muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/6915, Karar No: 2022/3513, Tarih: 28.02.2022

**8. Ceza Dairesi         2019/6915 E.  ,  2022/3513 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre, olay günü sanığın eşi olan mağdurla tartıştıkları, tartışma sırasında sanığın mağdura vurduğu, daha sonra mağdurun kolundan sürükleyip yatak odasına götürdüğü, kapıyı da kapatıp mağdurun odadan dışarı çıkmasını engellemek için kapının kolundan tuttuğu, bu sırada mağdurun oda kapı camına vurup kırması nedeniyle sanığın eylemini tamamlayamadığı gözetilmeden, sanık hakkında TCK’nın 35. maddesi uyarınca teşebbüs hükümlerinin uygulanması yerine tamamlanmış suçtan hüküm kurulması,

2-Sanık hakkında takdiri indirim yapılırken uygulama maddesi olan TCK’nın 62. maddesinin gösterilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 28.02.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9969, Karar No: 2016/13625, Tarih: 12.10.2016

**2. Ceza Dairesi         2016/9969 E.  ,  2016/13625 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Müştekinin soruşturma aşamasında alınan ifadesinde;olay günü saat 00:30'da işyerini kapattığını, sabah saat 07:30'da işyerine geldiğinde olayı fark ettiğini beyan etmesi, sanığın ise aşamalarda olaya ilişkin yüklenen suçlamayı kabul etmemesi nedeniyle, suçun işlendiği saatin tam olarak belirlenememesi karşısında, "kuşkudan sanık yararlanır" kuralı gereğince, suçun sanık lehine gündüz sayılan zaman diliminde işlendiğinin kabulünde zorunluluk bulunduğu ve sanık hakkında TCK'nın 143. maddesinin uygulanamayacağı gözetilmeden, hırsızlık suçundan hüküm kurulurken suçun gece işlendiği gerekçesi ile sanığın cezasının TCK.nun 143. maddesi uyarınca arttırılarak fazla ceza tayini,

2-5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 145. maddesindeki "malın değerinin azlığı” kavramı ile 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 522. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerlik bulunmadığı, "değer azlığının" 5237 sayılı Kanun'a özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da az olan şeyi alma halinde, olayın özelliği ve sanığın kişiliği de değerlendirilerek, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği, somut olayda sanığın müştekiye ait işyerine havalandırma penceresinden girmek suretiyle 600 TL değerinde sigara, telefon kontörleri, 2,5 litrelik 5 koli içeçek çaldığının anlaşılması karşısında, oluşa ve suçun işlenmesindeki özelliklere göre; 5237 sayılı Kanunu'nun 145. maddesinin uygulanma koşulları bulunmadığı gözetilmeden sanık hakkında TCK'nın 145. maddesi uyarınca indirim yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine,12/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/14788, Karar No: 2008/201, Tarih: 15.01.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/14788 E.  ,  2008/201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... ile davalı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ..., 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesini değiştiren 5304 Sayılı Yasanın 3.maddesinde düzenlenen “Çalışma alanındaki ormanların 5304 Sayılı Yasanın 3. maddesinin 1 ve 2. fıkralarında açıklanan şekilde oluşturulan orman kadastro ekibince sınırlandırma ve tespitleri yapılarak otuz günlük kısmî ilâna alınır. Bu alanlarda orman kadastrosu yapılmış sayılır.” hükmü gereğince Azizbey Köyünde yapılan ve 21/12/2006 tarihinde ilan edilen orman kadastrosu sırasında dava dilekçesine ekli bulunan krokide (B) harfi ile gösterilen taşınmazın orman sınırları dışında bırakıldığını, oysa bu yerin orman sayılan yerlerden olduğunu ileri sürerek ve Hazine ile köy tüzel kişiliğini hasım göstererek tespitin iptali ve çekişmeli yerin orman niteliği ile Hazine adına tescilini istemiştir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın 104 ada 66 parsel altında, belgesizden, 2750.90 m2 miktarla ve 104 ada 67 parsel altında belgesizden, 2026.67 m2 miktarla temyize konu dava nedeniyle niteliği ve ... hanesi boş bırakılmak suretiyle tespit tutanağının düzenlendiği belirlenmiş, tutanağın edinme sebebi sütununda zilyet olarak ismi geçen ... ve ... Şanlı davaya dahil edilmiştir.

