muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/35287, Karar No: 2022/3227, Tarih: 20.01.2022

5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 07/06/2021

gün ve 94660652-105-34-4056-2021-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden ihbar ve mevcut evrak tebliğ olunur.

" denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

CMK'nın 160/1. maddesinde, "Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya haşlar.", 160/2. maddesinde "Cumhuriyet savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için. emrindeki adli kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.'' 170. maddesinin 2. fıkrasında, "Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet savcısı, bir iddianame düzenler. 172. maddesinin 1. fıkrasında, "Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir." hükümleri düzenlenmiştir.

Aynı Kanun'un 6545 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten sonraki “Cumhuriyet savcısının kararına itiraz” başlıklı 173. maddesinde;

“(3) Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet savcısına gönderir. Cumhuriyet savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir.

(4) Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.” hükümleri yer almaktadır.

Yukarıda yer verilen düzenlemelerden de anlaşılacağı üzere, Ceza Muhakemesi Kanunu'nun “soruşturma” başlıklı 2. kitabında, Cumhuriyet savcısının suç soruşturmasına ilişkin süreci nasıl yürüteceği ve kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmesi durumunda, itirazı incelemekle görevli mahkemenin görevleri açık bir şekilde düzenlenmiş bulunmaktadır.

Bu çerçevede, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen hakimlik, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

Bu çerçevede, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen hakimlik, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

CMK'nın 170/2. maddesine göre kamu davası açılabilmesi için soruşturma aşamasında toplanan delillere göre suçun işlendiğine dair yeterli şüphe bulunması gerekir. Suç ihbar veya şikayeti yoluyla soruşturma yaparak maddi gerçeğe ulaşma yükümlülüğü ve yetkisi bulunan Cumhuriyet savcısı, soruşturma sonucunda elde edilen delilleri değerlendirerek kamu davası açmayı gerektirir nitelikte yeterli şüphe olup olmadığını takdir edecektir. Ancak soruşturma aşamasında Cumhuriyet savcısının delil değerlendirmesiyle, kovuşturma aşamasında hakimin delilleri değerlendirmesi birbirinden farklı özelliklere sahiptir. Anılan maddeye göre soruşturma aşamasında toplanan deliller kamu davası açılması için yeterli şüphe oluşturup oluşturmadıkları çerçevesinde incelemeye tabi tutulurken, kovuşturma aşamasında, isnad edilen suçun işlenip işlenmediği hususunda mahkumiyete yeter olup olmadığı ve tam bir vicdani kanaat oluşturup oluşturmadığı çerçevesinde değerlendirilmektedir.

CMK’nın 172/3. maddesinde ise; “Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın etkin soruşturma yapılmadan verildiğinin Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kesinleşmiş kararıyla tespit edilmesi veya bu karar aleyhine Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine yapılan başvuru hakkında dostane çözüm ya da tek taraflı deklarasyon sonucunda düşme kararı verilmesi üzerine, kararın kesinleşmesinden itibaren üç ay içinde talep edilmesi hâlinde yeniden soruşturma açılır.” denilmek suretiyle, etkin soruşturma yapılması zorunluluğu vurgulanmıştır.

İncelenen dosyada; şikayetçi ...'in ...Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığına 05/11/2019 havale tarihli şikayet dilekçesi sunarak aynı gün vermiş olduğu ifadesinde, ikamet ettiği apartmanın yan tarafında faaliyet gösteren ... Pastahanesi isimli işletmeden gürültü geldiği için defalarca belediyeye şikayet başvurusunda bulunduğunu, buna rağmen sonuç alamadığını, yeni şikayeti üzerine 30/10/2019 tarihinde sabah saatlerinde ilgili işletmede bir zabıta memuru ve mühendisin gerekli kontrolleri yaparken işletme sahibi ...'in kendisine hakaret ve tehdit içeren sözler söylediğini, bu sözleri İsmail isimli mühendis ile ismini bilmediği zabıta memurunun duyduğunu, ayrıca sözleri kameraya çektiğini belirtip şikayetçi olduğu,

Müşteki tarafından sunulan ses ve görüntü kayıtlarının bilirkişiye teslim edildiği, düzenlenen rapora göre soruşturmaya konu edilen eylemler ile ilgili bilgi elde edilemediği, Cumhuriyet başsavcılığının talimatı üzerine şüphelinin kolluk görevlileri tarafından ifadesinin alındığı,

Müşteki tarafından sunulan ses ve görüntü kayıtlarının bilirkişiye teslim edildiği, düzenlenen rapora göre soruşturmaya konu edilen eylemler ile ilgili bilgi elde edilemediği, Cumhuriyet başsavcılığının talimatı üzerine şüphelinin kolluk görevlileri tarafından ifadesinin alındığı,

Soruşturma sonucunda ...Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca, "...toplanan delil, bilgi ve belgelerden; şüphelinin üzerine atılı suçlamaları kabul etmediği, şüphelinin atılı suçu işlediğine ilişkin her türlü şüpheden uzak, kesin, inandırcı delil elde edilemediği gibi somut olayın tarafsız kamu tanıkları tarafından da doğrulanmadığı, Türk Ceza Kanununda yer alan kişilerin huzur ve sükununu bozma, tehdit suçunun unsurlarının oluşmadığı..." şeklindeki gerekçeyle şüpheli hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmişse de, şikayetçinin savcılık ifadesi ile tüm aşamalarda sunduğu dilekçelerinde, şüphelinin iddiaya konu tehdit sözlerini sarf ettiğine şahit olduklarını belirttiği İsmail isimli mühendis (kanun yararına bozma talepli dilekçesinde, İsmail Topçu olarak belirtmiştir) ve ismini bilmediği bir zabıta memuru tespit edilip tanık sıfatıyla dinlenilerek, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, etkin soruşturma yapılmadan kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği anlaşılmakla, öncelikle eksik soruşturma işlemlerinin tamamlanması için dosyanın Cumhuriyet başsavcılığına gönderilmesi ve soruşturmanın tamamlanmasından sonra, itirazın kabulü veya reddi yönünde bir karar verilmesi gerekirken, bu süreç işletilmeden, kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın doğrudan reddine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Kanun yararına bozma istemine ilişkin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen ihbarnamede yer alan düşünce yerinde görüldüğünden,

1-... Sulh Ceza Hakimliğinin 14/03/2020 tarihli ve 2020/589 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2-Aynı Kanun'un 309/4-a maddesi gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, dosyanın Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20/01/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9446, Karar No: 2020/964, Tarih: 20.01.2020

**17. Ceza Dairesi         2019/9446 E.  ,  2020/964 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. TCK'nın 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın, müştekiye ait 90,00 TL değerindeki zeytinyağını çaldığının anlaşılması karşısında; sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması karşısında TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının da değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının da değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’in temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 20.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/13883, Karar No: 2021/11171, Tarih: 29.03.2021

**4. Ceza Dairesi         2020/13883 E.  ,  2021/11171 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, yaralama

HÜKÜMLER : Ceza verilmesine yer olmadığı, beraat, mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Katılan sanık ..., katılan ..., O Yer Cumhuriyet Savcısı

