muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/14337, Karar No: 2020/2066, Tarih: 03.03.2020

Hüküm, davacı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK'nin 96. vd. maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun'un 48. maddesi’nde ‘’(1) Türk mahkemesinde dava açan, davaya katılan veya icra takibinde bulunan yabancı gerçek ve tüzel kişiler, yargılama ve takip giderleriyle karşı tarafın zarar ve ziyanını karşılamak üzere mahkemenin belirleyeceği teminatı göstermek zorundadır. (2) Mahkeme, dava açanı, davaya katılanı veya icra takibi yapanı karşılıklılık esasına göre teminattan muaf tutar.’’ düzenlemesine yer verilmiştir.

6100 Sayılı HMK’nın 114/ 1-ğ maddesinde ‘’ Teminat Gösterilmesine İlişkin Kararın Gereğinin Yerine Getirilmesi’’ hususu dava şartlarından biri olarak kabul edilmiş,HMK 115. maddesinde ise;’’ (1) Mahkeme, dava şartlarının mevcut olup olmadığını, davanın her aşamasında kendiliğinden araştırır. Taraflar da dava şartı noksanlığını her zaman ileri sürebilirler. (2) Mahkeme, dava şartı noksanlığını tespit ederse davanın usulden reddine karar verir. Ancak, dava şartı noksanlığının giderilmesi mümkün ise bunun tamamlanması için kesin süre verir. Bu süre içinde dava şartı noksanlığı giderilmemişse davayı dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddeder.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Somut olayda, davacı üçüncü kişinin Amerika Birleşik Devletleti tabiyetinde bir şirket olduğu anlaşılmaktadır. 5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkındaki Kanun'un 48/2. maddesinde dava açanın karşılıklılık esasına göre, teminattan muaf tutulabileceği düzenlendiğinden öngörülen teminat hususu Mahkemece re'sen gözetilmelidir. Bu sebeple Mahkemece, yabancılık teminatı hususunun 5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkındaki Kanunun 48. maddesi hükmü çerçevesinde irdelenmesi gerekirken, bu husus irdelenmeden, doğrudan işin esasına girilmesi doğru olmamış, hükmün bu yönden re'sen bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı üçüncü vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün İİK'nin 366 ve 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma sebep ve şekline göre davacı üçüncü kişi vekilinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, taraflarca İİK'nın 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, istek halinde peşin harcın temyiz edene iadesine, 03.03.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19017, Karar No: 2012/38547, Tarih: 18.12.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/19017 E.  ,  2012/38547 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyada mevcut ekspertiz raporuna göre; davaya konu gaz tabancasının namlusu içerisinde bulunan gaz ayırıcı parçasının daire şeklinde delikli bir yapıda olduğu, bu haliyle özel şekil ve nitelikteki fişeklerin ucunda bulunan kurşun küre veya saçma tanelerinin geçebileceği kadar bir boşluk sağladığının belirtildiği, silahın orjinal haline göre değişiklik yapıldığını gösterir herhangi bir bulgu ve emarenin görülmediğinin belirtilmesi karşısında; davaya konu gaz tabancasının marka, model ve üretim yılı tespit olunup Bilim, Sanayi ve Teknoloji Bakanlığından marka, model ve üretim yılı itibariyle bu silahların mevcut haliyle üretilmesine izin verilip verilmediği sorulup, bu silahın üretim şeması getirtilip, üretim şemasının temin edilememesi halinde suça konu silahın gaz ayırıcı parçasının fotoğrafları ve dosyadaki polis kriminal raporu eklenip üretici firmadan gaz ayırıcı parçanın mevcut şekli ile imal edilip edilmediği, üretim iznine uygun imalattan sonra gaz ayırıcı parça üzerinde mermi çekirdiği geçişine imkan verecek şekilde tadilat yapılıp yapılmadığı sorulup dosya kül halinde Adli Tıp Kurumu'na gönderilerek silahın üretim izni verilen orjinal haline uygun şekilde bilye geçişine imkan verecek nitelikte gaz ayırıcı parçasının tadil edilip edilmediğine dair alınacak bir rapor ile 6136 sayılı Yasa kapsamında kalıp kalmadığı hususu kesin olarak saptandıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik soruşturma ile yazılı biçimde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş oldu ğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 18.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18491, Karar No: 2015/679, Tarih: 20.01.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/18491 E.  ,  2015/679 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada....Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 10/02/2014 tarih ve 2012/89-2014/21 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, bazı noksanlıkların ikmali için dosya mahalline gönderilmişti. Bu noksanlıkların giderilerek dosyanın gönderildiği anlaşılmakla,dava dosyası için Tetkik Hakimi....... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin 2002/03799 ve 2002/01935 sayılı “....”, “...” ibareli markalarının 03, 08 ve 21. sınıflarda tescilli olmasına rağmen kullanılmadığını belirterek davalı markalarının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının kötü niyetli olduğunu ve piyasada tekel oluşturma amacı taşıdığını, müvekkilinin tescil kapsamındaki malların satış ve pazarlaması için çeşitli faaliyetlerde bulunduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalı şirketin markayı kullanımına ilişkin davalı tarafça sunulan delillerin bir çoğunun dava tarihinden sonraya ilişkin olduğu, davalı tarafın markayı ciddi surette kullandığına ilişkin hiçbir delil sunamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve her ne kadar Anayasa Mahkemesi'nin 09.04.2014 tarih 2013/147 E- 2014/75 K sayılı kararıyla 556 sayılı KHK'nın 42/1-c bendi iptal edilmiş ise de, aynı KHK'nın 14. maddesi uyarınca markanın kullanılmaması nedeniyle iptaline ve sicilden terkinine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 20.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11872, Karar No: 2021/10319, Tarih: 20.10.2021

**3. Hukuk Dairesi         2020/11872 E.  ,  2021/10319 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki ilk derece mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen itirazın iptali davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına dair verilen karara, İlk Derece Mahkemesince uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabul kısmen reddine yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, ilk derece mahkemesince uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın 6100 sayılı HMK’nın 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, 20/10/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/95, Karar No: 2019/207, Tarih: 14.03.2019

**Ceza Genel Kurulu         2018/95 E.  ,  2019/207 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 3. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sayısı : 33-394

Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Ankara 19. Asliye Ceza Mahkemesince 11.03.2008 tarih ve 122-239 sayı ile sanığın eyleminin olası kastla nitelikli yaralama suçunu oluşturduğu kabul edilerek TCK'nın 86/1, 87/1-d-son, 21/2, 29/1 ve 62. maddeleri uyarınca 11 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve CMK'nın 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, sanığın 5 yıllık denetim süresine tabi tutulmasına karar verilmiş, bu karar itiraz edilmeksizin 19.03.2008 tarihinde kesinleşmiştir.

Sanığın 17.01.2010 tarihinde işlediği hakaret suçundan Adana (Kapatılan) 3. Sulh Ceza Mahkemesince 16.06.2011 tarih ve 846-1857 sayı ile kesin nitelikte 1.500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilerek 5 yıllık denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlediği gerekçesiyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen dosya için Mahkemesine ihbarda bulunulmuştur.

Bu ihbar üzerine, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararını ele alan Ankara 19. Asliye Ceza Mahkemesince 19.04.2012 tarih ve 276-690 sayı ile hükmün açıklanmasına karar verilerek sanığın TCK'nın 86/1, 87/1-d-son, 21/2, 29/1, 62, 51 ve 53. maddeleri uyarınca 11 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, ertelemeye ve hak yoksunluğuna hükmolunmuş, hükmün sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 3. Ceza Dairesince 05.12.2016 tarih ve 7887-19969 sayı ile;

"...Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nda subjektif sorumluluk esası kabul edilmiş olup, 'netice sebebiyle ağırlaşmış suç' başlıklı TCK'nın 23. maddesinde bu durum 'bir fiilin kastedilenden daha ağır veya başka bir neticenin oluşumuna sebebiyet vermesi hâlinde, kişinin bundan dolayı sorumlu tutulabilmesi için bu netice bakımından en azından taksirle hareket etmesi gerekir' şeklinde açıklanmıştır.

"...Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nda subjektif sorumluluk esası kabul edilmiş olup, 'netice sebebiyle ağırlaşmış suç' başlıklı TCK'nın 23. maddesinde bu durum 'bir fiilin kastedilenden daha ağır veya başka bir neticenin oluşumuna sebebiyet vermesi hâlinde, kişinin bundan dolayı sorumlu tutulabilmesi için bu netice bakımından en azından taksirle hareket etmesi gerekir' şeklinde açıklanmıştır.

Failin, kastedilenden daha ağır ve başka bir neticenin gerçekleşebileceğini öngördüğü, buna rağmen eylemine devam ederek sonlandırdığı durumda, olası kastla hareket ettiğini kabul ederek gerçekleşen ağır ve başka sonuçtan dolayı doğrudan sorumluluğu cihetine gidilecektir. Ancak böyle bir kastın bulunmadığı, kast-taksir kombinasyonunun bulunduğu, temel suç tipinin kasıtlı, ağır ve başka neticenin ise taksirli olduğu durumda failin sorumluluğunu belirleyebilmek açısından, kasten işlenen temel suç ile ağır netice arasında öncelikle illiyet bağının varlığı aranacaktır. Nedensellik bağı meydana gelen netice açısından varlığı zorunlu ise de tek başına yeterli olmayıp neticenin ayrıca faile yüklenip yüklenmeyeceği değerlendirilmelidir. Bu kapsamda ağır neticenin objektif olarak faile yüklenebilir olması için, bu ağır ve başka neticenin temel suç tipinin işlenmesine bağlı, ona bitişik, ona özgü olan özel tehlikenin gerçekleşmesi ve doğrudan sonucu olması hâlinde mümkündür. Örneğin göze yapılan darbe sonucu görme kaybına neden olunması hâlinde failin görme kaybının gerçekleşebileceğini öngördüğü kabul edilerek gerçekleşen ağır sonuçtan sorumlu tutulacaktır. Ancak failin gerçekleşen ağır ve başka netice bakımından olası kastı olmamakla birlikte, bu ağır ve başka neticenin gerçekleşebileceğini öngörebildiği hâlde, failin bu netice bakımından sorumlu tutulabilmesi için en azından taksiri aranacaktır. Taksirle sorumluluk bakımından neticenin objektif olarak öngörülebilir olması yeterlidir.

Genel nitelikteki bu açıklamalardan sonra somut olayımızı ele alacak olursak; müşteki ... ile sanık ... arasında çarpışma iddiasıyla çıkan tartışmada, sanığın müştekiye yumrukla vurduğu, müştekinin kısa bir süre sonra göğüs ağrısı şikâyetiyle acil servise başvurduğu, Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Kardiyoloji Anabilim Dalının 14.07.2005 tarihli EKG'de akut anteroseptal miyokart enfarktüsü olduğunun bildirildiği, müştekinin bu olaydaki yaralanması nedeniyle vücudunda travmatik lezyona rastlanmadığının belirtildiği, sonrasında Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Dairesi tarafından tanzim olunan 30.11.2005 tarihli raporda ise 'olay öncesinde kişide kronik kalp damar hastalığının bulunduğu, kişinin olay günü maruz kaldığı olayın efor ve stresiyle kendinde mevcut kronik kalp damar hastalığının akut hâle geçerek miyokart enfarktüsü geçirmesine neden olduğu, dolayısı ile olayla miyokart enfarktüsü arasında illiyet bağı bulunduğu' açıklanmış olup Mahkemece Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Dairesinin raporunda belirtilen illiyet bağı sanığın gerçekleşen ağır ve başka sonuçtan sorumlu tutulması için yeterli kabul edilerek TCK'nın 87/1-d maddesinden cezalandırılması yoluna gidilmiştir.