Yapılan yargılama sonucunda Orman Yönetiminin davasının kabulüne, taşınmazın orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... ile davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 3402 Sayılı Yasanın 5304 Sayılı Yasa ile değişik 4. maddesi hükmüne göre orman kadastrosu yapılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve davada Hazine yasal hasım durumunda bulunduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının Orman Yönetimine yükletilmesine, Hazineden harç alınmasına yer olmadığına 15/01/2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14137, Karar No: 2016/6072, Tarih: 23.03.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/14137 E.  ,  2016/6072 K.**

**"İçtihat Metni"**

TARİHİ : 30/05/2014

NUMARASI : 2010/846-2014/664

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atıla ntaşınmazın mülkiyet hakkı ile daimi ve geçici irtifak bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava kamulaştırmasız el atılan taşınmazın mülkiyet hakkı ile daimi ve geçici irtifak bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Kapama antepfıstığı bahçesi niteliğindeki taşınmaza net fıstık geliri esas alınarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1) Dosyadaki bilgi ve belgeler ile mahallinde yapılan keşif ve 15.11.2013 tarihli fen bilirkişisi raporuna göre dava konusu taşınmazlardan 1292 parsel sayılı taşınmazın 332,25 m2 yüzölçümünde olup tamamının kanal olarak ifraz edildiği, ancak taşınmaza fiilen el atılmadığı, 1295 parsel sayılı taşınmazın ise 2236,90 m2 yüzölçümünde olup kanal olarak ifraz edilmiş ise de sadece 45,05 m2 daimi ve 67,50 m2 geçici irtifak hakkı tesis edilmek suretiyle el atıldığı anlaşıldığından; 1292 parsel yönünden davanın reddi ve 1295 parsel sayılı taşınmazdaki daimi ve geçici irtifak hakkı karşılığı olarak belirlenen bedele hükmedilmesi ile yetinilmesi gerekirken 1292 ve 1295 parsellerin tamamının bedelinin tahsiline ve davalı idare adına tesciline karar verilmesi doğru değildir.

Bu itibarla usul ve yasaya uygun olan 26.11.2013 tarihli bilirkişi raporu esas alınarak hesaplanan bedele hükmedilmesi gerektiği ve gerekçeli kararda da bu raporun hükme esas alındığı belirtildiği halde, hükümde yazılı şekilde bedel tespiti ile fazlaya hükmedilmesi ve 1292 ve 1295 parseller yönünden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Dava konusu taşınmazlardaki daimi ve geçici irtifakların yüzölçümünün hükümde gösterilmeyerek 15.11.2013 tarihli fen bilirkişisi raporuna atıf yapılması ile

yetinilmiş ise de söz konusu rapor ekindeki krokide dava konusu taşınmazlardan 1107, 1108, 1297 ve 1298 parsel sayılı taşınmazların gösterilmediği nazara alınıp kanal ve irtifak alanlarını açıkça harf ve renkle işaretlettirilerek ek rapor alınması ve sonucuna göre infazda tereddüte mahal vermeyecek surette hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru olmadığı gibi;

3) 13.03.2015 gün ve 29294 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan Anayasa Mahkemesinin 13.11.2014 gün ve 2013/95-2014/176 sayılı kararı ile;

Doğru olmadığı gibi;

3) 13.03.2015 gün ve 29294 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan Anayasa Mahkemesinin 13.11.2014 gün ve 2013/95-2014/176 sayılı kararı ile;

6487 sayılı Yasanın 21. Maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun başlığı ile birlikte değiştirilen Geçici 6. maddesinin on üçüncü fıkrası "09.10.1956 ile 04.11.1983 tarihlerini kapsayan dönemde oluşan mağduriyetlerin giderilmesi amacıyla getirilen ve malikler aleyhine bir takım hükümler içeren bu istisnai düzenlemenin 04.11.1983 tarihinden sonraki dönem içinde uygulanmasının hukuk güvenliğini zedeleyeceği" gerekçesiyle Anayasanın 2. ve 35. maddelerine aykırı bulunarak iptal edilmiştir.

Bu durumda; 04.11.1983 tarihinden sonraki döneme ilişkin el atmalarda nispi harç ve nispi vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinden,

Mahkeme kararının açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin temyiz itirazı doğrultusunda BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 24/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3773, Karar No: 2015/3627, Tarih: 06.05.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/3773 E.  ,  2015/3627 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Talep, 4721 sayılı TMK'nın 404/2. maddesi uyarınca vasi tayin edilmesine ilişkindir.

... Nüfus Müdürlüğü, 24/03/2014 gün ve 91930176.87 sayılı yazı ile annesi doğum tarihinde ergin olmayan ...’e vasi tayin edilmesi isteminde bulunmuştur.

