için yurt içi geçici görev harcırahı ve 2,5 kat yemek yardımı ödemesi yapılmadığını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç