muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/17932, Karar No: 2012/2964, Tarih: 23.02.2012

**6. Ceza Dairesi         2007/17932 E.  ,  2012/2964 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Kısmen Beraat, Kısmen Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık ... savunmanı, katılan vekili, hükümlü savunmanı

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanık ... ve hükümlü ... hakkında kurulan hükümlerin temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanık ... hakkında verilen mahkemenin 13.05.2005 tarihli beraat kararının katılan vekilince yasal süresi içinde temyiz edilmeden kesinleştiği anlaşılmakla , Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının lehe kanun değerlendirmesi için dosyanın iadesinden sonra bu sanığın da yeniden yargılamaya dahil edilerek hakkında tekrar hüküm kurulması hukuki değerden yoksun olduğu anlaşılmakla,

Hükümlü ... yönünden ise, hükümlü hakkında kurulan Boyabat Asliye Ceza Mahkemesinin 13.05.2005 gün ve 2002/249 esas 2005/147 karar sayılı önceki hükmünün temyiz edilmeksizin kesinleştiğinin anlaşılması karşısında; Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.9.2007 gün ve 2007/125-2007/186 sayılı kararında açıklandığı gibi, adı geçen hükümlü hakkındaki temyiz edilmeksizin kesinleşen ilk hüküm, ancak suç tarihinden sonra yürürlüğe giren yasalar yönünden uyarlama yargısının konusu olabilir ve genel yargı ile uyarlama yargısı birlikte yürütülemez.

Hükümlü hakkındaki kararın kesinleşmesinden sonra, aynı dosyada sanık olan ...'a ilişkin ilk hükmün sanık savunmanı tarafından temyiz edilmesi ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 29.11.2005 günlü yazı ile lehe kanun değerlendirilmesi için dosyanın geri gönderilmesinden sonra, hakkında hüküm kesinleşmiş olan hükümlü ...'nın tekrar yargılama sürecine dahil edilerek, 2. hükmün kurulduğu anlaşılmaktadır. Kurulan bu ikinci hüküm, hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğundan, hukuken varlık kazanmayan bir kararın temyiz davasına konu edilmesi de mümkün değildir.

Bu nedenlerle; hükümlü ... ve sanık ... hakkında yeniden kurulan 2. hükme yönelik, katılan ... Genel Müdürlüğü vekili ile hükümlü ... savunmanının konusu bulunmayan temyiz itirazlarının 5320 Sayılı Kanun’un 8/1. maddesi yollaması ile CMUK’nun 317. maddesi uyarınca, kısmen isteme uygun olarak REDDİNE,5252 sayılı Kanun’un 9/3. maddesine göre, gereğinin taktiri yönünden, mahkemesine gönderilmesi için dosyanın incelenmeden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE,

II-Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK.nun 492/8 maddesindeki hırsızlık suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Yasanın 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirtilen 7 yıl 6 aylık genel dava zamanaşımının, suç tarihi olan 02.08.2002 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

II-Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK.nun 492/8 maddesindeki hırsızlık suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Yasanın 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirtilen 7 yıl 6 aylık genel dava zamanaşımının, suç tarihi olan 02.08.2002 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı ve tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, adı geçen sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 23.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7731, Karar No: 2015/19430, Tarih: 04.11.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/7731 E.  ,  2015/19430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Siirt 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/02/2014

NUMARASI : 2013/835-2014/74

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Değerlendirmede esas alınan tarla sebzeciliğinde o yörede hangi sebze ürünlerinin yetiştirildiği İl Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünden sorulduktan,

2- Yetiştiriciliği yapılan her bir sebze ürünü için ayrı ayrı olmak üzere dekar başına ortalama üretim miktarı ile değerlendirme tarihi itibari ile hasat zamanındaki ortalama toptan kilogram satış fiyatları ve dekar başına ortalama masrafı aynı il Müdürlüğü ile diğer resmi kurumlardan araştırıldıktan,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10559, Karar No: 2020/11234, Tarih: 09.11.2020

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2020/10559 E.  ,  2020/11234 K.**

