muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5276, Karar No: 2023/4630, Tarih: 10.05.2023

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ... vekilinin temyiz isteği; zamanaşımı nedeniyle verilen düşme kararının kaldırılmasına, lehine vekâlet ücretine hükmedilmesi ve aracın müsaderesi yönünde hüküm kurulması gerektiğine, re'sen tespit edilecek sebeplerle hükmün bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.30.04.2012 tarihinde önleme araması kararına istinaden oluşturulan uygulama noktasında, yolcu otobüsünde yapılan aramada otobüsün bagaj kısmında sanığa ait valizlerde 35 karton sigara ele geçirilmiştir.

2.Sanık sigaraların kendisine ait olduğunu, içmek için aldığını beyan ederek suçu inkar etmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Sanığın yargılama konusu eylemi için 4733 sayılı Kanun’un 8 inci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımının, aynı Kanun'un 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü ve zamanaşımını kesen son nedenin 20.11.2013 tarihli mahkûmiyet hükmü olduğu, Mahkemece bu nedenle düşme kararı verildiği anlaşıldığından, zamanaşımı süresinin dolmadığına ilişkin katılan ... vekilinin temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

2.Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan ... vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bala Asliye Ceza Mahkemesinin, 21.09.2022 tarihli ve 2021/41 Esas, 2022/161 Karar sayılı kararında katılan vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2120, Karar No: 2019/6856, Tarih: 09.04.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/2120 E.  ,  2019/6856 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre suça sürüklenen çocuk ... ve sanık ... yönünden diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

1- Sanık ... 'ın hüküm tarihinde Boyabat Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda diğer sanık ...'nın Elazığ E Tipi Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan hükümlü olduklarının dosya içeriğinden ve UYAP kayıtlarından anlaşılması karşısında; sanıklara duruşmadan vareste tutulmak isteyip istemediği sorulmadan ve bu hususta bir karar alınmadan, hükmün verildiği 21/10/2014 tarihli duruşmada hazır edilmeyerek hükümlülüklerine karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı CMK'nın 196. maddesine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanması,

2- Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2012 / 6-1309 E., 2013 / 258 K. sayılı ve 21.05.2013 tarihli kararında da belirtildiği gibi ceza muhakemesinin en önemli ilkelerinden biri olan “şüpheden sanık yararlanır” ilkesi uyarınca, sanığın bir suçtan cezalandırılmasının temel şartı, suçun şüpheye yer vermeyen bir kesinlikle ispat edilmesidir. Gerçekleşme şekli şüpheli ve tam olarak aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, bir suçun gerçekten işlenip işlenmediği veya işlenmiş ise gerçekleştirilme biçimi konusunda şüphe belirmesi halinde uygulanacağı gibi, suç niteliğinin belirlenmesi bakımından da geçerlidir. Ceza mahkûmiyeti, yargılama sürecinde toplanan delillerin bir kısmına dayanılarak ve diğer bir kısmı göz ardı edilerek ulaşılan ihtimali kanaate değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır. Bu ispat, hiçbir şüphe ve başka türlü bir oluşa imkan vermeyecek açıklıkta olmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; kolluk görevlilerince 09/11/2011 tarihinde düzenlenen tutanak içeriğinde suça sürüklenen çocuk ...'ın söz konusu hırsızlığı sanıklar ..., ..., ...'nın gerçekleştirdiğini beyan ettiğinin belirtildiği ancak suça sürüklenen çocuğun avukat nezaretinde alınan savunmalarında suçlamaları kabul etmediği gibi diğer sanıkların eylemlerine ilişkin herhangi bir beyanda da bulunmadığı, diğer sanıklar ..., ..., ...'nın aşamalarda alınan savunmalarında suçlamaları kabul etmedikleri, aşamalarda dinlenen tanıkların ise atılı eylemlere dair görgüye dayalı bilgilerinin olmadığı gibi sanıklar ..., ...'dan 400 kg fındık satın aldığını beyan eden tanık ...'ın satın aldığı fındıkların müştekiye ait fındıklar olup olmadığı konusunda bir teşhis işleminin yapılmadığı nazara alındığında olay yerinde bulunan izmarit üzerinden elde edilen DNA verilerinin sanık ve suça sürüklenen çocuğun genotip özellikleri ile uyumlu olup olmadıklarının tespiti açısından yapılacak araştırma neticesinde tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek sonucuna göre suça sürüklenen çocuğun ve sanıkların hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre;

