muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/3852, Karar No: 2012/3585, Tarih: 09.03.2012

Somut uyuşmazlıkta incelenmesi gereken diğer bir konu da, benzer olaylarda Türkiye’de açılan davaların, TTK’nun 329/1. ve 405/2. maddelerinde düzenlenen, anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyecekleri ve pay sahiplerinin sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyecekleri ilkeleri gereği reddedilmesine rağmen, aynı şartlardaki ortaklarca yabancı mahkemelerde açılan davaların kabul edilmesinin ve alınan farklı yöndeki bu yabancı mahkeme kararlarının Türkiye’de tenfizinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağıdır. Nitekim mahkemece bu durum, T.C. Anayasası’nın kanun önünde eşitlik ilkesine ve kamu düzenine aykırı kabul edilmiştir.

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HUMK’nun 445/10. maddesi uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır.

Somut uyuşmazlık yönünden asıl incelenmesi gereken husus, tarafları, konusu veya sebebi “farklı” olan bir yabancı mahkeme kararının, Türk mahkemelerinden alınan kararlar ile bağdaşmaması halinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağı noktasıdır. Burada ilk olarak tanıma ve tenfiz hukukundaki kamu düzenine aykırılık kavramının, iç hukuktaki emredici kurallara aykırılık kavramından daha dar ve sınırlı bir anlama sahip olduğu gözden uzak tutulmamalıdır. Dolayısıyla kamu düzeni gerekçesiyle yabancı mahkeme kararının tenfizine istisnaen müdahale edilmelidir. Ayrıca somut uyuşmazlıkta yukarıda açıklanan revision au fond yasağından ayrılmayı gerektirecek bir özellik de bulunmamaktadır. Yine aynı davanın Türk mahkemelerinde görülmesi halinde farklı sonuca varılacak olması, “tek başına” tanıma ve tenfiz engeli oluşturmayacaktır. Zira, esasa uygulanacak yabancı hukuk gibi yabancı mahkeme kararlarının da Türk mahkemelerinden verilecek kararlarla aynı olması beklenemez.

Bu noktada belki Türk tarafların Türk hukukunun emredici hükümlerinden kaçmak amacıyla yabancı mahkemeden bir karar elde etmeye ve bu kararı Türkiye’de tenfiz ettirmeye çalışmalarının adalet duygusunu sarsacağı, bir başka emredici kural olan kanuna karşı hile yasağına ve bu sebeple de Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı düşünülebilir (Prof. Dr. Ergin Nomer Prof. Dr. Cemal Şanlı, Devletler Hususi Hukuku, İstanbul 2009, 17. Bası, sayfa: 491, dipnot: 270). Ancak öncelikle böyle bir durumun varlığı davalı tarafça ispat edilebilmiş değildir. Kaldı ki somut olayın dikkat edilmesi gereken başka bir özelliği daha vardır. O da Türk hukukunda kabul edilen anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyeceklerine dair ilkenin, Avrupa’da hakim olduğu gibi Alman hukukunda da kural olarak benimsenmiş bulunmasıdır. Somut uyuşmazlıkta yabancı mahkemece davalının savunma haklarının ihlal edilmediği yukarıda açıklanmıştır. Dolayısıyla davalı şirket, benzer ilkelerin egemen olduğu bir hukuk düzeninde, kendisine tanınan savunma olanaklarından yararlanmayarak, tenfizini istemediği kararın verilmesine ve kesinleşmesine kendisi neden olmuştur. Davalının bu şekilde yasal haklarını kullanmayıp, örneğin Türk mahkemelerinden verilmiş aynı nitelikteki bir kararı temyiz etmemek suretiyle Türkiye’de de kesinleşmesine neden olabilmesi mümkündür. Böyle bir durumda da kararın kamu düzenine aykırı olduğu ve infaz edilmemesi gerektiği ileri sürülemeyecektir.

