muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/336, Karar No: 2024/1825, Tarih: 04.06.2024

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde asıl ve birleşen davada davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Asıl ve birleşen davada davacılar vekili; Yargıtayın ikinci bozma kararının gerekçesinde davalıların kusurlu olduğunun açıkça belirtildiğini, ikinci bozma sebebinin ise tazminat hesabına ilişkin alınan rapora itirazla ilgili olduğunu, buna rağmen Mahkeme tarafından Yargıtay ilamı hatalı yorumlanarak tazminata yönelik aktüerya raporu yerine yeni bir heyetten kusura yönelik rapor alınmasına karar verildiğini, Yargıtayın bozma kararının kapsamı aşılmak suretiyle ve müvekkiller lehine usuli kazanılmış hakkın ihlal edilerek İlk Derece Mahkemesi tarafından davanın reddine karar verilmiş olmasının usul ve kanuna aykırı olduğunu ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davalı doktorun ihmali ile zamanında gerekli müdahalenin yapılmaması nedeniyle küçük Lal'ın beyin felci geçirmesine sebebiyet verildiği iddiasıyla maddi manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.Bir mahkemenin Yargıtay Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda, kendisi için o kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak, yine o kararda belirtilen hukuki esaslar gereğince hüküm verme yükümlülüğü doğar. Usuli kazanılmış hak olarak tanımlanan bu olgu mahkemeye, hükmüne uyduğu Yargıtay bozma kararında belirtilen çerçevede işlem yapma ve hüküm kurma zorunluluğu getirmektedir (09.05.1960 tarihli ve 21/9 sayılı YİBK).

2. Bundan başka, Yargıtay tarafından bozulan bir hükmün, bozma kararının kapsamı dışında kalmış olan kısımları kesinleşir. Bozma kararına uymuş olan mahkeme kesinleşen bu kısımlar hakkında yeniden inceleme yaparak karar veremez. Bir başka anlatımla, kesinleşmiş olan bu kısımları lehine olan taraf yararına usuli kazanılmış hak oluşturur (04.02.1959 tarihli ve 13/5 sayılı YİBK).

3.Değerlendirme

Mahkemece uyulmasına karar verilen bozma ilamının maddi tazminatın hesaplanması için alınan bilirkişi raporuna ilişkin olduğu, davalının itirazları da gözetilmek suretiyle, konusunda uzman üç kişilik aralarında aktüerya, tıbbi bilirkişi ve davaya konu olay ile ilgili uzmanlığı bulunan bilirkişilerden teşekkül eden yeni bir bilirkişi heyeti oluşturularak, bu heyetin hazırlayacağı, taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli rapor sonucuna uygun karar verilmesi gerektiğinin belirtildiği, bozmada belirtilen şekilde heyet teşekkül ettirilerek ve davalıların maddi tazminat hesabına ilişkin rapora itirazları da dikkate alınarak davacıların maddi zararlarının hesaplanması gerekirken, mahkemece bozma kapsamı dışına çıkılarak ve davacılar lehine oluşan usuli kazanılmış hak ihlal edilerek, davalıların eylemleri ile sonuç arasında illiyet bağının olup olmadığı hususunda yeniden rapor alınmak suretiyle davanın reddine karar verilmiş olması usul ve kanuna aykırı olup kararın bozulmasını gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Mahkeme kararının 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 428 inci maddesi gereğince asıl ve birleşen davacılar yararına BOZULMASINA,17.100,00 TL vekalet ücretinin davalılardan alınarak davacılara verilmesine, Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı Kanun'a eklenen Geçici 3 üncü maddesi atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Kanun'un 440 ıncı maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere,04.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11203, Karar No: 2014/18749, Tarih: 13.10.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/11203 E.  ,  2014/18749 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Antalya 5. İş Mahkemesi