... Sulh Hukuk Mahkemesi, 21/05/2014 gün ve 2014/193-283 sayılı kararıyla; "...kısıtlı adayı küçüğün zabıta araştırması sonucu annesi ile birlikte ... Köyü .../... adresinde ikamet ettiğinin belirlenmiş olması nedeniyle yetkili mahkemenin ... Sulh Hukuk Mahkemesi olduğu..." gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesi ise, 18/02/2015 gün ve 2014/253-47 sayılı kararıyla "...kısıtlı adayının Mernis adresinin ... /... olması nedeniyle yetkili mahkemenin ... Sulh Hukuk Mahkemesi olduğu..." gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

4721 sayılı TMK'nın; 404. maddesinde “Velâyet altında bulunmayan her küçük vesayet altına alınır. Görevlerini yaparlarken vesayeti gerektiren böyle bir hâlin varlığını öğrenen nüfus memurları, idarî makamlar, noterler ve mahkemeler, bu durumu hemen yetkili vesayet makamına bildirmek zorundadırlar.” 411. maddesinde "Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” 412. maddesinde "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi halinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur." 19/1. maddesinde “Yerleşim yeri, bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” 21. maddesinde ise, “Velâyet altında bulunan çocuğun yerleşim yeri, ana ve babasının; ana ve babanın ortak yerleşim yeri yoksa, çocuğun kendisine bırakıldığı ana veya babanın yerleşim yeridir. Diğer hâllerde çocuğun oturma yeri, onun yerleşim yeri sayılır.” hükümlerine yer verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 06/05/2015 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/732, Karar No: 2020/8, Tarih: 14.01.2020

**Hukuk Genel Kurulu         2019/732 E.  ,  2020/8 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

1. Taraflar arasındaki “temerrüt nedeniyle tahliye” isteminden dolayı yapılan inceleme sonunda, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince istinaf dilekçesinin süre aşımından reddine ilişkin karar borçlu tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 8. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonucunda bozulmuş, Bölge Adliye Mahkemesince Özel Daire bozma kararına direnilmiştir.

2. Direnme kararı borçlu tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. İNCELEME SÜRECİ

Alacaklı İstemi:

4. Alacaklı vekili 15.06.2017 tarihli istem dilekçesinde; Bilecik İcra Dairesinin 2016/9415 E. sayılı dosyasında 2016 yılı Haziran ve Ekim ayları arasındaki 5 aylık kira alacağı için, Bilecik İcra Dairesinin 2017/2383 E. sayılı dosyasında ise 2016 yılı Kasım ve Aralık ayları ile 2017 yılının Ocak ve Nisan arasındaki 6 aylık kira alacakları için borçlu aleyhine icra takibi başlatmalarına rağmen kira bedellerinin ödenmediğini belirterek borçlunun taşınmazdan tahliyesine karar verilmesini talep etmiştir.

Borçlu Cevabı:

5. Borçlu 11.10.2017 tarihli duruşmadaki beyanında; Bilecik Sulh Hukuk Mahkemesinin 2017/748 E. sayılı dosyasında uyarlama davasını açtığını, bu dosyanın sonucunun beklenmesini gerektiğini savunarak istemin reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararı:

6. Bilecik İcra (Hukuk) Mahkemesinin 01.11.2017 tarihli ve 2017/48 E., 2017/51 K. sayılı kararı ile; Bilecik İcra Dairesinin 2016/9415 E. sayılı takip dosyasında icra takibinin kesinleşmiş olduğu ve ihtar süresinin bitim tarihinden itibaren 6 aylık yasal süresi içerisinde tahliye davasının açılmamış olduğu gerekçesiyle Bilecik İcra Dairesinin 2016/9415 E. sayılı icra takip dosyasına ilişkin tahliye talebinin reddine, Bilecik İcra Dairesinin 2017/2383 E. sayılı dosyası yönünden ise; borçlunun yasal süresi içerisinde borca itiraz etmediği, kira akdine bir itirazının bulunmadığı, 30 günlük yasal süresi içerisinde icra takibine konu edilen tutarda ödemede bulunmadığı ve davanın 6 aylık yasal süresi içerisinde açılmış olduğu gerekçesiyle davacının (alacaklının) Bilecik İcra Dairesinin 2017/2383 E. sayılı icra takip dosyasına dayanak talebinin kabulü ile borçlunun Bilecik ili Merkez ilçesi Cumhuriyet Mahallesi Cumhuriyet Caddesinde kain Konak isimli işyeri nitelikli mecurdan İcra ve İflas Kanunu'nun 269/a maddesi gereğince tahliyesine, mecurun boş olarak davacıya iadesine karar verilmiştir

Bölge Adliye Mahkemesi Kararı:

7. Borçlu tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararı:

7. Borçlu tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

8. İstinaf talebi üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince 08.02.2018 tarihli ve 2018/236 E., 2018/274 K. sayılı kararı ile; İİK'nın 363. maddesi gereğince gerekçeli kararın tefhim veya tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde istinaf sebeplerini belirtir dilekçenin sunulması gerektiği, 01.11.2017 tarihinde borçlunun yüzüne karşı verilen kararda yasa yoluna başvuru süresinin de tefhimine rağmen İİK'nın 363. maddesindeki düzenlemeye aykırı olarak 10 günlük istinaf başvuru süresi geçtikten sonra 28.12.2017 tarihinde istinaf dilekçesi verildiği gerekçesiyle borçlunun istinaf dilekçesinin İİK'nın 363 ve 365. maddeleri gereğince süre aşımından reddine karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

9. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde borçlu temyiz isteminde bulunmuştur.

10. Yargıtay 8. Hukuk Dairesince 06.12.2018 tarihli ve 2018/10923 E., 2018/19861 K. sayılı kararı ile;

"...Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2. maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar.

2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 363 ve 364. maddelerinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Bu açıklamalar doğrultusunda 10.03.2016 tarihinde hükmün tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilememesi nedeniyle, istinaf süresinin tebliğden itibaren başladığının kabulünün gerektiği, somut olayda; gerekçeli kararın davalı tarafa 18.12.2017 tarihinde tebliğ edildiği, davalının 28.12.2017 tarihinde kararı istinaf ettiği, bölge adliye mahkemesince, 10 günlük istinaf başvuru süresi geçtikten sonra istinaf dilekçesi verildiğinden bahisle istinaf başvurusunun süreden reddine karar verildiği, davalının bölge adliye mahkemesinin iş bu kararını süresi içerisinde 16.04.2018 tarihinde temyiz ettiği anlaşılmıştır.

Davalı tarafça karara karşı, kararın tebliğinden itibaren 10 günlük yasal süre içerisinde istinaf yoluna başvurulduğu açıktır. Bu durumda; Bölge Adliye Mahkemesinin karara karşı süresinde istinaf yoluna başvurulmadığı gerekçesiyle başvurunun usulden reddine ilişkin kararı doğru değildir. Belirtilen sebeple; davalının istinaf başvurusunun süresinde kabul edilip, işin esasına girilerek bir karar verilmesi gerekirken süre aşımı nedeni ile davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olduğundan temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı bozularak ortadan kaldırılması gerekmiştir..." gerekçesi ile karar bozulmuştur.

Direnme Kararı:

11. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesinin 01.04.2019 tarihli ve 2019/216 E., 2019/671 K. sayılı kararı ile; İİK'nın 363. maddesi gereğince kararın yüze karşı verilmesi hâlinde istinaf süresinin tefhimden itibaren başlamasının gerektiği, mahkeme kararında tebliğinden itibaren istinaf süresinin başlayacağı yönündeki açıklamanın yasa hükmüne aykırı olduğu, hâkim tarafından yasada belirtilen sürelerin değiştirilmesi ve uzatılmasının mümkün olmadığı, Anayasa Mahkemesinin bireysel başvuru üzerine verdiği kararların "bireysel nitelikte" olup münferit olaylara ilişkin olduğu, bu hâliyle her olayda uygulanacak mutlak kural niteliği taşımadığı, Hukuk Genel Kurulunun 2017/23-857 E. ve 2017/1010 K. sayılı kararının da bu yönde olduğu, istinaf incelemesine konu karar, kısa karar ile açıklanan tahliyeye ilişkin olduğundan, kararın 14.11.2017 tarihinde kesinleştiği gerekçeleriyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

12. Direnme kararı süresi içinde borçlu tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

13. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; borçlunun ilk derece mahkemesi kararına karşı istinaf kanun yoluna başvurusunun süresinde olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

III. ÖN SORUN

14. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında, işin esasına girilmeden önce ilk derece mahkemesinin kısa kararının borçluya 01.11.2017 tarihinde tefhim edilip, gerekçeli kararının 18.12.2017 tarihinde tebliğ edilmesi üzerine, borçlunun 28.12.2017 tarihinde istinaf kanun yoluna başvurduğu gözetildiğinde, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu (İİK)'nun 365. maddesinin son fıkrası karşısında direnme kararının temyizi kabil olup olmadığı ön sorun olarak tartışılmıştır.

15. 26.09.2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'a paralel olarak, İİK'nın temyiz ve karar düzeltmeye ilişkin hükümlerinde değişiklik yaparak istinaf ve temyiz ile ilgili hükümleri yeniden düzenleyen 18.03.2005 tarihli ve 5311 sayılı Kanun ile İİK'ya eklenen geçici 7. maddeye göre, 5311 sayılı Kanun hükümleri Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başladığı 20.07.2016 tarihinden sonra verilen kararlar hakkında uygulanır.

16. İcra mahkemelerinin hukuka ilişkin kararlarına karşı kanun yolları 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nın 363, 364, 365 ve 366. maddelerinde özel hükümlerle düzenlenmiştir. Söz konusu yasal düzenlemeler uyarınca 20.07.2016 tarihinden itibaren verilen icra mahkemesi kararlarına karşı istinaf ve temyiz kanun yolları öngörülmüş olup, karar düzeltme yolu ortadan kaldırılmıştır.

17. İİK'nın 5311 sayılı Kanun ile değişik 363. maddesi, maddenin değişiklik öncesi hâlinin aksine icra mahkemesinin hangi kararlarına karşı istinaf yolunun kapalı olduğunu düzenlemiştir. Bu düzenlemeye göre 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nın 363. maddesinde gösterilmeyen icra mahkemesi kararlarına karşı istinaf yolu açıktır. İİK'nın 363. maddesinin 1. fıkrasına göre istinaf yoluna başvuru süresi tefhim veya tebliğden itibaren 10 gündür.

18. İcra mahkemesi kararları aleyhine işlemleri uzatmak gibi kötüniyetle istinaf yoluna başvurulduğu anlaşılır ise İİK'nın 363. maddesinin 2. fıkrası göndermesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu(HMK)'nun 351. maddesi uygulanır. Bu hüküm, anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca istinaf yolu kapalı olan karara, başka bir anlatım ile kesin karara karşı istinaf yoluna başvuranlar içinde uygulanmaktadır. Benzer şekilde İİK'nın 366. maddesinin 1. fıkrasının göndermesi ile HMK'nın 368. maddesi gereğince temyiz yolu kapalı olan Bölge Adliye Mahkemesi kararlarına karşı kötüniyetle temyiz yoluna başvurulması hâlinde Yargıtayca HMK'nın 329. maddesi hükümlerinin uygulanacağı öngörülmüştür.

19. İstinaf dilekçesinin reddi başlıklı İİK'nın 365. maddesinin 1. fıkrasında "İstinaf yoluna başvurma, yasal süre geçtikten sonra yapılır veya istinaf yoluna başvurulmasına olanak bulunmayan bir karara veya vazgeçme nedeniyle itiraz veya şikâyetin reddine yahut süresi geçmiş bir şikâyete ilişkin olursa, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun ilgili hükümleri gereğince istem icra mahkemesince reddedilir” düzenlemesine, son fıkrasında ise “Bölge adliye mahkemesi, birinci fıkra kapsamına girdiği hâlde reddine karar verilmemiş başvuruyu geri çevirmeyip doğrudan kesin karara bağlar” hükmüne yer verilmiştir.

20. İİK'nın 366. maddesinin 1. fıkrasına göre istinaf ve temyiz incelemeleri HMK'na göre yapılır. Bu yasal düzenleme uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi HMK'nın 352. maddesine göre yapacağı ön inceleme sonucunda İİK'nın 365. maddesinin 1. fıkrasında yazılı hususlardan olan istinaf yoluna başvurunun yasal süre geçtikten sonra yapıldığını tespit eder ise başvurunun süreden reddine kesin olarak karar verir. Başvurunun usulden reddi kararı usule ilişkin nihai karar niteliğindedir. HMK'da başvurunun reddi kararına karşı kanun yoluna başvurulamayacağı konusunda açık bir hüküm yoktur. Ancak İİK'nın 365. maddesinin son fıkrası "Bölge adliye mahkemesi, birinci fıkra kapsamına girdiği hâlde reddine karar verilmemiş başvuruyu geri çevirmeyip doğrudan kesin karara bağlar” hükmü ile bu yönde verilen kararlara karşı temyiz kanun yolunu kapatmıştır. Şu hâle göre istinaf kanun yolu başvurusunun süresinde olup olmadığı Bölge Adliye Mahkemesince kesin olarak karara bağlanacağı açık ve yoruma ihtiyaç bırakmayacak şekilde düzenlenmiştir. Bu nedenle Bölge Adliye Mahkemesinin bu yönde verdiği kararları İİK'nın 364. maddesinin 1. fıkrası uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesince herhangi bir gerekçeye dayanarak temyiz incelemesine konu yapılamaz.