muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/28278, Karar No: 2016/851, Tarih: 14.01.2016

**9. Hukuk Dairesi         2014/28278 E.  ,  2016/851 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : YALOVA İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 23/06/2014

NUMARASI : 2013/177-2014/244

Davacı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı B. Eğitim Turizm ve Sağlık Yatırımları İşl. ve Tic. AŞ.'ye ait büfelerde büfe görevlisi olarak 04/05/2006 tarihinde çalışmaya başladığını, 09/09/2011 tarihine kadar taşeron işçisi olarak çalıştığını, alt işverenler değişse bile davalı B. A.Ş.'nin asıl işveren olduğunu ve davacının en son davalı M. Temizlik Otomasyon Bilgi İşlem Organizasyon Tic. Ltd. Şti.'nde iş akdinin feshedildiği 09/09/2011 tarihine kadar çalıştığını, bu tarihten sonra B. A.Ş.'nin işlerini devralan B. Deniz Yolları Yiyecek ve İçecek Hiz. A.Ş.'de çalışmaya başladığını ileri sürerek, ödenmeyen fazla çalışma alacağı, ulusal bayram ve genel tatil alacağını talep etmiştir.

B) Davalılar Cevabının Özeti:

Davalı M. Tem. Ot. Bil İş. Org. Tic Ltd Şti. vekili, davacının fazla mesai talebinin reddi gerektiği, tüm çalışmaların puantajlarda gösterildiği ve bordrolarda tahakkuk ettirildiği, bordroların imzalı olduğu, ihtirazi kayıt ileri sürmeden bankadan alındığını, davacının ulusal tatil ve genel tatil alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Diğer davalı B. Eğitim Turizm ve Sağlık Yatırımları İşl. ve Tic. AŞ. vekili, işçilik alacaklarından B. Eğitim Turizm ve Sağlık Yatırımları İşl. ve Tic. AŞ.'nin sorumlu olmadığını belirterek husumet itirazında bulunmuş, B. AŞ'nin "Kafeterya Personel Hizmet Alım İşi" için ihale yaptığını ve işin M. Ltd. Şti'ne verildiğini, büfe ve kafeteryalarda davalı Şirketin personel istihdam ettiğini, işçi alacaklarından diğer davalının sorumluluğunun bulunduğunu, davacının imzalı maaş bordrolarında fazla çalışma ücretinin ödendiğinin görüldüğünü savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, davalılardan M.Temizlik Otomasyon Bilgi İşlem Organizasyon San ve Tic. Ltd. Şti. yönünden, davalı şirketler arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğu, aralarında asıl işveren-alt işveren ilişkisinin asıl manada kurulmadığı, davacının tek işvereninin B. Eğitim Turizm ve Sağlık Yatırımları İşl. ve Tic. AŞ. olduğu gerekçesi ile M. Temizlik Otomasyon B. Organizasyon San ve Tic. Ltd. Şti. aleyhine açılan davanın husumet yönünden reddine karar verilmiş, diğer davalı B. Eğitim Turizm ve Sağlık Yatırımları İşl. ve Tic. AŞ. yönünden fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil alacağının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı ve davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

D) Temyiz:

Kararı davacı ve davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların tüm davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Uyuşmazlık davalılar arasında asıl-alt işveren ilişkisinin muvazaalı kabul edilmesine rağmen, muvazaalı işlemin tarafı olan alt işverenin işçilik alacaklarından sorumlu olup olmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Muvazaalı bir hukuki muamele ile üçüncü kişinin ısrar edilmesi ona karşı bir haksız eylem niteliğindedir. Üçüncü kişiler muvazaa nedeniyle hakları halele uğratıldığı takdirde haksız fiil sorumluluğuna dayanarak muvazaalı hukuki işlemi yapan taraflardan zararının tazminini isteyebilir. Muvazaa sebebiyle akdin hükümsüzlüğünün ileri sürülmesinin hakkın kötüye kullanılması sayılan hallerde muvazaa ileri sürülemez. Kısaca kişi kendi muvazaasına dayanarak sorumluluktan kurtulamaz.

Somut uyuşmazlıkta Yerel Mahkemece davalı şirketler arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğu ve davacının başlangıçtan beri asıl işveren B. Eğitim Turizm ve Sağlık Yatırımları İşl. ve Tic. AŞ. işçisi olduğu kabul edilerek hüküm altına alınan işçilik alacaklarının adı geçen davalıdan tahsiline, muvazaalı işlemin diğer tarafı olan ve işveren sıfatı olmayan diğer davalı şirket yönünden davanın husumet nedeni ile reddine karar verilmiştir.

Ancak aleyhine açılan dava husumetten reddedilen M. Temizlik Otomasyon Bilgi İşlem Organizasyon San ve Tic. Ltd. Şti. muvazaalı işlemin tarafıdır. Bu nedenle adı geçen davalı şirket kendi muvazaasından yararlanamaz. Hukuk Genel Kurulu'nun 03/12/2008 T. ... E,...K. sayılı kararında da belirtildiği üzere davalılar arasında muvazaa bulunması nedeniyle hükmedilen alacaklar açısından davalıların müştereken ve müteselsilen sorumluluğuna karar verilmesi gerekirken davanın davalı M. Temizlik Otomasyon Bilgi İşlem Organizasyon San ve Tic. Ltd. Şti. yönünden husumet yokluğu gerekçesi ile reddi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 14/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26492, Karar No: 2016/8180, Tarih: 23.05.2016

**10. Hukuk Dairesi         2014/26492 E.  ,  2016/8180 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılardan ... vekili ve diğer davalılar tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalılardan ... vekili ve diğer davalıların sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasanın 26. maddesindeki halefiyet ilkesi uyarınca, Kurumun rücu alacağı; hak sahiplerinin tazmin sorumlularından isteyebileceği maddi zarar (Tavan) miktarı ile sınırlı iken, Anayasa Mahkemesi’nin, 21.03.2007 gün ve 26649 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan 23.11.2006 gün ve E:2003/10, K:2006/106 sayılı kararı ile 26. maddedeki “…sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarla sınırlı olmak üzere…” bölümünün Anayasaya aykırılık nedeniyle iptali sonrasında, Kurumun rücu hakkının, yasadan doğan kendine özgü ve sigortalı ya da hak sahiplerinin hakkından bağımsız basit rücu hakkına dönüşmüş olması karşısında, ilk peşin değerli gelirler ile harcama ve ödemelerin; tazmin sorumlularının kusuruna isabet eden miktarıyla sınırlı kısmına hükmedilmesi gerekirken, sigortalıya bağlanan gelirlerdeki kanun ve katsayı değişiklikleri sonucu oluşan artışlar gözetilerek hesaplanan gelirin peşin sermaye değeri esas alınarak hüküm kurulması isabetsizdir.

3-Peşin değer, gelecekte ödenecek gelirlerin, yaş, kesilme ihtimali ve Kurumca belirlenecek iskonto oranı dikkate alınarak hesaplanan tutarını ifade etmekte olup; davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasanın 26. maddesi, iş kazası ve meslek hastalığı nedeniyle yapılan ödemeler yanında, bağlanan gelirin başladığı

tarihteki ilk peşin sermaye değerinin, maddenin öngördüğü koşullara bağlı olarak, işveren ya da üçüncü kişilerden tazmini olanağını öngörmüştür.

İş kazası sonucu sürekli iş göremez duruma gelen sigortalıya bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değeri, sigortalının yaşı, gelirin kesilme olasılığı ve iskonto oranı gözetilerek belirlenen tutarı ifade etmektedir. 506 sayılı Yasa'nın 92. maddesi ise, "Malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları ile iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından hak kazanılan aylık ve gelirler birleşirse, sigortalıya veya hak sahibine bu aylık ve gelirlerden yüksek olanın tümü, eksik olanın da yarısı bağlanır. Bu aylık ve gelirler eşitse, iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından bağlanan gelirin tümü, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarından bağlanan aylığın da yarısı verilir." düzenlemesini içermektedir.

İş kazası sonucu sürekli iş göremez duruma gelen sigortalıya 07.03.2005 tarihinden itibaren bağlanan gelirde 15.01.2007 tarihinden itibaren 506 sayılı Yasa'nın 92. maddesi uyarınca yarıya indirilmiştir.

Kurumun, sürekli iş göremez duruma gelen sigortalıya bağlanan ilk peşin sermaye değerli gelirden fazlasını isteme hakkı bulunmadığı gibi; bağlanan gelirin kesildiği veya kesilmesi gereğinin, yargılama sürecinde ortaya çıktığı durumlarda, Kurumun ödemediği veya ödeyemeyecek olduğu gelir kesimini rücuan isteyemeyeceği yönü de, tazmine yönelik davada gözetilmesi gereken genel ilkeler arasında bulunmaktadır.

Dava konusu edilen gelirlerin, 506 sayılı Yasa'nın 92. maddesi uyarınca yarıya indirildiği gerçeği karşısında, bu indirimin davalının tazminle sorumlu olduğu ilk peşin sermaye değerli gelir miktarına da yansıtılması gereği üzerinde durularak, sürekli iş göremezlik gelirinin yarıya indirildiği durumlarda, sürekli iş göremezlik gelirinin başladığı tarih itibariyle % 50 üzerinden hesaplanması ve gelirin % 50’ye düştüğü tarihe kadarki dönemde fazladan yapılan % 50 oranındaki ödemenin de tazmini gereken değere eklenmesi gerekeceği gözetilerek, varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalılardan ... vekili ve diğer davalılar bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 23.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2016/9857, Karar No: 2017/1266, Tarih: 06.02.2017

**12. Hukuk Dairesi         2016/9857 E.  ,  2017/1266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından borçlu aleyhine genel haciz yoluyla başlatılan ilamsız icra takibinde, borçlunun icra mahkemesine başvurarak meskeniyet şikayetinde bulunduğu, mahkemece şikayetin kabulüne karar verildiği görülmektedir.

İİK'nun 82. maddesinin 1. fıkrasının 12. bendi gereğince; borçlunun "haline münasip" evi haczedilemez. Bir meskenin borçlunun haline uygun olup olmadığı adı geçenin haciz anındaki sosyal durumuna ve borçlu ile ailesinin ihtiyaçlarına göre belirlenir. Buradaki "aile" terimi, geniş anlamda olup, borçlu ile birlikte aynı çatı altında yaşayan, bakmakla yükümlü olduğu kişileri kapsar. İcra mahkemesince, borçlunun sözü edilenlerle birlikte barınması için zorunlu olan haline münasip meskeni temin etmesi için gerekli bedel bilirkişilere tespit ettirildikten sonra, haczedilen yerin kıymeti bundan fazla ise İİK'nun 82/3. maddesine göre satılmasına karar verilmeli ve satış bedelinden yukarıda nitelikleri belirlenen mesken için gerekli olan miktar borçluya bırakılmalı, kalanı hak sahiplerine ödenmelidir.

Bu kıstasları aşan nitelik ve evsaftaki yerlerle, makul ölçüleri geçen oda ve salonu kapsayan ve ikamet için zorunlu unsurları içeren bir meskenin dışındaki yerler, maddede öngörülen amaca aykırıdır. Borçlunun görev ve sıfatı, kendisinin yukarıda belirlenenden daha görkemli bir meskende ikamet etmesini gerektirmez.

Borçlunun, şikayete konu taşınmazın bulunduğu yerde oturması zorunlu olmadığından, daha mütevazi semtlerde edinebileceği meskenin değerinin bilirkişi marifeti ile tespit edilerek sonucuna göre karar verilmelidir.

Somut olayda, hükme esas alınan ve ev değerini 125.000,00 TL olarak tespit eden raporda; borçlunun, aynı yerde veya yakın çevrede benzer nitelikli, kendisi ile birlikte ikamet eden ailesinin haline münasip başka bir ev almasının çok zor ve hatta imkansız olduğu, yörede yapılan yeni konutlardan almak istemesi halinde ise yaklaşık 125.000 TL ile 150.000 TL arasında bir bedel ödemek zorunda kalacağının bildirildiği görülmüş olup, rapor bu hali ile hüküm kurmaya elverişli değildir.

Asıl olan borcun ödenmesi olup, borçlunun, şikayete konu meskeninin bulunduğu semtte veya o yere yakın semtlerde mesken edinmesi zorunlu değildir. Bu nedenle borçlunun, daha mütevazi semtlerde edinebileceği haline münasip meskenin değerinin belirlenmemesi doğru görülmemiştir.

Asıl olan borcun ödenmesi olup, borçlunun, şikayete konu meskeninin bulunduğu semtte veya o yere yakın semtlerde mesken edinmesi zorunlu değildir. Bu nedenle borçlunun, daha mütevazi semtlerde edinebileceği haline münasip meskenin değerinin belirlenmemesi doğru görülmemiştir.

Öte yandan borçlunun daha önce ipotek ettiği taşınmazı hakkında sonradan haczedilmezlik şikayetinde bulunabilmesi için, ipoteğin, mesken kredisi, zirai kredi, esnaf kredisi gibi zorunlu olarak kurulmuş ipoteklerden ya da zorunlu ipoteklerden olmamakla birlikte ipotek bedelinin haciz tarihinden önce ödenmiş olması gerekir. Zira zorunlu olarak kurulan ipoteğin meskeniyet şikayetine engel teşkil etmeyeceği ilkesi, bu ipoteğin sosyal amaçlı olarak verilen kredinin teminatını oluşturmasından kaynaklanmaktadır. Bunun dışında, borçlunun serbest iradesi ile kurduğu ipotekler, adı geçenin daha sonra bu yerle ilgili olarak meskeniyet iddiasında bulunmasını engeller. Somut olayda şikayete konu taşınmaz üzerinde ipotek tesis edildiği anlaşıldığından ipoteğin mesken kredisi, zirai kredi, esnaf kredisi gibi zorunlu olarak kurulmuş ipoteklerden olup olmadığının ya da zorunlu ipoteklerden olmaması halinde ipotek bedelinin haciz tarihinden önce ödenip ödenmediğinin araştırılması gerekir.

O halde sonuç olarak icra mahkemesince ipoteğin niteliği araştırılarak, zorunlu olarak kurulan ipotek olduğunun ya da zorunlu olmasa bile ipotek bedelinin haciz tarihinden önce ödendiğinin anlaşılması halinde bilirkişilerden ek rapor alınarak, gerektiğinde yeniden keşif yapılarak, borçlunun, meskeninin bulunduğu yerden daha mütevazi koşullara sahip yerlerde haline münasip evi alabileceği değerin belirlenerek, bu tespitten sonra, borçlunun haline münasip evi alabileceği miktar, mahcuzun değerinden az ise mahcuzun satılarak, borçlunun haline münasip ev alması için gerekli bedelin kendisine, artanın hak sahiplerine ödenmesine, satışın borçlunun haline münasip ev alabileceği miktardan az olmamak üzere yapılmasına karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye ve yetersiz rapora dayalı olarak yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), bozma nedenine göre alacaklının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 06.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9512, Karar No: 2024/7345, Tarih: 15.10.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/9512 E.  ,  2024/7345 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/717 E., 2023/2097 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm tesisi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Konya 6. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/667 E., 2021/922 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'îlerine karar verilmiştir. Kararın davalı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı erkek vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, dosyanın gerekçede belirtiler eksikler giderilmek ve yapılacak yargılama sonrasında karar verilmek üzere İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Gönderme kararı sonrasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince konusuz kalan boşanma davası hakkında karar verilmesine yer olmadığına, davalı erkeğin boşanmaya sebebiyet verecek derecede kusurlu olduğunun tespitine, davalı erkeğin davacı kadına mirasçı olmadığının tespitine karar verilmesi talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararın davalı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı erkek vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün kabul edilen yönlerden kaldırılmasına ve bu yönlerden yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına, davalı erkek vekilinin diğer yönlere ilişkin istinaf başvurusunun ise esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; tarafların 1978 yılında evlendiğini, bu evliliklerinden ortak çocukları olduğunu, erkeğin, sadakat yükümlülüğünü ihlal ettiğini iddia ederek davanın kabulü ile tarafların öncelikle zina hukuki sebebiyle kabul edilmediği takdirde ise evlilik birliğinin sarsılması hukuki sebebiyle boşanmalarına, kadın yararına aylık 1.000,00 TL tedbir nafakası, 1.000,00 TL yoksulluk nafakası, yasal faizi ile birlikte 50.000,00 TL maddî tazminat, 50.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı erkek cevap dilekçesinde özetle; dava dilekçesinde dayanılan vakıaların gerçeği yansıtmadığını, davanın fer'îleri ile birlikte reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

II. CEVAP

Davalı erkek cevap dilekçesinde özetle; dava dilekçesinde dayanılan vakıaların gerçeği yansıtmadığını, davanın fer'îleri ile birlikte reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

İlk Derece Mahkemesinin 01.02.2021 tarihli 2019/148 Esas 2021/85 Karar sayılı kararıyla; erkeğin zina eyleminde bulunduğunun ispatlandığı, boşanmaya sebebiyet veren olaylarda erkeğin tam kusurlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile tarafların zina hukuki sebebiyle boşanmalarına, boşanmakla kadının yoksulluğa düşeceği anlaşıldığından kadın yararına aylık 450,00 TL tedbir nafakası, 450,00 TL yoksulluk nafakası, kadın yararına yasal şartları oluştuğundan yasal faizi ile birlikte 20.000,00 TL maddî tazminat, 20.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Birinci Gönderme Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili hükmün tamamı yönünden istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

2.Bölge Adliye Mahkemesinin 13.09.2021 tarih ve 2021/805 Esas 2021/1323 Karar sayılı kararıyla; tüm dosya kapsamından, davacı kadının 02.08.2021 tarihinde vefat ettiği, mirasçıları ... ve ...'in kusur tespiti yönünden davaya devam etmek istediklerinin anlaşıldığı, karardan sonra henüz kesinleşmeden meydana gelen ve niteliğine göre son karar üzerinde belirleyici ve değiştirici etkiye sahip olan ölüm vakıasının re'sen dikkate alınması gerektiği, bu nedenle davaya kusur tespiti açısından devam etmek isteyen mirasçılar ... ve ...'in dışında ortak çocukları ...'ın da davaya dahil edilip taraf teşkili sağlandıktan sonra evliliğin ölümle sona erdiği ve boşanma davasının konusunun kalmadığı gerekçesiyle davalı erkek vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün kaldırılmasına, boşanma davası konusunda karar verilmesine yer olmadığına dair ve kusur tespiti yönünden karar verilmek üzere dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine kesin olmak üzere karar verilmiştir.

C. İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve numarası belirtilen kararıyla; tüm dosya kapsamından davacı kadının yargılama sırasında boşanma hükmü kesinleşmeden 02.08.2021 tarihinde vefat ettiği, açılan boşanma davasının konusuz kaldığı, boşanmaya sebebiyet veren olaylarda sadakat yükümlülüğünü ihlal eden erkeğin kusurlu olduğu gerekçesiyle konusuz kalan boşanma davası hakkında karar verilmesine yer olmadığına, davalı erkeğin boşanmaya sebebiyet verecek derecede kusurlu olduğunun tespitine, davalı erkeğin, davacı kadına mirasçı olmadığının tespitine karar verilmesi talebinin, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 181 inci maddesi hükmü gereği davalı erkeğin, davacı kadına mirasçı olmayacağından ayrıca karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

Davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesi kararının hatalı olduğu, boşanmaya sebebiyet veren olaylarda erkeğin kusurlu davranışının bulunmadığı, mirasçıların kusur tespiti talebinde bulunamayacağı ve erkeğin kadına mirasçı olacağı belirtilerek; kusur belirlemesi ve erkeğin kadına mirasçı olamayacağı tespiti yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; tüm dosya kapsamı ve toplanan delillerden davacı kadının, davalı erkeğin sadakatsizliğine vakıa olarak dayandığı, vakıanın dosyaya sunulan mesaj kayıtları, erkeğin cevap dilekçesindeki ikrarı ile birlikte ispatlandığı, davalı erkeğin 4721 sayılı Kanun'un 181 inci maddesi uyarınca boşanmaya sebebiyet verecek düzeyde kusuru olduğunun tespitine dair kararın doğru olduğu, ancak İlk Derece Mahkemesinin sadece bu tespitle yetinmesi gerekirken davalı erkeğin, davacı kadına mirasçı olmadığının tespitine yönelik talep hakkında davalı erkeğin davacı kadına mirasçı olamayacağından ayrıca karar verilmesine yer olmadığına karar vermek suretiyle başlı başına ayrı bir yargılama konusu hakkında kesin hüküm teşkil edecek şekilde tespitte bulunmasının hatalı olduğu gerekçesiyle davalı erkek vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün kabul edilen yönden kaldırılmasına ve bu hususta yeniden esas hakkında hüküm tesisine, İlk Derece Mahkemesi hükmünün 2 nci bendinde yer alan "...davalının müteveffa davacıya mirasçı olmadığının tespitine karar verilmesi talebinin TMK 181/1-2 maddelerine göre yasa gereği davalı müteveffaya mirasçı olmayacağından ayrıca karar verilmesine yer olmadığına..." ibaresinin hükümden kaldırılmasına, kusur belirlemesine ilişkin kısmın 2-a bendi olarak düzenlenmesine, 2-b bendinin ise "...Davacı mirasçılarının, davalının müteveffaya mirasçı olmadığının tespitine yönelik talepleri hakkında KARAR VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA..." şeklinde düzenlenmesine, davalı erkek vekilinin diğer yönlere ilişkin istinaf itirazının ise esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; Bölge Adliye Mahkemesi tarafından istinaf başvurusunun kısmen kabulüne dair verilen kararın hatalı olduğu, istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeler ile hükmün tamamı yönünden temyiz başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme