muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/18954, Karar No: 2015/22250, Tarih: 25.11.2015

**7. Ceza Dairesi         2014/18954 E.  ,  2015/22250 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2013/45192

MAHKEMESİ : Sakarya 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/12/2012

NUMARASI : 2011/360 (E) ve 2012/1148 (K)

SUÇ : 4733 sayılı Yasaya muhalefet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Ceza tayini esnasında " takdiren ve teşdiden" ifadesinden sonra yazılan "asgari hadden ayrılmayı gerektiren sebep bulunmamakla" ifadesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

Yapılan duruşmaya toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 25/11/2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2502, Karar No: 2016/3712, Tarih: 16.06.2016

**23. Hukuk Dairesi         2016/2502 E.  ,  2016/3712 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :...

Davacı tarafından açılan iflasın ertelenmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde müdahiller .... vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili müvekkilinin 2012 yılında yatırım amaçlı olarak nakit temini için bankalara aşırı borçlandığı, çek yasasında meydana gelen değişiklikler nedeniyle, ürün verdiği şirketlerin iflas ettiği, verdikleri müşteri çeklerinin karşılıksız çıkması nedeniyle çek bedellerini ödemek zorunda kalması sonucunda borca batık hale geldiğini, iyileştirme projesinin uygulanması sonucunda borca batıklıktan kurtulabileceğini ileri sürerek, davacı şirketin iflasının bir yıl süreyle ertelenmesini talep ve dava etmiştir.

Bir kısım müdahil vekilleri, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, müdahil beyanları, benimsenen bilirkişi rapor ve ek raporu ile dosya kapsamına göre; borca batık olan davacı şirketin iyileştirme projesinin ciddi ve inandırıcı olduğu, şirketin sahip olduğu menkul ve gayrimenkullerin satışı ve mevcut işlerden elde edilecek geliriyle sermaya açığının kapatılacağı gerekçesiyle, davanın kabulüne, davacının iflasının bir yıl süreyle ertelenmesine karar verilmiştir]

Kararı, müdahillerden .... Bankası vekili temyiz etmiştir.

Dava, iflas erteleme istemine ilişkindir.

İflasın ertelenmesi, borca batık durumda bulunan somut öngörüler içeren, ciddi ve inandırıcı bir iyileştirme projesi çerçevesinde bu durumdan kurtulması kuvvetle muhtemel bulunan kooperatiflerle sermaye şirketleri için öngörülmüş bir hukuki korunma yoludur (İİK'nın m. 179). İflasın ertelenebilmesi için şirketin borca batık durumda olması, sunulacak ciddi ve inandırıcı bir iyileştirme projesi kapsamında şirketin mali durumunu düzeltebileceğine dair somut veriler ileri sürmesi ve fevkalade mühletten yararlanmamış olması gerekir (6102 sayılı TTK'nın m. 377, İİK'nın m.179 vd.).

İflasın ertelenmesinin amacı, borca batık sermaye şirketinin mali durumunu düzelterek borca batıklıktan kurtulmasının sağlanmasıdır. Borca batıklıktan kurtulma ise tüm borçların ödenmesi anlamına gelmeyip, aktifin pasiften fazla olmasını ifade eder. Gerek borca batıklık ve gerek iyileştirme projesinin ciddi ve inandırıcı olup olmadığı hususunda özel ve teknik bilgi niteliğinde bulunduğundan ve hakimin bunları genel ve mesleki bilgisiyle çözmesi beklenemeyeceğinden HMK’nın 266. maddesinde gösterildiği şekilde bilirkişinin oy ve görüşüne müracaat edilmeli ve bu raporun da hukuka uygunluğunun hakim tarafından denetlenmesi gerekir.

.../...

S.2

.../...

S.2

Ayrıca, somut verilere dayalı, çelişmeyen öngörüler içeren, özellikle sermaye ve/veya kârlılık artışını netleştiren unsurların varlığının, proje için vazgeçilmez hususlarolduğu gözden kaçırılmamalı; iyileştirme projesinin ciddi ve inandırıcı olduğunun bu yolla tespiti cihetine gidilmelidir.

Somut olayda, alınan ilk bilirkişi raporunun kaydi değerlere göre, vaki itirazlar üzerine alınan ek raporun rayiç değerlere göre hazırlandığı bu haliyle davacı şirketin borca batık olduğu anlaşılmıştır. Davacı şirketçe sunulan iyileştirme projesi kapsamında belirtilen sermaye artışı, gayrimenkul satışı gibi hususların yerine getirilmediği, kaldı ki şirkete ait gayrımenkullerin üzerindeki ipotek bedellerinin taşınmazların rayiç değerinin çok üzerinde olduğu anlaşılmış, bu haliyle somut verilere dayanmayan iyileştirme projesinin ciddi ve inandırıcı olduğu hususunda gerekçede de doyurucu bir açıklama bulunmamaktadır.

Öte yandan, bilirkişi kurulunda görev yapan ......'un aynı zamanda şirket yönetim kayyımı olarak görevlendirilmesi de doğru olmamıştır.

Bu durumda kayyım ve aynı zamanda bilirkişi olan ...'un içinde bulunmadığı, davanın niteliği ve dosya kapsamına göre konusunda uzman bir bilirkişi heyeti oluşturularak, iflas erteleme isteyen davacı şirketin gayrimenkulleri üzerinde bulunan ipotekler de gözönüne alındığında borca batıklığı sabit olduğuna göre, iyileştirme projesinin ciddi ve inandırıcı aynı zamanda uygulanabilir nitelikte olup olmadığı hususunda bilirkişi heyetinden açıklamalı denetime elverişli bir rapor alınarak oluşacak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

Diğer yandan iflas erteleme talebinde bulunan davacıya iflas avansı depo ettirilmeden yargılamaya devam edilmesi de doğru olmamıştır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle, müdahiller ..... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, bu müdahiller yararına BOZULMASINA, peşin alınan harçların istek halinde temyiz edenlere iadesine, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/877, Karar No: 2016/5060, Tarih: 23.03.2016

**13. Ceza Dairesi         2015/877 E.  ,  2016/5060 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Müştekiye ait hastane ek hizmet binası inşaatından tesisat kabloların çalınması şeklindeki eylemin TCK'nın 142/1-e maddesine uyduğu gözetilmeyerek sanıklar hakkında kurulan hükümde aynı Kanun'un 141/1-a maddesi ile uygulama yapılması sonuç ceza değişmediğinden, TCK'nın 6/1-e maddesi uyarınca eylemin gece sayılan zaman dilimi içerisinde işlendiği halde aynı yasanın 143. maddesi uyarınca artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedenleri yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanıklar ... ve ...'nin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 23/03/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18834, Karar No: 2015/1901, Tarih: 27.01.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/18834 E.  ,  2015/1901 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; atılı suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın, müştekinin işyerine girerek alışveriş yaptığı, müştekinin para üstü olarak verdiği miktardan 10 TL yi çalıp, alışveriş yapmaktan vazgeçtiğini söyleyerek aldığı ürünü ve kalan parayı iade ettiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 27.01.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2792, Karar No: 2022/10573, Tarih: 19.09.2022

**4. Hukuk Dairesi         2022/2792 E.  ,  2022/10573 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ölüm ve cismani zarar nedeniyle açılan destekten yoksun kalma tazminatı ve manevi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay (Kapatılan) 17. Hukuk Dairesinin 16/09/2019 tarih 2016/18377 E.-2019/8057 K. sayılı bozma ilamında; davalı ... Müesesese Müdürlüğü ‘nün özel kanuna tabi bir özel şirket olup, özel hukuk tüzel kişilerinin verdikleri zararlar niteliği itibariyle hizmet kusurundan kaynaklanan zararlar olmayıp, bu zararların tazmini amacıyla anılan özel hukuk tüzel kişilerine karşı adli yargı yerinde tazminat davası ikame edilmesi gerektiği, mahkemece,sadece ... yönünden yargı yolu caiz olmadığından HMK’nın 115/2. maddesi gereğince dava şartı yokluğundan davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken, Dicle Elektrik Dağıtım Müesesese Müdürlüğü yönünden de yargı yolu nedeniyle ret kararı verilmesinin hatalı olduğu hususlarına değinilmiştir.

