muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/21355, Karar No: 2019/1523, Tarih: 07.02.2019

**5. Hukuk Dairesi         2017/21355 E.  ,  2019/1523 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

1-...... alınan ...... İlçesi, ...... Mahallesi 314 ada 1 parsel sayılı taşınmazın bilirkişi raporunda belirtilen tarihteki satışına ilişkin satış senedi ile ...... kayıtlarının ilgili ...... Müdürlüğünden istenildikten,

2-Dava konusu taşınmazın ifrazen geldiği kök 1158 parsel sayılı taşınmazın ilk oluşumundan itibaren tüm tedavüllü ...... kayıtları ile kadastro tutanağının ve buna dayanak belgelerin ilgili ...... Müdürlüğünden getirtildikten,

3-Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi, ...... alınan taşınmazın bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili ...... uygulaması sonucu oluşan ...... parseli mi, yoksa ...... planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parseli mi oldukları ve ...... parseli iseler kesilen, değil iseler kesilecek Düzenleme Ortaklık Payı oranı ilgili ...... ...... Müdürlüğü ile ...... Müdürlüğünden ayrı ayrı sorulduktan,

4-Dava konusu taşınmaz ile ...... alınan taşınmazın bağlı bulunduğu cadde veya sokak bazında değerlendirme tarihi olan 2015 yılı ı için ......... ...... Komisyonu tarafından resen belirlenen (......nin cadde ve sokak itibariyle belirlediği m² değeri) ......sine esas olan m² değerleri ilgili ...... Başkanlığı ...... Dairesinden araştırıldıktan,

5-Şehir Haritası üzerinde dava konusu taşınmaz ile ...... kabul edilen taşınmazın birbirlerine olan mesafeleri ve bu taşınmazların ilçenin merkezi yerlerine (Adliye,Hükümet Konağı, ...... Binası, ticari nitelikte olan yerler gibi) olan uzaklıkları fen bilirkişisine işaretlettirildikten,

6-Dava konusu taşınmazın bulunduğu alandaki 1/1000 ölçekli ilave-revizyon uygulama ...... planın yapılıp yapılmadığı, yapıldı ise kesinleşip kesinleşmediği sorularak ve dava konusu taşınmazın konumu da ...... paftasında işaretlenmek suretiyle getirtildikten,

Sonra, alınacak cevapla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28865, Karar No: 2015/7628, Tarih: 13.04.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/28865 E.  ,  2015/7628 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/08/2014

NUMARASI : 2013/1448-2014/1011

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 13.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10222, Karar No: 2021/14247, Tarih: 15.09.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/10222 E.  ,  2021/14247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I- Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazının incelenmesinde;

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, dosya kapsamına göre hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 16.01.2012 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 13.02.2014 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihinde 15-18 yaş aralığında olan suça sürüklenen çocuğun, gece vakti mağdurun iş yerinin kepengini zorlamak suretiyle hırsızlığa teşebbüs etmesi şeklindeki eyleminin, 5237 sayılı TCK’nın 116/4,151/1 ve 31/3 maddelerinde tanımlanan iş yeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarını oluşturduğu,bu suçlar için öngörülen cezaların üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/4 maddelerinde belirtilen 7 yıl 12 aylık dava zamanaşımı süresinin suç tarihi ile inceleme tarihi arasında geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında işyeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından açılan kamu davasının, CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazının incelenmesinde;

1-Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141, CMK'nın 34/1, 230. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde açık ve gerekçeli olması ve Yargıtay'ın bu işlevini yerine getirmesi için gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi ve ulaşılan kanaat, sanığın suç oluşturduğu sabit görülen fiili ve bunun nitelendirilmesinin belirtilmesi, delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiği gözetilmeden, suça sürüklenen çocuk hakkında açıklanması geri bırakılan hükmün neden açıklandığına ilişkin gerekçeyle yetinilip yazılı şekilde gerekçesiz hüküm kurulması,

2-Suça sürüklenen çocuğun hüküm tarihinde farklı yargı çevresi içerisinde bulunan ... 1 Nolu Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan hükümlü olduğunun UYAP kayıtlarından anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuğa duruşmadan vareste tutulmak isteyip istemediği sorulmadan ve bu hususta bir karar alınmadan, hükmün açıklandığı 31/05/2016 tarihli duruşmada hazır edilmeyerek hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı CMK'nın 196. maddesine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA,15.09.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2556, Karar No: 2019/4637, Tarih: 22.05.2019

**10. Hukuk Dairesi         2019/2556 E.  ,  2019/4637 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanun'un 26. maddesidir.

Davacı Kurum, 19.05.2004 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu yaralanan ve İskenderun Devlet Hastanesi'nin 23.03.2006 tarihli Sağlık Kurulu raporuna göre iş göremezlik derecesi %36,2 olarak belirtilen sigortalı ...'ya bağlanan gelir, ödenen geçici iş göremezlik ödeneği ve yapılan hastane masraflarının tahsili istemine ilişkin olup, Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir.

1-Eldeki dosyada alınan Adli Tıp Genel Kurulunun 14.02.2013 tarihli kararı ile sigortalının iş göremezlik oranının %27 olduğunun tespit edildiği, Kurumun cevabi yazıları ile de sigortalının değişen %27 oranındaki iş göremezlik derecesine göre gelirin yeniden hesaplandığı, gelirde herhangi bir değişiklik olmaması nedeniyle ilk peşin değerli gelirde de herhangi bir değişiklik olmadığının bildirildiği anlaşılmaktadır.

Sigortalının %36,2 olan sürekli iş göremezlik derecesi Adli Tıp Genel Kurulu raporuyla kaza tarihinden (19.05.2004) geçerli olmak üzere %27 olarak belirlendiğinde göre, Mahkemece ilk peşin değerli gelirin bu kapsamda belirlenmesi ve sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

Sürekli işgöremezlik derecesindeki düşmeye bağlı olarak değişime uğrayan gelir, yüksek işgöremezlik oranı nedeniyle bağlanmış olan başlangıçtaki gelir olup; gelir hesabındaki unsurlardan biri olan işgöremezlik oranındaki düşme karşısında, başlangıçtaki gelirin, değişen işgöremezlik oranına uyarlanması zorunluluğu bulunmaktadır.

Bu durumda, peşin sermaye değerli gelirin başladığı tarih itibariyle düşen işgöremezlik oranına göre belirlenmesi zorunlu olup; başlangıçtaki yüksek işgöremezlik oranı nedeniyle fazladan (yüksek işgöremezlik oranı ile düşen işgöremezlik oranı arasındaki fark işgöremezlik nedeniyle) ödenen fark gelirlerin, yeni oran üzerinden belirlenmiş olan peşin sermaye değerli gelire ilavesi gereği bulunmaktadır. Yapılacak hesaplamada yüksek iş göremezlik derecesine göre belirlenen ilk peşin sermaye değerli gelirden daha fazla olamaz. Sürekli iş göremezlik derecesi %36,2 oranına göre ilk peşin sermaye değerli gelir 89.234,05 TL iken, sürekli iş göremezlik derecesinin düşmüş olmasına rağmen davalıların aynı miktar peşin sermaya değerli gelirden sorumlu tutulmaları hatalıdır.

2-Mahkemece hükme esas alınan kusur raporunda davalı işveren şirketin %70, kazalı sigortalı ... ile aynı kazada ölen diğer sigortalılar Sait Yılmaz ile Adem Ülkü'nün müteselsilen %30 oranında kusurlu olduğunun kabul edildiği anlaşılmaktadır. Kusur raporunda üç kazalının da %30 oranında müteselsilen kusurlu olduğu yönündeki iş bu tespit yeterli olmayıp, kazalıların kusurunun müterafik kusur mu, yoksa bu davadaki olaya etki eden kusur mu olduğu tespit edilmesi ve oransal olarak her bir kazalının kusurlarının ayrıştırılması gereklidir. Mahkemece bu husus gözetilmek suretiyle olayın gerçekleştiği iş kolunda iş güvenliği bakımından uzman kişilerden oluşan bilirkişi heyetinden tarafların kusur oran ve aidiyetleri hususunda yeniden bir kusur raporu alınmalı, varılacak sonuca göre karar verilmelidir.

Yukarıda belirtilen maddi ve hukuki olgulara göre araştırma ve irdeleme yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 22/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7153, Karar No: 2012/20661, Tarih: 14.06.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/7153 E.  ,  2012/20661 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığa atılı suçtan zarar görme ihtimali bulunan ve duruşmadan da haber- dar edilmeyen, Ağaçlı Köyü murtarlığının yokluğunda verilen hükmün tebliğ edildiğine ilişkin herhangi bir belgeye rastlanmadığından, varsa dosyasına konulması, aksi halde gıyabi hükmün CMK.nun 34/2. madde ve fıkrasında belirtilen başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekli de belirtilmek suretiyle yöntemine uygun olarak köy muhta- rına tebliği sağlanarak tebellüğ belgesi ve temyiz edilmesi halinde dilekçesi de eklenip ek tebliğname düzenlendikten sonra iadesi, temyiz etmemesi halinde ise sanığın temyizine hasren inceleme yapılmak üzere dosyanın geri gönderilmesi için Yargıtay C.Başsav- cılığına (TEVDİİNE), 14.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/5547, Karar No: 2014/21952, Tarih: 17.12.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/5547 E.  ,  2014/21952 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/302939

MAHKEMESİ : Ankara Batı 2. (Sincan 2.) Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 23/12/2010

NUMARASI : 2012/518 (E) ve 2010/1062 (K)

