muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2518, Karar No: 2024/3456, Tarih: 28.03.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/2518 E.  ,  2024/3456 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2772 E., 2023/801 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kayseri 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/604 E., 2021/203 K.

Taraflar arasındaki uzun vadeli sigorta kollarına tabi çalışmanın tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine dair karar verilmiştir.

Kararın, davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili özetle; Kayseri 2. Anatamir Fabrikası iş yerinde 2000-2006 yıllarında uzun vadeli sigorta kollarına tabi olarak çalıştığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; davacıya ait Kurum kayıtlarının incelendiğini, davacının bir dönem 2 (Sosyal güvenlik destek primine tabi çalışanlar) belge kodu, bir kısım dönem 23 (Harp malulleri ile 3713 ve 2330 sayılı kanunlara göre vazife malullüğü aylığı alanlardan kısa vadeli sigorta kollarına tabi olanlar) belge kodu ile prim bildirildiği, bir dönemden sonra ise 24 (Harp malulleri ile 3713 ve 2330 sayılı kanunlara göre vazife malullüğü aylığı alanlardan kısa ve uzun vadeli sigorta kollarına tabi olanlar) belge kodu ile bildirildiğinin anlaşıldığını, kurum işlemlerinin mevzuata uygun olduğunu, davacının talep ettiği dönemler itibari ile 5 yıllık hak düşürücü süreler geçtiğini beyanla davanın reddini talep etmiştir.

2.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının Nisan 2004-Haziran 2006 yılları arasında Kayseri 2. Ana Bakım Fabrika Müdürlüğünde çalıştığını, 2006 yılında Ankara 4. Ana Bakım Fabrikası Müdürlüğüne tayin olduğunu ve 2006/7 dönem SSK prim bildirgesinin yeni görev yeri tarafından verildiğini, Kayseri 2. Ana Bakım Fabrikasındaki çalışmalarından dolayı 2004-2006 tarihleri arasında yürürlükte olan 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'nun 3 üncü maddesinin 2 nci fıkrasının c bendine göre işlem yapıldığını, mezkur fıkrada "Kanunla kurulu sosyal güvenlik kurumlarından malullük veya emekli aylığı almakta iken bu kanuna tabi sigortalı bir işte çalışanların 78 inci maddeye göre tespit edilen prime esas kazançları üzerinden 63 üncü madde hükmüne göre Sosyal Güvenlik Destek Primi kesilir. Sosyal Güvenlik Destek Primi ödenmiş süreler, bu Kanuna göre sigortalılık süresinden sayılmaz ve 24.05.1983 tarih ve 2829 sayılı Sosyal Güvenlik Kurumlarına tabi olarak geçen hizmetlerin birleştirilmesi hakkında Kanun hükümleri uygulanmaz, 64 üncü madde hükmüne göre toptan ödeme yapılmaz. Ancak iş kazası veya meslek hastalığı halinde 12 nci madde hükümleri uygulanır. Bunlardan kendi kanunlarına göre görev malullüğü aylığı bağlanmış olanlar Kurumdan yazılı talepte bulunurlarsa, bunlar hakkında talep tarihini takip eden aybaşından itibaren, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları da uygulanır.” hükmünün yer aldığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, ilgili tarafından talepte bulunulması halinde talep tarihini takip eden aybaşından itibaren malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarının da uygulanacağı ancak dosya kapsamına göre dava konusu edilen tarihler öncesinde davacının herhangi bir yazılı talebinin bulunmaması sebebiyle, çalışmalarının uzun vadeli sigorta koluna tabi olarak bildirilmemiş olmasının hukuka uygun olduğu değerlendirildiği gerekçesi ile davanın reddine dair hüküm tesis edilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde, davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; Yerel Mahkemece verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, Mahkemece eksik inceleme ve değerlendirme sonucu karar verildiğini, belirterek kararın kaldırılmasını, davanın kabulünü istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde, davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; Yerel Mahkemece verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, Mahkemece eksik inceleme ve değerlendirme sonucu karar verildiğini, belirterek kararın kaldırılmasını, davanın kabulünü istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile MSB Askeri Fabrikalar Genel Müdürlüğü 2. Ana Bakım Fabrika Müdürlüğünün 02.12.2020 tarihli müzekkere cevabı ekinde yer alan aylık sosyal güvenlik destek primi bordolarında davacının 2000-2004 yılları arasında çalışmalarının göründüğü, 506 sayılı Kanun'un 3/II-C maddesindeki "Sosyal Güvenlik Destek Primi ödenmiş süreler, bu Kanun’a göre sigortalılık süresinden sayılmaz" hükmü gereğince bu dönemin davacının sigortalılık süresinde görünmediği, kurum işlemlerinin yerinde olduğu anlaşılmakla hizmet tespiti talebi yönünden de yapılacak bir işlem bulunmadığından ve neticeten davanın reddine dair Mahkeme kararı isabetli görüldüğü gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi hükmü yerinde görülerek istinaf isteminin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde, davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Temyiz eden taraf vekili özetle, istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü hususları tekrar etmekle birlikte kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, uzun vadeli sigorta kollarına tabi çalışmanın tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 506 sayılı Kanun'un 3/ II-C maddesi.

3. Değerlendirme

1.Eldeki davada, davacının istemi; davalı işyerinde 01.02.2000 ile 2006/ 6. ay tarihleri arasındaki çalışmalarının tüm sigorta kollarına tabii tutulması gerektiğinin tespitine, buna göre prim belgelerinde gerekli düzeltmelerin yapılmasına yöneliktir.

2.Bu kapsamda, davacının işe giriş tarihi itibarıyle 506 sayılı Kanun'un 3/II-C maddesi kapsamında uzun vadeli sigorta kollarından yararlandırılmasına ilişkin yazılı talebi bulunmasa da işe giriş tarihinden itibaren tüm sigorta kollarına tabi olarak primlerinin kesilmiş olmasının yazılı irade talebi yerine geçtiği kabul edilerek; davacının iş bu tarihler arasındaki çalışmalarının 506 sayılı Kanun'un 3/II-C maddesi uyarınca tüm sigorta kollarına tabii tutulması gerektiği hususu irdelenerek karar verilmesi gerekirken, redde dair hüküm tesisi yerinde görülmemiştir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, yazılı şekilde karar tesisi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, yazılı şekilde karar tesisi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

Peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine,

28.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26215, Karar No: 2014/14540, Tarih: 10.09.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/26215 E.  ,  2014/14540 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/316708

MAHKEMESİ : Akşehir Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/10/2010

NUMARASI : 2010/416 (E) ve 2010/592 (K)

SUÇ : Mühür bozma

Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.04.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.02.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.03.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; Özelleştirme İdaresi Başkanlığının 12.11.2013 tarih ve 2525 sayılı Dairemize hitaben gönderilen cevabi yazısında belirtildiği üzere M.. M.. Elektrik Dağıtım A.Ş.'nin 30.10.2009 tarihinde hisselerinin özel şirkete devredildiği, dosyaya yansıyan tek tutanak tarihi olan 08.12.2009 olan mühür bozma tarihinde lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan işleme aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurları oluşmadığından, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 10.09.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8035, Karar No: 2013/11589, Tarih: 12.12.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2013/8035 E.  ,  2013/11589 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

3402 sayılı Kanunun 5831 sayılı Kanunla eklenen Ek - 4. maddesi gereğince yapılan kadastro çalışmalarında ... Köyü, 230 ada 2 parsel sayılı 445,90 m² yüzölçümlü taşınmaz, tarla niteliğiyle beyanlar hanesinde Mehmet oğlu ...'in kullanımında ve üzerindeki fındık ağaçlarının kendisine ait olduğu belirtilerek Hazine adına tesbit edilmiştir.

Davacı ... Yönetimi, dava konusu taşınmazın eylemli orman olduğu iddiasıyla tesbitin iptali ile orman niteliğiyle Hazine adına tescili talebiyle dava açmıştır.

Mahkemece davanın reddine ve çekişmeli taşınmazın tesbit gibi tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Orman Yönetimi tarafından eylemli orman iddiasıyla açılan kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve taşınmazın üzerinde 25 - 35 yaşlarında fındık ağaçları bulunduğu ve eylemli orman olmadığı belirlendiğine göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının Orman Yönetimine yükletilmesine 12/12/2013 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15766, Karar No: 2012/2528, Tarih: 24.02.2012

**14. Hukuk Dairesi         2011/15766 E.  ,  2012/2528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 23.12.2005 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırılması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 05.05.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı mirasçılarından ... ve ... tarafından istenilmekle dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Hazine tarafından yayla iddiasıyla açılan tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı mirasçılarından ... ve ... temyiz etmiştir.

Dava ehliyeti davada taraf olma ehliyetidir. Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu, taraf ehliyetini tanımlamamış, 38. maddesiyle Türk Medeni Kanununa yollamada bulunmakla yetinmiştir. Türk Medeni Kanunu ise, davada taraf olma ehliyetini, medeni haklardan yararlanma ehliyetinin bir parçası saymış 8, 28, 47 ve 48. maddeleriyle bu yönde hükümler getirerek, medeni haklardan yararlanma ehliyeti bulunan her gerçek ve tüzel kişinin davada taraf olma yeteneğini taşıdığını, her gerçek kişinin sağ doğmak koşuluyla ana rahmine düştüğü andan itibaren taraf ehliyetini kazanacağını ve yaşadığı sürece taraf ehliyetinin devam edeceğini belirtmiştir.

Öte yandan Türk Medeni Kanununun 28. maddesinde, gerçek kişinin ölümüyle medeni haklardan yararlanma ehliyeti ve buna bağlı olarak da taraf ehliyetinin sona ereceği belirtilmiştir. Dava tarihinden önce ölüm nedeniyle şahsiyeti son bulan kişinin taraf ehliyetini yitireceği kuşkusuzdur.

Davalı Halil Dardan'ın dava tarihinden önce öldüğü gözetilerek, kural olarak taraf ehliyeti bulunmadığından davanın reddi gerekir ise de 6100 sayılı HMK'nun 124. maddesinin 3. ve 4. bentleri ile "tarafta iradi değişiklik" başlığı altında yapılan yeni düzenlemeye göre; "Ancak maddi bir hatadan kaynaklanan veya dürüstlük kuralına aykırı olmayan taraf değişikliği talebi karşı tarafın rızası aranmaksızın hakim tarafından kabul edilir. Dava dilekçesinde tarafın yanlış veya eksik gösterilmesi kabul edilebilir bir yanılgıya dayanıyorsa, hakim karşı tarafın rızasını aramaksızın taraf değişikliği talebini kabul edebilir..."

O halde mahkemece davalı Halil Dardan'a ait dosya içerisindeki veraset ilamı gözetilerek tüm mirasçılarına dava dilekçesinin usulüne uygun biçimde tebliği ile taraf teşkili sağlandıktan sonra davanın esası hakkında bir karar verilmelidir.

Taraf teşkili sağlanmadan ve savunma hakkı kısıtlanarak yazılı biçimde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar ... ve ...'ın temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, esasa ilişkin itirazların bozma nedenine göre şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatıranlara iadesine, 24.02.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13334, Karar No: 2021/14442, Tarih: 06.12.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/13334 E.  ,  2021/14442 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

MİRAS BIRAKAN : ...

Mirasın reddi istemine ilişkin olarak açılan davada, ... Sulh Hukuk Mahkemesi ile ... 4. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-KARAR-

Dava, mirasın gerçek reddi istemine ilişkindir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince, miras bırakının uyap sisteminden alınan nüfus kayıt örneğinde son ikamet adresinin "... Mah. ... Cd. N:41/43 İç Kapı No:2 .../... " olduğunun görüldüğü gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilerek ... Sulh Hukuk Mahkemelerinin yetkili olduğunun tespitine karar verilmiştir. Miras bırakanın güncel MERNİS adresinin bulunmadığı, en son MERNİS adresinin ".... Mah. ... Cd. N:41/43 İç kapı no:2 .../..." olduğu

... 4. Sulh Hukuk Mahkemesi'nce, ... Kaymakamlığı, İlçe ... Komutanlığı’nın 16/06/2021 tarihli yazı cevabı ile muris ...'ın son ikamet adresinin “... Mah. ... Sok. No:2 Merkez .../...” olduğunun bildirildiği olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilerek ... Sulh Hukuk Mahkemeleri'nin yetkili olduğunun tespitine karar verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesi'nce ise, ... 4. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin HMK'nın 21/1-ç maddesi gereğince yetkili yargı yerinin belirlenmesi için dosyanın Yargıtay ilgili Hukuk Dairesi'ne gönderilmesi gerekirken sehven gönderilmiş olduğu gerekçesiyle esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilerek, yargı yerinin belirlenmesi için dosya Dairemize gönderilmiştir.

Yargı yeri belirlenmesini gerektiren sebepler 6100 sayılı HMK'nın 21. maddesinde “(1) Aşağıdaki hâllerde, davaya bakacak mahkemenin tayini için yargı yeri belirlenmesi yoluna başvurulur:

a) Davaya bakmakla görevli ve yetkili mahkemenin davaya bakmasına herhangi bir engel çıkarsa,

b) İki mahkeme arasında yargı çevrelerinin sınırlarının belirlenmesi konusunda bir tereddüt ortaya çıkarsa,

c) İki mahkeme de görevsizlik kararı verir ve bu kararlar kanun yoluna başvurulmaksızın kesinleşirse,

ç) Kesin yetki hâllerinde, iki mahkeme de yetkisizlik kararı verir ve bu kararlar kanun yoluna başvurulmaksızın kesinleşirse” şeklinde düzenlenmiştir.

a) Davaya bakmakla görevli ve yetkili mahkemenin davaya bakmasına herhangi bir engel çıkarsa,

b) İki mahkeme arasında yargı çevrelerinin sınırlarının belirlenmesi konusunda bir tereddüt ortaya çıkarsa,

c) İki mahkeme de görevsizlik kararı verir ve bu kararlar kanun yoluna başvurulmaksızın kesinleşirse,

ç) Kesin yetki hâllerinde, iki mahkeme de yetkisizlik kararı verir ve bu kararlar kanun yoluna başvurulmaksızın kesinleşirse” şeklinde düzenlenmiştir.

Somut olayda, mahkemeler arasında karşılıklı olarak verilmiş bir yetkisizlik kararı bulunmamakta olup, ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nce, ... Sulh Hukuk ile ... 4. Sulh Hukuk Mahkemeleri arasında olumsuz yetki uyuşmazlığı oluştuğundan bahisle yargı yerinin belirlenmesi dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşılmaktadır. Olumsuz yetki uyuşmazlığından bahsedilebilmesi için ... Sulh Hukuk Mahkemesinin kararında yetkili olduğu belirtilen ... 4. Sulh Hukuk Mahkemesi’nin de ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nin yetkili olduğuna dair yetkisizlik kararı vermesi ve bu kararında kesinleşmesi gerekirdi. Oysa ki dosya incelendiğinde, ... 4. Sulh Hukuk Mahkemesi’nin ... Sulh Hukuk Mahkemelerinin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verdiği, ... 4. Sulh Hukuk Mahkemesi’nin kararında yetkili olduğu belirtilen ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nin ise ... Sulh Hukuk Mahkemelerinin yetkili olduğuna dair yetkisizlik kararının bulunmadığı anlaşılmaktadır. Yargı yerinin belirlenmesi için aranan "iki mahkeme arasında olumsuz yetki uyuşmazlığı bulunması" koşulunun henüz gerçekleşmediği kuşkusuzdur. Bu nedenle yargı yeri belirlemesi koşulları oluşmadığından dosyanın mahalline iadesine karar vermek gerekmiştir.

Bu aşamada yargı yeri belirleme koşulları bulunmayan dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 06/12/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7300, Karar No: 2022/7738, Tarih: 14.12.2022

**7. Hukuk Dairesi         2021/7300 E.  ,  2022/7738 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 31.05.2004 tarihinde verilen dilekçeyle asıl davada Mera Komisyon Kararının iptali, birleşen davada orman olarak tescili talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; asıl davanın feragat nedeniyle reddine, birleşen davanın kabulüne dair verilen 09.10.2018 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından talep edilmiştir. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince istinaf talebinin esastan reddine dair verilen kararın davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

KARAR

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere, tüm dosya içeriğine, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının ONANMASINA, Harçlar Kanununun 13/j maddesi gereğince Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, dosyanın İLK DERECE MAHKEMESİNE, kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 14/12/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.