muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/1391, Karar No: 2020/2621, Tarih: 02.11.2020

Sanıklar müdafiinin haksız tahrik indirim oranına, delillerin hatalı değerlendirildiğine; katılan vekilinin haksız tahrik şartlarının oluşmadığına; Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının, sanık ... yönünden eylemin TCK’nin 39. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddine,

Ancak;

Oluşa ve dosya kapsamına göre suç tarihinde maktulün Platin İnternet Kafe isimli iş yerinde bulunduğu sırada sanıklardan ...’in eşi Şahide ile sosyal paylaşım sitesi üzerinden iletişim kurarak tanışmaya çalıştığı, sanık ...’in eşi Şahide’nin kullanmış olduğu cep telefonundan maktul ile yazışmayı sürdürerek yerini tespit ettikten sonra iş yerinden arkadaşı olan sanık ... ile birlikte maktulün bulunduğu yere giderek maktule kafa ve tekme attığı, ...’in üzerinde bulunan bıçağı göstermek ...’in de maktulü sağ kolundan tutup çekmek suretiyle ...’e ait ancak olay anında ...’in sevk ve idaresinde bulunan araca zorla bindirerek gittikleri ormanlık alanda maktulü darp eylemine devam ettikleri, bir süre sonra da bilinci kapalı vaziyetteki maktulü ilkametine yakın boş araziye bıraktıkları, maktulün ise kaldırıldığı hastanede künt kafa travmasına bağlı beyin kanaması neticesinde hayatını kaybettiği olayda;

Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulunun 25/07/2018 tarihli raporunda maktulün ölümünün künt kafa travmasına bağlı oluşan travmatik değişimlerin lokalizasyonları sonucu meydana gelmiş olup kişinin maruz kaldığı yaralanma ile ölüm arasında illiyet bağı bulunduğu ancak ateşli, ateşsiz, kesici alet bulgusuna rastlanmadığının belirtildiği, olay yerinden elde edilen güvenlik kamerası kayıtlarından da tespit edildiği üzere eylemin başlangıcından itibaren sanık ...’in üzerinde tahkikat kapsamında ele geçmeyen kesici alet mevcut olmasına karşın neticenin oluşumunda öldürmeye elverişli aletin kullanılmadığının anlaşıldığı, maktulde meydana gelen yaraların niteliği, darbe sayısı ve şiddeti, olayın gerçekleştirilme şekli, sanıkların engel bir durum hasıl olmadan suça konu eylemlerine kendiliğinden son vermiş olmaları birlikte değerlendirildiğinde;

Sanıkların irade birliği içerisinde kasten yaralama suçunu işlediği ve yaralanma sonucu ölüm olayı meydana geldiği, bu nedenle ilk derece Mahkemesi hükmünün isabetli olduğu gözetilmeden sanığın neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan Türk Ceza Kanununun 87/4. maddesine göre cezalandırılmalarına karar verilmesi gerekirken yerel mahkeme hükmü kaldırılmak suretiyle ve suç niteliğinde yanılgıya düşülerek, “ kasten öldürme” suçundan yazılı biçimde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş olup sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak CMK'nin 302/2-3. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozmaya konu kararın niteliği de gözetilerek dosyanın ...Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02/11/2020 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17618, Karar No: 2015/32022, Tarih: 24.06.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/17618 E.  ,  2015/32022 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/230570

MAHKEMESİ : Nazilli(Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07/04/2011

NUMARASI : 2010/731 (E) ve 2011/272 (K)

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

Sanığın, aynı zaman dilimi içerisinde, peşpeşe birden fazla tehdit ve hakaret sözü kullanmak suretiyle katılana tehdit ve hakarette bulunması eyleminde, zincirleme suç koşullarının gerçekleşmediği gözetilmeden, yasal olmayan ve yerinde görülmeyen gerekçeyle, TCK'nın 43/1. maddesi uygulanarak fazla ceza tayin edilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık A.. K..'ın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 24/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3529, Karar No: 2020/8367, Tarih: 30.09.2020

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2020/3529 E.  ,  2020/8367 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Akaryakıt istasyonundaki kavga sırasında sanık ...’nın ...’a ait satış tezgahına zarar verdiği ve 450 TL zararın meydana geldiğinin iddia edildiği olayda oluşa ve dosya içeriğine göre olay esnasında akaryakıt istasyonundaki kavgaya karışan ve soruşturma aşamasında müşteki şüpheli olarak ifadeleri alınan müştekiler ... ve ...’ın mahkemede dinlenerek, katılanın satış tezgahına sanık tarafından zarar verilip verilmediği hususunun sorulup sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde sanığın beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... vekilinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 30.09.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2305, Karar No: 2017/2533, Tarih: 04.07.2017

**1. Ceza Dairesi         2016/2305 E.  ,  2017/2533 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğu veya beden veya ruh bakımından kendini savunamayacak kişiyi öldürme.

HÜKÜM : TCK'nun 82/1-e, 53/1-2-3. ve 63. maddeleri uyarınca ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Oluş ve dosya içeriğine göre ...’nın evli ve üç çocuk annesi olduğu ayrıca suç tarihi itibariyle de hamile olduğu, olay tarihinde henüz 1,5 yaşında olan maktul ...’ın annesi ... ile sanık arasında gönül ilişkisi bulunduğu apartmanın kömürlüğünde yada dışarıda araç ile gittikleri tenha yerlerde cinsel ilişkiye girdikleri bu ilişkinin suç tarihinden geriye doğru 2 yıllık süreyle devam ettiği, suç tarihinde 4 aylık hamile olan ve bu hamileliği sanık tarafından da bilinen... ile sanık ...’ın telefonla konuşarak gece 24 sıralarında buluşmaya karar verdikleri...’nın katılan eşi ...’u yatırdıktan sonra 2 yaşındaki oğlu maktul ...’ı da alarak evden çıktığı ve sanığın aracına bindiği, ...köyü koşualanı mevkiinde ıssız toprak yolda durdukları burada ... ile sanık ... arasında tartışma çıktığı araçtan indikleri, sanığın yumrukla vurup ...’yı yere düşürdüğü ve boğazına ve ağzına gelecek şekilde iple boğarak onu öldürdüğü ve cesedi sürüyerek toprak yoldan ağacın altına çalıların arasına götürdüğü, küçük maktul ...’ı arabaya bindirerek oradan uzaklaştığı panik halinde aracı ile ... mevkiine geldiği köprüde aracı durdurarak indiği ve küçük ...’ı dereye attığı daha sonra evine gelerek günlük yaşamına devam ettiği, ...’nın cesedinin bulunmasına karşın tüm aramalara rağmen ...’ın cesedine ulaşılamadığı Mahkemece sanığa ...’nın öldürülmesi suçundan mahkumiyet kararı verildiği bir süre daha ...’a ait cesedin bulunabilmesi amacıyla bu suçtan dosyanın tefrikine karar verildiği, sanık hakkında...’yı öldürmek suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün Yargıtay 1. Ceza Dairesinin onama ilamı ile kesinleştiği,...’ın öldürülmesi suçundan ise başka bir esas numarası üzerinden yargılamaya devam edildiği ancak ne var ki; karar tarihine kadar arama çalışmalarına devam edilmesine karşın ...’a ait cesedin bulunamadığı ve sonuçsuz kaldığı bu hususun dosyada mevcut sayısız tutanak ve bilgi notlarından anlaşıldığı hatta maktul ...’ı arama çalışmalarının televizyon programlarına konu olduğu sanığın maktul ...’ı attığını söylediği derede yapılan incelemede “su kanalının eninin 15-20 metre olduğu, derinliğinin 80-150 cm aralığında değiştiği zeminin 20-25 cm balçık ile kaplı ve kenarlarında kamış otların olduğu, suyun berrak olmadığı, akıntının yağışlara göre değiştiği hayatın olağan akışına göre 1,5 yaşlarındaki bir bebeğin böyle bir dereden sağ olarak çıkmasının imkansız olduğunun, buranın yerleşim yerine uzak insanların gelip geçtiği bir yer olmadığının Jandarma ve sivil ekipler tarafından dere yatağı ve çevresinin ayrıntılı bir şekilde araştırıldığının ancak cesedin bulunamadığının bildirildiği, sanığın müdafii huzurunda alınan ilk kolluk ifadesinde ve sorguda, yaptırılan yer göstermede olduğu gibi maktul ..

...’ı dereye attığını açıkça beyan etmesi karşısında maktulün nüfusta halen sağ gözükmesinin maddi gerçeği değiştirmediği, hükmün kesinleşmesi ile birlikte nüfusa yapılacak bildirim üzerine ölüm kaydının düşülmesi şeklinde bir idari tasarrufla bu hususun giderilebileceği anlaşılmış tebliğnamedeki 1 numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’ın Çocuğu ve Beden ve Ruh Bakımından Kendisini Savunamayan Kişiyi Kasten Öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin edilmiş savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde düzeltme nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin suçun unsurlarının oluşmadığına, sanığın ...’ın kaybolmasından sorumlu tutulamayacağına, ikrarın mahkumiyet için yeterli bir delil olmadığına, sanığın jandarmada baskı altında suçu üstlenmek zorunda kaldığına,cezanın ağır olduğuna vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında, mahkemenin sanık hakkında bu maddeyle yaptığı uygulamanın kanuna aykırı olduğu anlaşılmakta ise de; Bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasında yer alan 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün, “Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek 5237 sayılı TCK'nun 53/1-2-3. maddelerinin tatbikine” şeklinde değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN ve re'sen de temyize tabi olan hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak ONANMASINA 04/07/2017 gününde oybirliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2012/2605, Karar No: 2012/8222, Tarih: 18.05.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/2605 E.  ,  2012/8222 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Konya 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 01/12/2011 tarih ve 2011/44-2011/561 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 18/05/2012 günü hazır bulunan davacılar vekili Av. .... ile davalı vekili Av. ...dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, Almanya Hildesheim Eyalet Mahkemesi tarafından verilen 02.06.2009 tarihli 6 O 6/09 numaralı kararın kesinleştiğini ileri sürerek, tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, tenfiz istenen mahkemede davalının savunma için avukatla temsil edilme zorunluluğunun uygulandığı ve davaya gelmemenin iddiaları kabul olarak değerlendirildiği, ayrıca şirket ortağı olan kişiler tarafından Türkiye’de açılan benzer davaların TTK’nın 329 ve 405/2. maddeleri gereğince reddedildiği, tenfizi istenen mahkeme kararının şirket ortakları arasında eşitsizliğe neden olduğu, aynı amaca yönelik yabancı mahkemelerden kararlar alınmasının kanuna karşı hile ve hakkın kötüye kullanılması olduğu, tenfizi istenen kararın gerekçesiz olduğu ve karara karşı gidilebilecek yasa yollarının kararda gösterilmediği, ayrıca hisse senetlerinin şirkete iadesine karar verilmemesi nedeniyle mükerrer tahsilata neden olunabileceği, tüm bu durumların kamu düzenine aykırılık oluşturduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkin olup, mahkemece, tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının kamu düzenine ilişkin TTK’nın 329 ve 405/2. maddelerine ve anayasanın eşitlik ilkesine aykırı olduğu, savunma hakkının kısıtlandığı ve ayrıca şirket hisselerinin davalıya iadesine karar verilmemesi nedeniyle mükerrer tahsilâta neden olunabileceği gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm tesis edilmiştir.

Davaya konu Almanya Hildesheim Eyalet Mahkemesi’nin yapmış olduğu yargılama sonucu verdiği kararın dosya içindeki tebliğ belgelerinden anlaşılacağı üzere Adalet Bakanlığı Uluslar arası Hukuk ve Dış İlişkiler Genel Müdürlüğü aracılığı ile davalının vekili Av. Osman Pınarbaşı’na 28.04.2010 tarihinde tebliğ edildiği ve süresinde yasal yollara başvurulmadan kesinleşmiş bulunduğu anlaşılmaktadır.

Davaya konu Almanya Hildesheim Eyalet Mahkemesi’nin yapmış olduğu yargılama sonucu verdiği kararın dosya içindeki tebliğ belgelerinden anlaşılacağı üzere Adalet Bakanlığı Uluslar arası Hukuk ve Dış İlişkiler Genel Müdürlüğü aracılığı ile davalının vekili Av. Osman Pınarbaşı’na 28.04.2010 tarihinde tebliğ edildiği ve süresinde yasal yollara başvurulmadan kesinleşmiş bulunduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece tenfiz isteminin reddine ilişkin gerekçelerden birisi, tenfizi istenen mahkeme kararının Türk kamu düzenine aykırı olduğudur. Gerçekten de, yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 5718 SK.’nun 54/c maddesi uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir.

Kanunda kamu düzeni kavramının zamana ve yere göre değişebilen niteliği gereği bir tanımlama yapılmaktan kaçınılmış ve konunun hakimin takdirine bırakılması tercih edilmiş, ancak kamu düzenine aykırılığın “açıkça” olmasının aranmasıyla bu konuda takdir hakkı bulunan hakime bir sınırlama getirilmek istenmiştir. Bu düzenleme, Türk tenfiz hukukunda, kamu düzeni kavramının izin verdiği ölçüde, yabancı mahkeme kararlarının tanınması ve tenfizi lehine bir eğilimin bulunduğunu göstermektedir. Doktrinde de bu konuda hakime yardımcı olması bakımından bazı kriterler verilmiştir. Buna göre örneğin Türk tenfiz hakimi “kural olarak” yabancı mahkeme kararının doğruluğunu inceleyemez (revision au fond yasağı). Zira aksinin kabulü, aynı davanın Türk mahkemesinde tekrar görülmesi ve yeni bir Türk mahkemesi kararının ortaya çıkması sonucunu doğurur. Ancak örneğin Türk hukukunun vazgeçilmez kabul ettiği temel prensiplerini ihlal eden veya milletlerarası alanda geçerli olan ortak ilkelere aykırı bulunan yabancı mahkeme kararları tenfiz edilemez. Tenfiz hakimi takdir hakkını kullanırken, her somut olayın kendine mahsus özelliklerini de dikkate almalıdır.

O halde dava konusu uyuşmazlık yönünden de somut olayın özelliklerine göre bir inceleme ve değerlendirme yapılmalıdır.

O halde dava konusu uyuşmazlık yönünden de somut olayın özelliklerine göre bir inceleme ve değerlendirme yapılmalıdır.

Burada ilk olarak yabancı mahkemece davalının savunma hakkının ihlal edilip edilmediğinin incelenmesi gereklidir. Somut olayda yabancı mahkemece, dava dilekçesi ve ekleri davalıya 1965 tarihli Hukukî ve Ticarî Konularda Adlî ve Gayrı Adlî Belgelerin Yabancı Memleketlerde Tebliğine Dair Lahey Sözleşmesi’ne uygun olarak tebliğ edilmiş, davalının davaya karşı savunma yapmak isteğini göstermemesi nedeniyle, Alman Usul Yasası’nın 331/3. ve 276. maddeleri uyarınca, davacının talebi üzerine, sözlü yargılama yapılmaksızın “gıyabi karar” verilmiştir. Buraya kadar olan gelişmelerin Türk kamu düzenine aykırı veya davalının savunma hakkını kısıtlar nitelikte olmadığı, benzer olaylarda Yargıtay dairelerince verilen kararlarla da benimsenmiştir (Yargıtay 13. HD. 01.10.1992 gün ve 5764 E.-7352 K., Yargıtay 11. HD. 06.07.2010 gün ve 2008/12797 E.- 2010/7992 K.). Zira “kural olarak” her mahkeme kendi usul hükümlerini uygular ve yabancı mahkemenin uyguladığı usulün Türk usul hukukundan farklı olması, Türk kamu düzeninin müdahalesi için tek başına yeterli sebep oluşturmaz. Aynı ilkeler yabancı mahkemece uygulanan ispat hukuku açısından da geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta incelenmesi gereken diğer bir konu da, benzer olaylarda Türkiye’de açılan davaların, TTK.’nun 329/1. ve 405/2. maddelerinde düzenlenen, anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyecekleri ve pay sahiplerinin sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyecekleri ilkeleri gereği reddedilmesine rağmen, aynı şartlardaki ortaklarca yabancı mahkemelerde açılan davaların kabul edilmesinin ve alınan farklı yöndeki bu yabancı mahkeme kararlarının Türkiye’de tenfizinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağıdır. Nitekim mahkemece bu durum, T.C. Anayasası’nın kanun önünde eşitlik ilkesine ve kamu düzenine aykırı kabul edilmiştir.

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine

aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HUMK.’nun 445/10. maddesi uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır.

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine

aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HUMK.’nun 445/10. maddesi uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır.

Somut uyuşmazlık yönünden asıl incelenmesi gereken husus, tarafları, konusu veya sebebi “farklı” olan bir yabancı mahkeme kararının, Türk mahkemelerinden alınan kararlar ile bağdaşmaması halinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağı noktasıdır. Burada ilk olarak tanıma ve tenfiz hukukundaki kamu düzenine aykırılık kavramının, iç hukuktaki emredici kurallara aykırılık kavramından daha dar ve sınırlı bir anlama sahip olduğu gözden uzak tutulmamalıdır. Dolayısıyla kamu düzeni gerekçesiyle yabancı mahkeme kararının tenfizine istisnaen müdahale edilmelidir. Ayrıca somut uyuşmazlıkta yukarıda açıklanan revision au fond yasağından ayrılmayı gerektirecek bir özellik de bulunmamaktadır. Yine aynı davanın Türk mahkemelerinde görülmesi halinde farklı sonuca varılacak olması, “tek başına” tanıma ve tenfiz engeli oluşturmayacaktır. Zira, esasa uygulanacak yabancı hukuk gibi yabancı mahkeme kararlarının da Türk mahkemelerinden verilecek kararlarla aynı olması beklenemez.

Bu noktada belki Türk tarafların Türk hukukunun emredici hükümlerinden kaçmak amacıyla yabancı mahkemeden bir karar elde etmeye ve bu kararı Türkiye’de tenfiz ettirmeye çalışmalarının adalet duygusunu sarsacağı, bir başka emredici kural olan kanuna karşı hile yasağına ve bu sebeple de Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı düşünülebilir (Prof. Dr. Ergin Nomer Prof. Dr. Cemal Şanlı, Devletler Hususi Hukuku, İstanbul 2009, 17. Bası, sayfa: 491, dipnot: 270). Ancak öncelikle böyle bir durumun varlığı davalı tarafça ispat edilebilmiş değildir. Kaldı ki somut olayın dikkat edilmesi gereken başka bir özelliği daha vardır. O da Türk hukukunda kabul edilen anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyeceklerine dair ilkenin, Avrupa’da hakim olduğu gibi Alman hukukunda da kural olarak benimsenmiş bulunmasıdır. Somut uyuşmazlıkta yabancı mahkemece davalının savunma haklarının ihlal edilmediği yukarıda açıklanmıştır. Dolayısıyla davalı şirket, benzer ilkelerin egemen olduğu bir hukuk düzeninde, kendisine tanınan savunma olanaklarından yararlanmayarak, tenfizini istemediği kararın verilmesine ve kesinleşmesine kendisi neden olmuştur. Davalının bu şekilde yasal haklarını kullanmayıp, örneğin Türk mahkemelerinden verilmiş aynı nitelikteki bir kararı temyiz etmemek suretiyle Türkiye’de de kesinleşmesine neden olabilmesi mümkündür. Böyle bir durumda da kararın kamu düzenine aykırı olduğu ve infaz edilmemesi gerektiği ileri sürülemeyecektir.

O halde mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda yabancı mahkeme hükmünün tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturmayacağı kabul edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın, davacılar yararına BOZULMASINA, takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacılara verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 18/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/11138, Karar No: 2008/11462, Tarih: 13.10.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/11138 E.  ,  2008/11462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 02.02.2006 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi ve tazminat istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 26.12.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, mülkiyet hakkına dayalı elatmanın önlenmesi istemi ile açılmıştır.Davalı, davanın reddini savunmuştur.Mahkemece, davacının maliki olduğu 231 parsel üzerindeki zeytin ağaçlarının davalıya ait olduğu hükmen tespit edildiğinden dava reddedilmiştir.Hükmü, davacı temyiz etmiştir. Türk Medeni Kanununun 683. maddesi hükmünce bir şeye malik olan kimse o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir. Yasanın 718. maddesine göre de arazi üzerindeki mülkiyet kullanılmasında yarar olduğu ölçüde üstündeki ... ve altındaki arz katmanlarını kapsar. Bu mülkiyet kapsamına yasal sınırlamalar saklı kalmak üzere yapılar, bitkiler ve kaynaklar da girer. Kısaca ifade etmek gerekirse, yasadan kaynaklanan nedenler ayrık olmak üzere arazi mülkiyetini ayrı, üzerindeki bitkileri ayrı düşünme olanağı yoktur. Her ne kadar, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 19. maddesi uyarınca tapuda kayıtlı taşınmaz malın üzerinde malikinden başka bir kimseye veya paydaşlardan birine ait muhtesat mevcut ise bunun sahibi, cinsi, ihdas tarihi ve iktisap sebebi belirtilerek tutanağın ve kütüğün beyanlar hanesinde gösterilmesi mümkün ise de, anılan yasanın 33. maddesine göre Kadastro Kanununun 19. maddesi kanunun uygulandığı yerler dışında bulunan taşınmaz mallar hakkında uygulanamaz. Bu nedenle tespit hükmü alınarak yasaların muhtesat sahibine tanımadığı bir hakkın hükmen davalıya tanınması doğru olmamıştır. Ne var ki; Sulh Hukuk Mahkemesinin davacının da taraf olduğu 2006/356 esasında kayıtlı davada davalı yararına tespit kararı verilmiş, bu karar o davanın davalısı ..tarafından temyiz edilmeyerek kesinleşmiş ve kesin hüküm haline gelmiştir. Ortaya çıkan bu hukuki durum karşısında kesin hükmün sonuçları eldeki bu davada davacı malik ....’ı da bağlayacağından mahkemece davanın reddedilmiş olması mevcut hukuki durum karşısında doğrudur. Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve özellikle Soma Sulh Hukuk Mahkemesinin kesinleşen 11.04.2007 tarih 2006/356- 2007/206 sayılı tespit hükmüne göre davacının temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 13.10.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.