muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/8810, Karar No: 2013/11841, Tarih: 06.06.2013

**11. Hukuk Dairesi         2011/8810 E.  ,  2013/11841 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .. 4. FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 04.03.2011 tarih ve 2008/6-2011/40 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 04.06.2013 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalılar vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin ATV logosu ile yayın yapan televizyon kuruluşunun sahibi olduğunu, 2002 yılından itibaren ATV ana haber bülteninin haber akışı, konsepti, formatı ve görsel unsurları ile bir bütün olarak kendine özgü bir karakterle ...'nin en çok izlenen haber bültenlerinden birisi haline geldiğini, davalıların ise 31/12/2007 tarihinden itibaren müvekkiline ait haber programının formatını aynen alarak SHOW TV ana haber bülteninde yayınladıklarını, “Haberin Merkezi” sloganının da davalılarca aynen kullanıldığını, ayrıca “Haberin Merkezi Artık Yeni Adresinde”, “Haberin Merkezi Adres Değiştirdi”, “Haberin Merkezi Show TV'ye Taşınıyor” gibi anonslar yaptıklarını, davalılardan ...'nın, müvekkili şirkette çalışan 30 civarındaki kişiyi birlikte götürdüğünü, bunlar içerisinde logo ve animasyon tasarımı işlerinden sorumlu kişi ile haber yayın yönetmeninin de bulunduğunu, giden kişilerin müvekkilinin fikri mülkiyete konu olan tüm iş unsurlarını da rakip kanala taşıdığını, davalıların eylemlerinden dolayı müvekkilinin maddi ve manevi zarara uğradığını ileri sürerek, davalıların eyleminin müvekkilinin fikri mülkiyet haklarına tecavüz oluşturduğunun tespitini ve önlenmesini, (250.000) TL manevi tazminatın ve FSEK'nın 68. maddeye göre 3 kat hesabı ile şimdilik (100.000) TL maddi tazminatın temerrüt faizi ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsilini, FSEK'nın 70/3. maddesine göre karşı tarafın elde ettiği kârın da müvekkiline verilmesini, hüküm özetinin ilanını talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, müvekkili ...'in Aks Televizyon A.Ş. yönetim kurulu başkanı olarak husumet ehliyetinin bulunmadığını, bütün televizyon kanallarının ana haber bültenlerinin temel yapısının, yayın akış ve biçiminin aynı olduğunu, haber bültenlerini birbirinden ayıran en belirgin özelliğinin haberi sunan kişinin bizzat kendisi olduğunu, ayırt edici özelliklerde bir benzerliğin bulunmadığını, “Haberin Merkezi” ifadesinin ilk kez davalılardan ... tarafından bulunduğunu ve ... ile özdeşleştiğini, “Haberin Merkezi Taşınıyor” vb. ifadelerle ekip bazında yapılan anlaşmanın ifade edilmeye çalışıldığını, ana haber bültenlerinin formatlarının eser niteliğinde kabul edilse bile FSEK'nın 18/1-2 maddesine göre eserin sahibinin gerçek kişi olduğunu, yayıncıların eser sahibi olmayacağını, FSEK'nın 18/3 maddesi gereğince işverenlerin mali hakları kullanabilmeleri için eser sahibi sıfatını taşıyan gerçek kişilerle mali hakların devrine ilişkin FSEK'nın 52. maddeye uygun bir sözleşmenin yapılmasının gerektiğini, haber bülteninin sunum şekli, slogan ve renklerinin davalı ...'in fikri olduğunu, logo, animasyon, grafik ve tasarım işlerinin davalı ... tarafından yapıldığını, haber bültenlerinin tüm yönleriyle müvekkilleri tarafından hazırlandığını, haber bültenlerinin eser niteliğinde olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, televizyon program formatlarının yazılı bir metin halinde ve sabit olarak tekrarlanabilir şekilde tespit edilmesi, özgün olması ve buna bağlı olarak hususiyet taşıması koşullarıyla FSEK'nın 2. maddesi anlamında bir ilim ve edebiyat eseri sayılabileceği, somut olayda davacı tarafından metin haline getirilerek oluşturulmuş yazılı bir format belgesinin bulunmadığı, dolayısıyla davacının televizyon program formatına dayalı olarak eser sahipliği iddiasıyla talepte bulunamayacağı, ancak eser niteliğinde olmasa bile yasal koşulların mevcudiyeti halinde, televizyon program formatlarının TTK'nın 56 vd. maddeleri çerçevesinde haksız rekabet hükümlerine göre korunabileceği, bu noktada özgün olmayan ve yayıncılık sektöründe, benzer programlarda başkaları tarafından da kullanılan anonim unsurların değerlendirme dışı bırakılacağı, somut davada davacı tarafın ATV ana haber bülteni formatının unsurlarının davalıya ait programdan farklı olduğu, öte yandan davacının dayandığı unsurların bir kısmının, haber bültenlerinde jenerik olarak ve yaygın şekilde kullanılan, özgün olmayan anonim unsurlar niteliğinde olup, bir kısmı ise programı hazırlayan ve sunan kişilerin kişisel çaba ve özelliklerinden kaynaklandığı, “Habere Hoş Geldiniz”, “Haber Merkezinden İyi Akşamlar” gibi söz dizilerinin televizyon haber kanallarında sıkça kullanıldığı, bu ibareler üzerinde davacının hak iddia etmesinin mümkün olmadığı, ayrıca davacının “Haberin Merkezi” ibaresi üzerinde hak sahibi olduğunu ve bu sloganının kendisi tarafından ilk kez yaratılıp kullanılmaya başlandığını ispat edemediği, dava konusu duyuruların ise davalılardan ... ve ekibinin Show TV televizyon kanalına geçtiğinin televizyon izleyicilerine duyurulması amacına yönelik olduğu, bu duyurulardaki “taşınma” veya “haberin merkezinin taşınması” biçimindeki vurguların tamamen Ali Kırca ve ekibinin başka bir televizyon kanalına geçtiği hususunda izleyiciye haber verilmesi amacını taşıdığı, jenerik nitelikteki “Haberin Merkezi” ibaresinin böyle bir duyuruda kullanılmasının haksız rekabet teşkil etmeyeceği, yine çalışma özgürlüğü bakımından bu kimselerin ekip olarak birlikte hareket etmek suretiyle rakip bir firmaya geçmelerinin, daha önce çalıştıkları ticari işletmenin ticari sırları veya iş yapma teknikleri, müşteri portföyü gibi unsurlar kullanılmadığı ve bu kimselerin çalıştıkları işletmeden ayrıldıktan sonra belli bir süre başka bir rakip işletmede çalışmayacakları yönünde kısa süreli rekabet yasağı getiren özel bir sözleşme hükmü bulunmadığı sürece haksız rekabet teşkil etmeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 990,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 05,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 06.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/533, Karar No: 2023/2669, Tarih: 11.05.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/533 E.  ,  2023/2669 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/564 E., 2016/295 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.... Cumhuriyet Başsavcılığının, 02.12.2015 tarihli ve 2015/2036 Esas Nolu iddianamesi ile sanıklar hakkında, katılan kuruma ait binanın kapılarına kesici ve delici aletle zarar verdikleri, ikinci kattaki dairenin mutfak dolabı kapak parçalarını söktükleri, ... kapı, çeşitli boyutlarda mutfak dolap seti, set üstü ocak gibi eşyaları çaldıkları iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 116/1, 119/1-c, 151/1 ve 53. maddeleri gereğince cezalandırılmalarına karar verilmesi istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. ... 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.06.2016 tarihli ve 2015/564 esas, 2016/295 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında atılı suçlardan ayrı ayrı beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan kurum vekilinin temyiz isteği; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ve re’sen dikkate alınacak sebeplere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

2. ... 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.06.2016 tarihli ve 2015/564 esas, 2016/295 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında atılı suçlardan ayrı ayrı beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan kurum vekilinin temyiz isteği; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ve re’sen dikkate alınacak sebeplere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanıkların aşamalarda tutarlı şekilde atılı suçlamayı kabul etmediği, araç içerisinde ele geçirilen malzemeleri Güllük beldesi içerisinde bir sitenin yakınında yol kenarında atılı vaziyette bulduklarını beyan ettiği, mahkemece yapılan keşifte suça konu binanın etrafının ot ve çalılarla kaplı olduğu, bütün camlarının ve daire kapılarının kırılmış olduğu, bina içinde ve dışında birçok malzemenin atılmış olduğu, binanın etrafında herhangi bir güvenlik önleminin bulunmadığı, binanın korunmaksızın terk edilmiş vaziyette olduğu, sanıkların suça konu malzemeleri atılı halde bulunduğunu belirttikleri yerde kapı ve koltuk gibi atılı malzemelerin olduğu, hırsızlığa konu olan ve sanıkların aracında ele geçirilen eşyaların, savunmada belirtildiği gibi yol kenarına atılı vaziyette bulunması ihtimalinin mevcut olduğu, katılan kurumun, çalınan malzeme dolayısıyla 87.000,00 TL civarında zarara uğradığını beyan ettiği, bu miktarın, sanıkların aracında yakalanan malzeme miktarına nazaran fahiş olduğu; suça konu binada elde edilen parmak izlerinin sanıklara ait olmadığının tespit edildiği, söz konusu binaya başkalarının da girmiş olabileceği, bu hali ile terk edilmiş vaziyette olduğu anlaşılan binadan hırsızlık suçunu işleyen şahısların sanıklar olduğu yönünde her türlü şüpheden uzak, kesin, somut bir delil temin edilemediğinden sanıkların savunmasına itibar edilerek ve şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği sanıkların atılı suçu işlediklerinin sabit olmadığı Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.06.2016 tarihli ve 2015/564 Esas, 2016/295 Karar sayılı kararında katılan kurum vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan kurum vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18635, Karar No: 2014/1253, Tarih: 22.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/18635 E.  ,  2014/1253 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/02/2013

NUMARASI : 2012/747-2013/200

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Taşınmazın tarım arazisi niteliğinde kabulü ile olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin tespit edilmesinde yöntem itibari ile bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda münavebe ürünü olarak kabul edilen buğday ve mısırın, taşınmazın bir dekarından elde edilebilecek brüt gelirinden indirilmesi gereken üretim masraflarının, Türkiye ortalaması dikkate alındığında, brüt gelirin 1/3'ü oranında olması gerektiği gözetilmeden, daha fazla miktarda üretim masrafı yapıdığının kabulü ile az bedel tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 22.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9745, Karar No: 2022/10782, Tarih: 26.12.2022

**2. Hukuk Dairesi         2022/9745 E.  ,  2022/10782 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ereğli (Konya) 1. Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacılar tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacılar vekili Av. ...'un dosya içerisinde bulunan vekâletnamesi genel vekâletnamedir. Açıkça yetki verilmemiş ise vekil, kişiye sıkı sıkıya bağlı haklarla ilgili davaları açamaz ve takip edemez (HMK m. 74). TMK'nın 301. maddesine göre, evlilik haricinde doğan çocukla baba arasındaki soybağı hakim hükmüyle kurulabilir. Bunu sağlayan dava ise babalık davasıdır. Babalık davası, kişiye sıkı sıkıya bağlı bir hakkın kullanımı niteliğindedir. Buna göre; Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 74. maddesi gereğince adı geçen davacılar vekilinden babalık davasını takip edebilmesi için özel yetkiyi içeren vekaletname istenerek, dosyaya alındıktan sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oy birliğiyle karar verildi.26.12.2022 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2016/13656, Karar No: 2016/26956, Tarih: 13.12.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/13656 E.  ,  2016/26956 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin kayden alt işveren bünyesinde davalı şirketin işlerinde çalıştırıldığını, davalı ile alt işveren arasındaki ilişkinin muvazalı olduğunu,...Müş. Hiz. A.Ş.’nin davalının yüzde yüz iştirakı olan bir şirket olduğunu, müvekkilinin kayden alt işveren işçisi gösterilmesi sebebiyle, müvekkiline, davalının bünyesinde çalışan emsal işçilere ödenenden daha az ücret ve sosyal yardımda bulunulduğunu, daha ağır şartlarda çalıştırıldığını, asıl işin alt işverene verilmesinin hukuka aykırı olduğunu, davalının Anayasa’dan kaynaklanan eşit davranma yükümlülüğüne aykırı hareket ettiğini, müvekkilinin davalı bünyesinde çalışan işçilerden farksız olmasına rağmen işçilik alacakları ve çalışma şartlarının oldukça farklı olduğunu ve iş bu davanın açılarak fark ücret alacaklarının istenilmesi zorunluluğunun doğduğunu ileri sürerek, fark ücret, ilave tediye, ikramiye, yemek bedeli, ara dinlenme, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ile hafta tatili ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının çalıştığı...Müş. Hiz. A.Ş.’nin müvekkilinden bağımsız ve farklı bir iş kolunda hizmet verdiğini, müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini, müvekkili ile söz konusu şirket arasındaki ilişkinin muvazaalı olmadığını, davacının iddia ve taleplerinde haksız olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Somut olayda, mahkemece, iş kolu tespitine ilişkin, Yargıtay 9. Hukuk Dairesi’nin 05.07.2012 tarih ve 2012/18727 esas, 2012/26716 karar sayılı kararına da dayanılarak, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olmadığı ve davacının toplu iş sözleşmesinden faydalanamayacağı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Eldeki davayla benzer mahiyetteki uyuşmazlıklarda, Yargıtay 9. Hukuk Dairesi’nin 05.07.2012 tarihli iş kolu tespitine ilişkin kararı neticesinde, ... A.Ş. ve...Müş. Hiz. A.Ş. arasındaki ilişkide muvaza olgusunun ortadan kalktığı; ancak anılan iş kolu tespiti kararından önceki dönemler için bu ilişkinin muvazaalı olduğu kabul edilerek uygulamalar yapılmış, bu yönde verilen kararlar Yargıtay denetiminden geçerek kesinleşmiştir. O halde, iş kolu tespiti kararına kadar olan dönem için, muvazaa olgusu konusundaki istikrar kazanan yargısal uygulamalar dikkate alınmalı ve bu döneme ait davacının istekleri, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğu kabul edilerek değerlendirilmelidir.

Diğer taraftan, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğu dönemle ilgili olarak, davacının asıl işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden yararlanması için, taraf sendikaya üye olması ve üyeliğin işverene bildirilmesi veya dayanışma aidatı kesilmesini talep etmesi gereklidir. Davacı taraf, bu şartların gerçekleştiğini iddia ve ispat etmediğinden, davacının, davalı şirketin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden yararlanması mümkün değildir. Ancak, dava dilekçesinde, davalı bünyesinde çalışan emsal işçilere ödenen ücret ve sağlanan haklara dayanılarak talepte bulunulmuş olması karşısında, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğu dönemle ilgili olarak, davalının bünyesinde çalışan emsal işçi bulunup bulunmadığının araştırılması gereklidir. Emsal işçi araştırmasında, toplu iş sözleşmesinden yararlanan bir işçinin davacının emsali olamayacağı hususu, gözardı edilmemelidir.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular dikkate alınmadan yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, davacı yararına takdir edilen 1.350,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıya yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13.12.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3407, Karar No: 2010/5624, Tarih: 24.03.2010

**2. Hukuk Dairesi         2010/3407 E.  ,  2010/5624 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bursa 2.Aile Mahkemesi

TARİHİ :10.12.2009
Yargıtay — Esas No: 2006/7780, Karar No: 2010/1246, Tarih: 16.02.2010

**6. Ceza Dairesi         2006/7780 E.  ,  2010/1246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın, önceden kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunması nedeniyle 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nun 231.maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanma olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 26.12.2006 günü ve 2006/8-317 esas, 2006/319 sayılı kararı ile hükümden sonra 5560 sayılı Yasa ile değişik 5271 sayılı CMY.nın 150/3. maddesindeki yeni düzenleme karşısında; sanığın istemi aranmadan savunman atanması gerektiği yönündeki tebliğnamedeki düşünce benimsenmemiş,

5237 sayılı TCK.nun 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, somut olayda, koşulları bulunmadığı halde bu maddenin düzenleniş amacı dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından ve 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren ve hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK. ile yapılan uygulamanın sanığa tatbiki gereken 765 sayılı TCK.nun 493/1, 61 ve

81/2.maddelerine nazaran sanık yararına bulunduğu anlaşıldığından 5252 sayılı yasanın 9/3 maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün, önceki ve sonraki yasaların ilgili bütün hükümlerinin somut olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle bulunması gerektiğinin gözetilmemesi sonuca etkili görülmediğinden ve 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinde belirtilen haklardan yoksun kılınma kararı verilmemiş ise de; hükümlülüğün yasal sonucu olup, infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı görüldüğünden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre sanık ...'ın temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA, 16.02.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18629, Karar No: 2014/1316, Tarih: 22.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/18629 E.  ,  2014/1316 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/02/2013

NUMARASI : 2012/1397-2013/370

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılardan M.. Ö.. vd. vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılardan M.. Ö.. vd. vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda münavebe ürünü olarak kabul edilen çeltiğin, taşınmazın bir dekarından elde edilebilecek brüt gelirinden indirilmesi gereken üretim masraflarının Türkiye ortalaması dikkate alındığında brüt gelirin 1/3'ü oranında olması gerektiği gözetilmeden, daha fazla miktarda üretim masrafı yapıldığının kabulü ile az bedel tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalılardan M.. Ö.. vd. vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 22.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.