muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/1589, Karar No: 2024/3560, Tarih: 25.03.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/1589 E.  ,  2024/3560 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/44 Esas, 2023/1143 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Samsun 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 09.11.2022 Tarihli ve 2022/3043 Esas, 2022/2897 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı adayının yerleşim yeri adresinin Hürriyet Mahallesi 155. Sokak No:9 İç Kapı No:3 .../İstanbul olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Bakırköy 11. Sulh Hukuk Mahkemesinin 13.12.2023 Tarihli ve 2023/44 Esas, 2023/1143 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı adayının yerleşim yeri adresinin Derebahçe Mahallesi Dolmabahçe Sokak No:2/2 .../Samsun olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 405 inci maddesi uyarınca vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamından, kısıtlı adayının yerleşim yeri adresinin .../Samsun olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın Samsun 2. Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Samsun 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

25.03.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10959, Karar No: 2013/13496, Tarih: 30.09.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/10959 E.  ,  2013/13496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen itirazın iptali davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde Olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı dava dilekçesinde davalıların dava dışı Osman Nuri Batumlu'ya ait tarlanın davalılar tarafından kiralanmak suretiyle şeker pancarı ekim işleri için kullanıldığını, söz konusu tarlanın elektrik aboneliği kendisi adına kayıtlı olduğundan davalıların elektrikli su kuyusundan kullandıkları elektrik borcunu ödemediklerinden dolayı kendisinin Medaş nezdinde haksız yere borçlu durumuna düştüğünü, bu hususta davalılar aleyhine takip başlattığını ancak davalıların takibe haksız ve kötüniyetli olarak itiraz ettiklerini ve takibin durduğunu, bu nedenlerle söz konusu takip dosyasındaki itirazın iptalini dava ve talep etmiştir.

Davalılar vekili cevap dilekçesinde öncelikli olarak davalı ...'ya yapılan tebligatın geçersiz olduğunu, davacının dava ettiği hakkının zamanaşımına uğradığını, ... yönünden ise husumet yönünden itiraz ettiklerini zira ...'ın dava konusu olay ile hukuki bir alakasının olmadığını, esasa ilişkin olarak ise davalıların davacıya iddia edilen şekilde hiçbir borçları olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraflarca temyiz edilmiştir .

Somut olayda mahkemece oluşturulan gerekçede her iki davalının yaptığı itirazın iptaline karar verilmesinin nedenlerinin açıklandığı, hükümde ise yalnızca davalı ... yönünden itirazın iptaline karar verildiği, diğer davalı yönünden ise herhangi bir hüküm verilmediği anlaşılmaktadır.

Mahkemece tüm kanıtlar toplanıp, inceledikten ve HUMK.nun 376.maddesi hükmüne göre, tarafların son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra, hakimin aynı yasanın 388. maddesi hükmüne göre kararı gerekçesi ile birlikte yazması ve hüküm sonucu 389.madde hükmünde öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır.

HUMK.nun 389.maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren, tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara uygun olarak gerekçeli kararın yazılması zorunludur. Esasen, kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan el çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması yargılamanın aleniyetine, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasa'nın 141.maddesi ile HUMK.nun yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki hükümlerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca, anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksi düşünce ve uygulama yargı, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile bağdaşmaz.

Aynı ilkeler HMK 298. maddesinde de düzenlenmiştir. Hüküm kurulurken taraflara yüklenen sorumluluk kapsamında, hangi davalının ne miktarda sorumlu olduğunun, davacının taleplerinin kabul edilip edilmediğinin açıkça belirtilmemiş olması usul ve yasaya aykırı olup hükmün bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 30.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5569, Karar No: 2024/7921, Tarih: 01.07.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/5569 E.  ,  2024/7921 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/392 Esas, 2024/384 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Azdavay Sulh Hukuk Mahkemesinin 29.01.2013 Tarihli ve 2012/288 Esas, 2013/18 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı ..., 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 405 inci maddesi gereğince kısıtlanmış ve kendisine ... vasi olarak atanmıştır.

Mahkemece 12.02.2024 tarihli ek karar ile resen, kısıtlının merkezî nüfus idaresi sistemindeki yerleşim yeri adresinin ......,Mahallesi ........., Sokak No:......, İç Kapı No:1 ......,/İstanbul olduğu yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. İstanbul Anadolu 22. Sulh Hukuk Mahkemesinin 08.03.2024 Tarihli ve 2024/392 Esas, 2024/384 Karar Sayılı Kararı

Somut olayda kısıtlı ya da vasinin yerleşim yeri değişikliğine izin talebi olmadığı, yerleşim yeri değişikliğine ilişkin taraflarca talep olmaksızın karar verilmesinin kısıtlının menfaatine teşkil edip etmeyeceği tartışılabilir olmakla birlikte yerleşim yeri değişikliğine izin olmaksızın yetkisizlik kararı verildiği tüm dosya kapsamı birlikte değerlendiğinde Azdavay Sulh Hukuk Mahkemelerinin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanun’un 405 inci maddesi uyarınca kısıtlanan kısıtlının vesayet dosyasının takibine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur.”

C. Değerlendirme

Kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan Azdavay Sulh Hukuk Mahkemesince 4721 sayılı Kanun’un 412 nci maddesinin birinci fıkrasına göre verilmiş bir izin kararı olmadığı gibi kısıtlı veya vasinin yerleşim yeri değişikliğine izin talebi de olmadığından vesayet dosyasının takibi ile ilgili karar vermekte Azdavay Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

C. Değerlendirme

Kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan Azdavay Sulh Hukuk Mahkemesince 4721 sayılı Kanun’un 412 nci maddesinin birinci fıkrasına göre verilmiş bir izin kararı olmadığı gibi kısıtlı veya vasinin yerleşim yeri değişikliğine izin talebi de olmadığından vesayet dosyasının takibi ile ilgili karar vermekte Azdavay Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Azdavay Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

01.07.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6600, Karar No: 2006/10285, Tarih: 21.06.2006

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/6600 E.  ,  2006/10285 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalı ile 5.12.2000 tarihli adi ortalık sözleşmesi imzaladıklarını sözleşmeyle kârın yarı yarıya paylaşılacağının kararlaştırılmasına rağmen kendisine herhangi bir ödeme yapılmadığı gibi 27.3.2001 tarihli ihbarname ile kısa süre sonra haksız yere ortaklıktan çıkarıldığını, ortaklığa aynı sermaye olarak koyduğu 40 adet tüp ve 100 adet su damacasının da iade edilmediğini iddia ile şimdilik 5.100.000.000 TL kâr payı alacağının tahsili ve tüp ve damacanaların aynen olmassa bedellerinin iadesiyle ortaklığın tasfiyesine karar verilmesini ve 23.6.2005 tarihli ıslah dilekçesiyle de 27.3.2001 tarihinden itibaren alacağa faiz yürütülmesini istemiştir.

Davalı ortaklığı davacının kendisinin terkettiğini, herhangi bir mal ve sermaye koymadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davacının ortaklığa ayni sermaye koyduğunu ispat edemediğini, ortaklık daha önce son bulduğundan tasfiye isteğinin yerinde olmadığına, bilirkişi incelemesiyle tesbit edilen 1.296.530.771 TL'nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı dava dilekçesinde faiz isteğinde bulunmamışsa da 23.6.2005 tarihli dilekçesiyle ıslah talebinde bulunarak, talep ettiği alacağa fesih tarihinden itibaren yürütülmesini istemiştir.

Ancak davacı davalıyı dava açmadan önce BK 101.maddesi uyarınca temerrüde düşürmediğinden ve dava açılırken faiz talebinde bulunmadığından ancak ıslah talebinde bulunduğu tarihten itibaren faiz isteyebilir. Mahkemece her ne kadar ıslah tarihinden itibaren faize de hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirir. Ne varki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nun 438/7.maddesi gereğidir.

SONUÇ: 1.bent gereği davacının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2.bent gereği temyiz olanan kararın "Hüküm" başlıklı kısmının (I).bendinin tamamen hükümden çıkartılarak yerine "1.296.530.774 TL'nin 23.6.2005 ıslah tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınıp davacıya verilmesine" rakam ve kelimelerinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, 21.6.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/29572, Karar No: 2015/11029, Tarih: 14.05.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/29572 E.  ,  2015/11029 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bala Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/05/2012

NUMARASI : 2008/171-2012/114

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tesbiti ve tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Davalılardan H.. Y..'a mahkemenin gerekçeli kararı tebliğ edilmediği gibi, N. Ş.'e daha önce çıkarılan tebligat, adı geçenin Ankara'da ikamet ettiğinden bahisle iade edildiği halde gerekçeli karar yeniden aynı adrese tebliğe çıkarıldığından geçersizdir.

Adı geçen davalılara gerekçeli karar usulüne uygun şekilde tebliğ edildikten ve temyiz süresi de beklendikten sonra,tebliğ belgeleri ile,

Birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2121, Karar No: 2019/5170, Tarih: 17.04.2019

**12. Ceza Dairesi         2019/2121 E.  ,  2019/5170 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Hâkimliği

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma sonucunda Karşıyaka Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 11.10.2018 tarihli ve 2018/12215 soruşturma, 2018/9079 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddine ilişkin mercii Karşıyaka 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 08.11.2018 tarihli ve 2018/2461 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun'un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun'un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun'un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında,

Somut olayda, “müşteki ile şüphelinin arasındaki ihtilafa konu olan 35 FM 755 plakalı aracın mülkiyeti konusunda anlaşmazlık bulunduğu gibi halen evliliklerinin de devam ettiği, dolayısıyla bu süreç içerisinde müştekinin eşinin yanında özel hayatın söz konusu olamayacağından” bahisle Karşıyaka Cumhuriyet Başsavcılığınca kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de; şüpheli ile müşteki arasında İzmir 14. Aile Mahkemesi 2018/257 esas sayılı görülmekte olan boşanma davasının bulunduğu anlaşılmakla, anılan dava dosyanın soruşturma dosyası arasına alınıp incelendikten sonra, ayrıca 14.06.2018 tarihli tutanağa göre üzerinde takip cihazı ile kayıt cihazı bulunduğu tespit edilen .... plakalı aracın tescil kaydının temini ile aracın kime ait olduğu, suç tarihinden önce ve sonra fiilen kimin kullanımında olduğu belirlenerek, gerektiğinde tescil kaydına göre araç sahibi görünen kişi dinlenilmek suretiyle şüphelinin hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik soruşturmaya ve değerlendirmeye dayalı verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik yapılan itirazın belirtilen gerekçelerle kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Adalet Bakanlığının 30.01.2019 tarihli ve 94660652-105-34-16546-2018-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11.02.2019 tarihli ve 2019/13302 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve soruşturma evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Özel hayat; kişinin sadece gözlerden uzakta, başkalarıyla paylaşmadığı, kapalı kapılar ardında, dört duvar arasındaki yaşantısı ve mahremiyetinden ibaret değil, herkesin bilmediği veya bilmemesi gereken, istenildiğinde başka kişilere açıklanabilen, tamamen kişiye özel hayat olayları ve bilgilerin tamamını içerir. Bu nedenle, kamuya açık alanda bulunulması, bu alandaki her görüntü veya sesin dinlenilmesine, izlenilmesine, kaydedilmesine, sürekli ve izinsiz olarak elde bulundurulmasına rıza gösterildiği anlamına gelmez. Kamuya açık alanda bulunulduğunda dahi, “kalabalığın içinde dikkat çekmezlik, tanınmazlık, bilinmezlik” prensibi geçerli olup, kamuya açık alandaki kişinin, gün içerisinde yapıkları, gittiği yerler, kiminle niçin, nasıl, nerede ve ne zaman görüştüğü gibi hususları tespit etmek amacıyla sürekli denetim ve gözetim altına alınması sonucu elde edilmiş bilgileri ya da onun başkalarınca görülmesi ve bilinmesini istemeyeceği, özel yaşam alanına girdiğinde şüphe bulunmayan faaliyetleri özel hayat kavramı kapsamına dahildir; ancak, süreklilik içermeyen ve özel yaşam alanına dahil olmayan olay ve bilgiler ise bu kapsamda değerlendirilemez. Sonuç olarak, bir olay ya da bilginin, özel hayat kavramı kapsamına girip girmediği belirlenirken, kişinin toplum içindeki konumu, mesleği, görevi, kamuoyu tarafından tanınıp tanınmadığı, dışa yansıyan davranışları, rıza ve öngörüleri, içinde bulunduğu fiziki çevrenin özellikleri, sosyal ilişkileri, müdahalenin derecesi gibi ölçütler göz önüne alınmalıdır.

Kişiye bağlı ve onun kişisel gelişimiyle ilgili olan özel hayatın gizliliği hakkı, evlilikle tamamen ortadan kalkmaz. Tarafların evli olmaları ve aynı konutu paylaşmalarından dolayı birbirlerinin kişisel eşyalarına ve özel yaşam alanına giren hususlara kolayca ulaşabilme imkanına sahip bulunmaları, eşlerin hiçbir sınır olmaksızın birbirlerini sürekli gözetleyebileceği ve denetleyebileceği şeklinde yorumlanamaz.