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

1- Sanık ... hakkında hakaret ve yaralama suçundan verilen beraat, sanıklar ... ve ... hakkında hakaret suçundan ceza verilmesine yer olmadığına dair kararlara yönelik katılanlar ... ve ...’nin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden, tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında yaralama suçundan verilen hükme ilişkin temyize gelince, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Katılan ...’ın aşamalardaki beyanlarında, sanık ...’nin, oğlu olan katılan ...’ı keser ile yaraladığını söylemesi ve soruşturma aşamasında dinlenen tanık...’nun da bu hususu doğrulaması karşısında, tanık...’nun yöntemince duruşmaya getirtilip dinlenmesi, kendisine ulaşılamaması halinde ise CMK'nın 211/1. maddesi gereğince ifadesi duruşmada okunduktan ve katılan ...’a tanık ve annesi olan katılan ...’ın suçun işlenmesi sırasında keser kullanıldığına ilişkin beyanları sorularak, bu husus açıklığa kavuşturulduktan sonra TCK’nın 86/3-e maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ... ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 29/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/12796, Karar No: 2006/12041, Tarih: 09.11.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/12796 E.  ,  2006/12041 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Manisa 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 21/07/2006

Davacı, ilk prim kesintisinin yapıldığı tarihi takip eden aybaşından itibaren 2926 sayılı Yasa kapsamında zorunlu tarım Bağ-Kur sigortalısı sayılması gerektiğinin tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından  temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının   ilk kesinti tarihinden  itibaren 2926 sayılı Yasaya tabi tarım Bağ-Kur  sigortalısı  olduğunun  tesbiti istemine  ilişkindir.

Mahkemece davacının 01.09.1994 tarihinden dava tarihi olan 19.09.2005 tarihi arasında tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının   ilk kesinti tarihinden  itibaren 2926 sayılı Yasaya tabi tarım Bağ-Kur  sigortalısı  olduğunun  tesbiti istemine  ilişkindir.

Mahkemece davacının 01.09.1994 tarihinden dava tarihi olan 19.09.2005 tarihi arasında tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 50 yaşını dolduran kadınlarla, 55 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır. Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. Bağ-Kur’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık  ve  Nüfus  İdareleri  kayıtları  ile  diğer  kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan p.e. İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Ş.Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.  Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

Yapılan incelemede davacının Ziraat Odası  kaydının 27.1.2006 tarihinde başladığı, Tarım Kredi Kooperatifi ortağı olmadığı,  üzerine kayıtlı zirai arazisinin bulunduğu, Ziraat Bankasından kredi almadığı, davacının sattığı ürün bedelinden ilk prim kesintisinin 22.8.1994 tarihinde yapılıp Nisan 1995 ve 20.06.1997 tarihlerinde prim kesintisinin olduğu 1998 yılında ürün ektiği 1999 yılında sattığı ancak prim kesilmediği görülmektedir.

Mahkemece kesintinin ve ürün ekiminin bulunduğu 1.9.1994-31.12.1998  tarihleri arasındaki dönem yönünden  verilen tesbit kararı yerinde ise de prim kesintisinin bulunmadığı 01.01.1999-19.09.2005 tarihleri arasındaki dönem yönünden 2926 sayılı Yasa'nın 10. maddesinde belirtilen kayıtlar bulunmadığı   ve tarımsal faaliyet bu madde kapsamında  kanıtlanamadığı halde bu dönemin soyut tanık beyanı ve zabıta araştırmasına dayalı olarak kabul edilmesi   yasaya uygun değildir .

Mahkemece bu maddi ve hukuki  olgular  gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması  usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 9.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3030, Karar No: 2011/6316, Tarih: 31.10.2011

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2010/3030 E.  ,  2011/6316 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiş bir kısım davacılar ile asli müdahil ... vekili tarafından duruşma istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacılar ... ve ... vekili Avukat ... geldi. Diğer davacılar vekili ile davalı vekili ve asli müdahil vekili gelmedi. Temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davacılar avukatı dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kat karşılığı inşaat sözleşmesinin feshi ve tapu iptâli tescil istemiyle açılmış, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı yüklenici kooperatifin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davacı arsa sahipleri ile asli müdahil ...'ın temyiz itirazlarına gelince;

a)Davacılar ... ile ... tapu paydaşı ve kat karşılığı inşaat sözleşmesinin arsa maliki olarak tarafı olan ... 'nın mirasçılarıdır. Dosyada bulunan muris ... 'ya ait Bornova Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 21.11.2001 tarih 2001/1926-2002 sayılı veraset belgesine göre, ...'nın (1), ... (3) pay sahibi olduğu gözden kaçırılarak, bu davacılar yönünden eşit pay sahibi oldukları kabul edilerek hüküm kurulması doğru olmamıştır.

