muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/28563, Karar No: 2016/4182, Tarih: 02.05.2016

**15. Ceza Dairesi         2013/28563 E.  ,  2016/4182 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK’nın 158/1-h, 62/1, 52/2-4, 53/1. maddeleri gereğince mahkumiyet (Katılanlar ..., ...’a karşı eylemleri nedeniyle iki kez) Katılanlar ... ve ...’a karşı eylemleri nedeniyle beraat

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanığın katılan ... ve ...’a karşı eylemleri nedeniyle verilen mahkumiyetine ilişkin hükümler sanık müdafii ve katılan ... tarafından, katılan ... ve ...’a karşı eylemleri nedeniyle verilen beraatına ilişkin hükümler Cumhuriyet savcısı ve katılan ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Katılan ...’ın temyiz talebine yönelik incelemede;

Katılanın yüzüne karşı tefhim olunan 08/05/2012 tarihli mahkumiyet hükmüne yönelik, katılanın yasal süresi geçtikten sonra yaptığı, 22/05/2012 tarihli temyiz inceleme başvurusunun, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2- Sanık hakkında katılan ... ve ...’a karşı eylemlerinden dolayı verilen mahkumiyet hükümleri ile katılan ... ve ...’a karşı eylemleri nedeniyle verilen beraat hükümlerinin temyiz incelemesinde;

Sanığın sahibi olduğu Yaşar Müt. İnş. Taah. San. ve Tic. Ltd. Şti. ile 2298 ada 10 parsel numaralı arsa sahipleri ..., ..., ... ve ... arasında düzenlenen 10/04/2009 tarihli gayrimenkul satış vaadi ve kat karşılığı inşaat sözleşmesi düzenlendiği, 1. kat 4, 5, 6, 7 nolu, zemin üstü 2. kat 8, 9, 10, 11 nolu, zemin üstü 3. kat 13, 14, 15 nolu zemin üstü 4. kat 17, 18, 19 nolu dairelerin sanığa kaldığı, inşaata devam ederken arsa malikleri üzerine kat irtifakı şeklinde tesis edilen bu daireleri sözleşme ile sattığı,

2298 ada 10 parsel üzerinde yer alan ve 3. kat 14 nolu dairenin 20/05/2009 tarihli sözleşme ile 52.500 TL'ye ...'a satıldığı, sanığın ... satılan daireye karşılık 40.000 TL para aldığı, şirket kayıtlarındaki incelemede, 01/06/2009 tarihinde 10.000 TL, 24/02/2010 tarihinde 10.000 TL, 05/08/2010 tarihinde 5000 TL tahsil edildiğinin göründüğü, arsa sahibi ... tarafından inşaatı tamamlayan ikinci müteahhit ... satış yolu ile 12/05/2011 tarihinde devredildiği,

2298 ada 10 parsel üzerinde yer alan 2. kat 8 nolu dairenin 14/02/2010 tarihli sözleşme ile 55.000 TL karşılığında ...'a satıldığı, 04/11/2011 tarihinde arsa malikleri ... ve ... adına kat irtifakı kurulduğu, arsa malikleri ... ve ... tarafından inşaatı tamamlayan ikinci müteahhit ... satış yolu ile 12/05/2012 tarihinde devredildiği,

2298 ada 10 parsel üzerinde yer alan 2. kat 8 nolu dairenin 14/02/2010 tarihli sözleşme ile 55.000 TL karşılığında ...'a satıldığı, 04/11/2011 tarihinde arsa malikleri ... ve ... adına kat irtifakı kurulduğu, arsa malikleri ... ve ... tarafından inşaatı tamamlayan ikinci müteahhit ... satış yolu ile 12/05/2012 tarihinde devredildiği,

2298 ada 10 parselde bulunan 4. kat 17 nolu dairenin 16/02/2010 tarihli sözleşme ile 60.000 TL'ye ...'a satıldığı, ...'dan 18/08/2009 tarihinde 2500 TL, 17/03/2010 tarihinde 17.490 TL olmak üzere 19.990 TL tahsil ettiği, aynı dairenin 22/06/2010 tarihinde 58.000 TL ile ...'a satıldığı, sanık ...'ın Sait'ten de 18/06/2010 tarihinde 10.000 TL, 23/06/2010 tarihinde 16.500 TL, 25/06/2010 tarihinde 8500 TL olmak üzere toplam 35.000 TL tahsil ettiği, 04/11/2010 tarihinde arsa maliki ... üzerine kat irtifakı ile tapuya tescil edildikten sonra 07/06/2011 tarihinde kooperatifi devralıp tamamlayan ikinci müteahhit ... satıldığı,

2298 ada 10 nolu parsel üzerinde bulunan 1. kat 4 nolu dairenin 08/04/2010 tarihli sözleşme ile 60.000 TL'ye ...'a satıldığı, dairenin 04/11/2010 tarihinde kat irtifakı ile arsa maliki ... tarağından 12/01/2011 tarihinde ...’a satıldığı iddia edilen olayda,

Tanık ...’in sanık ve arsa sahiplerinin birlikte gelerek inşaatı tamamlaması karşılığında üç daire vermeyi taahhüt ettiklerini, suça konu üç daireyi tapuda devrettiklerini ve inşaatı bitirdiğini beyan etmesi, sanığın dairelerin arsa sahipleri tarafından devredildiğini savunması karşısında; arsa payları olan arsa sahiplerinin beyanı alınarak sözleşme kapsamında sanığa ait bulunan suça konu daireleri sanığın talebiyle mi devrettiklerinin sorulması, devralan ...’ın olayla ilgili tanık sıfatıyla beyanının alınmasından sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafii, Cumhuriyet savcısı ve katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 02/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18757, Karar No: 2014/975, Tarih: 21.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/18757 E.  ,  2014/975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/01/2013

NUMARASI : 2012/1223-2013/40

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taşınmazın tarım arazisi niteliğinde kabulü ile, olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin tespiti ve taşınmaza kapama bahçe niteliği vermeyen ağaçlara yaş ve cinslerine göre değer biçilmesi yöntem itibariyle doğrudur. Ancak;

1-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda münavebe ürünü olarak kabul edilen buğday ve mısırın, taşınmazın bir dekarından elde edilebilecek brüt gelirinden indirilmesi gereken üretim masraflarının, Türkiye ortalaması dikkate alındığında brüt gelirin 1/3'ü oranında olması gerektiği gözetilmeden, daha fazla miktarda üretim masrafı yapıldığının kabulü ile az bedel tespiti,

2-Ağaçların değerlendirme tarihi olan 2012 yılındaki yaş ve cinslerine göre birim fiyatlarının İlçe Gıda, Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünden getirtilip, bilirkişi raporu denetlenmeden, eksik incelemeye dayalı hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6502, Karar No: 2016/3575, Tarih: 29.03.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/6502 E.  ,  2016/3575 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Sanık ... hakkında TCK'nın 157/1, 53, 58 maddeleri gereğince 3 yıl hapis,

Sanıklar ... ve ... hakkında TCK'nın 157/1, 62, 53 maddeleri gereğince 2 yıl 6 ay hapis

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'ın asker arkadaşı vasıtasıyla kuyumculuk yapan katılan ile iletişim kurarak elinde satmak amacıyla reşat altını bulunduğunu belirttiği, katılanın altınları almak istemesi üzerine Kuyucak ilçesine geldiği, kendisini ... ismiyle tanıtan sanık ...'ın evlerinin ...beldesinde olduğunu söyleyerek katılanı bu beldeye çağırdığı ve katılan ile kanal boyunda buluştuğu, kanalın karşısında bulunan sanık ...'in elinde altına benzer sarı malzemelerin bulunduğu poşeti katılana gösterdiği, katılanın altınları kontrol etmek istediğini söylemesi üzerine sanık ...'in kanalın karşısından 4-5 adet altını attığı, sanıkların altının numune olduğunu, devamının olduğunu söyledikleri, katılanın altınları alarak sanık ... ile beraber kuyumcuya giderek kontrol ettirdiği ve altınların gerçek olduğunu öğrendiği, tekrar sanık ... ile birlikte beldeye döndükleri sırada sanık ...'ın telefonla diğer sanıkları aradığı ve altınları hazır etmelerini söylediği, katılan ile sanık ...'ın döndüklerinde kanal boyunda diğer sanıklarla buluştukları, ismini ...olarak söyleyen sanık ...'nın katılana altınların ileride bulunan evde olduğunu, kendisine parayı vermesi halinde altınları ... diye tanıttıkları sanık ... ile göndereceklerini söylediği, bunun üzerine katılanın 20.000 TL nakit para ile 10 adet 22 ayar bileziği sanık ...'ya verdiği, sanıkların para ve bilezikleri alarak gösterdikleri eve doğru gittikleri, katılanın bir süre beklediği ancak sanıkların tekrar gelmedikleri, bu suretle sanıkların iştirak halinde dolandırıcılık suçun işledikleri beyanlar, teşhis tutanakları ve tüm dosya kapsamından anlaşıldığından mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanıklar hakkında cezaya hükmolunurken uygulanan TCK'nın 157/1 maddesinde hapis ve adli para cezası birlikte öngörülmesine rağmen sadece hapis cezasına hükmolunmuşsa da aleyhe temyiz olmadığından bu husus bozma sebebi yapılmamıştır.

