muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/14040, Karar No: 2025/4593, Tarih: 28.04.2025

**6. Ceza Dairesi         2023/14040 E.  ,  2025/4593 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/180 E., 2022/425 K.

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın aralarında husumet bulunan ...'e ulaşamaması nedeniyle, ...'in annesi olan ...'i arayarak "...'un dilini kopartacağım, g.tüne sokacağım" dedikten sonra, "... teyze, o p,ç oğlunla yarın Dinar'da ...'yi ziyaret edeceğiz, oğlun öldü ... teyze, ...'nin yanına gömeriz artık, başın sağolsun" şeklinde mesaj attığının kabul edilmesi karşısında, sanığın tehdit eyleminin ...'e yönelik olduğu ve iletme kastıyla ...'e söylendiği gözetilmeden, suçun mağdurunun ... olarak kabul edilmesi, asıl mağdur ...'in beyanının alınmaması ve uzlaşma teklifinin de hatalı şekilde ...'e yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 28.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14894, Karar No: 2013/17436, Tarih: 09.12.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/14894 E.  ,  2013/17436 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vd. ile davalı ... Otobüscüler Esnaf Odası yönetimini temsilen ... vd. aralarındaki Oda yönetiminin görevden alınması ve olağanüstü genel kurul toplantısının yapılması davasına dair ... 5. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 05.10.2012 günlü ve 2012/286-2012/442 sayılı hükmün bozulması hakkında Dairece verilen 21.05.2013 günlü ve 2013/7184-8793 sayılı ilama karşı davacılar vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Bu isteğin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar vekilinin karar düzeltme istemine ilişkin dilekçesi ile tüm dosyanın yeniden incelenmesi sonucunda;

5362 Sayılı Türkiye Esnaf ve Sanatkarlar Meslek Kuruluşları Kanununun dayanağı Anayasanın 135. maddesi olup, bu Kanunun 1. maddesinde odaların; üyelerinin müşterek ihtiyaçlarını karşılamak, mesleki faaliyetlerini kolaylaştırmak, mesleğin genel menfaatlere uygun olarak gelişmesini sağlamak, mensuplarının birbirleri ve halk ile olan ilişkilerinde dürüstlüğü ve güveni hakim kılmak üzere mesleki disiplin ahlak ve dayanışmayı korumak ve bu kanunda yazılı hizmetler ile mevzuatla odalara verilen görevleri yerine getirmek amacıyla kurulan, tüzel kişiliğe sahip kamu kurumu niteliğinde meslek kuruluşları oldukları hususuna yer verilmiştir. Aynı Yasanın 11. maddesinde oda organları arasında sayılan yönetim kurulunun görevleri sayılmış, 44. maddesinde de ; esnaf ve sanatkârlar meslek kuruluşları genel kurullarının, genel kurul üyelerinin dörtte birinin noterce tasdik edilmiş imzası ile düzenlenecek tutanak ve gündemle noter kanalıyla yapılacak başvuru üzerine, alınacak kararla yönetim kurulu tarafından olağanüstü olarak toplantıya çağrılacağı, 52. maddesinde ise; kuruluş amaçları veya kanunda belirtilen asli görevlerini Bakanlığın yazılı uyarısına rağmen yerine getirmeyen oda, borsa veya birlik organlarının görevlerine son verilmesine ve yerlerine yenilerinin seçtirilmesine, Bakanlığın veya bunların bulundukları ildeki Cumhuriyet Savcısının istemi üzerine, o yer Asliye Hukuk Mahkemesince karar verileceği belirtilmiştir.

Dosya içindeki bilgi ve belgelerden; davalı Oda'nın 601 genel kurul üyesinin olduğu, bunlardan 195 inin genel kurul yapılması için Oda'ya noter kanalıyla müracaat ettiği, daha sonra 52 üyenin bu talebinden adi yazılı belge ile vazgeçtiğini Oda yönetimine bildirdiği, vazgeçme iradesine ilişkin noterden herhangi bir belge ibraz edilmediği, dolayısıyla noter kanalıyla başvurunun Oda yönetimine ulaştığı tarihte 5362 sayılı Yasanın 44. maddesinde belirtilen olağanüstü genel kurul toplantısı için aranan şartların oluştuğu, yönetim kurulunun olağanüstü toplantı çağrısı yapması gerektiği anlaşıldığından davacılar vekilinin karar düzeltme isteminin bu nedenle kabulüne, Dairemizin 21.05.2013 günlü ve 2013/7184-8793 sayılı bozma kararının kaldırılmasına karar verilip dosyanın yeniden incelenmesi sonucunda;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde düzeltme isteyene iadesine, 09.12.2013 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Davacılar tarafından karar düzeltme istenilmiş ise de 21.05.2013 tarihli bozma ilamında belirtildiği üzere, davalı Odanın 601 üyesinin olduğu, bunlardan 195'inin genel kurul yapılması için dernek tüzüğünde yazıldığı gibi noter onaylı belge ile Odaya müracat ettikleri, daha sonra ise bunlardan 52 üyenin bu taleplerinden vazgeçtikleri, bu vazgeçmelerinin ne şekilde yapılacağına dair dernek tüzüğünde şekli bir şartın bulunmadığı, feragat iradesinin karşı tarafa ulaşması ile hükmü ifade edeceği gözetildiğinde değerli çoğunluğun talebinin kabulü yönündeki görüşüne katılmak mümkün görülmediğinden karar düzeltme talebinin reddi gerekeceği düşüncesindeyim.
Yargıtay — Esas No: 2013/11826, Karar No: 2013/15397, Tarih: 10.12.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/11826 E.  ,  2013/15397 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 18.01.2006 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 10.05.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, çekişmeli taşınmaz evveliyatının yayla olduğunu, zilyetlikle kazanılmasının söz konusu edilemeyeceğini ileri sürerek davalılar adına kayıtlı taşınmazın tapu kaydının iptali ve özel siciline işlenmesi isteminde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, dava kabulü ile taşınmazın yayla olarak sınırlandırılmasına karar verilmiştir.

Hükmü, davalı temyiz etmiştir.

Çekişme konusu 363 ada 18 parsel sayılı taşınmaz 10.08.1981 tarih, 47; 18.08.1981 tarih, 70; 13.09.1989 tarih, 5 ve 04.10.1985 tarih, 2 sayılı tapuların revizyon görmesi ile davalının bayii adına tescil edilmiştir. Revizyona esas alınan tapularının dayanak ve tedavül kayıtları dosya içerisine alınmamıştır. Anılan tapu kaydının getirtilmesinden sonra, ilk tesise esas kaydın Hazine’nin de taraf olduğu mahkeme kararı veya Hakkı Karar ile oluşturulduğunun anlaşılması halinde bu kararlar Hazine’yi bağlayacağından, davanın bu nedenle reddi gerekir.

Taşınmazın ilk tesisinin Hazine’nin taraf olmadığı bir karar ile tescil edildiğinin anlaşılması halinde ise, Hazineyi bağlayıcı bir hüküm bulunmadığından mahkemenin dava konusu taşınmazı yayla niteliğinde kabul etmesi yasaya aykırılık oluşturmaz. Ancak, davanın açıldığı 23.12.2005 tarihinden sonra 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddesinde 20.06.2007 tarih ve 26558 sayılı resmi gazetede yayımlanan 03.06.2007 tarihli 5685 sayılı kanunla değişiklik yapılmış “Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 1.1.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazine’ce açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce Hazine’ye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir” hükmü getirilmiştir.

09.03.1988 tarih ve 1987/2-860-232 sayılı Hukuk Genel Kurulu Kararında da vurgulandığı üzere kural olarak herhangi bir yasa ve düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç doğuracağından 5685 sayılı kanunla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesinde yapılan değişikliklerin uygulanıp uygulanamayacağının inceleme ve araştırma konusu yapılması gerekir.

Buna göre, somut olayda taşınmaz Hazine’yi bağlayan bir karar ile tescil edilmiş ise, davanın bu nedenle reddi; Hazine’yi bağlayan bir karar ile ilk tesisi oluşturulmadığının anlaşılması halinde de, hükmü aynen yukarıya yazılan 4342 sayılı Mera Kanununun geçici madde 3, birinci ve ikinci fıkra hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı inceleme ve araştırma konusu yapılmalı, başka bir anlatımla yaylak olması nedeniyle diğer koşullar gerçekleşmişse yasa uyarınca Hazine adına tescil edilmesi gereken taşınmaza davalıların emlak ve rayiç bedeli toplamının yarısı depo ettirilerek Hazine’nin bu bedel karşılığı davadan kanun gereği vazgeçmesi gerekip gerekmediği yönü üzerinde durulmalıdır.

Davalının karar düzeltme istemi açıklanan nedenlerle yerinde olduğundan hükmün yazılan gerekçeler ile bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatıranlara iadesine, 10.12.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30, Karar No: 2015/2770, Tarih: 21.04.2015

**23. Hukuk Dairesi         2015/30 E.  ,  2015/2770 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili ile arsa sahibi arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, sözleşme maddeleri uyarınca gelir KDV'si ödenmesi yükümlülüğünün arsa sahibinde olduğunu, bu KDV'nin ödenmesine ilişkin düzenlenen faturanın tahsiline yönelik yapılan takibe haksız olarak itiraz edildiğini ileri sürerek, davalının itirazının iptali ile %20 oranında icra inkâr tazminatının tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin KDV ödemekle yükümlü olmadığını savunarak, davanın reddi ile %20 oranında kötüniyet tazminatının tahsilini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; taraflar arasında düzenlenen arsa karşılığı inşaat sözleşmesinin "Masraflar" başlıklı 5. maddesinde tüm mali sorumlulukların bu cümleden olarak KDV'nin yükleniciye ait olacağının kararlaştırıldığı, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinin götürü bedelli sözleşmeler olduğu ve KDV'nin yüklenici tarafından karşılanması gerektiği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15315, Karar No: 2015/14717, Tarih: 03.12.2015

**16. Hukuk Dairesi         2015/15315 E.  ,  2015/14717 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BALA KADASTRO MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/07/2010

NUMARASI : 2010/5-2010/27

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın onanmasına ilişkin yukarda belirtilen ilamın karar düzeltme yolu ile incelenmesi Hazine tarafından süresinde istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Dosya içeriğine, mahkeme kararında belirtilip, Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Kanun'un 442. maddesi uyarınca 250.60 TL para cezasının karar düzeltme isteğinde bulunandan alınmasına, 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 13/J maddesi uyarınca Hazineden red harcı alınmasına yer olmadığına, 03.12.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/16670, Karar No: 2012/1126, Tarih: 24.01.2012

**2. Hukuk Dairesi         2010/16670 E.  ,  2012/1126 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ                            :Gebze Aile Mahkemesi

TARİHİ                  :2.3.2010

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm 29.06.2010 tarihli ek karar ve boşanma davası yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen  24.01.2012  günü tebligata rağmen taraflar adına kimse gelmedi. İşin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Davalıya karar tebliği, dava dilekçesindeki adrese yapılmadığı gibi, Tebligat Yasasının 21. maddesine göre yapılan tebligat usulüne uygun  olmadığından temyiz talebinin reddine dair 29.06.2010 tarihli ek kararın bozularak kaldırılmasına karar vermek gerekmiştir.

2-İşin esasının incelenmesine gelince;

a) Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre  davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

b) Boşanmada manevi tazminatın amacı, boşanmaya sebep olan olaylar yüzünden kişilik hakkı saldırıya uğrayan tarafın, bozulan ruhsal dengesini telafi etmek, manevi değerlerindeki eksilmeyi karşılamaktır. Onun için, kişilik haklarını ihlal eden fiille, tazminat miktarı arasında makul bir oranın bulunması gerekir. Bir tarafın zenginleşmesine yol açacak sonuçlar doğurur miktarda manevi tazminat takdiri, müesseseyi amacından saptırır. Hakim, tazminat miktarını saptarken, bir yandan kişilik hakları zedelenen tarafın, ekonomik ve sosyal durumunu ve boşanmada kusurunun bulunup bulunmadığını ve varsa kusur derecesini, fiilin ağırlığını; öbür yandan da, kişilik haklarına saldırıda bulunanın kusur derecesini, ekonomik ve sosyal durumunu göz önünde bulundurmak zorundadır. Açıklanan ilkeler gözetildiğinde davacı kadın yararına takdir edilen manevi tazminat miktarı orantısız ve çoktur. Daha uygun miktarda tazminat takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2/b bendinde gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin de yukarıda 2/a bendinde gösterilen sebeple ONANMASINA,  temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 24.01.2012
Yargıtay — Esas No: 2021/15417, Karar No: 2021/18490, Tarih: 03.11.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/15417 E.  ,  2021/18490 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli hırsızlık suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-e ve 62/1. maddeleri gereğince 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Afyonkarahisar 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/04/2019 tarihli ve 2018/122 esas, 2018/272 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 07/04/2021 gün ve 5901/2021 Kyb sayılı talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 09/06/2021 gün ve 2021/50717 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Benzer bir olay nedeniyle Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 19/01/2021 tarihli ve 2020/4329 esas, 2021/175 karar sayılı ilâmında "...Suça sürüklenen çocukların suç tarihinde gündüz vakti, katılanın açık alanda kilitlemeden park ettiği bisikletini çaldıkları olayda, eylemin 5237 sayılı TCK’nın 414/1 maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu gözetilmeden aynı Kanunun 142/1-e maddesi ile uygulama yapılması,...bozmayı gerektirmiş..." şeklinde yer alan açıklama karşısında, somut yargılama dosyasına konu olayda, müştekinin 10/05/2018 tarihli duruşma esnasında belirttiği üzere, müştekiye ait etrafı çevrili olmayan oturduğu apartman dairesinin bulunduğu evin önünde kilitsiz bir şekilde bulunan bisikletin bulunduğu yerden çalınması şeklinde gerçekleşen eylemin açıktan hırsızlık suçunu oluşturacağı gözetilmeden, ne şekilde nitelikli hırsızlık suçunu oluşturduğunun da gerekçede gösterilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Somut olayda müştekinin 10/05/2018 tarihli duruşma esnasında belirttiği üzere, müştekiye ait etrafı çevrili olmayan oturduğu apartman dairesinin bulunduğu evin önünde kilitsiz bir şekilde bulunan bisikletin bulunduğu yerden çalınması şeklinde gerçekleşen eylemin TCK’nın 141/1. maddesine uyduğu gözetilmeden, gerekçe gösterilmeksizin yazılı şekilde aynı Kanunun 142/1-e maddesine uyduğu kabul edilip, karar verilmesi nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden (AFYONKARAHİSAR) 5. Asliye Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen 18.04.2019 tarihli ve 2018/122 E., 2018/272 K. sayılı kararın 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkra (b) bendi uyarınca sonraki işlemlerin yerel mahkemece yerine getirilmesine, 03/11/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5749, Karar No: 2019/2394, Tarih: 20.05.2019

**15. Hukuk Dairesi         2018/5749 E.  ,  2019/2394 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi:Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı olan Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen kararın temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, ayıplı mal sebebiyle oluşan zararın tahsili istemiyle açılmış olup mahkemece davanın reddine dair verilen hüküm, davacı vekilince istinaf edilmesi üzerine esastan reddine dair verilen karar, davacı vekilince temyiz olunmuştur.Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; ... ili, ... ilçesi, ...mahallesi 145 Ada 1 Parsel sayılı taşınmaz üzerindeki binanın bodrum ve bir kat olmak üzere inşa edildiğini, binanın inşaası için gerekli beton için davalı şirket ile anlaşıldığını, ancak sözleşme gereği kararlaştırılan C-30 kalitesinde bir beton döküm yerine C-14 kalitesinde bir beton dökümünün yapıldığını, bu durumun inşaatın devamı sırasında betonun durumundan şüphelenilerek yapılan tahlil sonuçları ile ortaya çıktığını, 6098 sayılı Borçlar Kanunu 470-475 maddeleri gereği davalı hazır beton şirketinin ayıplı beton ifasından dolayı sorumluluğunun olduğunu ve binanın, kalitesiz beton nedeniyle ikamete elverişli olmadığından ve yapı standartlarını karşılamadığından yıkım, nakliye ve inşaatın tespit tarihindeki durumuna kadar C-30 kalitesindeki betonla yeniden inşa bedellerinin tespiti ile davalıdan alınarak davacıya verilmesini talep etmiştir.Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı ile aralarında beton işlemlerinin yapılması hususunda anlaşılan bir eser sözleşmesinin olmadığını, davacıya sadece hazır beton satıldığını, betonun dökülmesi, uygulamanın yapılması ve döküm işlemlerinin davacı tarafça yapıldığını, bu aşamaların davalı şirket ile bir ilgisi olmadığını, taraflar arasında yapılan sözlü anlaşma gereği davalı firmanın sorumluluğunun betonu davacının talep ettiği inşaat mahalline götürmekle son bulduğunu, yapılan anlaşma gereği betonun kontrollerinin yapılarak C-30 kalitesinde gönderildiğinin raporlarla mevcut olduğunu, gönderilen betonun davacı tarafından yerleştirilmesi yapılırken betona su katılması, betonun iyileştirilmemesi, vibratörün kullanılmaması ve yeterli kürünün yapılmaması halinde betonun değerini düşürdüğünü belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur. Mahkemece, beton dökümü sırasında kullanılması zorunlu vibratör uygulaması yapılmadığı, betonun şantiye alanında fazla bekletilmesi, özelliği bozulduktan sonra kalıba yerleştirildiği, malzemenin bozuk olması durumunda yapım işlerinin devam ettirilmemesi, aksi halde yüklenicinin sorumluluğunun doğduğu, ayrıca yapı denetim firması gözetiminde betonun dökülmediğini, tüm bunların davacının davranışlarından kaynaklandığı, aksine bir sözleşmenin görülmediği, ayrıca davacının inşaata devam etmesi ve konut olarak kullanmaya devam etmesinin de gerekçeleriyle, davanın reddine karar verilmiş, kararın davacı vekilince istinaf edilmesi üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi davacı vekilinin istinaf talebinin reddine karar verilmiştir

... Bölge Adliye Mahkemesi davacı vekilinin istinaf talebinin reddine karar verilmiştir.Her ne kadar mahkemece dava reddedilmiş ise de tespit raporuyla mahkemece alınan bilirkişi raporu arasında çelişki bulunmakta, çelişkili raporlara dayalı olarak karar verilmesi hatalı olup, maddi gerçeğin ortaya çıkması bakımından da mahkemece alınan bilirkişi raporu yeterli değildir. Şöyle ki, teslim fişinde C-30 kalitesinde beton yazılı olduğu halde C-14 niteliğinde beton oluşmasından beton dökülmesi sırasında yapılan uygulamanın etkisi olup olmadığı tam olarak araştırılmamıştır. Esasen mahkemece alınan bilirkişi raporunun sonuç bölümünde betonun fazladan bekletildiği, özelliği bozulduktan sonra satıcı tarafından kalıba yerleştirildiği belirtilmiştir. Öte yandan vibrasyon kullanılmaması da tartışmalı bir husustur. Bu durumda mahkemece yapılacak iş; her iki rapor arasındaki çelişkiyi gidermek üzere beton mukavemeti konusunda uzman yeni bir bilirkişi seçilmek suretiyle, betonun bekletilmesiyle sınıfının düşüp düşmeyeceğini açıklığa kavuşturmak, davalı satıcının kusurlu olup olmadığını ve varsa davacı iş sahibinin ortak kusurunun olup olmayacağını değerlendirmek, alınan bilirkişi raporuna karşı taraf itirazları da karşılanarak hüküm kurmaktan ibaret olmalıdır. Karar bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesinin esastan reddine dair verilen kararının kaldırılmasına, yerel mahkeme hükmünün BOZULMASINA, 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince Harçlar Kanunu 42/2-d maddesi uyarınca alınması gereken 176,60 TL Yargıtay başvurma harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 6100 sayılı HMK 373. madde hükümleri gözetilerek dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin ise Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi’ne gönderilmesine, 20.05.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.