muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/9502, Karar No: 2023/18199, Tarih: 10.05.2023

2. Hakaret suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 125 inci maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi ile dördüncü fıkrası, 43 üncü, 62 inci ve 53 üncü maddeleri uyarınca iki kez 1 yıl 2 ay 17 hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; sübuta, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın suç tarihinde hakkında yakalama kararı bulunması nedeniyle kendisini telefonla arayan astsubay katılan ... Ş'ye hitaben "Sen benimle dalga mı geçiyorsun, senin belanı s...m, karakola ben geleceğim." şeklinde sözler söylediği ve telefonu kapattığı, bir iki dakika sonra bu kez karakolun sabit numarasını aradığı ve katılana hitaben "Ne için çağırıyorsunuz, ben adamı öldürürüm, sen kimin yalakasısın." şeklinde sözleri yüksek sesle söylediği, telefon görüşmesinden kısa bir süre sonra alkollü bir şekilde karakola gittiği, katılanın odasında katılana "Senin gibi köpekleri çok gördüm, senin beni almaya gücün yetmez, hiçbir Allah'ın kulu beni burada tutamaz, ben ... ...'de kelle aldım, siz yanlış zarı oynuyorsunuz, ben kesinlikle raporumu aldırmam, beni buradan götüremezsiniz." şeklinde sözler söylediği, daha sonra adli raporunun aldırılması amacıyla araca bindirildiği sırada karakolda asayiş eri olarak görev yapan şikâyetçiler ... Y., ... T. ve ...'ye "Sizin a... koyacağım." şeklinde sözler söylediği, sanığın araca bindirildikten sonra adli rapor aldırılmaya hastaneye giderken ve aynı şekilde rapor sonrası karakola dönerken araç içerisinde şikâyetçiler ... Y., ... T. ve ...'ye "Allah belanızı versin, ne s... gidiyoruz rapora, bir s... yiyemezsiniz, sizin gibi çok köpeklerim var benim, siz kimsiniz lan siz işinize bakın o... çocukları." şeklinde sözler söylediği, yine araç içerisinde ayrıca şikâyetçi ... Y.'ye "Sen de kürtsün, senin gibi on tane kürdün kellesini aldım, senin de kelleni alırım." şeklinde sözler söylediği iddia ve kabul olunmuştur.

1. Sanığın suçlamaları inkar ettiği belirlenmiştir.

2. Katılan ve şikâyetçiler benzer ve istikrarlı anlatımlarda bulunmuşlardır.

3. 12.02.2015 tarihli olay, yakalama ve üst arama tutanakları düzenlenmiştir.

4. Sanığın eşi olan V. D. ve oğlu olan G. D.'nin soruşturma aşamasında tanık sıfatıyla dinlenildikleri, iddia konusu eylemler yönünden net bir bilgilerinin olmadığı anlaşılmıştır.

5 .Tanıklar İ. T. ve M. K. Y., iddia konusu eylemleri doğrular yönde anlatımlarda bulunmuşlardır.

6. Sanığa ait adli sicil kaydı dava dosyasında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

A. Sanığın Temyiz Sebebi Olan Sübut Yönünden

Her ne kadar sanık üzerine atılı suçlamaları kabul etmediğini beyan etmiş ise de, katılanın ve şikâyetçilerin benzer ve istikrarlı anlatımları, olay, yakalama ve üst arama tutanakları, tanık anlatımları ve tüm dosya kapsamı karşısında; sanığın eylemlerinin sübuta erdiğinin kabulü ile mezkur suçlardan mahkûmiyet hükümleri kurulmasında bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümlerde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. GEREKÇE

A. Sanığın Temyiz Sebebi Olan Sübut Yönünden

Her ne kadar sanık üzerine atılı suçlamaları kabul etmediğini beyan etmiş ise de, katılanın ve şikâyetçilerin benzer ve istikrarlı anlatımları, olay, yakalama ve üst arama tutanakları, tanık anlatımları ve tüm dosya kapsamı karşısında; sanığın eylemlerinin sübuta erdiğinin kabulü ile mezkur suçlardan mahkûmiyet hükümleri kurulmasında bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümlerde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Sair Temyiz Sebepleri Yönünden

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, adli sicil kaydında tekerrüre esas sabıkası bulunduğu halde sanık hakkında tekerrür hükümleri uygulanmamış ise de aleyhe temyiz olmadığından bu hususun bozma sebebi yapılamayacağı belirlenerek yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir;

