muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/9535, Karar No: 2022/11512, Tarih: 29.09.2022

Söz konusu Kanunun 141 – 148. maddelerinde müteselsil borçlara yer verilmiş olup 141. maddede, alacaklıya karşı, her biri borcun tümünden sorumlu olma yükümü altına girdiklerini beyan eden birden çok borçlu arasında teselsül bulunduğu, böyle bir beyanın yokluğunda teselsülün ancak kanunun belirlediği durumlarda olacağı, 142. maddede, alacaklının, müteselsil borçluların tümünden veya birinden borcun tamamen veya kısmen ödenmesini istemekte serbest olduğu, borç tamamen ödeninceye dek borçluların tümünün sorumluluklarının devam edeceği, 145. maddede, yaptığı ödeme veya takas ile borcun tamamını veya bir kısmını sona erdirmiş olan müteselsil borçlulardan birinin, sona eren borç oranında diğer borçluları borçtan kurtarmış olacağı, 146. maddede, borcun niteliğinden aksi anlaşılmadıkça, müteselsil borçlulardan her birinin alacaklıya yapılan ödemeden birbirine eşit birer payı üzerine almak zorunda olduğu ve payından çok ödeme yapanın, fazla tutar yönünden diğer borçlulara rücu hakkının bulunduğu, 147. maddede, rücu hakkından yararlanan müteselsil borçlulardan her birinin, ödediği tutar oranında alacaklının haklarına halef olacağı bildirilmiştir. Diğer taraftan Kanunun haksız eylem yönünden müteselsil sorumluluğa ilişkin 50. maddesinde, birden çok kimseler birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri takdirde, önayak olan (kışkırtan) ile asıl gerçekleştiren ve yardımcı olanların, ayırım gözetilmeksizin müteselsilen sorumlu olacakları, hakimin, bunların birbiri aleyhinde rücu hakları olup olmadığını takdir ve gerektiğinde bu rücunun kapsamının derecesini saptayacağı belirtilmiş, çeşitli nedenlerin birleşmesi bakımından müteselsil sorumluluğa dair 51. maddesinde, birden çok kimseler çeşitli nedenlere (haksız eylem, sözleşme, kanun) dayanarak sorumlu oldukları takdirde haklarında, birlikte bir zarara sebebiyet veren kimselere ilişkin hükümlere göre işlem yapılacağı, kural olarak haksız bir eylemi ile zarara sebebiyet vermiş olan kimsenin en önce, tarafından hata gerçekleşmemiş ve üzerine borç alınmamış olmasına karşın yasal olarak sorumlu olan kimsenin de en sonra, zarar ile yükümlü tutulacağı açıklanmıştır.

Müteselsil borç, birden çok borçlunun alacaklıya karşı borcun tümünden sorumlu olduğu, alacaklının tamamen veya kısmen edayı her bir borçludan isteyebildiği, eda tamamen yerine getirilinceye dek borçluların sorumluluklarının süregeldiği, her borçlunun iç ilişkideki payına bakılmaksızın borcun tamamını ifa etmekle yükümlü olduğu, borçlulardan birinin borcu ödemesi durumunda diğerlerinin de alacaklıya karşı borçtan kurtulduğu, borcun, her bir borçlu yönünden tali değil asli nitelik taşıdığı, alacaklı karşısında birden çok borç ve borçlunun bulunduğu borç ilişkisidir. Bu ilişkide ifa, asıl alacağı ortadan kaldırmayıp alacak hakkı, ödeme yapmak suretiyle rücu hakkını kazanan borçluya geçtiğinden, anılan borçlu, alacaklının halefi olarak diğerlerine rücu edebilmektedir. Bununla birlikte, rücua konu olan borcun müteselsil niteliği bulunmadığından, sorumluluktan kurtulmak için her borçlunun borcun tümü yerine, kendine düşen payını ödemesi yeterli olmaktadır ki burada kanundan doğan halefiyet söz konusudur. Kuşkusuz, ödeme yapan borçlu ile alacaklının öncesinde, halefiyeti ortadan kaldırıcı sözleşme yapmak yetkileri de bulunmaktadır. Öğreti ve yargı kararlarında, borçların aynı sebepten doğması durumuna “tam teselsül” denilmekte ve değinilen 50. maddenin bunu karşıladığı ifade edilmekte, borçların farklı nedenlerden (kanun, sözleşme, haksız eylem) doğması halinde ise “eksik teselsül”ün varlığından söz edilerek 51. maddenin de bunu tanımladığı kabul edilmektedir. 50. maddede, aynı zarardan dolayı birden çok kişinin birlikte müteselsilen sorumlu tutulmaları, birden çok kişinin ortak kusurlarıyla zarara birlikte sebebiyet vermiş olmaları koşuluna bağlanmıştır. 51. maddede ise, müteselsil sorumluluk, ortak kusur yerine farklı hukuksal nedenlere bağlanmıştır ve bunlar kanun, sözleşme veya haksız eylemdir. Birden çok kişi, kanun, sözleşme veya haksız eylem nedeniyle aynı zarar için, zarara uğrayana karşı sorumlu iseler, bunlar arasında, bir zarara ortaklaşa sebep olanlar hakkındaki dönmeye (rücu) ilişkin kurallar uygulanmakta, kural olarak ilk önce, haksız eylemiyle zarara yol açan sorumlu tutulmakta, en son olarak da kusuru olmaksızın ve sözleşme gereği sorumluluğu olmadığı halde kanun hükmü gereğince sorumlu tutulan kişiye başvurulmaktadır. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 09.10.2013 gün ve 2013/9-1559 Esas - 2013/1461 Karar, 15.05.2015 gün ve 2013/17-2267 Esas - 2015/1352 Karar, 19.06.2015 gün ve 2013/10-2281 Esas - 2015/1727 Karar, 24.06.2015 gün ve 2014/13-19 Esas - 2015/1743 Karar sayılı ilamlarında aynı görüşlere yer verilmiştir.

Önemle vurgulanmalıdır ki 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununda eksik ve tam teselsül ayırımına son verilmiş, 61. maddede, birden çok kişi birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri veya aynı zarardan çeşitli sebeplerden dolayı sorumlu oldukları takdirde, haklarında müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin uygulanacağı, 62. maddede, tazminatın aynı zarardan sorumlu müteselsil borçlular arasında paylaştırılmasında, bütün durum ve koşullar, özellikle onlardan her birine yüklenebilecek kusurun ağırlığı ve yarattıkları tehlikenin yoğunluğunun göz önünde tutulacağı, tazminatın kendi payına düşeninden fazlasını ödeyen kişinin, bu fazla ödemesi için, diğer müteselsil sorumlulara karşı rücu hakkına sahip ve zarar görenin haklarına halef olacağı bildirilmiştir.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50. ve 51. maddeler (6098 sayılı Kanunun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanunun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenden istenebilecek gerçek zararı aşmayan gelirin ilk peşin sermaye değerinin müteselsil sorumluların toplam kusuruna düşeninden işveren, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısının müteselsil sorumluların toplam kusuruna karşılık gelen tutarından da üçüncü kişi sorumlu tutulmalıdır. Daha açık anlatımla, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur. Buna göre mahkemece benimsenen kusura ilişkin kabul yerinde ise de, benimsenen kusur oranlarına uygun olarak yukarıda belirtilen ilkeler uyarınca her bir davalının sorumlu olduğu tutarın doğru olarak belirlenmemesi ve bozma ilamına uyulmasına karşın, tedavi giderlerine yönelik sorumluluk durumu ile bir önceki kararı temyiz etmeyenler yönünden oluşan usulü kazanılmış hak durumu göz ardı edilerek yanılgılı değerlendirme ve eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi de bozmayı gerektirir.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 29.09.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/9302, Karar No: 2007/2373, Tarih: 15.03.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/9302 E.  ,  2007/2373 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılardan Halil İbrahim Bal tarafından avukata verilmiş vekaletname bulunmamaktadır. Varsa vekaletnamenin dosyaya konulmasından; yoksa mahkeme kararının adı geçen davalıya tebliği sağlanarak temyiz süresi beklendikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15.3.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4077, Karar No: 2013/12449, Tarih: 30.04.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/4077 E.  ,  2013/12449 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre; 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanunun 3-B maddesiyle değişik 1412 sayılı CMUK’un 305/1. maddesi gereğince hüküm tarihine göre temyizi olanaklı olmadığından sanık ... müdafiinin temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelenmesine gelince;

Sanığın, mağdur ...'ın 3486 numaralı sokakta bulunan evinin müştemilatından gerçekleştirdiği hırsızlık eylemini tamamlamasını müteakip dosya dışı olayda, 1167 numaralı sokakta bulunan bir diğer evden hırsızlık yapmak isterken yanında suça konu ayakkabılar olduğu halde yakalandığının anlaşılması karşısında; mağdura yönelik hırsızlık eyleminin tamamlandığı hususunda duraksama bulunmaması dolayısıyla tebliğnamede yer alan (1) numaralı bozma istemli düşünce; dosya dışı hırsızlık olayının mağduru olan ... 'un dinlenmesinin mağdur ...'e yönelik olarak gerçekleşen hırsızlık suçunun sübutuna herhangi bir etkisi bulunmadığından tebliğnamede yer alan (2) numaralı bozma istemli düşünce benimsenmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Dosya dışı hırsızlık olayında, elinde suça konu ayakkabılar olduğu halde yakalanan sanığın henüz mağdurun ve kolluk görevlilerinin hırsızlık eyleminden haberdar olmadıkları bir aşamada, hırsızlık yaptığı yeri göstererek ayakkabının mağdura iadesini sağladığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 30.04.2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6855, Karar No: 2012/3415, Tarih: 15.05.2012

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2011/6855 E.  ,  2012/3415 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi:Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, tapu iptâli tescil, olmadığı takdirde 15.000,00 TL maddi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesi istemleriyle açılmış; mahkemece, davanın kısmen kabülü ile 8.526,00 TL maddi tazminatın davalıdan tahsiline ve fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş ve verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Davacı vekili, taraflar arasında ... 1. Noterliği'nce doğrudan düzenlenen kat karşılığı inşaat sözleşmesi yapıldığını, yüklenici olan müvekkili tarafından sözleşme konusu 1092 parsel sayılı taşınmaza inşaat yapıldığını, davacının zemin katta kendisine düşecek olan 2 nolu bağımsız bölüm yerine, 2 adet (1+1) daire yaptığını, daha sonra arsa sahibi davalının, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince, yapılan paylaşım sonucu davacıya ait olan ve dava dışı üçüncü kişilere tapu dışı satılan bağımsız bölümlerin temliklerini yapmayacağını bildirdiğini ve zor durumda kalan davacının 11.05.2010 tarihli sözleşmeyi vekili aracılığıyla arsa sahibiyle yapmak zorunda kaldığını ve gerçekte 30.000,00 TL civarında olan (2) nolu konutu 5.000,00 TL bedelle davalı arsa sahibine satmak zorunda kaldığını; bu sebeplerle, 11.05.2010 tarihli sözleşmenin geçersiz olduğunu ileri sürerek, (2) nolu bağımsız bölümün davalı adına olan tapu kaydının iptâli ile davacı adına tapuya tesciline; olmadığı takdirde 15.000,00 TL maddi tazminatın tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Yanlar arasında yapıldığı taraflarca kabul edilen 11.05.2010 tarihli ve (Teslim-Tesellüm Sözleşmesi ve İbraname) başlıklı adi yazılı sözleşme, (ibraname) hükmünü de içermektedir. Davacı vekilinin dava dilekçesi ve yargılama sırasındaki açıklamaları birlikte değerlendirildiğinde; 11.05.2010 tarihli sözleşmenin Borçlar Kanunu'nun 21. maddesi hükmünde düzenlenen “gabin” hukuki sebebiyle geçerli olmadığının, davanın hukuksal sebebi olarak ileri sürüldüğü anlaşılmaktadır. Davacı, tacir olup aynı zamanda yüklenicidir. Davalı ise, arsa sahibidir. TTK'nın 20/II. maddesi gereğince, tacir basiretli bir ...

adamı gibi hareket etmek zorundadır. Gabinin unsurlarından olan “subjektif” unsur kapsamında “darda kalma” kendisinin veya yakınlarından birinin maddi veya manevi varlığını veya sosyal durumunu tehdit eden bir zararın varlığından korkmak demektir. Korkunun ise, eylemli olarak var olması ve sömüren kimsenin bu durumu bilmesi gerekmektedir. Oysa, somut olayda yüklenici davacının darda kalmasından söz edilemez. Çünkü, yüklenici arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince hakettiği bağımsız bölümlerin kendisine ya da istediği kimselere kayden intikâllerini dava yoluyla sağlayabilme olanağına sahiptir.

11.05.2010 tarihli sözleşme “ibra” hükmünü de içermektedir. İbra, hakkın düşmesi sonucunu doğuran hukuksal bir işlem ve ayrıca alacaklının alacak hakkından vazgeçmesini veya borçlunun borcundan kurtulmasını sağlayan bir sözleşmedir. Yukarıda açıklanan hukuksal sebeplerle, Borçlar Kanunu'nun 21. maddesi hükmünde öngörülen koşullar gerçekleşmediğinden yanlar arasındaki 11.05.2010 tarihli sözleşme geçerli olduğu gibi, tarafların birbirlerini ibra ettiklerine dair sözleşme hükümü de geçerli olduğundan; mahkemece, davanın reddine karar verilmesi gerekirken hukuksal olmayan gerekçelerle davanın yazılı şekilde kısmen kabulüne karar verilmesi doğru olmamış ve kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte belirtilen nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan sebeplerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüne ve kararın davalı yararına BOZULMASINA, fazla alınan temyiz peşin harlarının istek halinde temyiz eden taraflara geri verilmesine, 15.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14236, Karar No: 2024/10672, Tarih: 09.12.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/14236 E.  ,  2024/10672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/102 E., 2016/12 K.

SUÇLAR : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanıklar hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işledikleri iddiası ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Akhisar Ağır Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanıkların atılı suçlardan beraatlerine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan mağdure Vekilinin Temyiz İsteği

Özetle sanıklar hakkında atılı suçlardan mahkumiyetlerine karar verilmesi talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı anlaşılmakla, hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Akhisar Ağır Ceza Mahkemesinin kararında katılan mağdure vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17624, Karar No: 2016/5337, Tarih: 24.03.2016

**19. Hukuk Dairesi         2015/17624 E.  ,  2016/5337 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : ... Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 24/02/2015

NUMARASI : 2014/670-2015/95

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketten 14.06.2013 tarihli fatura ile satın aldığı aracın, teslimden sonra aynı nedenle üç kez arızalandığını, davalının araçtaki arızanın fan motorundan kaynaklandığını müvekkiline bildirdiğini belirterek, ayıplı olduğu anlaşılan aracın davalıya iadesine, fatura bedeli olan 94.285,82 TL'nin fatura tarihinden itibaren işleyecek ticari reeskont faizi ile birlikte müvekkiline ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu aracın ayıplı olmadığını ve aracın üç kez yapılan servis girişlerinden iki tanesinin aynı sebebe dayalı olduğunu, araçtaki şikayetin giderildiğini ve kullanımı etkileyen teknik bir problemin kalmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yapılan yargılama ve benimsenen 03.11.2014 tarihli teknik bilirkişi raporuna göre, dava konusu aracın fan motorunun iki kez değiştirildiği ve teknik arızanın giderilmiş olduğu, fan motoru arızasının aracın değiştirilmesine neden olacak nitelikte olmadığı, bu nedenle davacının tüketici sayılmaması gözönünde tutularak, BK'nun 227. maddesi hükümleri uyarınca sözleşmeden dönme ve malın iade şartlarının oluşmadığı, ancak aracın onarılmış olması sebebiyle, teknik bilirkişiler tarafından tespit edilen 3.000 TL'nin satış bedelinden indirilmesinin hakkaniyete uygun düşeceği, her ne kadar davacı tarafından aracın iadesi ile satış bedelinin geri ödenmesi talepli dava açılmış ise de, "çoğun içinde az da bulunur" prensibi gereği ve satış bedelinin tamamının iadesinin yerine satış bedelinden indirim yapmanın hakkaniyete uygun düşeceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, satış bedelinde indirim yapılmak suretiyle 3.000 TL'nin 18.11.2013 tarihinden itibaren işletilecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 24/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4289, Karar No: 2023/5203, Tarih: 29.11.2023

**12. Ceza Dairesi         2021/4289 E.  ,  2023/5203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2017/2237 E., 2017/2934 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun kabulü ile; İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden kurulan mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Kemer 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.06.2017 tarihli ve 2017/74 Esas, 2017/278 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 85 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2.Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11.Ceza Dairesinin, 20.12.2017 tarihli ve 2017/2237Esas, 2017/2934 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafii, katılanlar vekili ile o yer Cumhuriyet savcısı tarafından yapılan istinaf başvurusu üzerine yapılan inceleme sonucu, 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak sanık hakkında, 5237 sayılı Kanun'un 85 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin altıncı fıkrası ve 63 üncü maddesi gereğince 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 1 yıl süre ile geri alınmasına ve mahsuba karar verilmiştir.

3.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 29.06.2021 havale tarihli ve 2018/13058 sayılı, "Temyiz Talebinin Esastan Reddi ile Hükmün Onanması" görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