muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/4312, Karar No: 2024/7508, Tarih: 24.06.2024

2. 7036 sayılı Kanun’un “Yetki” başlıklı 6 ncı maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“İş mahkemelerinde açılacak davalarda yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesi ile işin veya işlemin yapıldığı yer mahkemesidir.”

C. Değerlendirme

1. Davanın açıldığı ve ilk derece mahkemesi tarafından karar verilen tarihte yürürlükte bulunan 7036 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinde İş Mahkemelerinde açılacak davalarda yetkili mahkemenin, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesi ile işin veya işlemin yapıldığı yer mahkemesi olduğu belirtilmiştir. Benzer düzenleme, mülga 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun (5521 sayılı Kanun) 5 inci maddesinde ve 5521 sayılı Kanun’da sarahat bulmayan hallerde 6100 sayılı Kanun'a gönderme yapan 15 inci maddesinde de mevcuttur.

2. İş mahkemesinin yetkisi kamu düzeni ile ilgili olduğundan davalı tarafça süresinde yapılmasa da hakim tarafından kendiliğinden bu husus göz önünde bulundurmalıdır. Bir başka anlatımla hakim, davanın her aşamasında yetki itirazını dikkate alabileceği gibi, kendisi de resen yetkisizlik kararı verebilir.

3. Kesin yetki halinin kuralının bulunmadığı ve birden fazla yetkili mahkemenin bulunduğu hallerde yetkili mahkemeyi seçme hakkı davacıya aittir. Davacı, kesin yetki kuralının bulunmadığı bir davayı yetkisiz bir mahkemede açmışsa, seçme hakkı itiraz eden davalıya geçer, davalının bildirdiği yetkili mahkemede davanın görülmesi gerekir.

4. 7036 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinde belirtilen yetki kuralı kamu düzenine ilişkin olup öngörülen yetkili mahkemelerden birini tercih hakkı işçiye aittir. Davacı işçinin kanuni yetkili mahkeme dışında başka bir yer mahkemesinde dava açması tercih hakkını ortadan kaldırmayacağı gibi bu seçim hakkının işverene geçmesi sonucunu da doğurmaz. Başka bir anlatımla seçimlik hak işçide olup, davacı işçinin beyanı doğrultusunda dosyanın yetkili İş Mahkemesine gönderilmesi gerekir.

5. Davacı tarafından davanın açıldığı yer mahkemesi yetkisiz ise de, dosya kapsamından 7036 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesi gereğince Didim (Yenihisar) 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin işin yapıldığı yer ve davalının dava açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesi olarak yetkili olduğu anlaşıldığından, uyuşmazlığın Didim (Yenihisar) 1. Asliye Hukuk Mahkemesince (İş Mahkemesi sıfatıyla) görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Didim (Yenihisar) 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin (İş Mahkemesi Sıfatıyla) YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

24.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10170, Karar No: 2014/7785, Tarih: 22.04.2014

**19. Hukuk Dairesi         2013/10170 E.  ,  2014/7785 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vek. Av. ... ile davalı vek. Av. ...'nin gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Dava, geri alım sözleşmesinin feshi nedeniyle tırlara ilişkin ödenen bedelin iadesi istemiyle başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

Davalı vekili, ... AŞ. ile yapılan finansal kiralama sözleşmesinin bedellerinin ödenmesini davacının taahhüt ettiğini, finansal kiralama sözleşmesinin bilgi amaçlı olarak davacıya bildirildiğini, malların iadesi için tedbir kararı alındığını, finansal kiralama sözleşmesinin feshi nedeniyle davacıya taahhüt ettiği kira bedellerini ödemesinin ihtar edildiğini, bu paranın davacı tarafından ödendiğini, devam eden finansal kiralama sözleşmesinden kaynaklanan dava nedeniyle resmi şekilde devir işleminin yapılamadığını, ancak ...'ın iflas erteleme isteminde bulunması üzerine araçların tedbiren ...'a geri verildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının davacıdan satın aldığı tırları dava dışı ... adlı şirkete finansal kiralama yoluyla kiraladığı, taraflar arasındaki geri alım sözleşmesi uyarınca davacının davalı ...'ın temerrüde düşmesi halinde tırları geri satın almayı kabul ettiği, ancak davalının sözleşme konusu tırların mülkiyetini davacıya geçirmeyerek sözleşmeyi ihlal ettiği, ihtara rağmen davalının edimini ifa etmemesi nedeniyle davacının geri alım sözleşmesini feshetmekte haklı olduğu ve davalıya ödemiş olduğu tırların bedelini talep edebileceği gerekçeleriyle davanın kabulüne karar verilmiş, kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davacı yararına takdir edilen 1.100 TL. duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 22.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15470, Karar No: 2012/24413, Tarih: 19.12.2012

**6. Ceza Dairesi         2012/15470 E.  ,  2012/24413 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 16/08/2012 tarihli kenar yazısı ile Daireye gönderilmekle başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Adli sicil kaydına göre kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunan sanık hakkında, 5271 sayılı CMK’nın 231/5-14.maddesinin uygulama olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK.nun 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek anılan madde uyarınca cezadan indirim yapılması, 5 Ay 27 Gün olarak verilmesi gereken cezanın hesap hatası sonucu yazılı şekilde eksik olarak tayini, 5237 sayılı TCK'nın 43.maddesi ile uygulama yapılırken 1/4 ile 3/4 arasında belirlenmesi gereken artırım oranının uygulama yeri bulunmayan şekilde 1/6 olarak belirlenmesi suretiyle eksik cezaya hükmedilmesi, karşı temyiz bulunmadığından; Sanık hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK’nın 143. maddesinin, 43. maddesinden sonra uygulanması suretiyle aynı yasanın 61/5. maddesine aykırı davranılması sonuç cezaya etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanık hakkında 5237 sayılı Yasanın 53. maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilmemiş ise de, hükümlülüğün yasal sonucu olarak infaz aşamasında dikkate alınması olanaklı görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 19.12.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14492, Karar No: 2023/447, Tarih: 18.01.2023

**10. Hukuk Dairesi         2022/14492 E.  ,  2023/447 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/2019 E., 2022/1858 K.

FER'İ MÜDAHİL : ...

vekili Avukat ...

DAVA TARİHİ : 24.11.2015

KARAR : Esastan red

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 20. İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/119 E., 2020/214 K.

Taraflar arasındaki hizmet tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın fer'i müdahil Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı fer'i müdahil Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1-Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı işyerinde 01.01.1979 tarihinde işe başladığını, müvekkilinin bu işyerindeki çalışmasının ayda 30'ar gün üzerinden 31.12.1992 tarihine kadar sürdüğünü, sigortalılık günlerini öğrenmek için kuruma başvuran müvekkilinin davalı işveren tarafından işe giriş bildirgesini verdiğini ancak kısmi ödemede bulunduğunu öğrendiğini belirterek müvekkilinin 01.01.1979 - 31.12.1992 tarihleri arasında davalı işyerinde ayda 30'ar gün çalıştığının tespitini talep ve dava etmiştir.

2-Davacı vekilinin 05.10.2017 tarihli beyan dilekçesi var. Orada sehven işten ayrılışın 31.12.1992 olarak belirtildiği oysa müvekkilinin 31.12.1984 tarihinde evlenerek işten ayrıldığını, tekrar boşandıktan sonra 1989 yılında işe geri girdiğini ve çalışmasının işyeri kapanana kadar devam ettiğini beyan ederek bu sürelerdeki hizmetlerinin tespitini talep etmiştir.

II. CEVAP

Fer'i müdahil SGK vekili cevap dilekçesinde; Kurum kayıtları esas olup iddianın eşdeğer belgelerle ispatlanması gerektiğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile hükme esas alınan bilirkişi kök raporu ve ek raporu, tanık anlatımları ve tüm dosya kapsamına göre; davacıya ait hizmet cetvelindeki bildirimler de dikkate alınarak, davacının 06.02.1979 - 30.05.1991 tarihleri arasında davalı işyerinde çalışmalarının kesintisiz olduğu sonuç ve kanaatine varılmakla davanın kısmen kabulüne karar vermek gerekmiş, Yargıtay 21. HD' nin 2016/3107 E, 2017/4727 K sayılı ilamı ile onanan mahkememizin 2014/270 E, 2015/597 K sayılı kararı emsal kabul edilmek sureti ile, davanın kısmen kabulü ile,

Davacının hizmet akdi ile davalı işverenin yanında;

06.02.1979 - 30.04.1979 tarihleri arasında 85 gün günlük, 110,00 TL kazançla,

01.05.1979 - 30.03.1984 tarihleri arasında 330 gün günlük, 180,00 TL kazançla,

01.04.1981 - 30.04.1981 tarihleri arasında 30 gün günlük, 325,00 TL kazançla,

Davacının hizmet akdi ile davalı işverenin yanında;

06.02.1979 - 30.04.1979 tarihleri arasında 85 gün günlük, 110,00 TL kazançla,

01.05.1979 - 30.03.1984 tarihleri arasında 330 gün günlük, 180,00 TL kazançla,

01.04.1981 - 30.04.1981 tarihleri arasında 30 gün günlük, 325,00 TL kazançla,

01.05.1981 - 30.01.1982 tarihleri arasında 270 gün günlük, 333,33 TL kazançla,

01.02.1982 - 30.02.1982 tarihleri arasında 30 gün günlük, 350,00 TL kazançla,

01.03.1982 - 30.12.1982 tarihleri arasında 147 gün günlük, 420,00 TL kazançla,

01.01.1983 - 30.12.1983 tarihleri arasında 113 gün günlük, 544,00 TL kazançla,

01.01.1984 - 30.03.1984 tarihleri arasında 45 gün günlük, 774,00 TL kazançla,

01.04.1984 - 30.06.1984 tarihleri arasında 90 gün günlük, 817,50 TL kazançla,

01.07.1984 - 30.12.1984 tarihleri arasında 180 gün günlük, 739,00 TL kazançla,

07.07.1989 - 30.07.1989 tarihleri arasında 24 gün, günlük 4.784,00 TL kazançla,

01.08.1989 - 30.12.1989 tarihleri arasında 150 gün, günlük 7.500,00 TL kazançla,

01.01.1990 - 30.06.1990 tarihleri arasında 180 gün, günlük 7.500,00 TL kazançla,

01.07.1990 - 30.07.1990 tarihleri arasında 30 gün, günlük 7,500,00 TL kazançla,

01.08.1990 - 30.12.1990 tarihleri arasında 150 gün, günlük 13.800,00 TL kazançla,

01.01.1991- 30.05.1991 tarihleri arasında 150 gün, günlük 13.800,00 TL kazançla çalıştığının tespitine,

fazlaya ilişkin istemin reddine, karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde fer'i müdahil Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Fer'i müdahil SGK vekili istinaf dilekçesinde; hak düşürücü süre nedeniyle davanın reddini talep ettiklerini, davacının kesintisiz çalıştığını ispat edemediğini, davacının çalışmalarının kurum kayıtlarındaki kadar olduğunu, bunun aksinin ispat edilemdiğini belirterek kararın kaldırılmasını ve reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile mahkemece 06.02.1979 - 30.05.1991 tarihleri arasında çalışılmadığı belirtilen 01.01.1985 - 06.07.1989 tarihleri hariç olmak üzere tespite karar verildiği, davacıya ait işe giriş bildirgeleri bulunduğundan eksik günlerin tamamlanması talep edildiğinden hak düşürücü sürenin söz konusu olmadığı, davacının tespitini talep ettiği dönemin bir kısmında el halıcılığı dokuma işinde çalışanların uzun vadeli sigortalı kollarından istifade etmesi mümkün bulunmamakla birlikte davalı işveren tarafından bir kısım çalışmaların kuruma bildirildiği, dinlenen tanıkların beyanlarına göre davacının işyerinde işe giriş bildirgesine istinaden 06.02.1979 tarihinde çalışmaya başladığı ve çalışmasının aralıksız olarak devam ettiği, mahkeme kararında hata bulunmadığı anlaşılmakla gerekçesi ile fer'i müdahil Kurumun istinaf başvurusunun esastan reddine, karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde fer'i müdahil Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Fer'i müdahil Kurum vekili; hak düşürücü süre nedeniyle davanın reddini talep ettiklerini, davacının kesintisiz çalıştığını ispat edemediğini, davacının çalışmalarının kurum kayıtlarındaki kadar olduğunu, bunun aksinin ispat edilemediğini belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının 01.01.1979 - 31.12.1984 ve 1989 - 31.12.1992 tarihleri arasında sürekli ve kesintisiz olarak davalı işyerinde geçen çalışmalarına ilişkin hizmet tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1) 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri,

2) Dava, 506 sayılı Kanun'un 79/10. ve 5510 sayılı Kanun’un m. 86/9. maddesi uyarınca açılmış hizmet tespiti davasıdır. Maddeye göre, “Yönetmelikle tespit edilen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalıştıkları Kurumca tespit edilemeyen sigortalılar, çalıştıklarını hizmetlerinin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içerisinde mahkemeye başvurarak alacakları ilam ile ispatlayabilirlerse, bunların mahkeme kararında belirtilen aylık kazanç toplamları ile prim ödeme gün sayıları nazara alınır.”

3) 506 sayılı Kanunun 3. maddesinin II numaralı fıkrasına, 09.07.1987 tarihinde yürürlüğe giren 3395 sayılı Kanun'un 1. maddesiyle eklenen (D) bendi şu şekildedir.

“ Mülga 506 sayılı Yasanın 3/II-D maddesinde, (Ek alt bent: 20/06/1987 - 3395/1 md.) “ El halıcılığı dokuma işlerinde çalışanlar hakkında yalnız iş kazaları ile meslek hastalıkları, analık ve hastalık sigorta kolları uygulanır. Ancak bunlar istekleri halinde malullük, yaşlılık ve ölüm sigorta kolları bakımından 85'inci madde hükmüne göre isteğe bağlı sigortalı olabilirler.” hükmü yer alırken, söz konusu maddede yer alan el halıcılığı dokuma işlerinde çalışanlar hakkında kısa vadeli sigorta kollarının uygulanacağına ilişkin düzenleme, 06.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4958 sayılı Yasanın 57. maddesi ile yürürlükten kaldırılmıştır.

3. Değerlendirme

3. Değerlendirme

1- Davanın Yasal dayanağı olan 506 sayılı Kanun'un 3. maddesinin II numaralı fıkrasına, 09.07.1987 tarihinde yürürlüğe giren 3395 sayılı Kanunun 1. maddesiyle eklenen (D) bendinde “El halıcılığı dokuma işlerinde çalışanlar hakkında yalnız iş kazaları ile meslek hastalıkları, analık ve hastalık sigorta kolları uygulanır. Ancak bunlar istekleri halinde malullük, yaşlılık ve ölüm sigorta kolları bakımından 85 inci madde hükmüne göre isteğe bağlı sigortalı olabilirler.” düzenlemesine yer verilmiş, sonrasında 06.08.2003 günü yürürlüğe giren 4958 sayılı Kanun'un 57. maddesiyle söz konusu bent ilga edilmiş olup yürürlükten kaldırmaya yönelik yasama işleminin geriye yürütüleceğine ilişkin herhangi bir yasal düzenleme bulunmadığından, şu durumda 09.07.1987 – 05.08.2003 (dahil) dönemi bakımından bentte yazılı nitelikteki hizmetin 506 sayılı Kanun hükümleri gereğince uzun vadeli sigorta kollarına tabi zorunlu sigortalılık olarak değerlendirilemeyeceği belirgindir.

2- Somut olayda, davacının, davalıya ait işyerinden 01.04.1982 - 31.03.1984 tarihleri arasında bildirimlerinin yapıldığı, getirtilen dönem bordrolarında 1982/2 döneminde 57 gün, 1982/3 döneminde 47 gün,1982/4 döneminde 49 gün,1983/1 döneminde 61 gün, 1983/2 döneminde 62 gün, 1983/3 döneminde 64 gün, 1984/1 döneminde 45 gün, uzun vade sigorta kolundan bildirimlerin yapılmış olduğu, 1989/2 döneminde ise 36 gün, kısa vade sigorta kolundan bildirimlerinin yapıldığı anlaşılmıştır.

3-Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava irdelendiğinde uyuşmazlık konusu 06.02.1979 - 09.07.1987 dönem yönünden verilen kabul kararı yerinde ise de; 10.07.1987 - 31.08.1992 arası dönemde anılan Kanun kapsamında malûllük, yaşlılık ve ölüm sigorta kolları bakımından 85. madde gereğince isteğe bağlı sigortalılık başvurusu bulunmayan davacının sunduğu yazılı belgeler karşısında uyuşmazlık konusu dönemde davacının, işverene bağlı olarak yerine getirdiği faaliyetin “el halıcılığı dokuma işi” niteliğinde olup olmadığı belirlendikten sonra, yapılan işin el halıcılığı kapsamında olduğunun anlaşılması halinde davanın 10.07.1987 - 30.05.1991 dönemi yönünden reddine, aksi halde elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

4-Öte yandan İlk derece mahkemesi kararının hüküm fıkrasında 01.05.1979 - 30.03.1979 tarihleri arasında kabul kararı verilmesi gerekirken, hatalı şekilde 01.05.1979 - 30.03.1984 şeklinde hüküm kurulması da hatalı olmuştur.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

18.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2013/10156, Karar No: 2013/15055, Tarih: 07.11.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/10156 E.  ,  2013/15055 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyanın incelenmesinden davacı vekilinin 27.05.2013 havale tarihli temyiz dilekçesinin temyiz defterine kayıt edilip edilmediği anlaşılamamıştır. Mahkemece bu konu araştırılarak anılan dilekçenin temyiz defterine kaydı varsa bu kaydı gösterir sayfanın onaylı bir örneğinin dosya içerisine konulmasından,

2-Bilirkişi kurulu tarafından değerlendirmeye alınan elmanın kuru-sulu şartlarda 2012 yılı itibarıyla dekar başına ortalama verimini, tüm harcama kalemlerini gösteren ayrıntılı üretim giderleri çizelgesi ve kilogram başına toptan satış fiyatlarını gösterir biçimde veri cetvelinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilip dosyaya konulmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5697, Karar No: 2016/6991, Tarih: 11.10.2016

**14. Ceza Dairesi         2014/5697 E.  ,  2016/6991 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, mala zarar verme, reşit olmayanla cinsel ilişki, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve mala zarar verme suçlarından beraat, reşit olmayanla cinsel ilişki ve beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı eylemleri zincirleme reşit olmayanla cinsel ilişki kabul edilerek bu suçtan mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilip dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünden sonra 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi ile ilgili olarak Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamıyla verilen iptal kararının infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, beraati ve sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanık müdafii ile katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, mala zarar verme ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından verilen beraat kararları ile reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün ONANMASINA, 11.10.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.