muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1423, Karar No: 2019/2509, Tarih: 06.05.2019

**10. Ceza Dairesi         2017/1423 E.  ,  2019/2509 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Hükümden önce, 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan beraat kararı verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi,

Gerekirken, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 06/05/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5924, Karar No: 2016/9679, Tarih: 22.06.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/5924 E.  ,  2016/9679 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki nafakanın kaldırılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; tarafların boşandıklarını, boşanma ilamı ile davalı ve müşterek çocuk yararına 500'er TL yoksulluk ve iştirak nafakasına hükmedildiğini, davacının emekli olup tek gelirinin emekli maaşı olduğunu, nafakaları ödeyemediğini, davalının çalıştığını, yoksulluğa düşme tehlikesinin olmadığını ileri sürerek yoksulluk ve iştirak nafakasının kaldırılmasını olmadığı takdirde hakkaniyete uygun bir miktarda indirim yapılmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının oturduğu eve kira ödemediği, 850 TL babasından emekli maaşı aldığı, haftada üç gün 70-80 TL karşılığı günlük temizliğe gittiği, bu hali ile davalı ...'nın günlük temizlik işlerinden 600-1.000 TL ortalama gelire sahip olduğu babadan kalma maaş ile birlikte 1.450-1.850 TL aylık gelirinin bulunduğu, yoksulluğunun ortadan kalktığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile ...Aile Mahkemesinin 18/07/2013 tarih ... sayılı kararla davalı lehine hükmedilen 500 TL yoksulluk nafakasının davanın açıldığı 01/10/2014 tarihinden geçerli olmak üzere kaldırılmasına, müşterek çocuk için hükmedilen iştirak nafakasının kaldırılması veya azaltılması talebinin reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

TMK nun 176. maddesine göre; yoksulluğun ortadan kalkması halinde mahkemece nafaka kaldırılabileceği gibi, tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin gerektirdiği hallerde iradın artırılması veya azaltılmasına da karar verilebilir.

./..

-2-

Nafaka iradı, tarafların yaptıkları sözleşmeye dayansa bile indirilebileceği gibi tamamen de kaldırılabilir. Sözleşmede, edimler arasındaki denge, umulmadık gelişmeler yüzünden bozulacak olursa sözleşme koşulları değişen maddi koşullara uyarlanır. Buna göre,

sözleşenlerin eğer gelişmeleri baştan kestirebilselerdi, sözleşmeyi bambaşka koşullarla kurmuş olacakları söylenebiliyorsa, ayrıca, beklenmeyen gelişme yüzünden sözleşmeye baştan kararlaştırılmış koşullarla olduğu gibi katlanmak taraflardan biri için özveri sınırının aşılması anlamına geliyorsa, yasal ve sözleşmesel risk dağılımı çerçevesinde taraflardan sözleşmeye baştan kararlaştırılmış koşullarla bağlı kalmaları beklenemiyorsa, sözleşmeye hakimin müdahalesi gündeme gelebilir.

Ancak sözleşme ile kararlaştırılmış ve hakim tarafından onaylanmış olan iradın, yasada aranan şartlar gerçekleşmeden tamamen kaldırılmasını ya da indirilmesini istemek hakkın kötüye kullanılması mahiyetini arzeder.

Ancak sözleşme ile kararlaştırılmış ve hakim tarafından onaylanmış olan iradın, yasada aranan şartlar gerçekleşmeden tamamen kaldırılmasını ya da indirilmesini istemek hakkın kötüye kullanılması mahiyetini arzeder.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 07.10.1998 tarih ve 1998/2–656–688 sayılı kararında da kabul edildiği gibi yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür (eğitim) gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanları yoksul kabul etmek gerekir.

Hemen belirtmek gerekir ki; Hukuk Genel Kurulu'nun yerleşik kararlarında "asgari ücret seviyesinde gelire sahip olunması" yoksulluk nafakası bağlanmasını olanaksız kılan bir olgu kabul edilmediği gibi asgari ücretin üzerinde gelire sahip olunması da yoksulluk nafakası bağlanmasını olanaksız kılan bir olgu olarak kabul edilmemiştir. (...07.10.1998 gün, 1998/2–656 E, 1998/688 K. 26.12.2001 gün 2001/2–1158–1185 sayılı ve 01.05.2002 gün 2002/2–397–339 sayılı kararları).Bu durumda ancak nafakanın miktarını tayinde etken olarak dikkate alınmalıdır.

Somut olayda; tarafların ....Aile Mahkemesi'nin 18/07/2013 tarih ... sayılı karar ile anlaşmalı boşandıkları, müşterek çocuk ....için 500 TL iştirak nafakasına, davalı için 500 TL yoksulluk nafakasına hükmedildiği, kararın 18/07/2013 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Tarafların yaptırılan sosyal ekonomik durum araştırmalarında, davacının, 1.500 TL emekli maaşı aldığı, kız kardeşi ve yeğeni ile birlikte kaldığı, kendisine ait olan evde davalının kaldığı, davalının ise ev temizlik işlerine gittiği, yevmiye olarak 70 TL aldığı, babasından kalma 850 TL maaşı olduğu, davacıya ait evde oturduğu, kira vermediği tespit edilmiştir. Ayrıca davacının bir kamyon garajında günlük yevmiye üsulü 50.00 TL karşılığında çalıştığı tanık beyanları ile anlaşılmıştır.

Davalının yoksulluğunun ortadan kalktığının kabul edilebilmesi için; asgari ücret düzeyinin üzerinde gelirinin bulunması ve gelirinin devam etmesi gerekmektedir. Davalının ev temizlik işlerine gittiği ve buradan gelir elde ettiği sabit ise de bu gelir düzenli ve sürekli bir gelir değildir. Nafaka alacaklısı kadının aldığı maaşın, yukarıda belirtilen zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılaması beklenemez. Başka bir anlatımla, davalının eline geçen yetim aylığı miktarı, onu yoksulluktan kurtaracak mahiyette değildir. Davalının ölen babasından dolayı aldığı maaş nafakanın kaldırılmasına değil, azaltılmasına etki edecek olgulardandır.

./..

-3-

./..

-3-

O halde, mahkemece yapılacak iş; tarafların sosyal ve ekonomik durumları gözetilip, nafaka takdir edilirken taraflar arasında mevcut olan denge durumu da dikkate alınarak, davalının yoksulluğunun ortadan kalkmadığı kabul edilerek, nafakanın) TMK'nın 4. maddesinde vurgulan hakkaniyet ilkesi gereğince uygun bir miktarda indirilmesine karar vermek olmalıdır. Bu nedenle; mahkemece, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde yoksulluk nafakasının tümden kaldırılmasına karar verilmiş olması doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 22.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2014/8626, Karar No: 2014/24806, Tarih: 05.12.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/8626 E.  ,  2014/24806 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Hakaret, Özel belgede sahtecilik

Hüküm : 1-Hakaret suçundan; TCK’nın 125/1-2-4, 52/2. maddeleri gereğince mahkumiyet

2- Özel belgede sahtecilik suçundan; CMK’nın 223/2-b maddesi gereğince beraat

Hakaret suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafii tarafından, özel belgede sahtecilik suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, olay tarihinde 23. dönem milletvekili seçimlerinde aday adayı olarak bir partiden adaylığını koyan katılanın, isim, soyisim ve mail adresini kullanarak, bir internet sitesinde başlatılan “seçimlerde ortak aday istiyoruz” isimli kampanyasına, katılanın bağımsız adayları desteklediği şeklinde, mail göndermesi şeklinde gelişen olayda, eylemin, katılanın aday olduğu parti nazarında saygınlığını rencide etmeye yönelik olduğu ileri sürülerek, sanığın hakaret suçunu işlediği iddiasıyla açılan dava sonrasında;

1-Özel belgede sahtecilik suçundan verilen beraat hükmünün temyiz incelemesinde;

