muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/5456, Karar No: 2022/5749, Tarih: 08.12.2022

Kabule göre de ödeme yapan maliklerin hakkındaki davanın reddedilmesi gerekirken ödemenin tüm borçtan düşülerek kalan miktar yönünden ödeme yapan davalıların da sorumlu tutulması doğru olmamıştır.

Birleşen 2011/361 esas sayılı dosya bakımından ise; 2008 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinde arsa sahibi ... ...’nun taraf olarak bulunmadığı anlaşılmaktadır. Mahkemece her ne kadar geçersizliğin sonradan ileri sürülmesinin dürüstlük kuralına aykırı olduğu ve fesih nedenlerinin ispatlanamaması gerekçesi ile 2008 tarihli sözleşmeye yönelik fesih talebi reddedilmiş olsa da eser sözleşmelerinin kendine özgü bir türü olan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin geçerli olarak kurulabilmesi için TMK'nın 692. maddesi gereğince, sözleşmenin konusu olan taşınmazın tüm paydaşlarıyla sözleşme yapılması veya diğer paydaşların yapılmış olan sözleşmeye muvafakat etmiş olması gerekmektedir. Bu husus kamu düzenine ilişkin olup, mahkemece kendiliğinden gözetilir. Açıklanan nedenlerle 2008 tarihli sözleşme tüm malikler tarafından imzalanmadığından ve taraf olmayan ... ...’nun yapılmış olan sözleşmeye muvafakat etmediği dosya kapsamından anlaşıldığından sözleşmenin geçersizliğinin tespitine karar verilmesi gerekirken fesih talebinin yazılı gerekçe ile reddine karar verilmesi hatalı bulunmuştur.

O halde mahkemece yapılacak iş; öncelikle 2008 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi ile 01.06.2009 tarihli eser sözleşmesinin geçersiz olduğu ve bu durumda dairemizin yerleşik uygulamasına göre eser sözleşmesi ilişkisi devam ettiği sürece ve teslim anına kadar gerçekleştirilen tüm iş ve imalâtların yüklenici tarafından yapıldığı karinesinin adı geçen sözleşmelerin yüklenicilerine uygulanmayacağı ve yaptıkları işi dosya kapsamında kendilerinin ispatlaması gerektiği dikkate alınarak gerekirse yerinde keşif de yapılmak suretiyle 6100 sayılı HMK'nın 266 ve devamı maddeleri hükümlerine uygun şekilde oluşturulacak konusunda uzman 3 kişilik bilirkişi kurulundan Yargıtay denetimine elverişli rapor alınıp dosya kapsamında bulunan deliller ve tespit dosyaları da incelenip inşaatın gerçekleşme seviyesi ve temerrüt tarihi araştırılarak fesih koşullarının oluşup oluşmadığı ve yine imalat bedeli ile ilgili fesih iradelerinin birleştiği tarih itibari ile piyasa rayiçleri ile bedelinin istenebileceği gözetilip eser sözleşmesinde yapılan imalatların arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi kapsamında yapılıp yapılmadığı da yukarıda açıklanan çerçevede değerlendirilerek asıl ve birleşen davalarda karar vermek ve birleşen 2019/354 esas sayılı dosyada eser sözleşmesi kapsamında iş bedeli alacağı çıkar ise ödeme miktarının ödeme yapan malikler açısından dikkate alınması, birleşen 2011/361 esas sayılı dosyada ise 2008 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin geçersizliğinin tespitine karar verilmesinden ibarettir.

Açıklanan nedenlerle; usuli kazaılmış hakka ayrılı olarak, hatalı değerlendirme ve eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, taraflar Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunmadığından lehlerine vekalet ücreti takdirine yer olmadığına, peşin alınan harcın talep halinde temyiz edenlere iadesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 ... içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine, 08.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11104, Karar No: 2011/11201, Tarih: 29.09.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/11104 E.  ,  2011/11201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 13.11.2009 gününde verilen dilekçe ile Mera Tespit Komisyonu Kararının iptali istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 03.02.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Mera Komisyonunun 09.10.2009 tarihli ve 39 sayılı yayla tahsis kararının iptali istemiyle açılmıştır.

Davalı ..., kendilerine husumet düşmeyeceğini, diğer davalı Hazine ise mera komisyonunca yapılan işlemlerin yasaya uygun bulunduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava kabul edilmiştir.

Hükmü, davalı Hazine ile Belediye temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-4342 Sayılı Mera Kanununun 3.maddesi (e) bendinde yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerler olarak tanımlanmıştır. Yasanın 4.maddesinin ilk fıkrasında yaylakların kullanma (yararlanma) hakkının bir veya birden çok köy veya belediyeye ait olduğu kabul edilmiştir. Hangi nitelikteki taşınmazların mera, yaylak ve kışlak olarak köylere veya belediyelere tahsis edileceği yasanın 5.maddesinde gösterilmiş bulunmaktadır. Kuşkusuz, Mera Kanununa göre bir yerin yaylak olarak tahdit ve tahsis işlemini yapacak kuruluş mera komisyonlarıdır. Nitekim, dava konusu yapılan 09.10.2009 tarihli ve 39 sayılı Mera Komisyon Kararıyla 558 ada 5 sayılı parsel yaylak tahdit kapsamına alınmış ve bu niteliğiyle davalı belediyeye tahsis edilmiştir.

Dosyada yer alan diğer bilgi ve belgelerden; çekişme konusu taşınmazın kadastro işlemi sonucu özel mülk olarak belirlenmesine karşı davalılardan Hazine’nin itiraz ettiği, aynı yer mahkemesinin 2005/463 esasında kayıtlı davada yaylak iddiasında bulunarak dava açtığı, açılan davanın reddedildiği ancak Yargıtay’da temyiz aşamasında olduğundan mahkeme hükmünün kesinleşip kesinleşmediğinin anlaşılamadığı görülmektedir.

Dosyada yer alan diğer bilgi ve belgelerden; çekişme konusu taşınmazın kadastro işlemi sonucu özel mülk olarak belirlenmesine karşı davalılardan Hazine’nin itiraz ettiği, aynı yer mahkemesinin 2005/463 esasında kayıtlı davada yaylak iddiasında bulunarak dava açtığı, açılan davanın reddedildiği ancak Yargıtay’da temyiz aşamasında olduğundan mahkeme hükmünün kesinleşip kesinleşmediğinin anlaşılamadığı görülmektedir.

Burada çekişmenin mahiyeti gereği kesin hüküm kavramı üzerinde durulması gerekmektedir. Hukuki istikrar toplumun huzur ve güveni için zorunludur. Bu nedenledir ki bir ilamla haklılığı saptanan gerçek yine aynı taraflar arasındaki daha sonraki bir ilamla yok sayılamaz. Bu olgu, yürürlükteki mevzuatta (HUMK m.237) “kaziyei muhakeme=kesin hüküm” olarak ifadesini bulmuş, kesin hüküm olumsuz dava şartları arasında sayılmıştır. Kesin hükme konu taşınmaz yönünden taraflar arasında çıkan sonraki günlü uyuşmazlıklarda, kesin hükme değer verilmesi kamu düzeni gereğidir. Ayrıca bu husus eski hukukumuzda Mecellenin 80.maddesinde de hükme bağlanmıştır. Görülüyor ki, gerek bugünkü mevzuatımızda gerekse eski hukukta bir hak kesin olarak hükme bağlanmışsa, o hakka-istisnalar dışında- üstünlük tanımak, o ... teslim etmek asıldır. Kısaca ve yeniden ifade etmek gerekirse, eldeki davanın sonucu 558 ada 5 parsel sayılı taşınmaza ilişkin Hazine tarafından açılan davanın kesinleşmiş olup olmamasına bağlıdır.

Mahkemece yapılması gereken iş, 558 ada 5 sayılı parsel hakkında Hazine tarafından açılan dava sonucunun ne olduğunu araştırmak, yapılacak araştırma sonucu kesinleştiği anlaşılırsa davayı şimdiki gibi kabul etmek, aksi durumda istemi reddetmek olmalıdır.

Değinilen yönler bir yana bırakılarak eksik inceleme ve araştırmaya dayalı davanın yazılı olduğu şekilde kabulü doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle davalıların diğer temyiz itirazlarının reddine, hükmün 2.bentte yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde iadesine, 29.09.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8061, Karar No: 2017/12529, Tarih: 29.05.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/8061 E.  ,  2017/12529 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

29.10.2016 tarih, 675 sayılı KHK'nın 16/1. maddesinin 20.07.2016 tarih ve 2016/9064 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile ülke genelinde ilan edilen olağanüstü hal kapsamında yürürlüğe konulan KHK'lar gereğince kapatılan kurum, kuruluş, özel radyo ve televizyonlar, gazete, dergi, yayınevi ve dağıtım kanalları ile bunların sahibi gerçek veya tüzel kişiler aleyhine 17.08.2016 tarihinden önce açılan davalar ile bu kapsamda Hazine ile Vakıflar Genel Müdürlüğü'ne husumet yöneltilen davalarda, mahkemelerce 15.08.2016 tarih ve 670 sayılı olağanüstü hal kapsamında alınması gereken tedbirler hakkındaki KHK'nın 5. maddesi uyarınca dava şartı yokluğu nedeniyle red kararı verileceği belirtildiği, eldeki davanın davalısı ... (...Özel Sağlık Hizm. ve Tes. Tur. San. ve Tic. A.Ş.)'nin ünvanıyla internette yazılan bir kısım olumsuz yazılar nedeniyle tereddüt hasıl olduğundan;

Mahkemece davalı şirketin en son durumunu gösterir Ticaret Sicil dosyasının tasdikli sureti celp edilip, Diyarbakır ... ünvanıyla ilgili kurumlardan (Başbakanlık, ... Bakanlığı gibi) olağanüstü hal kapsamında çıkartılan KHK'lar gereğince kapatılan kurum, kuruluş, özel radyo ve televizyon, gazete, dergi, yayınevi ve dağıtım şirketlerinden olup olmadığı araştırıldıktan sonra dosyanın tekrar Dairemize gönderilmesi için mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 29.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4161, Karar No: 2013/12942, Tarih: 18.06.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/4161 E.  ,  2013/12942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki el atmanın önlenmesi, kal ve eski hale getirme davasının reddine dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay’ca incelenmesi, davacılar vekili tarafından verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, duruşma için belirlenen 18.06.2013 günü temyiz eden davacılar vekili Av. ...'ün yüzüne karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden aleyhine temyiz olunan davalı vekilinin yokluğunda duruşmaya başlanarak davacılar vekilinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, el atmanın önlenmesi, kal ve eski hale getirme istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dairemizde yapılan duruşma sırasındaki davacılar vekilince, taşınmazdan geçirilen su kanalının yıkılarak yenisinin yapıldığı ileri sürüldüğünden; taşınmaza el atma olup olmadığı, el atma varsa, bu kanalın hangi idare tarafından yapıldığı, kal ve eski hale getirme bedelinin tespiti için taşınmaz başında yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu eşliğinde keşif yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan, hükmün açıklanan nedenle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, temyiz eden davacılar yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 990,00-TL vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 18.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10076, Karar No: 2017/1314, Tarih: 06.02.2017

**12. Hukuk Dairesi         2016/10076 E.  ,  2017/1314 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

İİK’nun 82/1-2. maddesi gereğince, borçlunun; "Ekonomik faaliyeti, sermayesinden ziyade bedenî çalışmasına dayanan borçlunun mesleğini sürdürebilmesi için gerekli olan her türlü eşya" haczolunamaz. Ancak, bunun için borçlunun haciz sırasında bir meslek veya sanatla uğraşıyor olması ve kendisi ile ailesinin geçimini anılan meslek ve sanatla sağlaması gerekir.

Yukarıda yer verilen madde gereğince, haczedilemeyecek malların kapsamını tayin edebilmek için sanat sözcüğü ile eş anlamda kullanılmış olan meslek kavramını teşebbüsten ayıracak kıstasların açıklanması gerekir. Çünkü, borçlu bir meslek sahibi sayıldığı takdirde, bu mesleği ile ilgili alet, edevat ve kitapları haczedilemeyecek, aksine bir teşebbüs sahibi sayıldığı zaman, bu teşebbüsün malları sermaye ağırlıklı olup haczedilebilecektir. Şikayet konusu incelenirken borçlunun yaptığı işte sermaye ile emeğin karşılıklı oranları tespite çalışılır ve emeğin değerinin, sermayenin değerinden daha fazla olduğu görülürse “bir mesleğin” varlığına, aksi takdirde “bir teşebbüsün söz konusu olduğuna” hükmedilir (Hukuk Genel Kurulu’nun 02.12.1972 tarih ve 1972/572-974 sayılı kararı). Uygulamada, bu şekildeki incelemeye ekonomik kıstasın üstün tutulması adı verilmektedir.

Somut olayda, borçlu pastane işletmekte olup, kendisinin sermaye ağırlıklı alet ve makinaları haczedilmiştir. Borçlunun faaliyetinin, sermayenin önem kazandığı teşebbüs olarak nitelendirilmesi gerekeceğinden, mahcuzların İİK'nun 82/1-2. maddesi kapsamında sayılan haczedilemeyecek mesleki eşya olarak kabulü mümkün değildir.

O halde mahkemece, haczedilmezlik şikayetinin reddi gerekirken kabulü yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 06.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1440, Karar No: 2023/10507, Tarih: 19.12.2023

**11. Ceza Dairesi         2023/1440 E.  ,  2023/10507 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/387 E., 2022/714 K.

SUÇLAR : Sahte fatura düzenleme, muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge düzenleme

HÜKÜMLER : Düşme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Bozma üzerine, Boyabat Asliye Ceza Mahkemesinin, 1912.2022 tarihli ve 2022/387 Esas, 2022/714 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte ve muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belgeler düzenleme, sanık ... hakkında 2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarnda sahte ve muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belgeler düzenleme suçlarından, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca olağanüstü zamanaşımının dolduğundan bahisle ayrı ayrı düşme kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz isteği, 7394 sayılı Kanun ile "Bu maddede düzenlenen suçların birden fazla takvim yılı veya vergilendirme dönemi içinde aynı suç işleme kararının icrası kapsamında işlenmesi halinde Türk Ceza Kanununun 43. maddesi uygulanır." fıkraları eklenerek, etkin pişmanlık ve zincirleme suç hükümleri açısından sanıklar lehine düzenlemeler getirildiği dolayısıyla sanıklar hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulanması ve sevk maddeleri uyarınca cezalandırılmalarına karar verilmesi gerekirken sanıklar hakkında kurulan düşme hükümlerinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

III. GEREKÇE

1. Mahkemece "sanık ... hakkında 2009 ve 2010 yıllarındaki eylemleri nedeniye 213 sayılı Vergi Usul Kanununa 359/a-2 maddesine muhalefet suçundan açılan davada 12 yıllık olağanüstü zamanaşımının geçmesi nedeniyle; sanık ... hakkında 2009, 2010 ve 2011 yıllarındaki eylemleri nedeniye 213 sayılı Vergi Usul Kanununa 359/a-2 maddesine muhalefet suçundan açılan davada düzenlenmiş bir mütalaa bulunmadığından ayrı ayrı düşme kararı verilmiş olup kısa kararda sanıklar ... ve ... hakkında Vergi Usul Kanunu'nun 359/a-2 maddesine muhalefet suçundan 8 yıllık zamanaşımı geçtiğinden bahisle sehven düşme kararı verildiği karar yazım aşamasında fark edildiğinden kısa kararda düzeltim yapılamamıştır" şeklinde gerekçeye istinaden açıklandığı üzere hüküm fıkrası ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturulması hukuka aykırı bulunmuş ise de zamanaşımnın olumsuz muhakeme koşulu olarak yargılamaya engel olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

2. Sanık ... yönünden; sanığın yargılama konusu eylemleri için, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359 uncu maddesinin (a-2) ve (b) fıkraları uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmış, dosya kapsamından sanığın yetkili olduğu tarihe göre en aleyhe 02.07.2010 olan suç tarihinden, hükümlerin tarihine kadar, 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlendiğinden, Mahkemece sehven kamu davalarının olağan zamanaşımından düşmesine ilişkin kurulan hükmün sonucu itibariyle doğru olduğunun belirlenmiş olması nedeniyle bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

3. Sanık ... yönünden; sanığın yargılama konusu eylemleri için, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359 uncu maddesinin (a-2) ve (b) fıkraları uyarınca tabi olduğu 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 367 inci maddesi uyarınca dava şartı olan mütalaa bulunmadığından kamu davasının düşmesine karar verilmesi gerektiği gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olmakla; Mahkemece sehven kamu davalarının olağan zamanaşımından düşmesine ilişkin kurulan hükmün, sonucu itibarıyla doğru olduğunun belirlenmiş olması nedeniyle bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Boyabat Asliye Ceza Mahkemesinin, 1912.2022 tarihli ve 2022/387 Esas, 2022/714 Karar sayılı kararına yönelik Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden Cumhuriyet savcısının temyiz sebeplerinin reddiyle sonucu itibariyle doğru düşme hükümlerinin, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5137, Karar No: 2017/6920, Tarih: 05.12.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/5137 E.  ,  2017/6920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...(KAPATILAN) 4.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR

Taraflar arasında görülen davada ...(Kapatılan) 4.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 08/12/2015 tarih ve 2015/93-2015/215 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalıya ait “GÜRSOY”, “GÜRSOY BALIM” ve “GÜRSOY PETEK” markalarının dava tarihinden geriye doğru 5 yıl içinde kullanılmadığını, ileri sürerek davalı adına tescilli 86/089796, 82/075230 ve 82/075226 numaralı markaların hükümsüzlüğünü talep etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin bu markalar ile bal, reçel, çikolata, puding, ekmek, bisküvi, pasta gibi ürünlerin satışını yaptığını, kullanımın gerçekleştiğini, savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davalı tarafa kullanıma ilişkin delil sunması için süre verildiğini, verilen süreye rağmen markayı kullandığına dair somut delil ibraz edilmediğini, bu nedenle markaların 556 sayılı KHK'nin 14. maddesi gereği hükümsüz kılınmasına karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, kullanmama nedenine dayalı markanın iptali istemine ilişkin olup, mahkemece, yazılı şekilde 556 sayılı KHK’nın 14. maddesi gereğince markanın kullanmama nedeniyle iptaline karar verilmiştir. Ancak, karar tarihinden sonra 06.01.2017 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 14.12.2016 tarihli 2016/148 esas ve 2016/189 karar sayılı kararı ile 556 sayılı KHK’nın 14. maddesinin iptaline karar verilmiştir. Bu durumda, Anayasa Mahkemesi'nin anılan iptal kararı değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiğinden kararın bozulması gerekmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre, davalı vekilinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle hükmün resen BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 05/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.