muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/957, Karar No: 2011/2640, Tarih: 03.03.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/957 E.  ,  2011/2640 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 12.05.2010 gününde verilen dilekçe ile tapu kaydında isim düzeltilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 12.10.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, 2593 ve 2594 parsel sayılı taşınmaz maliki ...'nın tapu kaydında “...” olan soyadının “...” olarak düzeltilmesini talep etmiştir.

Davalı idare, yargılamaya katılmamış, davanın kabulüne dair karar davalı idare tarafından temyiz edilmiştir.

Taşınmazların, kadastro tespiti ya da tapuya tescili sırasında mülkiyet hakkı sahibinin isim, soyisim, baba adı gibi kimlik bilgilerinin kayda eksik ya da hatalı işlenmesi, kayıt düzeltme davalarının kaynağını oluşturur. Bu tür davalarda kimlik bilgileri düzeltilirken, taşınmaz malikinin değişmemesi, diğer bir anlatımla mülkiyet aktarımına neden olunmaması gerekir.

Dava konusu taşınmazlar 101 parsel sayılı taşınmazın ifrazından oluşmuştur. Tapulama tutanağına göre ... oğlu ...'in tasarrufunda iken ölümü ile karısı ... ve oğlu ...'in mirasçısı ...'in kullanımında olması nedeniyle ... kızı 1312 doğumlu ... ve ...oğlu ... adına tespit ve tescil edilmiştir. ...'a ait nüfus kaydı istenmiş, nüfus müdürlüğünce ... ve...'den olma, 1879 doğumlu ... nüfus kaydı gönderilmiştir. Mahkeme nüfus kaydına rağmen kayıt malikinin soyadını ... olarak düzeltmiştir.

Yukarıda da açıklandığı gibi tapu kaydında isim düzeltme davalarında öncelikle mülkiyet nakline sebebiyet vermemek ve kayıtların doğru tutulmasını sağlamak gerekmektedir. Kayıt maliki olduğu ileri sürülen ...'un ikinci kez evlenerek ... soyadını aldığı belirtilmekte ise de ... soyadını taşıdığı nüfus kaydı mevcut değildir. Mahkemece kayıt maliki ...'nın ... soyadını taşıdığına dair resmi kayıtlar temin edilmeden dosya içerisinde mevcut nüfus kaydının aksine kayıt oluşturacak şekilde hüküm kurulması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, 03.03.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9008, Karar No: 2013/5682, Tarih: 28.02.2013

**4. Ceza Dairesi         2011/9008 E.  ,  2013/5682 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Tanık anlatımları ve oluşa uygun kabule göre; sanığın katılana ait dükkanın önünde bulunan ekmek ve dondurma dolabından bir adet ekmek ve dondurmayı alıp uzaklaşmaya çalışırken katılan tarafından fark edilmesi üzerine elindekileri geri vermesi, 15-20 dakika geçtikten sonra yeniden dükkanın önüne geldiğinde katılanın ''ne işin var, git'' diyerek sanığı kovalaması üzerine sanığın sinkaflı küfürlerle ''topunuzu kazıyacağım'' şeklinde tehdit etmesi ve cebindeki çakı bıçağını çıkarıp katılanın üzerine yürümesi akabinde tanık ... tarafından olay yerinden uzaklaştırılması şeklinde gerçekleşen olayda, eylemin TCK'nın 106/2-a maddesinde düzenlenen nitelikli tehdit suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yerinde olmayan gerekçeyle aynı Kanunun 106/1-1. cümlesi uyarınca hüküm kurulması,

2-Kabule göre,

Tehdit ve hakaret suçlarından hüküm kurulurken TCK'nın 50/1-f maddesine aykırı olarak sanığa gönüllü olup olmadığı sorulmadan kamuya yararlı işte çalıştırılmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ... müdafii ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 28/02/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/11941, Karar No: 2025/775, Tarih: 20.01.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/11941 E.  ,  2025/775 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/1224 Esas, 2024/1078 Karar

KISITLI : ...