O halde mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda yabancı mahkeme hükmünün tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturmayacağı kabul edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

2-Davalı vekilinin temyiz itirazlarına gelince; dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilme- sinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, aşağıdaki (3) nolu bendin dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

3-Bozma neden ve şekline göre davalı vekilinin harç ve vekalet ücretine yönelik temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın, davacı yararına BOZULMASINA, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (3) nolu bentte açıklanan nedenle harç ve vekalet ücretine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 09.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4993, Karar No: 2018/5345, Tarih: 20.09.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/4993 E.  ,  2018/5345 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, eziyet, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, şantaj, özel hayatın gizliliğini ihlal, tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında eziyet, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, şantaj, özel hayatın gizliliğini ihlal ve tehdit suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanık ve müdafii ile katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık hakkında nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan hükmün incelenmesinde ise;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Eylem sonucu mağdurenin ruh sağlığının bozulması nedeniyle neticenin ağırlığına göre cezanın, TCK'nın 49/1 ve 102/5. maddeleri gereğince 20 yıla kadar arttırılmasının mümkün bulunduğu nazara alınarak 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi gereğince suçun işlendiği zamandaki kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunun tüm hükümlerinin somut olaya ayrı ayrı uygulanması ve her iki kanuna göre belirlenecek sonuç cezaları belirlendikten sonra sanığın lehine olan kanunun tesbiti ile lehe kanunun bir bütün halinde uygulanması ve bu durumun hükmün gerekçesine yansıtılması suretiyle hükmün tesisi gerektiği gözetilmeden 5237 sayılı TCK'nın 102/5. maddesinin değerlendirme dışı bırakılması suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık ve müdafii ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 20.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/435, Karar No: 2014/3745, Tarih: 13.05.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/435 E.  ,  2014/3745 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/12/2012

NUMARASI : 2011/185-2012/1607

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı, davalı yüklenici kooperatif ile 13.09.2005 tarihli düzenleme şeklinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi yaptıklarını, sözleşme gereği davacının arsa payına karşılık davalı kooperatifçe bir adet dairenin verileceğinin kararlaştırıldığını, dairenin teslim tarihinin sözleşmede sözleşme tarihinden 36 ay sonrası olarak belirlendiğini, süresinde teslim edilmediği takdirde davalının üye aidatlarına göre her yıl belirlenecek kira bedelini taahhüt edilen daire teslim edilene kadar ödemeyi taahhüt ettiğini, 2008-2009 dönemine ilişkin kira bedelini ödediği halde, 2009-2011 dönemine ilişkin kira bedelini ödemediğini, bu konuya ilişkin olarak 21.09.2010 tarihli ihtarname gönderdiği halde davalının yine herhangi bir ödemede bulunmadığını, başlatılan icra takibinin ise davalının itirazı üzerine durduğunu ileri sürerek, itirazın iptali ile davalının %40 oranında icra inkâr tazminatına mahkûm edilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı parselinin tek başına imara elverişli olmadığını, komşu parsellerle toplanması ve vekaletlerin alınması işlemlerinin sözleşmede belirtilen 36 ay içerisinde tamamlanamadığından inşaat ruhsatının alınamadığını, 2010 tarihli genel kurulda arsa üzerindeki evleri yıkılmayan arsa sahiplerine kira ödemesi yapılmamasına karar verildiğini, mücbir sebeplerden dolayı davacıya borçları bulunmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ile tüm dosya kapsamına göre; davanın kısmen kabulü ile 6.900,00-TL asıl alacak, 91,43-TL işlemiş faize ilişkin takibe itirazın iptaline ve takibin devamına, davalının asıl alacağın %40'ı oranında icra inkâr tazminatına mahkûm edilmesine, sair taleplerin ise reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir.

2) Dava, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine göre süresinde teslim edilemeyen konut için kararlaştırılan kira tazminatının tahsili için başlatılan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir.

2) Dava, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine göre süresinde teslim edilemeyen konut için kararlaştırılan kira tazminatının tahsili için başlatılan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir.