SUÇ : Mühür bozma

Anayasa’nın 38. maddesine göre "kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur. Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK’nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz." hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde 203. maddede düzenlenen "mühür bozma” suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının Kamu iktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de; elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir. 24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun'un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”5237 sayılı TCK’nun '‘Tanımlar" başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet Anayasa ve Kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. ...Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı" belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun'da, ne 20.02.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.03.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun'a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa'nın 38 ve TCK'nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; Özelleştirme İdaresi Başkanlığının 12.11.2013 tarih ve 2525 sayılı Dairemize hitaben gönderilen cevabi yazısında belirtildiği üzere .... Elektrik Dağıtım A.Ş.’nin 28.01.2009 tarihinde hisselerinin özel şirkete devredildiği 23.09.2009 olan mühürleme tarihinde lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan işleme aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK’nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurları oluşmadığından, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17.12.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20827, Karar No: 2014/11181, Tarih: 18.03.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/20827 E.  ,  2014/11181 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/105211

MAHKEMESİ : Safranbolu Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07/07/2010

NUMARASI : 2009/354 (E) ve 2010/155 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın tüm aşamalarda verdiği ifadesinde; kimseye yaralama eyleminde bulunmadığını beyan ettiği, mağdur Musa'nın ise abisi Abdurrahim'in babası sanık Ekrem'e lan diye hitap ettiğini, sanığın abisinin üzerine yürümesi üzerine kollarından tuttuğunu söylediği ancak sanık Ekrem'in kendisine yönelik yaralama eyleminde bulunduğuna dair herhangi bir anlatımda bulunmadığı; sanık H.. C..'ın ifadesine mağdur Musa'nın babası sanık Ekrem'in kollarından tuttuğunu beyan ettiği ancak sanık Ekrem'in mağdur Musa'yı darp ettiğine dair beyanda bulunmadığı, öte yandan mağdur da mevcut yaralanmanın basit bir sıyrık olduğu, bu yaralanmanın arbede esnasında sanığı kollarından tutması ve kavgayı ayırmak istediği sırada olmasının mümkün olduğu anlaşılmakla, sanığın oğlu olan mağduru nasıl yaraladığı hususunda dosya da yeterli delil bulunmadığı halde, sanığın atılı suçtan beraati yerine yazılı gerekçeyle mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 18/03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/749, Karar No: 2020/2009, Tarih: 17.06.2020

**6. Ceza Dairesi         2020/749 E.  ,  2020/2009 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet, İstinaf başvurusunun esastan reddine

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm sanık ... savunmanı tarafından duruşmalı olarak da temyiz edilmekle;

Sanık ... savunmanının duruşma gününden usulen haberdar edildiği halde geçerli mazereti bulunmadan duruşmaya gelmediği anlaşılmakla, duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü;

Gaziantep 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 07/02/2019 tarihli ve 2018/427-2019/87 sayılı kararı ile mağdur ...’ye karşı yağma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine karşı, sanıklar ..., ... ve ... savunmanlarının CMK 272 ve müteakip maddeleri uyarınca İstinaf kanun yoluna başvurması üzerine; Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesince duruşma açılarak yapılan inceleme sonucu verilen 08/05/2019 tarihli ve 2019/1100-1110 sayılı kararı ile "Sanıklar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönünden KESİN olmak üzere istinaf talebinin ESASTAN REDDİNE, yağma suçu yönünden ise, Gaziantep 11. Ağır Ceza Mahkemesinin 07/02/2019 tarihli ve 2018/427 Esas, 2019/87 Karar sayılı ilamı CMK'nin 280/2. maddesi gereğince kaldırılmak suretiyle; sanıkların her biri hakkında TCK'nin 149/1-a,c,d ve 62. maddesi uyarınca 10 Yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına, katılan hakkında ücreti vekalet takdirine yer olmadığına" karar verildiği, sanıklar savunmanları ve o yer Cumhuriyet Savcısı tarafından usulüne uygun olarak temyiz davası açıldığı; ancak sanık ...’in 09.05.2019,

sanık ...’ın ise 17.04.2020 tarihli dilekçeleri ile cezalarının onanmasına yönelik talepte bulunduklarının anlaşılması karşısında; bu taleplerin temyizden vazgeçme iradesini taşıdığı kabul edildiğinden, sanık ... ile sınırlı olarak temyiz dilekçesinde hukuka aykırı olduğu ileri sürülen hususlar ile re’sen incelenmesi gereken konular CMK'nin 288 ve 289. maddeleri kapsamında incelenip görüşüldü;

15.04.2020 gün ve 13100 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanunun 10. maddesi ile 5237 sayılı TCK.nin 53. maddesinde yapılan değişikliğin, infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı görülmüştür.

15.04.2020 gün ve 13100 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanunun 10. maddesi ile 5237 sayılı TCK.nin 53. maddesinde yapılan değişikliğin, infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; sanık ... hakkında kurulan hükmün usul ve mevzuata uygun olduğu gerekçesiyle, istinaf isteminin esastan reddine dair verilen kararda hukuka aykırılık bulunmadığından, o yer Cumhuriyet Savcısının ve sanık ... savunmanının temyiz dilekçelerindeki itirazları yerinde görülmemiş olduğundan CMK'nin 302/1. maddesi gereğince reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesince duruşma açılarak yapılan inceleme sonucu verilen 08/05/2019 tarihli ve 2019/1100-1110 sayılı kararının istem gibi ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine, 17/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.