b)Dosyada bulunan 14.10.1993 tarihli kat karşılığı inşaat sözleşmesini arsa sahibi olarak imzalayan ...'nın 16.09.2003 tarihinde, Coşkun 'nın 06.08.2002 tarihinde vefat ettikleri dosyadaki veraset belgelerinden anlaşılmaktadır. Dava tarihi itibariyle bu kişilerin ölü oldukları ve davada yer almadıkları gözden kaçırılarak, mirasçıları yerine bu kişiler adlarına pay tesciline karar verilmesi de hatalı olmuştur.

c)14.10.1993 tarihli kat karşılığı inşaat sözleşmesini arsa sahibi olarak imzalayan ...'da 30.08.2006 tarihinde vefat etmiş, mirascı olarak kızı Meltem Sevinç ile torunu ...'yı bırakmıştır. ...'dan intikâl eden payın tamamının tapu kaydının torunu ... adına tesciline karar verilmesi de yanlış olmuştur.

d)Davaya asli müdahil olarak katılan ... 25.12.2003 günlü İzmir 16. Noterliği'nin 33877 yevmiye numaralı satış vaadi sözleşmesiyle 13.04.1995 tarihli sözleşmeyle ...'nın payına düşecek olan 7-8 ve 12 numaralı daireleri satın almıştır. Müdahil ...'ın satış vaadi sözleşmesiyle daireleri satın aldığı ... arsa paydaşı olduğuna göre, sözleşmeyle ...'a satılan dairelere isabet eden arsa payının adına tescili gerekirken, müdahil ...'ın tapu iptâli tescil isteminin reddine karar verilmesi de doğru olmamıştır.

e)Dosyada bulunan ... Mahallesi 402 ada 27 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının arsa sahipleri tarafından davalı kooperatife devrine ilişkin 31.03.1995 tarihli akit tablosu içeriğinden, kooperatifin arsa sahiplerine ayrıca 250.000,000 TL (250,00 TL) ödeme yaptığı anlaşılmaktadır. Kooperatif vekili mahkemeye verdiği 05.06.2007 tarihli cevap dilekçesinde ödenen bu bedelin geri istenmesi haklarını saklı tutmuştur. Mahkemece davalı kooperatif vekilinin bu beyanı dikkate alınmadan ve bedelin iadesi konusunda davası olmadığı gözden kaçırılarak, bu konuda araştırma yapılıp yazılı şekilde hüküm kurulması da hatalı olmuştur.

Yapılacak iş, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda araştırma yapılarak mirasçıların payları dikkate alınarak ve müdahil ...'ın satın aldığı paylar dikkate alınarak tescil kararı verilerek hüküm oluşturulmasından, davada taraf olmayan ölü kişiler hakkında tescil kararı verilmemesinden, davalı kooperatifin tapu devri sırasında ayrıca ödediği bedel konusunda bir davası olmadığı ve bu hakkını saklı tutması nedeniyle bu konuda da hüküm oluşturulmamasından ibarettir.

Kararın bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalı-yüklenici kooperatifin temyiz itirazlarının reddine, kararın 2/d bendi uyarınca müdahil ... yararına, diğer bentler uyarınca arsa sahipleri yararına BOZULMASINA, 825,00 TL duruşma vekâlet ücretinin davalı kooperatif'den alınarak Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan davacı arsa sahipleri Müge ve ...'ya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 275,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı ... Kooperatifi'nden alınmasına, ödedikleri temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz eden davacılar ile ...'a geri verilmesine, 31.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.