Ancak,

a. Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2013/13-293 Esas, 2013/297 Karar sayılı ve 11.06.2013 tarihli kararında da kabul edildiği üzere 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası; "Aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi durumunda da, birinci fıkra hükmü uygulanır" hükmünü içermekte olup, zincirleme suçtan farklı bir müessese olan ve aynı neviden fikri içtima olarak kabul edilen bu durumda, fiil yani hareket tektir ve bu fiille aynı suç birden fazla kişiye karşı işlenmektedir. Burada, hareket tek olduğu için, fail hakkında bir cezaya hükmolunacağı, ancak bu cezanın anılan Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrasına göre artırılacağı öngörülmüştür.

Ancak burada kastedilen, fiil ya da hareketin, doğal anlamda değil hukuki anlamda tekliğidir. Hakaret suçunun farklı mağdurlara karşı tek fiille gerçekleştirildiğinden söz edilebilmesi için hakaretin mutlaka ortak söz veya davranışlarla gerçekleştirilmiş olması şart değildir. Her bir mağdura veya mağdurlardan bazılarına özel olarak hitap edilerek hakaret içeren sözler söylenmiş veya davranışlarda bulunmuş olsa bile objektif bir gözlemcinin bakış açısıyla bakıldığında failin hareketlerinin tek bir iradi karara dayalı olduğu, aralarında yer ve zaman bakımından bağlantı bulunduğu, bu nedenle bir bütünlük oluşturduğu sonucuna ulaşılması durumunda, fiilin hukuken tek olduğu kabul edilmelidir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; sanığın, katılana ve şikâyetçilere yönelik hakaret eylemlerini, bir suç işleme kararının icrası kapsamında aynı olayın devamı kapsamında ve kısa zaman aralığı içerisinde gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında hakaret suçundan tek ceza verilip, bu cezanın zincirleme suç hükümleri uyarınca arttırılması gerekirken, iki kez mahkumiyet hükmü kurularak fazla ceza tayini,

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; sanığın, katılana ve şikâyetçilere yönelik hakaret eylemlerini, bir suç işleme kararının icrası kapsamında aynı olayın devamı kapsamında ve kısa zaman aralığı içerisinde gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında hakaret suçundan tek ceza verilip, bu cezanın zincirleme suç hükümleri uyarınca arttırılması gerekirken, iki kez mahkumiyet hükmü kurularak fazla ceza tayini,

b. Hakaret suçundan kurulan hükümde; aleniyetin oluşabilmesi için olay yerinde başkalarının bulunması yeterli olmayıp, hakaretin belirlenemeyen sayıda kişi ve herkes tarafından görülme, duyulma ve algılanabilme olasılığının bulunması, herhangi bir sınırlama olmaksızın herkese açık olan yerlerde işlenmesi gerekmektedir. Somut olayda katılanın, şikâyetçilerin anlatımlarından ve dosya kapsamından sanığın hakaret eylemlerini katılanın odasında ve araç içerisinde gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında, hakaret suçu açısından aleniyet unsurunun gerçekleşmediği gözetilmeden, 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca artırım yapılarak fazla ceza tayini,

c. Sanığın, görevi yaptırmamak için direnme eylemlerini katılana ve şikâyetçilere karşı gerçekleştirmiş olması karşısında, zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

d. Sanığın, lehe Kanun hükümlerinin uygulanmasını talep etmesi karşısında, sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan hükmedilen kısa süreli hapis cezasının, 5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesinin birinci fıkrasında yazılı bulunan seçenek yaptırımlardan birine çevrilip çevrilmeyeceğinin tartışılmaması,

Nedenleriyle, hükümler hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereğince yürürlükte olan 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesi uyarınca sanık hakkında cezayı aleyhe değiştirme yasağının görevi yaptırmamak için direnme suçu yönünden gözetilmesine,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/11060, Karar No: 2006/1209, Tarih: 13.02.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2005/11060 E.  ,  2006/1209 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 26.7.1982 ve 16.7.1992 gününde verilen dilekçeler ile yaylaya müdahalenin önlenmesi ve ecrimisil istenmesi üzerine davaların birleştirilerek yapılan duruşma sonunda; ecrimisil talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığına meni müdahale davasının reddine dair verilen 23.6.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı köy vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne duruşma isteminin dava değeri yönünden reddine karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; yayla yerine elatmanın önlenmesi istemi ile açılmış, mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hükmü davacı köy tüzel kişiliği temyiz etmiştir.

Genel bir ifade ile yayla yüksek yerlerde bulunan çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için kullanılan yerlerdir. 4342 sayılı Mera Kanununun 3. maddesinde vurgulandığı üzere yaylada kullanım bir veya bir kaç köye veya Belediye Tüzel Kişiliğine ya bağımsız ya da ortaklaşa kulanılmak üzere tahsisle veya bu sayılan kişiler tarafından geleneksel olarak yararlanılarak sürdürülebilir. Eldeki davada ne kadim kullanma biçimine ne de tahsise dayanılmamış, 2510 sayılı kanuna göre davacı köy adına oluşturulan 20.5.1937 tarih 575 sayılı 1000 dekar yüzölçümündeki tapunun dava konusu taşınmaz bölümünü kapsadığı iddia edilmiştir. Uyuşmazlık konusu yer bilirkişiler tarafından düzenlenen 22.12.2003 günlü rapor ve krokide ... ile boyanmış 1-2-3-4 ve 5 rakamları ile gösterilmiştir. Mahkemece verilen talimat üzerine bilirkişi kuzeydeki Rus hududu sınırını sabit kabul ederek 14.2.2005 günlü haritada 1000 dekarlık kısmı kırmızı ile boyamış, bu şekilde kırmızı ile boyanan Tapu miktarının ... ile boyanan çekişmeli yerleri kapsamadığından bahisle dava red edilmiştir.

Mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin hükme yeterli olmadığı kuşkusuzdur. Bu davada davacı köy adına olan tapu kaydına dayanıldığından kayıt kapsamının tayini ve bunun yönteminin ne olacağı

2005/11060-2006/1209 -2-

önem kazanmaktadır. Gerçekten, 2510 sayılı İskan Kanununa dayanılarak, davacı köy adına tesis olunan 1000 dekar yüzölçümündeki tapu şarkta Heva Deresi, Garpta, Arap mezarlığı, Şimalde, Rus Hududu ve Cenupta, Vaşlop Yaylası ve Göller Üstü ve Top yolu ile çevrilidir. Mahkemece taşınmazın haritası olup olmadığı yönü üzerinde durulmamış, bu husus araştırılmamıştır. Öyle ise öncelikle tapu tesisine dayanak olan 2510 sayılı kanunun 30. maddesine göre davacı köye yayla yeri olarak bırakılan tapunun dağıtım cetvelleri ve haritaları olup olmadığı merciilerinden sorulup berilenmeli, varsa bunlar getirtilmelidir.

Bundan sonra yerinde yeniden keşif yapılmalı, kayıt ve belgelerin kapsamının tayini ile ilgili 3402 sayılı Kadastro Kanununun genel hüküm niteliğindeki 20. madde hükmü gözetilerek tapu kapsamı belirlenmelidir. Anılan bu hüküm uyarınca kayıt ve belgelerin harita, plan ve krokiye dayanması durumunda bunların yerine uygulanması olanaklı ise harita plan ve krokideki sınırları itibar edilmesi gerekir. Harita, plan veya krokiye dayanmayan bir kayıt söz konusu ise ve belgelerde belirtilen sınırlar yerinde uygulanabiliyor ve bu sınırlar içinde kalan yer kayıt maliki tarafından kullanılıyorsa kayıt ve belgelerde gösterilen sınırlara göre kapsamı saptanmalıdır. Şayet haritaya dayanmayan kaydın sınırları değişebilir ve genişletmeye elverişli nitelikte ise kayıt miktarına bakılarak kapsamı tayin edilmelidir. Ne var ki; burada 3402 sayılı Kadastro Kanunun 20/C maddesi hükmünün de gözetilmesi zorunludur. Mahkemece tüm bu yönler ayrıntılı biçimde değerlendirilmemiş kayıt kapsamının nasıl belirleneceğine ilşkin 3402 sayılı Kanunun 20. madde hükmü ile getirilen ilkelere uyulmamıştır. Kaydın kuzeyindeki Rus Hududu sınırı sadece krokide işaretlendiği üzere o yerde değil daha batıya devam ederek de sabit bir sınırdır. Bu sınırın kayıt miktarını belirlemede sabit nokta kabul edilmesi her zaman hatalı sonuç meydana getirebilir. Bu şekildeki bir kabul ile dava konusu tapunun kuzey hududu dışındaki Doğu, Batı ve Güney hudutları ile irtibatının kesilmesi doğru olmaz. Yöntemine uygun düşmeyen uygulamalarla ve bir mahkeme kararında hiçbir zaman yer almaması gereken "....davacı köyün muhtar ve ihtiyar heyetinin kendilerine ait tapu kaydının bir hududunun Arap Mezarı ve Top yolu olduğunu fark edip ya tutarsa diye dava açmalarından ibaretttir...." gibi gerekçe ile davanın reddi doğru olmamış kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 13.2.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11972, Karar No: 2011/13232, Tarih: 30.11.2011

