muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1020, Karar No: 2020/350, Tarih: 07.07.2020

Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun 2011/232 karar sayılı ilamında; '5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 252. maddesinin 3. fıkrasındaki tanımlamadan hareketle, rüşvet suçları, rüşvet anlaşmasının yapıldığı veya rüşvetin alındığı anda tamamlanmış olur. Uygulama ve öğretide kabul edildiği üzere, bu suç kalkışmaya (teşebbüse) elverişli bir suçtur'.

TCK’nın 252. maddesinin üçüncü fıkrası yorumlanırken kanunilik ilkesinin gereği olarak anılan maddedeki pozitif hukuk kuralı, yorum faaliyetlerinin sınırını oluşturmalıdır. Yazılı metinlerin yorumlanmasında; pozitif temeli bulunmadığı için uygulayıcılar açısından bağlayıcı yanı olmayan ancak Prof. Dr. Kemal Gözler’in deyimiyle eşyanın tabiatından kaynaklanan yorum ilkelerine uyulması gerekmektedir. Ancak bu şekilde önceden bilinen ve olay sırasında değişmeyecek olan kurallar sayesinde hukuki güvenlik sağlanarak, keyfiliğin önüne geçilmiş olur. Herkes için aynı olması gereken yorum ilkelerine uyulmaksızın yapılacak yorumlarda; kişisel iradeler ön plana çıkacağından; ceza hukukunun olmazsa olmaz ilkeleri arasında yer alan kanunilik ilkesinden de uzaklaşılma tehlikesi ortaya çıkacaktır.

Yukarıdaki açıklamalar ve benzer olaylardaki yargı kararları ışığında somut olayımıza baktığımızda;

Yukarıdaki açıklamalar ve benzer olaylardaki yargı kararları ışığında somut olayımıza baktığımızda;

TCK’nın 252. maddesinin üçüncü fıkrasında; 'Rüşvet konusunda anlaşmaya varılması halinde suç tamamlanmış gibi cezaya hükmolunur' şeklinde düzenlemeye yer verilmesinden sonra gerekçede 'suç, menfaatin temin edildiği anda tamamlanmış bulunmaktadır' şeklinde açıklamada bulunulmuş olması, anılan fıkrada suçun rüşvet anlaşması ile suçun tamamlanacağının unutulduğundan söz edilmesinin, çağdaş anayasaların temel kurallarından birisi olan kanun koyucunun abesle iştigal etmeyeceği kuralına aykırı olacağı gibi kanun koyucu tarafından son derece özenli davranılarak, doktrindeki tartışmaları net bir şekilde sonuçlandıracak ifadeye yer verilmiş olması, beşinci fıkrada, 'rüşvet teklif veya talebinin karşı tarafa iletilmesi, rüşvet anlaşmasının sağlanması veya rüşvetin temini hususlarında aracılık eden kişinin', altıncı fıkrada 'rüşvet ilişkisinden dolaylı olarak kendisine menfaat sağlanan üçüncü kişinin; kamu görevlisi sıfatını taşıyıp taşımadığına bakılmaksızın müşterek faail olarak sorumlu tutulacağının' belirtilmiş olması nedeniyle rüşvet anlaşması ile suçun tamamlandığının kabul edilmesi durumunda rüşvet anlaşması ile menfaatin temin edildiği tarih arasında uzunca sayılabilecek bir sürenin bulunması durumunda, rüşvet anlaşmasına dahil olan failler ile bu anlaşmadan sonra menfaatin temin edileceği aşamaya kadar rüşvet anlaşmasına sonradan dahil olan diğer müşterek failler açısından çok farklı suç tarihlerinin kabul edilmesinin, müşterek faillik müessesinin ruhuna aykırı olacağı gibi hakkaniyete aykırı sonuçların ortaya çıkmasına neden olma ihtimalinin mevcut bulunması ve somut olayımızda rüşvet anlaşmasının tarihi kesin olarak belirlenememiş ise de haksız menfaatin 6352 sayılı Kanun'un 87. maddesi ile değişik 5237 sayılı TCK’nın 252/2. maddesinin yürürlüğe girdiği 02.07.2012 tarihinden sonra 20.07.2012 tarihinde sağlanmış olması karşısında; Cumhunriyet savcısı olarak görev yapmakta olan sanık hakkındaki suçun 20.07.2012 tarihinde tamamlandığı kabul edilerek anılan tarihte yürürlükte bulunan TCK’nın 252/2. maddesi uyarınca mahkûmiyet kararı verilmesi yerine, rüşvet anlaşmasının tarihi belli olmadığından bahisle sanık lehine olarak TCK’nın 257/3. maddesi ile uygulama yapan Yargıtay Yüksek 5. Ceza Dairesince verilen mahkûmiyet hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekirken, mahkûmiyet hükmünün onanmasına dair sayın çoğunluğun görüşüne iştirak edilmemiştir" görüşüyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan üç Ceza Genel Kurulu Üyesi de; "Suç tarihinin 20.07.2012 tarihi olduğu ve sanıkların eylemlerinin rüşvet suçu kapsamında kaldığı" düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Çoğunluk görüşüne katılmayan üç Ceza Genel Kurulu Üyesi de; "Suç tarihinin 20.07.2012 tarihi olduğu ve sanıkların eylemlerinin rüşvet suçu kapsamında kaldığı" düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Sanık ... müdafilerinin Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 31.05.2017 tarihli ve 1-8 sayılı sanık ...'in görevi kötüye kullanma suçundan mahkûmiyetine yönelik temyiz istemlerinin süre yönünden REDDİNE, sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesinin Yargıtay Cumhuriyet Savcısının temyiz istemiyle sınırlı olarak yapılmasına,

2- Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 31.05.2017 tarihli ve 1-8 sayılı hükümleri usul ve yasaya uygun olup herhangi bir isabetsizlik bulunmadığından ONANMASINA,

2- Dosyanın, Yargıtay 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 07.07.2020 tarihinde yapılan müzakerede birinci uyuşmazlık yönünden oy birliğiyle, ikinci uyuşmazlık yönünden oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15915, Karar No: 2019/2339, Tarih: 15.04.2019

**20. Ceza Dairesi         2015/15915 E.  ,  2019/2339 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARLA

İLGİLİ BİLGİLER

Mahkeme : SÖKE 2. Ağır Ceza Mahkemesi

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Hükmün sanık tarafından temyiz edilmesinden sonra, sanığın Nazilli E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu’ndan gönderdiği 02.01.2019 tarihli dilekçesinde "...sizin kanalınız ile Yargıtayda olan dosyamı onaylatmak istiyorum..." şeklindeki talebinin, temyiz isteğinden vazgeçme niteliğinde olduğu anlaşıldığından, temyizden vazgeçme nedeniyle hükmün İNCELENMESİNE YER OLMADIĞINA, 15.04.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22492, Karar No: 2016/224, Tarih: 19.01.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/22492 E.  ,  2016/224 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davalılardan ... vekili, ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2015/66 Esas sayılı dosya üzerinden yaptığı kıymet takdiri raporu nazara alınarak sadece maden ruhsatı üzerindeki ihtiyati haczin baki kalarak diğer tüm hacizlerin kaldırılmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, İhtiyati tedbir kararına itiraza dair ara kararında talebin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan ... vekilince temyiz edilmesi üzerine, Mahkeme 10/10/2015 tarihli ara kararında temyizi mümkün olmayan, ancak esas hükümle birlikte temyiz edilebilecek karar olması nedeniyle temyiz talebinin reddine karar vermiştir. Temyiz isteminin reddine dair kararın yine davalılardan ... vekilince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlere göre davalı ...nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, iş kazası sonucu meydana gelen ölüme dayalı manevi tazminat istemine ilişkin olup, mahkemece verilen ihtiyati hacze ilişkin ara karara davalı şirketçe yapılan itiraz üzerine Dairemizin 25.05.2015 tarihli kararı ile karar bozulmuş, uyma kararı verilerek yapılan yargılama sonucunda 10.10.2015 tarihli karar ile "davalının temyiz talebinin reddine" karar verilmiş, temyiz talebinin reddine dair kararın şirketçe süresinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Mahkemece, verilen karar "ihtiyati tedbir mahiyetinde ihtiyati haciz" olarak nitelendirilmiş ve bu kararların esas hüküm ile birlikte temyiz edilebeleceği gerekçesiyle yazılı biçimde temyiz isteminin reddina karar verilmiştir.

Temyize konu karar "ihtiyati haciz" mahiyetinde olup temyizi mümkün ve buna göre mahkeme kararının gerekçesi hatalı ise de 24.06.2015 tarihli ara kararın davalı vekiline 15.07.2015 tarihinde tebliğ edildiği, temyizin ise 13.08.2015 tarihinde gerçekleştiği ve böylece temyiz isteminin süresinde olmadığı, mahkeme ara kararı sonucu itibariyle doğru olmakla birlikte gerekçesi yönünden hatalı olduğu anlaşılmakla davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK’un 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı, düzeltilerek onanmalıdır.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK’un 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı, düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle mahkemenin 10.10.2015 tarihli temyiz isteminin reddine dair ara karar gerekçesinin "temyize konu 24.06.2015 tarihli ara kararın davalı vekiline 15.07.2015 tarihinde tebliğ edildiği, temyizin ise 13.08.2015 tarihinde gerçekleştiği ve böylece temyiz isteminin süresinde olmadığı anlaşılmakla temyiz isteminin süreden reddine" biçiminde düzeltilmesine ve kararın bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalılardan ... 'ne yükletilmesine, 19.01.2016 gününde oybirliğiyle ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/10848, Karar No: 2006/10659, Tarih: 10.10.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/10848 E.  ,  2006/10659 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 22.01.2001 gününde verilen dilekçe ile satış vaadi sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil, 14.02.2001 gününde verilen karşı dava dilekçesi ile satış vaadi sözleşmesinin iptali istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın kabulüne, karşı davanın reddine dair verilen 21.06.2005 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi karşı davacı Rabia, Bedriye ve ... kara vekilleri tarafından istenilmekle, tayin olunan 13.06.2006 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı-davacılar Bedriye Demir ved. vekili Av. ... geldi. Karşı taraftan gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. Eksiklik nedeniyle dosya mahalline iade edilip eksiklik ikmal edildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, davalı dedesi ... Kara’ya ait 24 adet parseldeki hissesini noterde 29.8.2000 tarihinde düzenlenen satış vaadi sözleşmesi ile satın aldığını ileri sürerek tapu iptali ve tescil istemiştir.

Davalı ... Kara ise ; karşı davasında eşinin ölümünden sonra yeniden evlenerek ikinci eşi ile birlikte yaşamaya başladığını ancak, davacının baskı ve tehditleri nedeniyle ikinci eşinin evden uzaklaştırıldığını , yalnız kalması nedeniyle davacının evine götürüldüğünü, satış vaadi sözleşmesinin davacının kendisini ölümle tehdit etmesi ve dövmesi nedeniyle ağır baskı altında düzenlendiğini ileri sürerek, satış vaadi sözleşmesinin iptalini istemiştir. Yargılamalar sırasında karşı davacı öldüğünden mirasçıları davaya devam etmişlerdir.

Mahkemece, davanın kabulüne, karşı davanın ise reddine karar verilmiş; hükmü, karşı davacılar vekili temyiz etmiştir.

Karşı davacı ikrah hukuksal nedenine dayanarak satış vaadi sözleşmesinin iptalini istemiştir. Taraflar arasındaki davanın halli için bu öncelikle bu hususun irdelenmesi gerekir.

İkrah ( korkutma ) kişinin irade serbestisini ihlal suretiyle onu gerçek isteğine uymayan bir beyanda bulunmak zorunluluğunda bulunan , hukukun caiz görmediği davranışlardır.İkrah maddi ve manevi olmak üzere iki türlüdür. Bir kimseye o akdi yapmasını temin için maddi tazyik yapılmışsa maddi ikrah, korku yaratarak ona istenilen işlemi yaptırmayı amaçlayan tehdide de manevi ikrah denilir.

İkrah ( korkutma ) kişinin irade serbestisini ihlal suretiyle onu gerçek isteğine uymayan bir beyanda bulunmak zorunluluğunda bulunan , hukukun caiz görmediği davranışlardır.İkrah maddi ve manevi olmak üzere iki türlüdür. Bir kimseye o akdi yapmasını temin için maddi tazyik yapılmışsa maddi ikrah, korku yaratarak ona istenilen işlemi yaptırmayı amaçlayan tehdide de manevi ikrah denilir.

Her iki ikrah türünde de ikrahın ciddi olması, ikrahın ağır bir tehlike teşkil etmesi, tehdidin yaratacağı tehlikenin derhal gerçekleşecek nitelikte olması, tehdidin bizzat akdin tarafına veya yakınlarına yapılması ve yapılan tehdidin haksız ve hukuka aykırı olması , tehdidin şahsa , namusa, cana, mala veya hürriyete yönelmiş olması ve nihayet tehdit ile yapılan işlem arasında illiyet bağı bulunması koşulu aranır. İkrah H.U.M.K.nun 293. maddesi uyarınca tanık dahil her türlü delil ile kanıtlanabilir.

Somut olayda; satış vaadi borçlusu ... Kara 1337 doğumlu olup satış vaadinin düzenlendiği tarihte 79 yaşındadır , hayatının son yıllarında bütün taşınmazlarını elden çıkarmasını gerektirecek haklı bir neden bulunmadığı gibi tehdit altında olmayan bir kişinin bütün taşınmazlarını torunu olan davacıya satması düşünülemez. Karşı davacı tanıkları, davacı ...’in babası ... ile birlikte dedesi ... Kara’ ya satış vaadi sözleşmesinin düzenlenmesi için baskı yaptıkları , tehdit ve hakaret ettiklerini ve dövmek suretiyle notere götürülerek satış vaadi sözleşmesinin düzenlendiğini söylemişlerdir. Davacı tanıkları Kemal Kara, Mustafa Üstünel’ de bu hususu doğrulayarak ... Kara’nın dövülmek ve tehdit edilmek suretiyle notere götürüldüğünü bildirmişlerdir. Tüm dosya kapsamıve tanık beyanları birlikte değerlendirildiğinde satış vaadi sözleşmesinin tehdit ve maddi tazyik sonuçu düzenlendiği ve az yukarıda açıklanan ikrah hukuki nedeninin somut olayda gerçekleştiğinin kabulü gerekir. Bu nedenle, davanın reddine karşı davanın kabulüne karar vermek gerekirken her hangi bir yasal gerekçe de yazılmadan aksi yönde karar verilmesi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

Kabule göre de; 303 , 228, 229, 230, 225, 315 parsel sayılı taşınmazlarda ... Kara’nın payının bulunmadığı, 296, 294, 293,292,

291,290, 248 davalı olduğu, 288 parsel sayılı taşınmazın ise mera olarak sınırlandırıldığı halde bu parseller yönünden de istemin hüküm altına alınarak davacı ... adına tesciline karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda yazılı nedenlerle; davalı- karşı davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin yatırılan temyiz harcının yatırana iadesine, 450.00 Y.T.L Yarğıtay duruşma vekalet ücretinin davacı- karşı davalıdan alınıp davalı – karşı davacılara verilmesine, 10.10.2006 tarihinde oy birli ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14532, Karar No: 2012/18310, Tarih: 30.10.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/14532 E.  ,  2012/18310 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5237 sayılı TCK.nun 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, sanığın kastı ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, koşulları bulunmadığı halde, bu maddeye düzenleme amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması ve sanığın tekerrüre esas hükümlülüğü bulunduğu halde hakkında TCK.nın 58/6-7.maddesinin uygulanmaması, karşı temyiz olmadığından bu hususlar bozma nedeni yapılmamış,

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın, TCY’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1.fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına, karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması;

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla CMUK'nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından TCY’nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak yerine, “Sanığın, TCY’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1.fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına,” cümlesi yazılmak suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 30.10.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14488, Karar No: 2014/6194, Tarih: 12.03.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/14488 E.  ,  2014/6194 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2013/138719

6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan sanık Ö.. K.. hakkında 11.10.2010 tarihli verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar kaldırı- larak hükmün açıklanmasına ve 6136 sayılı Yasanın 13/1. madde ve fıkrası uyarınca hükümlülüğüne dair; (ANKARA) 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.03.2013 gün, 2009/1419 esas, 2010/666 ek karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 141, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 34 ve 230. maddeleri uyarınca, mahkeme kararlarının temyiz denetimine olanak sağlayacak biçimde açık olması ve Yargıtay'ın temyiz işlevini yerine getirebilmesi için, kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın eyle- minin ve yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun açık olarak gerekçeye yansıtılması gerekirken, bu ilkelere uyulmadan gerekçeden yoksun hüküm kurulması,

2- Kabul ve uygulamaya göre de; ekspertiz raporuna göre, sanıkta elde edilen suça konu gaz tabancasının gaz ayırıcı parçasının dairesel yapıda bulunduğu, namlusu içerisindeki gaz ayırıcı parçasının ortasındaki boşluktan uygun bir çapta özel şekil ve nitelikte saçma, kurşun, metal küre vb. bir cisim geçebileceğinin belirtilmesi, tabanca ile birlikte ele geçirilen mermilerin kuru-sıkı olması ve sanığın savunmasında silahın kuru-sıkı olduğunu iddia etmesi karşısında, davaya konu gaz tabancasının marka, model ve üretim yılı tespit edilip Bilim, Sanayi ve Teknoloji Bakanlığından marka, model ve üretim yılı itibariyle bu silahların mevcut haliyle üretilmesine izin verilip verilmediği sorulup, bu silahın üretim şeması getirtilip, üretim şemasının temin edilememesi halinde suça konu silahın gaz ayırıcı parçasının fotoğrafları, varsa faturası ve dosyadaki Polis Kriminal Laboratuvarı'nın raporu eklenip üretici firmadan gaz ayırıcı parçanın mevcut şekli ile imal edilip edilmediği, izne uygun imalattan sonra gaz ayırıcı parça üzerinde mermi çekirdeği geçişine imkan verecek şekilde tadilat yapılıp yapılmadığı sorulup dosya kül halinde Adli Tıp Kurumu'na gönderilerek silahın üretim izni verilen orijinal haline uygun şekilde bilye geçişine imkan verecek nitelikte gaz ayırıcı parçasının tadil edilip edilmediğine dair alınacak bir rapor ile 6136 sayılı Yasa kapsamında kalıp kalmadığı hususu kesin olarak saptandıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı biçimde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş oldu- ğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gere- ğince (BOZULMASINA), 12.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16327, Karar No: 2014/1596, Tarih: 10.02.2014

**6. Ceza Dairesi         2011/16327 E.  ,  2014/1596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık ...'ın işlediği suçun hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılamadığı ile davranışlarını yönlendirme yeteneğinin gelişmişliğinin tespitinin talebine yönelik ... Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 14.02.2008 tarihli yazısında işlenen fiile ve fiilin tarihine yer verilmiş olması karşısında tebliğnamede bu yöndeki bozma düşüncesi benimsenmemiş,

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5271 sayılı Yasa’nın 150/2. maddesi uyarınca, sanıkların savunmasını yapmak üzere zorunlu savunmanın görevlendirilmesi nedeniyle, savunmana ödenen avukatlık ücretinin, sanıklara, yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye açıkça aykırı olduğundan,Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları ve kısmen tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından "zorunlu savunman ücretinin sanıklardan tahsili"ne ilişkin bölümün çıkartılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.