muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/12945, Karar No: 2016/9192, Tarih: 25.04.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/12945 E.  ,  2016/9192 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, davalı işyerine 6111 sayılı Yasa gereği nakledilmesi sırasında maaş nakil ilmühaberinin eksik ücret baz alınarak hatalı yapıldığını, bu nedenle eksik ücret aldığını, fark alacakların tahsili için ilk olarak idari yargı yerinde dava açtığını ancak davanın adil yargı yerinin görev alanına girdiği gerekçesiyle reddedildiğinden bahisle fark ücret ikramiye ve ilave tediye alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının tüm haklarının eksiksiz ödendiğini, hiçbir alacağı olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, ilk olarak bu tür davaların idari işlemin iptalini gerektirdiğinden bahisle görevsizlik kararı verilmiş, bunun üzerine dosya uyuşmazlık mahkemesine gönderilmiş ve Uyuşmazlık Mahkemesi “davaya bakma görevinin adli yargı mahkemelerinin “olduğuna karar vermiştir. Mahkemece yüksek mahkemenin bu kararına rağmen yapılan yargılamada “adli yargı yerinin görevli olmadığına” karar verilmiştir.

Uyuşmazlık mahkemesi kararlarının adli yargı mahkemelerini bağlayıp bağlamadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Ülkemizde birden çok yargı kolu bulunduğu için bunlar arasında görev ve hüküm uyuşmazlıklarının ortaya çıkması kaçınılmazdır.

Uyuşmazlık Mahkemesi adli, idari ve askeri yargı yerleri arasında görev ve hüküm uyuşmazlıklarını çözmekle görevli yüksek bir yargı yeridir. Uyuşmazlık Mahkemesi, Yargıtay, Danıştay, Askeri Yargıtay ve Askeri Yüksek İdare Mahkemesi yargıçlarından oluşan karma bir kuruluştur.

2247 sayılı Uyuşmazlık Mahkemesinin Kuruluş ve İşleyişi Hakkında Kanunun 28. Maddesinin düzenlemesine göre, Uyuşmazlık Mahkemesinin vereceği kararlara, ilgili yargı mercileri ile bütün makam, kuruluş ve kişiler uymak ve geciktirmeksizin onları uygulamakla ödevlidirler. Ancak, Uyuşmazlık Mahkemesi kararları olayla sınırlı bulunduğu ve ilke niteliği taşımadığı için benzer işlerde bağlayıcılıkları yoktur. 29. Madde hükmü gereği de, hukuk veya ceza bölümlerin ve Genel Kurulun kararları kesindir.

2247 sayılı Uyuşmazlık Mahkemesinin Kuruluş ve İşleyişi Hakkında Kanunun 28. Maddesinin düzenlemesine göre, Uyuşmazlık Mahkemesinin vereceği kararlara, ilgili yargı mercileri ile bütün makam, kuruluş ve kişiler uymak ve geciktirmeksizin onları uygulamakla ödevlidirler. Ancak, Uyuşmazlık Mahkemesi kararları olayla sınırlı bulunduğu ve ilke niteliği taşımadığı için benzer işlerde bağlayıcılıkları yoktur. 29. Madde hükmü gereği de, hukuk veya ceza bölümlerin ve Genel Kurulun kararları kesindir.

Somut olayda, mahkemece, tarafları ve konusu aynı olan, dosyadaki uyuşmazlığa yönelik olarak verilen Uyuşmazlık Mahkemesinin adli yargı yerinin görevli olduğunu belirten kesin kararına uyulması gerekirken, “emsal Yargıtay kararları ve HGK kararları uyarınca kamu kurumlarına nakil hakkı bulunan personel ile ilgili olarak bazı kamusal görevler yüklenen davalı şirketin, belirtilen görevleri kapsamında tesis ettiği işlemleri idari işlem niteliğinde olduğu ve bu işlemlerden kaynaklanan uyuşmazlıkların idari yargının görevinde olduğu anlaşıldığından davanın 6100 sayılı HMK'nın 114/1-b maddesi uyarınca Yargı yolu caiz olmaması sebebi ile aynı kanunun 115/2 maddesi uyarınca usulden reddi gerektiği” gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır. Yapılacak iş davanın esasına girerek maaş nakil ilmühaberisin hatalı ve eksik ücrete dayalı olarak hazırlanıp hazırlanmadığını tespit ederek, davacıya yapılan eksik ödeme varsa fark alacak talepleri hakkında bir karar vermektir.