VASİ : ...

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Rize 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 16.09.2022 Tarihli ve 2022/1424 Esas, 2022/1556 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı ..., 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 405 inci maddesi gereğince kısıtlanmış ve kendisine ... vasi olarak atanmıştır.

Vasi 19.03.2024 tarihli dilekçesinde, kısıtlı oğlu ile birlikte... adresine taşındıklarını bu nedenle yerleşim yeri adresinin değiştirilmesi için izin ve yetki kararı verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece 02.04.2024 tarihli ek kararıyla, kısıtlının yerleşim yeri adresininin değiştirilmesine izin verilmesine ve mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

B. Gebze 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 09.07.2024 Tarihli ve 2024/1224 Esas, 2024/1078 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı adayının yerleşim yerinin... olarak değiştiğinden bahisle yetkisizlik kararı verilmişse de kısıtlının nüfus kaydı alındığında yerleşim yerinin...olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanun’un 405 inci maddesi uyarınca kısıtlanan kısıtlının yerleşim yerinin değiştirilmesi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun'un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur.”

C. Değerlendirme

Kısıtlının yerleşim yerinin değiştirilmesi için vesayet makamı olan Rize 2. Sulh Hukuk Mahkemesince vasinin talebi üzerine 4721 sayılı Kanun’un 412 nci maddesinin birinci fıkrasına göre verilmiş bir izin kararı bulunduğuna göre vesayet dosyasının takibi ile Gebze 2. Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

C. Değerlendirme

Kısıtlının yerleşim yerinin değiştirilmesi için vesayet makamı olan Rize 2. Sulh Hukuk Mahkemesince vasinin talebi üzerine 4721 sayılı Kanun’un 412 nci maddesinin birinci fıkrasına göre verilmiş bir izin kararı bulunduğuna göre vesayet dosyasının takibi ile Gebze 2. Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Gebze 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

20.01.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.

Y.L
Yargıtay — Esas No: 2017/5616, Karar No: 2017/3587, Tarih: 24.04.2017

**20. Hukuk Dairesi         2017/5616 E.  ,  2017/3587 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Aile Mahkemesi Sıfatıyla)

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... Asliye Hukuk (Aile Mahkemesi Sıfatıyla) ve ... 1. Asliye Hukuk (Aile Mahkemesi Sıfatıyla) Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 404. maddesi uyarınca küçüğe vasi tayini istemine ilişkindir.

... Asliye Hukuk (Aile Mahkemesi Sıfatıyla ) Mahkemesince kollukça yapılan araştırma tutanağına ve adrese dayalı nüfus kayıt sistemine göre, küçüğün ve velinin yerleşim yerinin " ... Mahallesi, ... Sokak, No : 3 D: 2 ...." adresi olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... 1. Asliye Hukuk (Aile Mahkemesi Sıfatıyla ) Mahkemesince ... Asliye Hukuk Mahkemesinin re'sen yetkisizlik kararı veremeyeceği, velayete ilişkin davalarda kesin yetki kuralının bulunmadığı bahisle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

.... İlçe Jandarma Komutanlığınca yapılan araştırmaya göre küçüğün annesi ile birlikte “... Mahallesi, ... Sokak, No : 3 D: 2 ...” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın ... 1. Asliye Hukuk (Aile Mahkemesi Sıfatıyla) Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince ... 1. Asliye Hukuk (Aile Mahkemesi Sıfatıyla ) Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 24/04/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4014, Karar No: 2012/2800, Tarih: 11.04.2012

**23. Hukuk Dairesi         2011/4014 E.  ,  2012/2800 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-KARAR-

Mahkemenin gerekçeli kararı davacı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmişse de dosyanın yapılan incelemesinde temyiz isteminin davadaki tüm davacılar adına dile getirildiği ve fakat temyiz harcının sadece bir davacı adına yatırılmış olduğu anlaşılmış, diğer davacılar adına yatırılmış bir harç makbuzuna rastlanılmamıştır.