Taraflar arasında imzalanan 13.09.2005 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinde, sözleşme tarihinden itibaren 36 ay sonra 150 m²'lik anahtar teslimi dairenin davacı arsa malikine verilmesi, belirlenen süre içerisinde arsa sahibinin dairesinin teslim edilememesi halinde ise gecikilen her ay için üye aidatlarına göre arttırılarak arsa sahibine daire teslimine kadar kira parasının ödeneceğinin kararlaştırıldığı, dairenin süresinde teslim edilememesi nedeniyle 2009 yılı Ekim ayına kadarki kira tazminatının davacıya ödendiği halde sonraki aylara ilişkin kira tazminatlarının ödenmediği, davalının ise henüz inşaat ruhsatını dahi almadığı ve inşaata başlamadığı, tüm dosya kapsamından anlaşılmıştır.

Bu itibarla; takip tarihinden sonraki aylarla ilgili kira tazminatının muaccel olmadığı, taraflar arasında imzalanan sözleşmede de kira tazminatının peşin ödeneceği kararlaştırılmadığı halde, mahkemece, takip tarihi olan 29.11.2011 tarihi itibariyle muaccel olmayan bu tarihten sonraki döneme ilişkin kira tazminatı isteminin reddine karar verilmesi yerine, belirtilen dönemi de kapsayacak şekilde davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 13.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23955, Karar No: 2014/10926, Tarih: 15.05.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/23955 E.  ,  2014/10926 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi :10/04/2013

Numarası :2005/348-2013/952

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı müdürlükte yangın kulesinde kule görevlisi olarak çalıştığını, çalıştığı süre boyunca haftanın 6 günü 24 saat çalıştığını, fazla mesai ücretinin ödenmediğini, çalışma gün sayısının aylık 22 gün olarak bildirildiğini ve bu nedenle hak kazandığı ücretlerinin ödenmediğini, hafta tatili ücretlerinin de ödenmediğini, çalıştığı ulusal bayram genel tatil günlerine ilişkin ücretlerinin ödenmediğini, yıllık izinlerinin kullandırılmadığını ileri sürerek yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil, hafta tatili ve ücret alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını, davacının taleplerinin hangi aylara ilişkin olduğunu bildirmediğini, davacının mevsimlik işçi olarak kulede görevli olduğunu, davacının çalışmasının 1 Haziran -31 Ekim tarihleri arasında olduğunu, davacının eksik bildirildiğini iddia ettiği günlere ilişkin bir tespitin olmadığını, bu nedenle eksik günlere ilişkin ücret talebinin yerinde olmadığını, davacının fazla mesai alacaklarının ödendiğini, davacının bordrolarını ihtirazi kayıtsız imzaladığını, hafta tatili ve bayram tatili izinlerini kullandığını, davacının yıllık izinlerinin hangi dönemlere ilişkin olduğunu açıklamadığını, davacının mevsimlik işçi olması nedeniyle yıllık izin talep edemeyeceğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, 03.08.2011 tarihli bilirkişi raporunun oluşa ve kabule uygun bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı çalıştığı günlerin SSK’ya eksik bildirildiğini ve buna bağlı olarak ücretlerinin eksik ödendiğini ileri sürerek eksik ödenen ücretlerinin davalıdan tahsilini talep etmiş ise de kamu kurumu olan davalı tarafından dosyaya sunulan puantaj kayıtlarına ve ücret bordrolarına göre davacının çalıştığı günlere ilişkin ücretlerinin ödendiği anlaşılmaktadır. Davacının eksik ücret talebinin reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Taraflar arasında, işçilik alacaklarının zamanaşımına uğrayıp uğramadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

3-Taraflar arasında, işçilik alacaklarının zamanaşımına uğrayıp uğramadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Zamanaşımı, alacak hakkının belli bir süre kullanılmaması yüzünden dava edilebilme niteliğinden yoksun kalmasını ifade eder. Bu tanımdan da anlaşılacağı üzere zamanaşımı, alacak hakkını sona erdirmeyip sadece onu "eksik bir borç" haline dönüştürür ve "alacağın dava edilebilme özelliği"ni ortadan kaldırır. Bu itibarla zamanaşımı savunması ileri sürüldüğünde, eğer savunma gerçekleşirse hakkın dava edilebilme niteliği ortadan kalkacağından, artık mahkemenin işin esasına girip onu incelemesi mümkün değildir.

