muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/8151, Karar No: 2022/20358, Tarih: 19.10.2022

Müşteki vekilinin şikayet dilekçesinde şüpheli hakkında, "Şüphelinin ... hesabında; ... buzdolabı fabrikasında çalıştığı, ... ... ...rafinerisinde çalıştığı, ... tanap projesinde çalıştığı, ...'de yaşadığı, ... Endüstri Meslek Lisesinden 1987 yılında mezun olduğu memleketinin ... ... olduğu ..." şeklinde kimliğini tespite yarayabilecek bilgilerin verilmiş olduğunun anlaşılması karşısında, bahse konu şikayet üzerine başlatılan soruşturma kapsamında ... Cumhuriyet Başsavcılığının ... İl Emniyet Müdürlüğü Asayiş Şube Müdürlüğüne hitaben yazmış olduğu 26/03/2020 tarihli yazıda, çok yönlü araştırma yapılarak ve gerektiğinde resmi veya özel kurum ve şirketlerle de temasa geçilerek; paylaşımın yapıldığı IP, paylaşımı yapan şüphelinin kimlik, adres ve diğer irtibat bilgilerinin tespit edilmesinin istenmesini takiben, ilgili kurumlarla (... Nüfus Müdürlüğü, ... Emniyet Müdürlüğü, vs.) yazışma yapılarak araştırma yapılması, şüphelinin kimlik bilgilerinin tespit edilmesi durumunda savunmasının alınması ve sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, hangi birimde çalıştığı belirtilmeyen iki polis memuru tarafından tanzim edilen ve matbu olduğu değerlendirilen 17/11/2020 tarihli tutanakta atılı suça ilişkin Amerika Birleşik Devletleri adIî makamlarınca cevap verilmediğinden bahisle başkaca herhangi bir araştırma yapılmaksızın eksik soruşturmaya dayalı olarak kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği cihetle, soruşturmanın genişletilmesi yerine, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir. " denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

CMK'nın 160/1. maddesinde, "Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar.", 160/2. maddesinde "Cumhuriyet Savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için. emrindeki adli kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.'' 170. maddesinin 2. fıkrasında, "Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet Savcısı, bir iddianame düzenler. 172. maddesinin 1. fıkrasında, "Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir." hükümleri düzenlenmiştir.

Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen mahkeme, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen mahkeme, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

CMK'nın 170/2. maddesine göre kamu davası açılabilmesi için soruşturma aşamasında toplanan delillere göre suçun işlendiğine dair yeterli şüphe bulunması gerekir. Suç ihbar veya şikayeti yoluyla soruşturma yaparak maddi gerçeğe ulaşma yükümlülüğü ve yetkisi bulunan Cumhuriyet savcısı, soruşturma sonucunda elde edilen delilleri değerlendirerek kamu davası açmayı gerektirir nitelikte yeterli şüphe olup olmadığını takdir edecektir. Ancak soruşturma aşamasında Cumhuriyet savcısının delil değerlendirmesiyle, kovuşturma aşamasında hakimin delilleri değerlendirmesi birbirinden farklı özelliklere sahiptir. CMK'nın 170/2. maddesine göre soruşturma aşamasında toplanan deliller kamu davası açılması için yeterli şüphe oluşturup oluşturmadıkları çerçevesinde incelemeye tabi tutulurken, kovuşturma aşamasında, isnad edilen suçun işlenip işlenmediği hususunda mahkumiyete yeter olup olmadığı ve tam bir vicdani kanaat oluşturup oluşturmadığı çerçevesinde değerlendirilmektedir.

Her ne kadar ..., ..., ... gibi sosyal paylaşım sitelerinin merkezinin Amerika Birleşik Devletleri olduğu, özel hukuk tüzel kişisi olarak kurulan sitelerin doğrudan kar amacı güttüğü, reklam gelirlerini artırmak için milyonlarca kişiye ulaşmayı hedefledikleri, bu nedenle alınan sitelere girilmesi veya üye olunması için kimlik bilgisi veya resmi belge zorunluluğu aranmadığı, üye olmak isteyen kişilerle ilgili güvenlik soruşturmasının yapılmadığı, bu açıdan bakıldığında ... kullanıcısına ait gerçek kimlik bilgileri aranmaksızın ve buna ilişkin kayıtların tutulmaksızın alınan şirketlerin izin verildiği ölçüde bu şirketlerin gözetiminde kullanım hakkının tanındığı, söz konusu sitelerin sanal yolu ağır basan internet programları niteliğinde oldukları, şüpheliye ait sosyal medya hesabına erişim sağlayan kullanıcıların IP numarasının tespiti için Amerika Birleşik Devletleri adli makamından yardım talebinde bulunulması gerektiği ancak ABD adli makamlarının sadece intihara teşvik çocuk pornosu ve terör suçlarından dolayı uluslararası istinabeye cevap verdikleri, hakaret ve tehdit suçlarının ABD yasalarına göre tazminata konu eylem niteliğinde değerlendirildiği, Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 2019/4623 esas 2019/6805 karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere sosyal paylaşım ağlarını yöneten şirket merkezinin Amerika Birleşik Devletlerinde bulunması nedeniyle adı geçen ülke adli makamları ile yazışma yapılması gerektiği ancak benzer soruşturmalar için yapılan yazışmalarda ABD'de deki yasal düzenlemenin şüphelinin tespitine yönelik işlemlerin yapılmasına uygun olmadığı, bu husustaki taleplerin olumsuz karşılandığı bilgisine yer verildiği, e-iletilerin gönderilmesinde kullanılan ve yurt dışında kullanılan serverlarda söz konusu ülkedeki "Kişisel Verilerin Korunması Yasaları" nedeniyle gönderen kişilerin kimliklerin belirlenmesine yarayacak bilgilerin almanın mümkün bulunmadığı, soruşturmanın devamı halinde yeni delillere ulaşmanın teknik ve hukuki açıdan mümkün bulunmadığı, yeni delil elde edilmesi durumunda soruşturmanın yeniden ele alınmasının her zaman olanaklı bulunduğu da nazara alındığında bu aşamada şüphelinin atılı suçu işlediği hususunda dava açmaya yeter şüphe oluşturacak delile ulaşılamadığından gerekçeleriyle kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmiş ise de, soruşturma dosyası kapsamında yeterli ve etkili soruşturma işlemi yapılmadan bu karar verilmiştir. CMK'nın 172/1. maddesindeki, kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinin somut olayda mevcut olmadığı, dolayısıyla şüphelinin tespitine yönelik olarak gerekli tüm soruşturma işlemleri yapıldıktan sonra, şüphelinin tespiti halinde iddianame düzenlenmesi, tespit edilemediği takdirde ise daimi arama kararı alınarak dava zamanaşımı süresince soruşturmaya devam edilmesi gerektiği anlaşılmakla, merciince itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesi hukuka aykırıdır.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1-... Sulh Ceza Hâkimliğinin 17/03/2021 tarihli ve 2021/2853 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- CMK’nın 309. maddesinin 4-a fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, dosyanın Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 19/10/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12033, Karar No: 2014/22337, Tarih: 10.07.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/12033 E.  ,  2014/22337 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 10. İş Mahkemesi

TARİHİ : 28/02/2013

NUMARASI : 2010/398-2013/185

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait işyerlerinde 10.11.2000 tarihinden itibaren çalıştığını, sürekli fazla mesai yaptırıldığını, ancak ücretlerinin ödenmediğini, bunun üzerine noter ihtarnamesi keşide ederek fazla mesai alacaklarını davalıdan talep ettiğini, ihtarnamenin tebliğine rağmen davalının ödeme yapmadığını ileri sürerek fazla mesai ücreti alacağının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının 09.08.2010 tarihinden itibaren işe gelmediğini, bunun üzerine tutanak tutulduğunu ve 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25/II. maddesi gereğince işten çıkartıldığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Taraflar arasında fazla mesai ücreti alacağının hesaplanmasında esas alınan ücret miktarı konusunda uyuşmazlık vardır.