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/11972 E.  ,  2011/13232 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ...'ın SSK'dan emekli aylığı olan eşi ...'ın 03.03.1965 tarihinde ölümünden sonra yetim maaşı almak amacıyla 29.08.1974 tarihinde evlendiği eşi olan sanık ...'dan 16.07.2002'de boşanıp, birlikte aynı evde yaşamaya devam ederek 20.03.2003 ve 20.03.2008 tarihleri arasında toplam 20 183.16 YTL haksız çıkar sağladıklarının idiia olunması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından;

Boşanma dosyası getirtilerek, denetime izin verecek şekilde çekişmeli veya anlaşmalı boşanma olup olmadığı, anlaşmalı boşanma ise anlaşma metninin incelenmesi, taraflara nafaka veya maddi-manevi tazminata hükmedilip hükmedilmediği, hükmedilmiş ise, fiili ödeme yapılıp yapılmadığının belirlenmesi, sanığın boşandıktan sonra aynı evde birlikte yaşamaya devam edip etmedikleri, birlikte yaşamanın sürekli olup olmadığı, bir süre sonra ayrı yaşadıktan sonra tekrar bir araya gelip gelmedikleri, geçici birliktelik varsa sebepleri, boşandıktan sonra eşlerden birinin ikametgahının nakil belgesi ile bir başka yere nakledilip nakledilmediği, fiilen nakil söz konusu ise kayden nakledilmemede eşlerin ihmalinin bulunup bulunmadığının muhtar kayıtları ile birlikte komşularından sorulup beyanlarına başvurulması, mahallin zabıtasından araştırılıp tespitinden sonra, toplanan tüm delillerin birlikte değerlendirilerek sonucuna göre hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25165, Karar No: 2017/9109, Tarih: 21.12.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/25165 E.  ,  2017/9109 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, trafik kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine yapılan yardımların davalılardan tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

İş Mahkemeleri, 5521 sayılı Kanun ile kurulan istisnai nitelikte özel mahkemeler olup, 5510 sayılı Kanun’un geçici 4’üncü maddesinde; “Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla 08.06.1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanuna göre; aylık, tazminat, harp malûllüğü zammı, diğer ödemeler ve yardımlar ile 08.02.2006 tarihli ve 5454 sayılı Kanunun 1 inci maddesine göre ek ödeme verilmekte olanlara, bu Kanunla yürürlükten kaldırılan hükümleri de dâhil 5434 sayılı Kanunda kendileri için belirtilmiş olan şartları haiz oldukları müddetçe bunların ödenmesine devam olunur. Ancak, 5 ilâ 10 yıl arasında fiili hizmet süresi olan iştirakçilerden dolayı dul ve yetim aylığı almakta olanların, aylık ve diğer ödemeleri, bu Kanunun 32 nci, 34 üncü ve 37 nci maddelerindeki şartları haiz oldukları müddetçe devam edilir... Bu madde kapsamına girenlerin aylıklarının bağlanması, artırılması, azaltılması, kesilmesi, yeniden bağlanması, toptan ödemeleri, ilgi devamı, ihya ve borçlanmaları, diğer ödemeler ve yardımlar ile emeklilik ikramiyeleri hakkında bu Kanunla yürürlükten kaldırılan hükümleri de dâhil 5434 sayılı Kanun hükümlerine göre işlem yapılır ve bu maddenin uygulanmasında mülga 2829 sayılı Kanun hükümleri ayrıca dikkate alınır.” hükmü öngörülmüştür.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında yapılan değerlendirmeye göre; hak sahiplerine yapılan yardımların 5434 sayılı Kanun hükümlerine göre yapıldığının anlaşılması nedeni ile anılan Kanun hükümlerince yapılan davaya konu yardımların sorumlulardan tahsilinin de 5434 sayılı Kanunun 129. maddesi hükmüne tabi olduğu, uyuşmazlığın çözümünde ne 506 sayılı Kanun’un ne de 5510 sayılı Kanun’un uygulama yerinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

İş Mahkemelerinin 5521 sayılı Kanun ile kurulan istisnai nitelikte özel mahkemeler olup, bu durumda 5510 sayılı Kanunun 101’inci madde hükümlerine göre sınırlı yetki ile donatılmış İş Mahkemesinin görevli olmadığı, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 2’nci maddesine göre, gerçek kişiler ile özel hukuk tüzel kişileri hakkında idari yargı yerinde dava açılamayacağı ve dava konusu uyuşmazlığın çözümünde genel mahkemelerin görevli olduğu nazara alınarak, varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 21.12.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5851, Karar No: 2011/496, Tarih: 02.02.2011

**15. Hukuk Dairesi         2009/5851 E.  ,  2011/496 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı-k.davacı ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, tapu iptâli tescil, karşı dava gecikme tazminatının tahsili istemleriyle açılmış, mahkemece verilen karar davalı-karşı davacı arsa sahibi ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı-karşı davacı ...'in aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Taraflar arasındaki 15.06.2006 tarihli kat karşılığı inşaat sözleşmesinde arsa sahibine ait dairelerin anahtar teslimi yapılıp teslim edileceği yüklenici tarafından kabul edilmiştir. Anahtar teslimi yapılıp dairelerin teslim edilmesi iskân ruhsatının alınmasını da içerir. Yüklenici ...'ın iskân ruhsatını alma yükümlülüğü bulunduğuna ve iskân ruhsatı da henüz alınmadığına göre, yükleniciye ait tüm bağımsız bölümlerin tapu kayıtları iptâl edilerek yüklenici adına tesciline karar verilmesi doğru olmamıştır.

3-Arsa sahibi birleşen davasında gecikme tazminatı isteminde bulunmuştur. Mahkemece 01.11.2007 tarihinde davacı yüklenici tarafından ihtarnamenin gönderildiği 23.01.2008 tarihine kadar olan dönem için gecikme tazminatı karar altına alınmıştır. Arsa sahibi ... yüklenici tarafından gönderilen 23.01.2008 tarihli ihtarnameye verdiği 06.02.2008 tarihli cevabında yüklenicinin edimlerini tam olarak yerine getirmediğini ileri sürmüştür. Dosya içerisindeki iş bitirme tutanağı başlıklı belge içeriğinden, inşaatın bitim tarihinin 14.05.2008 olduğu anlaşılmaktadır. Bu belge arsa sahibinin beyanlarını doğrulamaktadır. Arsa sahibi tarafından gecikme tazminatı istemli karşı dava 03.04.2008 tarihinde açıldığına göre ve karşı dava tarihi iş bitirme tutanağında yazılı olan bitim tarihinden önce olduğundan 01.11.2007 tarihi ile karşı davanın açılış tarihi olan 03.04.2008 tarihi arasındaki dönem için gecikme tazminatının hesaplattırılıp tahsiline karar verilmesi gerekirken, gecikme tazminatının 23.01.2008 tarihine kadar karar altına alınması da hatalı olmuştur.

Yapılacak iş, binanın iskân ruhsatının alınmamış olması dikkate alınarak, iskân ruhsatının alınması için yükleniciye süre ve yetki verilmesinden, iskân ruhsatı alındığı takdirde tapu iptâli ve tescil istemi hakkında mevcut kararda olduğu gibi tapu iptâli tescil kararı verilmesinden, iskân ruhsatı alınmadığı takdirde, iskân alınmasına engel bir durumun bulunup bulunmadığının ve iskân için gereken giderlerin ilgili yerlerden araştırılmasından, bu konularda bilirkişilerden ek rapor alınmasından, iskân alınmasına yetecek sayıda daire hakkındaki tapu iptâli tescil isteminin bu aşamada reddedilmesinden, arsa sahibinin gecikme tazminatının 07.11.2007 tarihi ile karşı dava tarihi olan 03.04.2008 tarihi arasındaki dönem için bilirkişilere hesaplattırılmasından, sonucuna göre değerlendirme yapılıp karar oluşturulmasından ibarettir.

Kararın bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalı karşı davacının sair temyiz itirazlarının reddine, 2. ve 3. bentler gereğince hükmün davalı karşı davacı arsa sahibi yararına BOZULMASINA, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalı-k.davacı ...'e geri verilmesine, 02.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.