muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/27918, Karar No: 2018/8849, Tarih: 02.10.2018

Davalılar davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davacının manevi tazminat davasının kabulüne, 80.000,00 TL 'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müşterek ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, davacının maddi tazminat davasının kısmen kabulüne, dava ve ıslah dilekçesine göre; 2.000,00 TL 'nin dava tarihinden itibaren işleyecek, 38.050,00 TL 'nin de ıslah tarihi olan 03/03/2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve mütesilsilen alınarak davacıya verilmesine, davacının fazlaya ilişkin maddi tazminat talebinin reddine, karar verilmiş, hüküm taraflarca ve feri müdahil tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalıların ve feri müdahilin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davadaki talepler vekillerin vekalet görevini ifada özen borcuna aykırı davrandıkları iddiasına dayalı bulunmakla, uyuşmazlığa vekalet hükümleri uygulanarak uyuşmazlığın da bu çerçevede değerlendirilmesi gerekir. Davacı ile davalılardan ... arasında sözleşme ilişkisi kurulmamış olup bu davalının davacının hastalığının tedavi ve teşhis aşamalarında bizzat yer almadığı dosya kapsamı ve taraf beyanları ile sabittir. Öyle olunca, davalı ... yönünden davanın husumetten reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

3-Davacı eldeki dava ile ameliyatta yapılan hata ile sonrasında yapılan yanlış teşhis ve tedaviler nedeniyle meydana gelen maddi ve manevi tazminatın davalılardan tahsilini istemiştir. Davalılar davanın reddini dilemiş, Mahkemece, alınan bilirkişi raporları doğrultusunda davacının maddi tazminat talebinin kısmen kabulüne karar verilmiştir. Mahkemece yapılan yargılama kapsamında, davacının maddi zararının tespiti amacıyla bilirkişi kurulu raporu alınmış olup, 03.12.2015 tarihli bilirkişi kurulu raporu incelendiğinde; davacının talep ettiği tedavi giderleri harcamasının 40.000,00 TL, refakat /bakıcı giderinin 2.324,00 TL, yol ve paramedikal giderlerinin 2.500,00 TL geçiçi iş göremezlik zararının 2.933,00 TL olacağı belirtilerek toplam zarar 47.747,00 TL olarak hesaplanmış ve davalı hastanede yapılan kist ameliyatı için yapılan 7.697,00 TL harcama kalemi amaçlanmış tedavi için yapıldığı göz önünde alınarak bu tutar zarar miktarından tenzil edilmekle sonuçta 40.050,00 TL bakiye zarar hesaplanmıştır. Mahkemece, bilirkişi kurulu raporu dikkate alınmak suretiyle hüküm kurulmuş ise de; davacı 10.10.2011 havale tarihli beyan dilekçesinde talep ettikleri maddi tazminat içeriğini açıklamak suretiyle sonuçta sağlık harcamaları, yol ve yiyecek olmak üzere muhtelif giderlerinin belgelerini de sunmak suretiyle ıslah dilekçesi ile de dava değerini 39.685,93 TL tutarında artırarak toplam 41.685,93 TL.'nin dava tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle birlikte tahsilini talep etmiştir. Bu durumda davacının talebi aşılmak suretiyle, geçici iş göremezlik ve bakıcı giderleride hesaplanarak bulunan tazminat hesabına itibar edilerek hüküm kurulmuştur. Mahkemece, 6100 sayılı HMK.’nun “taleple bağlılık ilkesi” başlıklı 26/1 maddesinde ki hâkimin tarafların talep sonuçlarıyla bağlı olduğu ve talepten fazlasına veya başka bir şeye karar veremeyeceği hükmüne aykırı olarak karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

4-Bozma nedenlerine göre davacı tarafın temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Birinci bentte açıklanan nedenlerle davalıların ve feri müdahilin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci ve üçüncü bentlerde açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, dördüncü bentte açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, 1.630,00 TL duruşma avukatlık parasının karşılıklı alınarak birbirlerine ödenmesine, peşin alınan 29,20 TL harcın istek halinde davacıya, 2.049,02 TL harcında davalı ...'a 2.050,00 TL harcın davalı Teksel Çamlıbel ve davalı ... Hiz. A.Ş'ye iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 02/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/322, Karar No: 2018/4657, Tarih: 04.04.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/322 E.  ,  2018/4657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; değer tespit tutanağına göre çalınan 2 adet çiçek balının değerinin 24,45 TL olduğunun anlaşılması karşısında; sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Anayasa Mahkemesi'nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı Kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının değerlendirilmesi zorunluluğu,

2-Anayasa Mahkemesi'nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı Kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’nın temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 04/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/19592, Karar No: 2007/864, Tarih: 30.01.2007

**21. Hukuk Dairesi         2006/19592 E.  ,  2007/864 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi      : Çorum  İş Mahkemesi

Tarih                : 26.09.2006

Davacı,  ilk prim kesinti tarihinden itibaren 2926 sayılı Yasa kapsamında tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere  göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine.

2-Dava; davacının teslim ettiği ürün bedelinden yapılan ilk kesinti tarihini takip eden aybaşından itibaren 2926 sayılı Yasa'ya tabi tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece; davacının 01.05.1995 tarihinden itibaren tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere  göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine.

2-Dava; davacının teslim ettiği ürün bedelinden yapılan ilk kesinti tarihini takip eden aybaşından itibaren 2926 sayılı Yasa'ya tabi tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece; davacının 01.05.1995 tarihinden itibaren tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 50 yaşını dolduran kadınlarla, 55 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır.Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. Bağ-Kur’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan pancar ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.

Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

Yapılan incelemede; davacının Ziraat Odası kaydı ile Tarım Kredi Kooperatifi ortaklığı bulunmadığı Ziraat Bankasından Zirai kredi kullanmadığı; babasından kalan zirai arazileri kullandığı ve Şeker Pancarı ürün bedelinden 14.04.1995 tarihinde 1998,2000, 2002,2003, 2004,2005 yıllarında prim kesintisinin yapıldığı görülmektedir.

Mahkemece kesintinin bulunduğu 01.05.1995-31.12.1995 ve 01.01.1998-31.12.1998, 01.01.2000-31.12.2000, 01.01.2002-15.06..2006 tarihleri arasındaki istem dönemi yönünden verilen tesbit kararı yerinde ise de prim kesintisinin bulunmadığı 01.01.1996-31.12.1997, 01.01.1999-31.12.1999, 01.01.2001-31.12.2001tarihleri arasındaki dönemde 2926 sayılı Yasa'nın 10. maddesinde belirtilen kayıtlar bulunmadığı ve tarımsal faaliyet bu  madde kapsamında kanıtlanmadığı halde bu döneme ilişkin istemin soyut tanık beyanı ve zabıta araştırmasına dayalı olarak kabul edilmesi isabetsizdir.

Mahkemece  bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırıdır.

O halde, davalı kurumun; bu yönleri amaçlayan  temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 30.01.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3796, Karar No: 2013/8406, Tarih: 24.09.2013

**20. Hukuk Dairesi         2013/3796 E.  ,  2013/8406 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği taşınmaz üzerinde yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğiyle taşınmaz edinme koşulların oluştuğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece, HMK’nun 150/6. maddesi uyarınca davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş, hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medenî Kanunun 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tesciline ilişkindir.

HMK'nın 150/6. maddesinde işlemden kaldırılmasına karar verilmiş ve sonradan yenilenmiş olan dava ilk yenilenmeden sonra bir defadan fazla takipsiz bırakılamaz. Aksi halde, dava açılmamış sayılır düzenlemesine yer verilmiştir. Madde metninde açıkça belirtildiği üzere, bir kez yenilenmiş olan dava dosyası, ikinci kez yenilenebilecek, ancak; ikinci yenilemeden sonra takipsiz bırakılamayacaktır. İkinci yenilemeden sonra dava takip edilmez ise, davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerekecektir.