Dosya içeriğine göre davacının davalı işyerinde 10.11.2000 tarihinde kuru gıda konserve elemanı olarak işe başladığı, 22.07.2008 tarihinden sonra ise deterjan kozmetik satış takım lideri olarak çalıştığı anlaşılmaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, fazla çalışma ücreti alacağının hesabında; Temmuz 2008- Mayıs 2010 dönemi için mübrez bordrolardan saptanan ücretlerin esas alınacağı, önceki dönem ücretlerinin ise son ücretinin dönem yasal asgari ücreti ile kıyaslamasının yapılarak dönem kanuni asgari ücretleri bu oranda artırılarak hesaplamada nazara alınacağı belirtilmiştir. Ancak davalı tarafça dosyaya sunulan işyeri kayıtları arasında davacının ücretine dair yıllara göre ücret artış yazıları bulunmaktadır. Bu durumda davacının takım lideri olmadığı dönem için ücreti, davacının imzasını içeren işyeri kayıtlarındaki ücret miktarı esas alınarak belirlenmesi gerekirken takım lideri olarak aldığı ücretin asgari ücrete oranlanarak tespiti doğru değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda da taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda da taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı tanık beyanlarına göre haftalık 18 saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek ve davacının 01.07.2009-28.02.2010 dönemi için denkleştirme uygulaması sonucu fazla mesai ücreti talep hakkı olmadığından bu dönem hesaplamada dışlanarak, zamanaşımı def'i de nazara alınarak 06.09.2007-06.06.2009 tarihleri arası dönem için fazla çalışma ücreti alacağı hesaplanmıştır. Ancak davalı tarafça dosyaya sunulan personel yönetmeliğinin 14. maddesi uyarınca yıllık 270 saate kadar olan fazla çalışma ücretlerinin davacının aldığı ücrete dahil olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda davacının takım lideri olmadığı dönemde zamanaşımı defi dikkate alınarak yapılacak hesaplamaya göre fazla çalışma ücretine hak kazanacağı, takım lideri olarak görev yaptığı 2008 ve 2009 yılları arasındaki dönem yönünden ise 270 saati aşan süreler yönünden fazla çalışma ücreti alacağına hak kazanacağı gözetilerek fazla çalışma ücreti alacağının yeniden hesaplanması gerekmektedir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 10.07.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/18248, Karar No: 2012/16932, Tarih: 20.06.2012

**2. Ceza Dairesi         2011/18248 E.  ,  2012/16932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Elektrik enerjisi hırsızlığı

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında 24/06/2006 tarihinde ....., Mah. ....,Tesisleri Yolu ....,Sokak No: 8 Daire 4 sayılı adresle ilgili olarak kaçak elektrik kullanıldığına dair tutanak tutulduğu, sanığın savunması ve dosyaya ibraz ettiği ikametgah belgesine göre aynı apartmanın 5. nolu dairesinde oturduğunun belirtilmesi karşısında tutanağa konu yer ile sanığın ilgisinin bulunmadığı anlaşıldığından bu gerekçe ile verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün ONANMASINA, 20/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6085, Karar No: 2016/11527, Tarih: 19.04.2016

**22. Hukuk Dairesi         2015/6085 E.  ,  2016/11527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, fazla mesai ile prim alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankada portföy yetkilisi olarak çalıştığını fazla mesai, prim alacağının dava tarihinden itibaren kanuni faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı ve davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre, davacı vekilin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla mesai yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda; mahkemece tanık beyanlarının ortalaması ve sistem üzerinde davacının yaptığı işlemlerin saatini gösteren cd nazara alınarak davacının haftada beş gün 8:00-20:00 saatleri arasında yarım saat ara dinlenmesi haftalık on saat ve ayda bir hafta sonunda da bir gün dört saat çalışma yaptığı bu haftalarda da haftalık ondört saat fazla mesai yaptığının kabulü ile fazla mesai alacağı hesaplanmıştır. Davacı tarafça dava dilekçesinde bu belgelere delil olarak dayanılmış ve davalı iş yerinden kayıtlar celbedilmiştir. Davalı ise delil listesinde işyeri kayıtlarına dayanmıştır. O halde söz konusu kayıtlar yazılı delil niteliğindedir. Davacının günlük çalışma saatinin tespitine yönelik söz konusu kayıtlar hakkında bilirkişi raporu alınmalı sonrasında kayıt altında olan dönemler yönünden kayıtlara göre, kayıt altında olmayan dönem yönünden ise dosya kapsamına göre karar verilmesi gerekirken kayıtların denetime elverişli olmayacak şekilde değerlendirilmesi hatalı olup bozma sebebidir.

