muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/6434, Karar No: 2020/11722, Tarih: 23.11.2020

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2020/6434 E.  ,  2020/11722 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Dolandırıcılık, hırsızlık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’ nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

I-Sanık ... Bal hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II- Sanıklar hakkında dolandırıcılık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Sanık ... Bal’ın eyleminin TCK'nın 157/1 maddesindeki dolandırıcılık suçunu oluşturduğu, ancak eylemin, 5271 sayılı CMK'nın 253/3. maddesi uyarınca "Uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmiş olması hâlinde de uzlaşma hükümleri uygulanmaz." şeklindeki hükme nazaran, olay günü gündüz işlenen dolandırıcılık suçundan sonra akşam vakti uzlaştırma kapsamında olmayan suç tarihi itibariyle TCK 142/1-b. maddesindeki suçunu işlenmiş olması nedeniyle anılan suçların birlikte işlenmediği de dikkate alınarak yapılan incelemede;

Hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 157/1. maddesinde tanımı yapılan dolandırıcılık suçunun da uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi uyarınca; ''Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur.'' hükmü de gözetilerek 6763 sayılı Kanunun 35. maddesi ile değişik CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı Kanunun 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye kısmen uygun kısmen aykırı olarak BOZULMASINA, 23.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1470, Karar No: 2010/2408, Tarih: 08.03.2010

**14. Hukuk Dairesi         2010/1470 E.  ,  2010/2408 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 03.07.2008 gününde verilen dilekçe ile mecra ve geçit hakkı kurulması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 03.11.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, 755, 761, 769, 526 parsel sayılı taşınmazlarının sulama ihtiyacının davalıya ait 321 parsel sayılı taşınmaz sınırında bulunan Menderes nehrinden karşılandığını, daha önce buradan sulama yapılmasına izin veren davalının sulamaya engel olduğunu beyanla davalı taşınmazından mecra ve geçit hakkı kurulmasını istemiştir.

Davalı davacının geçit ve mecra ihtiyacının bulunmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacıya ait taşınmazlar lehine, davalıya ait 321 parsel sayılı taşınmazdan bilirkişinin tespite ilişkin 2008/73 Değişik iş esas sayılı dosyasındaki 27.6.2008 tarihli raporunda 1. alternatif olarak gösterilen yerden geçit hakkı kurulmasına karar verilmiştir.

Hükmü davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, Türk Medeni Kanununun 744 ve 747. maddelerine dayanılarak açılmış geçit ve mecra irtifak hakkı kurulması istemine ilişkindir.

Ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Yukarıda söylenildiği gibi, geçit hakkı tanınmasıyla yola bağlantısı olmayan veya mevcut yolla ihtiyacı karşılanmayan taşınmazın genel yolla bağlantısı sağlanır. Burada davacının subjektif arzususun önemi yoktur.

Türk Medeni Kanununun 744. maddesi uyarınca “Her taşınmaz maliki, uğrayacağı zararın tamamının önceden ödenmesi koşuluyla su yolu, kurutma kanalı, gaz ve benzerlerine ait boruların, elektrik hat ve kablolarının, başka yerden geçirilmesi olanaksız veya aşırı ölçüde masraflı olduğu takdirde, kendi arazisinin altından veya üstünden geçirilmesine katlanmakla yükümlüdür.”

Mecra irtifakı kurulması isteğine ilişkin davalar da, özünü komşuluk hukuku ilkelerinden alması nedeniyle yapılacak araştırma ve incelemede, öncelikle davacının mecra ihtiyacının bulunup bulunmadığı saptanmalıdır.

Mecra irtifakı kurulması isteğine ilişkin davalar da, özünü komşuluk hukuku ilkelerinden alması nedeniyle yapılacak araştırma ve incelemede, öncelikle davacının mecra ihtiyacının bulunup bulunmadığı saptanmalıdır.

Eldeki davada; Dosya içerisindeki kadastro paftası ve bilirkişi raporuna göre davacıya ait 761, 769, 526 parsel sayılı taşınmazların sınırlarında davacının mecra geçirebileceği ve sulama için kullanabileceği kanallar bulunduğu gibi davacının taşınmazlarının yola sınırı vardır. Kaldı ki 18.10. 2009 tarihli ziraat bilirkişisi raporundan davacının halihazır durumu ile sulamadan yararlanabileceği kanaletler mevcut olduğu fakat ek maliyetler gerektiği anlaşılmaktadır. Özünü komşuluk hukukundan alan mecra ve geçit hakkı kurulmasına ilişkin davalarda davacıya gelecek olan külfet değil üzerinden geçit kurulacak taşınmazlar için külfet getirmemesi esas alınmalıdır. Buna göre genel yola bağlantısı bulunan ve çevresindeki kanallardan sulama ihtiyacını giderebilecek konumda olan davacının geçit ve mecra ihtiyacında olmadığı anlaşılmaktadır. Açıklanan bu nedenlerle davanın reddi gerekirken somut olaya uygun düşmeyen gerekçe ile kabulü doğru görülmediğinden karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 08.03.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2393, Karar No: 2010/4174, Tarih: 30.06.2010

**7. Hukuk Dairesi         2010/2393 E.  ,  2010/4174 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün BOZULMASINA ilişkin olarak daireden verilen 14.4.2009 gün ve 2009/1124-1226 E.K. sayılı ilamın tashihi karar yoluyla incelenmesi katılan davacı hazine tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava konusu 129 ada 12 parsel sayılı 236,70 m² yüzölçümündeki taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalıların miras bırakanı Ahmet Dönmez adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı ... taşınmazın "... oğlu ...oğlu Piri ...Paşa Vakfiyesi" sınırları içerisinde kaldığını öne sürerek dava açmıştır. Hazine taşınmazın kadim yayla olduğunu ileri sürerek davaya katılmıştır. Mahkemece davacı ... Müdürlüğünün davasının reddine, katılan davacı hazinenin davasının kabulüne, taşınmazın yayla olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilmiştir. Hükmün davacı ... tarafından temyizi üzerine dairemizce yaylakların çıplak mülkiyeti hazineye, yararlanma hakkı da köy tüzel kişiliğine ait olduğundan taşınmazın bulunduğu belde yada köy tüzel kişiliğinin davaya dahil edilerek taraf koşulunun oluşturulması gereğine değinilmek suretiyle hüküm bozulmuştur. Katılan davacı hazine, tespit kişi adına yapıldığına göre taşınmazın bulunduğu köy tüzel kişiliğinin davada taraf olması gerekmediğinden, karar düzeltme yolu ile bozma kararının kaldırılarak, hükmün onanmasını talep etmiştir.

Gerçekten kişi adına tespit ve tescil edilen ve Kızıldağ Yaylası olarak bilinen bölge içerisinde kalan bu nedenle mülkiyeti devlete ait olan taşınmaz hakkında hazine dava açabileceği gibi, meraların sınırları içinde bulunduğu ve yararlanma hakkı olan köy tüzel kişilikleri ve belediyelerinde dava açma haklarının bulunduğu kuşkusuzdur. Hazine ile birlikte köy tüzel kişiliğinin de taraf olması gerekliliği ancak taşınmazın mera veya yaylak olarak tespit edilmesi ve tespite karşı hazine dışındaki kişilerin dava açması halinde mümkündür. Bu nedenle dairemizin taraf koşuluna yönelik yanılgıya dayalı 14.4.2009 tarihli bozma ilamı yerinde değildir.

Davacı ... Müdürlüğünün esasa yönelik temyiz inceleme isteğine gelince; dava konusu taşınmazın Kızıldağ Yaylası olarak bilinen ve memleket haritasında bu isimle işaretlenen 1600 rakımlı bölgede bulunduğu aynı yörede açılan bir başka dava sebebiyle yapılan yargılamada Yargıtay 17.Hukuk Dairesinin 29.12.1995 tarih 7745-7843 sayılı ilamında ve Hukuk Genel Kurulunun 29.05.1996 tarih 1996/17-294-426 sayılı ilamı ile yaylak olarak kabul edildiği, mahallinde yapılan keşif, uygulama ve toplanıp değerlendirilen diğer delillerle belirlenmiştir.

HUMK'un 238/2 maddesine göre "maruf ve meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz". Dava konusu taşınmazın bulunduğu yer sadece o yöre halkı tarafından değil herkesin bildiği yurt genelinde maruf olan "Kızıldağ Yaylasıdır" bilinen gerçekler karşısında mahkemece taşınmazın niteliğinin yayla olarak belirlenmesinde usul ve yasaya aykırılık yoktur.

HUMK'un 238/2 maddesine göre "maruf ve meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz". Dava konusu taşınmazın bulunduğu yer sadece o yöre halkı tarafından değil herkesin bildiği yurt genelinde maruf olan "Kızıldağ Yaylasıdır" bilinen gerçekler karşısında mahkemece taşınmazın niteliğinin yayla olarak belirlenmesinde usul ve yasaya aykırılık yoktur.

Türk Medeni Kanununun 101.maddesi hükmüne göre "Vakıflar gerçek veya tüzel kişilerin yeterli mal ve hakları belirli ve sürekli bir amaca özgülemesiyle oluşan tüzel kişiliğe sahip mal topluluklarıdır" Vakfın Osmanlı Hukukundaki tarifi de Türk Medeni Kanununun 101.maddesindeki tarife pareleldir. Kavram olarak denilebilir ki, vakıftan amaç bir malın menfaatlerini hayır yönüne tahsis etmektir. Vakfın kurulabilmesi için belirli bir amaca yönelmiş mal olmalıdır. Ancak tahsisi yapılacak gayrimenkulün vakfın amacına cevap vermesi gerekir.

4342 Sayılı Mera Kanununun 3.maddesine göre yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerdir. Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yaylakın özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması, sınırlarının daraltılması mümkün değildir. Bu hali ile kamu malı niteliği gösteren ve tarım arazisi özelliği olmayan yaylakta vakıf kurulabilmesi mümkün olmadığından yaylak olduğu saptanan taşınmazla ilgili davada davacı ... Müdürlüğünün davasının reddine, katılan davacı hazinenin davasının kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Hal böyle olunca davacı hazinenin yerinde görülen karar düzeltme isteminin kabulü ile dairemizce verilen 14.4.2009 tarih 2009/1124-1226 E.K. sayılı bozma ilamının ORTADAN KALDIRILMASINA, yukarıda açıklanan gerekçelerle davacı ... Müdürlüğünün yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile mahkeme hükmünün ONANMASINA, peşin alınan 13,10 TL temyiz harcının mahsubu ile geriye kalan 4,05 TL harcın davacı ... Müdürlüğünden alınmasına, 30.06.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/188, Karar No: 2012/2390, Tarih: 13.02.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/188 E.  ,  2012/2390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ :Hırsızlık

HÜKÜM :Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın Bandırma Asliye Ceza Mahkemesinin 2003/766 Esas 2004/504 Karar sayılı tekerrüre esas hükümlülüğü bulunduğu halde hakkında 5237 sayılı TCK'nun 58 maddesinin uygulanmaması karşı temyiz olmadığından, sanık hakkında 5237 sayılı TCY’nın 53. maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilmemiş ise de, hükümlülüğün yasal sonucu olarak infaz aşamasında dikkate alınması olanaklı görüldüğünden bozma nedeni yapılmamış,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Hırsızlık suçunun, mağdurun başkanlığını yaptığı Elektrik ve Elektronik odası içerisinde işlendiği anlaşılıp kabul edildiğine göre, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b.maddesine uyduğu gözetilmeden, anılan Yasanın 141/1. maddesi ile uygulama yapılması,

2-Yakınanın polisi arayacağını beyan etmesi üzerine sanığın üzerinde bulunan cep telefonunu yakınana verdiğinin anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 168/1.maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-5237 sayılı TCK’nın 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK’nın 522. Maddesindeki “hafif”veya “pek hafif”ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi,olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın korunmasına, 13.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2668, Karar No: 2012/3532, Tarih: 16.04.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2012/2668 E.  ,  2012/3532 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Dava konusu taşınmazların Toprak Tevzi Komisyonu çalışmaları ile komisyonun 32-M 374 ve 375 parsel numaralı ve 6000'er metrekare yüzölçümlü taşımazlara 1964 yılında oluşan tapu kayıtlarının,

2- 29.03.1989 tarih ve 1003 ve 1004 sıra numaralı tapu kayıtlarının geldisini oluşturan kayıtlarının,

3- Çekişmeli taşınmazlara komşu 106 ada 42, 43, 46, 61 sayılı parsellere uygulanan 22.01.1964 tarih 211 ve 246; 13.06.1988 tarih ve 973 sıra numaralı tapu kayıtlarının,

3- Çekişmeli taşınmazlara komşu 106 ada 42, 43, 45, 46, 61, 65 sayılı parsellerin kadastro tespitleri kesinleşmiş ise kadastro sonucu oluşan tapu kayıtlarının, hükmen ve Yargıtay denetiminden geçerek kesinleşenler varsa mahkeme ilamları ile Yargıtay ilamlarının tasdikli suretlerinin, davalı iseler dosya inceleme tutağının dosyasına konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9877, Karar No: 2013/10824, Tarih: 30.04.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/9877 E.  ,  2013/10824 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı dava dilekçesinin yetki nedeniyle reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı şirket, 21.7.2006 tarihli vekaletname ile şirketin vekili olarak görev yapan davalı avukatların, borçlulardan tahsil ettikleri çek ve nakit paraları iade etmedikleri gibi, davaların zamanında açılmaması nedeniyle de şirketi zarara uğrattıklarını ileri sürerek, davalıların tahsilatlardan doğan iade ve tazminat borçları nedeniyle fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere, şimdilik 82.000,00 TL'nin faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın gerek yetkisizlik, gerekse esastan reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, 6100 sayılı kanunun 6. maddesine göre, davada yetkili mahkemenin, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesi olduğu belirtilerek, mahkemenin yetkisizliğine, dosyasının yetkili ve görevli ... Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş, hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6. maddesi gereğince bir davada genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir. Sözleşmeden doğan uyuşmazlıklarda, aynı Kanunun 10. maddesi gereğince, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinde de dava açılabilir. Burada özel yetkiye ilişkin bir düzenleme söz konusu olup, davacı davasını genel yetkili mahkemede açabileceği gibi, özel yetkili mahkemede de açabilir. Tarafların sözleşmenin ifa edileceği yer hakkında açık veya zımni isteklerinin anlaşılamadığı hallerde, sözleşmenin ifa edileceği yer, Borçlar Kanununun 73. maddesine göre belirlenir. Bu maddeye göre sözleşmeden doğan para borcu, aksi kararlaştırılmamışsa, alacaklının ödeme zamanındaki ikametgahında ödenir. Bu nedenle de alacaklı, bu para borcunun ödenmesi için kendi ikametgahında da dava açabilir.

Somut olayda davacı, davalıların tahsilatlardan doğan iade ve tazminat borçları nedeniyle vekalet sözleşmesine dayalı alacağın tahsili için kendi ikametgahı mahkemesinde dava açmıştır. O halde dava, yetkili mahkemede açılmış olduğundan, mahkemece yetki itirazı reddedilerek, işin esasının incelenmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir..

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün, temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 24.30 TL temyiz harcın istek halinde iadesine, 30.4.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12683, Karar No: 2012/15031, Tarih: 15.10.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/12683 E.  ,  2012/15031 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Müdürlüğü aleyhine 05/10/2009 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 25/07/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ... Müdürlüğü vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı ... Müdürlüğü'nün aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince:

Dava, davalılar tarafından yapılan baraj inşaatı esnasında, davacının taşınmazının yol olarak kullanılmasına bağlı olarak arazi ve üzerindeki ağaçların değer kaybetmesinden kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir. Davacı, yargılamanın devamı esnasında sunduğu ıslah dilekçesi ile sadece ağaçların değer kaybetmesinden dolayı uğramış olduğu maddi zararının tazminini istemiş, talep ettiği maddi tazminat miktarını 14.536,36 TL'den 4.643,75 TL'ye indirmiştir.

Yerel mahkemece, maddi tazminat isteminin ıslahla daraltılan miktarı esas alınarak davanın kabulüne, bu miktara göre davacı lehine vekalet ücretine karar verilmiş, davalı idare lehine vekalet ücretine karar verilmemiş; karar, davalı ... Müdürlüğü vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacının ıslah ile maddi tazminat isteğini indirmesi, ıslahla indirilen miktarın üzerindeki talepleri yönünden kısmi feragat olduğu gibi, ıslah tarihine kadar yapılan yargılama masrafları ve vekalet ücretinden davacı da sorumlu olmak durumundadır. Bu bakımdan davada kendisini vekille temsil ettiren davalı ... Müdürlüğü lehine karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 6. maddesi uyarınca, anlaşmazlığın ara karar gereklerinin yerine getirilmesinden sonra giderilmiş olması da nazara alınarak tarife hükümleriyle belirlenen vekalet ücretinin tamamına hükmedilmesi gerekirken, vekalet ücretine hükmedilmemiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekirse de; belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle hüküm fıkrasının 4. bendinden sonra 5. bent olarak “Reddedilen alacak istemi yönünden hesaplanan 1.187.00 TL vekalet ücretinin davacıdan tahsili ile davalı ... Müdürlüğü'ne verilmesine” sözcük dizisinin yazılmasına, davalının diğer temyiz itirazlarının (1) sayılı bentte gösterilen nedenlerle reddi ile kararın düzeltilmiş bu biçimi ile ONANMASINA 15/10/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.