3- Hırsızlık suçunun gece vakti işlendiğine dair delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde denetime olanak verecek şekilde açıklanıp tartışılmadan, görgüye dayalı bilgisi bulunmayan tanık ...'un beyanı ile yetinilip sanıklar ve suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

4- Suça sürüklenen çocuk hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezasından çevrilen seçenek tedbirin yerine getirilmemesi halinde hapis cezasının tamamen veya kısmen infaz edileceği ihtarı yapılamayacağı gözetilmeden suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin ve sanıklar ..., ..., ...'nın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sanıklar ... ve ... yönünden diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 09/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6985, Karar No: 2019/7655, Tarih: 02.05.2019

**12. Hukuk Dairesi         2018/6985 E.  ,  2019/7655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı Türkoğlu Tarım Kredi Kooperatifi tarafından borç senetlerine dayalı olarak borçlu ... aleyhine başlatılan ilamlı takiplerde, borçlunun icra mahkemesine başvurusunda, sair itirazlarının yanında, dayanak borç senedinin her iki dosyada da takip talebine eklenmediğini ileri sürerek takiplerin iptalini talep ettiği, mahkemece, şikayetin reddine karar verildiği görülmüştür.

1581 Sayılı Kanunun 12. maddesinde; "Kooperatiflerin kredi ile ilgili alacak senetleri, kayıtları ve her türlü taahhütname ve sözleşmeler ortağın oturduğu veya kooperatifin bulunduğu köy ve mahalle ihtiyar heyetleri tarafından parasız olarak tasdik olunur. Bu suretle tasdik olunan senetler ve belgeler İİK. nun 38. maddesinde yazılı belgeler hükmündedir" düzenlemesi yer almaktadır. İİK.nun 38. maddesi ise; "Mahkeme huzurunda yapılan sulhler, kabuller ve para borcu ikrarını havi resen tanzim edilen noter senetleri ve temyiz kefaletleri ile icra dairelerindeki kefaletler ilamların icrası hakkındaki hükümlere tabidir" hükmünü içerdiğinden, takip dayanağı tarım kredi kooperatifine ait borç senedi ilam niteliğindedir.

İİK’nın 32. maddesi aynen; “Para borcuna veya teminat verilmesine dair olan ilam icra dairesine verilince icra müdürü borçluya bir icra emri tebliğ eder. Bu emirde 24. maddede yazılanlardan başka hükmolunan şeyin cinsi ve miktarı gösterilir” hükmünü içermektedir. Anılan maddede icra emriyle birlikte dayanak ilamın borçluya gönderileceğine dair yasal bir düzenlemeye yer verilmediği gibi, genel haciz yoluyla yapılan takiplerde uygulanması gereken İİK’nın 61. maddesine yapılmış bir atıf da bulunmamaktadır. Ne var ki alacaklı tarafından takip dayanağı borç senedinin her iki takip dosyasında takip talebine eklenmediği belirlenmiştir. İcra dairesine ilam niteliğindeki belge verilmeden borçluya icra emri tebliğ edilmesi İİK’nın 32. maddesi hükmüne aykırı olduğundan mahkemece açıklanan nedenle her iki icra emrinin iptaline karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile şikayetin reddine karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nin 366. ve HUMK’nin 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 02/05/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/11729, Karar No: 2024/2903, Tarih: 11.03.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/11729 E.  ,  2024/2903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/210 Esas, 2023/219 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Afyonkarahisar 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 29.09.2022 Tarihli ve 2022/145 Esas, 2022/53 Karar Sayılı Kararı

Nüfus kayıtlarına ilişkin düzeltme davalarının düzeltmeyi isteyen şahısların yerleşim yeri adresinin bulunduğu yerdeki görevli asliye hukuk mahkemesinde açılacağı, nüfus kaydı düzeltilmesi istenilen ölü kişinin nüfus kayıt örneği incelendiğinde yerleşim yerlerinin bulunmadığının anlaşıldığı, davacının yerleşim yerinin ise Kartal/İstanbul olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. İstanbul Anadolu 25. Asliye Hukuk Mahkemesinin 28.03.2023 Tarihli ve 2023/210 Esas, 2023/219 Karar Sayılı Kararı