Üyelik tespiti ve genel kurul kararının iptali istemine ilişkin davada, davacılar arasında ihtiyari dava arkadaşlığı bulunup her davacı için ayrı ayrı temyiz harcı yatırılması gereklidir. Bu itibarla, herbir davacı için ayrı ayrı temyiz harcının yatırılması için HUMK'nun 434/3. maddesi uyarınca muhtıra çıkarılması, harcı yatırılanlar yönünden temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Dairemize gönderilmesi ya da HUMK'nun 432/4. maddesi uyarınca mahkemece davacılar vekilinin temyiz talebi hakkında bir karar verilmesi için dosyanın yerel mahkemesine iadesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan eksik hususun tamamlanması için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/11541, Karar No: 2006/12430, Tarih: 02.11.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/11541 E.  ,  2006/12430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 24.02.2006 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 27.06.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; yayla olduğu iddia edilen çekişmeli taşınmaza ait tapu kaydının iptali ve özel siciline işlenmesi istemiyle açılmıştır.

Mahkemece dava kabul edilmiş, hükmü davalı taraf temyiz etmiştir.

Gerçekten; 4342 sayılı Mera Kanununun 3. maddesinde yapılan tanıma göre, yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlerdir. Mera, yaylak ve kışlakların özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması, kazandırıcı zamanaşımı yoluyla mülk edinilmesi olanaksız olduğu gibi sınırlarının daraltılması da mümkün değildir.

Çekişme konusu taşınmaz ... Beldesi, ... Mahallesi, Han Mevkiinde bulunmaktadır. ..., ..., ..., ..., ..., ... ..., ... ve ... adlarıyla bilinen yaylalarla çevrilidir. Burası ülkemizin en büyük yaylalarının yer aldığı «... Yaylası» olarak anılmaktadır. Ancak; dosyada yer alan haritasından ve keşif yerinde dinlenen yerel bilirkişi beyanından, dava konusu taşınmazın ... Yaylası olarak bilinen yerin daha kuzeyinde, ... olduğu bildirilen ... Köyü yakınlarında bulunduğu görülmektedir.

Davalı taraf da savunmasında, çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerin ... ... (eski adı ...) Köyü sınırı içersinde kaldığını, ... Köyünün ... bir köy olduğunu, taşınmazın yayla ile bir ilişkisi olmadığını ileri sürmüştür.

Yaşamını genelde çiftçilikle sürdüren kişilerin hayvanlarını otlatmakta olduğu yaylaya yakın bölgelerde ikamet etmek, ziraat yapmak, bağ ve bahçe yetiştirmek için tarım taşınmazlarına ihtiyaçları olacağı ve bu amaçlarına uygun kazanmaya elverişli bazı taşınmazları mülk edinebilecekleri olgusunu göz ardı etmek, mera, yaylak ve kışlak gibi bölgelerden insanları soyutlamak mümkün değildir.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın ... ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın ... ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

