muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/20989, Karar No: 2015/3449, Tarih: 03.03.2015

**2. Hukuk Dairesi         2014/20989 E.  ,  2015/3449 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İstanbul Anadolu 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ :28.11.2013

NUMARASI :Esas no:2013/138 Karar no:2013/921

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Görevsizlik veya yetkisizlik kararı verilmesi halinde taraflardan birinin, bu karar verildiği anda kesin ise bu tarihten, süresi içinde kanun yoluna başvurulmayarak kesinleşmiş ise, kararın kesinleştiği tarihten; kanun yoluna başvurulmuşsa, bu başvurunun reddi kararının tebliği tarihinden itibaren iki hafta içinde kararı veren mahkemeye başvurarak, dava dosyasının görevli ya da yetkili mahkemeye gönderilmesini talep etmesi gerekir. Aksi takdirde, bu mahkemece davanın açılmamış sayılmasına karar verilir (HMK m. 20/1).

Yetkisizlik kararı veren mahkeme bu kararında dosyanın yetkili mahkemeye gönderilmesine karar vermekle yetinir. Dava dosyasını kendiliğinden (re'sen) yetkili mahkemeye gönderemez. İki haftalık süre hak düşürücü nitelikle olup, mahkemece re'sen gözetilir.

Davanın açıldığı Tuzla Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi tarafından yetkisizlik kararı verilmiş ve bu karar 04.12.2012 tarihinde kesinleşmiş, taraflardan davacı vekili tarafından 25.01.2013 tarihinde dosyanın yetkili mahkemeye gönderilmesi talep edilmiştir. Yetkisizlik kararı kesinleştiği tarihten itibaren Yasada gösterilen iki haftalık süre içerisinde dosyanın yetkili mahkemeye gönderilmesi yönünde tarafların bir talebi ve başvurusu bulunmadığına göre dava başvuru süresinin sona erdiği tarihten itibaren kanundan dolayı kendiliğinden açılmamış hale gelmiştir. O halde bu husus gözetilerek bir karar verilmesi gerekirken işin esasının incelenmesi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 03.03.2015 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2017/3356, Karar No: 2017/5390, Tarih: 07.11.2017

**14. Ceza Dairesi         2017/3356 E.  ,  2017/5390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı, çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkumiyet, diğer atılı suçtan beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümlerin sanık müdafii ile katılanlar..., ..., ...- ... vekili tarafından temyiz edilmesi ve sanık müdafiince incelemenin duruşmalı yapılmasının talep edilmesi üzerine, dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle, 18.10.2017 Çarşamba saat 09:30'a duruşma günü verilerek sanık müdafiine çağrı kâğıdı gönderilmişti.

Belirtilen tarihte yapılan duruşmaya sanık müdafiin katılmaması nedeniyle duruşmasız gerçekleştirilen dosya tetkikinde ...'e yönelik çocuğun basit cinsel istismarı suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyizin bulunmadığı anlaşıldığından, incelemenin katılan ... ...'ya yönelik beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan kurulan hükümle sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların ve 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 13. maddesiyle TCK'nın 103. maddesinin yeniden düzenlenmesi karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek lehe olan hükmün önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi, her iki kanunla ilgili uygulamanın denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi ve 24.11.2015 günlü, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi yönünden kısmi iptal kararı verildiğinden, anılan hususlar nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Yargılama giderinin, 5083 sayılı Kanunun 1. maddesi ile 01.01.2009 tarihinde yürürlüğe giren Bakanlar Kurulunun 04.04.2007 tarih ve 2007/11963 sayılı kararının 1. maddesi uyarınca Türk Lirası (TL) olarak belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Yargılama giderinin, 5083 sayılı Kanunun 1. maddesi ile 01.01.2009 tarihinde yürürlüğe giren Bakanlar Kurulunun 04.04.2007 tarih ve 2007/11963 sayılı kararının 1. maddesi uyarınca Türk Lirası (TL) olarak belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanık müdafii ile katılanlar ..., ..., ...- ... vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/23091, Karar No: 2018/9908, Tarih: 21.05.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/23091 E.  ,  2018/9908 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü: - K A R A R -

Bilirkişi raporunda kısmen kapama karışık meyve bahçesi olarak değer biçmeye esas alınan ağaçların yaş ve cinsine göre ve kuru arazi olarak değer biçmeye esas münavebe ürünü olarak alınan buğday ve nohutun dekar başına verim miktarlarının İlçe Tarım Müdürlüğünden, değerlendirme tarihi olan 2014 yılı dekar başına üretim masrafları ile hasat dönemindeki ortalama toptan kg. satış fiyatlarının da ilgili resmi kuruluşlardan sorulduk sonra,

Alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2745, Karar No: 2019/7178, Tarih: 12.11.2019

**10. Ceza Dairesi         2019/2745 E.  ,  2019/7178 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BAKIRKÖY (KAPATILAN) 52. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki

suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” , karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi,

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 12.11.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/535, Karar No: 2023/831, Tarih: 20.09.2023

**Hukuk Genel Kurulu         2022/535 E.  ,  2023/831 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1641 E., 2022/2 K.

KARAR : İstinaf başvurularının kabulüne

ÖZEL DAİRE KARARI : Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin 16.09.2021 tarihli ve

2021/4629 Esas, 2021/6098 Karar sayılı BOZMA kararı

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının kabulüne karar verilerek, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 2. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

Direnme kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan gündem ve dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili 10.09.2018 tarihli dava dilekçesinde; tarafların 22.01.2004 tarihinde evlendiklerini, ortak çocuklarının bulunmadığını, her iki tarafın da ikinci evlilikleri olduğunu ve önceki evliliklerinden olma çocuklarının bulunduğunu, müvekkilinin emekli banka müdürü davalı kadının ise gündelik temizlik işçisi olduğunu, evlilik öncesinde davalının davacının evinin temizliği ve hizmeti ile ilgilendiğini, tarafların bu şekilde tanıştıklarını ve evlendikleri sırada erkeğin 77 kadının ise 51 yaşında olduğunu, evlendikten sonra eşler arasında gerek yaş gerekse soysal-ekonomik durum farkı nedeniyle geçimsizlik yaşanmaya başladığını, davalının birlik görevlerini yerine getirmediğini, eşinin hastalığında ve ameliyatında davacı ile ilgilenmediğini, eşine psikolojik şiddet uyguladığını, kötü davrandığını, müvekkilinin bakımını çocuklarının yerine getirdiğini, davacıdan sürekli maddi beklenti içerisinde olduğunu, davalının kusurlu davranışları nedeni ile son yıllarda evlilik birliğinin çekilmez hâl aldığını ileri sürerek tarafların boşanmalarına, müvekkili yararına 10.000,00 TL maddi ve 5.000,00 TL manevi tazminat ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili 10.10.2018 tarihli cevap dilekçesinde; tüm iddiaları inkârla, taraflar arasındaki yaş farkından kaynaklanan hiçbir sorun bulunmadığını, eşlerin davacının yeğeni tarafından evlendirilmek maksadı ile tanıştırıldıklarını, müvekkilinin evlilik birliğinden kaynaklanan tüm sorumluluklarını yerine getirdiğini, eşi ile ilgilendiğini, her zaman eşinin yanında olduğunu, davacının rahatsızlandığında davalı tarafından Kocaali Devlet Hastanesine yatırıldığını, hastanedeki tedavinin bitiminden sonra davacının oğlu tarafından müvekkilinden habersiz şekilde İstanbul'a götürüldüğünü, bundan sonra davacının durumu hakkında davalı kadına bilgi verilmediğini, tarafların evliliğini zaten hiçbir şekilde kabul etmeyen davacı yanın çocukları tarafından eşler arasındaki iletişimin bu şekilde kopartılmaya çalışıldığını, buna rağmen müvekkilinin İstanbul’da özel bir hastanede yatmakta olan eşini görmeye gittiğini, ancak davacının çocukları tarafından hastaneden gönderildiğini, bundan sonraki süreçte davacının hayatındaki gelişmelerden davalının haberdar edilmediğini, kadın eşin evliliğin bu hâle gelmesinde kusurunun bulunmadığını, tüm sorumluluğun davacının çocuklarından kaynaklandığını, davacının ise yapılan müdahalelere sessiz kaldığını belirterek davanın reddine, mahkeme aksi kanaatte ise davalı kadın yararına 2.000,00 TL tedbir-yoksulluk nafakası ile 50.000,00 TL maddi tazminat ödenmesine karar verilmesini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 31.10.2019 tarihli ve 2018/766 Esas, 2019/741 Karar sayılı kararı ile; her ne kadar davacı tarafça evlilik birliğinin temelinden sarsıldığı iddiası ile boşanma talep edilmiş ise de toplanan delillere göre tarafların aralarındaki yaş ve kültür farkına rağmen evlendikleri, davalı kadının evlilik birliğinin gerektirdiği sorumlulukları yerine getirdiği, davacıya baktığı, ev işlerini yaptığı, erkek eşin rahatsızlanması üzerine çocuklarının davacıyı yanlarına aldıkları, davalının istemesine rağmen eşinin bakım ve tedavisi ile ilgilenmesinin davacı ve çocukları tarafından engellendiği, davacının ailesinin evliliğe olan müdahalesine engel olmadığı, davalının evliliğini kurtarma gayreti içerisinde olduğu ve evliliğin bu hâle gelmesinde kusurlu tarafın davacı olduğu gerekçesi ile davanın reddine ve kadın yararına 500,00 TL tedbir nafakası ödenmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 11.01.2021 tarihli ve 2020/710 Esas, 2021/10 Karar sayılı kararı ile; tarafların 22.01.2004 tarihinden beri evli oldukları, ortak çocuklarının bulunmadığı, gerçekleşen olaylara göre davalı kadının eşi için "ben onun karısı değilim, mecbur değilim, bakıcısıyım" dediği, geçirmiş olduğu ameliyattan sonra eşi ile ilgilenmediği ve ona bakmadığı, bu şekilde birlik görevlerini yerine getirmediği, buna göre davalı kadının ağır, çocuklarının evliliğine müdahalesine engel olmayan davacı erkeğin ise az kusurlu olduğu gerekçesi ile istinaf başvurularının kabulüne, tarafların boşanmalarına, kadın yararına 1.000,00 TL tedbir nafakası ödenmesine, yoksulluk nafaka talebinin reddine, az kusurlu olan erkek yararına 5.000,00 TL maddi tazminat ödenmesine karar verilmiştir.

VI. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "...1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı erkeğin tüm, davalı kadının ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece, evlilik birliğinin temelinden sarsılması sonucunu doğuran olaylarda davalı kadın ağır, davacı erkek hafif kusurlu kabul edilerek boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına karar verilmiş ise de, ilk derece mahkemesince davacı erkeğe kusur olarak yüklenen “ailesinin evlilik ve kadına olumsuz müdahalesine engel olmadığı” kusurunun, yaklaşık 14 yıl süren evlilikte süreklilik arzeder ve ağır şekilde gerçekleştiği anlaşılmıştır. Gerçekleşen bu duruma göre, davacı erkeğin ailesinin evliliğine ve eşine olumsuz müdahalesine sessiz kaldığı, davalı kadının ise eşinin hastalandığında bakımı ile yeteri kadar ilgilenmeyerek birlik görevini ihlal ettiği anlaşılmakla, boşanmaya neden olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde kadının ağır kusurlu olarak kabulü doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

3-Yukarıda 2. bentte açıklandığı üzere boşanmaya sebebiyet veren vakıalarda taraflar eşit kusurludur. Boşanmaya sebep olan olaylarda eşit kusurlu eş yararına maddi ve manevi tazminata karar verilemez. Davacı erkek yararına Türk Medeni Kanunu'nun 174/1. madde koşulları oluşmamıştır. O halde davacı erkeğin maddi tazminat talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, hatalı kusur belirlemesi sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış ve bozmayı gerektirmiştir.

3-Yukarıda 2. bentte açıklandığı üzere boşanmaya sebebiyet veren vakıalarda taraflar eşit kusurludur. Boşanmaya sebep olan olaylarda eşit kusurlu eş yararına maddi ve manevi tazminata karar verilemez. Davacı erkek yararına Türk Medeni Kanunu'nun 174/1. madde koşulları oluşmamıştır. O halde davacı erkeğin maddi tazminat talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, hatalı kusur belirlemesi sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış ve bozmayı gerektirmiştir.

4-Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan mali gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir. Nafaka yükümlüsünün kusuru aranmaz.(TMK m. 175) Toplanan delillerle, boşanmaya sebep olan olaylarda davalı kadının daha ağır kusurlu olmadığı, her hangi bir geliri ve malvarlığının bulunmadığı, boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği gerçekleşmiştir. O halde, davalı kadın yararına geçimi için uygun miktarda yoksulluk nafakası takdiri gerekirken isteğin reddi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir,..."

gerekçesiyle karar bozulmuştur.