Ancak, kişinin, bir daha kanıt elde etme olanağının bulunmadığı ve yetkili makamlara başvurma imkanının olmadığı ani gelişen durumlarda, örneğin; kendisine karşı işlenmekte olan (cinsel saldırı, hakaret, tehdit, iftira veya şantaj gibi) bir suç söz konusu olduğunda ya da kendisine veya aile birliğine yönelen, onurunu zedeleyen, haksız bir saldırıyı önlemek için, kaybolma olasılığı bulunan kanıtların kaybolmasını engelleyip, yetkili makamlara sunarak güvence altına almak amacıyla, saldırıyı gerçekleştiren tarafın bilgisi ve rızası dışında, özel hayata ait bilgileri okuma, konuşma ve haberleşme içeriklerini veya özel hayata ilişkin ses ve görüntüleri dinleme, izleme ya da kaydetme, kişisel verileri kaydetme, ele geçirme ve yayma eylemlerinin hukuka aykırı olduğunu kabul etmek mümkün olmadığı gibi, esasen bu hallerde kişinin hukuka aykırı hareket ettiği bilinciyle davrandığından da söz edilemez.

Bu açıklamalar ışığında incelenen dosya kapsamına göre; resmi nikahlı eşi olan şüphelinin 7 aydır ayrı yaşamalarına ve boşanma aşamasında olmalarına rağmen gittiği yerlerden ve yaptığı işlerden haberdar olmasından dolayı kuşkulanan şikayetçinin, kız kardeşinin eşi adına kayıtlı olup, kredi borcunun kendisi tarafından ödenmesi nedeniyle sahibi olduğunu beyan ettiği ve kullanmakta olduğu .... plakalı aracın sağ ön yolcu kısmının torpido alt kısmına kayıt cihazı ve ayrıca GPRS yerleştirildiğini fark edip, şikayetçi olması üzerine başlatılan adli soruşturma kapsamında, şüphelinin kolluk görevlilerince alınan; “... plaka sayılı araç bana aittir, bu aracın indiriminden faydalanmak için araç ruhsatı bacanağımın üzerine yapılmıştır, benim müdürlüğünü yaptığım taşıma şirketinin benzin istasyonları ile anlaşmaları vardır, bu aracımızın da bu anlaşmalardan yaralanması için araca araç tanıma sistemi taktırdım, bu araç tanıma sistemi takılan araçlara şirket uygulaması gereği Gprs cihazı takılmaktadır, eşim ile aramızda sorun başlayıp boşanma aşamasına gelince ben eşimden parasını ödediğim bana ait olan aracı istediysem de eşim getirmedi. Araç içerisinde bulunan ses ve görüntü cihazı ile bir alakam yoktur, kimin tarafından ne amaçla takıldığından da haberim yoktur.” biçimindeki ifadesini müteakip, Karşıyaka Cumhuriyet Başsavcılığınca, “Resmi nikahla evli oldukları anlaşılan müşteki ile şüphelinin arasındaki ihtilafa konu olan .... plakalı aracın mülkiyeti konusunda anlaşmazlık bulunduğu gibi halen evliliklerinin de devam ettiği, dolayısıyla bu süreç içerisinde müştekinin eşinin yanında özel hayatın söz konusu olamayacağı” gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de; şüpheli ile şikayetçi arasında İzmir 14. Aile Mahkemesinin 2018/257 esasına kayden görülmekte olan boşanma davası bulunduğu gibi, iddia olunan suç tarihinde tarafların fiilen ayrı yaşadıkları da anlaşılmakla, özel hayatın gizliliği hakkının evlilikle tamamen ortadan kalkmadığı nazara alınarak, anılan boşanma dosyası soruşturma dosyası arasına alınıp incelenerek, 14.06.2018 tarihli tutanağa göre üzerinde takip cihazı ile kayıt cihazı bulunduğu tespit edilen .... plakalı aracın tescil kaydının temini ile aracın kime ait olduğu, iddia olunan suç tarihinden önce ve sonra fiilen kimin kullanımında olduğu, kayıt cihazının kim ve kimler tarafından hangi tarihte araca yerleştirildiği araştırılıp, gerektiğinde tescil kaydına göre araç sahibi görünen kişi de dinlenilmek suretiyle toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek, iddia ve savunmanın doğruluk derecesi açıklığa kavuşturulduktan sonra şüphelinin hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik soruşturmaya ve yasal olmayan gerekçeye dayalı olarak verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın belirtilen gerekçelerle kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

Açıklanan nedenlerle;

Açıklanan nedenlerle;

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran yerinde görüldüğünden, Karşıyaka 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 08.11.2018 tarihli ve 2018/2461 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde Sulh Ceza Hâkimliğince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.04.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.