muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/11129, Karar No: 2023/5470, Tarih: 03.07.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/11129 E.  ,  2023/5470 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/21 E., 2016/180 K.

SUÇLAR : 6136 sayılı Yasaya aykırılık, Yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

1.Sanık hakkında yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden

Sanık hakkında katılanlara karşı yaralama suçundan neticeten hükmolunan iki kez 3.000,00 TL ve bir kez 2.000,00 TL adlî para cezalarına ilişkin mahkûmiyet kararlarının tür ve miktarları itibarıyla 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26 ncı maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu temyiz talebinin reddinin gerektiği anlaşılmıştır.

2.Sanık hakkında 6136 sayılı Yasaya Aykırılık suçundan kurulan hüküm yönünden

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bala Cumhuriyet Başsavcılığının 20.01.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve Yaralama suçlarından kamu davası açılmıştır.

2. Bala Asliye Ceza Mahkemesinin 11.05.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan 6.000,00 TL ve 400,00 TL adli para cezası, Yaralama suçundan iki kez 3.000,00 TL, bir kez 2.000,00 TL adli para cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği herhangi bir hukuki nedene dayanmamaktadır.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay; müşteki Bakiye ile sanık ...'un evli, müştekiler ... ile ...'in ise ...'nin öz anne ve babası oldukları, tarafların olay günü beraber oldukları sırada aralarında yaşanan tartışmanın kavgaya dönüştüğü, sanığın ..., ... ve ...'yi basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaraladığı, olay sırasında sanık tarafından kullanılan silahın 6136 sayılı Yasa kapsamında olduğu iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık hakkında yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden

Hükmün tür ve miktarı itibarıyla 5320 sayılı Kanun’un geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmakla, sanığın temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Sanık hakkında 6136 sayılı Yasaya Aykırılık suçundan kurulan hüküm yönünden

Sanığın savunması, arama tutanağı, Jandarma Uzmanlık raporu, müşteki beyanları ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın soruşturma aşamasında alınan beyanında suça konu tabancayı alacağına karşılık aldığını beyan etmesi karşısında eyleminin 6136 sayılı Yasanın 13 üncü maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden aynı Yasanın 13 üncü maddesinin üçüncü fıkrası gereğince hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

Sanığın savunması, arama tutanağı, Jandarma Uzmanlık raporu, müşteki beyanları ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın soruşturma aşamasında alınan beyanında suça konu tabancayı alacağına karşılık aldığını beyan etmesi karşısında eyleminin 6136 sayılı Yasanın 13 üncü maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden aynı Yasanın 13 üncü maddesinin üçüncü fıkrası gereğince hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

Suç tarihinin, 5271 sayılı Kanun'un 250 nci maddesinin onbirinci fıkrasında, 08.07.2021 tarihinde yapılan değişiklik öncesine ait olduğu belirlenerek inceleme yapılmıştır.

Anayasa Mahkemesinin 02.08.2022 tarihli ve 31911 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 21.04.2022 tarihli ve 2020/87 Esas, 2022/44 sayılı kararı ile; 5271 sayılı Kanun'un 17.10.2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 31 inci maddesiyle eklenen geçici 5 inci maddesinin (d) bendinde yer alan "...kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış..." ibaresinin "... Seri muhakeme usulü." yönünden 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'na aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş olması ve yargılama konusu suçun seri muhakeme usulüne tabi olması karşısında, sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 250 nci maddesinde düzenlenen seri muhakeme usulünün uygulanabilmesi için yerel mahkemece dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına tevdi edilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle sanık hakkında kurulan hüküm hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Sanık hakkında Yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle Bala Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.05.2016 tarihli kararına yönelik sanığın temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanık hakkında 6136 sayılı Yasaya Aykırılık suçundan kurulan hüküm yönünden

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenle Bala Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.05.2016 tarihli kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi, 326 ncı maddesinin son fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.07.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13475, Karar No: 2011/13475, Tarih: 19.01.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/13475 E.  ,  2011/13475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 6. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/03/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı tarafından başlatılan ilamlı takibe karşı borçlu belediyenin, dayanak ilamın daha önce alacaklı ile aralarındaki kira ilişkisinden kaynaklanan ihtilaf sonucu verilen bir karar olduğu halde, taşınmaz üzerindeki mütemmim cüzün kıyı ve imar mevzuatına uygun hale getirilmesi için başlatılan dayanak ilamla ilgisi bulunmayan idari işlemlerin önlenmesi için söz konusu ilamın takibe konulamayacağını belirterek icra emrinin, muarazanın önlenmesine ilişkin kısmının iptali istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece,  şikayetin kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır.