Zamanaşımı, bir borcu doğuran, değiştiren ortadan kaldıran bir olgu olmayıp, salt doğmuş ve var olan bir hakkın istenmesini ortadan kaldıran bir savunma aracıdır. Bu bakımdan zamanaşımı alacağın varlığını değil, istenebilirliğini ortadan kaldırır. Bunun sonucu olarak da, yargılamayı yapan yargıç tarafından yürüttüğü görevinin bir gereği olarak kendiliğinden gözönünde tutulamaz. Borçlunun böyle bir olgunun var olduğunu, yasada öngörülen süre ve usul içinde ileri sürmesi zorunludur. Demek oluyor ki zamanaşımı, borcun doğumu ile ilgili olmayıp, istenmesini önleyen bir savunma olgusudur. Şu durumda zamanaşımı, savunması ileri sürülmedikçe, istemin konusu olan hakkın var olduğu ve kabulüne karar verilmesinde hukuksal ve yasal bir engel bulunmamaktadır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 7 nci maddesinde, iş mahkemelerinde sözlü yargılama usulü uygulanır. Ancak 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 447 nci maddesi ile sözlü yargılama usulü kaldırılmış, aynı Yasanın 316 ve devamı maddeleri gereğince iş davaları için basit yargılama usulü benimsenmiştir. Sözlü yargılama usulünün uygulandığı dönemde zamanaşımı def'i ilk oturuma kadar ve en geç ilk oturumda yapılabilir. Ancak 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun yürürlükte olduğu dönemde 319 ncu madde hükmü uyarınca savunmanın değiştirilmesi yasağı cevap dilekçesinin verilmesiyle başlayacağından, zamanaşımı def'i cevap dilekçesi ile ileri sürülmelidir. 01.10.2011 tarihinden sonraki dönemde ilk oturuma kadar zamanaşımı definin ileri sürülmesi ve hatta ilk oturumda sözlü olarak bildirilmesi mümkün değildir.

Dava konusunun ıslah yoluyla arttırılması durumunda, 1086 sayılı HUMK hükümlerinin uygulandığı dönemde, ıslah dilekçesinin tebliğini izleyen ilk oturuma kadar ya da ilk oturumda yapılan zamanaşımı def'i de ıslaha konu alacaklar yönünden hüküm ifade eder. Ancak Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun yürürlüğe girdiği 01.10.2011 tarihinden sonraki uygulamada, 317/2 ve 319. maddeler uyarınca ıslah dilekçesinin davalı tarafa tebliği üzerine iki haftalık süre içinde ıslaha konu kısımlar için zamanaşımı definde bulunulabileceği kabul edilmelidir.

Cevap dilekçesinde zamanaşımı def'i ileri sürülmemiş ya da süresi içince cevap dilekçesi verilmemişse ilerleyen aşamalarda 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 141/son maddesi uyarınca zamanaşımı def'i davacının açık muvafakati ile yapılabilir.

1086 sayılı HUMK yürürlükte iken süre geçtikten sonra yapılan zamanaşımı def'ine davacı taraf süre yönünden hemen ve açıkça karşı çıkmamışsa (suskun kalınmışsa) zamanaşımı def'i geçerli sayılmakta iken, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun uygulandığı dönemde süre geçtikten sonra yapılan zamanaşımı def'inin geçerli sayılabilmesi için davacının açıkça muvafakat etmesi gerekir.

Başka bir anlatımla 01.10.2011 tarihinden sonraki uygulamalar bakımından süre geçtikten sonra ileri sürülen zamanaşımı define davacı taraf muvafakat etmez ise zamanaşımı defi dikkate alınmaz.