**"İçtihat Metni"**

KANUN YARARINA BOZMA

Hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından suça sürüklenen çocuk ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 142/1-b, 143, 35, 31/3 (iki kez) ve 151. maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis ve 2 yıl hapis cezaları ile cezalandırılmasına dair Bakırköy 3. Çocuk Mahkemesinin 26/11/2014 tarihli ve 2014/565 esas, 2014/1073 sayılı kararının Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 30/03/2017 tarihli ve 2016/16248 esas, 2017/3746 karar sayılı ilamı ile bozulmasını takiben, yeniden yapılan yargılama sonucunda suça sürüklenen çocuğun atılı suçlardan 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 142/1-b, 35, 31/3 (iki kez), 151 ve 52/2. maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis ve 4.800,00 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına ilişkin Bakırköy 3. Çocuk Mahkemesinin 19/09/2017 tarihli ve 2017/124 esas, 2017/246 sayılı kararına karşı, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 15.09.2020 gün ve 2020/73115 sayılı ihbarnamesiyle Dairemize gönderildiği,

MEZKUR İHBARNAMEDE;

Dosya kapsamına göre,

1- Mala zarar verme suçundan kurulan hükümde, "...kısa süreli hapis cezasının SSÇ'nin suç tarihi itibarı ile daha önce hapis cezasına mahkum olmaması,sosyal ve ekonomik durumu,yargılama sürecinde duyduğu pişmanlık ve suçun işlenmesindeki özellikler göz önünde bulundurularak 5237 sayılı yasanın 52/2 maddesi uyarınca günlüğü 20,00 TL Den paraya çevrilerek 240 gün karşılığı 4.800 TL ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA," şeklindeki gerekçe ile hapis cezasının para cezasına çevrilmesine karar verildiği halde, hem mala zarar verme hem de hırsızlık suçundan kurulan hükümlerde, "S.S çocuğun geçmişi ve kişilik özellikleri ile ilgili olarak mahkememize kanaat veren dosya içindeki belgeler ve yargılama sürecinde de suçtan pişmanlık duyduğu yönünde dosya içeriğine yansıyan tespit olmaması dikkate alındığında S.S çocuk hakkında TCK'NUN 62.MADDESİ GEREĞİNCE TAKDİRİ İNDİRİM UYGULANMASINA YER OLMADIĞINA," şeklindeki gerekçe ile indirim yapılmayarak çelişkiye düşülmesinde,

2-Mala zarar verme suçundan kurulan hükümde, 5237 sayılı Kanun'un 151 ve 31/3. maddeleri uyarınca verilen 8 ay hapis cezasının para cezasına çevrilmesine ilişkin kanuni dayanağın (50/1-a) belirtilmemesinde,

3- 5237 sayılı Kanun'un 50/2. maddesi uyarınca, suç tanımında hapis cezası ile adlî para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hallerde, hapis cezasına hükmedilmişse; bu cezanın artık adlî para cezasına çevrilemeyeceği gözetilmeden, mala zarar verme suçundan verilen 8 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesinde,

4- Suça sürüklenen çocuk hakkında atılı hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b ve 35. maddeleri uyarınca hükmedilen 2 yıl 3 ay hapis cezasından, anılan Kanun’un 31/3. maddesi uyarınca yapılan 1/3 oranında indirim neticesinde 1 yıl 6 ay hapis cezası yerine 1 yıl 3 ay hapis cezasına hükmedilmesinde,

./.

4- Suça sürüklenen çocuk hakkında atılı hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b ve 35. maddeleri uyarınca hükmedilen 2 yıl 3 ay hapis cezasından, anılan Kanun’un 31/3. maddesi uyarınca yapılan 1/3 oranında indirim neticesinde 1 yıl 6 ay hapis cezası yerine 1 yıl 3 ay hapis cezasına hükmedilmesinde,

./.

