muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3758, Karar No: 2020/1955, Tarih: 04.03.2020

Davacı için, davalı işyerinden düzenlenen 01.04.1991 tarihli işe giriş bildirgesinin süresinde Kurum’a verilip; 1991/1-1993/3 arası dönem bordrolarında çalıştığı bildirilmiş ise de; bu çalışmalar hizmet cetveline işlenmediği gibi, davacının çalışmalarının, kısa vadeli sigorta kollarından Kuruma bildirildiği anlaşılmıştır. Ayrıca, davacı tanıkları kendilerinin ve davacının, ilmek başına ücret aldıklarını da beyan etmişlerdir.

Mülga 506 sayılı Yasanın 3/II-D maddesinde, (Ek alt bent: 20/06/1987 - 3395/1 md.) “ El halıcılığı dokuma işlerinde çalışanlar hakkında yalnız iş kazaları ile meslek hastalıkları, analık ve hastalık sigorta kolları uygulanır. Ancak bunlar istekleri halinde malullük, yaşlılık ve ölüm sigorta kolları bakımından 85 inci madde hükmüne göre isteğe bağlı sigortalı olabilirler.”hükmü yer alırken, söz konusu maddede yer alan el halıcılığı dokuma işlerinde çalışanlar hakkında kısa vadeli sigorta kollarının uygulanacağına ilişkin düzenleme, 06.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4958 sayılı Yasa’nın 57. maddesi ile yürürlükten kaldırılmıştır.

Söz konusu düzenlemelere göre 20/06/1987 -06/08/2003 tarihleri arasında el halıcılığı dokuma işi sigortalılık kapsamında sayılmadığı için davalı işverenin yaptığı işlem ve davalı Kurum işlemi yerinde olup davacının kısa vadeli sigortalı olarak gösterilmesi yerindedir. Bu sebeple davacının sigortalılığını talep ettiği tarih itibariyle uzun vadeli sigorta kollarından sigorta başlangıcı yönünde tespitte bulunulamayacağından mahkemenin kararı isabetsizdir.

Mahkemece, açıklanan bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve Bölge Adliye Mahkemesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi kararının yukarıda açıklanan nedenlerle HMK’nın 373/1 maddesi gereği BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 04.03.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14826, Karar No: 2012/20614, Tarih: 14.11.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/14826 E.  ,  2012/20614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin “28.04.2006“ olarak düzeltilmesi ve sanık hakkında verilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında hüküm fıkrasında esas alınan tam gün sayısının ve paraya çevirmeye ilişkin "5237 sayılı TCK'nın 50/1-a maddesi"nin yerinde gösterilmesi olanaklı kabul edilmiştir.

Adli sicil kaydına göre kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunan sanık hakkında, hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562.maddesi ve 25.07.2010 tarih ve 27652 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6008 sayılı Kanunun 7. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 231/5-14. maddesinin uygulama olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede:

Yakınanın evine, olay yeri inceleme tutanağına göre ahşap olan giriş kapısının kilit göbeğinin kırılıp, kırılan kısmı boşaltılarak ve kapıda darbe oluşturarak giren sanık hakkında, şikayetin bulunduğu nazara alınarak TCK'nın 116/1 ve 151. maddeleri uyarınca zamanaşımı süresince işlem yapılması olanaklı kabul edilmiştir.

5237 sayılı TCK.’nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK'nın 522. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlanmak dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığı” nın 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun; daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinmesi kadar ve değer olarak da az olan şeyi alma durumunda, olayın özelliği ve sanığın kişiliği de değerlendirilerek, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, yakınanın evinin iki odasının karıştırılarak pardesü cebinde bulanan 200 TL paranın alındığının anlaşılması karşısında, koşulları oluşmadığı halde aynı Yasanın 145. maddesiyle cezadan indirim yapılması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, sanık savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 14.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/988, Karar No: 2017/5129, Tarih: 08.06.2017

**21. Hukuk Dairesi         2017/988 E.  ,  2017/5129 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

Davacı, 1983 yılında ilk işe giriş tarihinden itibaren 1 gün çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmesi üzerine davalı vekili ve davacı tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekili ve davacının istinaf başvurusunun kabulüyle ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı vekili ve davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine, Bölge Adliye Mahkemesi kararında bir isabetsizlik bulunmadığından, davalı vekili ve davacının yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın ilk derece Mahkemesine gönderilmesine, 08/06/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3736, Karar No: 2013/1719, Tarih: 07.02.2013

