muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/9978, Karar No: 2008/11972, Tarih: 20.10.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/9978 E.  ,  2008/11972 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, abone olan davalının, 1.333.078.000 TL miktarındaki ... su bedelini ödemediğini ileri sürerek, alacağın fatura tarihi olan 22.10.2002 tarihinden itibaren gecikme cezası ve gecikme cezasının KDV’si ile birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, 1.332.861.334 TL alacağın 22.10.2001 tarihinden itibaren gecikme cezası (2.592.415.000 TL) ve KDV’si ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, davalının ... su bedelini ödemediğini ileri sürerek, alacağın gecikme zammı ve gecikme zammının KDV’si ile birlikte tahsilini talep etmiş, mahkemece de ödenmeyen ... su bedeli olan 1.332.861.334 TL’nin 22.10.2001 tarihinden itibaren, 6183 sayılı yasada öngörülen gecikme zammı ve KDV’si ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Ne var ki davanın dayanağını teşkil eden taraflar arasındaki abonelik sözleşmesinde 6183 sayılı yasa gereğince gecikme zammı istenebileceğine dair bir kararlaştırma bulunmamaktadır. Bu durumda davacı, anılan yasaya göre gecikme zammı isteminde bulunamaz. Ancak, “çoğun içinde az da vardır” kuralı gereğince davcının zamanında ödenmeyen alacağı nedeniyle yasal faiz talep edebileceğinin kabulü gerekir. O halde hükmedilen alacağa yasal faiz uygulanması gerekirken, yazılı şekilde 6183 sayılı yasada öngörülen gecikme zammının uygulanmış olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK.nun 438/7. maddesi gereğidir.

SONUÇ:Birinci bent gereğince davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın ‘Hüküm’ başlıklı bölümünün 1. pragrafında bulunan “ ...22.10.2001 tarihinden itibaren gecikme cezası (2.592.415.000 TL) ve KDV’si ile birlikte...” sözlerinden karardan çıkarılarak yerine “...22.10.2001 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte” sözlerinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, 20.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9936, Karar No: 2016/10203, Tarih: 07.11.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/9936 E.  ,  2016/10203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Yargıtayca temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Dava konusu taşınmazın bulunduğu yerde yapılan arazi kadastrosunda kesinleştiği, taşınmazın hangi nedenle tescil harici bırakıldığı, sorularak alınacak cevabi yazı ile taşınmazın bulunduğu alanı komşuları ile birlikte gösterir arazi kadastro paftasının orijinalinin kadastro müdürlüğünden istenerek getirtilmesi,

2) Keşif sırasında uygulandığı bildirilen 1954 tarihli eski tarihli memleket haritasının dayanağı hava fotoğrafı ve bilirkiş raporunda belirtilen 1973-1984 tarihli hava fotoğrafları ve bu fotoğraflara dayanılarak üretilmiş orijinal renkli memleket haritaları ve 1990-1995 yıllara ait hava fotoğrafları ve memleket haritaları bulunduğu yerlerden dosyaya getirtilmesi,

3) Dava dosyasının, hükme esas alınan raporu düzenleyen fen ve orman bilirkişilerine verilerek; getirtilen 1954 tarihli memleket haritası ve dayanağı hava fotoğrafı ile 1973-1984'lü ve 1990-1995'li yıllara ait hava fotoğrafları ve bunlardan elde edilen memleket haritalarının ölçekleri kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ve hava fotoğrafı ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, bu haritalar dosya içerisinde yer alan çekişmeli taşınmazın bulunduğu yeri gösterir şekilde geniş kadastro pafta örneği de dikkate alınarak komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunun çevre parsellerle birlikte memleket haritası ve hava fotoğrafı üzerinde gösterilmesi, hava fotoğraflarının stereoskop aleti vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak, taşınmaz üzerindeki bitki örtüsünü oluşturan unsurların tek tek sayı olarak tarif edildiği, ağaçların cinsi, ortalama yaşı, kapalılık oranı, hakim ağaç türü ve kullanım şeklinin detaylı olarak incelenmesi ve kendilerinden açıklamalı krokili ek rapor alınması,

Ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK'nın 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın yerel MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 07/11/2016 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6657, Karar No: 2019/2501, Tarih: 12.02.2019

**2. Ceza Dairesi         2018/6657 E.  ,  2019/2501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuğa gerekçeli kararın 5271 sayılı CMK'nun 35/3 maddesi uyarınca “tebligat tarihinde cezaevinde bulunan sanığa tebliğ edilen karar içeriğinin okunup, anlatılmak” suretiyle tebliğ edilmesinde yasal zorunluluk bulunması karşısında; 11/11/2015 günlü cezaevi idaresince düzenlenen tebligat belgesi içeriğine göre CMK'nun 35/3. maddesinde öngörülen usul yerine getirilmeyip, cezaevi idaresince 11/11/2015 tarihinde yapılan tebligat işleminin usulüne uygun olmadığı anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuğa usulüne uygun şekilde bilinen son adresine (cezaevinde ise cezaevi adresinde bizzat kendisine okunup/anlatılmak suretiyle, cezaevinde olmaması halinde beyan ettiği bilinen en son adresine, buradan iade dönerse mernis adresine olacak şekilde) gerekçeli kararın tebliğ edilerek, tebliğ belgesi ile birlikte verilmesi halinde temyiz dilekçesi de eklendikten ve ek tebliğname düzenlendikten sonra ve suça sürüklenen çocuğun annesi ... tarafından öğrenme üzerine 30/09/2015 tarihli dilekçe ile karar temyiz edilmiş ise de; ...’ın oğlu olan sanık ...’a vasi olarak atandığına dair belgeye dosya içerisinde rastlanmadığı anlaşılmakla, söz konusu belgenin araştırılıp, varsa dosya içine konularak incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline iade edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE 12.02.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22391, Karar No: 2015/37724, Tarih: 12.11.2015

**4. Ceza Dairesi         2015/22391 E.  ,  2015/37724 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KD - 2011/112885

Tehdit ve yaralama suçlarından sanık Ö.. K.. hakkında yapılan yargılama sonunda mahkumiyetine dair, Boyabat Asliye Ceza Mahkemesince verilen 07.10.2010 gün ve 2010/22 esas, 2010/258 karar sayılı hükmün sanık tarafından temyizi üzerine,

Dairemizin 15.05.2015 gün ve 2013/11836 esas, 2015/29194 sayılı kararıyla;

"Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede ;

1-Sanığa yükletilen tehdit ve yaralama eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Cezaların yasal bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından sanık Ö.. K..'nın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

2- Sanık hakkında A.. K..'yı yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince;

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

A.. K..'nın, 24.08.2009 tarihli soruşturma aşamasındaki beyanında şikayetçi olmadığını belirtmesi ve sanığa yükletilen basit yaralama suçunun takibinin şikayete bağlı olması karşısında; TCK’nın 73/6. maddesi gereğince sanığa şikayetten vazgeçmeyi kabul edip etmediği sorularak, sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanık Ö.. K..'nın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA," karar verilmiştir.

I- İTİRAZ NEDENLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 08/07/2015 gün ve 2011/112885 sayılı yazısı ile;

Kanuna aykırı ve sanık Ö.. K..'nın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA," karar verilmiştir.

I- İTİRAZ NEDENLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 08/07/2015 gün ve 2011/112885 sayılı yazısı ile;

"Sanık Hakkında "Tehdit ve Kasten Yaralama" suçundan açılan kamu davasının, Boyabat Asliye Ceza Mahkemesince yapılan yargılaması sonunda; 07/10/2010 gün, 2010/22 esas ve 2010/258 karar sayılı hükmü ile, sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 106/2a, 43/2-1, 62, 53, maddeleri uyarınca neticeten 2 yıl 1 ay Hapis, TCK 86/2, 62, 52, 52/4 maddeleri uyarınca neticeten 5 kez 2.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir. Mahkeme tarafından verilen bu hüküm süresi içerisinde sanık tarafından temyiz edilip Cumhuriyet Başsavcılığımıza gelmiş ve 14.03.2013 tarihli ve 2011/112885 nolu Tebliğname ile verilen hükmün, Sanık Ö.. K..'nın Üzerine Atılı Silahla Tehdit ve A.. K..'ya yönelik Kasten Yaralama dışında ki yaralamalar yonünden onanması, A.. K..ya yönelik kasten yaralama suçundan ise şikayetten vazgeçme nedeniyle Bozma istenmiştir.

Yüksek Yargıtay 4.Ceza Dairesi yaptığı temyiz incelemesi sonunda; 15/05/2015 gün ve 2013/11836 Esas, 2015/29194 Karar sayılı ilamı ile, hükmün Sanık Ö.. K..'nın Üzerine Atılı Silahla Tehdit ve A.. K..'ya yönelik Kasten Yaralama dışında ki yaralamalar yonünden onanması, A.. K..'ya yönelik kasten yaralama suçundan ise şikayetten vazgeçme nedeniyle Bozulmasına karar vermiştir.

Dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığımıza 15/06/2015 tarihinde gelmiş olmakla Yüksek 4.Ceza Dairesinin, "Tehdit ve Kasten Yaralama" suçu nedeniyle verilen mahkumiyet hükmünün bozulmasına ilişkin Karara aşağıda arz ve izah edilen nedenlerle itiraz edilmesi gerektiği düşünülmüştür

Sanığın Olay tarihinde görevli olarak devriye halinde olduğunu. Bu sırada sanık A.. N..'ın B.. N..'ın küçük çocuğuna araba kullandırdığını görmesi üzerine duruma müdahale etmek için eliyle dur işareti yaptığını. Ancak Ali'nin kendisine bana ne diyorsun şeklinde bir baş hareketi yaparak arabası ile uzaklaşmaya başladığını. kendisini ekip otosu ile takip ettiğini ve siren çalarak durmasını sağladığını. Durduktan sonra A.. N..'ın aracını kapısını açtığını ve neden ukalalık yapıyorsun şeklinde bir söz söylediğini. A.. N..'ın buna karşılık kendisine yumruk vurmak suretiyle karşılık verdiğini . Bu sırada orada bulunan S.. S.. ve A.. K..'nın kendisini tuttuğunu ve A.. N..'ında da oradan kaçtığını beyan etmesi, Sanık A.. N..'ın ve Mahkemenin Kabulünün Sanık A.. N..'ın Yaşı Küçük Yeğenine araç kullanmayı öğrettiğini doğruladığı, Sanı Ö.. K..da ki yaralanmanın 23/08/2009 tarihli adli rapor ile doğrulanması karşısında,

Sanığın Hazırlık ve kovuşturma aşamasında ki Savunmaları, oluş ve mahkemenin kısmi kabulüne göre olayların başlangıcında sanık A.. N..'ın ve S.. S.. ve A.. K..'nın Haksız Hareketleri ve bu Hareketlerin sonrasında devam etmesi karşısında sanığın havaya ateş etmek suretiyle Tehdit ve öncesinde Kasten Yaralama suçlarını işlediği anlaşılmakla Hakkında TCK 29 maddesindeki haksız tahrik hükümlerinin sanık lehine uygulanmadan hüküm kurulduğu,

Bu itibarla itirazın kabulüne, Özel Daire onama kararının kaldırılmasına, yerel mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Sonuç ve istem: Açıklanan nedenlerle,

1- İtirazımızın KABULÜNE,

2-Yüksek Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 07/10/2010 gün, 2010/22 esas ve 2010/258 karar sayılı onama ilamının KALDIRILMASINA,

Sanık Hakkında Tahrik ile ilgili hükmün uygulanması için kararın BOZULMASINA,

3-Yüksek Daireniz aksi kanatte ise, itirazın incelenmesi bakımından 5271 sayılı CMK'nın 308/3. Maddesi uyarınca dosyanın Yüksek Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesine,

Karar verilmesi itirazen arz ve talep olunur." isteminde bulunulması üzerine dosya Dairemize gönderilmekle, incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

II- İTİRAZIN KAPSAMI

İtiraz, tehdit ve yaralama suçlarından sanık Ö.. K.. hakkında verilen mahkumiyet kararının onanmasına dair, Dairemizin 15.05.2015 tarihli kararına ilişkindir.

III- KARAR

Polis memuru olan sanık Ö.. K..'nın olay tarihinde asayiş devriye görevinde iken, sanıklardan A.. N..'ın yanında diğer sanıklar S.. S.. ve A.. K.. olduğu halde yaşı küçük yeğenine araç kullanmayı öğrettiği sırada görmesi üzerine müdahale etmek üzere aracı durdurmak istediği, sanık A.. N..'ın aracın direksiyonuna kendisi geçerek hareket etmesi üzerine karşılıklı olarak sert bir şekilde bakıştıkları, sonrasında sanık Öner'in devriye aracıyla takip ederek şahısları durdurduğu ve kendi savunmasına göre, aracın kapısını açarak “neden ukalalık yapıyorsun” diye söylemesi üzerine sanık Ali ile Öner'in karşılıklı birbirlerini yaraladıkları ve A.. N..'ın kaçtığı, olayın karakol amirliğine bakan görevliye bildirildiği ve sonrasında çarşı merkezinde sanıklardan B.. N.. ve A.. K.. ile karşılaşan sanık Ö.. K..'nın daha önceki olay nedeniyle tartışmaya başladığı ve bu şahıslarla aralarında çıkan kavgada birbirlerini yaraladıkları, çevreden gelen şahıslar ve polis memurlarınca kavganın aralandığı ve sanık Öner'in karakola geçtiği sırada karakol binasının yakınlarında sanıklardan A.. N.. ve S.. S..'ı görmesi üzerine bu kez silahını çıkarıp bu şahısların üzerlerine

hafifçe yukarı doğrultarak korkutmak amacıyla ateş etmesi şeklinde gerçekleşen olayda, yaşı küçük çocuğa araç kullandırıldığını gören sanık Ö.. K..'nın şahıslar hakkında yasal işlemleri başlatmakla yetinmesi gerekirken, yerel mahkemece gerekçeli kararda isabetli biçimde kabul edildiği üzere görevli polis memuru için uygun olmayan ve tarafları tahrik eden davranış ve eylemlerde bulunarak olayın büyümesine yol açması da gözetilerek, mahkemece olayların sanıktan kaynaklanan ilk haksız hareketle başladığı kabul edilerek lehine TCK'nın 29. maddesinin uygulanmamış olmasının dosya kapsamına uygun bulunduğu anlaşıldığından,

Dairemizin 15.05.2015 gün ve 2013/11836 esas, 2015/29194 Karar sayılı kararı usul ve yasaya uygun bulunmakla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazları yerinde görülmediğinden REDDİNE, 6352 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı Kanunun 308. maddesinin 3. fıkrası gereğince itirazı incelemek üzere dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna GÖNDERİLMESİNE, 12.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17416, Karar No: 2014/11348, Tarih: 05.06.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/17416 E.  ,  2014/11348 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Gümrük İdaresi vekilinin temyiz talebi yönünden yapılan incelemede,

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre Gümrük İdaresinin suçtan doğrudan doğruya zarar görmediği cihetle davaya katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin müdahilliğine karar verilmesi hükmü temyiz hakkı vermediğinden müşteki vekilinin temyiz isteğinin 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

Sanık ...’nın temyiz talebi yönünden yapılan incelemede,

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmayarak yapılan incelemede,

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince, hükmün vekalet ücretine ilişkin fıkranın çıkartılması ve diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2604, Karar No: 2014/9824, Tarih: 05.05.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/2604 E.  ,  2014/9824 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bursa 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 05/12/2013

Numarası : 2012/368-2013/814

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı, davalı işveren bünyesinde 09.11.2005- 05.09.2012 tarihleri arasında çalıştığını, ücretinin ve hafta tatili ile ulusal bayram genel tatil ücretlerinin ödenmemesi nedeniyle iş aktini haklı olarak feshettiğini iddia ederek kıdem tazminatı ile birikmiş ücret alacağı, yıllık izin ücreti, hafta tatili, ulusal bayram genel tatil ve fazla mesai ücretlerinin ödetilmesini istemiştir.

Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacının ücret alacağının bulunup bulunmadığı, ücret alacağı varsa, miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 37. maddesine göre, işçiye ücretin elden ya da banka kanalıyla ödenmesi durumunda, ücret hesabını gösteren imzalı ve işyerinin özel işaretini taşıyan “ücret hesap pusulası” verilmesi zorunludur.

Uygulamada çoğunlukla “ücret bordrosu” adı altında belgeler düzenlenmekte ve periyodik ödemelerde işçinin imzası alınmaktadır. Banka aracılığı ile yapılan ödemelerde banka kayıtları da ödemeyi gösteren belge niteliğindedir.

Ücretin ödendiğinin ispatı işverene aittir. Bu konuda işçinin imzasını taşıyan bir ödeme belgesi yeterli ise de, para borcu olan ücretin ödendiğinin tanıkla ispatı mümkün değildir.

Uygulamada çoğunlukla “ücret bordrosu” adı altında belgeler düzenlenmekte ve periyodik ödemelerde işçinin imzası alınmaktadır. Banka aracılığı ile yapılan ödemelerde banka kayıtları da ödemeyi gösteren belge niteliğindedir.

Ücretin ödendiğinin ispatı işverene aittir. Bu konuda işçinin imzasını taşıyan bir ödeme belgesi yeterli ise de, para borcu olan ücretin ödendiğinin tanıkla ispatı mümkün değildir.

4857 sayılı Yasanın 32. maddesinde, “Çalıştırılan işçilerin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakının özel olarak açılan banka hesabına yatırılmak suretiyle ödenmesi hususunda; tabi olduğu vergi mükellefiyeti türü, işletme büyüklüğü, çalıştırdığı işçi sayısı, işyerinin bulunduğu il ve benzeri gibi unsurları dikkate alarak işverenleri veya üçüncü kişileri zorunlu tutmaya, banka hesabına yatırılacak ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakının, brüt ya da kanunî kesintiler düşüldükten sonra kalan net miktar üzerinden olup olmayacağını belirlemeye Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı, Maliye Bakanlığı ve Hazine Müsteşarlığından sorumlu Devlet Bakanlığı müştereken yetkilidir. Çalıştırdığı işçilerin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakını özel olarak açılan banka hesapları vasıtasıyla ödeme zorunluluğuna tabi tutulan işverenler veya üçüncü kişiler, işçilerinin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkaklarını özel olarak açılan banka hesapları dışında ödeyemezler” şeklinde kurala yer verilmiştir. Anılan hükme göre, belli koşulların varlığı halinde ödemeler işçi adına açılacak banka hesabına yatırılmalıdır.

Davalı tarafça temyiz dilekçesi ile birlikte bir kısım imzalı avans ödemelerini gösterir listeler sunulmuştur. Ödeme olgusu itiraz niteleğinde savunmalardan olup, yargılamanın her aşamasında ileri sürülebilir. Söz konusu belgelerin değerlendirilmesi için kararın bozulması gerekmektedir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 05.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.