Dosyanın incelenmesinde;

Alacaklının İzmir 8.Asliye Hukuk Mahkemesinini 23/12/2004 tarih ve 2003/868 E.2004/619 K.sayılı ilamını eklemek suretiyle anılan ilama dayalı olarak takibe başladığı ve ilama uygun düzenlenen icra emri ile ilamın infazının istendiği görülmektedir. İcra Müdürlüğünce ilamın infazı gerçekleştirildiğinde, ilama aykırı işlemler yapılması halinde bu husus ayrıca şikayet konusu yapılabilecektir.

O halde, mahkemece, şikayetin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile ilama uygun düzenlenen icra emrinin düzeltilmesi yönünde karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 19.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6717, Karar No: 2015/22640, Tarih: 02.03.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/6717 E.  ,  2015/22640 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2010/345594

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 03/06/2010

NUMARASI : 2010/103 (E) ve 2010/153 (K)

SUÇLAR : Tehdit, yaralama

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Gerekçeli kararda suç tarihi 29/03/2010 yazılmış ise de, yaralama suçu için 27/03/2010, tehdit suçu için ise 27/03/2010 tarihinden 10 gün ve 1 ay kadar öncesi olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Sanığa yükletilen yaralama ve tehdit eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından sanık A.. K..'un ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 02/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2406, Karar No: 2019/13130, Tarih: 11.09.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/2406 E.  ,  2019/13130 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I- Sanık hakkında müşteki ...’e yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükme karşı temyiz isteminin incelenmesinde,

TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II- Sanık hakkında müşteki ...’e yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükme karşı temyiz isteminin incelenmesine gelince,

TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın, müşteki ...’in çalıştığı işyerindeki dolabının içinden 80,00 TL parayı çaldığı olayda, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi;

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 11/09/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3425, Karar No: 2007/3981, Tarih: 12.06.2007

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2006/3425 E.  ,  2007/3981 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava geç teslime dayalı tazminat ile eksik ve kusurlu işler bedelinin tahsiline ilişkin olup, davanın kabulüne dair verilen karar davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dava dışı arsa sahibiyle, davalılar arasında imzalanan sözleşme uyarınca arsa sahibine isabet edecek bir kısım daireler davacılara satılmış olduğundan akdî ilişki davacılar ile dava dışı arsa sahibi arasındadır. Taraflar arasında sözleşme ilişkisi bulunmamaktadır. Sözleşme konusunu teşkil eden bir kısım bağımsız bölümlerin elden çıkartılması sözleşmeden kaynaklanan hakların devredildiği anlamına gelmez (HGK’nın 23.05.2007 gün 2007/15-296 E., 2007/289 K. sayılı kararı). Geç teslime dayalı talep hakkı sözleşme uyarınca dava dışı arsa sahibine aittir. Arsa sahibince bu bölümlere ilişkin dava haklarının davacılara temlik olunduğuna dair yazılı bir belge de sunulmadığından mahkemece davanın reddi yerine kabulü doğru olmamış, temyiz itirazlarının kabulüyle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan sebeplerle kararın temyiz eden davalılar yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, ödedikleri temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalılara geri verilmesine, 12.06.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18901, Karar No: 2014/1243, Tarih: 29.01.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/18901 E.  ,  2014/1243 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Elbistan 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 08/03/2013