Sanık ve katılanın birbirini tanıdığı, katılanın beyanıyla aralarında husumet bulunduğu, bilirkişi raporuna göre, sanığın mail gönderdiği internet sitesine mail gönderilmesinde, güvenlikle ilgili herhangi bir şifreleme önleminin alınmadığı ve mailin, sanık adına kayıtlı IP adresinden atıldığının belirtildiği dikkate alındığında, sanığın eylemi bir belge imzalamak suretiyle gerçekleştirmediği, dosyada da böyle bir belge bulunmadığı anlaşıldığından, mahkemece, sanık hakkında özel belgede sahtecilik suçundan verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiş,

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun sanık tarafından işlenmediğinin sabit olduğu, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, sübuta, mahkumiyet hükmü verilmesi gerektiğine dair temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

2- Hakaret suçundan verilen mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun sanık tarafından işlenmediğinin sabit olduğu, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, sübuta, mahkumiyet hükmü verilmesi gerektiğine dair temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

2- Hakaret suçundan verilen mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesinde;

TCK'nın 136/1. maddesindeki “Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme” suçunun oluşabilmesi için, belirli veya belirlenebilir bir kişiye ait her türlü bilginin başkasına verilmesi, yayılması ya da ele geçirilmesi gerekmekte olup, suçun maddi konusunu oluşturan “kişisel veri” kavramından, kişinin, yetkisiz üçüncü kişilerin bilgisine sunmadığı, istediğinde başka kişilere açıklayarak ancak sınırlı bir çevre ile paylaştığı nüfus bilgileri (TC kimlik numarası, adı, soyadı, doğum yeri ve tarihi, anne ve baba adı gibi), adli sicil kaydı, yerleşim yeri, eğitim durumu, mesleği, banka hesap bilgileri, telefon numarası, elektronik posta adresi, kan grubu, medeni hali, parmak izi, DNA'sı, saç, tükürük, tırnak gibi biyolojik örnekleri, cinsel ve ahlaki eğilimi, sağlık bilgileri, etnik kökeni, siyasi, felsefi ve dini görüşü, sendikal bağlantıları gibi kişinin kimliğini belirleyen veya belirlenebilir kılan, kişiyi toplumda yer alan diğer bireylerden ayıran ve onun niteliklerini ortaya koymaya elverişli, gerçek kişiye ait her türlü bilginin anlaşılması gerektiği;

Bu bilgiler ışığında, sanığın, katılanın kişisel bilgilerini kullanarak katılan adına mail göndermesi eyleminin, bütün halinde TCK’nın 136. maddesinde düzenlenen verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçunu oluşturduğu anlaşılmakla, sanığın bu suçtan sorumlu tutularak cezalandırılması gerektiği gözetilmeden; gönderilen mail içeriğinde yer alan sözlerin, katılanın küçük düşmesine yol açan değer yargısı içerecek, onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte olmadığı halde, sanık hakkında TCK’nın 125/2. maddesi gereğince mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozma nedenine göre de; TCK'nın 6/1-g maddesinde, ceza kanunlarının uygulanmasında, basın ve yayın yolu ile deyiminden; her türlü yazılı, görsel, işitsel ve elektronik kitle iletişim aracıyla yapılan yayınların anlaşılacağının belirtilmesi karşısında, katılanın kişisel verilerini, belirli olmayan ve birden fazla kişi tarafından algılanabilme imkanı bulunan bir internet sitesinde, hukuka aykırı olarak yayan sanık hakkında, hükümden sonra 05.07.2012 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun Geçici 1. maddesinin, “31/12/2011 tarihine kadar, basın ve yayın yoluyla ya da sair düşünce ve kanaat açıklama yöntemleriyle işlenmiş olup; temel şekli itibarıyla adlî para cezasını ya da üst sınırı beş yıldan fazla olmayan hapis cezasını gerektiren bir suçtan dolayı; a) Soruşturma evresinde, 04/12/2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 171 inci maddesindeki şartlar aranmaksızın kamu davasının açılmasının ertelenmesine, b) Kovuşturma evresinde, kovuşturmanın ertelenmesine, c) Kesinleşmiş olan mahkûmiyet hükmünün infazının ertelenmesine, karar verilir.” hükmü gereğince, TCK'nın 7/2 maddesi de gözetilerek, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Kabule göre de;

Sanığın, katılana karşı aynı eylemi farklı zamanlarda iki kez gerçekleştirdiği kabul edildiği halde, TCK’nın 43/1. maddesinde düzenlenen zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin, katılan vekilinin ve mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca, hükmün isteme kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 05/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7997, Karar No: 2013/4501, Tarih: 26.02.2013

**7. Ceza Dairesi         2010/7997 E.  ,  2013/4501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 1219 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanığın hükümlülüğüne

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan ... ve İl Sağlık Müdürlüğü'nün davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesi gereğince, hüküm fıkrasından "500 YTL maktu vekalet ücretinin sanıktan alınarak müdahile verilmesine," kısmının çıkartılması ve diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26.02.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11096, Karar No: 2016/895, Tarih: 26.01.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/11096 E.  ,  2016/895 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin davada İstanbul 3. Sulh Hukuk ve Adıyaman Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, hükümlüye vasi atanması istemine ilişkindir.

İstanbul 3. Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlı adayının nüfus kaydı yerleşim yeri adresinin "..." olduğu gerekçesiyle, nüfusa kayıtlı olduğu yer mahkemesi olan Adıyaman Sulh Hukuk Mahkemesinin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

Adıyaman Sulh Hukuk Mahkemesi ise; kısıtlı adayının bilinen son ikametgahının "... ... ... .../..." olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usûl Hukuku Hakkında Kanunun 41. maddesine göre “Türk vatandaşlarının kişi hâllerine ilişkin davaların, yabancı ülke mahkemelerinde açılmadığı veya açılamadığı takdirde Türkiye’de yer itibariyle yetkili mahkemede, bulunmaması hâlinde ilgilinin sâkin olduğu yer, Türkiye’de sâkin değilse Türkiye’deki son yerleşim yeri mahkemesinde, o da bulunmadığı takdirde Ankara, İstanbul veya İzmir mahkemelerinden birinde görülür.”

İstanbul 3. Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlı adayının nüfus kaydı yerleşim yeri adresinin "..." olduğu gerekçesiyle, nüfusa kayıtlı olduğu yer mahkemesi olan Adıyaman Sulh Hukuk Mahkemesinin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiş ise de nüfusa kayıtlı olunan yerin yerleşim yerinin karine olduğuna ilişkin hüküm yürürlükten kaldırılmış olup kısıtlı adayının MERNİS adresi “...” ise de cezaevine girmeden önce "... ... ... .../..." adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından, yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler de dikkate alındığında uyuşmazlığın İstanbul 3. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince İstanbul 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 26/01/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7261, Karar No: 2015/13636, Tarih: 01.07.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/7261 E.  ,  2015/13636 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-) Sanıklar hakkında müşteki...'a yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde,

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2-) Sanıklar hakkında müşteki ...'a yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanıkların 07.03.2010 ve 03.04.2010 tarihlerinde aynı kişiye ait iş yerinden benzer şekilde hırsızlık yaptığının anlaşılması karşısında suç tarihleri arasındaki yakın zaman dilimi de dikkate alındığında eylemlerinin bir bütün olarak zincirleme suçu oluşturacağı gözetilerek hüküm kurulması gerektiği halde, eylemlerinin iki ayrı suç oluşturduğu kabul edilerek yazılı biçimde uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 01.07.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4161, Karar No: 2023/5748, Tarih: 05.06.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/4161 E.  ,  2023/5748 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 09.11.2022 Tarihli ve 2022/3055 Esas, 2022/2930 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı adayının yerleşim yeri adresinin ... Mahallesi ... Sokak No:5 İç Kapı No:4 .../... olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Bursa 9. Sulh Hukuk Mahkemesinin 16.02.2023 Tarihli ve 2022/1864 Esas, 2023/166 Karar Sayılı Kararı

Yapılan kolluk araştırması sonucunda kısıtlı adayının yerleşim yeri adresinin ... Mahallesi ... 2 Sokak No:29 İç Kapı No:1 ... .../... olduğunun bildirildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 405 inci maddesi uyarınca vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

C. Değerlendirme

... İl Emniyet Müdürlüğünce tutulan 06.01.2023 tarihli tutanağa göre kısıtlı adayının yerleşim yeri adresinin .../... olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın ... Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

05.06.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.