muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3262, Karar No: 2023/3829, Tarih: 18.09.2023

**7. Hukuk Dairesi         2023/3262 E.  ,  2023/3829 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/205 E., 2023/32 K.

KARAR : Davanın kabulü

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen ecrimisil davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay 8. Hukuk Dairesince Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı, davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesi ile; İstanbul ili, Beşiktaş ilçesi, Sinanpaşa Mahallesi, 304 ada, 24 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan 4 katlı binanın tarafların murisinden kaldığını, bu taşınmazın davalılar tarafından kiraya verilip gelir elde edildiğini ancak davacıya payının ödenmediğini belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 1.000,00 TL ecrimisil alacağının davalılardan dönem sonu faizleri ile birlikte alınarak davacıya ödenmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili süresinden sonra sundukları cevap dilekçesinde; dava konusu taşınmazda giriş dükkanında aylık 750,00 TL, 1 inci katta bulunan diş laboratuvarından aylık 500,00 TL gelir elde edildiğini, diğer kısımların ise boş olduğunu, taraflar arasında haricen yapılan mutabakat çerçevesinde davacının evlilik ihtiyaçları için kira bedellerinin kullanıldığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 29.03.2018 tarihli ve 2015/85 Esas, 2018/173 Karar sayılı kararıyla; tüm bina için hesaplanan 98.733,55 TL üzerinden davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin 29.03.2018 tarihli kararına karşı süresi içinde davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 03.07.2018 tarihli ve 2018/1042 Esas, 2018/1261 Karar sayılı kararıyla; binanın davalıların tasarrufu altında olması ve davacı tarafın taşınmazda payına karşılık çekişmesiz olarak kullanabileceği bir alanın bulunmadığı anlaşıldığından, fiilen tüm bölümlerinin kiraya verilmediği kabul edilse dahi haksız olarak alıkonulmuş olmasından doğan tazminatın karşılanması gerektiği açıklanarak başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay 8. Hukuk Dairesi 03.03.2021 tarih ve 2018/14578 Esas, 2021/1847 Karar sayılı ilamında; ecrimisil davalarında ispat yükünün davacıda olduğu gözetilerek, davanın ispatı amacı ile taşınmaz başında keşif icra etmek suretiyle, davalının cevap dilekçesinde belli kısımların kiraya verildiği hususundaki kabulü de gözden kaçırılmadan; davacı tarafın bildirmiş olduğu tanıklar dinlenerek çekişme konusu taşınmazdaki kullanım durumunun tereddüte yer bırakmayacak şekilde açıklığa kavuşturulduktan sonra, hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken; eksik inceleme ile yazılı olduğu şekilde sonuca gidilmesi doğru olmamıştır.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalıların taşınmazın tamamını kullandığı ve kiraya verdiğinin görüldüğü, davacının kullanım hakkının kısıtlandığı gerekçesiyle toplam 122.303,55 TL ecrimisil üzerinden davanın kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; tanık beyanların kabul edilemeyeceğini, taşınmazın tamamının kiraya verilmediğini, vergi dairesine yazı yazılarak kira kontratlarının celbi ile tanık dinletme

taleplerinin reddedildiğini, bozma öncesi keşifte iki kiracı olduğunun tespit edildiğini, kira bedellerine ilişkin dekontlar sunulduğunu, adil yargılanma hakkının kısıtlandığını ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davanın kabulü kararının hatalı değerlendirmeye dayalı olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

Yargısal ve bilimsel içtihatlarda usulî kazanılmış hak ya da usulî müktesep hak olarak adlandırılan bu ilke Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 10.02.1998 tarih, 1987/2-520 Esas, 1988/89 Karar sayılı ilamında “Mahkemenin bozma kararına uymasıyla meydana gelen bozma gereğince işlem yapma ve hüküm verme durumu, taraflardan birisinin lehine ve diğeri aleyhine hüküm verme neticesini doğuracak bir durumdur ve buna usuli kazanılmış hak denilmektedir...” şeklinde tanımlanmaktadır.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalılar vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalılar vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Bir mahkemenin Yargıtay Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda, o kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak, yine o kararda belirtilen hukuki esaslar gereğince hüküm verme yükümlülüğü doğar. “Usuli kazanılmış hak” olarak tanımlayacağımız bu olgu mahkemeye, hükmüne uyduğu Yargıtay bozma kararında belirtilen çerçevede işlem yapma ve hüküm kurma zorunluluğu getirmektedir (09.05.1960 gün ve 21/9 sayılı YİBK).

Mahkemenin, Yargıtay’ın bozma kararına uyması ile bozma kararı lehine olan taraf yararına bir usuli kazanılmış hak doğabileceği gibi, bazı konuların bozma kararı kapsamı dışında kalması yolu ile de usuli kazanılmış hak gerçekleşebilir. (Prof. Dr. Baki Kuru, Usuli Müktesep Hak (Usule İlişkin Kazanılmış Hak) Dr. A. Recai Seçkin’e Armağan, Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Yayınları No. 351 Ankara, 1974, sayfa 395 vd.) Yargıtay tarafından bozulan bir hükmün bozma kararının kapsamı dışında kalmış olan kısımları kesinleşir. Bozma kararına uymuş olan mahkeme kesinleşen bu kısımlar hakkında yeniden inceleme yaparak karar veremez. Bir başka anlatımla, kesinleşmiş bu kısımlar, lehine olan taraf yararına usuli kazanılmış hak oluşturur (04.02.1959 gün ve 13/5 sayılı YİBK).

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; İlk Derece Mahkemesinin 29.03.2018 tarihli ve 2015/85 Esas, 2018/173 Karar sayılı ilk kararıyla, tüm bina için hesaplanan 98.733,55 TL ecrimisil miktarı üzerinden davanın kabulüne karar verilmişken, bu karara karşı istinaf yoluna yalnızca davalı tarafça başvuru yapılmış, davacı vekilince istinaf başvurusuna cevap dilekçesiyle başvurunun esastan reddi gerektiği savunulmuş ve istinaf mahkemesince başvuru esastan reddedilmiştir. Davalı tarafça, bölge adliye mahkemesi kararına karşı, temyiz yoluna başvurulduğunda ise davacı vekilince temyize cevap dilekçesi sunularak bölge adliye mahkemesi kararının onanması gerektiği belirtilmiş; Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 03.03.2021 tarih ve 2018/14578 Esas, 2021/1847 Karar sayılı ilamı ile davalının itirazları dikkate alınarak eksik inceleme yapıldığı gerekçesiyle bozma kararı verilmiştir.

Mahkemece, bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda ilk karara karşı tüm kanun yollarına başvuran tarafın sadece davalı taraf olduğu, davacı tarafın ise ilk karara bir itirazı olmadığı gibi kararın onanmasını dilediği dikkate alındığında; davacı tarafça temyize konu edilmeyen ilk kararda kabul edilen ecrimisil miktarı yönünden davalı taraf yararına usuli kazanılmış hak oluştuğu ve artık davalının aleyhine olacak şekilde ilk kararda belirlenen ecrimisil tutarından daha fazlasına hükmedileyemeyeceği hususu gözetilmeksizin verilen karar doğru görülmemiştir.

Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının reddine,

2. Davalı tarafın İlk Derece Mahkemesinin kararına yönelik temyiz itirazının kabulü ile Mahkeme kararının, hüküm fıkrasının (1) numaralı bendinin tamamının hükümden çıkartılarak yerine “98.733,55 TL asıl alacağın dava tarihinden itibaren yasal faizi ile davalılardan alınarak davacıya verilmesine,” ibaresinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine, Dosyanın İlk Derece Mahkemesi gönderilmesine,

18.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/16758, Karar No: 2012/3126, Tarih: 27.02.2012

**6. Ceza Dairesi         2007/16758 E.  ,  2012/3126 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 27.01.2009 gün ve 2008/6-203-2009/3 sayılı kararında belirtildiği gibi, nitelikli yağma suçunu yaptırıma bağlayan, 5237 sayılı TCK'nın 149. maddesinin 1.fıkrasının (d) bendinde "Yol kesmek suretiyle ya da konut veya işyerinde" ibaresine yer verilip ayrıca "eklentiden" bahsedilmemesi nedeniyle, suçta ve cezada kanunilik ilkesini düzenleyen 5237 sayılı TCK’nın 2. maddesinin 3. fıkrasındaki; “Kanunların suç ve ceza içeren hükümlerinin uygulanmasında kıyas yapılamaz. Suç ve ceza içeren hükümler, kıyasa yol açacak biçimde geniş yorumlanamaz.” hükmü uyarınca, konut eklentisi sayılan, apartmanın merdivenlerinde gerçekleştirilen silahlı yağma suçu için 5237 sayılı Yasanın 149/1. madde ve fıkrasının (a) bendinin yanı sıra ayrıca uygulama olanağı bulunmayan (d) bendi ile de hüküm kurulması, sonuç cezaya etkili bulunmadığından; 5237 sayılı TCK’nın 150/2. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK’nın 522. maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu,Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde 150/2.maddesinin düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükmün, tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 27.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10166, Karar No: 2014/1257, Tarih: 06.02.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/10166 E.  ,  2014/1257 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ...'ün yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetine dair Sincan 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 18.07.2013 gün ve 2011/185 Esas, 2013/150 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelemesinde;

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunun incelemesine gelince;

Sanık savunmasıyla örtüşen adli muayene raporları göz önünde bulundurulduğunda, sanığın eylemini organ sokmak suretiyle gerçekleştirdiğine dair delil bulunmamasına rağmen TCK.nın 103/1 ve 103/6. maddeleri yerine, TCK.nın 103/2 ve 103/6. maddeleri uyarınca karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3344, Karar No: 2020/5462, Tarih: 12.10.2020

**17. Hukuk Dairesi         2019/3344 E.  ,  2020/5462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 11.Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan istinaf incelemesi sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı istinaf isteminin kabulüne ilişkin kararın süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, müvekkillerinin murisi ... ... Mühendislik San. Tic. Ltd. Şti.'nde çalışırken 25.05.2009 tarihinde yine aynı şirketin işçisi ... yönetimindeki, işyerine ait ... plakalı araçta yolcu iken işçi ... tam kusuru ile oluşan tek taraflı trafik kazası neticesinde vefat ettiğini, aracın zorunlu ferdi kaza koltuk sigortasının bulunmadığını, davalı ... Hesabının zarardan sorumlu olduğunu, zorunlu koltuk ferdi kaza sigortasının bir can sigortası olduğunu, kazanın oluşumunda taşımacının veya sürücü ve yardımcılarının bir kusurları olmasa bile ölümlerde sigorta poliçesinde yazılı tutarın tamamının bir destek zararı hesabı yapılmaksızın ölen kişinin mirasçılarına eksiksiz ve kesintisiz olarak ödenmesi gerektiğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 10.000,00 TL tazminatın davalının temerrüt tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, 26.01.2017 havale tarihli ıslah dilekçesi ile maddi tazminat talebini fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla davacı ... için 62.500,00 TL, Haluk için 62.500,00 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, Karayolu Yolcu Taşımacılığı Zorunlu Koltuk Sigortasının bir meblağ sigortası olması ve hesaplamayı gerektirir bir tazminat olmaması nedeniyle davacıların açmış oldukları bu davayı belirsiz alacak

davası/kısmi dava şeklinde açamayacaklarını, dava konusu talebin zamanaşımına uğradığını, davacıların davadan önce başvuru şartını yerine getirmediklerini, davanın aracın maliki şirkete ve aracın trafik sigortacısı ... Sigorta A.Ş.'ye ihbarını, kazaya ilişkin belgeler incelendiğinde servis taşımacılığı yapıldığının anlaşıldığını, bu tür servisler için Karayolu Yolcu Taşımacılığı Zorunlu Koltuk Ferdi Kaza Sigortası yaptırma zorunluluğu bulunmadığını, dava konusu kazanın il içi bir taşıma olması nedeniyle zorunlu ferdi koltuk sigortasına tabi olmadığını, taşımanın 4925 sayılı Karayolu Taşıma Kanunu kapsamında bir taşıma olmadığını, kazaya karışan aracın taşımacı yetki belgesinin olmadığını, aracın trafik sigortasının olduğunu, bu nedenle Güvence Hesabının sorumluluğu olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Yerel mahkemece, davacı ... için 62.500,00 TL ve davacı ... için 62.500,00 TL tazminatın dava tarihi olan 07/10/2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacılara verilmesine, dair karar verilmiş, karara karşı davacılar vekili ve davalı vekilinin istinaf yoluna başvurması üzerine Bölge Adliye Mahkemesi’nce davacılar vekilinin istinaf başvurusunun istinaf karar içeriğine göre incelenmesine yer olmadığına, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne, Mahkemenin 08.03.2017 tarih ve 2015/530 - 2017/143 sayılı kararının kaldırılmasına, HMK'nın 353/1-b/2. maddesine göre yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına, davanın reddine, karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak davacılar vekili tarafından yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi, HMK'nın 371. maddesinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına, desteğin içinde bulunduğu aracın karayolu yolcu taşımacılığı zorunlu koltuk ferdi kaza sigortası yaptırılması sorunlu olmayan araçlardan olmasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda

dökümü yazılı 10,00 TL kalan onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına 12/10/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3716, Karar No: 2017/13247, Tarih: 30.10.2017

**12. Hukuk Dairesi         2017/3716 E.  ,  2017/13247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 09.02.2017 tarih, 2016/9109 E., 2017/1668 K. sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkikinin borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Şikayetçi icra mahkemesine başvurusunda; alacağın 5 yıllık zaman aşımına tabi olduğunu, genel haciz yoluyla ilamsız takipte takibin kesinleşmesinden sonraki dönemde alacağın zamanaşımına uğradığını ileri sürerek icranın geri bırakılmasını talep etmiş, mahkemece; takip talebinde ve ödeme emrinde borcun kaynağının belirtilmediği, icra hukukunda yorumun alacaklı lehine yapıldığı, alacağın kaynağının yargılamayı gerektirdiği, dar yetkili icra mahkemesince borcun kaynağının tespit edilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine hükmedilmiş, kararın şikayetçi vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 09/02/2017 tarih ve 2016/9109 E., 2017/1668 K. sayılı ilamı ile kararın onandığı anlaşılmıştır.

