muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/2739, Karar No: 2021/1771, Tarih: 19.04.2021

**15. Hukuk Dairesi         2020/2739 E.  ,  2021/1771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:... Bölge Adliye Mahkemesi 27. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı olan bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen kararın temyizen tetkiki asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve HMK 355. maddedeki kamu düzenine aykırılık halleri resen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp karar verilmiş ve verilen kararda bir isabetsizlik görülmemiş olmasına göre yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 6100 sayılı HMK 373. madde hükümleri gözetilerek dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin ise bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine, 19.04.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/599, Karar No: 2019/8087, Tarih: 11.12.2019

**11. Hukuk Dairesi         2019/599 E.  ,  2019/8087 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 25/09/2017 tarih ve 2016/422 E. - 2017/309 K. sayılı kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 01/11/2018 tarih ve 2018/396 E. - 2018/1147 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı şirket vekili ve davalı TPMK vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirket adına tescilli 2009/25922, 2011/92900 numaralı "ORVİTAL" ibareli markalarının bulunduğunu ve 2015/42698 numaralı "ORVİTAL Ayvacık Eti” ibaresinin tescili için yaptığı başvuruya davalı şirket tarafından "ETİ" asıl unsurlu markalarına dayalı olarak itiraz edildiğini, Markalar Dairesi Başkanlığınca itirazın reddedildiğini, bu karara yönelik davalı itirazının ise YİDK tarafından kabul edilerek başvurunun reddine karar verildiğini, taraf markaları arasında iltibasa yol açacak derecede bir benzerliğin bulunmadığını ileri sürerek, YİDK'in 2016-M-9886 sayılı kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPMK vekili, dava konusu başvuru ile redde mesnet marka arasında iltibasa yol açacak derecede benzerlik bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı Şirket vekili, dava konusu başvuru ile müvekkilinin "ETİ" asıl unsurlu tanınmış markaları arasında iltibasa yol açacak düzeyde benzerlik bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı TPMK vekili, dava konusu başvuru ile redde mesnet marka arasında iltibasa yol açacak derecede benzerlik bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı Şirket vekili, dava konusu başvuru ile müvekkilinin "ETİ" asıl unsurlu tanınmış markaları arasında iltibasa yol açacak düzeyde benzerlik bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; davacı markasında "ORVİTAL" ibaresinin markasal olarak ön plana çıktığı ve asli unsur olarak "ORVİTAL" ibaresinin yer aldığı, "ORVİTAL Ayvacık Eti" ibareli başvuru ile davalı şirketin "ETİ" asıl unsurlu markaları arasında 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesindeki koşulların gerçekleşmediği ancak davalı şirket markasının yüksek tanınmışlığı karşısında davacının başvurusu içerisinde yer alan "ETİ" ibaresinin malın cinsini ve türünü belirten 29. sınıftaki "Et, balık, kümes ve av hayvanlarının etleri ile her nevi işlenmiş et ürünleri" emtiası dışındaki mallar yönünden davalı şirket markasının tanınmışlığından ve onun itibarından yararlanacağı, bu açıdan 29. sınıfta yer alan "Et, balık, kümes ve av hayvanlarının etleri ile her nevi işlenmiş et ürünleri" emtiası dışındaki mallar yönünden 556 sayılı KHK'nın 8/4 maddesindeki koşulların somut olayda bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, YİDK'in kararının 29. sınıfta yer alan "Et, balık, kümes ve av hayvanlarının etleri ile her nevi işlenmiş et ürünleri" emtiası yönünden iptaline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davalı şirket ETİ vekili ve davalı TPMK vekilleri istinaf kanun yoluna başvuruda bulunmuşlardır.

Bölge Adliye Mahkemesince, başvuru kapsamındaki "Et, balık, kümes ve av hayvanlarının etleri ile her nevi işlenmiş et ürünleri" yönünden 556 sayılı KHK'nın 8/4. maddesi koşullarının oluşmadığı anlaşılmakla, davalı şirket ve davalı TPMK vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı şirket vekili ve davalı TPMK vekili temyiz etmişlerdir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı şirket vekili ve davalı TPMK vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan ayrı ayrı alınmasına, 11/12/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/900, Karar No: 2020/4343, Tarih: 15.10.2020

**16. Hukuk Dairesi         2017/900 E.  ,  2020/4343 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO TESPİTİNE İTİRAZ

KANUN YOLU: TEMYİZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında, ... Köyü çalışma alanında bulunan 104 ada 627 parsel sayılı 8.517,89 yüzölçümündeki taşınmaz, vergi kaydı, satın alma, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle; 107 ada 3 parsel sayılı 829,35 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz ise, satın alma ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ..., ... ve ... adına tespit edilmiştir. Davacı ... ve arkadaşları, çekişmeli taşınmazların müşterek muristen intikal ettiği ve mirasçılar arasında terekenin taksim edilmediği iddiasına dayanarak, kadastro tespitlerinin iptali ile taşınmazların tarafların kök murisi ... oğlu ... mirasçıları adına tescili istemiyle dava açmışlardır. Yargılama sırasında Hazine, çekişmeli taşınmazlar üzerinde tarafların zilyet olmadıkları iddiasına dayanarak taşınmazların adına tescili istemiyle davaya katılmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine, çekişmeli 104 ada 627 ve 107 ada 3 parsel sayılı taşınmazların kadastro tespiti gibi tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hüküm, davalılar ..., ... ve ... vekili ile müdahil davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, temyize konu taşınmazların tarafların ortak murisi...oğlu ...’ye ait olduğu, murisin 11.09.1963 ve 06.10.1964 tarihli satış senetleri ile taşınmazları oğlu ...Abi’ye satıp zilyetliğini devrettiği kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de, yapılan araştırma, inceleme ve uygulama hüküm kurmaya yeterli bulunmamaktadır. Mahallinde yapılan keşiflerde alınan beyanlara göre, çekişmeli taşınmazların tarafların kök murisi Ali oğlu ...’ye ait olduğu ve davalı tarafın dayandığı satış senetlerinin kapsamında kaldığı belirlenmiş olup, taraflar arasındaki uyuşmazlık, çekişmeli taşınmazların satışı sonrasında zilyetliklerinin davalıların murisi ... oğlu ...Abi’ye devredilip devredilmediği noktasında toplanmaktadır. Keşiflerde alınan beyanlarda dava konusu 104 ada 627 parsel sayılı taşınmazın ölünceye kadar tarafların kök murisi ... tarafından kullanıldığı, onun ölümünden sonra Ahmet oğlu Emrullah Abi tarafından bu kişinin vefatından sonra ise davalıların murisi ...Abi’ tarafından, sonrasında da ...mirasçıları tarafından kullanıldığı; yine çekişmeli 107 ada 3 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan evin kök muris ... tarafından yapıldığı ve ölünceye kadar kullanıldığı, ölümünden sonra Emrullah Abi’nin, onun ölümünden sonra davalıların murisi ...Abi’nin kullandığı sonrasında da ...Abi mirasçılarının kullandığı belirtilmiş olmasına rağmen, satış sonrasında çekişmeli taşınmazların zilyetliğinin davalıların murisi ...Abi’ye devredilip devredilmediği belirlenmediği gibi, bu taşınmazları kullanan kişilerin taşınmazı ne sıfatla kullandıkları da tespit edilmemiştir. Bu şekilde eksik araştırma ve incelemeye dayalı olarak karar verilmesi usul ve yasaya uygun bulunmamaktadır.

Hal böyle olunca; doğru sonuca varılabilmesi için, Mahkemece mahallinde, yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen, davada yararı bulunmayan şahıslar arasından seçilecek yerel bilirkişiler, tespit bilirkişileri, taraf tanıkları ve fen bilirkişisinin katılımıyla yeniden keşif yapılmalı ve taşınmazların ne zamandan beri kim tarafından kullanıldığı, kimden kime ne şekilde intikal ettiği, davalıların dayandıkları senet tarihinde zilyetliğin davalıların murisi ...Abi’ye devredilip devredilmediği, satıştan sonra taşınmazları kullandıkları belirtilen kök muris ...'nin ve Ahmet Oğlu Emrullah Abi'nin taşınmazı ne sıfatla kullandıkları ve sürdürülen zilyetliğin niteliği hususunda yerel bilirkişi ve taraf tanıklarından maddi olaylara dayalı ayrıntılı bilgi alınmalı, beyanlar arasında çelişki doğması halinde gerektiğinde yüzleştirme yapılmak suretiyle çelişkinin giderilmesine çalışılmalı ve bundan sonra toplanan ve toplanacak deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna uygun bir karar verilmelidir. Mahkemece bu yönler gözetilmeksizin eksik araştırma ve incelemeyle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15.10.2020 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/12182, Karar No: 2006/14926, Tarih: 10.11.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/12182 E.  ,  2006/14926 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne, duruşma isteminin değer yönünden reddine karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, ... Köyü 119 ada 87 parsel sayılı 8.359,44 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, senetsiz ve belgesiz olarak tarla niteliği ile kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalılar Ali Kemal Gültekin ve müşterekleri adlarına tespit edilmiştir. Davacı ..., çekişmeli taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın kabulüne, dava konusu taşınmazın kadastro tespitinin iptal edilerek orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu yapılmamıştır.

Mahkemece yapılan inceleme, araştırma ve uygulama hüküm kurmaya yeterli değildir.

a) Hükme dayanak yapılan orman bilirkişi raporunda; çekişmeli alanın, çok eski tarihlerden beri 30-40 cm pulluk derinliğinde sürülerek ve işlenerek en az 100 yıldır tarım arazisi olarak kullanıldığı, ancak son 10-15 yıldır terk edilerek nadasa bırakıldığı, bakımsızlıktan üzerinin çayır otları ile kaplandığı, yörenin ekolojik koşullarına uygun olarak nadasa bırakıldığı süre içerisinde alana gelen ve alanın kenarlarında serpili halde 10-15 yaşlarında meşe ağaçlarının oluştuğu, davalı parsel üzerinden alınan toprak örneklerinden ve profil içinde yapılan incelemelerden toprak içerisinde orman ağaçlarına ilişkin kök kalıntılarının yer almadığının tespit edildiği,

b) Raporun devamında ise, dava konusu alanın çevresi ile birlikte incelendiğinde ormanlık alanlar ile arasında ayırıcı unsur bulunmadığı, çevresindeki ormanlık alanlar ile tam bir bütünlük arz ettiği genel görünümü itibariyle alanın toprak yapısının orman yetiştirmeye elverişli ve orman toprağı niteliğinde bulunduğu, çekişmeli taşınmazın 1959 basım tarihli memleket haritasında ve tarihi belirtilmeyen hava fotoğraflarında yeşil zemin üzerinde orman ile sembolize edilen orman alanları içinde kaldığı, bu sebeplerle orman sayılan yerlerden olduğunu,

c) Diğer taraftan, aynı keşifte bilgisine başvurulan ziraat bilirkişi tarafından düzenlenen raporda ise; çekişmeli taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olmadığı tarım arazisi niteliğinde bulunduğu açıklanmıştır.

Bu durumda; karara dayanak alınan uzman orman ve ziraat bilirkişi raporları birbiriyle ve kendi içinde çelişkili olup, raporlar çekişmeli yerin öncesinin orman niteliğini belirlemeye yeterli ve kanaat verici olmadığından, bu raporlara dayanılarak hüküm kurulamaz.

c) Diğer taraftan, aynı keşifte bilgisine başvurulan ziraat bilirkişi tarafından düzenlenen raporda ise; çekişmeli taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olmadığı tarım arazisi niteliğinde bulunduğu açıklanmıştır.

Bu durumda; karara dayanak alınan uzman orman ve ziraat bilirkişi raporları birbiriyle ve kendi içinde çelişkili olup, raporlar çekişmeli yerin öncesinin orman niteliğini belirlemeye yeterli ve kanaat verici olmadığından, bu raporlara dayanılarak hüküm kurulamaz.

O halde; mahkemece, eski tarihli memleket haritası, hava fotoğrafları ve varsa amenajman planı ilgili yerlerden getirtilip, önceki bilirkişiler dışında bu konuda uzman serbest orman mühendisleri arasından seçilecek bir orman yüksek mühendisi bir ziraat mühendisi ve bir fen elemanı aracılığıyla yeniden yapılacak inceleme ve keşifte, çekişmeli taşınmaz ile birlikte çevre araziye de uygulanmak suretiyle taşınmazın öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli; 3116, 4785 ve 5658 Sayılı Yasalar karşısındaki durumu saptanmalı; tapu ve zilyedlikle ormandan toprak kazanma olanağı sağlayan 3402 Sayılı Yasanın 45. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 ... ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 ... ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 ... ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 Sayılı Yasanın 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olduğundan, bu yollarla ormandan yer kazanılamayacağı, öncesi orman olan bir yerin üzerindeki orman bitki örtüsü yok edilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğu düşünülmeli; toprak yapısı, bitki örtüsü ve çevresi incelenmeli; kesinleşmiş orman kadastrosu bulunmadığından, yukarıda değinilen diğer belgeler fen ve uzman orman bilirkişiler eliyle yerine uygulattırılıp; orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritasının ölçeği kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ölçeğine çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de içine alacak şekilde birbiri üzerine ablike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu çevre parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri yalnız büro incelemesine değil, uygulamaya ve araştırmaya dayalı, bilirkişilerin onayını taşıyan krokili bilimsel verileri bulunan yeterli rapor alınmalı ve oluşacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmelidir. Açıklanan hususlar gözetilmeksizin, eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı biçimde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalıların temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatıranlara iadesine 10/11/2006 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2724, Karar No: 2012/19884, Tarih: 26.09.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/2724 E.  ,  2012/19884 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle Öldürme

Hüküm :TCK'nın 85/1, 53/6, 63 maddeleri gereğince mahkûmiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm sanık müdafileri ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında CMK’nın 232/2-c maddesi uyarınca suçun işlendiği yer ve zaman diliminin gösterilmemesi mahallinde tamamlanabilir eksiklik olarak kabul edilmiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafilerinin kusura, bilirkişi raporuna, lehe hükümlerin uygulanmasına, alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayinine ilişkin ve katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen sair itirazlarının reddine, ancak;

1-Meydana gelen kazadan 1 saat sonra düzenlenen rapora göre 162 promil alkollü olduğu tespit edilen sanığın, sevk ve idaresindeki otomobille olay günü saat 18:55 sıralarında, gece vakti, meskun mahal sınırları içerisindeki orta ayırıcı ile bölünmüş ve trafik akımı fazla olan 13 metre genişliğindeki tek yönlü bulvar üzerinde şehir merkezi yönüne gidiş platformunda orta ayırıcıya 150 cm mesafede, karşıdan karşıya geçmek isteyen yaya ...'a aracının sol tarafıyla çarparak genel vücut travmasına bağlı kafa kemiklerinde kırık, beyin doku harabiyeti ve beyin kanaması nedeniyle ölümüne sebebiyet verdiği kazada, sanığın eylemini bilinçli taksirle gerçekleştirdiğinin gözetilmeyerek yazılı şekilde hüküm tesisi,

2-Sanığın olay tarihinde geçerli sürücü belgesinin olup olmadığı araştırılıp onaylı örneği getirtilmeden yazılı şekilde geri alınmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafileri ile katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olup, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 26.09.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8719, Karar No: 2012/28045, Tarih: 12.12.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/8719 E.  ,  2012/28045 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, ulusal ... ve genel tatil alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacı işçinin ... sözleşmesinin haklı neden olmadan feshedildiğini, işçilik alacaklarının işveren tarafından ödenmediğini beyanla, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai, hafta tatili, ulusal ... ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının kendi isteğiyle haklı neden olmaksızın işten ayrıldığını, dava konusu alacakların bulunmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının ... sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar taraflar vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, taraflar vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, fazla çalışma ücretlerinin hesabı noktasında toplanmaktadır.

Ara dinlenme 4857 sayılı ... Kanunu'nun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. 4857 sayılı Kanun'un 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saat ve daha fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

4857 sayılı Kanun'a İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliği'nin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır. 180 sayılı Uluslararası Çalışma Örgütü sözleşmesi ile 1999/63/EC sayılı Avrupa Birliği Direktifi hükümlerinde işçinin sağlığının ve güvenliğinin korunması amacıyla çalışma sürelerinde sınırlamaya gidilmiş ve asgari dinlenme süreleri belirlenmiştir. Buna göre "azami çalışma süresi 24 saatlik sürede 14 saati, 7 günlük sürede 72 saati geçemez. Dinlenme süresi ise 24 saatte 10 saatten, 7 günlük sürede 77 saatten az olamaz."

Somut olayda, davacı işçinin, davalı işverene ait işyerinde servis şoförü olarak, yirmidört saat çalışma, yirmidört saat dinlenme esasına göre çalıştığı anlaşılmaktadır. Davacının, işin niteliğine göre, yirmidört saatlik çalışmada yemek, içme ve benzeri ihtiyaçları nedeni ile on saat ara dinlenmesi yaptığı ve çalıştığı günlerde günlük ondört saat çalışma süresi olduğuna göre, üç saat fazla çalışmasının bulunduğu kabul edilmelidir. Buna göre, davacının bir hafta dokuz saat, diğer hafta oniki saat fazla çalışma yaptığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle davacı açısından yirmidört saat çalışma esasına göre on saat ara dinlendiği kabul edilerek fazla mesai ücret alacağı belirlenmeli ve daha sonra hakkaniyet indirim oranı yeniden değerlendirilerek, hesap edilecek fazla çalışma ücret alacağından hakkaniyet indirimi yapılmalıdır. Yazılı gerekçe ile fazla çalışma ücret alacağının, davacı işçinin ortalama haftalık onsekiz saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek, hüküm altına alınması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.