B. Bölge Adliye Mahkemesince Verilen Direnme Kararı

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile önceki karar gerekçesi tekrar edilmek suretiyle direnme kararı verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Direnme kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili temyiz dilekçesinde; maddi tazminatın miktarı, manevi tazminat talebinin reddi ile kadın yararına hükmolunan tedbir nafakası yönünden kararın hatalı olduğunu ileri sürerek hükmün bozulmasını talep etmiştir.

2. Davalı vekili temyiz dilekçesinde; kusur belirlemesi, tazminatlar ve yoksulluk nafaka talebinin reddine karar verilmesinin hatalı olduğunu ileri sürerek hükmün bozulmasını talep etmiştir.

C. Uyuşmazlık

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; boşanmaya sebep olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olup olmadıkları, buradan varılacak sonuca göre davacı erkek eş yararına 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 174 üncü maddesinin 1 inci fıkrasında yazılı maddi tazminat ile davalı kadın eş yararına aynı Kanun’un 175 inci maddesinde belirtilen yoksulluk nafakası koşullarından hangisinin oluştuğu noktasında toplanmaktadır.

D. Gerekçe

1. İlgili Hukuk

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 166, 174 ve 175 inci maddeleri.

2. Değerlendirme

a) Davacı vekilinin temyiz talebi yönünden yapılan incelemede;

D. Gerekçe

1. İlgili Hukuk

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 166, 174 ve 175 inci maddeleri.

2. Değerlendirme

a) Davacı vekilinin temyiz talebi yönünden yapılan incelemede;

1. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında işin esasının incelenmesinden önce, mahkemece direnme kararı öncesinde verilen kararın taraflarca temyiz edildiği, Özel Dairece davacı erkek vekilinin temyiz itirazları reddedilerek hükmün kadın eş yararına bozulduğu, direnme kararının ise yeniden taraf vekillerince temyiz edildiği dikkate alındığında, direnme öncesi verilen kararı temyiz eden ve temyiz itirazları reddedilen davacı vekilinin direnme kararını temyizinde hukuki yararının bulunup bulunmadığı, bu bağlamda temyiz isteminin reddine karar verilmesinin gerekip gerekmediği hususu ön sorun olarak tartışılmıştır.

2. Bilindiği üzere hukuki yarar, dava şartı olduğundan temyiz incelemesi yapılabilmesi için de gerekli bir şarttır.

3. Mahkeme kararını temyiz edip, bu istemi Özel Dairece reddedilen taraf yönünden karar kesinleşmiş olmakla, artık bu tarafın direnme kararını temyizde hukuki yararı bulunmamaktadır.

4. O hâlde davacı vekilinin direnme hükmüne yönelik temyiz isteminin hukuki yarar yokluğundan reddine karar verilmelidir.

b) Davalı vekilinin temyiz talebi yönünden yapılan incelemede;

5. Uyuşmazlığın çözümü bakımından ilgili kanun maddelerinin incelenmesinde yarar görülmektedir.

6. Bilindiği üzere 4721 sayılı Kanun'un "Evlilik birliğinin sarsılması" başlıklı 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkraları;

"Evlilik birliği, ortak hayatı sürdürmeleri kendilerinden beklenmeyecek derecede temelinden sarsılmış olursa, eşlerden her biri boşanma davası açabilir.

Yukarıdaki fıkrada belirtilen hâllerde, davacının kusuru daha ağır ise, davalının açılan davaya itiraz hakkı vardır. Bununla beraber bu itiraz, hakkın kötüye kullanılması niteliğinde ise ve evlilik birliğinin devamında davalı ve çocuklar bakımından korunmaya değer bir yarar kalmamışsa boşanmaya karar verilebilir." hükmünü taşımaktadır.

7. Genel boşanma sebeplerini düzenleyen ve yukarıya alınan madde hükmü, somutlaştırılmamış veya ayrıntıları ile belirtilmemiş olması nedeniyle evlilik birliğinin sarsılıp sarsılmadığı noktasında hâkime çok geniş takdir hakkı tanımıştır. Bu bağlamda evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanma davası açan davacının, davasının kabul edilerek, boşanma kararı elde edebilmesi için iki koşulun gerçekleştiğini kanıtlamış olması gerekir. Bunlardan ilkinde davacı; kendisinden, evlilik birliğinin devamı için gereken "ortak hayatın sürdürülmesi" olgusunun artık beklenmeyecek derecede birliğin temelinden sarsıldığını, ikinci olarak "temelden sarsılmanın" karşı tarafın kusurlu davranışları sonucu gerçekleştiğini ispatlamak zorundadır.