muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/8306, Karar No: 2013/15591, Tarih: 26.09.2013

Davacı tanığı ...’nun beyanında; davalı işyerinde Mayıs ayında sözleşmelerin yenilendiğini, sözleşmelerin yıllık yapıldığını, davacının ücret ve çalışma koşulları konusunda anlaşamadığı için işten ayrılmaya zorlandığını, davacı tanığı ...’in ise davacının yeni dönemde ücretinin düşürülmek istendiğini, anlaşma sağlanamadığını, davacının işten çıkmak zorunda kaldığını ifade ettikleri görülmektedir. Tanık beyanları ve özellikle dava dilekçesinden sözleşmenin yeni dönemde çalışılacak ücret konusunda tarafların anlaşamaması nedeniyle karşılıklı olarak feshedildiği bir başka değişle belirli süreli iş sözleşmesinin yeni eğitim döneminde yenilenmemek suretiyle sona erdiği, ayrıca davalının davacının ayrılışını 23.10.2008 tarihi olarak bildirmiş olmasına rağmen davacının 15.09.2008 tarihinde başka işyerinde işe girdiğinin sabit olması karşısında davacının kıdem tazminatına hak kazanamadığı halde mahkemece kıdem tazminatı talebinin kabulüne karar verilmiş olması isebtisiz olmuştur.

3-Fesih nedenine göre ve ayrıca taraflar arasındaki iş sözleşmesinin 5580 sayılı Yasa gereği belirli süreli olduğu düşünülmeden ihbar tazminatı isteğinin kabulüne karar verilmesi de hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 26/09/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5752, Karar No: 2020/4729, Tarih: 04.06.2020

**15. Ceza Dairesi         2018/5752 E.  ,  2020/4729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca beraat

Güveni kötüye kullanma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığa atılı güveni kötüye kullanma suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaşma bürosuna tevdii edildiği ancak; uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın olay tarihinde katılana işyerini kiraladığı, daha sonra işyerini katılanın haberi olmadan kapattığı ve iş yerinde bulunan katılana ait dosya dolabı, çelik kasa, 2 adet masa, 6 adet sandalye, makina yağı dolum makinası ve naylon paketleme makinasını katılanın haberi olmadan iş yerinden götürdüğü, bu surette sanığın güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia olunan somut olayda,

Sanığın aşamalardaki atılı suçu işlemediğine yönelik savunmaları, katılan beyanları, tanık anlatımları ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın güveni kötüye kullanma suçunu işlediğine dair cezalandırılmasını gerektirir, şüpheden arındırılmış, somut, inandırıcı, kesin ve yeterli delil elde edilemediği gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun unsurlarının oluşmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin eylemin suç teşkil ettiğine yönelik temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 04/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/87, Karar No: 2023/879, Tarih: 07.02.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/87 E.  ,  2023/879 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/455 E., 2022/587 K.

DAVALILAR : 1- ... vekili Avukat ...

2- ... İnşaat Taahüt Tic. San. Ltd. Şti.

vekili Avukat ...

3- ... 4- ...

DAVA TARİHİ : 20.01.2014

HÜKÜM/KARAR : Asıl dava kısmen kabul, birleşen dava kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen rücuan tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizce, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; asıl davanın kısmen kabulüne, birleşen davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı ve davalı ... İnş. Taah. Tic. San. Ltd. Şti. vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesi ile asıl ve birleşen davada; kurumlarına kayıtlı iş gören ... İnş. Taah. Tic. San. Ltd. Şti. isimli işyeri işçilerinden ... sigorta sicil numaralı ...'in 16.04.2012 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucunda vefat ettiği, sigortalının hak sahiplerine 97.873,32 TL tutarında ilk peşin sermaye değerli gelir bağlandığını, kaza ile ilgili Gümüşhane Cumhuriyet Başsavcılığınca 2012/624 esas sayılı dosyası üzerinden soruşturma başlatıldığını, kaza ile ilgili sigorta müfettişince hazırlanan raporda kazanın iş kazası olduğu ve işveren hakkında 5510 sayılı yasa 21/1 ve 76/4 üncü maddelerinin uygulanmasının gerektiğinin belirtildiği, bu sebeple yargılama sırasında alınacak kusur ve tazminat raporları doğrultusunda kenisleşecek miktara göre miktar artırımı yapma haklarını ve fazlaya ilişkin haklarını saklı tutaraka ödemeye veya tahsis onay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı ... İnş. Taah. Tic. San. Ltd. Şti. vekili; süresinde cevap dilekçesi vermeyerek süresinde süre uzatım talebinde bulunduğu ancak duruşma tarihine kadar herhangi bir beyanda bulunmadığı, süre uzatım dilekçesinde görev, yetki, derdestlik, husumet, hak düşürücü süre gibi ilk itirazları ile zamanaşımı definde bulundukları varsayılarak davanın reddine karar verilmesini talep ettiği anlaşılmıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 21.10.2015 tarihli ve 2014/23 Esas, 2015/903 Karar sayılı kararıyla; davalı ... İnş. Tah. Tic. San. Ltd. Şti'nin %65 oranında, kazalı duvar işçisi ...'in ise %35 oranında kusurlu olduklarını kabul ile, davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilerek 55.374,69 TL asıl alacağın gelir bağlanma onay tarihi olan 29.08.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine dair karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin 21.10.2015 tarihli ve 2014/23 Esas, 2015/903 Karar sayılı kararıyla; davalı ... İnş. Tah. Tic. San. Ltd. Şti'nin %65 oranında, kazalı duvar işçisi ...'in ise %35 oranında kusurlu olduklarını kabul ile, davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilerek 55.374,69 TL asıl alacağın gelir bağlanma onay tarihi olan 29.08.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine dair karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... İnş. Tah. Tic. San. Ltd. Şti. tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemiz 04.07.2019 tarih 2017/2590 E., 2019/5834 K. sayılı ilamı ile "... kesinleşen ... Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/339 E. sayılı dosyasında alınan kusur raporu ile mahkeme dosyasından aldırılan kusur raporu arasındaki kusur oranlarında çelişki bulunduğu gözetilip, ceza davasında tespit edilen kusurun varlığına ilişkin maddi olgu hukuk hakimini bağlayacağından, mahkemece, kesinleşen ceza mahkemesi kararı ile mahkum olanlara da bir miktar kusur verilmesi gerektiği gözetilmeli, kurum talebinin %100 ve dolayısıyla teselsüle dayalı işveren sorumluluğu 5510 sayılı Kanun'un 21/1, 21/4 kapsamında belirlenmeli, kusur yönünden kurum temyizi olmaması nedeni ile işveren lehine oluşan usuli kazanılmış hak gözetilerek yukarıdaki açıklamalar ışığında işçi sağlığı ve iş güvenliği ile iş kazasının vuku bulduğu iş kolunda uzman başka bir bilirkişi heyetinden; kusur oran ve aidiyeti konusunda yeniden rapor alınarak, oluşması halinde çelişki de giderilerek hasıl olacak sonuca göre hüküm kurulmalıdır." gerekçesi ile İlk Derece Mahkemesi kararı bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak, 07.10.2020 tarih 2019/395 E., 2020/409 K. sayılı kararı ile davalı şirketin işveren vekili konumundaki dava dışı ...'ın %30, inşaat teknikeri dava dışı ...'ın %30, şantiye şefi ...'un %30, dava dışı sigortalı işçinin ise %10 oranında kusurlu olduklarının tespit edildiği, bu kapsamda davalı şirketin çalışanlarının kusur oranları ve TBK ilgili hükümleri gereği adam çalıştıranın sorumluluğu düzenlemesi gözetildiğinde, davalı şirketin işyerinde bulunan tehlikeleri belirlemediği, tehlikeleri ortadan kaldırmak için gerekli iş sağlığı ve güvenliği önlemlerini almadığı ve dava dışı sigortalı işçinin eğitim, sağlık raporu ve işe giriş şartlarını yerine getirmediğinden davaya konu iş kazasının meydana gelmesinde %90 kusurlu olduğu, sigortalının ise olayın meydana gelmesinde tali kusurlu (%10 olduğu) kabul edilerek, işveren hakkında 5510 sayılı Kanun'un 21 inci maddesi gereğince, ilk verilen kararın kurum tarafından temyiz edilmemesi nedeni ile davalı şirket yönünden usuli kazanılmış hak gözetilerek 55.374,69 TL ilk peşin sermaye değerli gelirin onay tarihinden itibaren davalıdan tahsili ile davacı kuruma verilmesine karar verilmiştir.

C.Bozma Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Kurum ve davalı ... İnş. Tah. Tic. San. Ltd. Şti. vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 28.04.2021 tarih 2021/233 E., 2021/6136 K., sayılı ilamı ile adam çalıştıranın sorumluluğu kapsamında alınan kusur raporunun yerinde olmadığı gözetilerek, kusur sorumluluğu gözetilmeli, işveren ve 3. kişilerin kusurları ayrı ayrı belirlenmeli, davada talebin teselsüle dayandığı da gözetilerek, önceki bozma ilamında belirtiğimiz usul ve esaslar çerçevesinde; kusur yönünden kurum temyizi olmaması nedeni ile işveren lehine oluşan usuli kazanılmış hak gözetilerek yukarıdaki açıklamalar ışığında, önceki bozma ilamımızda belirtilen şekilde işçi sağlığı ve iş güvenliği ile iş kazasının vuku bulduğu iş kolunda uzman başka bir bilirkişi heyetinden; kusur oran ve aidiyeti konusunda yeniden rapor alınarak, oluşması halinde çelişki de giderilerek hasıl olacak sonuca göre hüküm kurulmalıdır, gerekçesi ile bozulmuştur.

D. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak, 28.09.2022 tarih 2021/455 E., 2022/587 K. sayılı kararı ile davalı işveren şirketin meydana gelen iş kazasında %62 oranında, dava dışı sigortalının %35 oranında, üçüncü kişi davalı ...'ın %1 oranında, davalı ...'un %1 oranında, davalı ...'ın %1 oranında kusurlu olduğu kabul edilerek, asıl davanın kısmen kabulüne 55.110,50 TL peşin sermaye değerli gelir alacağının, gelir bağlama onay tarihi olan 29.08.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı şirketten alınarak davacı kuruma verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, birleşen davanın kabulüne, 27.687,34 TL peşin sermaye değerli gelir alacağının, gelir bağlama onay tarihi olan 29.08.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte birleşen dosya davalılarından müştereken ve müteselsilen alınarak davacı kuruma verilmesine, karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ve davalı ... İnş. Taah. Tic. San. Ltd. Şti. vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı SGK vekili temyiz dilekçesinde; sigortalı işçiye verilen kusur oranının yüksek olduğunu, hesap raporunun hatalı olduğunu belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

2.Davalı ... İnş. Tah. Tic. San. Ltd. Şti. vekili temyiz dilekçesinde; iş kazasının meydana gelmesinde kusurlarının bulunmadığını, hazırlanan kusur bilirkişi raporlarının soyut ifadeler ile hazırlandığını belirterek davanın reddi gerektiğini belirterek kararı temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 5510 sayılı Kanun'un 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21/1, 21/4, 76/4 üncü maddesi hükümleridir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 5510 sayılı Kanun'un 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21/1, 21/4, 76/4 üncü maddesi hükümleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler, bozma sonrası alının kusur raporu ile ek raporun olayın oluşuna uygun olmasına göre kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz eden vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden ilgiliye yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

07.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2012/29037, Karar No: 2012/38109, Tarih: 13.12.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/29037 E.  ,  2012/38109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

5237 sayılı TCK.nda cezaların içtimaına dair bir düzenleme bulunmadığı gözetilmeden, hapisten çevrilen para cezası ile doğrudan verilen para cezasının toplanması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından, hapis cezasından çevrilen ve doğrudan verilen para cezalarının içtimaına ilişkin bölümün çıkarılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 13.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13413, Karar No: 2020/1710, Tarih: 03.02.2020

**2. Ceza Dairesi         2019/13413 E.  ,  2020/1710 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

22.04.2015 tarihli Kamera Görüntüleri İzleme Tutanağına göre, suça konu çöp konteynırının saat 20.12 ile 20.15 arasında alındığının ve UYAP'tan alınan güneşin doğuş ve batış çizelgesine göre suç tarihinde yaz saati nedeniyle gece vaktinin saat 20.38’de başlayıp, saat 05.13'te sona erdiğinin anlaşılması karşısında, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği hırsızlık suçunun sanık lehine gündüz sayılan zaman dilimi içerisinde işlendiğinin kabul edilmesi gerektiği gözetilmeden ve suçun gece vakti işlendiğine dair delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde denetime olanak verecek şekilde açıklanıp tartışılmadan sanık hakkında TCK'nın 143. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan bu sebepten dolayı hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 03.02.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/60, Karar No: 2011/126, Tarih: 14.06.2011

Ceza Genel Kurulu 2011/2-60 E., 2011/126 K.

**Ceza Genel Kurulu 2011/2-60 E., 2011/126 K.**

**- ERTELİ HÜKMÜN TEKERRÜRE ESAS ALINMASI

- TEKERRÜRDE KAZANILMIŞ HAK**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 38 ]

- 5275 S. CEZA VE GÜVENLİK TEDBİRLERİNİN İNFAZI HAKKINDA ... [ Madde 108 ]

- 1412 S. CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) [ Madde 326 ]

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan sanık İbrahim'in, 5237 sayılı TCY'nin 86/2, 86/3-a ve 29. maddeleri uyarınca 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına ilişkin, (Gelibolu Sulh Ceza Mahkemesi)'nce verilen 25.07.2007 gün ve 53-237 sayılı hükmün, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosyayı inceleyen Yargıtay İkinci Ceza Dairesi'nce 15.02.2011 gün ve 33444-2699 sayı ile;

"...Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olduğu anlaşıldığından hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için aranan 5271 sayılı CMK'nın 231/6. maddesinin (a) bendinde yazılı 'kasıtlı bir suçtan mahkum olmama' koşulunun bulunmaması nedeniyle sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun oluşan kanaat ve takdirine göre diğer itirazlar yerinde görülmemiştir, ancak;

Gelibolu Sulh Ceza Mahkemesi'nin 03.06.2004 tarih 24-209 sayılı ilamının ceza kararnamesine ilişkin olması nedeniyle tekerrüre esas alınamayacağı, ancak sanığın adli sicil kaydına esas ve onaylı sureti getirtilen Gelibolu Asliye Ceza Mahkemesi'nin 13.06.2002 tarih, 206-152 sayılı ilamının tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince bozulmasına, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, sanığın Gelibolu Asliye Ceza Mahkemesi'nin 13.06.2002 tarih, 206-152 sayılı ilamının mükerrirliğe esas alınmasına, ancak karşı temyiz bulunmaması nedeniyle 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı korunarak, 5275 sayılı Kanun'un 108/2. maddesi gereğince mükerrir olan sanık hakkında koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın, Gelibolu Sulh Ceza Mahkemesi'nin 03.06.2004 tarih 24-209 sayılı ilamına konu 385.314.000 TL ağır para cezası esas alınarak belirlenmesine, karar verilmesi suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün düzeltilerek onanmasına" karar verilmiştir.

Yargıtay C.Başsavcılığı ise 03.03.2011 gün ve 253376 sayı ile;

"...İtirazın konusu, sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığı hususuna ilişkindir.

5237 sayılı TCY'nin 58. maddesi uyarınca;

Yargıtay C.Başsavcılığı ise 03.03.2011 gün ve 253376 sayı ile;

"...İtirazın konusu, sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığı hususuna ilişkindir.

5237 sayılı TCY'nin 58. maddesi uyarınca;

Önceden işlenen suçtan dolayı verilen hükmün kesinleşmesinden sonra yeni bir suçun işlenmesi halinde, sanık hakkında tekerrür hükümleri uygulanacaktır. Tekerrür hükümlerinin uygulanabilmesi için önceki hükmün kesinleşmesi ve ikinci suçun kesinleşmeden sonra işlenmesi yeterli olup, cezanın infaz edilmiş olmasına gerek bulunmamaktadır.

Ancak beş yıldan fazla süreyle hapis cezasına mahkumiyet halinde cezanın infaz edildiği tarihten itibaren beş yıl, beş yıl veya daha az süreli hapis veya adli para cezasına mahkumiyet halinde ise cezanın infaz tarihinden itibaren üç yıl geçmekle ve yine fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış kişiler hakkında tekerrür hükümleri uygulanmayacak, mükerrir sanık hakkında, sonraki suç nedeniyle yasa maddesinde seçimlik ceza olarak hapis veya adli para cezası öngörülmüşse, hapis cezasına hükmolunacak, hükmolunan ceza mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilecek ayrıca hükümlü hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanacaktır.

Somut olayda, sanığın, babaannesine karşı kasten yaralama suçunu işlediği ve suç tarihinin 28.09.2006 olduğu dosya içerisindeki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır.

Sanığın adli sicil kaydı ve getirtilen karar örneklerine göre,

Yerel mahkemenin tekerrür hükümlerinin uygulanmasına esas aldığı hükümlülük Gelibolu Sulh Ceza Mahkemesi'nin 03.06.2004 gün ve 2004/24-209 sayılı ilamıdır. Ceza kararnamesi ile verilen bu hükümlülüğün tekerrüre esas alınmasına olanak yoktur.

Diğer hükümlülüklerinden Gelibolu Sulh Ceza Mahkemesi'nin 01.11.2006 gün ve 2006/94-208 sayılı ilamı ile verilen 280 lira adli para cezasından ibaret hükümlülük ise hem kesin nitelikte olması hem de in-celenmekte olan suçun işlenme tarihinden sonra kesinleşmiş olması nedeniyle tekerrüre esas olamayacaktır.

Gelibolu Sulh Ceza Mahkemesi'nin 11.10.2006 gün ve 2006/145-167 sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 123/1. maddesi uyarınca verilen 3 ay hapis cezasına ilişkin hükümlülüğünün kesinleşme tarihi 20.11.2006 olup, incelenen suçun işlenme tarihi olan 28.09.2006'dan sonradır. Bu nedenle bu mahkumiyetin de tekerrüre esas alınması mümkün değildir.

Sanığın diğer bir mahkumiyeti ise Eceabat Asliye Ceza Mahkemesi'nce verilen 2004/19-153 sayılı ilamıdır. Taksirli suç olması nedeniyle bu hükümlülüğün de tekerrür hükümlerini işletmesi olanaklı değildir.