muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/2450, Karar No: 2022/2216, Tarih: 18.04.2022

İlk derece mahkemesince, tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirilerek dava konusu edilen genel kurul toplantısındaki kararın yasal düzenleme ve ana sözleşmeye uygun nisap ile alındığı, davacıların genel kurula katılmadıkları ve dava açma hakları olmadığı ile aynı zamanda bir aylık dava açma süresinin de geçmiş olduğu gerekçeleri ile davanın reddine karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesince verilen davanın reddi kararına karşı davacılar vekilinin İstinaf Kanun Yoluna başvurması üzerine, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesince, iptali istenen genel kurul toplantısına çağrının usulüne uygun yapıldığı, kararların kanuna ve ana sözleşmeye uygun toplantı ve karar nisabı ile alındığı, kooperatife ait arsanın satışına ilişkin alınan kararın gündem maddelerinde yer almaması nedeniyle usulsüz olduğunun bilirkişi tarafından tespit edilmesine rağmen davanın 1 aylık süre geçirildikten sonra açıldığı gerekçeleri ile ilk derece mahkemesince verilen davanın reddi kararında usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığı belirtilip, davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalı Kooperatifin genel kurul kararının iptali ile tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 45/2,3. maddesi, "Genel kurul, anasözleşmede gösterilen şekil ve surette toplantıya çağrılır. Toplantı nisabı anasözleşmede gösterilir. Ancak yapı kooperatiflerinin genel kurul toplantılarında ortakların en az 1/4 ünün şahsen veya temsilen hazır bulunmaları şarttır." hükmünü, aynı Kanun'un 51/1 nci maddesi ise “Kanun veya anasözleşmede aykırı hüküm bulunmadıkça, genel kurul kararlarında ve seçimlerde oyların yarıdan bir fazlasına itibar olunur.” hükmünü içermektedir. Ayrıca dosyada mevcut Anasözleşmenin 25. maddesinde genel kurul toplantı çağrıları, 26. maddesinde de genel kurul toplantı görüşme ve karar nisabı hüküm altına alınmıştır.

KK'nun 14. maddesine göre ortağın ölmesi halinde, mirasçıların ortak olup olmayacağının ana sözleşmeye göre belirlenmesi de gerekir.

Öte yandan; 10/01/2015 tarihli Genel Kurul Toplantı tutanağı ve eki belgelerden; söz konusu genel kurul toplantı çağrı mektuplarının 7 ortağa posta yoluyla, 8 ortağa da elden tebliğ edildiği belirtildikten sonra 14 ortaktan 8 ortağın asalaten toplantıda hazır bulunması üzerine gerekli çoğunluğun mevcut olduğu belirtilip, toplantıya başlandığı ve toplantının 11. gündem maddesi ile dava konusu edilen kararın 1 ret oyuna karşılık 7 kabul oyu sonucu oy çokluğu ile alındığı ve aynı toplantıya ilişkin hazirun listesinde 14. sırada bulunan davacılardan ... ortaklık numarasının 35, 7. sırada bulunan ...'in ortaklık numarasının da 36 olduğu anlaşılmıştır.

Gayrimenkul satışına ilişkin karar verilebilmesi için kooperatif genel kurul toplantılarında nitelikli çoğunluğa ihtiyaç duyulduğu açıklanan yasal düzenlemeler ve anasözleşme hükümleri ile sabit iken, dosya kapsamında yapılan inceleme neticesinde; dava konusu genel kurul toplantı çağrısının usulüne uygun yapılıp, yapılmadığı, dava konusu kooperatifin kaç ortaktan oluştuğu ile dava konusu genel kurul kararında toplantı ve karar nisabına ulaşılıp ulaşılamadığı tespit edilip, denetlenememektedir.