O nedenle, öncelikle ilk adı ... olan köyün kuruluş tarihi İçişleri Bakanlığı İller İdaresi Genel Müdürlüğünden sorulmalı, böylelikle ... Köyünün ... köy olup olmadığı yönü üzerinde durulmalı, yine bu köye ait en eski tarihlisinden başlamak üzere idari sınır belgeleri ile sınırlar bir haritaya bağlanmışsa haritası da istenilmeli, ... Köyüne ait mevcut en eski sınırname yerel bilirkişiler yardımıyla keşfen zemine uygulanmalı, köyün kuruluşundaki idari sınırları belirlenmeli, dava konusu taşınmazın ... Köyünün ilk idari sınırları kapsamında kalıp kalmadığı saptanmalı, eğer dava konusu taşınmaz ... ... Köyünün idari sınırları içersinde kalıyorsa, seçilecek ve keşifte bulundurulacak harita mühendisi bilirkişiye daha önce sağlanacak eski tarihli memleket haritasındaki durumu incelettirilmeli, köyün kamet edilen veya tarım alanları içinde kaldığı belirlenirse özel mülkiyete konu teşkil edeceği kabul edilmeli, bu arada taşınmazın kadastro tutanağı edinme sebebi sütununda yerel bilirkişiler çekişmeli yerin ... ... Köyünün tarım alanında kaldığını, davalı tarafa ... Köyünden kişilerce satılarak temlik edildiğini beyan ettiklerinden davalı tarafa satan veya onun murislerine ait nüfus kimlik bilgileri getirtilerek bu kişilerin gerçekten ... Köyü nüfusuna kayıtlı olup olmadıkları yönü üzerinde durularak tutanak bilirkişilerinin sözleri denetlenmeli, bütün bunların sonucuna uygun hüküm kurulmalıdır.

Tüm bu inceleme ve araştırma yapılmadan davanın yazılı olduğu şekilde kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 02.11.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/886, Karar No: 2009/738, Tarih: 05.02.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/886 E.  ,  2009/738 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı dava dilekçesinin yetki yönünden reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı bankanın şubesinin kusurlu ve protokole aykırı davranışı nedeniyle davadışı ...nın babasının vefatından sonra banka kartıyla maaş çektiğini, söz konusu paranın tahsili amacıyla yapılan icra takibinin vaki itiraz nedeniyle durduğunu belirterek, itirazın iptaline, takibin devamına, davalının alacağın %40’ından aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına mahkum edilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasındaki protokole göre ... Mahkemeleri ve icra dairelerinin yetkili olduğunu, bankanın bir kusurunun bulunmadığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, taraflar arasındaki protokole göre ... Mahkemeleri ve icra daireleri yetkili olduğundan dava dilekçesinin yetkisizlik nedeniyle reddine, istek halinde dosyanın yetkili ... Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Davacı vekili kararı temyiz etmiştir.

Dava, ilgili banka şubesinin protokole aykırı davranışından doğan zararın tazminine ilişkin olup, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunun 17’inci maddesi uyarınca tüzel kişinin şubesinin işleminden dolayı o şubenin bulunduğu yer mahkemesinin yetkili olduğu, taraflar arasındaki protokole göre ... mahkemeleri ve icra dairelerinin yetkisinin kabul edilmiş olmasının kanunen yetkili mahkemenin yetkisini kaldırmayacağı düşünülmeden yetkisizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, 5.2.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14652, Karar No: 2014/473, Tarih: 13.01.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/14652 E.  ,  2014/473 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2010/341721

MAHKEMESİ : Ankara 21. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/07/2010

NUMARASI : 2010/248 (E) ve 2010/842 (K)

SUÇ : Mühür bozma

Yokluğunda verilen 14.10.2010 gün ve 2010/248-842 sayılı hükmün tebliğ edildiği 14.10.2010 tarihinde cezaevinde hükümlü olduğu anlaşılan sanık adına çıkarılan tebligatın 7201 sayılı Tebligat Kanununun 19. maddesine aykırı olarak kolluk marifetiyle aynı konutta birlikte daimi oturan eşi Ayşe Kaya'ya tebliği geçersiz olduğu cihetle, temyizin süresinde kabulüyle yapılan incelemede:

Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve doğalgaz'ın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.04.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.04.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. ...Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.02.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.03.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; Özelleştirme İdaresi Başkanlığının 12.11.2013 tarih ve 2525 sayılı Dairemize hitaben gönderilen cevabi yazısında belirtildiği üzere Başkent Elektrik Dağıtım A.Ş.'nin 28.01.2009 tarihinde hisselerinin özel şirkete devredildiği, 14.09.2009 olan mühürleme tarihinde lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan işleme aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurları oluşmadığından, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.01.2014 günündü oybirliği ile karar verildi.