Yukarıdaki bilgiler ışığında somut olayı değerlendirecek olursak; olay günü sanığın müştekiye eliyle kasten vurup harici lezyon bırakmayacak ve basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde TCK'nın 86/2. maddesi kapsamında yaralaması sonucunda gerçekleşen ağır ve başka netice (miyokart enfarktüsü / kalp krizi sonucu yaşamın tehlikeye girmesi) bakımından olası kastla hareket ettiğinden söz etmenin mümkün bulunmadığı, ancak müştekinin yaşı da gözetildiğinde kalp krizi geçirebileceğinin objektif olarak öngörebildiği hâlde sanığın dikkat ve özen yükümlülüğüne uymayarak eliyle kasten vurması sonucu buna bağlı, buna özgü ve beklenen bir tehlikenin değil çok daha farklı gerçekleşen ağır ve başka sonuç doğuran bu olayla ilgili olarak en azından taksirle hareket ettiği kabul edilerek, müştekideki kalp rahatsızlığının önceden sanık tarafından bilinip bilinmediği araştırılıp bilmediğinin anlaşılması durumunda sanığın basit taksirle yaralama suçundan TCK'nın 89/1-2. maddesiyle, bilmesi hâlinde bilinçli taksirle yaralamadan TCK'nın 89/1-2, 22/3. maddeleriyle cezalandırılması cihetine gidilmesi gerekirken yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kabule göre de;

5237 sayılı TCK’nın 53/4. maddesine göre 'kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında TCK’nın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarının uygulanamayacağının' gözetilmemesi," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme ise 02.05.2017 tarih ve 33-394 sayı ile;

Kabule göre de;

5237 sayılı TCK’nın 53/4. maddesine göre 'kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında TCK’nın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarının uygulanamayacağının' gözetilmemesi," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme ise 02.05.2017 tarih ve 33-394 sayı ile;

"...Mağdur/sanık ...'ın doktor olan ablası .....ın olay gününden bir gün önce mağdur/sanık ... ile tartıştıkları ve bu tartışmayı bir vesile ile öğrenen mağdur/sanık ...'ın yanında mağdur/sanık Rüstem Şahin de olduğu hâlde olay günü İbni Sina Hastanesine giderek doktor ...'ı sordukları ve kendisiyle görüşemedikleri, saat 17.00 sıralarında İbni Sina Hastanesi merdivenlerinde doktor ... ile karşılaştıkları kendisine çarpmak suretiyle olayı başlattıkları, sanık ...'ın sopa ile ...'a vurduğu daha sonra mağdur/sanık ...'ın elinden sopayı alarak her iki sanığa vurmaya başladığı, görevlilerin gelmesi üzerine mağdur/sanıklar Güneş ve Rüstem'in kaçarak laboratuvara sığındıkları, mağdur/sanık ...'ın kalp rahatsızlığı olması nedeniyle olay yerinde kalp krizi geçirerek yaşamını tehlikeye sokacak ve diğer iki mağdur/sanığın da basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte yaralandığı, diğer şikâyetçi/sanıkların da şikâyetçi/sanık ...'ın darbına maruz kalarak basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığı, mağdur/sanık ... hakkında şikâyetçi/sanık ...'a yönelik kasten etkili eylem suçundan açılan kamu davasının yapılan yargılamasında gerek hazırlık ve gerekse mahkeme aşamasında toplanan deliller itibarıyla sanık ...'ın şikâyetçi/sanık ...'ı kasten basit nitelikte olacak şekilde yaralamakla birlikte mağdurda olayın etkisiyle oluşan miyokart enfarktüsü gerçekleştiği, eylemle gerçekleşen miyokart enfarktüsü arasında illiyet bağı bulunduğunun Adli Tıpça tespit edildiği, sanığın eylem aşamasında mağdur/sanık ...'deki kalp rahatsızlığını bilmese dahi ona yönelik kasten darp eylemi neticesi kalp krizinin ortaya çıkarak hayati tehlike geçirecek şekilde yaralandığı, bu durumda tüm safahatta toplanan delillere göre sanığın eylemini kasten gerçekleştirdiği dikkate alındığında eylemin taksirle yaralama suçu olarak kabul edilmesinin mümkün olamayacağı," gerekçesiyle bozma kararına direnerek sanığın önceki hüküm gibi cezalandırılmasına karar vermiştir.

Direnme kararına konu bu hükmün de sanık ve Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04.11.2017 tarihli ve 51018 sayılı "bozma" istekli tebliğnamesi ile dosya, 6763 sayılı Kanun'un 36. maddesiyle değişik CMK'nın 307. maddesi uyarınca kararına direnilen Daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 3. Ceza Dairesince 17.01.2018 tarih ve 19897-339 sayı ile direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık Rüstem Şahin hakkında katılan ...'a yönelik kasten yaralama suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar itiraz edilmeksizin, sanık ... hakkında Rüstem Şahin ve ...'a yönelik kasten yaralama suçundan verilen ceza verilmesine yer olmadığına dair kararlar ise temyiz edilmeksizin kesinleşmiş olup direnme kararının kapsamına göre inceleme sanık ... hakkında katılan ...'a yönelik olası kastla yaralama suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü ile sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlıklar;

1- Sanığın eylemini olası kastla mı yoksa taksirle mi işlediğinin,

2- Olası kastla işlediğinin kabulü hâlinde; kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasında isabet bulunup bulunmadığının,

3- Taksirle işlediğinin kabulü hâlinde;

a) Bilinçli taksir koşullarının oluşup oluşmadığının,

b) Katılandan kaynaklanan haksız davranış bulunup bulunmadığının, haksız davranış bulunduğu sonucuna ulaşılması durumunda, sanık hakkında TCK'nın 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanamayacağının,

Belirlenmesine ilişkin ise de uyuşmazlık konularının görüşülmesi sırasında bir kısım Ceza Genel Kurulu Üyeleri tarafından talep edilmesi üzerine Ceza Genel Kurulu Başkanı tarafından uyuşmazlık, sanığın eyleminin kamu görevlisini silahla basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde kasten yaralama suçunu mu yoksa taksirle nitelikli yaralama suçunu mu oluşturduğu şeklinde yeniden belirlenmiş olup uyuşmazlık konuları bu doğrultuda değerlendirilmiştir.

İncelenen dosya kapsamından;

Olay tutanağı başlıklı 14.07.2005 tarihli belgede; olay günü saat 17.40 sıralarında İbni Sina Hastanesinde yaralama olayının meydana geldiğine ilişkin polis telsizinde yapılan anons üzerine olay yerine gidildiği, olaya karışan sanık ... ile inceleme dışı sanık Rüstem Şahin'in İbni Sina Hastanesinde görevli doktor ...'ı darbettikleri bilgisinin alındığı, sanık ... ile Rüstem'in ifadelerinin tespit edilmesi maksadıyla karakola götürüldükleri bilgisine yer verildiği,

Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Kurulunca katılan ... hakkında düzenlenen 30.11.2005 tarihli raporda; katılan hakkındaki tüm evrak irdelendikten sonra, katılanın vücudunda travmatik lezyon tanımlanmadığı, olayın efor ve stresinin kendisinde bulunan kalp-damar hastalığını aktive ederek katılanın kalp krizi geçirmesine neden olduğu, kasten yaralama olduğunun adli makamlarca kabulü ve sübutu hâlinde, olay ile kişide saptanan kalp krizi arasında illiyet bağı bulunduğu cihetle, arızasının kişinin yaşamını tehlikeye sokan bir durum olduğu, kişi üzerindeki etkisinin basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olmadığı, kişide bulunan kalp-damar hastalığının kalp krizi geçirmesinde kolaylaştırıcı bir neden olarak rol oynadığı tespitlerine yer verildiği,

Sanık müdafisi tarafından alınarak dosyaya sunulan 11.01.2008 tarihli özel bilirkişi mütalaasında; katılana fiziksel darp uygulandığına dair bir bulgudan bahsedilemeyeceği kanaatinde olunduğunun ifade edildiği,

Sanık ... hakkında Ankara Adli Tıp Şube Müdürlüğünce düzenlenen 14.07.2005 tarihli raporda; sanığın sağ omuz arka yüzde 2x5 cm boyutlarında çift sıralı ray şeklinde ekimoz, sağ kol iç yüzde 3 cm uzunluğunda çizik bulunduğu, mevcut yaralanmanın basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olduğunun belirtildiği,

İnceleme dışı sanık Rüstem Şahin hakkında düzenlenen aynı tarihli raporda ise; şahsın vücudunda herhangi bir travmatik lezyon saptanmadığı tespitine yer verildiği,

Anlaşılmaktadır.

Katılan ... Kardiyoloji Yoğun Bakım Ünitesinde kolluk tarafından tespit edilen beyanında; İbni Sina Hastanesi Endokrinoloji Bölümünde Uzman Doktor olarak görev yaptığını, olay gününden bir gün evvel sanık ...'in kardeşi Yeşim'in bir konuyu sormak için Endokrinoloji Servisine geldiğini, bu kişiyi doktorların girdiği değil diğer bölümden içeri alınmak üzere dışarı çıkardığını, düşüncesine göre bu olay nedeniyle sanık ve yanındaki şahsın olay günü öğle saatlerinde Hastaneye gelerek kendisini sorduklarını, toplantıda olduğunu ancak gün içinde sanık ve yanındaki kişiyi bir iki kez Hastanede gördüğünü, saat 17.45 sıralarında kantine gidip çalıştığı servise döndüğü sırada sanık ve yanındaki şahsın koridorda kendisini sıkıştırarak darbetmeye başladıklarını, olayı gören kantin çalışanlarının müdahale ederek kavgayı ayırdıklarını, daha önceden kalp rahatsızlığı bulunduğunu, darbedildiği sırada da spazm geçirdiğini,

Cumhuriyet Başsavcılığında; kendisine ilk olarak sanık ... ile yanındaki Rüstem'in vurduğunu, kavgayı başlatanların onlar olduğunu, korunmak maksadıyla kendisinin de bu şahıslara vurduğunu, şikâyetçi olup uzlaşmayı kabul etmediğini,

24.04.2007 tarihinde Mahkemede; olaydan bir gün önce sanık ...'in ablasının bir işi için kendisinin sorumlu olduğu polikliniğe gelip personelle tartışmaya başladığını, kendisinin ise bu sırada hasta muayene ettiğini, dışarı çıkıp sanığın ablasını personelle tartışmaması hususunda uyardığını, bu sırada bir başka doktorun daha gelerek “Bize bu şekilde bağıramazsın” şeklinde sözler söylediklerini, kendisinin de Bölümün sorumlusu olduğunu, istedikleri şekilde hareket edemeyeceklerini ifade ettiğini, sanığın ablasının bunun üzerine kendisi hakkında Dekanlığa yazılı şikâyette bulunduğunu, olay günü de sanık ve Rüstem'in merdivenlerden indiği sırada arkasından vurmaya başladıklarını, saatinin yere düşerek kırıldığını, elindeki kola şişesinin de yere düştüğünü, sanığın elinde sopa bulunduğunu, bu sopayla kendisine vurmaya başladığını, bağırması üzerine kantin çalışanlarının geldiklerini, sanık ve Rüstem'in kaçtıklarını, kendisini savunmak maksadıyla sanık ve yanındaki Rüstem'e vurmuş olabileceğini,