Mahkemece, ilgili bozma ilamına uyulmasına karar verilerek, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre davalı Dedaş yönünden manevi tazminat istemli davanın reddine; davalı ... yönünden manevi tazminat istemli davanın kısmen kabul kısmen reddine, davacı anne ... için 10.000,00 TL, diğer üç davacı olan çocukların her biri için ayrı ayrı 2.500,00 TL olmak üzere toplamda 17.500,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden (26/12/2014) itibaren işleyecek olan yasal faiz ile birlikte davalı Karayollarından alınarak davacılara verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, dair verilen hüküm, davacılar vekili ve davalı ... vekili tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

1-Dava, trafik kazasından kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir.

Yargıtay (Kapatılan) 17. Hukuk Dairesinin 16/09/2019 tarih 2016/18377 E.-2019/8057 K. sayılı bozma ilamına uyulmasına karar verildiği halde, bozma gerekleri yerine getirilmemiştir.

Bozma ilamında; mahkemece,sadece ... yönünden yargı yolu caiz olmadığından HMK’nın 115/2. maddesi gereğince dava şartı yokluğundan davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken, Dicle Elektrik Dağıtım Müesesese Müdürlüğü yönünden de yargı yolu nedeniyle ret kararı verilmesinin hatalı olduğu belirtilmiş, ... yönünden verilen görevsizlik kararı kesinleşmiştir.

Bozma ilamında; mahkemece,sadece ... yönünden yargı yolu caiz olmadığından HMK’nın 115/2. maddesi gereğince dava şartı yokluğundan davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken, Dicle Elektrik Dağıtım Müesesese Müdürlüğü yönünden de yargı yolu nedeniyle ret kararı verilmesinin hatalı olduğu belirtilmiş, ... yönünden verilen görevsizlik kararı kesinleşmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyulmasına rağmen; Yargıtay bozma ilamında davalı ... yönünden idari yargının görevli olduğu belirtilmişse de, değişen içtihatlar ve son emsal Yargıtay kararları uyarınca KTK mevzuatı kaynaklı tazminat davalarında karayollarından tazminat talep edilen davalarda adli yargının görevli olduğu belirtildiği.bu nedenle davalı ... aleyhine açılan davada adli yargının ve mahkemenin görevli olduğu gerekçesiyle davalı ... yönünden de hüküm tesis edilmiştir.

Davacı, davalı ...'nü hizmet kusuru nedeniyle dava etmiştir. Kamu hizmeti görmekle yükümlü olan idareler, kamu hizmeti sırasında verdikleri zararlardan dolayı özel hukuk hükümlerine tabi değildirler. Kamu tüzel kişilerinin Yasalar tarafından kendilerine verilen görev ve yetkilerin kullanılması sırasında oluşan zararlar, niteliği itibariyle hizmet kusurundan kaynaklanan zararlar olup, bu zararların tazmini amacıyla hizmet kusurlarına dayalı olarak İdari Yargılama Usulü Hakkındaki Kanun’un 2. maddesi hükmü uyarınca idari yargı yerinde tam yargı davası ikame edilmesi gerekmektedir. Hukuk Genel Kurulu'nun 04/11/2015 tarih 2015/17-86 Esas, 2015/2364 Karar sayılı kararı da bu yöndedir.

Görev kuralları kamu düzenine ilişkin olup, mahkemece kendiliğinden (re'sen) dikkate alınması zorunludur. O halde mahkemece, davalı ... bakımından davanın HMK 114/1-b. maddesi gereğince yargı yolu caiz olmadığından HMK 115/2. maddesi gereğince dava şartı yokluğundan usulden reddine karar verilmesi gerekirken, davacıların Karayollarına yönelik açtığı davada davanın esasına girerek yazılı olduğu biçimde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

2-Bozma neden ve şekline göre; davacılar vekilinin ve davalı ... vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan ve re’sen görülen nedenlerle hükmün BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle bozma neden ve şekline göre davacılar vekilinin ve davalı ... vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılar ile davalıya geri verilmesine, 19/09/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/963, Karar No: 2020/18, Tarih: 21.01.2020

**Ceza Genel Kurulu         2016/963 E.  ,  2020/18 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : 12. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 592-104

Davacı ...'in, mala zarar verme, patlayıcı madde atmak ve 2911 sayılı Kanun’a muhalefet suçlarından beraatine karar verilmesinden sonra, bu suçlardan dolayı tutuklulukta kaldığı süre nedeniyle 20.000 TL maddi ve 15.000 TL manevi tazminatın davalı ... Hazinesinden tahsili talebiyle açtığı davada, maddi tazminat talebinin reddine, manevi tazminat talebinin ise kısmen kabulü ile 1.200 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin Diyarbakır 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.05.2010 tarihli ve 223-291 sayılı hükmünün, davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 12. Ceza Dairesince 15.10.2012 tarih ve 22138-21816 sayı ile;

"...Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak;

1- Dairemizce benimsenen görüşe göre; tutuklandığı tarihte öğrenci olan davacının maddi kaybı ile ilgili itibar edilecek belge ibraz edilmesi hâlinde bu husus nazara alınarak maddi zararının belirlenmesi, belge ibraz edememesi hâlinde de tazminat istemine konu işlem tarihindeki yaş durumu dikkate alınarak, bu yaş grubu için belirlenen net asgari ücret üzerinden hesaplanacak miktarın maddi tazminat olarak verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar da gözetilmek suretiyle, hak ve nasafet kurallarına uygun makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken, davacıya, bu ölçülere uymayacak miktarda az manevi tazminata hükmolunması,

3- Ceza Genel Kurulunun 20.09.2005 tarihli ve 88-98 sayılı kararında da belirtildiği üzere; davayı vekil ile takip eden davacı lehine karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/4. maddesi uyarınca tarifenin üçüncü kısmı gereğince ve ikinci kısmın ikinci bölümünün onuncu sırasındaki ücretten az olmamak üzere vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, dilekçe yazım ücretine hükmedilmesi," isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan Yerel Mahkemece 25.02.2013 tarih ve 592-104 sayı ile; talebin kısmen kabulü ile 1.103,23 TL maddi, 2.000 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, bu hükmün davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 12. Ceza Dairesince 17.03.2014 tarih ve 1020-6467 sayı ile; davacı vekilinin temyiz isteği süre yönünden reddedilmiş, davalı vekilinin temyiz isteği ile sınırlı olarak yapılan inceleme sonucunda;

Bozmaya uyan Yerel Mahkemece 25.02.2013 tarih ve 592-104 sayı ile; talebin kısmen kabulü ile 1.103,23 TL maddi, 2.000 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, bu hükmün davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 12. Ceza Dairesince 17.03.2014 tarih ve 1020-6467 sayı ile; davacı vekilinin temyiz isteği süre yönünden reddedilmiş, davalı vekilinin temyiz isteği ile sınırlı olarak yapılan inceleme sonucunda;

"19.06.2006 olan dava tarihinin, gerekçeli karar başlığına 21.06.2006 olarak yazılmış olması mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım yanlışlığı olarak kabul edilmiş ve nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçların niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar da gözetilmek suretiyle, hak ve nasafet kurallarına uygun makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken, davacıya bu ölçütlere uymayacak miktarda az manevi tazminata hükmolunması, temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır." açıklama ve eleştirisiyle hükmün onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 24.06.2015 tarih ve 214107 sayı ile;

"Davacı vekilin 02.06.2013 tarihli dilekçesinde de belirtildiği gibi, davacı vekilin temyiz tarihinin 27.03.2013 olarak kabülü gerekmektedir. Her ne kadar ilgili karar 25.03.2013 tarihinde davacı vekile tebliğinden sonra, temyiz dilekçesindeki hâkim havalesi 05.04.2013 tarihine göre temyiz süresi geçmiş ise de, temyiz dilekçesinin UYAP girişi 27.03.2013 tarihidir. UYAP girişi esas alınması gerektiğinden 27.03.2013 tarihindeki davacının temyizinin süresinde olduğu," görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 12. Ceza Dairesince 07.03.2016 tarih ve 11306-3399 sayı ile; itiraz nedeninin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; CMK’nın 308. maddesinde düzenlenen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının sanık lehine itirazda bulunması hâlinde süre aranmayacağına ilişkin hükmün 466 sayılı Kanun uyarınca tazminat istemine ilişkin davalarda uygulanıp uygulanmayacağının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; CMK’nın 308. maddesinde düzenlenen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının sanık lehine itirazda bulunması hâlinde süre aranmayacağına ilişkin hükmün 466 sayılı Kanun uyarınca tazminat istemine ilişkin davalarda uygulanıp uygulanmayacağının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Yerel Mahkemece verilen hükmün davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine Özel Dairece 17.03.2014 tarih ve 1020-6467 sayı ile; davacı vekilinin temyiz isteğinin süre yönünden reddine, davalı vekilinin temyiz isteği ile sınırlı olarak yapılan incelemede hükmün onanmasına karar verildiği, Özel Daire ilamının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına 13.06.2014 tarihinde teslim edildiği, Özel Dairenin davacı vekilinin temyiz talebinin süre yönünden reddine ilişkin kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 24.06.2015 tarihinde, davacı vekilin temyiz talebinin süresinde olduğu düşüncesiyle itiraz kanun yoluna başvurulduğu anlaşılmaktadır.

466 sayılı Kanun hükümleri uyarınca açılacak tazminat davalarının hukukumuza girişi ve hukuki niteliğine değinilmek suretiyle uyuşmazlık sağlıklı bir şekilde çözümlenebilecektir.

Haksız ve hukuka aykırı olarak yakalanan veya tutuklanan kimselere tazminat ödenmesi esası, ülkemizde ilk kez 1961 Anayasası'nda düzenlenmiş, 30. maddesinde, yakalama ve tutuklamanın hangi hâllerde söz konusu olacağı açıklandıktan sonra maddenin son fıkrasında; “Bu esaslar dışında işleme tâbi tutulan kimselerin uğrayacakları her türlü zararlar kanuna göre Devletçe ödenir.” hükmü yer almıştır.

1961 Anayasası'nda yer alan bu düzenleme doğrultusunda, 15.05.1964 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkındaki Kanun'un 1. maddesinde 7 bent hâlinde, tazminatı gerektiren hâller ayrıntılı olarak düzenlenmiş, 466 sayılı Kanun'un 1. maddesinin 8. bendinde yer alan, aynı tür suçtan mahkûm olanlar, itiyadi suçlular ve suç işlemeyi meslek veya geçinme vasıtası hâline getirenlerin tazminat isteyemeyeceklerine ilişkin hüküm 18.01.1991 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanan 3696 sayılı Kanun ile kaldırılmıştır.

Haksız yakalanan ve tutuklanan kimselere tazminat ödenmesi esası 1982 Anayasası'nda da sürdürülmüş ve 19. maddesinde yakalama ve tutuklama şartlarına işaret edildikten sonra maddenin son fıkrasında; “Bu esaslar dışında bir işleme tabi tutulan kişilerin uğradıkları zarar, kanuna göre, Devletçe ödenir.” hükmüne yer verilmiştir.

Anılan hüküm bu kez 17.10.2001 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 4709 sayılı Kanun'un 4. maddesi ile; “Bu esaslar dışında bir işleme tâbi tutulan kişilerin uğradıkları zarar, tazminat hukukunun genel prensiplerine göre, Devletçe ödenir.” şeklinde değiştirilmiştir.