Tarihi : 24/03/2014

Numarası : 2012/492-2014/221

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işverene ait işyerinde 19.11.2002 - 20.03.2009 tarihleri arasında çalıştığını, iş akdinin haksız olarak feshedildiğini, fazla çalışma ücretlerinin ve bir kısım yıllık ücretli izin alacaklarının ödenmediğini beyanla fazla çalışma ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faizle birlikte tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı davacının 2009 yılı bahar ayında işten ayrıldığını, kendisine ihbar ve kıdem tazminatı da dahil olmak üzere haklarının ödendiğini, buna dair davacı imzasını taşıyan ibranamenin olduğunu, fazla mesai yapılması durumunda hafta için izin kullanıldığını, davacının izinli olduğu günlerde şirkete gelmesinin mesai olarak kabul edilemeyeceğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında fazla çalışma ücretinin hesaplanması konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Mahkemece hükme esas alınan 15.01.2013 tarihli bilirkişi raporunda ve gerekçeli kararda davacının günde 12 saat çalışma yaptığı dönem için günlük çalışma süresinden en az 1.5 saat ara dinlenme süresinin düşülmesi gerekirken davacının 1 saat ara dinlenmesi yaparak çalıştığının kabul edilmesi hatalıdır.

Ayrıca dosya içerisinde davacıya ait imzalı dönem bordrolarının bulunduğu ve ihtirazi kayıt içeren 2008 Ekim ayı bordrosunda fazla mesai ödemesi bulunduğu anlaşılmaktadır. Fazla mesai ücreti alacağı hesaplanırken imzalı ücret bodrolarında fazla mesai ücreti tahakkuku bulunan ayların dışlanmaması da doğru olmamıştır.

3-Dosya içerisinde yargılama sırasında alınan 3 farklı rapor bulunmaktadır. Raporlar arasında fazla çalışma alacağının tespiti hususunda çelişki bulunduğu görülmektedir. Mahkemece talep miktarları itibariyle değerlendirildiğinde hükme esas alındığı anlaşılan 28.09.2012 tarihli rapora hangi gerekçeyle itibar edildiği hususunun gerekçede yeterince irdelenmediği gibi hükmedilen alacakların hesaplanmasına ilişkin raporun açıkça denetime elverişli olmadığı da anlaşılmakla, bu rapora dayanılarak hüküm kurulması hatalı olup bozma sebebidir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 13.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3704, Karar No: 2013/38685, Tarih: 06.11.2013

**3. Ceza Dairesi         2013/3704 E.  ,  2013/38685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Başhekim olan müştekinin hizmetli olan sanığı temizlik işlerinde çalışması için görevlendirmesi nedeniyle meydana gelen olayda sanık yönünden haksız tahrik hükümlerinin uygulanmamasında bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamenin bu husustaki bozma görüşüne iştirak edilmemiştir

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık ve müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 06/11/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23294, Karar No: 2014/9545, Tarih: 29.04.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/23294 E.  ,  2014/9545 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Adana 5. İş Mahkemesi

Tarihi : 09/05/2013

Numarası : 2011/403-2013/293

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı fazla mesai ve ulusal bayram ve genel ücretleri ile sefer primi alacaklarının ödenmediğini belirterek davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının taleplerinin mesnetsiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının davasının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp-yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Yargıtay’ın kararlılık kazanmış olan uygulamasına göre yurt dışına sefer yapan tır şoförlerinin salt tanık deliline dayanarak fazla çalışma ücreti talep etmeleri mümkün değildir. Tanıkların anlatımları kendi çalışma saatleri ile ilgili olup, dava açan tır şoförü ile aynı seferde görev yapmamaları sebebiyle günlük çalışma saatlerini tam olarak bilmeleri imkânsızdır Öte yandan uluslararası tır şoförleri mesailerini kendileri belirledikleri gibi günlük tır kullanımıyla ilgili sıkı trafik mevzuatına uymak zorundadırlar.

Yurt dışına sefer yapan tır şoförlerinin fazla çalışma yaptıklarını yazılı delille ispatlamaları gerekir.

Somut olayda, uluslararası tır şoförü olan davacının fazla çalışma alacağı tanık beyanlarına göre hesaplanmıştır ki, bu husus yukarıda belirtildiği üzere Dairemizin yerleşik İçtihatlarına aykırıdır.

Açıklanan nedenlerle, davacının fazla çalışma ücreti isteminin reddi gerekirken kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 29.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2650, Karar No: 2022/10242, Tarih: 21.11.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/2650 E.  ,  2022/10242 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel saldırı (sanık ...), beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı (sanık ...), kişiyi hürriyetinden yoksun kılma.

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi.

