muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/10041, Karar No: 2012/10686, Tarih: 04.10.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/10041 E.  ,  2012/10686 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BİNGÖL 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/02/2011

Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davacı vekilince yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava; tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden;  davacı, çekişme konusu kat irtifakı kurulu 6 nolu meskenini bankadan konut kredisi aldıktan sonra geri iade etmesi konusunda anlaştığı ve bu doğrultuda 28.09.2006 tarihli protokol yaptığı davalıya  satış göstermek suretiyle temlik ettiğini, kredi alınıp, borç kapatıldığı ve taşınmaz üzerindeki takyit kalktığı halde davalının taşınmazı geri devretmediğini ve 3. kişilere satma hazırlığı içinde bulunduğunu  ileri sürerek tapu iptal ve tescil istekli eldeki davayı açtığı, yargılama sırasında çekişmeli taşınmazın 11.11.2009 tarihinde vekil eliyle dava dışı V.G. isimli şahsa satış suretiyle devredildiği ve davalının taşınmazla ilgisinin kalmadığı anlaşılmaktadır.

Hemen belirtmek gerekir ki;  dava  açıldıktan  sonrada   sınırlayıcı  bir  neden  bulunmadığı  takdirde  dava  konusu  malın veya   hakkın   üçüncü  kişilere   devredilebilmesi  tasarruf  serbestisi  kuralının  bir  gereği, hak  sahibi  veya malik   olmanın  da  doğal  bir   sonucudur. Usul  Hukukumuzda  da  ayrık  durumlar   dışında   dava  konusu mal  veya  hakkın  davanın  devamı  sırasında  devredilebileceği kabul  edilmiş  1086  sayılı  HUMK'nun  186.  maddesinde  (6100  sayılı HMK'nun  125.  maddesi)  dava   konusunun  taraflarca   üçüncü   kişiye  devir  ve  temliki  halinde   yapılacak  usulü    işlemler    düzenlenmiştir. 6100  sayılı HMK'nun 125/1. maddesi; dava   açıldıktan   sonra   davalı,  dava  konusunu (müddeabihi)  bir  başkasına  temlik  ettiği  takdirde; davacı  taraf  seçim  hakkını kullanarak, dilerse   temlik  eden ile  olan davasından  vazgeçerek  davaya  devralan   kişiye  karşı  devam  edebileceği, dilerse   davasına  temlik   eden  kişi  hakkında  tazminat  davası   olarak  devam  edebileceği  hükmünü  içermektedir. Bu durum kendiliğinden (resen)  gözetilmesi  zorunlu  bulunan  usul  kuralı olup,  mahkemece  davacı  yana  seçimlik   hakkı   hatırlatılarak   davaya  hangi  kişi  hakkında  devam  edeceği  sorulmalı, sonucuna    göre  işlem  yapılmalıdır.

Somut olayda; mahkemece bu usul kuralının işletildiği ve davacı tarafa 1086 sayılı HUMK'un 186. maddesi hükmü gereğince beyanda bulunmak üzere süre verildiği, davacı vekilinin  müvekkili ile görüşmek üzere iki kez mahkemeden süre talep ettiği, ancak beyanda bulunmadığı, sonraki celse mazeret bildirdiği, mahkemece davacı tarafa 3 kez süre verildiği halde beyanda bulunulmadığı ve mazeretin dosyayı sürüncemede bıraktığı gerekçesi ile davacı vekilinin mazeretinin reddedilerek  aynı celse davalı tarafın davayı takip edeceğini bildirmesi üzerine karar verildiği görülmektedir.

O halde; 6100 sayılı HMK'nun 94. maddesinde düzenlenen kesin süre müessesesi işletilmek suretiyle davacı tarafa 6100 sayılı HMK 'nın 125. maddesi (1086 sayılı HUMK'un 186. maddesi)  gereğince seçimlik hakkını kullanmak üzere süre verilmesi, ondan sonra yargılamaya devam edilmesi gerekeceği tartışmasızdır.