**6. Ceza Dairesi         2010/3736 E.  ,  2013/1719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanıkların eylemlerine uyan 765 sayılı TCK.nın 491/4. maddesindeki hırsızlık suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Yasanın 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirtilen 7 yıl 6 aylık genel dava zamanaşımının, suç tarihi olan 29.04.2005 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar Adalet Namlı ve ... savunmanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK.nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanıklar hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 07/02/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3277, Karar No: 2015/5646, Tarih: 26.10.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/3277 E.  ,  2015/5646 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıkların, daha önceden bal ticareti yapması nedeniyle tanıdıkları katılana, tarih eser niteliğinde olduğunu söyleyerek suça konu imitasyon niteliğindeki sikke ve heykelcikleri satarak 5000 TL para ile 10.000 TL’lik senet alarak ortadan kayboldukları anlaşıldığından dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 26/10/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2995, Karar No: 2020/2735, Tarih: 25.02.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/2995 E.  ,  2020/2735 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık ve suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

İş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu yönünden sanık ... hakkında teşdit gerekçeleri belirlenerek asgari hadden cezanın tayin edildiğinin belirtilmesi, yazım hatası niteliğinde görülmüştür.

Sanık ve suça sürüklenen çocuklar hakkında 5237 sayılı TCK’ nun 119/1-c maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, suça sürüklenen çocuklar hakkında 5237 sayılı TCK’ nun 116/2-4 maddesine göre belirlenen 1 yıl 6 ay hapis cezasından aynı Kanun'un 31/3 maddesi ile 1/3 indirim yapılması ile cezanın 1 yıl yerine 12 ay olarak belirlenmesi ve buna bağlı olarak sonuç adli para cezasının da 7300 TL yerine 7200 TL adli para cezası olarak eksik belirlenmesi, aleyhe temyiz olmadığından; suça sürüklenen çocuklar hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından hükmedilen adli para cezaları taksitlendirilirken uygulama maddesinin gösterilmemesi mahallinde giderilebilir eksiklik olarak kabul edildiğinden bu hususlar bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanık ... hakkında, hak yoksunluklarına hükmedilirken yanılgılı hüküm kurulmuş ise de, mahkumiyetin kanuni sonucu olarak infaz evresinde resen ve doğru olarak, TCK' nun 53.maddesinin 1 ila 3.fıkralarında öngörüldüğü biçimde uygulanması mümkün görüldüğünden ve Anayasa Mahkemesi'nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/ 85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının da kapsam ve içerik itibari ile infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

.../...

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanık ..., suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiilerinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiriler dışında diğer yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 25.02.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5362, Karar No: 2014/13963, Tarih: 05.06.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/5362 E.  ,  2014/13963 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2013/223309

MAHKEMESİ : Fatsa 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/03/2013

NUMARASI : 2013/89 (E) ve 2013/262 (K)

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve genel güvenliği kasten tehlikeye sokacak şekilde silahla ateş etme

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığa ait olduğu tespit edilen silaha ilişkin olarak dosyadaki mevcut ekspertiz raporuna göre; suça konu gaz tabancasının namlusu içerisinde dairesel yapıda gaz ayırıcı parçasının bulunduğu, namlusunun içindeki gaz ayırıcı parçasının ortasındaki boşluktan uygun bir çapta özel şekil ve nitelikte saçma, kurşun, metal küre vb. cisim geçebileceğinin belirtilmesi ve tabanca ile birlikte ele geçen fişeğin ses fişeği olması, sanığın da silahın kuru-sıkı olduğunu ve üzerinde oynama yapmadığını beyan etmesi karşısında; davaya konu gaz tabancasının marka, model ve üretim yılı tespit olunup Bilim, Sanayi ve Teknoloji Bakanlığından marka, model ve üretim yılı itibariyle bu silahların mevcut haliyle üretilmesine izin verilip verilmediği sorulup, bu silahların üretim şeması getirtilip, üretim şemasının bulunmaması halinde emanetteki silahın gaz ayırıcı parçasını da gösterir fotoğraflar ve dosyadaki raporlar da eklenerek üretici firmadan silahın orijinal üretiminden sonra gaz ayırıcı parça üzerinde bilye, mermi çekirdeği geçişine imkan verecek şekilde tadilat yapılıp yapılmadığı sorulup gelen cevabi yazı ile birlikte dosya kül halinde yeniden Adli Tıp Kurumu'na gönderilerek silahın üretim izni verilen orijinal hali değiştirilerek bilye geçişine imkan verecek nitelikte gaz ayırıcı parçasının tadil edilip edilmediğine dair alınacak bir rapor ile 6136 sayılı Yasa kapsamında kalıp kalmadığı hususu kesin olarak saptandıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı biçimde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMA- SINA), 05.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6364, Karar No: 2023/7286, Tarih: 07.12.2023

**1. Hukuk Dairesi         2022/6364 E.  ,  2023/7286 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/316 E., 2022/616 K.

HÜKÜM/KARAR : Kabul/Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/158 E., 2021/803 K.

Taraflar arasındaki tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre reddedilen ve temyize konu edilen toplam miktar 87.514,72 TL olup Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin temyiz dilekçesinin değerden REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine

07.12.2023 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/9686, Karar No: 2018/18961, Tarih: 21.11.2018

**8. Hukuk Dairesi         2018/9686 E.  ,  2018/18961 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün bir kısım davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı vekili, ... ada 28 parselde 1/10 arsa paylı bağımsız bölümleri müvekkillerinin gayrimenkul satış sözleşmesi ile anahtar teslimi şeklinde davalı yükleniciden aldıklarını, kat irtifakı verilirken müvekkillerine kat irtifakı tapusunun verilmeyeceği tehdidinde bulunularak "binanın giriş sağ ve sol tarafındaki kot altı dairelerin çevre düzenlemesi ve mutfak dolaplarının yapılmasının ve satılmasını muvafakat ederim" şeklinde beyanlarının alındığını, davalının binanın onaylı projesinde bodrum katında bulunan ortak alan ile kapıcı dairesinin anahtarlarını ve fiili kullanımını müvekkillerine teslim etmediğini tüm bu nedenlerle müvekkillerinin gayri menkul satış sözleşmesi ile aldıkları dairelerin onaylı projesinde bodrum katında bulunan ortak alan ile kapıcı dairesinin anahtarlarının ve fiili kullanımının müvekkillerine teslimini, davalı yanın müdahalesinin meni ile davalı yanca yapılan ortak alanlardaki projeye aykırılıkların giderilmesini ve projeye uygun hale getirilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davalı şirketin pasif husumet ehliyeti bulunmadığını, davalıya davanın ikame edilemeyeceğini, davacıların davalı şirket ile yapmış oldukları sözleşmelerde tüm dairelerin mutfaklarının ve çevre düzenlemesinin yapılması şartıyla kot altında yapılan ve sağ ve solda bulunan iki adet kot altı dairenin satılmasına muvafakat ettiklerini, davacıların bu muvafakati kapsamında adı geçen kot altı dairelerin satılıp, çevre düzenlemesi ve mutfaklar yapıldığını, kot altı dairelerin satışına davacılar tarafından muvafakat verildiğinden dairelerin davacılara piyasa koşullarından daha düşük fiyatla verildiğini belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, bütün kat malikleri tarafından imzalanan sözleşme ve muvafakatnameler ile davaya konu kapıcı dairesi ve ortak kullanım alanının kullanım hakkının davalı müteahhit şirkete devredilmesine rağmen elatmanm önlenmesinin talep edilmesinin Türk Medeni Yasasının 2.maddesinde öngörülen dürüstlük kuralıyla bağdaşmayacağı, davacıların söz konusu sözleşmelerdeki müteahhit tarafından kapıcı dairesi ve ortak alanın kullanımının kendisine bırakılması karşılığında üstlendiği mutfak dolaplarının yapımı ve çevre düzenlemesine dair işlerin yapılmadığına dair bir iddialarının da mevcut olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, bir kısım davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, elatmanın önlenmesi ve eski hale iade istemine ilişkindir.

Dava, elatmanın önlenmesi ve eski hale iade istemine ilişkindir.

Kat Mülkiyeti Kanunu'nun 16. maddesi uyarınca; kat malikleri ana gayrimenkulün bütün ortak yerlerine, arsa payları oranında, ortak mülkiyet hükümlerine göre malik olurlar. Kat malikleri ortak yerlerde kullanma hakkına sahiptirler; bu hakkın genel kömürlük, garaj, teras, çamaşırhane ve çamaşır kurutma alanları gibi yerlerdeki ölçüsü, aksine sözleşme olmadıkça, her kat malikine ait arsa payı ile oranlıdır.

Dava konusu binanın girişinin sağ ve sol tarafındaki kot altı alan, apartman yönetim planı ve projesi uyarınca ortak yerlerden olup Kat Mülkiyeti Kanunu uygulamasında, özel amaçlara tahsis edilen yerlerin onaylı mimari proje değişmedikçe herhangi bir gelir getirmesi ve tüm kat maliklerinin oybirliğiyle karar alması halinde dahi satılması, kullanım hakkının başkasına devredilmesi mümkün değildir. Türk Medeni Kanunun 2. maddesinde yer alan dürüstlük kuralının bu hususta uygulama alanı yoktur. Bu durumda mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle bir kısım davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/1 maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 21/11/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30851, Karar No: 2015/25299, Tarih: 15.12.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/30851 E.  ,  2015/25299 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının davalı Üniversite’de muvazaalı olarak çalıştırıldığından baştan itibaren davalının işçisi sayılmasına rağmen ödenmeyen ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece her ne kadar davacı daha önce muvazaalı çalıştırılsa da alındığı işlerde çalıştırıldığından yeni hizmet sözleşmelerinde muvazaa bulunmadığından davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı tarafından aynı iddia ile açılan .... 4. İş Mahkemesi 2013/262 E. 2013/712 K. Sayılı dosyada davacının muvazaalı çalıştırıldığı ve ilave tediye alacağına hak kazanacağı kabul edilmiştir. Davalının temyizi üzerine karar Dairemiz 2014/2361 E. 2014/8139 K. sayılı ilamıyla 15/04/2014 tarihinde onanmıştır.

Davacının açtığı davanın onanması ile davalı Üniversite ile taşeron şirketler arasında muvazaalı iş ilişkisi bulunduğu kabul edildiğinden davacı 4857 sayılı İş Kanunu 2.maddesi 7.fıkrası gereği baştan itibaren asıl işverenin işçisi sayılmıştır. Davacı açtığı bu ek dava ile ilk dava sonrası ödenmeyen ilave tediye alacağı talebinde bulunmuştur. Davacı baştan itibaren asıl işveren işçisi sayıldığından muvazaalı iş ilişkisini takip eden dönem ihalelerinde alındığı yardımcı hizmet işlerinde veya kanunla cevaz verilen hastanenin asıl işlerinde çalıştırılsa bile hem ilk Mahkeme kararı ile kesin hüküm niteliğinde hukuki ilişki tespit edildiğinden ve hem de asıl işveren kendi işçisini alt işverene devrettiğinden muvazaalı ilişkinin varlığı ve davacının yine asıl işveren işçisi olduğu kabul edilecektir.

Mahkemece yerinde olmayan gerekçe ile ilave tediye alacağının reddine karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 15.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13181, Karar No: 2014/13845, Tarih: 04.12.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/13181 E.  ,  2014/13845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/05/2014

NUMARASI : 2014/458-2014/804

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 01.04.2014 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 28.05.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı taşınmazını muhafaza eden taş duvarın davalı tarafından yıkıldığını, bu nedenle akan suların temeline zarar verdiğini ileri sürerek duvarın davalı tarafından yaptırılması suretiyle zararının giderilmesini, yaptırılmadığı takdirde bedelinin tahsilini istemiştir.

Davalı davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü davalı temyiz etmiştir.

Yapılan yargılamaya, mahallinde yapılan keşif ve alınan bilirkişi raporu, ek rapor, dinlenen mahalli bilirkişi ve tanık beyanlarına göre davaya konu duvarın harçsız, taşların üst üste dizilmesi suretiyle davacı tarafından oluşturulduğu, davalının duvara müdahale ederek yıktığı, böylelikle davacının evinin temelinin bu nedenle zarar gördüğü anlaşılmaktadır.

Bu durumda davalı tarafından yıkılan duvarın eski hale getirme bedelinin inşaatcı bilirkişi aracılığıyla tespiti ile davalıdan tahsiline karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde öncesinde bulunmayan vasıfta bir istinat duvarının yapılmasına karar verilmesi doğru görülmemiş hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle hükmün BOZULMASINA, istek halinde temyiz harcının davalıya iadesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 04.12.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.