Dava konusu somut olayda yerel mahkemece 10/05/2011tarihinde takip edilmeyen dava dosyasının HUMK'nın 409/5. maddesi uyarınca yenileninceye kadar işlemden kaldırılmasına karar verilmiş, davacının 27/05/2011 tarihli dilekçesiyle yenilenmiştir. Yenilemeden sonra 01/11/2012 tarihli oturuma davacı katılmadığından davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir. Bu durumda HMK'nın 150/6. maddesinde belirlenen kanunî koşul oluşmadan davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş olması; usûl, kanuna ve yönteme aykırı olmuş, bu nedenlerle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; kararın temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 24/09/2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7487, Karar No: 2022/21773, Tarih: 28.12.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/7487 E.  ,  2022/21773 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar gördüğü anlaşılan şikayetçi ...’ın 01.07.2015 tarihli kollukta alınan beyanında bildirdiği bilinen en son adresi olan ".../... " adresi yerine duruşma gününü bildiren davetiyenin doğrudan MERNİS adresine MERNİS şerhi ile tebliğe çıkartıldığı, 16.09.2015 tarihinde de Tebligat kanunu’nun 21/2 maddesine göre usulüne uygun olmadan tebliğ edildiği, bu nedenle şikayetçinin 5271 sayılı CMK’nın 234/2-b.1 maddesine aykırı olarak, usulüne uygun olarak duruşmadan haberdar edilmediğinin anlaşıldığı, yine şikayetçinin yokluğunda verilen kararın şikayetçinin 01.07.2015 tarihli kollukta alınan beyanında bildirdiği bilinen en son adresi yerine doğrudan MERNİS adresine MERNİS şerhi ile tebliğe çıkartıldığı, gerekçeli kararın Tebligat Kanunu 21/2 maddesine göre 21.04.2016 tarihinde usulsüzce tebliğ edildiği anlaşılmakla, “MERNİS adresi” ibaresi ile çıkarılan ve Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesi gereğince yapılan tebligat işlemlinin usule aykırı olmasından dolayı, usulüne uygun olarak (öncelikle adı geçen şikayetçinin bilinen en son adresine tebliğ yapılması, bu adrese tebligat yapılamaması halinde güncel MERNİS adresine tebliğ MERNİS şerhi içermeden Tebligat Kanunu’nun 21/1 maddesine göre tebliği, bu adrese de tebliğ yapılamaması halinde MERNİS adresine MERNİS şerhi ile Tebligat Kanunu’nun 21/2 maddesine göre tebliğ yapılmak suretiyle) tebliği ile buna ilişkin belge ve sunarsa temyiz dilekçesi de eklendikten sonra incelenmek üzere İADESİNİN mahallince sağlanması için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 28/12/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/8249, Karar No: 2006/10150, Tarih: 04.12.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/8249 E.  ,  2006/10150 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava konusu taşınmazın bağlı bulunduğu cadde veya sokak itibariyle belediyelerce belirlenen 2005 yılındaki emlak vergisine esas asgari m2 değerlerinin ilgili Belediye Başkanlığından getirtilip dosyaya konulması ve yeterliliğinin hakimlikçe denetlenmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 4.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30158, Karar No: 2013/27229, Tarih: 28.11.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/30158 E.  ,  2013/27229 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 179/2-3, 62, 50/1-a maddeleri

uyarınca mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Temyiz incelemesi esnasında UYAP kayıt sistemi üzerinden çıkartılıp dosyasına eklenen 02.05.2013 tarihli nüfus kayıt örneğinden sanığın hükümden sonra, 23.03.2012 tarihinde öldüğü tespit olunmakla, sanık hakkında açılan kamu davasının 5237 sayılı TCK'nın 64/1. maddesi uyarınca düşmesine karar verilmesinin gerekmesi nedeniyle, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 28.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19542, Karar No: 2014/19889, Tarih: 03.06.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/19542 E.  ,  2014/19889 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/144546

MAHKEMESİ : Büyükçekmece 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/12/2011

NUMARASI : 2010/1123 (E) ve 2011/2301 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; atılı suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Dosya kapsamından, sanığın, müştekinin marketinden çaldığı toplam değeri 65,95 TL olan 5 adet kaşar peynirinin, suç tarihindeki ekonomik koşullara ve paranın satın alım gücüne göre değerinin az kabul edilmemesi gerektiği gözetilmeden yanlış değerlendirme sonucu, koşulları oluşmadığı halde sanık hakkında kurulan hükümde 5237 sayılı TCK nın 145. maddesinin uygulanarak yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

Sanık hakkında hırsızlık suçundan ceza tayin edilmeden TCK'nın 145. maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi gerekirken ceza tayin edildikten sonra ceza vermekten vazgeçilmesine dair yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Sanık hakkında hırsızlık suçundan ceza tayin edilmeden TCK'nın 145. maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi gerekirken ceza tayin edildikten sonra ceza vermekten vazgeçilmesine dair yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, üst Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 03.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi