muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/1352, Karar No: 2015/874, Tarih: 25.02.2015

Görüldüğü üzere, yukarıda belirtilen şartların bulunması halinde, satıcının sorumluluğunun kapsamı satılanın kısmen veya tamamen zaptedilmiş olmasına göre değişecek ve satıcı bu zabıttan dolayı sorumlu tutulacaktır.

Nitekim, yukarıda belirtilen ilkeler, Hukuk Genel Kurulu’nun 15.12.2010 gün ve E:2010/13-618, K:2010/668; 15.02.2012 gün ve E:2011/19-597, K:2012/80 sayılı ilamlarında da benimsenmiştir.

Nihayet, resmi senette yazılanın aksini savunan kişinin bu durumu ispat etmesi gerekir. Mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 295.maddesi (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu m.204) hükmünce, resmi senette yazılı olanları hilafı ispat oluncaya kadar kati delil teşkil eder ve aksinin aynı güçteki yazılı delille kanıtlanması gerekir (Hukuk Genel Kurulu’nun 24.9.2008 gün ve E:2008/14-569, K:2008/554 sayılı ilamı).

Bu açıklamalar ışığında somut olay ele alındığında:

Tuzla Asliye Hukuk Mahkemesinin 24.09.2003 tarih ve E:2002/105, K:2003/577 sayılı dosyasında; tapuda T.. Bandros mevkii pafta 20, Parsel 1380'de kayıtlı taşınmazın bir kısmına fiilen el atılması nedeniyle kayıt malikleri olan davalılar tarafından dava dışı İstanbul Büyükşehir Belediyesi aleyhine 13.02.2003 tarihinde kamulaştırmasız el koyma sebebiyle tazminat davası açtıkları, yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulü ile 345.310,040 TL kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminatın dava tarihinden itibaren yasal faiziyle dava dışı belediyeden tahsili ile tapu kayıt maliklerine verilmesine, 1380 parselin 2.158,19 m² yüzölçümündeki kısımların yol olarak terkinine karar verildiği, anılan hükmün 01.11.2004 tarihinde kesinleştiği; ne davanın taraflarının ne de Tuzla Asliye Hukuk Mahkemesinin 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 28.maddesi gereğince, hüküm özetinin ilgili tapu siciline şerhi için yapılması gereken işlemi yapmadıkları anlaşılmaktadır.

Davanın tarafları arasında Tuzla Tapu Sicil Müdürlüğü’nde 05.01.2007 tarihinde düzenlenen resmi senetle T..Bandros mevkii pafta 20, Parsel 1380'de kayıtlı ve 19.000 m² yüzölçümüne sahip taşınmazın davalılar tarafından davacı şirkete satışının gerçekleştirildiği; bu arada satış tarihi itibariyle az yukarıda içeriğine yer verilen kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminat davası sonunda yola terkinine karar verilen hüküm özetinin satışa konu taşınmazın siciline bildirilmediği için, bu konuda resmi kayıtta herhangi bir bilgi veya belgenin bulunmadığı kütük içeriği ile belirgindir.

Bu aşamalardan sonra, Tuzla Asliye Hukuk Mahkemesinin 24.09.2003 tarih ve E:2002/105, K:2003/577 sayılı ilamın gereğinin yapılması bakımından tapu sicilinde 30.10.2007 tarihinde taşınmazın 2.158,19 m² yüzölçümüne sahip kısmının yola terkiniyle, satışa konu yapılan taşınmazın toplam yüzölçümünün 16.841,81 m²’ye düştüğü taraflar arasında uyuşmazlık konusu değildir.

Bu aşamalardan sonra, Tuzla Asliye Hukuk Mahkemesinin 24.09.2003 tarih ve E:2002/105, K:2003/577 sayılı ilamın gereğinin yapılması bakımından tapu sicilinde 30.10.2007 tarihinde taşınmazın 2.158,19 m² yüzölçümüne sahip kısmının yola terkiniyle, satışa konu yapılan taşınmazın toplam yüzölçümünün 16.841,81 m²’ye düştüğü taraflar arasında uyuşmazlık konusu değildir.

Dosyanın incelenmesinde davacının, Tuzla Asliye Hukuk Mahkemesinin 24.09.2003 tarih ve E:2002/105, K:2003/577 sayılı ilamına konu olan satışa konu taşınmazın 2158,19 m² lik kısmının yola terkinine ilişkin olguyu, satış öncesi veya en geç satış anında bildiğini gösteren ve yasal anlamda geçerli bir yazılı delil bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Davanın tarafları arasında tapu sicilde resmi memur tarafından düzenlenen taşınmaz satışı resmi senetle gerçekleştirildiğine göre, bu işleme karşı yapılacak iddia ve savunmanın aynı kuvvet ve mahiyette delille ispatlanması gerekir.

Bu kapsamda, satışa konu taşınmazın 2158,19 m² lik kısmının yola terkinine ilişkin olgunun tanıkla ispatı ancak, mülga 1086 sayılı HUMK’nun 289.maddesi hükmü ile 18.03.1959 gün ve 18/21 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararındaki şartlar dairesinde mümkün olup, eldeki davada bu şartlar da gerçekleşmemiştir.

Durum bu olunca, mahkemece bir kısım tanık beyanlarına itibar edilerek, fiili durumun satıştan önce davacı tarafından bilindiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

Yapılan açıklamalardan anlaşılacağı üzere, davacının 19.000 m² olarak taşınmazı satın aldıktan sonra, satıştan önceki yukarıda açıklanan nedenlerle, taşınmazın 2158,19 m² kısmına 30.10.2007 tarihinde el konulduğuna göre, davalıların zapta karşı tekeffül hükümleri gereğince bu el konulan bölüme ilişkin satış bedelini davacı alıcıya iade etmeleri gerekir. Aksi takdirde, davalıların aynı taşınmaz için hem kamulaştırmasız el atmaya dayalı tazminat ve hem de taşınmaz satışı nedenleriyle bedel tahsiline olanak tanımak olur ki; bu durum sebepsiz zenginleşme sonucu doğuracaktır.

Hal böyle olunca; kamulaştırmasız el atma sebebine dayalı tazminat davası sonucunda terkinine karar verilen ve satıştan sonra tefrik edilen kısmın (2158,19 m² ) satış tarihindeki bedelinin davalılardan istirdadına karar verilmesi gerekir.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmede; satışa konu yapılan taşınmazın bir kısmının yola terkinine ilişkin olgunun tacir sıfatını taşıyan davacının bilmemesinin mümkün olmadığı, önemli konumda bulunan bir taşınmazı satın almak isteyen davacı tacirin bununla ilgili araştırma yapacağı, bu durumu sıfatı gereği bilmesi gerektiği, nitekim dinlenen tanıkların da bu durumu teyit ettiği ve tapuda davacının yokluğunda terkin yapılması mümkün olmadığından tacir davacının yola terkini bilmemesinin mümkün olmadığı gerekçeleriyle yerel mahkeme kararının doğru olup, onanması gerektiği ileri sürülmüş ise de, Kurul çoğunluğunca yukarıda belirtilen nedenlerle bu görüş benimsenmemiştir.

Hal böyle olunca; yerel mahkemece, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma ilamına uyulması gerekirken, yanılgılı gerekçe ile önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle, direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının ve Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanun'un 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na eklenen “Geçici Madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırına geri verilmesine, 25.02.2015 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Uyuşmazlık ; kamulaştırmasız el atma sebebine dayalı tazminat davası sonucunda terkinine karar verilen ve satıştan sonra tefrik edilen kısmın (2158,19 m2) satış tarihindeki bedelinin davalılardan istirdadına karar verilmesi gerekip, gerekmediği noktalarında toplanmaktadır.

Özel Daire yerel mahkemenin davanın reddine ilişkin hükmünü ilk önce onamış, daha sonra karar düzeltme aşamasında ise belirtilen gerekçe ile bozmuştur. Özel Daire gerekçesinde “Davalılar zapta karşı tekeffül hükümleri gereğince bu el konulan bölüme ilişkin satış bedelini davacı alıcıya iade etmelidirler.” demektedir. Zapta karşı tekeffül dava konusu satışın yapıldığı sırada yürürlükte bulunan mülga 818 sayılı BK’nın 189 ilâ 193 (yeni TBK’hın 214 ilâ 219) maddeleri arasında düzenlenmiştir. Mülga BK’nın 189’a karşılık gelen ve sadeleştirilmiş hali olan 6098 sayılı TBK’nın 214.maddesinin birinci fıkrasında “Satış sözleşmesinin kurulduğu sırada var olan bir hak dolayısıyla, satılanın tamamı veya bir kısmı bir üçüncü kişi tarafından alıcının elinden alınırsa satıcı, bundan dolayı alıcıya karşı sorumlu olur.” denildikten sonra ikinci fıkrasında “Alıcı, elinden alınma tehlikesini sözleşmenin kurulduğu sırada biliyor idiyse satıcı, ayrıca üstlenmiş olmadıkça bundan dolayı sorumlu olmaz.” (Mülga 818 sayılı BK’nın 189/2. Bendi “Müşteri zabıt tehlikelerinden beyin inikadı zamanında haberdar idiyse bayi, yalnız tahsisan iltizam ettiği kefalet hasebiyle mesul ve zamın olur.”)

Doktrinde zapta karşı tekeffül hükümlerini açık ve ayrıntı bir şekilde inceleyen Prof..Dr.M.Alper Gümüş’e göre; zapta karşı tekeffülün şartlarından birisi de “Sözleşmenin, kurulduğu anda alıcının zapt tehlikesini bilmemesi" dir. Satıcının sorumluluğu için alıcının satış sözleşmesinin kurulduğu anda zapt tehlikesinin mevcut olduğunu bilmemesi gerekir. Alıcı zapt tehlikesini (örn. satılanın hırsızlık malı olduğunu) biliyorsa, satıcı ancak açıkça taahhüt ettiği takdirde zapta karşı tekeffül hükümleri uyarınca sorumlu olur. Bu sonuç, TBK m.214/2’de, “Alıcı, elinden alınma tehlikesini sözleşmenin kurulduğu sırada biliyor idiyse satıcı, ayrıca üstlenmiş olmadıkça bundan dolayı sorumlu olmaz” şeklinde ifade edilmiştir.

Kanunun ifadesi sadece “bilme” üzerinedir. Ancak öğreti, alıcının sadece zapt tehlikesini bildiği değil, “ihmali olarak bilmediği” yani bilmesi gerektiği hallerde de satıcının zapta karşı tekeffül sorumluluğunun ortadan kalktığı görüşündedir. Hatta eBK’nm yürürlük dönemi öğretisi bir adım daha ileri giderek alıcının dürüstlük kuralı ihlali oluşturacak şekilde kasıtlı (hileli) olarak bilgi sahibi olmaktan kaçındığı ,hallerde de, satıcının zapta karşı tekeffül sorumluluğun kalktığını kabul etmektedir; Söz konusu görüş, “ağır kusur ile bilgi sahibi olmama” kavramı üzerinden TBK’nm yürürlüğü döneminde de kabul edilebilir. (Borçlar Hukuku Özel Hükümler Cilt- 1 Vedat Kitapçılık İstanbul 2012 s.66-67)

818 sayılı mülga BKnın 189/2’de vurguladığı üzere alıcının zapt tehlikesinden haberdar olduğu durumlarda satıcı sadece açıkça sorumluluğu tekeffül ettiği takdirde, gerçekleşen zapttan dolayı sorumlu olacaktır.

Olayımızda ise davacı köyden tarla alan bir çiftçi değil, Türkiye’de imarın en hareketli olduğu ve hızla büyüyen yerlerden biri ve İstanbul’un hemen yanıbaşı olan Tuzla’da yer alan bir ticari şirkettir. Satıma konu tüm taşınmaz için 2007 yılında ödediği miktar ise 4.520.000 TL’dir. (Bu dava tarihi itibariyle yol olarak belediye adına terkin edilen ve dava konusu olan yaklaşık 2 dönümlük yerin değeri ise bilirkişi raporuna göre 1.079.095 TL’dir ) Böyle bir taşınmaz alımını davacının sadece tapu kaydına bakarak yaptığı düşünülemez. Kaldı ki, öyle de yapmamıştır. Dosyada davacı tanığı olarak dinlenen ve davacı alıcı adına satım işi ile ilgilenen bir avukat ve bir mimar vardır. Davacı tanığı mimar M..D.. mahkemedeki ifadesinde davacı şirket temsilcisinin kendisinden dava konusu yerin teknik araştırmasını yapmasını istediğini, kendisinin de gerekli araştırmayı yaptığını, ve bu yerden yol ve yeşil alan terkinin henüz yapılmadığını kendilerine bildirdiğini beyan etmiş, dayalı vekilinin sorusu üzerine dayalı vekilinin kendisine gösterdiği dava konusu taşınmaza ilişkin imar durumu ve krokisi ile yerleşim planını gördüğünü beyan etmiştir. Yine davacı şirket temsilcisinin bu işle ilgili olarak görevlendirdiği şirket avukatı H..İ..Y.. da duruşmada tanık olarak dinlenmiştir. Bu kişi ifadesinde bu işle ilgili olarak dayalı adına hareket ettiğini belirttiği emlak komisyoncusu A.. H.. D..ile görüştüğünü söylemiştir. Davalı tanığı A..H.. D.. yeminli ifadesinde satış işlemini kendisinin yaptığını, bu işlemi yaparken Tuzla’da mimar olarak çalışan -davacı tanığı- M..D..’a taşınmaza ilişkin tapu, imar ve plan fotokopilerini sunduğunu söylemiştir. Yine emlak komisyoncusu A..H.. D..’in oğlu davalı tanığı F.. D.. D.. de yeminli ifadesinde aynen “Faruk Bey’e (davacı şirket temsilcisi) 2006 yılında bu arsanın satışını gerçekleştirdim. Bu satış işlemlerini bizzat ben yaptım. Satıştan önce Tuzla Asliye Hukuk Mahkemesi kararını, belediye imar durumunu, her türlü belgelerin fotokopisini karşı tarafa, satın alana sunduk…..Dava konusu taşınmaz 19 dönümdü. Terklerden sonra net inşaat alanının 16.842 m2 kalacağını bizzat ben söyledim.” demiştir. Hukuk Usulümüzde tanık beyanları takdiri olmakla birlikte bir delil olup, tanık beyanlarının kabul edilmeme sebepleri HMK.m.297/1-c uyarınca karar veren yargı mercilerince tartışılması gerekir. Dayalı tanıklarının beyanlarında geçen davacı tanığı mimar M.. D..’ın bu beyanlara açıkça aykırı bir açıklaması da yoktur. Ve dayalı tanık beyanları olayın oluşuna ve işin mahiyetine de uygundur. Bu nedenlerle bu tanık beyanlarını kabul etmemenin bir gerekçesi de dava konusu olayda bulunmamaktadır. Tanık beyanlarından mahkemenin direnmesinde de belirtildiği gibi davacının dava konusu satın aldığı taşınmazın imar durumunu ve buna göre bir kısım yerin yola terkin edileceğini bildiği anlaşıldığı gibi zaten yukarıda da açıkladığım gibi bunun aksi de mümkün değildir.

Açıkladığım bu gerekçelerle yerel mahkeme direnme hükmünün onanması kanaatinde olduğumdan Sayın çoğunluğun aksi yöndeki görüşüne katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2013/18905, Karar No: 2014/1359, Tarih: 22.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/18905 E.  ,  2014/1359 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/01/2013

NUMARASI : 2012/1001-2013/99

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmazlara gelir metodu esas alınarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda münavebe ürünü olarak kabul edilen çeltiğin, taşınmazların bir dekarından elde edilebilecek brüt gelirinden indirilmesi gereken üretim masraflarının, Türkiye ortalaması dikkate alındığında, brüt gelirin 1/3'ü oranında olması gerektiği gözetilmeden, daha fazla miktarda üretim masrafı yapıdığının kabulü ile az bedel tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 22.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2107, Karar No: 2014/11798, Tarih: 28.10.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/2107 E.  ,  2014/11798 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 14 - 2012/2863

MAHKEMESİ : Manisa 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05.10.2011

NUMARASI : 2011/554 Esas, 2011/593 Karar

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın aşamalardaki savunmalarına, mağdurenin 15 yaşını doldurmadan kocası tanık Uğur'la kaçıp, Uğur'un bu sebeple çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkûm olması ve sorumlu olarak da sanığın görülmesine, eylemin sanıkla üç aydır ayrı evlerde yaşayan ve boşanma aşamasında olan anne Kadriye tarafından son eylemden 5-6 ay sonra intikal ettirilmesine, şikâyetin olay günü sanığın Uğur'la hakaret nedeniyle kavga etmesinden sonra yapılmasına, Uğur'la cezaevinde aynı koğuşu paylaşan tanıklar M.. C.. ve Halil'in; Uğur'un sanık hakkında "O beni cezaevine attırdı, ben de ona iftira edip attıracağım" şeklinde kendilerine beyanda bulunduklarına dair tanıklıklarına, mağdurenin ruh sağlığının bozulmadığına dair Manisa Ruh Sağlığı Hastahanesinin 03.08.2011 tarihli raporuna tüm dosya kapsamına göre sanığın üzerine atılı çocuğun basit cinsel istismarı suçunu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin, yeterli ve inandırıcı delil elde edilemediğinden sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7366, Karar No: 2019/4768, Tarih: 14.11.2019

**23. Hukuk Dairesi         2016/7366 E.  ,  2019/4768 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin 14/06/2010 tarihli sözleşme kapsamında davalıya ödemede bulunduğunu, ancak davalının hiçbir hizmet vermemesi üzerine takibe geçildiğini, itiraz üzerine takibin durduğunu ileri sürerek, itirazın iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili öncelikle yetki ve husumet itirazında bulunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre ...ile ... arasında 14.06.2010 tarihli sözleşmenin imzalandığı, davalı-borçlunun işbu sözleşmeyi ... yetkilisi olarak imzaladığı, davacı- alacaklı tarafından bahsi geçen sözleşme nedeni ile davalı-borçluya ödeme yapıldığı, sözleşmenin yerine getirilmemesi üzerine davalı-borçlu hakkında Kumluca İcra Müdürlüğünün 2013/1120 esas sayılı takip dosyası ile ilamsız icra takibi yaptığı, davalının borca, icra dairesinin yetkisine itiraz etmesi üzerine takibin durduğu, davacının süresinde itirazın iptali ve takibin devamı konusunda dava açtığı, davalının ikametgah adresinin Antalya olması nedeniyle yetkili icra dairesinin ve mahkemenin Antalya İcra Dairesi ve Antalya Asliye Hukuk Mahkemesi olduğu gerekçesiyle itiraz ettiği, öncelikle icra dairesinin yetkili olup olmadığı hususunun belirlenmesinin gerektiği, İİK nun 50.maddesine göre para veya teminat borcu için takip hususunda HMK'nun yetkiye dair hükümleri kıyas yolu ile uygulanacağı, HMK'nın 6.maddesine göre yetkili mahkeme ve icra dairesinin genel yetkili mahkemeler ve icra daireleri olduğu, davanın açıldığı ve takibin yapıldığı tarihte davalının yerleşim yeri mahkemesinin ve icra dairesinin yetkili icra dairesi ve yetkili mahkeme olduğu, davalının ikametgahının Antalya olması nedeniyle Kumluca İcra Dairesinin yetkisine itirazının yerinde olduğu ve kabulü gerektiği, itirazın iptali davalarında takibin usulüne uygun yetkili icra dairesinde başlatılmış olması koşulunun dava şartı olduğu gerekçesiyle dava şartı yokluğu sebebi ile davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 14.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18895, Karar No: 2014/1335, Tarih: 22.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/18895 E.  ,  2014/1335 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/02/2013

NUMARASI : 2012/1449-2013/402

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Taşınmazların tarım arazisi niteliğinde kabulü ile olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin tesbit edilmesinde; üzerinde bulunan ve taşınmaza bahçe niteliği vermeyen ağaçlara maktuen değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda münavebe ürünü olarak kabul edilen çeltiğin, taşınmazların bir dekarından elde edilebilecek brüt gelirinden indirilmesi gereken üretim masraflarının Türkiye ortalaması dikkate alındığında brüt gelirin 1/3'ü oranında olması gerektiği gözetilmeden, daha fazla miktarda üretim masrafı yapıldığının kabulü ile az bedel tesbiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 22.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5993, Karar No: 2015/225, Tarih: 13.01.2015

**7. Ceza Dairesi         2014/5993 E.  ,  2015/225 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Yasa'ya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve erteleme

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Dosya kapsamına göre, sanığın ... ilinden satın aldığı sigaralarla öğrenim gördüğü ... iline dönerken, içerisinde yolcu olarak bulunduğu otobüste güvenlik güçlerince yapılan aramada, aracın bagaj kısmından sanığa ait toplam 160 paket ... sigaranın ele geçirildiği, sanığın aşamalarda dava konusu sigaraları kişisel kullanım amaçlı satın aldığı yönünde savunmalarda bulunduğu, sanığın sigaraları ticari amaçla satın alarak bulundurduğuna ilişkin cezalandırılmasına yeterli delil bulunmadığı anlaşılmakla, beraati yerine, delillerin takdirinde yanılgıya düşülmek suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Müsadere kararında sigara miktarının 160 paket yerine 1500 paket olarak gösterilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13/01/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.