muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/18896, Karar No: 2014/1334, Tarih: 22.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/18896 E.  ,  2014/1334 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/02/2013

NUMARASI : 2012/1257-2013/184

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılardan İ.. G.. vd. vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılardan İ.. G.. vd. vekilince temyiz edilmiştir.

Taşınmazın tarım arazisi niteliğinde kabulü ile olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin tesbit edilmesinde; üzerinde bulunan binalara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı düşülerek ve ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumlarına göre değer biçilmesi yöntem itibarıyla doğrudur. Ancak;

1) Hükme esas alınan bilirkişi raporunda münavebe ürünü olarak kabul edilen buğday ve mısırın, taşınmazın bir dekarından elde edilebilecek brüt gelirinden indirilmesi gereken üretim masraflarının, Türkiye ortalaması dikkate alındığında brüt gelirin 1/3'ü oranında olması gerektiği gözetilmeden, daha fazla miktarda üretim masrafı yapıldığının kabulü ile az bedel tespiti,

2) Ağaçların, değerlendirme tarihi olan 2012 yılındaki yaş ve cinslerine göre birim fiyatlarının İlçe Gıda, Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünden getirtilip, bilirkişi raporu denetlenmeden, eksik incelemeye dayalı hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalılardan İ.. G.. vd. vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 22.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/23674, Karar No: 2007/1698, Tarih: 02.02.2007

**12. Hukuk Dairesi         2006/23674 E.  ,  2007/1698 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 10. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/10/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Takip konusu bonoda ihtilaf halinde İzmir Mahkemesinin  selahiyetli olduğu kararlaştırılmıştır. İİK.nun 50. maddesinin göndermesiyle uygulanması gereken  HUMK.nun 22. maddesi gereğince kamu düzeni ile ilgili bulunmayan hallerde taraflar yetkili mahkemeyi (icra dairesini) sözleşme ile belirleyebilirler.

Somut olayda takip dayanağı bonolarda özel yetkili yer bu hükümlere uygun olarak taraflarca tespit edilmiş ve takip yetkili olduğu sözedilen İzmir İcra Daireleri'nde başlatılmıştır. Genel yetkili yerde de takip hakkı olan alacaklının tercihini yukarıdaki şekilde kullanmasında yasaya aykırılık yoktur. O halde mahkemece borçlunun yetki itirazınını reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde itirazın kabulü yönünde hüküm kurulması isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 02.02.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/28771, Karar No: 2020/12897, Tarih: 21.10.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/28771 E.  ,  2020/12897 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait işyerinde 01/05/2002 tarihinden 2005 yılına kadar künefeci- tatlıcı, 2005 yılından iş akdinin haksız yere feshedildiği 31/05/2013 tarihine kadar vale olarak haftanın 6 günü 12-15 saat çalıştığını, bu çalışmanın hafta tatilinde de devam ettiğini, dini bayram, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştırıldığını, müvekkilinin asgari ücretle çalıştığını, bahşişle birlikte net ücretinin 5.000 Tl, olduğunu, maaşının asgari ücret kısmının bankadan kalanının işe elden ödendiği, yemek giderlerinin iş veren tarafından karşılandığını, müvekkilinin Kadıköy 15. Noterliğinin 12.08.2014 tarih ve 17308 yevmiye nolu ihtarnamesine rağmen ihbar tazminatı, kıdem tazminatı, fazla çalışma ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin davalı işveren tarafından ödenmediği iddiası ve fazlaya ilişkin talep ve dava haklarının saklı kalmak üzere; ihbar ve kıdem tazminatı ile fazla çalışma ücreti, ulusal bayram ve genel tatil alacağı, olmak üzere toplanı 20.000,00 TL belirsiz alacaklarının İş Kanununun 34. maddesi gereği kıdem tazminatı için iş akdinin fesih tarihinden, diğer tazminat ve alacaklar için temerrüt tarihinden itibaren itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faiz oranı ile tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iddia edildiği gibi 01.05.2002 tarihinde değil, 17.07.2006 tarihinde müvekkil işyerinde çalışmaya bağladığını, nitekim davacının kendi el yazısı ile doldurmuş olduğu 31.05.2013 tarihli ibranamede 17/07/2006 tarihinde işe bağladığını açıkça beyan ettiğini, davacının asgari ücretten maaş aldığını, bahşişlerle birlikte net ücretinin 5.000,00 TL olduğu iddiasının fahiş ve abartılı olup vale olarak çalışan davacının 5.000,00 TL maaş almasının hayatın doğal akışına aykırı olduğu, davacının son brüt maaşının 1.000,00 TL olduğunu, müşterilerce verilen bahşişlerden müvekkilinin haberdar olmadığını, davacının başka bir iş verinde çalışmak üzere kendi isteği ile iş yerinden ayrıldığını, nitekim 31/05/2013 tarihinde müvekkil is yerinden ayrılan davacının 01/06/2013 tarihinde başka bir iş yerinde çalışmaya başladığı, bu durumun hizmet cetvelinde sabit olduğu, davacının davalı iş yerinde iki vardiya olarak 6 gün çalıştığını, vardiyaların gündüz 11:00-19:00 gece ise 18:00-24:00 saatleri arasında olduğunu, bu çalışma saatlerine göre davacının fazla mesai ücreti talebinin haksız olduğunu, bahşiş usulü ile çalışan davacının fazla çalışma talep hakkının bulunmadığını, davacının iddia ettiği alacakların 4857 sayılı İş Kanununa göre 5 yıllık zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma ücreti hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Mahkemece 20.04.2016 tarihli celse de davalı vekili'nin " önceki tüm beyanlarımızı tekrar ederiz. Buna göre davanın reddini , mahkeme aksi görüşte ise 08/07/2015 tarihli raporun 1. Seçeneğine göre karar verilmesini belirsiz alacak davasının şartları yoktur , buna göre faiz taleplerinin dava ve ıslah dilekçelerine nazaran hükmedilsin " şeklinde ki beyanı fazla mesai alacağı bakımından bir kabul beyanı olarak değerlendirilmiş ve bu kabul beyanı dikkati alınarak talep hakkında hüküm kurulmuştur.

6100 sayılı HMK' nın Feragat ve kabulün şekli başlıklı 309. Maddesi "(1) Feragat ve kabul, dilekçeyle veya yargılama sırasında sözlü olarak yapılır.

(2) Feragat ve kabulün hüküm ifade etmesi, karşı tarafın ve mahkemenin muvafakatine bağlı değildir.

(3) Kısmen feragat veya kabulde, feragat edilen veya kabul edilen kısmın, dilekçede yahut tutanakta açıkça gösterilmesi gerekir.

(4) Feragat ve kabul, kayıtsız ve şartsız olmalıdır." şekilde davaya son veren taraf işlemleri arasında feragat ve kabulün yasal şartlarını düzenlemiştir.

(2) Feragat ve kabulün hüküm ifade etmesi, karşı tarafın ve mahkemenin muvafakatine bağlı değildir.

(3) Kısmen feragat veya kabulde, feragat edilen veya kabul edilen kısmın, dilekçede yahut tutanakta açıkça gösterilmesi gerekir.

(4) Feragat ve kabul, kayıtsız ve şartsız olmalıdır." şekilde davaya son veren taraf işlemleri arasında feragat ve kabulün yasal şartlarını düzenlemiştir.

Somut olayda davalı vekilinin 20.04.2016 tarihli celsede ki beyanı şart ihtiva ettiği ve imzasını içermediğinden yasal anlamda kabulün şartları oluşmadığı anlaşıldığından mahkemece bu beyanın kabul olarak değerlendirilmesi hatalıdır.

Diğer yandan mahkemece davacının fazla mesai alacağı talebine dair kabul de ayrıca hatalıdır. Şöyle ki; işçiye, garanti ücrete ilaveten, bahşiş, parça başına, satışa, sefer başına ya da kilometreye bağlı olarak prim ödemesi usulünün öngörüldüğü çalışma biçimlerinde, fazla çalışma ücretinin hesaplamasında, temel ücretin, garanti ücret kısmı ile prim kısmı birbirinden ayrılarak; prim üzerinden hesaplanacak fazla çalışma ücretinde sadece zam nispeti üzerinden (0,5 çarpanıyla); garanti ücret üzerinden hesaplanacak fazla çalışma ücreti kısmında ise (1,5 çarpanıyla) hesaplama yapılarak sonuca gidilmelidir.

Belirli bir kotaya bağlı olarak prim ödenmesinin kararlaştırıldığı hallerde ise, işçiye ödenen prim miktarı dikkate alınmaksızın sadece garanti ücret üzerinden (1,5 çarpanıyla) hesaplama yapılarak fazla çalışma ücreti belirlenmelidir.

Somut uyuşmazlıkta, davacının davalı işyerinde en son vale olarak garanti ücret ve bahşiş karşılığı çalıştığı ve aylık brüt 1.953,34 TL sabit ücretin yanı sıra aylık 2.000,00 TL bahşiş aldığı kabul edilmiştir. Davacının bahşiş usulü çalıştığı gözetilerek dava konusu fazla çalışma alacağı hakkında yukarıda işaret edilen şekilde, bahşiş üzerinden hesaplanacak fazla çalışma ücretinde sadece zam nispeti üzerinden (0,5 çarpanıyla); garanti ücret üzerinden hesaplanacak fazla çalışma ücreti kısmında ise (1,5 çarpanıyla) hesaplama yapılarak sonuca gidilmesi gerekirken bu ayrıma gidilmeksizin hesaplama yapılması hatalıdır.

Diğer taraftan yine fazla çalışma ücreti talebine ilişkin olarak dosyada mevcut imzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti tahakkuku bulunan bazı dönemler dışlanarak hesaplama yapılmış ise de bordroların gerçek ücreti yansıtmadığı dosya içeriği ile sabittir. Bu husus dikkate alındığında fazla çalışma ücretinin gerçek ücret üzerinden ve yukarıda belirtilen usulle hesaplanarak tahakkuk bulunan dönemlerin mahsup edilmesi suretiyle sonuca gidilmesi gerekirken, bu hususun gözetilmemesi hatalı olmuştur.

3-Davacının haftalık tatil alacağı talebi bulunmamasına rağmen kararın gerekçe kısmında bu talebin reddedildiğinin yer alması sonuca etkili olmadığından ve son ek rapor tarihinin 01.12.2015 olmasına rağmen kararda ve hükmün ilgili yerlerinde 02.03.2016 olarak gösterilmesi ile akdin fesih tarihinin 31.05.2013 olmasına rağmen hükümde 31.05.2015 olarak gösterilmesi de mahallinde düzeltilebilir hata olarak kabul edildiğinden ayrıca bozma nedeni yapılmamıştır.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21/10/2020 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

İşyerinde bahşiş uygulamasının varlığı halinde işçinin fazla çalışma ücretine hak kazanıp kazanmayacağı ve hak kazanması durumunda hesaplamanın ne şekilde yapılacağı noktasında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu 41. maddesinde, "Ülkenin genel yararları yahut işin niteliği veya üretimin artırılması gibi nedenlerle fazla çalışma yapılabilir. Fazla çalışma, Kanunda yazılı koşullar çerçevesinde, haftalık kırkbeş saati aşan çalışmalardır. 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık ortalama çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile, bazı haftalarda toplam kırkbeş saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Her bir saat fazla çalışma için verilecek ücret normal çalışma ücretinin saat başına düşen miktarının yüzde elli yükseltilmesi suretiyle ödenir" şeklinde kurala yer verilerek. fazla çalışma kavramı ile fazla çalıma ücretinin hesap yöntemi gösterilmiştir.

Yüzdelerden Toplanan Paraların İşçilere Dağıtılması Hakkında Yönetmeliğin 4. maddesinde, “İkinci maddede belirtilen işyerlerinde, işveren tarafından servis karşılığı veya başka isimlerle müşterilerin hesap pusulalarına "yüzde" eklenerek veya ayrı şekillerde alınan paralarla, kendi isteği ile müşteri tarafından işverene bırakılan veya işverenin kontrolü altında bir araya toplanan paraları, işveren, işyerinde çalışan tüm işçilere eksiksiz olarak ödemek zorundadır” şeklinde kurala yer verilerek, müşteriler tarafından verilen bahşişlerin Yönetmelik kapsamında olduğu açıklanmıştır.

Aynı Yönetmeliğin 5/4. maddesinde ise, "Yüzdelerden ödenen fazla çalışma ve fazla sürelerle çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark, işveren tarafından ödenir" düzenlemesi mevcuttur.

Aynı Yönetmeliğin 5/4. maddesinde ise, "Yüzdelerden ödenen fazla çalışma ve fazla sürelerle çalışmanın zamsız karşılığı ile zamlı olarak ödenmesi gereken ücret arasındaki fark, işveren tarafından ödenir" düzenlemesi mevcuttur.

Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin kapatılması üzerine her iki Daire üyelerinin birleşmesiyle oluşan Yargıtay 9. Hukuk Dairesi tarafından "Ancak prim ve fazla mesai ücretinin birbirinden bağımsız olduğundan; fazla çalışma ücretinin hesaplamasında, temel ücretin garanti ücret kısmı ile prim kısmı birbirinden ayrılarak; prim üzerinden hesaplanacak fazla çalışma ücretinde sadece zam nispeti üzerinden (0,5 çarpanıyla) ; garanti ücret üzerinden hesaplanacak fazla çalışma ücreti kısmında ise (1,5 çarpanıyla) hesaplama yapılarak sonuca gidilmelidir. (Yargıtay 9.HD. 23.09.2020 gün, 2016/22968 E, 2020/9051 K." şeklinde kararlar verilmiş ve temyize konu uyuşmazlıkta da müşteriler tarafından verilen bahşişler bakımından da aynı uygulamanın geçerli olduğu çoğunluk tarafından benimsenmiştir.

Bahşiş ücretin bir parçası olup, primden farklı olarak değerlendirilmelidir. Yukarıda belirtilen Yönetmelik hükmüne göre bahşişler yüzde usulü ücret ödeme kapsamında değerlendirilmiştir. Yine Yönetmeliğe göre bu tür işyeri uygulamalarında fazla çalışma ücretinin zamsız kısmının primlerle karşılandığı kabul edileceğinden hesaplama sadece % 50 zam kısmına göre yapılmalıdır. Sabit ücret için % 150 zamlı ücretle ve yine aynı dönem için ödenen bahşişlerin % 50 kısmına göre ikili hesaplama yapılması ile her ikisinin toplamının fazla çalışma ücreti olarak ödenmesi gerektiğinin kabulünün isabetli olmadığı düşüncesindeyim.

Somut uyuşmazlıkta fazla çalışma ücreti hesabının Kanun ve Yönetmelik hükümlerine uygun olarak ücretin % 50 zam kısmına göre yapıldığı, Mahkeme tarafından verilen kararın isabetli olduğu ve kararın bu yönden onanması gerektiği düşüncesiyle Dairemiz bozma kararının 2 nolu bendinde yer alan çoğunluk görüşüne katılamıyorum. 21.10.2020
Yargıtay — Esas No: 2014/9883, Karar No: 2014/8940, Tarih: 23.06.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/9883 E.  ,  2014/8940 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında ... Köyü çalışma alanında bulunan 2677, 3844, 2679, 2867, 2868 ve 2987 parsel sayılı 6.183.50, 553.81, 10.152.04, 3.805.27, 629.44, 416.19 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar ... Kadastro Mahkemesinin 1975/439-1991/9 sayılı kararı ile gerçek kadastronun, müstakil parseller halinde tespiti yapılmak üzere tutanak ve dosyanın eklerinin Kadastro Müdürlüğüne gönderilmesi üzerine; satın alma, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ve kamulaştırma işleminin yapılmaması nedeniyle 2677, 2679, 2867, 2987 sayılı parseller kargir ev, ahır ve tarla, 2868 sayılı parsel kanal, 3844 sayılı parsel yol vasfıyla davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı Hazine, öncesinde Hazine adına tespit edilen taşınmazlar hakkında ikinci kadastronun bütün sonuçlarıyla geçersiz sayılacağı ve taşınmazların Hazineye ait yerlerden bulunduğu iddiasına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne ve çekişmeli 2968 sayılı parselin kanal vasfıyla, 2867 sayılı parselin ham toprak vasfıyla davacı Hazine adına, 2677, 2987, 2679 sayılı parsellerin tespit gibi davalı ... adına tesciline, 3844 sayılı parselin tutanağının iptali ile haritasında yol olarak gösterilmesine, 3844 sayılı parselde davalı ...'ün mülkiyet hakkı olduğunun tespitine, davalının mülkiyet hakkının kütüğün beyanlar hanesinde gösterilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan, davalı taraf da temyiz karar harcı peşin yatırdığından harç alınmasına yer olmadığına,

23.06.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9605, Karar No: 2024/2681, Tarih: 26.03.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/9605 E.  ,  2024/2681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/312 E., 2015/320 K.

SUÇLAR : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, özel hayatın gizliliğini ihlal

HÜKÜMLER : Beraat, mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmî ret, kısmî onama

Antalya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.09.2015 tarihli ve 2014/312 Esas, 2015/320 Karar sayılı kararının suça sürüklenen çocuklar .... ve ... müdafileri, katılan mağdure vekili ile şikayetçi Bakanlık vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan Tebliğname’de, Bakanlık vekilinin suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında verilen beraat kararlarına, suça sürüklenen çocuklar ..., ..., ...,... ve ... hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümlere karşı temyizi hakkında herhangi bir görüş bildirilmediği anlaşılmakla, bu suçlara ilişkin ek Tebliğname düzenlenmesi için dava dosyasının, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, Oy birliğiyle, 26.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18953, Karar No: 2014/1349, Tarih: 22.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/18953 E.  ,  2014/1349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/03/2013

NUMARASI : 2012/1270-2013/563

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Taşınmazın tarım arazisi niteliğinde kabulü ile olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin tesbit edilmesinde; üzerinde bulunan binalara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı düşülerek ve ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumlarına göre değer biçilmesi yöntem itibarıyla doğrudur. Ancak;

1) Hükme esas alınan bilirkişi raporunda münavebe ürünü olarak kabul edilen buğday ve mısırın, taşınmazın bir dekarından elde edilebilecek brüt gelirinden indirilmesi gereken üretim masraflarının, Türkiye ortalaması dikkate alındığında brüt gelirin 1/3'ü oranında olması gerektiği gözetilmeden, daha fazla miktarda üretim masrafı yapıldığının kabulü ile az bedel tespiti,

Doğru olmadığı gibi,

2) 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunun 10. maddesine 6459 sayılı yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava 4 aylık süre içinde sonuçlandırılmadığından acele elkoyma dosyasında bloke edilen miktarın, tespit edilen kamulaştırma bedelinden mahsubu ile fark bedele, 14.02.2013 tarihinden itibaren faiz uygulanması gerektiğinden,

Mahkeme kararının açıklanan nedenle davalı vekilinin temyiz itirazları doğrultusunda BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 22.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3674, Karar No: 2006/5556, Tarih: 30.05.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/3674 E.  ,  2006/5556 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi     : Küre Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Tarih               : 20.12.2005

Davacılar, murisinin  iş kazası sonucu ölümünden  doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda;  ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen  50.000.00 YTL  manevi tazminatın yasal faiziyle birlikte  davalılardan müştereken ve müteselsilen  alınarak davacılara verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi davalılar  vekilince istenilmesi ve duruşma talep edilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 23.5.2006 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalılar  vekili Avukat E.B. ile karşı taraf vekili A. B.geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan Avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek bırakılan gün Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği konuşulup düşünüldü, ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Olayın oluş şekline, müterafik kusur oranlarına, husule gelen elem ve ızdırabın derecesine, tarafların sosyal ve ekonomik durumuna, paranın alım gücüne, özellikle 26.6.1966 gün ve 1966/7-7 sayılı İçtihadı  Birleştirme kararının içeriğine ve öngördüğü koşulların somut olayda gerçekleşme biçimine, oranına, niteliğine hak ve nesafet kurallarına göre, kardeşler M.,A.,R.,S. Ö.’den her biri yararına hükmedilen 5.000,00YTL manevi tazminatın “fazla” olduğu açıkça belli olmaktadır.