Mahkemece yapılan açıklamalar ışında; öncelikle dava konusu edilen genel kurul toplantı çağrısının usulüne uygun yapılıp, yapılmadığı, genel kurula katılma hakkına sahip ortak sayısı ve buna göre taşınmaz satımına ilişkin genel kurul kararının KK' m. 48'e göre her ortağın bir oy hakkının bulunduğu da dikkate alınarak nitelikli çoğunlukla alınıp alınmadığı ve söz konusu taşınmazın satışının yerinde olup, olmadığı da araştırılıp sonucuna göre Yargıtay denetimine elverişli bir karar verilmesi gerekirken, söz konusu bu araştırmaları tam ve eksiksiz bir şekilde yapılmadan, dava konusunu hatalı şekilde tespit edip, talep konusuna ilişkin inceleme ve değerlendirme içermeyen bilirkişi kurulu raporu ile davalı Kooperatif Anasözleşmesinde yer almayan düzenlemeyi esas alarak hüküm kurulması hatalı olmuş, kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK 373. madde hükümleri gözetilerek dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin ise bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine, 18.04.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9693, Karar No: 2011/11571, Tarih: 30.09.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/9693 E.  ,  2011/11571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Yozgat 2.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 19.03.2009 tarih ve 2008/980 - 2009/302 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davacı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 30.09.2011 gününde davacı avukatı ..... gelip, davalı avukatı tebligata rağmen gelmediğinden, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan davacı avukatı dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının müvekkilinden aldığı parayı ödememesi üzerine Almanya Hagen Asliye Hukuk Mahkemesinde açılan davanın kabul edildiğini, kararının kesinleştiğini ileri sürerek, bu kararın tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, davacı ile benzer durumda olan kişiler tarafından Türkiye’de açılan davalarda, bu kişilerin şirket ortağı oldukları gerekçesiyle TTK’nın 405/2. maddesine dayalı olarak alacak davalarının reddedildiği, ancak davacıların tenfizini istedikleri yabancı mahkeme kararı ile alacağın hüküm altına alındığı, bu kararın tenfizinin Türk yasalarına aykırı durum meydana getireceği ve kamu düzenine aykırı olacağı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkin olup, mahkemece 5718 sayılı MÖHUK’nun 54. maddesinin (c) bendi uyarınca, yabancı mahkeme hükmünün Türk kamu düzenine açıkça aykırı olduğu gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiştir.

Yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 5718 sayılı Kanunu’nun 54/c maddesi uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir.

Dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkin olup, mahkemece 5718 sayılı MÖHUK’nun 54. maddesinin (c) bendi uyarınca, yabancı mahkeme hükmünün Türk kamu düzenine açıkça aykırı olduğu gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiştir.

Yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 5718 sayılı Kanunu’nun 54/c maddesi uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir.

Kanunda kamu düzeni kavramının zamana ve yere göre değişebilen niteliği gereği bir tanımlama yapılmaktan kaçınılmış ve konunun hakimin takdirine bırakılması tercih edilmiş, ancak kamu düzenine aykırılığın “açıkça” olmasının aranmasıyla bu konuda takdir hakkı bulunan hakime bir sınırlama getirilmek istenmiştir. Bu düzenleme, Türk tenfiz hukukunda, kamu düzeni kavramının izin verdiği ölçüde, yabancı mahkeme kararlarının tanınması ve tenfizi lehine bir eğilimin bulunduğunu göstermektedir. Doktrinde de bu konuda hakime yardımcı olması bakımından bazı kriterler verilmiştir. Buna göre örneğin Türk tenfiz hakimi “kural olarak” yabancı mahkeme kararının doğruluğunu inceleyemez (revision au fond yasağı). Zira aksinin kabulü, aynı davanın Türk mahkemesinde tekrar görülmesi ve yeni bir Türk mahkemesi kararının ortaya çıkması sonucunu doğurur. Ancak örneğin Türk hukukunun vazgeçilmez kabul ettiği temel prensiplerini ihlal eden veya milletlerarası alanda geçerli olan ortak ilkelere aykırı bulunan yabancı mahkeme kararları tenfiz edilemez. Tenfiz hakimi takdir hakkını kullanırken, her somut olayın kendine mahsus özelliklerini de dikkate almalıdır.

O halde dava konusu uyuşmazlık yönünden de somut olayın özelliklerine göre bir inceleme ve değerlendirme yapılmalıdır.

Burada ilk olarak yabancı mahkemece davalının savunma hakkının ihlal edilip edilmediğinin incelenmesi gereklidir. Somut olayda yabancı mahkemece, dava dilekçesi ve ekleri davalıya 1965 tarihli Hukukî ve Ticarî Konularda Adlî ve Gayrı Adlî Belgelerin Yabancı Memleketlerde Tebliğine Dair Lahey Sözleşmesi’ne uygun olarak tebliğ edilmiş, davalının davaya karşı savunma yapmak isteğini göstermemesi nedeniyle, Alman Usul Yasası’nın 331/3. ve 276. maddeleri uyarınca, davacının talebi üzerine, sözlü yargılama yapılmaksızın “gıyabi karar” verilmiştir. Buraya kadar olan gelişmelerin Türk kamu düzenine aykırı veya davalının savunma hakkını kısıtlar nitelikte olmadığı, benzer olaylarda Yargıtay dairelerince verilen kararlarla da benimsenmiştir (Yargıtay 13. HD. 01.10.1992 gün ve 5764 Esas - 7352 Karar, Yargıtay 11. HD. 06.07.2010 gün ve 2008/12797 Esas - 2010/7992 Karar). Zira “kural olarak” her mahkeme kendi usul hükümlerini uygular ve yabancı mahkemenin uyguladığı usulün Türk usul hukukundan farklı olması, Türk kamu düzeninin müdahalesi için tek başına yeterli sebep oluşturmaz. Aynı ilkeler yabancı mahkemece uygulanan ispat hukuku açısından da geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta incelenmesi gereken diğer bir konu da, benzer olaylarda Türkiye’de açılan davaların, TTK’nun 329/1. ve 405/2. maddelerinde düzenlenen, anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyecekleri ve pay sahiplerinin sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyecekleri ilkeleri gereği reddedilmesine rağmen, aynı şartlardaki ortaklarca yabancı mahkemelerde açılan davaların kabul edilmesinin ve alınan farklı yöndeki bu yabancı mahkeme kararlarının Türkiye’de tenfizinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağıdır. Nitekim mahkemece bu durum, T.C. Anayasası’nın kanun önünde eşitlik ilkesine ve kamu düzenine aykırı kabul edilmiştir.

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HUMK’nun 445/10. maddesi uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır.

Somut uyuşmazlık yönünden asıl incelenmesi gereken husus, tarafları, konusu veya sebebi “farklı” olan bir yabancı mahkeme kararının, Türk mahkemelerinden alınan kararlar ile bağdaşmaması halinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağı noktasıdır. Burada ilk olarak tanıma ve tenfiz hukukundaki kamu düzenine aykırılık kavramının, iç hukuktaki emredici kurallara aykırılık kavramından daha dar ve sınırlı bir anlama sahip olduğu gözden uzak tutulmamalıdır. Dolayısıyla kamu düzeni gerekçesiyle

yabancı mahkeme kararının tenfizine istisnaen müdahale edilmelidir. Ayrıca somut uyuşmazlıkta yukarıda açıklanan revision au fond yasağından ayrılmayı gerektirecek bir özellik de bulunmamaktadır. Yine aynı davanın Türk mahkemelerinde görülmesi halinde farklı sonuca varılacak olması, “tek başına” tanıma ve tenfiz engeli oluşturmayacaktır. Zira, esasa uygulanacak yabancı hukuk gibi yabancı mahkeme kararlarının da Türk mahkemelerinden verilecek kararlarla aynı olması beklenemez.

yabancı mahkeme kararının tenfizine istisnaen müdahale edilmelidir. Ayrıca somut uyuşmazlıkta yukarıda açıklanan revision au fond yasağından ayrılmayı gerektirecek bir özellik de bulunmamaktadır. Yine aynı davanın Türk mahkemelerinde görülmesi halinde farklı sonuca varılacak olması, “tek başına” tanıma ve tenfiz engeli oluşturmayacaktır. Zira, esasa uygulanacak yabancı hukuk gibi yabancı mahkeme kararlarının da Türk mahkemelerinden verilecek kararlarla aynı olması beklenemez.

Bu noktada belki Türk tarafların Türk hukukunun emredici hükümlerinden kaçmak amacıyla yabancı mahkemeden bir karar elde etmeye ve bu kararı Türkiye’de tenfiz ettirmeye çalışmalarının adalet duygusunu sarsacağı, bir başka emredici kural olan kanuna karşı hile yasağına ve bu sebeple de Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı düşünülebilir (Prof. Dr. Ergin Nomer Prof. Dr. Cemal Şanlı, Devletler Hususi Hukuku, İstanbul 2009, 17. Bası, sayfa: 491, dipnot: 270). Ancak öncelikle böyle bir durumun varlığı davalı tarafça ispat edilebilmiş değildir. Kaldı ki somut olayın dikkat edilmesi gereken başka bir özelliği daha vardır. O da Türk hukukunda kabul edilen anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyeceklerine dair ilkenin, Avrupa’da hakim olduğu gibi Alman hukukunda da kural olarak benimsenmiş bulunmasıdır. Somut uyuşmazlıkta yabancı mahkemece davalının savunma haklarının ihlal edilmediği yukarıda açıklanmıştır. Dolayısıyla davalı şirket, benzer ilkelerin egemen olduğu bir hukuk düzeninde, kendisine tanınan savunma olanaklarından yararlanmayarak, tenfizini istemediği kararın verilmesine ve kesinleşmesine kendisi neden olmuştur. Davalının bu şekilde yasal haklarını kullanmayıp, örneğin Türk mahkemelerinden verilmiş aynı nitelikteki bir kararı temyiz etmemek suretiyle Türkiye’de de kesinleşmesine neden olabilmesi mümkündür. Böyle bir durumda da kararın kamu düzenine aykırı olduğu ve infaz edilmemesi gerektiği ileri sürülemeyecektir.

O halde mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda yabancı mahkeme hükmünün tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturmayacağı kabul edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 825,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 30.09.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19068, Karar No: 2015/13927, Tarih: 24.11.2015

**16. Hukuk Dairesi         2014/19068 E.  ,  2015/13927 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucunda ... Köyü çalışma alanında bulunan 233 ada 39 ve 40 parsel sayılı 3489,05 ve 1261,59 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar davalılar ... ve paydaşları adına tesbit ve tescil edilmiştir. Davacılar ... ve arkadaşları miras yoluyla gelen hakka dayalı olarak çekişmeli taşınmazların kök murisler ... ve ... mirasçıları adına tescili istemiyle dava açmışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın taraf teşkili yönüyle usulden reddine karar verilmiş; hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Davacılar ..., ... ve ...'nin temyiz itirazları yönüyle; dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, adı geçen davacılar tarafından taşınmazların 1/2 paylı olarak kendi murisleri ... ile davalıların miras bırakanı 1916 yılında ölen ...'in tüm mirasçıları adına tescili istemiyle eldeki davayı açmalarına, kendi murisleri ... mirasçılarından ...'ın eldeki davaya muvafakat vermediği dosya kapsamıyla belirlenmesine göre adı geçenlerin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarınınREDDİNE,

2- Diğer davacıların temyiz itirazlarına gelince; davacılar ... ve arkadaşları taşınmazların 1/2 payının kendileri ile davalıların ortak miras bırakanı 1916 yılında ölen ... tüm mirasçıları adına tescili istemiyle dava açmışlardır. Muris ... Medeni Kanun'un yürürlük tarihinden önce 1916 tarihinde öldüğüne göre terekesinin müşterek mülkiyet hükümlerine tabi olduğu gibi çoğun içinde az da vardır kuralı geregince mirasçılarının payları oranında diğer mirasçılara karşı dava açabilecekleri kuşkusuzdur. Hal böyle olunca; mahkemece davacılar ... ve arkadaşlarının (1 nolu bentte belirtilen ..., ... ve ... dışındaki diğer davacılar) taşınmazların davalılar ile birlikte ortak miras bırakanı olan 1916 yılında ölen ... kaldığını iddia ettikleri 1/2 payı üzerindeki miras payları üzerinde dava açma haklarının bulunduğu kabul edilerek işin esasına girilmesi, toplanacak tüm deliller ışığında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmesi gerekirken usul hükümlerinin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz davacılar ... ve arkadaşlarının temyiz itirazlarının bu nedenlerle kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davacılara iadesine, 24.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23541, Karar No: 2015/5932, Tarih: 15.09.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/23541 E.  ,  2015/5932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

I-Katılanın temyiz talebinin incelenmesinde,

17.3.2015 günlü kararın, katılan ...'in yüzüne karşı verildiği, kararda temyiz yasa yol ve süresinin yöntemine uygun şekilde gösterildiği, ancak katılanın, CMUK'un 310. maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra, 13.4.2015 tarihinde hükmü temyiz ettiği anlaşılmakla, temyiz isteminin aynı yasanın 317. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ...'ın temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

III-Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

II-Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ...'ın temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

III-Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Dosya kapsamından; 13.11.2014 günü gündüz bir vakitte, müştekinin açık alanda otlayan 4 adet ineğinin çalındığı, müştekinin kendi imkanları ile çevrede araştırma yaptığı sırada 19.11.2014 günü ... hayvan pazarında kendisine ait ineklerden birini teşhis ederek kolluğa ihbarda bulunduğu, pazara gelen kolluk görevlilerinin suça konu ineğin yanında sanık ...'ı yakaladığı, sanık ...'in, bahse konu ineği 15.11.2014 günü ... hayvan pazarında, 2300 TL ye sanık ...'tan satın aldığını söylediği, yakalama sırasında pazarda bulunan tanık ...'un ise bu ineği 15.11.2014 günü Şuhut hayvan pazarında, sanık ...'den 2300 TL ye aldığı, 19.11.2014 günü ise başka bir şahsa sattığı, ineği satın alan şahsın, hayvanın küpe numarasının değiştirilmiş olduğunu söyleyerek çalıntı çıkan ineği kendisine geri getirdiği, kendisinin de ineği satın aldığı sanık ...'i tesadüfen aynı pazarda görmesi üzerine konuşurlarken jandarmanın geldiğini söylediği, sanık ...'ın aşamalarda çelişkili ve tutarsız beyanlarda bulunmakla birlikte, soruşturma aşamasında atılı suçlamayı kabul ederek, müşteki ile aynı köylü oldukları, hayvanları başıboş otlarken görmesi üzerine önüne katıp, köy dışına sürdüğü, yolda sanık...'i arayıp, hayvan alıp almayacağını sorduğu, sanık...'in kabul etmesi üzerine, sözleştikleri yere kapalı kasa kamyoneti ile gelerek hayvanları götürdüğü yolunda beyanda bulunduğu, yargılama aşamasında ise sanık ...'ın tehdit etmesi üzerine suçu kabullendiği, hayvanları kendisinin çalmadığı, sanık ...'nın, kendisine satması için 2 adet inek verdiğini, bunun üzerine ineklerden birini sanık...'e diğer ineği ise tanık ...'a sattığını söylediği, tanık ...'un, sanık ...'den 1 adet inek aldığı hususunu doğruladığı, sanık ...'ın ise atılı suçlamayı kabullenmediği, sanıkları daha önceden hayvan alışverişi nedeniyle tanıdığı, olay günü oğlu kız kaçırdığı için telaşlı olduğu, kendisine ait hayvanların başında durması için sanık ...'yi aradığı, diğer sanık...'in ise kendisinden kuzu almak istediği, bu nedenle onunla da telefonda bir kaç kez görüştüğü yolunda beyanda bulunduğu, olay gününe ilişkin sanıklar ... ve...'e ait HTS raporlarının incelenmesinde, sanıkların çok kez birbirleriyle görüşme yaptıklarının tespit edildiği anlaşılmakla;

1-Sanık ...'ın, sanık ...'nin, köyün dışına kadar sürdüğü suça konu hayvanları, kendisine ait kamyonla alıp götürmesi ve bir adet hayvanı ... hayvan pazarında tanık ...'a satması şeklinde gerçekleşen eyleminin TCK'nın 165. maddesine mümas suç eşyasının satın alınması suçuna uyduğu gözetilmeden, sanığın atılı hırsızlık suçuna diğer sanık ... ile birlikte iştirak ettiğine dair yeterli delil bulunmadığı halde yardım eden olarak kabulü ile sanık hakkında aynı yasanın 142/2-g ve 39. maddelerinin tatbiki suretiyle yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Sanık ...'ın atılı suçlamayı kabul etmediği, diğer sanıkları tanıdığı ancak hırsızlık olayı ile bir ilgisinin olmadığını savunduğu, sanığın, suça konu hayvanları satarken yakalanmadığı gibi suça konu hayvanların bu sanıktan ele de geçmediğinin anlaşılması karşısında, sanık ...'ın yüklenen suçu işlediğine ilişkin, aynı eylem nedeniyle birlikte yargılandığı sanık ...'ın, suç atma niteliğinde kalan ve sanık tarafından kabul edilmeyen çelişkili anlatımları dışında, hükümlülüğüne yeterli, hukuka uygun, kuşkudan uzak, kesin, yeterli ve inandırıcı kanıt bulunmadığı gözetilmeden, beraati yerine yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ...'în temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 15.9.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.