Bundan başka yukarıda açıklandığı üzere Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun yürürlüğe girdiği 01.10.2011 tarihinden sonraki uygulamada, 371/2 ve 319. maddeler uyarınca ıslah dilekçesinin davalı tarafa tebliği üzerine iki haftalık süre içinde ıslaha konu kısımlar için zamanaşımı definde bulunulabileceği kabul edilmelidir. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun uygulandığı dönemde süre geçtikten sonra yapılan zamanaşımı def'inin geçerli sayılabilmesi için davacının açıkça muvafakat etmesi gerekir. Başka bir anlatımla 01.10.2011 tarihinden sonraki uygulamalar bakımından süre geçtikten sonra ileri sürülen zamanaşımı def'ine davacı taraf muvafakat etmez ise zamanaşımı def'i dikkate alınmaz.

Zamanaşımı def'inin cevap dilekçesinin ıslahı yoluyla ileri sürülmesi de mümkündür (Yargıtay HGK. 04.06.2011 gün 2010/ 9-629 E. 2011/ 70. K.).

Somut olayda; davalı tarafça ıslaha karşı süresi içinde zamanaşımı defi ileri sürülmüştür. Mahkemece davalının ıslaha karşı zamanaşımı savunması dikkate alınmadan karar verilmesi hatalı olup bu husus ayrı bir bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 15/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22387, Karar No: 2012/43446, Tarih: 11.10.2012

**2. Ceza Dairesi         2012/22387 E.  ,  2012/43446 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay yeri görgü ve tespit tutanağı ile yer gösterme tutanağına göre, sanığın gece sayılan zaman dilimi içinde, mağdura ait işyerinin yan kısmında bulunan cam bölmenin ağaç çerçeve üzerinde bulunan kilidi levye ile kırmak suretiyle hırsızlık eylemini gerçekleştirmiş olması karşısında, eylemin 765 sayılı TCK.nun 493/1. maddesi kapsamında kaldığı gözetilmeden, geceleyin bina içinden hırsızlık olarak kabulü ile yazılı şekilde hüküm kurulması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, lehe yasa karşılaştırması yapılırken, mağdurun şikayetçi olmaması da gözetilerek eylemin hırsızlık suçunun yanı sıra uzlaşmanın sağlanamaması halinde ayrıca geceleyin konut dokunulmazlığını ihal suçunu da oluşturacağının ve buna göre belirlenecek sonuçlara göre lehe olan yasanın belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi, 765 sayılı TCK uyarınca kurulah hükmün açıkça sanık lehine olduğunun anlaşılması karşısında sonuca etkili görülmemiştir.

Bozma üzerine yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 11.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7839, Karar No: 2015/11533, Tarih: 23.12.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/7839 E.  ,  2015/11533 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Oluşa ve dosya içeriğine göre; sanığın olay tarihinde katılanın işyerine kimliği belirlenemeyen bir bayanla gelip temizlik malzemesi sipariş ederek katılanı oyalayıp işyerindeki masanın yanında duran katılana ait çantayı çalmak suretiyle hırsızlık suçu sübut bulduğu halde, sanığın mahkumiyeti yerine yazılı gerekçelerle beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... ...'ın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 23.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/22944, Karar No: 2013/6037, Tarih: 02.04.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/22944 E.  ,  2013/6037 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Katılanın müdürlüğünü yaptığı nakliye şirketinde tır şoförü olarak çalışan sanığın görevine son verildiği, kendisine teslim edilen tır ve dorseyi iade etmesine rağmen bu tıra ait ruhsat ve tır karnesini iade etmediği ve bu şekilde hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia olunan somut olayda; sanığın sevk ve idaresindeki tır ve dorseyi iade etmesine rağmen şirkette kalan açık senedini alabilmek amacıyla eyşayı temsil eden belge niteliğindeki tır karnesini iade etmemekten ibaret eylemi nedeniyle oluşan uyuşmazlığın hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu anlaşılmakla, unsurların itibariyle oluşmayan hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 02.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.