Numarası : 2011/677-2013/164

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı A..G..Temizlik İnş. Gıda Taş.Sos.Hizm.Ltd.Şti. vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1)Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı şirket vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2)Davacı vekili, müvekkili işçinin iş sözleşmesinin haklı sebep olmadan feshedildiğini, davacının banka hesabına kendi kayıtlarının incelenmesi neticesinde 3.491,00 TL kıdem tazminatı ile 898,00 TL yıllık izin ücreti olmak üzere 4.389,00 TL yatırıldığını, davalı işverenin müvekkilinin kıdem tazminatı ile kullandırmadığı yıllık izin ücretinin tamamını ödemediği gibi ihbar tazminatını hiç ödemediğini, müvekkilinin çalıştığı 05/01/2006 tarihinden iş akdinin feshedildiği 08/11/2010 tarihine kadarki dönemde sadece 8 günlük yıllık izin kullandığını iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve yıllık ücretli izin alacağının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı A.. G.. Tem. İnş. Gıda Taş. Sos. Hiz. Ltd. Şti. vekili, davanın reddini, davalı Elektrik Üretim A.Ş. vekili, davacı işçinin diğer davalı şirket işçisi olduğunu, müvekkili şirketin ihale makamı konumunda olup işçilik alacaklarından sorumlu olmadığını, diğer davalı şirketçe işçinin hak ettiği kıdem tazminatı ve yıllık izin ücreti alacağının ödendiğini beyanla davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu, davalılar arasında asıl işveren alt işveren ilişkisinin bulunduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında işçinin hak ettiği kıdem tazminatı ve yıllık ücretli izin alacağından, işverence ödenen meblağların mahsubu hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu, davalılar arasında asıl işveren alt işveren ilişkisinin bulunduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında işçinin hak ettiği kıdem tazminatı ve yıllık ücretli izin alacağından, işverence ödenen meblağların mahsubu hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, dava dilekçesi anlatımı, işyeri kayıtları ve banka hesap dökümlerinin birlikte değerlendirilmesinden işçiye 16.12.2010 tarihinde, 3.491,13 TL kıdem tazminatı ve 898,28 TL yıllık izin ücreti alacağı olmak üzere toplam 4.389,41 TL ödeme yapıldığı anlaşılmaktadır. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, alacak brüt tutarlarından, yapılan net ödeme tutarlarının düşülmesi ve bakiyesinin de brüt olarak esas alınması suretiyle yapılan ödemeler eksik mahsup edilmiştir. Anılan sebeple hesaplanan net kıdem tazminatından işçiye ödenen net 3.491,13 TL tutarın; hesaplanan net yıllık izin ücreti alacağından işçiye ödenen net 898,28 TL tutarın mahsup edilmesi, bakiyelerinin hüküm altına alınması gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

3)Davacı vekili dava dilekçesinde davacının 8 gün yıllık izin kullandığını belirterek yıllık izin ücreti alacağını talep etmiş, talebinin sınırlarını kesin ve net, tereddüde neden olmayacak şekilde belirlemiştir. Hal böyle iken, bilirkişinin hiç yıllık izin kullanılmamış gibi yapmış olduğu hesaplamaya itibarla alacağın hüküm altına alınması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

O halde davalı A..G..Temizlik İnş. Gıda Taş.Sos.Hizm.Ltd.Şti. vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazı kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı A.. G.. Temizlik İnş. Gıda Taş. Sos. Hizm. Ltd. Şti.'ye iadesine, 29.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11253, Karar No: 2017/2515, Tarih: 14.03.2017

**8. Ceza Dairesi         2016/11253 E.  ,  2017/2515 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve erteleme

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Dosyada mevcut Adli Tıp Kurumu ve ekspertiz raporları içeriğinde, davaya konu gaz tabancasının mecvut durumu itibariyle bilinen ateşli silah fişeklerini istimale elverişli olmadığı, ancak namlusu içerisinde gaz dağılımını temin eden gaz ayırıcı parçasının daire şeklinde delikli bir yapıda olduğu, bu haliyle uygun çapta, özel şekil ve nitelikte saçma, kurşun, metal küre vb. bir cisim geçebileceği ancak, teknik özelliklerinde sonradan değişiklik yapıldığını gösterir nitelikte herhangi bir bulgu ve emarenin tespit edilmemesi, sanıkta özel yapım mermi de ele geçirilememiş olması ve sanığın da silahın kuru-sıkı silah olduğunu savunması karşısında sanığın, ele geçen tabancanın vasıflarını bilerek taşıdığına dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı halde, bizatihi suç teşkil eden 6136 sayılı Yasa kapsamındaki tabancanın müsaderesi ve sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Kabul ve uygulamaya göre ise;

a) Suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunmayan 765 sayılı TCK.nun 59. maddesi uyarınca takdiri indirim kararı verilerek karma uygulamaya neden olunması,

b) Sanığa verilen adli para cezasına esas birim gün sayısı adli para cezasına çevrilirken dayanak kanun ve maddesinin TCK.nun 52/2. olarak gösterilmemesi,

c) Cezası ertelenen sanık hakıknda 5237 sayılı TCK.nun 51/3. maddesine aykırı olarak denetim süresi belirlenmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 14.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4902, Karar No: 2012/4684, Tarih: 24.04.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/4902 E.  ,  2012/4684 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama ve cinsel taciz suçlarından sanık ...'nın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetine dair Boyabat Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 01.10.2010 gün ve 2010/352 Esas, 2010/383 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Anayasa Mahkemesinin 07.10.2009 tarih ve 27369 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan 23.07.2009 gün ve 2006/65 Esas, 2009/114 sayılı Kararı ile iki bin liraya kadar (iki bin dahil) para cezalarına dair hükümlerin temyiz olunamayacağına ilişkin 1412 sayılı CMUK.nın 305. maddesinin 3842 ve 5219 sayılı Kanunlar ile değişik (1) numaralı bendinin Anayasa'ya aykırı olması nedeniyle iptaline ilişkin kararı 07.10.2010 tarihi itibarıyla yürürlüğe girmiş olmakla birlikte, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 21.06.2005 gün ve 6182 sayılı Kararında vurgulandığı üzere, hükmün temyiz edilebilir olup olmadığını belirleme bakımından hüküm tarihindeki kanuni düzenlemenin dikkate alınması gerektiğinden, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan CMUK.nın 305/1. maddesi gereğince cezanın miktarına göre kesin olan kasten yaralama ve cinsel taciz suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerinin temyiz kabiliyeti bulunmadığından 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 317. maddesi uyarınca sanığın temyiz isteminin REDDİNE, 24.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6383, Karar No: 2010/12245, Tarih: 30.11.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/6383 E.  ,  2010/12245 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Yozgat 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 24.02.2009 tarih ve 2008/1026-2009/225 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin, yüksek oranda kar verileceği ve parasını istediği her an geri alabileceği taahhüdünde bulunulması karşısında 20.451 €'yu “Devir tutanağı” ibaresi bulunan bir belge karşılığında davalılara verdiğini, kısa bir süre sonra ihtiyacı nedeniyle ödediği parayı talep ettiğini, ancak davalı tarafça ödenmediğini, davalıların para toplama faaliyetinin Bankalar Kanunu’na, TTK'na ve SPK’na aykırı olduğunu, hisse senetlerinin usulsüz olarak halka arz edildiğini, müvekkili ile davalı şirket arasında ortaklık ilişkisinin bulunmadığını, müvekkiline süresi içinde hisse senedi teslimi yapılmadığını, şirket anasözleşmesinin ihlal edildiğini, şirket yöneticilerinin TTK’nun 67 nci maddesine ve SPK’na muhalefet suçlarından ceza aldığını ileri sürerek, davalılara verilen 20.451€ alacağın şimdilik 6.500 TL.lik kısmının ödendiği tarihten itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte tahsiline, müvekkilinin davalı şirketlerle kurulmuş geçerli bir ortaklık ilişkisinin bulunmadığının tespitine, mevzuata aykırı şekilde kurulan yatırım ilişkisinin hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davacının, davalı şirketin ortağı olduğunu, davacı tarafın iddialarının gerçeği yansıtmadığını, müvekkili bulunduğu şirketin Sermaye Piyasası Kurulu kaydında olan, bu kurul tarafından faaliyetleri denetlenen bir anonim şirket olduğunu, TTK.nun 329. ve 405. maddeleri gereğince Anonim Şirket ortaklarının sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyeceklerini, müvekkili şirketlerin tasfiye halinde olmadıklarını, 1 yıllık zamanaşımının dolduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.