muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/12899, Karar No: 2020/4771, Tarih: 01.06.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/12899 E.  ,  2020/4771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Dosyamızdaki atılı suçla ilgili olarak Manisa Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi tarafından verilen 01.09.2015 tarihli sağlık kurulu raporunda, suça sürüklenen çocuğun, suç tarihinde işlediği hırsızlık suçu ile ilgili olarak işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayabildiği ve davranışlarını yönlendirme yeteneğini azaltacak veya kaldıracak düzeyde bir akıl hastalığı bulunmadığı ve ceza ehliyetinin tam olduğu belirtilmiş ise de, suça sürüklenen çocuğun aşamalardaki savunmalarında psikolojik rahatsızlığının bulunduğunu beyan ettiği ve ayrıca 22.03.2016 tarihli temyiz dilekçesinde orta düzeyde zeka geriliği olduğunu belirttiği ve temyiz dileçesine eklediği ve 2012 yılında işlediği başka bir hırsızlık suçu ile ilgili olarak Kocaeli Çocuk Mahkeme’sinin 28.11.2013 tarihli 2012/491 E.2013/1184 Karar sayılı dosyasında suça sürüklenen çocuğun TCK’nın 32/1. maddesinden yararlanmasına ve hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verildiği ve belirtilen dosyada Adli Tıp Şube Müdürlüğü’nün 13.06.2013 tarihli raporunda suça sürüklenen çocuğun işlediği hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma fiillerinin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayamadığı, bu fiillerle ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin gelişmemiş olduğu, TCK 32/1. kapsamında bulunduğunun belirtilmesi karşısında; her iki rapor arasındaki çelişkinin Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas dairesinden, suça sürüklenen çocuk hakkında suç tarihi itibariyle TCK'nın 32. maddesi uyarınca, “akıl hastalığı nedeniyle, işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmış olup olmadığı” konusunda rapor alınarak giderilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.11.2018 tarihli ve 2016/6-986 E., 2018/554 K. sayılı içtihadında belirtildiği üzere 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi ve Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri uyarınca; fiil işlendiği sırada 15-18 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocukların işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, sosyal yönden inceleme yaptırılması gerekli olduğu halde, mahkemece sosyal inceleme raporu alınmadan veya alınmaması durumunda gerekçesi kararda gösterilmesi gerektiği, birleştirilen İstanbul 1. Çocuk Mahkesi'nin 2011/897 Esas-2011/376 Karar sayılı dosyasında karar gerekçesinde“ suça sürüklenen çocuğun halen bulunduğu yaşı itibariyle, gelişmişlik düzeyi, suçtan bu yana geçen zaman dikkate alınarak sosyal inceleme raporu alınmasına gerek görülmediği yönünde düşünce belirtilmiş ise de; suça sürüklenen çocuğun yaşadığı çevre gözlemlenmeden yaşı itibariyle ve gelişmişlik düzeyi ile ilgili değerlendirme yapılması ile yetinilerek eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulduğunun anlaşılması karşısında; sosyal inceleme raporu aldırılmadan eksik kovuşturma ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 01/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21504, Karar No: 2015/8178, Tarih: 08.05.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/21504 E.  ,  2015/8178 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 9. TÜKETİCİ MAHKEMESİ

TARİHİ : 08/09/2014

NUMARASI : 2014/672-2014/17

Uyuşmazlık, taraflar arasında imzalanan temizlik hizmet söleşmesinden kaynaklanan alacağın tahsili için başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

Davanın niteliğine göre, inceleme görevi Yargıtay 13.Hukuk Dairesinindir. 11.04.2015 tarihinde yürürlüğe giren 6644 sayılı Yasanın 2.maddesi ile değiştirilen 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 60.maddesi uyarınca temyiz incelemesini yapacak daire belirtilmek üzere dosyanın Hukuk İş Bölümü İnceleme Kuruluna gönderilmesine, 08.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1284, Karar No: 2023/6524, Tarih: 20.06.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/1284 E.  ,  2023/6524 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen bağımsız bölümlere özgülenen arsa payının düzeltilmesi davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararın ortadan kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya direnme kararı verilmiştir.

İlk Derecede Mahkemesi kararı davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle; ana gayrimenkulde bulunan bağımsız bölümlere özgülenen arsa paylarının orantısız olması nedeniyle düzeltilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle, dava konusu bağımsız bölüm tapu maliklerinin çoğunun ve mülkiyeti devralanların 10 yıllık dava zamanaşımı süresi içerisinde arsa paylarının düzeltilmesi için her hangi bir talepte bulunmadığını, bu nedenle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın müteveffa Melahat Seğmen adına açıldığını, ölü kişiler hakkında dava açılamayacağını bu nedenle davanın reddi gerektiğini beyan etmiştir.

3.Davalılar ... ve ... vekilleri cevap dilekçesinde özetle, dava konusu ... ilçesi, ... Mahallesi, ... Mevkii 1767 parsele ilişkin tapu kayıtlarının celbini talep ettiklerini, söz konusu arsa paylarının dağılımına ilişkin olarak davacı tarafın hata ya da yanlışlık sonucu olduğu iddiasını kabul etmediklerini, bu nedenle arsa payları arasında orantısızlığa yol açan somut ve haklı nedenler ortaya konulmadığı gibi kat irtifakının kurulduğu tarihten bu yana geçen uzun süre içerisinde arsa paylarına karşı bir itiraz da ileri sürülmediğini, bu nedenle davanın reddi gerektiğini beyan etmiştir.

4.Davalı ... Şayan Aydoğan cevap dilekçesinde özetle; taşınmazın bulunduğu ... ili, ... ilçesi, ... Mahallesi, ... Mevkiinde bulunan 1767 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan binalardaki taşınmazların mevcut tapu kayıtlarının arsa payları yönünden iptali ile arsa paylarının projelerine ve hakkaniyete uygun olarak tekrar düzeltilmesine ve eksik arsa payının tamlamak suretiyle yeniden oluşturulacak arsa payının tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 23.05.2018 tarihli ve 2015/667 Esas, 2018/467 Karar sayılı kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde bir kısım davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 23.05.2018 tarihli ve 2015/667 Esas, 2018/467 Karar sayılı kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde bir kısım davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 27.09.2019 tarihli ve 2019/1085 Esas, 2019/976 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizce yapılan inceleme sonucunda; Mahkemece verilen kabul kararının yeterli inceleme ve araştırmaya dayanmaması ve yeterli olmayan bilirkişi kurulu raporu hükme esas alınmak suretiyle eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı olduğundan kararın bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Verilen Direnme Kararı

İlk Derece Mahkemesinin 05.07.2022 tarihli ve 2020/928 Esas, 2022/980 Karar sayılı kararı ile bozma ilamına direnilmesine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; direnme kararının yerinde olmadığını inceleme ve araştırmanın yetersiz olduğunu hükmün bozulmasına karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, arsa paylarının düzetilmesi ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakameleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'nun 33 üncü maddesi

3. Değerlendirme

1.Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

2.Dava konusu ana gayrimenkuldeki bağımsız bölümlere özgülenen arsa payının düzeltilmesi davasında Mahkemece verilen davanın kabulüne ilişkin kararın temyiz eden davalı ... tarafından istinaf edilmediği anlaşılmaktadır.

3. Bölge Adliye Mahkemesince diğer davalılar vekilinin başvurusunun esastan reddine karar verildiği görülmekle, temyiz eden davalı açısından yeni bir hukuki durumun oluşmadığı gözetildiğinde verilen karar yerindedir.

4. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekili tarafından temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

4. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekili tarafından temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun İlk Derece Mahkemesi kararının ONANMASINA,

Taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının Hazineye irat kaydedilmesine,

20.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4649, Karar No: 2016/5648, Tarih: 26.04.2016

**4. Hukuk Dairesi         2015/4649 E.  ,  2016/5648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 16/02/2009 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kabulüne dair verilen 26/11/2014 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davalılar ... ve ... vekili, duruşmasız olarak incelenmesi de davalı ... tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 26/04/2016 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalılardan asil ... ve vekilleri Avukat ... ile karşı taraftan davacı vekili Avukat .... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra taraflara duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalılar ..., ..., ...'in aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davalılar ..., ..., ...'in diğer temyiz itirazlarına gelince;

a) Dava taksirle orman yangınına neden olmadan dolayı uğranılan maddi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istem kabul edilmiş; karar davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, davalılar ... ve ...'un, diğer davalı ...'in kiraladığı yulaf tarlasında saman balyası yaptıkları sırada, balya makinesinin çıkardığı kıvılcımdan başlayan yangının ormana sirayet etmesi sonucu 15 hektar kızılçam orman alanının yanmasına neden olduklarını bildirerek 6831 sayılı Kanun'un 112. maddesi uyarınca 5.917,81 TL, 114. maddesi uyarınca 39.639,90 TL, yangın söndürme gideri olarak 96.797,16 TL olmak üzere toplamda 142.408,87 TL zarara neden olduklarını bildirerek uğranılan zarar tutarının davalılardan müştereken ve müteselsilen ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar olayın yaz ayında sıcak bir günde meydana geldiğini, tarlanın işlek bir yol kenarında olduğunu, yangının yoldan geçenler tarafından atılan sigara izmaritinden başlamış olacağını, havanın sıcak olmasının etkisi ile yayıldığını, davacının tarlaya sınır olan orman alanını korumak için herhangi bir önlem almamış olduğunu koruma şeridi oluşturmadığını, istenilen tazminatın fahiş olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

Mahkemece, benimsenen bilirkişi raporu uyarınca davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece, benimsenen bilirkişi raporu uyarınca davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya arasındaki bilgi ve belgelerden, davacı idarenin dava konu olan orman yangınını 4 helikopter, 5 uçak, 20 arazöz, 1 dozer ve 4 söndürme işçisinin katılımı ile söndürdüğü anlaşılmaktadır. Ne var ki davacı idare tarafından helikopter ve uçak kullanımına ilişkin ücretin ne şekilde belirlendiği ve ödendiğine yönelik herhangi bir bilgi sunulmamıştır. Davacı idare ile helikopter ve uçakların sahipleri arasında kiralama sözleşmesi yapıldığı ise sözleşmenin süresi ve fiilen kullanım durumunun ücret ödenmesine etkisi araştırılmadan tüm masrafın davalılardan ödetilmesine karar verilmesi doğru olmamıştır. Mahkemece anılan hususlarda araştırma yapılarak gerek görüldüğü takdirde bilirkişi görüşüne de başvurularak sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiğinden eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru olmamış kararın bozulması gerekmiştir.

b) Dava konusu orman yangını 02/06/2008 günü, yazın en sıcak olduğu günlerde meydana gelmiş olup, nispi nemin azaldığı, otların kuruduğu, rüzgarın da etkili olduğu olağanüstü hava koşulları nedeni ile meydana gelen zarardan mahkemece olay tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanunu 43. maddesi (TBK 51. madde) uyarınca uygun tutarda bir indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemiş olması, ayrıca davacı idarenin tarlaya sınır olan orman alanının korunması yönünde alması gereken önlemleri alıp almadığı, almadı ise bölüşük kusuru nedeni ile Borçlar Kanunu 44. maddesi (TBK 52. madde) uyarınca uygun tutarda bir indirim yapılması gerektiği de gözetilmeden hüküm kurulmuş olması doğru olmamış kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2/a-b) sayılı bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA; davalıların diğer temyiz itirazlarının ilk bentte açıklanan nedenlerle reddine ve davalılardan ... ile ... yararına takdir olunan 1.350,00 TL duruşma avukatlık ücretinin davacıya yükletilmesine, davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 26/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2607, Karar No: 2021/483, Tarih: 27.01.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/2607 E.  ,  2021/483 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ (TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki davanın Lüleburgaz 1. Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından yukarıda sayı ve tarihi belirtilen kararın HMK 363. maddesi uyarınca kanun yararına bozulmasının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından istenilmesi üzerine, dava dosyası ve içerisindeki dilekçe layihalar, duruşma tutanakları ve diğer tüm dosya kapsamı delil ve belgeler incelendi. Gereği müzakere edilip düşünüldü.

Davacı vekili, davalı firmadan 30.5.2008 tarihinde 485,00TL bedeli olan giyim ürünü aldığını bedelini ödemek için davalının müşteri kartı tanzim ettiğini, alışveriş anında 70,00 TL ödeme yapıldığını, bakiye borcun taksitle ödeneceğinin kararlaştırıldığını,11.8.2009 tarihinde 223,00TL banka kanalıyla davalıya ödendiğini, bakiye 200 TL borç kaldığı halde kart oluşturulurken açığa atılan imza ile sonradan takibe konu senedin oluşturulduğunu belirterek davalıya senetten dolayı 200 TL dışında borçlu bulunmadığının tespiti ile davalı aleyhine kötüniyet tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davada görevli mahkemenin Ticaret Mahkemesi olduğunu, davacının senedin anlaşmaya aykırı doldurulduğu senede karşı iddialarını yazılı delille ispatlaması gerektiğini, kabul anlamına gelmemekle birlite tanzim tarihin senette zorunlu unsur olmadığını, tanzim edildiği tarihten önce yada sonraki tarih olmasının senedin geçerliliğini etkimediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, menfi tespit davasında kural olarak ispat yükünün davalı alacaklıda olduğunu ancak senede dayalı açılan menfi tespit davasında ispat yükünün davacıda olduğunu, davacının malen kayıtlı senede istinaden malı almadığını beyan etmeyip, senette ki imzasını da inkar etmediğinden açığa atılan imza ile senedin sonradan tanzim edildiğini, senedin bedelsiz olduğunu ispat edemediği, senede konu borcun varlığının devam ettiği gerekçesiyle davanın reddine kesin olarak karar verilmiştir.

Davacı vekili, yerel mahkemenin davanın reddine ilişkin hükmünün kanun yararına bozulması istemi ile Adalet Bakanlığına başvurmuştur.

Dava, kambiyo senedinden (bono) dolayı borçlu olunmadığının tespiti istemine ilişkindir.

6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu (TTK)’nın 4. maddesi uyarınca uyuşmazlığın çözümünde görevli mahkeme Asliye Ticaret Mahkemesidir. TTK’ nın 26/6/2012 tarih ve 6335 sayılı Yasa'nın 2. maddesi ile değişik 5. maddesinde Asliye Ticaret Mahkemesi ile Asliye Hukuk Mahkemesi ve diğer hukuk mahkemeleri arasındaki ilişkinin görev ilişkisi olduğu ve bu durumda göreve ilişkin usul hükümlerinin uygulanacağı düzenleme altına alınmıştır.

Mahkemece öncelikle bu husus gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, davanın esasına girilerek karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Mahkemece öncelikle bu husus gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, davanın esasına girilerek karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu nedenle yerel mahkeme kararının bozulmasına ve T.C. Adalet Bakanlığı’nın 07.12.2018 gün, 39152028-153.01-706-2018-E.1484/33580 sayılı kanun yararına bozma talebinin kabulüne karar verilmiştir.

SONUÇ :Yukarıda açıklanan nedenlerle T.C. Adalet Bakanlığı’nın 07.12.2018 gün, 39152028-153.01-706-2018-E.1484/33580 sayılı kanun yararına bozma talebinin kabulü ile HMK’nın 363/2. maddesi gereğince hükmün, hukuki sonuçları kalkmamak koşulu ile kanun yararına BOZULMASINA, aynı Yasa'nın 363/son maddesi hükmü uyarınca kararın bir örneğinin Resmi Gazete’de yayımlanmak üzere Adalet Bakanlığı’na gönderilmesine, 27.01.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2062, Karar No: 2019/4461, Tarih: 27.06.2019

**10. Ceza Dairesi         2018/2062 E.  ,  2019/4461 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan beraat kararı verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi,

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 27/06/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.