TCK'nın 53. maddesi ile ilgili Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar ... ve ... müdafii ile sanık ...'ın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

TCK'nın 53. maddesi ile ilgili Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar ... ve ... müdafii ile sanık ...'ın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 07.06.2011 tarih, 2011/9-88 esas, 2011/116 karar sayılı kararına göre, sanık ...'ın tekerrüre esas daha ağır mahkumiyeti bulunmasına karşın daha az cezayı içeren hükümlülüğünün tekerrüre esas alınması, ayrıca TCK’nın 53. maddesinin 3.fıkrası uyarınca 53/1-c bendindeki “velayet hakkından; vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan" yoksunluğun sanığın sadece kendi altsoyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... müdafii ile sanık ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanık ...'a ait hüküm fıkrasından TCK'nın 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılarak yerine "Sanığın ... Asliye Ceza Mahkemesinin 25/02/2009 tarih ve 2008/182 esas, 2009/151 karar sayılı hükmü ile mükerrir olduğu anlaşıldığından TCK'nın 58. maddesi uyarınca cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca aleyhe değiştirmeme ilkesi gözetilerek 5275 sayılı

Kanun'un 108/2. maddesi gereğince mükerrir olan sanık hakkında koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın sanık hakkında tekerrüre esas alınan .... Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/106 esas, 2008/627 karar sayılı ilamına konu olan 10 ay hapis cezası esas alınarak belirlenmesine" cümlesinin eklenmesi; yine sanıklar hakkında kurulan hüküm fıkralarında yer alan TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılıp yerine, “TCK'nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın (c) bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet veya kayyımlık yetkilerinin koşullu salıverilme tarihine, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına” ibaresinin eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 29/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8025, Karar No: 2016/8162, Tarih: 03.10.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/8025 E.  ,  2016/8162 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... (...) Sulh Hukuk ve ... 1. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Talep, yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesi istemine ilişkindir.

Kısıtlı ..., ... (...) Sulh Hukuk Mahkemesinin 2007/129 E. - 2007/164 K. sayılı ilâmı ile TMK'nın 405. maddesi gereğince kısıtlanarak kendisine kardeşi ... vasi olarak atanmıştır. Vasi, 19/11/2015 tarihli dilekçesi ile açıkça belirtmemiş olsa da yerleşim yeri değişikliğine izin verilerek dosyanın ... Sulh Mahkemesine gönderilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

... () Sulh Hukuk Mahkemesi, 25.11.2015 tarihli ek kararı ile vasi ...'nın talebinin kabulüne, mahkemenin yetkisizliğine karar vermiştir.

... 1. Sulh Hukuk Mahkemesince ise yerleşim yeri değişikliğine izin kararı verilmediği gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” TMK m. 412'de ise "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur. " hükmü yer almaktadır.

Dosyanın incelenmesinden, vasinin 19.11.2015 tarihli dilekçesi ile açıkça belirtmemiş olsa da yerleşim yeri değişikliğine izin verilerek dosyanın ... Sulh Mahkemesine gönderilmesine karar verilmesini talep ettiği ve ... (...) Sulh Hukuk Mahkemesince de vasinin talebinin kabulüne ve mahkemenin yetkisizliğine karar verildiği anlaşılmakla vesayet dosyası takibinin ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesince yapılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 03/10/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/35, Karar No: 2013/877, Tarih: 26.06.2013

**Hukuk Genel Kurulu         2013/19-35 E.  ,  2013/877 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Kastamonu Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİH: 05/09/2012

Taraflar arasındaki “menfi tespit” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Kastamonu Sulh Hukuk Mahkemesi’nce davanın kabulüne dair verilen 01.12.2010 gün ve 230/1772 E., K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 19.Hukuk Dairesi’nin 07.03.2012 gün ve 2011/15780 E., 2012/3657 K. sayılı ilamı ile;

(...Davacı vekili, icra takibine konu edilen bonodaki imzanın müvekkiline ait olmadığını ileri sürerek müvekkilinin borçlu olmadığının tespitine ve tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin iyi niyetli yetkili hamil olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen Kriminal Polis Laboratuar raporuna göre bonodaki keşideci imzasının davacının eli mahsulü olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, icra takibine konu edilen bono nedeniyle borçlu olmadığının tespitine, davalı banka bonoyu ciro yolu ile elde etmiş olduğundan kötüniyet tazminatı talebinin reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava konusu icra takibi kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla takip olup, bu takipte çıkarılan ödeme emrinin tebliğinden yaklaşık 3 ay sonra yapılan haciz sırasında tutulan 28.06.2009 tarihli haciz tutanağındaki "borcu ödeyecek gücüm yoktur" beyanının borcun kabulü anlamına geldiğinin ve haciz tehdidi ile verilmiş bir beyan olmadığının kabulü gerekir. Mahkemece bu yönlerin değerlendirilmesinde yanılgıya düşürülerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir...)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, menfi tespit istemine ilişkindir.

Mahkemece; davanın  kabulüne dair verilen karar, davalı vekilinin temyizi üzerine, Özel Daire’ce yukarıda başlık bölümünde gösterilen nedenlerle bozulmuştur.

Yerel mahkemece, önceki kararda direnilmiş; hükmü temyize davalı vekili getirmiştir.

Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; borçlunun, 28.06.2009 tarihinde yapılan haciz esnasında; “bu borcumu şimdilik ödeyecek gücüm yoktur. Borcumu en kısa zamanda halledeceğim” şeklinde beyanda bulunmasının, borcun kabulü anlamına gelip gelmediği noktasında toplanmaktadır.

Davaya konu kambiyo senedi  borçlusu M. A., lehdarı, dava dışı ....İnş. Malz. Ltd.Şti olan 3.600,00 TL bedellidir. Bu senede dayalı olarak Kastamonu 2. İcra Müdürlüğü'nün 2009/1767 esas sayılı takip dosyasında borçlu (davacı) aleyhine icra takibi başlatılmış olup, kambiyo senetlerine özgü

ödeme emri 23.03.2009 tarihinde borçluya tebliğ edilmiş, borçlunun itiraz etmemesi üzerine takip kesinleşmiştir.

Davaya konu kambiyo senedi  borçlusu M. A., lehdarı, dava dışı ....İnş. Malz. Ltd.Şti olan 3.600,00 TL bedellidir. Bu senede dayalı olarak Kastamonu 2. İcra Müdürlüğü'nün 2009/1767 esas sayılı takip dosyasında borçlu (davacı) aleyhine icra takibi başlatılmış olup, kambiyo senetlerine özgü

ödeme emri 23.03.2009 tarihinde borçluya tebliğ edilmiş, borçlunun itiraz etmemesi üzerine takip kesinleşmiştir.

Alacaklının haciz talebi üzerine, 28.06.2009 tarihinde yapılan birinci haciz esnasında borçlu(davacı) beyanında aynen; “Bu borcumu şimdilik ödeyecek gücüm yoktur. Borcumu en kısa zamanda halledeceğim” şeklinde ifade kullandığı konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Bu itibarla, ödeme emrine karşı itiraz ileri sürülmeksizin kesinleşen icra takibinden üç ay sonra yapılan haciz işlemi esnasında, davacı tarafından sarf edilen bu sözlerin, borcun kabulü olarak benimsenmesinin gerektiğine Genel Kurul çoğunluğunca karar verilmiştir.

Genel Kurul görüşmelerinde bir kısım üyelerce; bahse konu borçlu beyanında açıkça kambiyo ilişkisini kabul eden ifadelerin yer almaması ve haciz baskısı altında söylenen sözler olması nedeniyle, borcun kabulü olarak nitelendirilmemesinin gerektiği ifade edilmiş ise de, bu görüş kurul çoğunluğu tarafından yukarıda açıklanan gerekçelerle kabul edilmemiştir.

O halde; Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında ve yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, aynı Kanunun 440/III-2  maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere,  26.06.2013 gününde oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/23872, Karar No: 2013/15481, Tarih: 02.07.2013

**6. Ceza Dairesi         2010/23872 E.  ,  2013/15481 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5237 sayılı Yasanın 145. maddesinde tanımlanan “değerin azlığının” yeni yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, somut olayda sanığın teşebbüs aşamasında kalan eylemi hakkında, koşulları bulunmadığı halde, bu maddeye sevk amacının dışında yorumlar getirilerek anılan madde uyarınca cezadan indirim yapılması,

Sanık hakkında 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanunun 108/2 ve TCK'nın 58/7. maddeleri gereğince en ağır cezayı içeren hükümlülüğün tekerrüre esas alınması gerektiğinden, sanığın adli sicil kaydında yer alan Kadıköy 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 07.06.2001 gün, 2000/200-168 esas-karar sayılı 6 yıl 8 ay hapis cezasını içeren ilamın tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Denetim süresinin belirlenmesinin infaza yönelik bir işlem olduğu gözetilerek, 5237 sayılı Yasanın 58/6-7. maddesi gereğince mükerrir olan sanık hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmesiyle yetinilmesi yerine, 5275 sayılı Yasanın 108/4. maddesine dayanılarak denetimli serbestlik süresinin de belirlenmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından denetimli serbestlik süresi belirlenmesine ilişkin cümledeki “3 yıl süreyle” kısmı çıkarılarak, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.