5- Kararın gerekçe kısmında atılı hırsızlık suçunun gece vakti işlendiği kabul edilmesine rağmen, hüküm fıkrasında buna ilişkin herhangi bir değerlendirme yapılmamasında, isabet görülmediğinden anılan kararın bozulması gerektiğinin ihbar olunduğu anlaşılmıştır.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Hükümde kabul edilen eyleme, Yargıtay Kanununun 14. maddesi ile Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 07/07/2020 tarihli ve 173 sayılı, 08/07/2020 tarihinde 31179 sayılı Resmî Gazete yayınlanarak yürürlüğe giren, “17.Ceza Dairesinin 26.09.2020 tarihinden geçerli olmak üzere kapatılmasına, 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 23.01.2020 tarih ve 2020/1 sayılı işbölümü kararı ile 17.Ceza Dairesine verilen ve bu dairenin arşivinde bulunan işlerin 26.09.2020 tarihi itibariyle 2.Ceza Dairesine UYAP bilişim sistemi üzerinden devrine,’’ şeklindeki kararına, yine Yargıtay Büyük Genel Kurulu’nun 28.01.2020 tarih ve 31022 sayılı yayımı izleyen ay başından itibaren yürürlüğe giren 23/01/2020 tarih ve 2020/1 sayılı iş bölümü kararının Yargıtay Ceza Daireleri İş Bölümü ortak hükümler kısmında yer alan "Daha önce başka dairelerde görülmekte olup da dairesi değiştirilen dava dosyaları mevcut hâlleriyle ilgili daireye/dairelere gönderilir. Bu iş bölümünün yürürlüğe girmesinden önce Yargıtay incelemesinden geçmiş ya da geri çevirme kararına konu olan dosyaların, tekrar Yargıtay’a gelmesi halinde ya da olağanüstü yasa yollarından kaynaklanan taleplerde inceleme bu iş bölümüne göre görevli daire/daireler tarafından yapılır." şeklindeki düzenlemeye göre, Bakırköy 3. Çocuk Mahkemesi'nin 26/11/2014 tarih, 2014/565 esas ve 2014/1073 karar sayılı kararının, suça sürüklenen çocuk tarafından temyizi üzerine Yargıtay 17. Ceza Dairesi'nin 30.03.2017 tarih, 2016/16248 esas ve 2017/3746 karar sayılı kararı ile incelendiği anlaşılmakla, aynı suça sürüklenen çocuk hakkında bozma kararı sonrası kurulan mahkûmiyet hükmü ile ilgili olarak yapılan kanun yararına bozma isteminin de aynı daire tarafından incelenmesi uygun görüldüğünden ve Yargıtay 17. Ceza Dairesinin dosyalarının Yargıtay 2. Ceza Dairesine devredildiği de gözetilerek işin incelenmesi Yargıtay 2. Ceza Dairesinin görevine girdiğinden Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın ilgili Daireye gönderilmesine, 09/11/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3004, Karar No: 2015/15192, Tarih: 27.04.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/3004 E.  ,  2015/15192 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, ücret alacağı, fazla mesai, ihbar tazminatı, asgari geçim indirimi ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının davalı ... isimli iş yerinde Eylül 2010 ayında işe başladığını, sonradan SSK'sının 2011 Mayıs ayında başlatıldığını öğrendiğini, davalının talebe rağmen bu döneme ilişkin SSK'yı yatırmadığını, iş yerinin ruhsat sorunu sebebiyle 14.03.2012 tarihinde belediyece kapatıldığını, işverenin sizi çağıracağız ücretlerinizi ödeyeceğiz demesine rağmen 19.03.2012 tarihinde bilgisi dışında Sosyal Güvenlik Kurumuna çıkışının verildiğini, bir kısım işçilik alacaklarının eksik ödendiğini beyanla; ücret, fazla mesai, ihbar tazminatı, asgari geçim indirimi ve ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin faizleriyle davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işveren cevap dilekçesinde özetle; davalı iş yerinin kendisine ait olmadığını limited şirket olduğunu, inter bayan kuaförünün şahsına ait olmadığını, inter kuaförde sigortalı olarak çalıştığını, davacıya hiçbir borcunun olmadığını beyanla husumet itirazında bulunarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının hizmet döküm cetvelinin incelenmesinde; davalıya ait olduğu iddia edilen iş yeri sicil numarasının 1153138 olup ...'ya ait olduğu, davacının bu iş yerinde Mayıs 2011-Kasım 2011 tarihleri arasında çalıştığı, daha sonra çalıştığı iş yerinin sigorta sicil numarasının ... isimli iş yeri olduğunun görüldüğü, davacı vekilinin, davacının çalıştığı iş yerinin .... olduğunu beyan etmesi ve kendisine süre verilmesine karşı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 124. maddesi uyarınca taraf değişikliği talebinde bulunmamasından bahisle husumet itirazının kabulü ile davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu davacının davalı yanında çalışıp çalışmadığı ve bu doğrultuda işçilik alacaklarından kimin sorumlu olduğu noktasında toplanmaktadır.

Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu davacının davalı yanında çalışıp çalışmadığı ve bu doğrultuda işçilik alacaklarından kimin sorumlu olduğu noktasında toplanmaktadır.

Davacı dava dilekçesinde, .... isimli iş yerinde işe başladığını, kendisinden habersiz olarak SSK girişinin işe başladıktan çok sonra yapılmış olduğunu, çalıştığı yerin ... inter kuaför olduğunu belirtmiştir. Davalı ise davalı iş yerinin kendisine ait olmadığını, davacının kendisinin yanında değil ... çalıştığını, ... ortaklarından birisinin de kendisi olup de yüzde yetmişinin kendisne ait olduğunu ve yetkili müdürü olduğunu belirtmiştir. Dosyada bulunan Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarının incelenmesinde, davacının 03.05.2011 tarihinde ... isimli kuaförde işe başladığı, 30.11.2011 tarihinde çıkışının Sosyal Güvenlik Kurumuna bildirildiği, ....isimli iş yerinde ise 10.12.2011 tarihinde işe başladığı, 19.03.2012 tarihinde bu iş yerinden çıkışının yapıldığı, tüm dosya kapsamı, davacı ve davalı beyanları, Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtları dikkate alındığında, mahkemece fiili çalışma olgusu yöntemince araştırılmadan sonuca gidildiği ortadadır.

Bu durumda yapılacak iş, fiili çalışma olgusunu ispata yönelik olarak, dava dilekçesinde talep edilen Eylül 2010-19.03.2012 arasında Sosyal Güvenlik Kurumundan ... isimli iş yeri ile davalının beyanı doğrultusunda ... isimli iş yerinde sigortalı çalışan listesinin getirtilmesi, ... .isimli iş yerinin ... isimli iş yeri ile aynı olup olmadığının tespit edilmesi, ilgili ticaret sicilinden ...ismli iş yerinin ne zaman tescil edildiğinin sorulması, davacının talep ettiği döneme ilişkin tarafların delillerinin toplanması, tanıklarının dinlenerek taraflar arasındaki iş ilişkisinin başladığı tarih ile ilgili ayrıntılı beyanlarının tespit edilmesi, ayrıca mümkün oldukça iş yerinin müdür ve görevlileri, iş yerinde çalışan öteki kişiler ile o iş yerine komşu ve yakın iş yerlerinde bu yeri bilen ve tanıyanların dahi dinlenmesi, gerekiyorsa bilirkişi raporu alınmasından sonra feshin hangi işveren yanında ve ne zaman gerçekleştiğinin tam olarak tespit edilmesi gerekirken mahkemece bu hukuki ve maddi olgular gözetilmeksizin eksik inceleme ile hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1095, Karar No: 2025/1581, Tarih: 06.03.2025

**11. Hukuk Dairesi         2025/1095 E.  ,  2025/1581 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/1209 Esas, 2024/1513 Karar

HÜKÜM : Davanın kabulü

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kastamonu 2. Asliye Hukuk Mahkemesi (Asliye Ticaret Mahkemesi sıfatıyla)

SAYISI : 2024/59 E., 2024/195 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; ... İnşaat Müteahhitlik ve Nakliyat Sanayi İç ve Dış Ticaret Limited Şirketi aleyhine açılan dava sırasında, şirketin terkin edildiğinin öğrenildiğini ileri sürerek adı geçen şirketin ihyasını talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne, şirketin ihyasına, tasfiye memuru atanmasına yer olmadığına karar verilmişt, hüküm, davalı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile Mahkeme kararının kaldırılmasına, davanın kabulü ile şirketin Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2022/920 E. sayılı dosyası ile sınırlı olmak üzere 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 547. maddesi gereğince ek tasfiyesine, tasfiye memuru olarak şirketin son yetkilisi olan Mustafa Yamaner'in atanmasına, tasfiye memuruna ücret takdirine yer olmadığına karar verilmiş, karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, şirketin ihyası istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 355. vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi aynı Kanun'un 369/1 hükmü ve 371. maddesinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI.SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 06.03.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5860, Karar No: 2012/13274, Tarih: 13.09.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/5860 E.  ,  2012/13274 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Konya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 08/07/2010 tarih ve 2010/67-2010/226 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Almanya Verden Eyalet Mahkemesi tarafından verilen 06.03.2009 tarihli, 4 0 345/08 numaralı kararın kesinleştiğini ileri sürerek, tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, tenfizi istenen kararın TTK’nun 329 ve 405/2. maddesine aykırı olduğu, benzer nitelikteki Türkiye’de açılan davaların bu nedenle reddedilmesi nedeniyle eşitlik ilkesine aykırılık oluşturduğu, ayrıca yabancı mahkeme kararında şirket hisselerinin davalıya iadesine karar verilmemesi nedeniyle mükerrer tahsilata neden olunabileceği, bununla birlikte yabancı mahkemede avukat bulundurulma zorunluluğu nedeniyle savunma hakkının kısıtlandığı, tüm bunların açıkça kamu düzenine aykırılık oluşturduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkin olup, mahkemece, tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının kamu düzenine ilişkin TTK’nun 329 ve 405/2. maddelerine ve anayasanın eşitlik ilkesine aykırı olduğu ve şirket hisselerinin davalıya iadesine karar verilmemesi nedeniyle mükerrer tahsilata neden olunabileceği ve avukat tutma zorunluluğu nedeniyle savunma hakkının kısıtlandığı, tüm bunların kamu düzenine aykırı olduğu gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm tesis edilmiştir.

Mahkemece tenfiz isteminin reddine ilişkin gerekçelerden birisi, tenfizi istenen mahkeme kararının Türk kamu düzenine aykırı olduğudur. Gerçekten de, yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 5718 SK’nun 54/c maddesi uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir.

Mahkemece tenfiz isteminin reddine ilişkin gerekçelerden birisi, tenfizi istenen mahkeme kararının Türk kamu düzenine aykırı olduğudur. Gerçekten de, yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 5718 SK’nun 54/c maddesi uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir.

Kanunda kamu düzeni kavramının zamana ve yere göre değişebilen niteliği gereği bir tanımlama yapılmaktan kaçınılmış ve konunun hakimin takdirine bırakılması tercih edilmiş, ancak kamu düzenine aykırılığın “açıkça” olmasının aranmasıyla bu konuda takdir hakkı bulunan hakime bir sınırlama getirilmek istenmiştir. Bu düzenleme, Türk tenfiz hukukunda, kamu düzeni kavramının izin verdiği ölçüde, yabancı mahkeme kararlarının tanınması ve tenfizi lehine bir eğilimin bulunduğunu göstermektedir. Doktrinde de bu konuda hakime yardımcı olması bakımından bazı kriterler verilmiştir. Buna göre örneğin Türk tenfiz hakimi “kural olarak” yabancı mahkeme kararının doğruluğunu inceleyemez (revision au fond yasağı). Zira aksinin kabulü, aynı davanın Türk mahkemesinde tekrar görülmesi ve yeni bir Türk mahkemesi kararının ortaya çıkması sonucunu doğurur. Ancak örneğin Türk hukukunun vazgeçilmez kabul ettiği temel prensiplerini ihlal eden veya milletlerarası alanda geçerli olan ortak ilkelere aykırı bulunan yabancı mahkeme kararları tenfiz edilemez. Tenfiz hakimi takdir hakkını kullanırken, her somut olayın kendine mahsus özelliklerini de dikkate almalıdır.

O halde dava konusu uyuşmazlık yönünden de somut olayın özelliklerine göre bir inceleme ve değerlendirme yapılmalıdır.

Burada ilk olarak yabancı mahkemece davalının savunma hakkının ihlal edilip edilmediğinin incelenmesi gereklidir. Somut olayda yabancı mahkemece, dava dilekçesi ve ekleri davalıya 1965 tarihli Hukukî ve Ticarî Konularda Adlî ve Gayrı Adlî Belgelerin Yabancı Memleketlerde Tebliğine Dair Lahey Sözleşmesi’ne uygun olarak tebliğ edilmiş, davalının davaya karşı savunma yapmak isteğini göstermemesi nedeniyle, Alman Usul Yasası’nın 331/3. ve 276. maddeleri uyarınca, davacının talebi üzerine, sözlü yargılama yapılmaksızın “gıyabi karar” verilmiştir. Buraya kadar olan gelişmelerin Türk kamu düzenine aykırı veya davalının savunma hakkını kısıtlar nitelikte olmadığı, benzer olaylarda Yargıtay dairelerince verilen kararlarla da benimsenmiştir (Yargıtay 13. HD. 01.10.1992 gün ve 5764 E.-7352 K., Yargıtay 11. HD. 06.07.2010 gün ve 2008/12797 E.- 2010/7992 K.). Zira “kural olarak” her mahkeme kendi usul hükümlerini uygular ve yabancı mahkemenin uyguladığı usulün Türk usul hukukundan farklı olması, Türk kamu düzeninin müdahalesi için tek başına yeterli sebep oluşturmaz. Aynı ilkeler yabancı mahkemece uygulanan ispat hukuku açısından da geçerlidir.