İcra takibine konu alacak, hangi zaman aşımı süresine tâbi ise, icra takibinde de aynı zaman aşımı süresi uygulanır.

Alacaklının borçludan talep etme hakkının bulunduğu borçlunun ise alacaklıya karşı yerine getirmekle yükümlü olduğu belirli bir davranış tarzına edim denir. Süresi açısından edimin türleri arasında yer alan dönemsel edimde, borç zaman için düzenli veya düzensiz aralıklar ile tekrar tekrar ifa edilmektedir.

Somut olayda; gerek takip talebinde gerekse de ödeme emrinde borcun sebebine ilişkin kısımda "30/05/2001-30/05/2007 yılları arasında 6 yıllık birbirini takip eden her ay için" ibaresinin yer aldığı, icra dosyası içeriği ve taraf beyanlarından takipte talep edilen alacağın aidat alacağı olduğu ve bu alacağın TBK'nun 147/1. bendine göre dönemsel edimler kapsamında olup aynı maddenin birinci cümlesine göre 5 yıllık zamanaşımına tabi olduğu anlaşılmaktadır.

Bu durumda mahkemece, borcun dönemsel edim borcu olduğu kabul edilerek takibin kesinleşmesinden sonraki dönemde alacağın zaman aşımına uğradığına yönelik şikayetin esasının incelenerek oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, alacağın kaynağının tespitinin dar yetkili icra mahkemesinde incelenemeyeceğinden bahisle istemin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsiz olup, hükmün bu nedenle bozulması gerekirken Dairemizce maddi hataya müsteniden onandığı anlaşılmakla borçlunun karar düzeltme isteminin kabulü gerekmiştir.

SONUÇ : Borçlunun karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 09/02/2017 tarih, 2016/9109 Esas - 2017/1668 Karar sayılı onama ilamının kaldırılmasına, mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 30/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10332, Karar No: 2014/8268, Tarih: 26.03.2014

**2. Ceza Dairesi         2014/10332 E.  ,  2014/8268 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık suçundan suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında ... Çocuk Mahkemesinin 03.03.2011 gün ve 2009/299, 2011/189 sayılı kararının, suça sürüklenen çocuklar müdafiileri tarafından temyizi üzerine, dairemizce yapılan temyiz incelemesi sonunda; 29.01.2014 gün ve 2013/13273, 2014/2080 sayılı ilam ile suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün oybirliğiyle onanmasına karar verilip, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.02.2014 gün ve 2011/232206 sayılı itirazı üzerine, dosya dairemize gönderilmekle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 308.maddesinin, 6352 Sayılı Yasanın 99.maddesi ile eklenen 3.fıkrası uyarınca yapılan incelemede;

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

5271 sayılı CMK.nun 150/2. maddesi uyarınca, mahkemesince Baroya yazı yazılarak sanığı savunmak üzere bir avukatın görevlendirilmesi nedeniyle, zorunlu müdafii için ödenen avukatlık ücretinin, dosyadaki bilgilerden ekonomik ödeme gücünden yoksun olduğu anlaşılan çocuk sanığa yargılama gideri olarak yükletilmesinin, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye açıkça aykırı olduğu ve hükmün bu nedenle bozulması gereaktiği yönündeki Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

Dairemizin 29/01/2014 gün ve 2013/13273,2014/2080 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA karar verilerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

Suça sürüklenen çocuklara 5271 sayılı CMK.nun 150/2. maddesi uyarınca, mahkemesince Baroya yazı yazılarak suça sürüklenen çocukları savunmak üzere bir avukatın görevlendirilmesi nedeniyle, zorunlu müdafii için ödenen avukatlık ücretinin, dosyadaki bilgilerden mali olanaklardan yoksun olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuklara, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye açıkça aykırı olarak yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi (BOZULMASINA), ancak bu aykırılığın aynı kanunun 322.maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan hüküm fıkrasından “ bir avukatlık ücreti 274 TL'nin ...'ten ve iki avukatlık ücreti 420 TL'nin suça sürüklenen çocuk ... tahsiline” ilişkin bölümün çıkartılmasına, yerine “ bu dava sebebi ile yapılan 5 davetiye gideri 24 TL,bir bilirkişi sarf kararı 75 TL'nin ...'ten ve 3 davetiye gideri 15 TL,bir bilirkişi sarf kararı 75 TL'nin ...'den alınarak hazineye gelir kaydına,” ibaresinin eklenmesine karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.