Öte yandan; davacının eğitime katıldığı dönemlerin dışlanması gerektiğinin gözetilmemesi hatalıdır.

2-İşçiye işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi süresi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

Öte yandan; davacının eğitime katıldığı dönemlerin dışlanması gerektiğinin gözetilmemesi hatalıdır.

2-İşçiye işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi süresi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenmesi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. 4857 sayılı Kanun'un 63. maddesi hükmüne göre günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saat ve daha fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda; yukarıda belirtilen ilke doğrultusunda kabul edilen çalışma süresine göre fazla çalışma hesabında yarım saat ara dinlenme yaptığını kabulü hatalıdır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11355, Karar No: 2022/6301, Tarih: 05.04.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/11355 E.  ,  2022/6301 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Asıl ve birleştirilen dava, kamulaştırmasız el atılan voli yeri bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince asıl ve birleştirilen davanın reddine ilişkin olarak verilen karara karşı, asıl ve birleştirilen davanın davacıları vekilince yapılan istinaf başvurusunun ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nce esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nin istinaf başvurusunun esastan ret kararı kaldırıldıktan sonra ... 12. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2015/69 E. - 2018/278 K. sayılı kararının incelenmesinde;

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre yapılan incelemede; dava konusu ... parsel sayılı taşınmazların mülkiyetinin davalı Hazine'ye ait olduğu ve dava konusu taşınmazlarda asıl ve birleştirilen davanın davacılarının murisleri adına balık avlanma hakkı (voli hakkı) tescilli iken, ... 6. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 1995/403 - 1999/546 E/K ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2003/158-563 E/K sayılı kararları ile şamandıralar konulması, yüzme havuzu, güneşlenme yeri ve rıhtım olarak kullanımdan dolayı fiilen balık avlama imkanı bulunmadığından yukarıda belirtilen voli haklarının terkinine karar verildiği, işbu kararlar gereğince davacılar murisleri adına olan voli haklarının tapudan terkin edilmiş olduğu anlaşılmış olup, taşınmazların fiili durumu itibariyle, kullanılamaz hale gelmiş olması nedeniyle terkinine karar verilen voli hakkı, ayni hak niteliğinde olup, bedeli karşılığında terkinlerine karar verilebileceği ve yukarıda belirtilen kararlarda bedele hükmedilmediği gözetilerek, voli hakkı sahibi murislerin aslı gibidir onaylı veraset ilamları dosya arasına alınarak, murisler ile asıl ve birleştirilen davanın davacıları arasındaki hukuki irtibat tereddüte mahal vermeyecek şekilde kesin olarak tespit edildikten sonra, 369 ada, 3 parsele ilişkin olarak Dairemiz denetiminden geçerek kesinleşen ... 22. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2015/169 Esas - 2017/31 Karar sayılı dosyası dosya arasına alınarak, dava konusu taşınmazların bir bölümünün denize terkin edilmiş olduğu da gözetilerek, terkinine karar verilmiş olan balık avlanma hakkı karşılığı bedelin paylar oranında belirlenerek sonucuna göre karar verilmesi gerektiği halde, yazılı şekilde yasal olmayan gerekçelerle asıl ve birleştirilen davanın reddine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Asıl ve birleştirilen davanın davacıları vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan ... 12. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2015/69 Esas - 2018/278 Karar sayılı hükmünün açıklanan nedenlerle HMK'nın 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HMK’nın 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin ... Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 05/04/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/12393, Karar No: 2006/11075, Tarih: 02.11.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/12393 E.  ,  2006/11075 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi     :  Amasya 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Tarih               : 5.5.2006

Davacı  ilk prim kesintisinin yapıldığı tarihten dava tarihine kadar tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün  davalı  vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının  1995 yılında yapılan ilk prim kesintisini takip eden aybaşından itibaren 2926 sayılı Yasaya tabi tarım Bağ-Kur  sigortalısı  olduğunun  tesbiti istemine  ilişkindir.

Mahkemece  istemin  kabulüne karar verilmiştir.