muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/9687, Karar No: 2013/25292, Tarih: 08.10.2013

**9. Hukuk Dairesi         2012/9687 E.  ,  2013/25292 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ (İŞ)

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, cumartesi ve pazar günleri çalışma ücreti ile fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılardan ... Oto. Ltd. Şti. Avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davada ve birleşen davada bir kısım işçilik alacaklarının ödenmesini davalı işveren şirketten talep ettiğinde davalının, ücretinin ödenmeyeceği ve sigortasız çalıştırıldığı dönemin primlerinin de verilmeyeceğini belirterek davacının iş aktini haksız feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti alacaklarının tahsili ile sigortasız çalıştırıldığı günlerin tespiti ve diğer sigortalı hizmetleri ile birleştirilmesini istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:Davalı şirket vekili, sigortasız çalışma sürelerinin tesbiti ile İş Kanunu’ndan kaynaklanan haklarının tazmininin aynı dava dilekçesinde ileri sürülmesine olanak olmadığı, davacının işi bırakıp gittiği, dönmediği, mazeret de bildirmediği, davacının üç gün üst üste işe devamsızlık yapması nedeni ile davalı şirketin iş aktini haklı feshettiği, davacının taleplerinin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı SGK vekili,davacının dava konusu dönemlere ilişkin olarak hizmetine rastlanmadığı, davacının İş Kanunu’na dayanan alacaklarının yasal olarak kurumları ile bir ilgisinin bulunmadığı; kaldı ki, tesbit davası ile alacak davasının bir arada görülmesine usul hükümleri bakımından imkan bulunmadığı, alacak davasının ayrılması gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davacının hafta tatili ücreti talebinin sübut bulmadığı; ancak, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti ve fazla mesai ücreti taleplerinin sübut bulduğu, eksik bildirilen hizmetin ise bulunmadığının anlaşıldığı gerekçesi ile hafta tatili ücreti dışındaki işçilik alacaklarına dair taleplerin kabulüne ve hizmet tespiti davasının esastan reddine karar verilmiştir.

D)Temyiz: Karar süresi içinde davalı şirket vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

D)Temyiz: Karar süresi içinde davalı şirket vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

Hukuk Genel Kurulu'nun 6/2/2013 günlü, 2012/21-746 Esas, 2013/215 sayılı kararında da belirtildiği üzere,Mahkemece,  davacının hizmet tespiti isteminden, işçilik haklarına dayalı alacak ve tazminat istemleri tefrik  edilmeli, daha sonra işin esasına girilerek bir sonuca varılmalıdır.  Bir başka deyişle, hizmet tespiti talebi ile işçilik alacaklarına ilişkin talebin aynı davada görülmesi usul hukuku kurallarına göre mümkün olmayıp, bu hususun gözetilmemesi hatalıdır.SONUÇ: Açıklanan nedenler ile, temyiz edilen kararın BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 08.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11089, Karar No: 2012/16931, Tarih: 30.10.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/11089 E.  ,  2012/16931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Denizli 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 02/06/2011 tarih ve 2010/259-2011/181 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ..... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının müvekkili aleyhine Almanya Münih 1.Asliye Mahkemesi'nde açtığı tazminat davasının reddedildiğini, davanın reddine dair gerekçeli kararda tespit edilen bazı hususların özellikle davalının kabul ve ikrarlarının, taraflar arasında Denizli 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nde devam etmekte olan menfi tespit ve iptal davasında delil olarak kabul edilebilmesi için bahsi geçen yabancı ilamın tanıma ve tenfizinin gerektiğini ileri sürerek, davanın kabulünü talep etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin Türkiye'de yerleşim yeri ve sakin olduğu yerin mevcut olmadığını, ikametgahının Almanya'da bulunduğunu, tenfizin Ankara, İstanbul veya İzmir mahkemelerinden birinde istenebileceğini, Denizli mahkemelerinin yetkili olmadığını, dava yetkili mahkemede açılmadığından seçme hakkının davalıya geçtiğini, yetkili mahkemenin Ankara Mahkemeleri olduğunu, Denizli 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'ndeki davanın derdest olması nedeniyle tanıma ve tenfiz talebinin reddi gerektiğini, tenfizde hukuki yararın bulunmadığını, davacının tenfiz mi yoksa tanıma mı talep ettiğinin dilekçesinde belirtilmediğini, tenfiz şartlarının oluşmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davalının UYAP kimlik paylaşım sisteminden alınan adresine göre, yerleşim yerinin Almanya olduğu, Türkiye'de sakin olduğu başka bir yer bulunduğu hususunun davacı tarafça iddia ve ispat edilmediği, bu haliyle Denizli Mahkemeleri'nin davaya bakmaya yetkili olmadığı, davacı tarafça yetkili mahkemede dava açılmadığından Ankara, İzmir veya İstanbul Mahkemeleri'nden birini seçme hakkının davalıya geçtiği ve davalı tarafça Ankara Mahkemeleri'nin yetkili mahkeme olarak seçildiği gerekçesiyle dava dilekçesinin yetki yönünden reddine ve dosyanın talep halinde yetkili Ankara Asliye Hukuk Mahkemesi'ne gönderilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı deliller ile gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,75 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 30/10/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14715, Karar No: 2021/14834, Tarih: 22.09.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/14715 E.  ,  2021/14834 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçlarından suça sürüklenen çocuk ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/1-b, 143, 31/3, 62, 116/2, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay 83 gün hapis ve 5 ay 50 gün hapis cezaları ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 15/01/2015 tarihli ve 2013/652 esas, 2015/62 sayılı kararının 27/03/2015 tarihinde kesinleşmesini müteakip, sanığın denetim süresi içerisinde 26/06/2017 tarihinde işlediği kasıtlı bir suçtan mahkûm edildiğinin ihbar edilmesi üzerine, hükmün açıklanmasına, suça sürüklenen çocuğun 5237 sayılı Kanun’un 142/1-b, 31/3, 143, 62, 116/2, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay 83 gün hapis ve 6 ay 20 gün hapis cezaları ile cezalandırılmasına ilişkin ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/01/2019 tarihli ve 2018/402 esas, 2019/63 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 01/04/2021 gün ve 3068-2020 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 21/04/2021 gün ve 2021/47468 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına göre,

1-... 1. Asliye Ceza Mahkemesince suça surüklenen çocuk ... hakkında verilen gerekçeli kararda, suça sürüklenen çocuğun suç tarihinde 12-15 yaş aralığında olduğu, bu itibarla sonuç ceza hesaplanırken anılan Kanun'un 31/2. maddesi uyarınca 1/2 indirim oranının uygulanması gerektiği gözetilmeden, suça sürüklenen çocuğun 15-18 yaş aralığında olduğu belirtilerek anılan Kanun'un 31/3. maddesi uyarınca 1/3 indirim oranı uygulanmak suretiyle yazılı şekilde fazla ceza tayininde,

2-Suça sürüklenen çocuğun diğer suça sürüklenen çocuk ... ile birlikte müştekiye ait iş yerine girerek toplam 700,00 Türk lirası değerinde sucuk, dondurma, tüp, bozuk para gibi eşyaları çaldıkları, aynı gün ellerinde çuval ile birlikte devriye görevlilerine yakalandıklarında suça konu eşyaları çaldıkları yeri söylemek suretiyle bir kısmının müştekiye iadesini sağladıkları, müştekinin de 05/12/2013 tarihli duruşmada çalınan eşyaların bir kısmının teslim edilmediğini bildirmesi karşısında, suça sürüklenen çocuk ... hakkında 5237 sayılı Kanun'un 168/1-4. maddesi uyarınca soruşturma aşamasındaki kısmi iade nedeniyle etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rızasının olup olmadığının müştekiden sorularak sonucuna göre karar verilmemesinde,

3-Suça konu eylemin iki kişi tarafından gerçekleştirildiğinin tespiti karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümde 5237 sayılı Kanun'un 119/1-c maddesinin uygulanmasını gerektiğinin gözetilmemesinde, isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

3-Suça konu eylemin iki kişi tarafından gerçekleştirildiğinin tespiti karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümde 5237 sayılı Kanun'un 119/1-c maddesinin uygulanmasını gerektiğinin gözetilmemesinde, isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen 17/01/2019 tarihli ve 2018/402 E.- 2019/63 K. sayılı mahkûmiyet hükmü ile ilgili olarak verilen kararın kanun yararına bozma yasa yoluna geldiği ve Yüksek Yargıtay 13. Ceza Dairesince, 15.10.2020 tarihli ve 2020/6934 E. - 2020/9488 K. sayılı ilamı ile gelen talep dışında başka kanun yararına bozma sebeplerin de tespit edilmesi nedeniyle bu sebepler hakkında da kanun yararına bozma isteminde bulunulup bulunulmayacağının takdiri için dosyanın Adalet Bakanlığı'na sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesine karar verildiği ve Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 03.11.2020 tarihli ve 245 sayılı kararıyla 13. Ceza Dairesinin kapatılarak dosyalarının Yüksek 6. Ceza Dairesine devredilmesi nedeniyle kanun yararına bozma yasa yoluna gelen mahkûmiyet hükmünü inceleme görevi 6. Ceza Dairesine ait olduğundan dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın Yüksek 6. Ceza Dairesine gönderilmesine, 22/09/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1104, Karar No: 2011/10886, Tarih: 26.09.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/1104 E.  ,  2011/10886 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, kanal katılım payının istirdatı istemine ilişkindir.

Uyuşmazlığın niteliğine ve tarafların sıfatına göre, dosyanın temyiz incelemesi, Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin görevine girmektedir.

SONUÇ : Yukarıdaki açıklanan nedenlerle, dosyanın görevli Yargıtay 3. Hukuk Dairesi Başkanlığı’na GÖNDERİLMESİNE, 26.09.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/26, Karar No: 2012/7308, Tarih: 08.05.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/26 E.  ,  2012/7308 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Kadıköy 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 13/05/2010 tarih ve 2008/133-2010/424 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin yaptığı işler sonucu düzenlenen 3 adet fatura konusu bedelin davalı tarafça ödenmediğini, alacağın tahsili için davalı aleyhine icra takibi başlatıldığını, ancak davalının itirazı üzerine takibin durduğunu ileri sürerek davalının itirazının iptali ile takibin devamına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili şirketin davacı şirkete hiçbir borcunun olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, her iki tarafın cari hesapları bir arada değerlendirildiğinde davacının davalı adına düzenlediği nakliye faturalarının davalı defterlerinde kayıtlı olduğu ve yapılan işlemler sonucunda 31.12.2006 tarihi itibariyle davacının davalıdan toplam 14.285,80 TL alacaklı olduğu, davalıyı temerrüde düşürdüğü yönünde bir delil sunamadığı için işlemiş faiz talebinin yerinde olmadığı, alacağın likit olduğu gerekçesiyle İcra takibine karşı davalı tarafça yapılmış olan itirazın, İcra takibinin asıl alacağa ilişkin bölümünün 14.285,80 TL’na ilişkin bölümünün iptaline, icra takibinin 14.285,80 TL asıl alacak üzerinden devamına, ayrıca 14.285,80 TL asıl alacağa icra takip tarihinden başlayarak ve faizin cinsi yönünden icra takip talepnamesindeki istemle de bağlı değişen oralarda yasal faiz cinsinden direnim faizi yürütülmesine, asıl alacak olarak kabul edilen 14.285,80 TL’lik bölümü üzerinden % 40 oranına göre davalının davacıya 5.714,32 TL icra inkar tazminatı ödemesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 636,35 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 08.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/228, Karar No: 2019/251, Tarih: 26.03.2019

**Ceza Genel Kurulu         2017/228 E.  ,  2019/251 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 3. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sayısı : 640-194

Sanık ...'ın 6831 sayılı Orman Kanunu'nun 76/d maddesine aykırılık ve genel güvenliğin taksirle tehlikeye sokulması suçlarından beraatine ilişkin Bergama Asliye Ceza Mahkemesince verilen 04.07.2012 tarihli ve 476-501 sayılı hükümlerin, katılan idare vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 3. Ceza Dairesince 21.11.2013 tarih ve 19646-41625 sayı ile;

"...Orman idaresinin 29.03.2011 tarihli yazısında, dava konusu yerin en yakın ormana 1200 metre mesafede olduğunun bildirilmesine karşılık davanın dayanağını oluşturan suç tutanağında, yerin niteliğinin OT-T1 rumuzuyla gösterilmiş bulunmasına göre mahallinde uzman bilirkişiler vasıtasıyla keşif yapılarak dava konusu yerin vasfının, yangının orman alanına sıçrayıp sıçramadığının tespitinden sonra orman alanında bir zarar oluşmadığının belirlenmesi hâlinde sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 171. maddesi kapsamında kalıp kalmadığı hususunda bir değerlendirme yapılmadan yazılı şekilde hüküm tesisi," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Bergama 1. Asliye Ceza Mahkemesi ise 23.05.2014 tarih ve 640-194 sayı ile bozma kararına direnerek önceki hüküm gibi sanığın beraatine karar vermiştir.

Bu hükümlerin de katılan ... İdaresi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 29.06.2015 tarihli ve 249113 sayılı "bozma" istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gelen dosya, Ceza Genel Kurulunca 07.12.2016 tarih ve 628-539 sayı ile; 6763 sayılı Kanun'un 38. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 10. madde uyarınca kararına direnilen Daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 3. Ceza Dairesince 16.02.2017 tarih ve 44-1502 sayı ile direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına iade edilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanık hakkında eksik araştırma ile hüküm kurulup kurulmadığının belirlenmesine ilişkin ise de Yargıtay İç Yönetmeliği'nin 27. maddesi uyarınca öncelikle; dava zamanaşımının gerçekleşip gerçekleşmediğinin değerlendirilmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Bergama Cumhuriyet Başsavcılığınca 12.01.2011 tarihli ve 107-17 sayılı iddianame ile olay tarihinde 14 yaşında bulunan sanık ...'ın 09.09.2010 tarihinde ormanlık alana 4 km mesafede maytapla oynarken çevredeki kuru otların tutuşması ile yangına neden olduğu, yangın sonucu 4 dekarlık bitki örtüsü ile mağdur ...'e ait 19 adet zeytin ağacının yanarak zarar görmesine sebep olduğu iddiası ile kamu davası açıldığı,

İncelenen dosya kapsamından;

Bergama Cumhuriyet Başsavcılığınca 12.01.2011 tarihli ve 107-17 sayılı iddianame ile olay tarihinde 14 yaşında bulunan sanık ...'ın 09.09.2010 tarihinde ormanlık alana 4 km mesafede maytapla oynarken çevredeki kuru otların tutuşması ile yangına neden olduğu, yangın sonucu 4 dekarlık bitki örtüsü ile mağdur ...'e ait 19 adet zeytin ağacının yanarak zarar görmesine sebep olduğu iddiası ile kamu davası açıldığı,

Bergama Orman İşletme Müdürlüğünce düzenlenen 29.03.2011 tarihli yazı ve ekinde gönderilen mesçere haritasında; olay yerinin en yakın ormana 1.200 metre mesafede bulunduğunun bildirildiği,

Sanığın sorgusunun 16.03.2011 tarihinde yapıldığı, yapılan yargılama sonunda sanığın beraatine karar verildiği,

Anlaşılmaktadır.

5237 sayılı TCK’nın “Dava zamanaşımı” başlıklı 66. maddesi;

“(1) Kanunda başka türlü yazılmış olan hâller dışında kamu davası;

a) Ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasını gerektiren suçlarda otuz yıl,

b) Müebbet hapis cezasını gerektiren suçlarda yirmibeş yıl,

c) Yirmi yıldan aşağı olmamak üzere hapis cezasını gerektiren suçlarda yirmi yıl,

d) Beş yıldan fazla ve yirmi yıldan az hapis cezasını gerektiren suçlarda onbeş yıl,

e) Beş yıldan fazla olmamak üzere hapis veya adli para cezasını gerektiren suçlarda sekiz yıl,

Geçmesiyle düşer.

(2) Fiili işlediği sırada oniki yaşını doldurmuş olup da onbeş yaşını doldurmamış olanlar hakkında, bu sürelerin yarısının; onbeş yaşını doldurmuş olup da onsekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında ise, üçte ikisinin geçmesiyle kamu davası düşer.

(3) Dava zamanaşımı süresinin belirlenmesinde dosyadaki mevcut deliller itibarıyla suçun daha ağır cezayı gerektiren nitelikli hâlleri de göz önünde bulundurulur.

(4) Yukarıdaki fıkralarda yer alan sürelerin belirlenmesinde suçun kanunda yer alan cezasının yukarı sınırı göz önünde bulundurulur; seçimlik cezaları gerektiren suçlarda zamanaşımı bakımından hapis cezası esas alınır…” şeklinde düzenlenmiştir.

Görüldüğü gibi, 5237 sayılı TCK’nın 66. maddesinde, çocuklar hakkında yaş gruplarına göre kademeli olarak daha kısa zamanaşımı süreleri getirilmiştir. Bu kapsamda 5237 sayılı TCK’nın 66/2. maddesindeki; “Fiili işlediği sırada oniki yaşını doldurmuş olup da onbeş yaşını doldurmamış olanlar hakkında, bu sürelerin yarısının… geçmesiyle kamu davası düşer” şeklindeki düzenleme ile 12-15 yaş grubunda bulunan çocuklar açısından zamanaşımı yetişkin sanıklara göre yarı oranında kısaltılmış bulunmaktadır. Aynı Kanun'un 67/4. maddesi uyarınca kesen bir nedenin bulunması hâlinde kesilme gününden itibaren yeniden işlemeye başlayacak olan zamanaşımı, ilgili suça ilişkin olarak kanunda belirlenen sürenin en fazla yarısına kadar uzayacaktır.

Ceza Genel Kurulunun birçok kararında açıkça vurgulandığı gibi, yargılama yapılmasına engel olup, davayı düşüren hâllerden biri olan dava zamanaşımının yargılama sırasında gerçekleşmesi durumunda, yerel mahkeme ya da Yargıtay, resen zamanaşımı kuralını uygulayarak kamu davasının düşmesine karar verecektir.

Bu açıklamalar ışığında ön soruna ilişkin uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanığa atılı 6831 sayılı Kanun'un 76/d maddesinde düzenlenen ormanlara dört kilometre mesafede veya bu Kanun'un 31 inci ve 32 nci maddeleri kapsamına giren köylerin hudutları içinde anız veya benzeri bitki örtüsü yakmak suçunun yaptırımı aynı Kanun'un 110/2. maddesi uyarınca bir yıldan üç yıla kadar hapis ve adlî para cezası; TCK'nın 171. maddesinde düzenlenen genel güvenliğin taksirle tehlikeye sokulması suçunun cezası ise üç aydan bir yıla kadar hapis cezası olup TCK'nın 66/1-e. maddesi uyarınca bu suçların asli dava zamanaşımı süreleri sekiz yıl, aynı Kanun'un 67. maddesinin dördüncü fıkrası göz önüne alındığında ise kesintili dava zamanaşımı süresi on iki yıldır. Sanığın suç tarihi itibarıyla on iki yaşını bitirmiş, ancak on beş yaşını tamamlamamış olduğu göz önüne alındığında, TCK'nın 66/2. maddesi uyarınca söz konusu suçlarda asli dava zamanaşımı süresi 4 yıl, kesintili dava zamanaşımı süresi ise 6 yıldır.

Daha ağır cezayı gerektiren başka bir suçu oluşturma ihtimali bulunmayan ve 09.09.2010 tarihinde gerçekleştirildiği iddia edilen eylemle ilgili olarak, sanık hakkında dava zamanaşımını kesen son işlem, 16.03.2011 tarihli sanığın sorgusu olup, bu tarihten sonra dava zamanaşımını kesen veya durduran başkaca bir işlem bulunmadığı gözetildiğinde, 4 yıllık asli dava zamanaşımı süresi, Ceza Genel Kurulunun inceleme tarihinden önce 16.03.2015 tarihinde dolmuş bulunmaktadır.

Bu itibarla, Yerel Mahkemenin direnme kararına konu beraat hükümlerinin gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle bozulmasına, ancak yeniden yargılama gerektirmeyen bu konuda, 1412 sayılı CMUK'nın 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 322. maddesi uyarınca karar verilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle düşmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Bergama Asliye 1. Ceza Mahkemesinin 23.05.2014 tarihli ve 640-194 sayılı direnme kararına konu beraat hükümlerinin gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle BOZULMASINA,

Ancak, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 1412 sayılı CMUK’nın 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 322. maddesine göre karar verilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının, TCK’nın 66/1-e, 66/2 ve 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 26.03.2019 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.