Suçu bildirmeme suçundan doğrudan zarar görmeyen katılanın bu suçtan açılan davaya katılarak kurulan hükümleri temyize hakkı bulunmadığından, katılan vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca Reddiyle, incelemenin katılanlar vekilinin sanıklar ... ve Hamza hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiziyle sınırlı yapılmasına karar verildikten sonra gereği görüşüldü;

Sanık ... hakkında kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre mahkemece kabul ve takdir kılınmış beraat hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan, katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık ... hakkında kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Sanığın hükümden sonra 03.04.2020 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 21.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8240, Karar No: 2015/1469, Tarih: 28.05.2015

**21. Ceza Dairesi         2015/8240 E.  ,  2015/1469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

UYAP kanalı ile MERNİS üzerinden alınan güncellenmiş nüfus kayıt örneğinden sanığın hükümden sonra 02.03.2013 tarihinde vefat ettiğinin anlaşılması karşısında, hakkındaki kamu davasının TCK'nun 64. maddesi uyarınca düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6404, Karar No: 2012/13077, Tarih: 21.11.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/6404 E.  ,  2012/13077 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılardan Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 29.12.2010 gün ve 15485 - 16994 sayılı bozma kararında özetle; "... Tepeköy 106 ada 12 parsel ( 9198 m2) sayılı taşınmaz hakkında açılan davanın reddine karar verilmişse de, mahkemece kesinleşmiş orman kadastrosuna göre karar verildiği, oysa; eski tarihli resmi belgelerde taşınmazların kısmen veya tamamen yeşil renkli bölümde işaretlendiği, taşınmazın fındıklık olarak kullanıldığı belirtilmişse de fındık ağaçlarının yaşının, sayısının, taşınmazdaki dağılımının belirlenmediği, memleket haritasında fındık rumuzunun da bulunmadığı, Hazine tarafından, taşınmazların öncesi itibarıyla orman olduğu ve zilyedlikle kazanılamayacağı iddia edildiğine göre, 4999 sayılı Yasanın 7. maddesine göre herhangi bir nedenle orman sınırı dışında kalmış orman olup olmadıklarının hem yöreye ait en eski tarihli, hem de kadastro tesbitinden 20 yıl önceye ait (yeni tarihli) resmi belgeler karşılaştırılmak suretiyle incelenmesi, eğimi % 12' den fazla, çalılık cinsi ağaçlarla kaplı, ormanın devamı niteliğindeki yerlerin orman sayılan yerlerden olduğu ve 4999 sayılı Yasa ile değişik 6831 sayılı Yasanın 7/1. maddesi gereğince herhangi bir nedenle sınırlama dışında kalmış olmaları nedeniyle her zaman orman sınırı içine alınabileceklerinin gözönünde bulundurulması, orman olmadıkları saptanırsa, bu kez 3402 sayılı Yasanın 14.-17. madde koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediğinin araştırılması” gereğine değinilmiştir.

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra Hazinenin davasının reddine, davacıların davasının kabulüne ve dava konusu taşınmazın davacılar adına tesciline karar verilmiş hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 3116 sayılı Yasaya göre 1948 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastro çalışmaları ile 1975 yılında 1744 sayılı Yasaya göre yapılıp dava tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 2. madde uygulaması vardır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 21.11.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1217, Karar No: 2023/2443, Tarih: 14.03.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/1217 E.  ,  2023/2443 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1706 E., 2022/1708 K.

...

KARAR : Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... Anadolu 29. İş Mahkemesi

SAYISI : 2019/149 E., 2020/240 K.

Taraflar arasındaki Kurum işleminin iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının 15.08.1970 tarihi olarak nüfusa yazdırılan yanlış doğum tarihinin 1986 yılında mahkeme kararı ile 15.08.1968 olarak düzeltildiğini, 15.08.2017 tarihinde İzmit SGM'ne yaptığı emeklilik başvurusunun kabul edildiğini, ancak daha sonra kurum kararı ile davacının 2019 yılından önce emekli olamayacağı belirtilmek sureti ile yapılan işlemin iptal edildiğini, yaş tashihinden önceki çalışmalarının süreye dahil edilmediğini, yapılan itiraza rağmen başvurularının reddedildiğini ileri sürerek, davacının kuruma başvuru yaptığı 15.08.2017 tarihinden itibaren emekli olduğunun tespitine, ödenmeyen emekli aylıklarının yasal faizi ile birlikte ödenmesine karar verilmesini istemiştir.

II.CEVAP

Davalı SGK vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı tarafından yaşlılık aylığı bağlanması ve birikmiş aylıklarının ödenmesi istemi ile açılan huzurdaki davanın usul ve yasaya aykırı olduğundan reddinin gerektiğini, davaya bakmaya yetkili mahkemenin İzmit Nöbetçi İş Mahkemeleri olduğunu belirterek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III.MAHKEME KARARI

II.CEVAP

Davalı SGK vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı tarafından yaşlılık aylığı bağlanması ve birikmiş aylıklarının ödenmesi istemi ile açılan huzurdaki davanın usul ve yasaya aykırı olduğundan reddinin gerektiğini, davaya bakmaya yetkili mahkemenin İzmit Nöbetçi İş Mahkemeleri olduğunu belirterek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III.MAHKEME KARARI

Eldeki davada uyuşmazlığın, yaşlılık aylığı bağlanmasında, sigortalının ilk defa çalışmaya başladığı tarihte nüfus kütüğünde kayıtlı bulunan doğum tarihinin mi, yoksa çalışmanın başlamasından sonra mahkeme kararı ile düzeltilen tarihin mi esas alınacağı noktasında toplandığı, yaş tashihinin olması halinde, yaşlılık aylığı bağlanırken hangi yaşın dikkate alınacağına ilişkin davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Kanun'un 120/2 maddesi, “Malullük, Yaşlılık ve Ölüm Sigortalarına ilişkin yaş ile ilgili hükümlerin uygulanmasında, sigortalıların ve hak sahibi çocuklarının, sigortalının yürürlükten kaldırılmış 5417 ve 6900 sayılı kanunlara veya bu kanuna tabi olarak ilk defa çalışmaya başladığı tarihte nüfus kütüğünde kayıtlı bulunan doğum tarihleri, sigortalının sigortaya tabi olarak ilk defa çalışmaya başladığı tarihten sonra doğan çocuklarının da nüfus kütüğüne ilk olarak yazılan doğum tarihleri esas tutulur.” şeklinde olduğu, 1479 sayılı Bağ-Kur Kanunun'un 66, 5434 sayılı Emekli Sandığı Kanunu'nun 105 ve 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 57 nci maddesi "yaşlılık aylığının bağlanmasında; sigortalının ilk defa çalışmaya başladığı tarihteki yaşının esas alınacağı" şeklinde birbirine paralel düzenlemeler içerdiği, hiçbir yoruma yer vermeyecek şekilde yapılan bu düzenlemeler karşısında sigortaya ilk tescil tarihinden sonra yapılan yaş tashihinin yaşlılık aylığı bağlanmasında nazara alınamayacağı açık olduğu, dolayısıyla yaşlılık aylığı bağlanırken, davacının doğum tarihinin 15.08.1970 tarihi kabul edilmesi gerektiği, 01.08.1985 sigorta başlangıç tarihine göre davacının yaşlılık aylığına hak kazanıp kazanmadığına ilişkin davanın yasal dayanağının 506 sayılı Kanun'un geçici 81/B-f maddesi olduğu, anılan maddeye göre davacıya yaşlılık aylığı bağlanabilmesi için tahsis tarihi itibariyle davacının 49 yaş, 25 yıl sigortalılık süresi 5.300 prim gün sayısı şartlarının bir arada ikmal edilmesi gerektiği, somut olayda, davacının tahsis tarihi itibariyle 15.08.1970 tarihi doğum tarihi olarak kabul edilerek 47 yaşında olduğu anlaşıldığından, yaş şartını yerine getirmeyen davacının davasının reddine karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

A.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

B.İstinaf Sebepleri:

Davacı Vekilinin İstinaf Sebepleri

IV.İSTİNAF

A.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

B.İstinaf Sebepleri:

Davacı Vekilinin İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde; davacının yaşının tashih edilmiş olmasının amacının gerçek yaşının tespiti olmasına rağmen, ilk derece mahkemesince hatalı değerlendirme ile verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek, kaldırılmasını istemiştir.

C.Gerekçe ve Sonuç