Öte yandan mahkemece davanın satış vaadi sözleşmesinden kaynaklandığı yönünde nitelendirme yapılarak sonuca gidildiği görülmektedir.

Bilindiği üzere; 6100 sayılı HMK'nın 33. (1086 sayılı HUMK 76.) maddesi hükmü uyarınca olayları bildirmek taraflara hukuki nitelendirmeyi yapmak ve ona uygun yasal düzenlemeyi tayin ve tespit ederek uygulamak mahkemeye aittir.

Eldeki davada, iddianın ileri sürülüş biçimi, dava dilekçesinin içeriği ve dosyada mevcut deliller birlikte değerlendirildiğinde, davacının temlik işleminin inanca dayalı olduğu iddiasına  dayandığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; inanç sözleşmesi, inananla inanılan arasında yapılan, onların hak ve borçlarını belirleyen, inançlı muamelenin sona erme sebeplerini ve devredilen hakkın, inanılan tarafından inanana geri verme (iade) şartlarını içeren borçlandırıcı bir muameledir. Bu sözleşme, taraflarının hak ve borçlarını kapsayan bağımsız bir akit olup, alacak ve mülkiyetin naklinin  hukuki  sebebini teşkil eder.

Taraflar böyle bir sözleşme ve buna bağlı işlemle genellikle, teminat teşkil etmek  ve iade edilmek üzere, mal varlığına dahil bir şey veya hakkı, aynı amacı güden olağan  hukuki muamelelerden daha güçlü bir hukuki durum yaratarak, inanılana inançlı olarak kazandırmak için başvururlar.

Diğer bir anlatımla, bu işlemle borçlu, alacaklısına malını rehin edecek, yani yalnızca sınırlı ayni bir hak tanıyacak yerde, malının mülkiyetini geçirerek rehin hakkından daha güçlü, daha ileri giden bir hak tanır.

Sözleşmenin ve buna bağlı temlikin, değinilen bu özellikleri nedeniyle, taşınmazı inanç sözleşmesi ile satan kimsenin artık sadece, ödünç almış olduğu parayı geri vererek taşınmazını kendisine temlik edilmesini istemek yolunda bir alacak hakkı; taşınmazı, inanç  sözleşmesi ile alan kimsenin de borcun ödenmesi gününe kadar taşınmazı başkasına satmamak ve borç ödenince de geri vermek yolunda yalnızca bir borcu kalmıştır.

Sözleşmenin ve buna bağlı temlikin, değinilen bu özellikleri nedeniyle, taşınmazı inanç sözleşmesi ile satan kimsenin artık sadece, ödünç almış olduğu parayı geri vererek taşınmazını kendisine temlik edilmesini istemek yolunda bir alacak hakkı; taşınmazı, inanç  sözleşmesi ile alan kimsenin de borcun ödenmesi gününe kadar taşınmazı başkasına satmamak ve borç ödenince de geri vermek yolunda yalnızca bir borcu kalmıştır.

Diğer bir bakış açısıyla taşınmazın mülkiyeti inanılana (alacaklıya) geçmiştir. Taşınmazda inanarak  satanın (borçlu) mülkiyet hakkı kalmadığı gibi, alıcının bu mülkiyet hakkı üzerinde kurulmuş olan bir rehin hakkından da söz edilemez.

Bu durumda; gayrimenkul rehni bakımından geçerliliği olan M.K.nun 873. maddesinin inanç sözleşmelerine dayalı temlike konu taşınmazlar bakımından uygulama yeri olmadığı da kuşkusuzdur.  Nitekim bu düşünce Hukuk Genel kurulunun 23.5.1990 gün ve l990/1-202-315  sayılı kararında da aynen benimsenmiştir.

Öte yandan, inanç sözleşmeleri, tarafların karşılıklı iradelerine uygun bulunduğu için, onlara karşılıklı borç yükleyen ve alacak hakkı veren geçerli sözleşmelerdir. (Borçlar Kanunu mad.81) Anılan sözleşmelerde, taraflar, sözleşmenin kendilerine yüklediği hak ve borçları belirlerken, inançlı işlemin sona erme sebeplerini; devredilen hakkın inanılan tarafından inanana iade şartlarını, bu arada tabii ki süresini de belirleyebilirler. Bunun dışında, akde  aykırı davranışın yaptırımına da sözleşmelerinde yer verebilirler.Buna dair akit  hükümleri de  Borçlar Kanununun  19 ve 20 maddelerine aykırılık teşkil etmediği sürece geçerli sayılır.

İnanç sözleşmesine ve buna bağlı işlemle alacaklı olan taraf, ödeme günü gelince alacağını elde etmek için dilerse; teminat için temlik edilen şeyi “ ifa uğruna edim “  olarak kendisinde alıkoyabileceği gibi; o şeyi, açık artırma yoluyla veya serbestçe satıp satış bedelinden alma yoluna da başvurabilir. Bu sonuçlar kendine özgü bu akdin tabiatında mevcuttur. Sözleşme ile öngörülen ifa süresi içerisinde, sırf sözleşmeyi imkansız kılmak amacıyla muvazaalı olarak yapılan temliklerin  yasal koruma altında tutulamıyacağı izahtan varestedir. Meri hukuk sistemimizde her hangi bir  düzenleme olmamasına karşın; inanç sözleşmelerinin, yukarıda değinilen ilkeler çerçevesinde  uygulama yeri bulan kendine özgü bir müessese  olduğu, öğreti ve uygulamada kabul edilegelen bir olgudur.

İnanç sözleşmelerinin tarafları arasında, onların gerçek iradelerini ve akitten  amaçladıklarını  yansıtması bakımından geçerli olduğu; taraflarına Borçlar Kanunu çerçevesinde nisbi haklarını talep etme olanağını verdiği tartışmasızdır.

Burada üzerinde durulması gereken husus, taşınmaz mallar yada şekle bağlı akitlerde inanç sözleşmelerinin ne gibi hukuki sonuç doğuracağıdır. Diğer bir anlatımla,sözleşmede öngörülen koşulların gerçekleşmesi halinde, taşınmaz mülkiyetinin naklinin sebebini oluşturup oluşturmayacağıdır.

Burada üzerinde durulması gereken husus, taşınmaz mallar yada şekle bağlı akitlerde inanç sözleşmelerinin ne gibi hukuki sonuç doğuracağıdır. Diğer bir anlatımla,sözleşmede öngörülen koşulların gerçekleşmesi halinde, taşınmaz mülkiyetinin naklinin sebebini oluşturup oluşturmayacağıdır.

Uygulamada mesele, 5.2.1947  tarih 20/6  sayılı İnançları Birleştirme kararı  ile ilişkilendirilip, bu karar dayanak yapılmak suretiyle  çözüme gidilmektedir.

Söz konusu kararda; eski hukuka göre  mümkün ve geçerli olan muvazaa ve  nam-ı müstear iddialarının, Medeni Kanunun yürürlüğünden sonra taşınmaz mallar hakkında dinlenip dinlenemeyeceği  tartışılmıştır.

Anılan kararda; çeşitli sebep  ve amaçlarla bir taşınmaz  kaydına gerçek malik yerine  başka bir  nam ve bir sözleşmede akitlerden  biri yerine üçüncü  bir şahsın gösterilmesinin mümkün olduğu,bu gibi hallerde  vekilin kendi namına ve müvekkili hesabına  yaptığı tasarruflarda olduğu gibi hukuki bir durum veya herhangi bir  maksatla üçüncü şahıslardan  gerçeği gizleme gayesi güdülebileceği, “ kötüniyetli  ve haksız gizlemeler ”dışında, belirtilen  olasılıklara  göre açılacak bir davanın, gerçekten, ya  mevcut bir hakka dayanarak  bir el değiştirme  veya  bir hakkın korunması  niteliğini taşıyacağı; bu durumun da, temsil ve vekalet ilişkisinde ,mülkiyette halefiyet esası olarak kabul edilmiş bir husus olup,halefiyeti düzeltme  amacıyla  öncelikle mülkiyetin  vekile aidiyeti  düşünülse bile,  temsil hükümlerine  aykırı olduğundan  bunun korunması  ve devamına hükmolunamıyacağı, zira Borçlar Kanununun “ müvekkil vekiline  karşı muhtelif  borçlarını ifa edince  vekilin kendi namına ve müvekkili hesabına  üçüncü şahıstaki alacağı müvekkilin olur ” hükmünün bu düşünceyi  doğruladığı, öte yandan gerek taşınır,  gerek taşınmaz  mallara ilişkin  olsun  nam-ı  müstear hadiselerinde, meselenin bir istihkak ve mülkiyet davası niteliğini geçemeyeceğinden, ne resmi senet, ne de şekil meselesinin bahse konu olamıyacağı,meselenin akitte ve isimde muvazaayı  kapsamına  alan Borçlar Yasasının 18.maddesi kapsamında düşünülmesinin kanunun amacına uygun düşeceğine, değinildikten sonra sonuçta, nam-ı müstear davalarının dinlenebilir ve yazılı delil ile isbatının mümkün olduğuna, hükmolunmuştur.

İçtihadı Birleştirme kararlarının konularıyla sınırlı, sonuçlarıyla bağlayıcı  bulunduğu tartışmasızdır. Nam-ı müstear  için düzenleme getiren 1947 tarihli kararın, teminat amacıyla  temlike dair inanç sözleşmelerini kapsadığı da  kuşkusuzdur. Uygulamada anılan sözleşmeler gerek özü, gerek işleyişi  açısından, genelde muvazaa, özelde ise nam-ı müstear başlıkları altında nitelendirilegelmektedir.

İçtihadı Birleştirme kararlarının konularıyla sınırlı, sonuçlarıyla bağlayıcı  bulunduğu tartışmasızdır. Nam-ı müstear  için düzenleme getiren 1947 tarihli kararın, teminat amacıyla  temlike dair inanç sözleşmelerini kapsadığı da  kuşkusuzdur. Uygulamada anılan sözleşmeler gerek özü, gerek işleyişi  açısından, genelde muvazaa, özelde ise nam-ı müstear başlıkları altında nitelendirilegelmektedir.

Belirtilen İçtihadı Birleştirme Kararında da değinildiği üzere;inanç  sözleşmeleri bir yandan mülkiyeti nakil borcu doğurması bakımından tarafları bağlayıcı,  diğer yandan,mülkiyetin  naklinin sebebini  teşkil etmesi açısından tasarruf işlemlerini bünyesinde barındıran sözleşmelerdir.Bu durumda koşulların oluşması halinde taşınmaz mülkiyetini nakil özelliğini taşıdığı  kabul edilmelidir.

İçtihadı Birleştirme kararının sonuç bölümünde ifade olunduğu üzere, inançlı işleme dayalı olup dinlenilirliği  kabul edilen iddiaların isbatı, şekle bağlı olmayan yazılı delildir. İnanç sözleşmesi olarak adlandırılan bu belgenin sözleşmeye taraf olanların imzasını içermesi  gereklidir. Bunun dışındaki bir kabul, hem İçtihadı Birleştirme kararının kapsamının genişletilmesi, hemde  taşınmazların tapu dışı  satışlarına olanak  sağlamak anlamını taşıyacağından kendine özgü bu sözleşmelerle bağdaştırılamaz.

Somut olaya gelince; mahkemece bu yönde inceleme ve değerlendirme yapılmış değildir.

Hal böyle olunca,  öncelikle davacı tarafa 6100 sayılı H.M.K.'nun 125. maddesi (1086 sayılı HUMY'nın 186. md.) uyarınca seçimlik hakkını kullanmak üzere kesin süre verilmesi, bu husus açıklığa kavuşturulduktan sonra yukarıda değinilen ilkeler gözetilmek suretiyle inançlı işlem yönünde soruşturma yapılması gerekirken, değinilen husus gözardı edilerek ve nitelendirmede yanılgıya düşülerek yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları belirtilen nedenlerle yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  04.10.2012  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/7113, Karar No: 2008/1721, Tarih: 26.02.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/7113 E.  ,  2008/1721 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında ...’ta kurulu bulunan ...Piyade Tümen Komutanlığına teslim edilmek üzere 36.000 Kg iyotlu tuz alımı konusunda anlaşmaya varıldığını, teslim edilen tuz vasıfsız ve kalitesiz olduğu için müvekkilinin ihale yasaklısı olduğunu bu durumdan haberdar olmayan müvekkilinin ...Tümen Komutanlığına bal gönderdiğini, ihale yasaklısı olduğu gerekçesiyle balların teslim alınmadığını verilen 2.765.000.000.TL’lık kesin teminat mektubunun nakde çevrildiğini, kabul edilmeyen baldan dolayı %10 kâr kaybının (4.587.400.000.TL) bulunduğunu ayrıca müvekkilinin ticari itibarının zedelendiğini ileri sürmüş ve 7.352.400.000.TL maddi, 3.000.000.000.TL manevi tazminatın dava tarihinde işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, tuz alım-satımı ile ilgili sözleşmede her hangi bir vasıf taahhüdünün yer olmadığını, müvekkilinin üzerine düşen yükümlülüğü yerine getirdiğini belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece davacının 7.8.2002 tarihli pazarlık usulü alım zaptı ile şartnameyi okuyarak kabul ve taahhüt ettiğini teyit etmiş olmasına rağmen mal istenilen vasıflara uygun olmadığı gerekçesiyle reddedilince davalıdan istenilen vasıflara uygun olanının tedarik ve teslimi için her hangi bir talepte bulunmadığı, 11.12.2002 tarihli iade faturası ile iade yoluna gittiği, davacının ihaleye girmekle mevzuat gereği uygulanacak olan yaptırımları peşin olarak kabul ettiği ayrıca yasaklama kararının da 16.5.2003 tarihli resmi gazetede yayınlandığı hal, böyle olunca davacının iadeden sonra ikinci bir ihaleye girerek teminat mektubu verip sonra da yasaklı olduğundan bahisle davalıdan kâr mahrumiyeti talep etmesinin iyiniyetli görülmediği kendi kusurlu hareketi ile ihalelerden yasaklanma kararı verilmesine yol açmış olan davacının parayı iade alarak zarara razı olmuş olup, BK.nun 44.maddesi gereğince zararını davalıdan tahsil edemeyeceği gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 26.02.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/15946, Karar No: 2020/2015, Tarih: 02.03.2020

**8. Hukuk Dairesi         2018/15946 E.  ,  2020/2015 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi ve Ecrimisil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın usulden reddine karar verilmiş olup, hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili dava dilekeçsinde, davacı kurumla davalı arasında yapılan gayrimenkul satış sözleşmesi hükümlerine davalının uymaması nedeniyle feshedildiğini belirterek, fesih tarihine kadar emsal kira bedeli karşılığı tazminat, fesih tarihinden dava tarihine kadar haksız işgal nedeniyle ecrimisil talep etmiştir.

Davalı vekili süresi içinde sunulan cevap dilekçesinde, yetki ve görev itirazında bulunmuş davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne dair verilen karar davalı vekilince temyiz edilmiş, davalıya usulüne uygun tebligat yapılmaması nedeniyle yerel mahkeme kararı bozulmuş, bozmaya uyan Asliye Hukuk Mahkemesince görevsizlik kararı verilmesi üzerine, dosya Tüketici Mahkemesine gönderilmiş, İstanbul 3. Tüketici Makemesinin ise, Ankara mahkemelerinin yetkili olduğunu belirterek yetkisizlik kararı vermesi üzerine, davacı vekili kararı temyiz etmiştir.

Dava, tazminat ve ecrimisil talebine ilişkindir.

Somut olayda, taraflar arasında 1086 sayılı HUMK’un yürürlükte olduğu döneminde yapılan sözleşmede, Ankara Mahkemeleri yetkili kılınarak yetki sözleşmesi yapılmıştır.

HUMK'un 9. maddesine göre, tersine bir yasa hükmü olmadıkça, her dava açıldığı tarihte davalının ikametgahının bulunduğu yer mahkemesinde görülür. Bu hükme göre, genel yetkili mahkeme davalının ikametgahının bulunduğu yer mahkemesidir. 10. maddesine göre, sözleşmenin ifa edildiği veya davalı ya da vekilinin dava tarihinde orada bulunması kaydıyla, sözleşmenin yapıldığı yer mahkemesinde dahi dava açılabilir. Bu hüküm, özel yetkiye ilişkin bir düzenlemeyi içermektedir. 22. maddesinde, tarafların yetki sözleşmesi yapmak suretiyle yetkili olmayan bir mahkemenin yetkisini kabul edebilecekleri belirtilmiştir. Kural olarak olumsuz yetki sözleşmesi yapılamaz; eş söyleyişle, yetki sözleşmesi yoluyla genel ve özel yetkili mahkemelerin yetkisi kaldırılamaz, sadece onların yanında yetkili olabilecek başka bir mahkeme kararlaştırılabilir. Dolayısıyla dava, davacının seçimine göre hem genel hem de özel yetkili mahkemede açılabilir.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, HUMK döneminde yapılan yetki sözleşmesiyle genel yetkili mahkemelerin yetkisi ortadan kaldırılamayacağından, davacının seçimlik hakkına göre dava İstanbul mahkemelerinde de görülebilirken yetkisizlik kararı verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, HUMK döneminde yapılan yetki sözleşmesiyle genel yetkili mahkemelerin yetkisi ortadan kaldırılamayacağından, davacının seçimlik hakkına göre dava İstanbul mahkemelerinde de görülebilirken yetkisizlik kararı verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile usul ve kanuna aykırı bulunan hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 02.03.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2625, Karar No: 2022/5483, Tarih: 21.03.2022

**7. Ceza Dairesi         2022/2625 E.  ,  2022/5483 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

UYAP sisteminden yapılan incelemede, sanığın gıyabi kararın tebliğ edildiği 20.01.2021 tarihinde cezaevinde olduğu anlaşılmakla, anılan tarihte ikamet adresinde babası imzasına yapılan tebligatın usulsüz olduğu gözetilerek;

Gerekçeli kararın hükmü temyiz etmeyen sanığa halen cezaevinde bulunması halinde CMK'nun 35/3. maddesine göre, cezaevinde bulunmaması durumunda ise 7201 sayılı Tebligat Kanunu'na göre yeniden tebliği ile kararı temyiz etmesi halinde, temyiz dilekçesi eklendikten ve bu temyize ilişkin ek tebliğname de düzenlendikten sonra Dairemize iadesi için dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7334, Karar No: 2022/8107, Tarih: 21.06.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/7334 E.  ,  2022/8107 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 7. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 6. İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesinin 30.10.2019 tarihli ve 2018/573 Esas, 2019/553 Karar sayılı kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 01.07.2020 tarihli ve 2020/330 Esas, 2020/1518 Karar sayılı kararı ile Mahkeme hükmünün kaldırılmasına ve davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin gönderme kararı üzerine yeniden yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre davacının 20.07.2020 tarihi itibarıyla idarecilik primi almaya başladığı, taraflar arasında 20.07.2020 tarihinden sonraki dönem yönünden uyuşmazlık bulunmadığı, somut davada verilen hükmün temyiz kesinlik sınırını aşacak mahiyette ileriye yönelik etkisinin bulunmadığı anlaşılmakla; Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalının temyiz dilekçesinin REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

21.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.