O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazı kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 25/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7350, Karar No: 2020/1954, Tarih: 11.03.2020

**14. Ceza Dairesi         2019/7350 E.  ,  2020/1954 K.**

**"İçtihat Metni"**

TUTUKLU

Sanık ... ile suça sürüklenen çocuk ...’un beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan ve sanıklar ..., ..., ... ile suça sürüklenen çocuk ...’un kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkumiyetlerine dair İzmir 5. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 19.12.2016 gün ve 2012/253 Esas, 2016/370 Karar sayılı hükümlere yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine dair İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesince kurulan 19.07.2017 gün ve 2017/1343 Esas, 2017/1768 Karar sayılı hükümlerin sanıklar ile suça sürüklenen çocuk müdafileri tarafından temyizi üzerine, Dairemizce verilen 06.11.2019 gün ve 2019/2793 Esas, 2019/12236 Karar sayılı red, onama ve bozma yönündeki ilama Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19.12.2019 günlü, 14-2019/27218 sayılı itiraznamesi ile sanık ... ile suça sürüklenen çocuk ... haklarında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan verilen bozma kararıyla sınırlı olarak 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesinin iki ve üçüncü fıkraları gereğince itiraz edilmesi üzerine dosya Daireye gönderilmekle incelenerek gereği görüşüldü:

Dairemizin 06.11.2019 gün ve 2019/2793 Esas, 2019/12236 Karar sayılı bozma ilamı usul ve kanuna uygun olup, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından ileri sürülen itiraz nedenleri yerinde görülmediğinden Reddiyle, CMK'nın 308/2 ve 3. maddeleri uyarınca itirazın Yargıtay Ceza Genel Kurulunca incelenmesi için dosyanın Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.03.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9864, Karar No: 2013/9755, Tarih: 27.05.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/9864 E.  ,  2013/9755 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı ve dahili davalı vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı vekili, müvekkilinin temizlik işçisi olarak 1999-2011 tarihleri arasında Emniyet Genel Müdürlüğü bünyesinde çalıştığını, taşeron şirketin temizlik ihalesini kazanamadığını, Bala'da yeni bir işyeri gösterdiğini, oraya çalışmak için gitmelerine rağmen yurt müdürünün kendilerini kabul etmediğini, sözleşmeyi feshettiklerini beyanla kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalılar davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece davacının görevlendirildiği işyerinde işe başlatılmadığı kabul edilmiş ise de yapılan inceleme hüküm kurmaya yeterli değildir.

Davacı tanıkları yanında davalı tanıklarının da davacının işyerine gidip gitmediği konusunda doğrudan görgüye dayalı bilgileri yoktur. Davacı tarafından gönderilen ihtarnamede Bala Yurt Müdürü ... ile görüşüldüğü iddia edilmiş ancak bu kişi tanık olarak dinlenilmemiştir. Mahkemece adı dosyaya yansıyan tanığın beyanı alınarak işyerine gidip gitmediği, çalışma koşullarında değişiklik olup olmadığı araştırılıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik incelemeyle hüküm kurulması hatalıdır.

3. Yıllık izin alacağı hakedilen tarihte yürürlükte bulunan yasaya göre hesaplanır. Bilirkişi raporunda 1475 sayılı Kanun döneminde geçen 3 yıllık çalışması için isabetli şekilde 36 gün üzerinden izin hesaplanmışsa da 4857 sayılı Kanun döneminde geçen 7 yıllık süreyi ise her bir yıl için 20 gün üzerinden hesap yapmıştır.

İlk 3 yıllık çalışmayı takip eden sonraki iki yıl için 14 gün ve kalan 5 yıl için 20 gün üzerinden yıllık izin hesaplandığında davacının hak ettiği yıllık izin süresi 164 gün olduğu halde 176 gün üzerinden hesaplama yapan bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması isabetsizdir.

4. Davacının genel tatillerde çalışıp çalışmadığı hususları çekişmelidir.

Mahkemece tanık beyanlarına göre oluşturulan bilirkişi raporu doğrultusunda davacının bu talepleri kabul edilmiştir.

Davacının çalıştığı işyeri Emniyet Genel Müdürlüğü olup resmi niteliği de haizdir. Davacı tanıklarının davacı ile aynı konuda aynı işverene karşı davaları mevcut olup aynı konuda açtığı davası bulunan ve davacı ile menfaat birliği içinde olan kişinin tanıklığına itibar edilmesi mümkün değildir. İddiaları destekleyecek yan deliller de bulunmamaktadır.

Mahkemece tanık beyanlarına göre oluşturulan bilirkişi raporu doğrultusunda davacının bu talepleri kabul edilmiştir.

Davacının çalıştığı işyeri Emniyet Genel Müdürlüğü olup resmi niteliği de haizdir. Davacı tanıklarının davacı ile aynı konuda aynı işverene karşı davaları mevcut olup aynı konuda açtığı davası bulunan ve davacı ile menfaat birliği içinde olan kişinin tanıklığına itibar edilmesi mümkün değildir. İddiaları destekleyecek yan deliller de bulunmamaktadır.

Davacının genel tatil alacağı talebinin ispatlanmadığından reddi gerekirken kabulü doğru olmamıştır.

SONUÇ; Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı şirkete iadesine 27.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12145, Karar No: 2012/21458, Tarih: 21.12.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/12145 E.  ,  2012/21458 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Konya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 26.04.2012 tarih ve 2011/710-2012/208 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacılar vekili katılma yolu ile davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 21.12.2012 günü hazır bulunan davacılar vekilleri Av. ... ve Av. .... ile davalı vekili Av. .... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, Almanya Hamburg-St Georg Sulh Mahkemesi tarafından verilen 29.12.2009 tarihli, 910 C 44/09 numaralı kararın kesinleştiğini ileri sürerek, tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, tenfizi istenen kararın TTK’nun 329 ve 405/2. maddesine aykırı olduğu, benzer nitelikteki Türkiye’de açılan davaların bu nedenle reddedilmesi nedeniyle eşitlik ilkesine aykırılık oluşturduğu, ayrıca yabancı mahkemenin dava dilekçesi ve kararı posta yolu ile tebliğ etmesi nedeniyle davalının savunma hakkının kısıtlandığı ve bu nedenle kararın usulüne uygun kesinleşmediği, bununla birlikte yabancı mahkeme kararında şirket hisselerinin davalıya iadesine karar verilmemesi nedeniyle mükerrer tahsilata neden olunabileceği, tüm bu durumların açıkça kamu düzenine aykırılık oluşturduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili ve katılma yolu ile davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin katılma yolu ile yapmış olduğu temyiz temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkin olup, mahkemece, tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının kamu düzenine ilişkin TTK’nun 329 ve 405/2. maddelerine aykırı olduğu gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm tesis edilmiştir.

Gerçekten de, yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 5718 SK’nun 54/c maddesi uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir.

2- Dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkin olup, mahkemece, tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının kamu düzenine ilişkin TTK’nun 329 ve 405/2. maddelerine aykırı olduğu gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm tesis edilmiştir.

Gerçekten de, yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 5718 SK’nun 54/c maddesi uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir.

Kanunda kamu düzeni kavramının zamana ve yere göre değişebilen niteliği gereği bir tanımlama yapılmaktan kaçınılmış ve konunun hakimin takdirine bırakılması tercih edilmiş, ancak kamu düzenine aykırılığın “açıkça” olmasının aranmasıyla bu konuda takdir hakkı bulunan hakime bir sınırlama getirilmek istenmiştir. Bu düzenleme, Türk tenfiz hukukunda, kamu düzeni kavramının izin verdiği ölçüde, yabancı mahkeme kararlarının tanınması ve tenfizi lehine bir eğilimin bulunduğunu göstermektedir. Doktrinde de bu konuda hakime yardımcı olması bakımından bazı kriterler verilmiştir. Buna göre örneğin Türk tenfiz hakimi “kural olarak” yabancı mahkeme kararının doğruluğunu inceleyemez (revision au fond yasağı) Zira aksinin kabulü, aynı davanın Türk mahkemesinde tekrar görülmesi ve yeni bir Türk mahkemesi kararının ortaya çıkması sonucunu doğurur. Ancak örneğin Türk hukukunun vazgeçilmez kabul ettiği temel prensiplerini ihlal eden veya milletlerarası alanda geçerli olan ortak ilkelere aykırı bulunan yabancı mahkeme kararları tenfiz edilemez. Tenfiz hakimi takdir hakkını kullanırken, her somut olayın kendine mahsus özelliklerini de dikkate almalıdır.

O halde dava konusu uyuşmazlık yönünden de somut olayın özelliklerine göre bir inceleme ve değerlendirme yapılmalıdır.

Burada ilk olarak yabancı mahkemece davalının savunma hakkının ihlal edilip edilmediğinin incelenmesi gereklidir. Somut olayda yabancı mahkemece, dava dilekçesi ve ekleri ve keza verilen karar davalıya 1965 tarihli Hukukî ve Ticarî Konularda Adlî ve Gayrı Adlî Belgelerin Yabancı Memleketlerde Tebliğine Dair Lahey Sözleşmesi’ne uygun olarak tebliğ edilmiş, davalının davaya karşı savunma yapmak isteğini göstermemesi nedeniyle, Alman Usul Yasası’nın 331/3. ve 276. maddeleri uyarınca, davacının talebi üzerine, sözlü yargılama yapılmaksızın “gıyabi karar” verilmiştir. Buraya kadar olan gelişmelerin Türk kamu düzenine aykırı veya davalının savunma hakkını kısıtlar nitelikte olmadığı, benzer olaylarda Yargıtay dairelerince verilen kararlarla da benimsenmiştir (Yargıtay 13. HD. 01.10.1992 gün ve 5764 E-7352 K, Yargıtay 11. HD. 06.07.2010 gün ve 2008/12797 E- 2010/7992 K) Zira “kural olarak” her mahkeme kendi usul hükümlerini uygular ve yabancı mahkemenin uyguladığı usulün Türk usul hukukundan farklı olması, Türk kamu düzeninin müdahalesi için tek başına yeterli sebep oluşturmaz. Aynı ilkeler yabancı mahkemece uygulanan ispat hukuku açısından da geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta incelenmesi gereken diğer bir konu da, benzer olaylarda Türkiye’de açılan davaların, TTK’nun 329/1. ve 405/2. maddelerinde düzenlenen, anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyecekleri ve pay sahiplerinin sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyecekleri ilkeleri gereği reddedilmesine rağmen, aynı şartlardaki ortaklarca yabancı mahkemelerde açılan davaların kabul edilmesinin ve alınan farklı yöndeki bu yabancı mahkeme kararlarının Türkiye’de tenfizinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağıdır. Nitekim mahkemece bu durum, T.C. Anayasası’nın kanun önünde eşitlik ilkesine ve kamu düzenine aykırı kabul edilmiştir.

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HUMK’nun 445/10. maddesi uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır.

Somut uyuşmazlık yönünden asıl incelenmesi gereken husus, tarafları, konusu veya sebebi “farklı” olan bir yabancı mahkeme kararının, Türk mahkemelerinden alınan kararlar ile bağdaşmaması halinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağı noktasıdır. Burada ilk olarak tanıma ve tenfiz hukukundaki kamu düzenine aykırılık kavramının, iç hukuktaki emredici kurallara aykırılık kavramından daha dar ve sınırlı bir anlama sahip olduğu gözden uzak tutulmamalıdır. Dolayısıyla kamu düzeni gerekçesiyle yabancı mahkeme kararının tenfizine istisnaen müdahale edilmelidir. Ayrıca somut

uyuşmazlıkta yukarıda açıklanan revision au fond yasağından ayrılmayı gerektirecek bir özellik de bulunmamaktadır. Yine aynı davanın Türk mahkemelerinde görülmesi halinde farklı sonuca varılacak olması, “tek başına” tanıma ve tenfiz engeli oluşturmayacaktır. Zira, esasa uygulanacak yabancı hukuk gibi yabancı mahkeme kararlarının da Türk mahkemelerinden verilecek kararlarla aynı olması beklenemez.

uyuşmazlıkta yukarıda açıklanan revision au fond yasağından ayrılmayı gerektirecek bir özellik de bulunmamaktadır. Yine aynı davanın Türk mahkemelerinde görülmesi halinde farklı sonuca varılacak olması, “tek başına” tanıma ve tenfiz engeli oluşturmayacaktır. Zira, esasa uygulanacak yabancı hukuk gibi yabancı mahkeme kararlarının da Türk mahkemelerinden verilecek kararlarla aynı olması beklenemez.

Bu noktada belki Türk tarafların Türk hukukunun emredici hükümlerinden kaçmak amacıyla yabancı mahkemeden bir karar elde etmeye ve bu kararı Türkiye’de tenfiz ettirmeye çalışmalarının adalet duygusunu sarsacağı, bir başka emredici kural olan kanuna karşı hile yasağına ve bu sebeple de Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı düşünülebilir (Prof. Dr. Ergin Nomer Prof. Dr. Cemal Şanlı, Devletler Hususi Hukuku, İstanbul 2009, 17. Bası, sayfa: 491, dipnot: 270) Ancak öncelikle böyle bir durumun varlığı davalı tarafça ispat edilebilmiş değildir. Kaldı ki somut olayın dikkat edilmesi gereken başka bir özelliği daha vardır. O da Türk hukukunda kabul edilen anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyeceklerine dair ilkenin, Avrupa’da hakim olduğu gibi Alman hukukunda da kural olarak benimsenmiş bulunmasıdır. Somut uyuşmazlıkta yabancı mahkemece davalının savunma haklarının ihlal edilmediği yukarıda açıklanmıştır. Dolayısıyla davalı şirket, benzer ilkelerin egemen olduğu bir hukuk düzeninde, kendisine tanınan savunma olanaklarından yararlanmayarak, tenfizini istemediği kararın verilmesine ve kesinleşmesine kendisi neden olmuştur. Davalının bu şekilde yasal haklarını kullanmayıp, örneğin Türk mahkemelerinden verilmiş aynı nitelikteki bir kararı temyiz etmemek suretiyle Türkiye’de de kesinleşmesine neden olabilmesi mümkündür. Böyle bir durumda da kararın kamu düzenine aykırı olduğu ve infaz edilmemesi gerektiği ileri sürülemeyecektir.

O halde mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda yabancı mahkeme hükmünün tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturmayacağı kabul edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacılar yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın, davacılar yararına BOZULMASINA, takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalılardan alınıp davacılara verilmesine, temyiz harcı peşin alındığından davalıdan başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacılara iadesine, 21.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15676, Karar No: 2017/5776, Tarih: 22.05.2017

**8. Ceza Dairesi         2015/15676 E.  ,  2017/5776 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Halkı kin ve düşmanlığa tahrik veya aşağılama

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığa yüklenen suçun tarihi, işlenme yöntemi ve temel şekli itibariyle gerektirdiği cezanın süresine göre, hükümden sonra 05.07.2012 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanunun geçici 1. maddesi kapsamında kaldığı ve anılan maddenin birinci fıkrasının “b” bendinde yer alan “kovuşturma evresinde, kovuşturmanın ertelenmesine karar verilir” şeklindeki düzenleme gözetilerek; hükmün sair yönleri incelenmeksizin öncelikle bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 22.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/31038, Karar No: 2016/10482, Tarih: 22.11.2016

**7. Ceza Dairesi         2014/31038 E.  ,  2016/10482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1- Doğrudan verilen ve hapisten çevrili adli para cezalarının, günlüğü 20 TL üzerinden hesaplanması sırasında tatbik maddesi olan TCK.nun 52/2. maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK.nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,

2- Hükümden önce 01.03.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5739 sayılı Yasa'nın 5. maddesi ile yapılan değişiklikle 5237 sayılı TCK.nun 50/6 madde ve fıkrasında yer alan "yaptırım" ibaresinin "tedbir" olarak değiştirilip, 5275 sayılı Yasa'nın 106. maddesinin 4. ve 9. fıkralarının yeniden düzenlenip, 10. fıkrasının da yürürlükten kaldırılması karşısında, hükümde infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde adli para cezasının ödenmemesi halinde ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi uyarınca,

1- Doğrudan verilen ve hapisten çevrili adli para cezalarının paraya çevrilmesine ilişkin hükmün 5. bendinde yer alan kısma "TCK.nun 52/2. maddesi uyarınca" ibarelerinin eklenmesi,

2- Hükmün 5. bendinden "Ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğine" kısmının hükümden çıkarılması ve diğer yönlerinin aynen bırakılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22/11/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10631, Karar No: 2010/15593, Tarih: 06.12.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/10631 E.  ,  2010/15593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın üzerinde irtifak hakkı tesisi ve davacı idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1- Davalılardan ... adına tebliğe çıkarılan gerekçeli kararın öldüğünden bahisle iade edilmesine karşın davalının mirasçılarına gerekçeli karar ve temyiz dilekçesinin tebliğ edilmediği anlaşılmaktadır. Bu durumda öncelikle davalının mirasçıları tespit edilip gerekçeli karar ve temyiz dilekçesinin mirasçılarına yöntemince tebliğ edilerek temyiz ve cevap sürelerinin beklenmesinden,

2- Bilirkişi kurulu raporunda değerlendirmeye alınan buğday, saman ve kavun ürününün 2009 yılında kuru şartlarda dekar başına ortalama verim ve üretim gideri ile kg. başına toptan satış fiyatının İlçe Tarım Müdürlüğünden istenilerek dosya içerisine konulmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 06.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.