Nüfus kayıtlarının düzeltilmesi istenilen ... (...) nüfus kayıt bilgilerine göre yerleşim yeri adresinin bulunmadığı ve nüfusa kayıtlı olduğu yerin ise Merkez/Afyonkarahisar olduğundan, yetkili mahkemenin kesin yetkili mahkeme olan Afyonkarahisar Asliye Hukuk Mahkemeleri olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu’nun (5490 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin birinci fıkrasının a bendi uyarınca nüfus kaydının düzeltilmesi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı Bölge Adliye Mahkemelerinin yargı çevresinde kalan İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 5490 sayılı Kanun’un “Nüfus davaları” başlıklı 36 ncı maddesinin birinci fıkrasının a bendi şöyledir:

“Nüfus kayıtlarına ilişkin düzeltme davaları, düzeltmeyi isteyen şahıslar ile ilgili resmî dairenin göstereceği lüzum üzerine Cumhuriyet savcıları tarafından yerleşim yeri adresinin bulunduğu yerdeki görevli asliye hukuk mahkemesinde açılır. Kayıt düzeltme davaları nüfus müdürü veya görevlendireceği nüfus memuru huzuru ile görülür ve karara bağlanır.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamından, nüfus kaydı düzeltilmesi istenilenlerin adres kayıt sistemine kayıtlı yerleşim yeri adresinin bulunmadığı, nüfusa kayıtlı olduğu yerin ise Merkez/Afyonkarahisar olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda uyuşmazlığın Afyonkarahisar 4. Asliye Hukuk Mahkemesince sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamından, nüfus kaydı düzeltilmesi istenilenlerin adres kayıt sistemine kayıtlı yerleşim yeri adresinin bulunmadığı, nüfusa kayıtlı olduğu yerin ise Merkez/Afyonkarahisar olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda uyuşmazlığın Afyonkarahisar 4. Asliye Hukuk Mahkemesince sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Afyonkarahisar 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

11.03.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20529, Karar No: 2016/22780, Tarih: 06.10.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/20529 E.  ,  2016/22780 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacının.......2016 tarihinden sonra çalışması görünen işyerinin davalı .... .... (...)'...... işyeri olup olmadığı... davacının belirtilen tarihten sonra... davalı ...' ... ihale alan şirketler nezdinde çalışmasını sürdürüp sürdürmediğini tespite yarar ... türlü delil... belge ... varsa ... ... ...şirket... ...şirketler arasındaki hizmet alım sözleşmesinin incelenmesine ihtiyaç duyulduğundan getirtilip eklendikten sonra gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, ......2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3516, Karar No: 2017/256, Tarih: 06.02.2017

**1. Ceza Dairesi         2016/3516 E.  ,  2017/256 K.**

**"İçtihat Metni"**

Uyuşturucu ya da uyarıcı madde ticareti yapma ve 6136 sayılı Ateşli Silâhlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun'a aykırılık suçlarından Boyabat Ağır Ceza Mahkemesinin 09/09/2013 tarihli ve 2013/290 değişik iş sayılı içtima kararı ile 5 yıl 13 ay hapis cezasını Kastamonu Açık Ceza İnfaz Kurumunda infaz etmekte olan hükümlü ...'ın, 6291 sayılı Kanunla değişik 5275 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanunun 105/A maddesi gereğince denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak tahliye edilmesine yönelik talebin reddine dair Kastamonu İnfaz Hakimliğinin 21/05/2015 tarihli ve 2015/285 esas, 2015/283 sayılı kararına karşı yapılan itirazın kabulü ile hükümlünün cezasının koşullu salıverme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına, bu nedenle hükümlünün salıverilmesine ilişkin Kastamonu Ağır Ceza Mahkemesinin 01/06/2015 tarihli ve 2015/338 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Kastamonu Ağır Ceza Mahkemesince hükümlünün koşullu salıverilmesine 1 yıldan az zaman kaldığından bahisle kalan cezasının 5275 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanunun 105/A maddesi gereğince denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına ve hükümlünün salıverilmesine karar verilmiş ise de,

Hükümlünün Kastamonu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/12/2008 tarihli ve 2008/369 esas, 2008/669 karar sayılı ilamı ile mahkum olduğu 10 ay hapis cezasının infazına 04/02/2013 tarihinde Kastamonu Açık Ceza İnfaz Kurumunda başlandığı, bu cezaya ilişkin koşullu salıverilme tarihinin 23/08/2013 olduğu, ancak Kastamonu İnfaz Hakimliğinin 04/02/2013 tarihli ve 2013/227 esas, 2013/235 sayılı kararı ile koşullu salıverilme tarihine kadar geçecek olan 189 günlük sürenin 5275 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanunun 105/A maddesi gereğince denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına karar verilerek hükümlünün 04/02/2013 tarihinde tahliyesine karar verildiği, Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 22/01/2014 tarihli ve 2013/12914 esas, 2014/467 karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere mezkur yasanın 105/A maddesi uyarınca denetimli serbestlik tedbiri ile infazın en fazla 1 yıllık süre ile sınırlı olduğu, hükümlünün daha önceden denetimli serbestlik tedbiri ile infazdan 189 gün süre ile yararlandığı nazara alındığında, artık ancak bakiye 176 gün süre ile denetimli

serbestlik kapsamında infaz kararı verilebileceğinin anlaşılması karşısında, itirazın reddi yerine, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan Kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 23/10/2015 gün ve 94660652-105-37-7457-2015-21742/69026 sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

TÜRK MİLLETİ ADINA

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, Kastamonu Ağır Ceza Mahkemesinin 01/06/2015 tarihli ve 2015/338 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nıu 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/7722, Karar No: 2007/8273, Tarih: 26.12.2007

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2007/7722 E.  ,  2007/8273 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği (Tük.Mah.Sıfatıyla)

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden dolayı oluşan alacağın tahsiline ilişkindir.

4077 Sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’un 3/e maddesinde tüketici, “bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişi” olarak tanımlanmıştır. Bu tanımlamaya göre yasa, hazır bir malı veya hizmeti satın alarak onu günlük yaşamında kullanan veya tüketen kişiyi korumaktadır. Bir başka deyişle yasa kapsamına, dar kapsamlı mal ve hizmet ilişkileri olağan tüketim işleri alınmıştır. Aksi bir yorumun kabulü, üst düzey teknoloji ile gerçekleştirilen eser sözleşmesi ilişkilerinin dahi 4077 sayılı yasa kapsamında kalmasını ve bunlardan kaynaklanan uyuşmazlıklara da Tüketici Mahkemelerinde bakılmasını gerektirir ki, bunun yasanın amacına aykırı olduğu açıktır. Buna göre istisna sözleşmesinden doğan ilişkileri de 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun hükümlerinin uygulanması hukuken olanaklı değildir. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 26.2.2003 gün ve 2003/15-127 E., 2003/102 K. sayılı kararında bu husus belirtilmiştir. Somut olayda taraflar arasındaki hukuki ilişki eser sözleşmesinden kaynaklandığından, yerel mahkemece görevsizlik kararı verilerek davaya Asliye Hukuk Mahkemesi sıfatıyla bakılması gerekirken, 4077 sayılı yasa uygulanarak Tüketici Mahkemesi sıfatıyla bakılıp, esası hakkında karar verilmesi yerinde görülmemiş kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 26.12.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12563, Karar No: 2011/11987, Tarih: 01.12.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/12563 E.  ,  2011/11987 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı,ilk kesinti tarihini takip eden aybaşından itibaren tarım ... sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, davacının tarımsal faaliyeti nedeniyle sattığı ürün bedelinden ilk ... prim kesintisinin yapıldığı tarihi takip eden aybaşından itibaren 2926 sayılı Yasa’ya tabi tarım ... sigortalısı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davacının 01.05.1998 tarihinden 26.01.2010 tarihine kadar tarım ... sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmiştir.

2-Dava, davacının tarımsal faaliyeti nedeniyle sattığı ürün bedelinden ilk ... prim kesintisinin yapıldığı tarihi takip eden aybaşından itibaren 2926 sayılı Yasa’ya tabi tarım ... sigortalısı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davacının 01.05.1998 tarihinden 26.01.2010 tarihine kadar tarım ... sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım ... hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 58 yaşını dolduran kadınlarla, 60 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım ... sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır.Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek ...’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. ...’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan ... ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının esas alınacağı bildirilmiştir. Bu kayıtların tarımda kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi olduğu ortadadır.