muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/17983, Karar No: 2013/4866, Tarih: 18.03.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/17983 E.  ,  2013/4866 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... vdl. vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 04/03/2009 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 21/02/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar ve davalı vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız fiil nedeniyle uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacılar ve davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Davacılar; mülkiyeti davalı idareye ait olan oteli, asıl kiralayan ...'a vekaleten işletmekte iken, 2886 sayılı Yasanın 75. maddesine göre davalı idare tarafından cebren tahliye edildiğini, eşyaların özensiz bir şekilde depoya kaldırılmasından dolayı kullanılmaz hale geldiğini belirterek, uğradıkları maddi ve manevi zararların tazminini talep etmiştir. Davalı, usul ve esas yönünden hukuka aykırı olan davanın reddini savunmuştur.

Yerel mahkemece, davacılara ait otelin, davalı idare tarafından tahliye edilmesi esnasında, eşyaların gelişi güzel depoya kaldırılmasından dolayı kullanılmaz hale geldiği, zarar gördüğü kabul edilerek, bilirkişi görüşüne göre, eşya bedeline ilişkin davanın kabulüne, mahrum kalınan kar ve manevi zararın tazminine ilişkin davanın ise yasal koşullar oluşmadığından reddine karar verilmiştir.

Bir kamu kurumunun görevlerinden olan bir işi yapmayı kararlaştırması idari bir karar olduğu gibi, bu kararı yerine getirmek üzere yaptığı işlemler de verilen kararın neticesi olan birer idari eylemdir. Davacılar, işletmekte oldukları otelin, davalı İl Özel İdaresi tarafından, 2886 sayılı Yasanın 75. maddesine göre cebren tahliye edilmesi esnasında, özensiz davranılmasından dolayı eşyaların kullanılmaz hale geldiğini, zarar gördüğünü ileri sürerek davalı İl Özel İdaresinin hizmet kusuru niteliğindeki eylemine dayandığına göre, bu tür isteklerin, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Yasası’nın 2/1-b maddesi gereğince, idari yargı yerinde tam yargı davası olarak ileri sürülmesi gerekir. Bu davalara bakma görevi İdari Yargı yerine aittir. Şu halde; yerel mahkemece, dava dilekçesinin yargı yolu bakımından reddine karar verilmesi gerekirken işin esasının incelenmesi doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacıların tüm, davalının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve temyiz eden davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 18/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6974, Karar No: 2023/11128, Tarih: 27.12.2023

**11. Ceza Dairesi         2019/6974 E.  ,  2023/11128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2013/706 E., 2014/819 K.

SUÇ : Kanun hükmü gereği sahteliği sabit oluncaya kadar geçerli resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.12.2014 tarihli ve 2013/706 Esas, 2014/819 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 204 üncü maddesinin birinci ve üçüncü fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 inci maddesi uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, mükerrirlere özgü infaz rejimi, infaz sonrasında denetimli serbestlik ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 06.10.2019 tarihli, 2015/218337 sayılı ve bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık temyizinde özetle; vekâletnamenin sahte olmadığı, vekaletnamede Barış’ın gerçek irade beyanı ve gerçek imzası bulunduğu, 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin uygulanamayacağı, araç satış sözleşmesini ise benzerliği nedeni ile kardeşi yerine imzalamasının olsa olsa aynı Kanun'un 206 ncı maddedeki resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan oluşturacağı, araç sahibinin aracını Barış'a sattığı, ortada zarar bulunmadığı, beraati gerektiği gerekçeleri ile ve resen gözetilecek sebeplerle hükmün bozulmasını istemiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanıkla mağdurun kardeş olduğu, sanığın, mağdura ait gerçek nüfus cüzdanı ile Barış Ördek adlı kişi adına Noterlikte sahte vekâletname düzenlettiği, söz konusu bu sahte vekâletname ile bir gün sonra Noterlik araç satış sözleşmesi ile Barış Ördek'e vekâleten araç satın aldığı iddia ve kabul edilmiştir.

2. Sanık özetle; kardeşi mağdurun kimlik bilgilerini kullanarak, Barış Ördek adına vekâletname çıkarttığını, evrakı hazırladığını, akabinde bu vekâletname ile Barış adına araç satın aldığını savunmuştur.

3. Mağdur nüfus cüzdanının kaybolduğunu, şikâyetçi olmadığını belirtmiştir.

IV. GEREKÇE

2. Sanık özetle; kardeşi mağdurun kimlik bilgilerini kullanarak, Barış Ördek adına vekâletname çıkarttığını, evrakı hazırladığını, akabinde bu vekâletname ile Barış adına araç satın aldığını savunmuştur.

3. Mağdur nüfus cüzdanının kaybolduğunu, şikâyetçi olmadığını belirtmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Gerekçeli karar başlığında "2012" şeklinde hatalı gösterilen suç tarihinin "24.02.2012" tarihi olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir. Ancak;

3. Dosya kapsamından, sanığın, B.Ö. Adlı kişinin mağduru vekil tayin ettiği sahte vekâletname düzenlettiği ve bu sahte vekâletnameyi kullanarak B.Ö.ye Noterlik araç satış sözleşmesi araç satın aldığının iddia ve kabul edildiği, sanığın, vekâletnamenin sahte olmadığını savunduğu, Kayseri 6. Noterliğince düzenlenmiş "vekâletname" başlıklı belgede sadece dava dışı B.Ö. adlı kişi adına imza bulunduğu, B.Ö.nün Cumhuriyet Başsavcılığı ifadesinde mağdura, kendisi adına araba alması için satın alma yetkisi verdiğini belirttiği hususlarının anlaşılması karşısında; söz konusu vekâletnamenin sahte olarak kabul edilemeyeceği ve bu vekâletname nedeni ile 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinde düzenlenen zincirleme suç hükümlerinin uygulanmayacağının gözetilmemesi nedeni ile karar hukuka aykırı olup söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.12.2014 tarihli ve 2013/706 Esas, 2014/819 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında yer alan, sanığa 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrasının ve 62 nci maddesinin birinci fıkrasının uygulanmasına ilişkin paragrafların tamamen çıkartılarak yerine "Sanığın yargılamadaki iyi hali, suçunu ikrarı lehine takdiri indirim nedeni kabul edilerek verilen 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezasından takdiren 1/6 oranında indirim yapılarak 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına" paragrafının eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/29213, Karar No: 2018/9529, Tarih: 17.05.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/29213 E.  ,  2018/9529 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : . Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tesbiti ve kamulaştırılan taşınmazın tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tesbiti ve kamulaştırılan taşınmazın tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de, alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1-Dava konusu taşınmaz mal arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanununun kıymet takdir esaslarını belirleyen 11. maddesinin 1. fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Uyuşmazlığa konu olayda emsal alınan ... Mahallesi 230 ada 1 parsel sayılı taşınmaz limited şirket tarafından limited şirkete satılmış olup, özel amaçlı bu satışın somut emsal olarak değerlendirilmesi doğru olmadığı gibi, diğer emsal olan ... Mahallesi 239 ada 3 parselle ilgili getirtilen satış aktinin incelenmesinde akit ve bilirkişi raporundaki bilgilerin örtüşmediği, üstelik emsallerin ve dava konusu taşınmazın konumları, çevrelerinin gelişmişlik durumları ve emsallerin dava konusu taşınmaza uzaklığı dikkate alındığında bilirkişi raporu bilimsel, inandırıcı ve hüküm kurmaya elverişli bulunmamıştır.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, luzümu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu,emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların değerlendirme tarihi ititbariyle resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Acele kamulaştırma dosyası dosya arasına alınmadan, eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 17/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26265, Karar No: 2015/11318, Tarih: 02.06.2015

**2. Hukuk Dairesi         2014/26265 E.  ,  2015/11318 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı tarafından, kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakaların miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı erkeğin aşağıdaki bentler kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanmada manevi tazminatın amacı, boşanmaya sebep olan olaylar yüzünden kişilik hakkı saldırıya uğrayan tarafın, bozulan ruhsal dengesini telafi etmek, manevi değerlerindeki eksilmeyi karşılamaktır. Onun için, kişilik haklarını ihlal eden fiille, tazminat miktarı arasında makul bir oranın bulunması gerekir. Bir tarafın zenginleşmesine yol açacak sonuçlar doğurur miktarda manevi tazminat takdiri, müesseseyi amacından saptırır. Hakim, tazminat miktarını saptarken, bir yandan kişilik hakları zedelenen tarafın, ekonomik ve sosyal durumunu ve boşanmada kusuru bulunup bulunmadığını ve varsa kusur derecesini, fiilin ağırlığını; öbür yandan da, kişilik haklarına saldırıda bulunanın kusur derecesini, ekonomik ve sosyal durumunu göz önünde bulundurmak zorundadır. Açıklanan ilkeler gözetildiğinde Davalı-karşı davacı kadın yararına takdir edilen manevi tazminat miktarı, ölçülülük ilkesine uygun olmayıp fazla bulunmuştur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesinde yer alan hakkaniyet ilkesi gözetilerek daha uygun miktarda tazminat takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

3-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davalı-karşı davacı kadın yararına takdir edilen yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2 ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan diğer bölümlerinin ise 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.02.06.2015(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2012/13643, Karar No: 2012/46229, Tarih: 24.12.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/13643 E.  ,  2012/46229 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet Nedeniyle Güveni Kötüye Kullanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suç tarihi olan 12.04.2005'ten temyiz inceleme gününe kadar 765 sayılı TCK'nın 102/4 ve 104/2.maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımının dolduğu anlaşıldığından; 5320 sayılı Kanun'un 8/1.maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı kanunun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak 5271 sayılı CMK'nın 223/8.maddesi gereğince sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 24.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1305, Karar No: 2014/10968, Tarih: 24.03.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/1305 E.  ,  2014/10968 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/59870

MAHKEMESİ : Gülşehir Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13/10/2010

NUMARASI : 2010/7 (E) ve 2010/144 (K)

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Sanığın olay tarihinde mağdura ait arı kovanını evinin bahçesi içinden izinsiz aldığı iddiası ile yapılan yargılamada, sanık aşamalardaki değişmeyen savunmasında, mağdura bakması ve çıkan bal dan bir kısmını kendisine vermek üzere bir kovan arı verdiğini, mağdurun kendisine hiç bir zaman bal vermediğini, arıların öldüğünü söylemesi üzerine, mağdurun köydeki evinin bahçesine giderek, kendisine ait bir adet arı kovanını aldığını, daha sonradan vazgeçerek aldığı arı kovanını Mağdurun köydeki bahçesine bıraktığını, hırsızlık kastı ile hareket etmediğini beyan ettiği, olayın görgü şahidi olan tanık R.A.. ifadesinde, olay günü müştekinin bahçesi ile kendi evinin komşu olduğunu, "sanık C.. Ş..'in kendisine ait olduğunu söylediği bir adet arı kovanını müştekinin köydeki bahçesinden alarak arabaya koyduğunu daha sonradan belli bir süre sonra vazgeçerek müştekinin bahçesine tekrar bıraktığını beyan ettiği, olayın mağdurunun soruşturma aşamasında suça konu kovanın kendi bilgisi dışında alındığını ve bu kovanın sanık tarafından verilmediğini beyan etmesine karşın yargılama sırasında bu hususun mağdura açıklattırılmadığı, sanık tarafından ibraz edilen dilekçede suça konu kovanı Ankara'da ikamet eden tanık H. T..'tan hadiye olarak aldığını açıklandığı ve dosyaya ibraz edilen H. T.. imzalı dilekçede üç kovandan birini sanığa verdiğinin beyan edildiğinin anlaşılması karşısında; mağdur duruşmaya çağrılarak sanık ile aralarında hukuki ilişki bulunup bulunmadığı sorulup, sanığın bildirdiği tanık H. T..'ın olay hakkında bilgi ve görgüsü tespit edilip, sanık ile müşteki arasında önceye dayalı böyle bir hukuki ilişkinin varlığının bulunup bulunmadığı hususunda sanık yada mağdurun hangisinin beyanına neden itibar edildiğini açıklanıp tartışıldıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdir gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması;

2-Mahkeme tarafından yapılan araştırma sonucunda eylemin TCK'nın 144. maddesinde yazılı suçu oluşturduğunun düşünülmesi halinde, müştekinin 17/03/2010 tarihli duruşmada sanık hakkındaki şikayetinden vazgeçmesi sebebi ile asıl hırsızlık suçunun şikayet yokluğu sebebi ile düşme kararı verileceği, konut dokunulmazlığı ihlal suçundan da şikayet yokluğu sebebi ile düşme kararı verilmesi gerektiğinin düşünülmesi gerekliliği,

Bozmayı gerektirmiş, sanık C.. Ş..'in temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 24/03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3726, Karar No: 2016/9191, Tarih: 06.06.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/3726 E.  ,  2016/9191 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, sigortalılık başlangıç tarihinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, dava dilekçesinin yetki yönünden reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Kanunun Yetki itirazının ileri sürülmesi başlıklı 19. maddesinde, "Yetkinin kesin olduğu davalarda, mahkeme yetkili olup olmadığını, davanın sonuna kadar kendiliğinden araştırmak zorundadır; taraflar da mahkemenin yetkisiz olduğunu her zaman ileri sürebilir. Yetkinin kesin olmadığı davalarda, yetki itirazının, cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir. Yetki itirazında bulunan taraf, yetkili mahkemeyi; birden fazla yetkili mahkeme varsa seçtiği mahkemeyi bildirir. Aksi takdirde yetki itirazı dikkate alınmaz. Mahkeme, yetkisizlik kararında yetkili mahkemeyi de gösterir. Yetkinin kesin olmadığı davalarda, davalı, süresi içinde ve usulüne uygun olarak yetki itirazında bulunmazsa, davanın açıldığı mahkeme yetkili hâle gelir." denilmektedir.

6100 sayılı HMK’nin 127. maddesinde, cevap dilekçesini verme süresinin, dava dilekçesinin davalıya tebliğinden itibaren iki hafta olduğu, 116/1-a maddesinde kesin yetki kuralının bulunmadığı hallerde yetki itirazının ilk itirazlar içinde sayıldığı ve 117/1.maddesinde de ilk itirazların hepsinin cevap dilekçesinde ileri sürülmek zorunda olduğu belirtilmiştir.

İncelenen dosyada, davalı tarafından verilen cevap dilekçesinde ve 08.10.2015 tarihli ön inceleme duruşmasında davalı vekilince yetki itirazında bulunulduğu, mahkemece davalı Kurum vekilinin yetki itirazı kabul edilerek karar verildiği anlaşılmıştır.

Eldeki sigortalılık başlangıcının tespiti davasında kesin yetkinin sözkonusu olmadığı, davalıya dava dilekçesinin 15.05.2015 tebliğ edildiği, davalı vekili tarafından 05.10.2015 havale tarihli cevap dilekçesi ile yetki itirazında bulunulmuş ise de cevap süresi geçmiş olup, süresinde yetki itirazında bulunulmadığı gözetildiğinde mahkemenin yetkili hale geldiğinin dikkate alınmamış olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 06.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/22521, Karar No: 2012/15717, Tarih: 21.06.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/22521 E.  ,  2012/15717 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 62, 51/1-3. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan, sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin tüm, katılan vekilinin sair yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi, ancak;

1.) Başkent Üniversitesi tarafından düzenlenen 24.04.2007 tarih 177605 sayılı geçici raporda, katılanın hayati tehlike geçirdiği, omurilikte fraktür, sağ alında kesi olduğu belirtilerek kesin raporun ilgili hekimlikçe verileceğinin belirtilmesi karşısında, katılanın kesin raporunun aldırılarak, sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik incelemeyle hüküm kurulması,

2.) İddianamede, sanık hakkında TCK'nın 53/6. maddesinin uygulanması talep edildiği halde, sürücü belgesinin geri alınması hususunda bir karar verilmemesi,

Kanuna aykırı olduğundan, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 21.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18995, Karar No: 2015/6524, Tarih: 21.04.2015

**18. Hukuk Dairesi         2014/18995 E.  ,  2015/6524 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Dava dilekçesinde, küçükler ...'ın soybağının reddi istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Küçükler ...'ın doğum tutanağı ile nüfus kaydına dayanak belgelerin ilgili nüfus müdürlüğünden getirtilip dosya içerisine konulmasından,

2-Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 74. maddesi uyarınca vekil açıkça yetki verilmemiş ve hangileri hakkında yetki verildiği açıklanmadıkça kişiye sıkı sıkıya bağlı haklarla ilgili davaları açamaz ve takip edemez. Dava soybağının reddi isteğine ilişkin olup dosyada bulunan davacı vekilinin vekaletnamesi genel nitelikte olduğundan, soybağının reddi konusunda özel bir yetkiyi içermediğinden, davacı vekili Av....'dan soybağının reddi davası açma özel yetkisi içeren bir vekaletnamenin ibrazının istenmesi, verilmediği takdirde mahkeme kararının davacı asile tebliğinin sağlanmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.