muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/12792, Karar No: 2014/14862, Tarih: 15.09.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/12792 E.  ,  2014/14862 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2014/172231

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 30.04.2014 gün ve 2014/8669-29574 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 13.05.2014 gün ve KYB. 2014/172231 sayılı ihbarnamesi ile;

Mühür bozma suçundan sanık T.. Y..’in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 203/1, 62 ve 52/1. maddeleri gereğince 3.000,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Karadeniz Ereğli 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 16/09/2013 tarihli ve 2013/179 esas, 2013/261 sayılı kararını kapsayan dosyanın incelenmesinde;

Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 30/10/2013 tarihli ve 2012/22539 esas, 2013/15593 sayılı ilâmında yer alan, “Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı Kanun’un “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı Kanun'un “Kamu güvenine karşı suçlar” bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma” suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının Kamu iktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de bunların dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı Kanun'un “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir... Buna karşılık kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı “ belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.2.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.3.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliğinin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa'nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez."

Şeklindeki açıklamalar dikkate alındığında somut olayda B.. Elektrik Dağıtım A.Ş.'nin suç tarihi olan 14/06/2012 tarihinden önce özelleştirilerek, elektrik dağıtım ve satış işinin lisans sahibi tüzel kişilik olan E.. B.. Elektrik Dağıtım A.Ş. tarafından gerçekleştiriliyor olması sebebiyle suçun yasal unsurlarının oluşmayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması istenilmiş olmakla, Dairemize gönderilen dosya incelenerek gereği görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre; 14.06.2012 tarihli mühür bozma tutanağına konu 11.06.2012 tarihli mühürleme işleminin, özel hukuk tüzel kişisi olan E.. B.. Elektrik Dağıtım Anonim Şirketi görevlilerince tatbik edilmiş olması karşısında, lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan bu mühürleme işlemine aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurlarının oluşmayacağı anlaşılmakla; kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki istem yerinde görüldüğünden, Karadeniz Ereğli 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.09.2013 gün ve 2013/179 Esas, 2013/261 sayılı kararının CMK'nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendi uyarınca karar verilmesi mümkün görüldüğünden, yüklenen suç unsurları itibariyle oluşmadığından sanığın beraatine, cezanın çektirilmemesine, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.09.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18317, Karar No: 2014/12096, Tarih: 12.06.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/18317 E.  ,  2014/12096 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanık ... hakkında beraat; Diğer sanıklar hakkında hükümlülük, erteleme, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Gümrük idaresi vekilinin temyiz talebi yönünden yapılan incelemede,

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre Gümrük İdaresinin suçtan doğrudan doğruya zarar görmediği cihetle davaya katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin müdahilliğine karar verilmesi hükmü temyiz hakkı vermeyeceğinden müşteki vekilinin temyiz isteğinin 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

Sanıklar ... ile ...’nin temyiz talebi yönünden yapılan incelemede,

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanıkların 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4.maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmayarak yapılan incelemede,

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi gereğince, hükmün vekalet ücretine ilişkin fıkranın çıkartılması ve diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.06.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13805, Karar No: 2011/14200, Tarih: 07.12.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/13805 E.  ,  2011/14200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 29/12/2009 gün ve 14958 - 19735 sayılı bozma kararında özetle; "Çekişmeli Hemşin köyü 101 ada 26 parsel (5671 m2) hakkında açılan davanın reddine karar verilmişse de, mahkemece kesinleşmiş orman kadastrosuna göre karar verildiği, oysa eski tarihli resmi belgelerde taşınmazın kısmen veya tamamen yeşil renkli bölümde işaretlendiği, taşınmazın fındıklık olarak kullanıldığı belirtilmişse de fındık ağaçlarının yaşının, sayısının, taşınmazdaki dağılımının belirlenmediği, memleket haritasında fındık rumuzunun da bulunmadığı, Hazine tarafından, taşınmazın öncesi itibarıyla orman olması nedeniyle zilyedlikle kazanılamayacağı iddia edildiğine göre, 4999 sayılı Yasa hükümleri uyarınca herhangi bir nedenle orman sınırı dışında kalmış taşınmazların, orman olup olmadıklarının hem yöreye ait en eski tarihli, hem de kadastro tesbitinden 20 yıl önceye ait (yeni tarihli) resmi belgeler karşılaştırılmak suretiyle incelenmesi, eğimi % 12'den fazla, çalılık cinsi ağaçlarla kaplı, ormanın devamı niteliğindeki yerlerin orman sayılan yerlerden olduğu ve 4999 sayılı Yasa ile değişik 6831 sayılı Yasanın 7/1. maddesi gereğince herhangi bir nedenle sınırlama dışında kalmış olmaları nedeniyle her zaman orman sınırı içine alınabileceklerinin gözönünde bulundurulması, orman olmadıkları saptanırsa, bu kez 3402 sayılı Yasanın 14 - 17. madde koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediğinin araştırılması” gereğine değinilmiştir.

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın reddine ve dava konusu taşınmazın tesbit gibi tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 1975 yılında 1744 sayılı Yasaya göre yapılıp dava tarihinde kesinleşen orman kadastrosu ve 2. madde uygulaması vardır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi uyarınca harç alınmasına yer olmadığına 07/12/2011 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8827, Karar No: 2023/10280, Tarih: 25.10.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/8827 E.  ,  2023/10280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/46 E., 2023/205 K.

KARAR : Ret

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen hizmet tespiti davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda Dairemizce,İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde, davacının davalı apartmanda 2005/Ocak ayından itibaren 27.01.2016 tarihleri arasında, kapıcı olarak çalıştığı halde, çalışan kişinin müvekkilin eşiymiş gibi muhatap alınarak, ... 18. Noterliğinin 27.01.2016/5164 yevmiye numaralı ihbarnamesi ile belirtilen şekilde üstlenilen işlerin yapılmadığı gerekçe gösterilerek, iş akdinin fesih edildiği ve kapıcı dairesinin boşaltılmasının istendiğini, dava dışı başka bir firmada çalışmakta olan müvekkilin eşinin sigortalı olduğu hususunun davalı tarafından bilindiğini, prim ödeme ve sair mükellefiyetlerden kurtulabilmek amacı ile davacının eşinin kapıcı imiş gibi gösterilmeye çalışıldığını, davaya konu apartmanda kapıcılık işini yapan davacı olduğunu belirterek, davacının davalı apartmanda çalıştığı 2005 yılı Ocak ayından 27.01.2016 tarihine kadar olan dönemdeki Kuruma bildirilmeyen hizmetlerinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Fer'i müdahil Kurum vekili cevap dilekçesinde, Kurum işleminde hata bulunmadığını beyanla, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir

2.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde, kapıcılık işini yapan kişinin davacının eşi olduğunu belirterek, davanın husumet yokluğundan dolayı reddedilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 08.11.2018 tarihli ve 2016/213 Esas 2018/507 Karar sayılı kararıyla davanın kısmen kabulüne, davacının davanın kısmen kabulüne kısmen reddine, davacının 15.01.2005-27.01.2016 tarihleri arası dönemde davalı işveren nezdinde ayda 4 gün süre ile (15.01.2005-31.01.2005 arası 2 gün ve 01.01.2016-27.01.2016 tarihleri arası 4 gün olmak üzere) çalıştığının tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili, davalı vekili ile fer'i müdahil Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından davacı vekili, davalı vekili ile fer'i müdahil Kurum vekilinin istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili, davalı vekili ile fer'i müdahil Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından davacı vekili, davalı vekili ile fer'i müdahil Kurum vekilinin istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ile fer'i müdahil Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Dairemizin 01.12.2021 tarihli ve 2021/3469 E. 2021/15160 K. sayılı bozma ilamında, "...Somut dosyada; davalı apartmanda ikamet eden kişiler tanık olarak dinlenilmiş olup, beyanlarında; davacının çöplerin toplanması ve apartman temizliği işini yaptığı, bahçe bakımını davacının eşi tarafından yapıldığı, apartmanda servis hizmetinin olmadığını beyan ettikleri komşu apartmanlarda çalışan ya da ikamet edenlerin tanık olarak dinlenmediği de görülmekle;

Dosya kapsamında alınan tanık beyanlarından, dosyada bulunan bilgi ve belgelerden davalı apartmanda çöp toplama ve temizlik işlerinin yapılması yönünden kapıcılık hizmeti alındığı, evlere servis yapılmadığı anlaşılmakta ise de çalışmanın mahiyeti ve kimin tarafından yapıldığının araştırılması gerekmektedir. Bu itibarla, Mahkemece yapılacak iş, davacının eşinin hizmet döküm cetveli ve kurumda işlem gören şahsi sicil dosyası getirtilmeli, dava konusu dönemde çalıştığı işyerleri, yaptığı işin ne olduğu, söz konusu işin yürütümü sırasında kapıcılık işini de yapabilip yapamayacağı belirlenmeli, eşle apartman yönetimi arasında yapılmış bir sözleşmenin olup olmadığı araştırılmalı, niza konusu dönemde apartmanda yöneticilik yapmış kişiler ve ikamet edenler tespit edilerek tanık olarak beyanları alınmalı, komşu apartmanlarda çalışan apartman görevlileri ve komşu iş yeri sahipleri ve çalışanları re'sen tespit edilerek dinlenilmeli, komşu iş yerlerine ve çalışanlarına ilişkin bilgi ve belgeler celp edilerek beyanları denetlenmeli, tanık beyanları arasında çelişki olması halinde bu çelişkiler giderilmeli, davalı apartmana ait karar defteri ile gelir gider defterleri ve ödemelere ait belgeler istenerek incelenmelidir. Yapılacak araştırma ve incelemede, davalı ... yönetiminin davacının eşi ile aralarında part-time hizmet sözleşmesi olduğu ve bu hususun karar defterinde de gözüktüğü iddiası karşısında,söz konusu karar defteri de getirilmek suretiyle bu iddia araştırılmalı, davacının davalı apartmanda nezdinde çalışıp çalışmadığı, yapılan işlerin kapsam ve mahiyeti, davacının çalışması var ise de bu çalışmanın eşine yardım niteliğinde olup olmadığı, çalışmanın varlığı ve süresi açıklıkla tespit edilmelidir.

Diğer yandan, davalı apartmanın daire sayısı, ısınma şekli, bahçesinin olup olmadığı tespit edilerek, apartman görevlisi olarak çalışan bir kişinin yapacağı işlerin mahiyeti ve süresi tespit edilmeli, çalışılan süre 1 gün=7,5 saat esasına göre hesaplanarak belirlenmelidir..." gerekçesiyle bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "...dosya kapsamından davacının davalı apartmanda 2005 ocak ayında 27.01.2016 tarihine kadar çalıştığının tespiti amacı ile iş bu davanın açıldığı, karar defterleri incelendiğinde - Karar defterindeki ilk kararın 01.06.2015 tarihli olduğu, kararda; “...'ın uzun süredir görevini aksatması nedeniyle uyarılmasına karar verildi"denildiği, 04.07.2015 tarihli Kararda; “Apartman görevlisinin 30.07.2015 tarihinde görevine son verilmesine” karar verildiği, 24.10.2015 tarihli Kararda; “Apartman görevlisinin çıkarılmasına oybirliği ile karar verildi”denildiği, Bir sonraki tarihsiz kararda “apartman temizliği ve çöp toplaması için temizlik firması ile anlaşılmasına” karar verildiği, davalı apartmana ait İşletme Defterinin incelenmesinde; defterin 01.06.2015 tarihi itibariyle başladığı ve giderler arasında apartman görevlisine yapılan ödemeye ilişkin bilgi bulunmadığı, 12.05.2022 tarihli Emniyet Tutanağında; apartmanın 4 katlı olduğu, 12 daireden oluştuğu, ısınma şeklinin kombi olduğu, bahçesinde boş alanı olduğunun tespit edildiği, davacının eşi mesut boyraz ın 2005-2016 yılları arasında farklı iş yerlerinden çalışmalarının kuruma bildirilmiş olduğu, bozma sonrası dinlenen tanıkların beyanlarında apartmanda kapıcılık hizmetinin davacının eşi tarafından yerine getirdiğini, apartmanda akşamları çöp toplandığını ve apartman temizliği dışında servis hizmeti gibi başkaca bir hizmet olmadığının ifade ettikleri, ayrıca davacının 3 çocuğu olup çocuklarından birisinin hem zihinsel hem bedensel engelinin olduğu ve bakımının da davacı tarafından yapıldığının beyan edildiği, apartmanın 12 daireden ve 4 kattan oluşması, etrafında küçük bir bahçenin olması, kapıcılık hizmetinin çöp toplama ve apartman temizliği ile sınırlı olup kapıcılık sözleşmesinin davacı değil davacının eşi Mesut ile yapıldığı konusunda mahkememizde kanaat oluşmuş,...." gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, davada re'sen araştırma ilkesi uygulama alanı bulmasına karşın eksik araştırma ile hüküm kurulduğu,bozma kararına aykırı olarak yalnızca davalı apartmanda ikamet eden kişilerin tanıklığına başvurulduğu, dinlenen davalı ... sakini tanıkların ifadelerinin gerçeği yansıtmadığı, kendi içerisinde ve önceki beyanlarıyla dahi çelişkili olduğu açık olduğunu belirterek kararı temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, davada re'sen araştırma ilkesi uygulama alanı bulmasına karşın eksik araştırma ile hüküm kurulduğu,bozma kararına aykırı olarak yalnızca davalı apartmanda ikamet eden kişilerin tanıklığına başvurulduğu, dinlenen davalı ... sakini tanıkların ifadelerinin gerçeği yansıtmadığı, kendi içerisinde ve önceki beyanlarıyla dahi çelişkili olduğu açık olduğunu belirterek kararı temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık hizmet tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile

2. 506 sayılı Kanun'un 79 uncu maddesi, 5510 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesi

hükümleridir.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci Maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle,

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz karar harcının temyiz eden ilgiliden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9519, Karar No: 2023/9192, Tarih: 04.10.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/9519 E.  ,  2023/9192 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1346 E., 2023/1123 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kocaeli 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2019/245 E., 2022/108 K.

Taraflar arasındaki hizmet tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın fer'i müdahil Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı fer'i müdahil Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde;müvekkilinin, işe giriş tarihi 20.09.1989 tarihi olup iş akdinin sonlandığı tarih olan 30.04.1994 tarihine kadar kesintisiz çalıştığı halde eksik gösterilen ayların sigortalı hizmeti olarak tespit edilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Fer'i müdahil SGK vekili cevap dilekçesinde; hizmet tespiti davalarının 5 yıllık hak düşürücü süreye tabi olduğunu, davacının belirtilen süre içerisinde sürekli ve kesintisiz çalışmasını gösterir herhangi bir bordro vs. belgenin bulunmadığını, davanın sadece tanık beyanları ile ispatının mümkün olmadığını, tanıkların işyerine ait bordroda ismi geçen veya komşu işyeri çalışanları olması gerektiğini beyanla haksız ve yasal dayanaktan yoksun açılan davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI