muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1044, Karar No: 2012/2085, Tarih: 28.06.2012

**Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulu         2012/1044 E.  ,  2012/2085 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Tarih ve numarası yukarıda yazılı hükmün incelenmesi sırasında Özel Daireler arasında meydana gelen görev uyuşmazlığının giderilmesi istenilmekle, 2797 sayılı Yasa uyarınca toplanan Başkanlar Kurulu'nca dairelerin görevsizlik kararlarıyla dava dosyası incelenerek gereği görüşüldü:

Dava, temizlik hizmeti sözleşmesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

Uyuşmazlığın bu niteliği itibariyle hükmün temyiz inceleme görevi 3.Hukuk Dairesine aittir.

S O N U Ç : 3.Hukuk Dairesinin görevsizlik kararının KALDIRILMASINA, dosyanın bu Daireye gönderilmesine, 28.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13001, Karar No: 2016/10867, Tarih: 27.06.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/13001 E.  ,  2016/10867 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma, suç üstlenme

Hüküm : Sanık ... hakkında; Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan beraat

Sanık ... hakkında; Suç Üstlenme suçundan beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma ve suç üstlenme suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suçtan zarar görme ihtimaline binaen ...'nin davaya katılmasına karar verildiği anlaşılmış ise de, trafik güvenliğini tehlikeye sokma ve suç üstlenme suçlarından doğrudan doğruya zarar görmeyen ... adına yapılan katılma talebinin kabulü ile davaya katılmasına karar verilmesinin hükmü temyiz etme hak ve yetkisi vermeyeceği anlaşılmakla, temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince isteme aykırı olarak REDDİNE, 27.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/583, Karar No: 2021/14702, Tarih: 30.09.2021

**6. Ceza Dairesi         2020/583 E.  ,  2021/14702 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-) Sanıklar ..., ... ve ... hakkında mağdurlar ... ve ...'a yönelik yağma suçundan verilen beraat kararına yönelik katılan ... Hazinesi vekilinin temyiz itirazının incelenmesinde;

Katılan vekilinin tefecilik suçu dışında diğer suçtan zarar görmesi mümkün olmadığı ve bu suç yönünden davaya katılma ve hükmü temyiz etme hakkı bulunmadığından temyiz itirazının, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile CMUK 317. maddesi uyarınca REDDİNE;

II-) Sanıklar ..., ... ve ... hakkında mağdur ...’a yönelik yağma suçundan verilen beraat hükmünün incelenmesinde ise;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, kararın dayandığı gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

III-) Sanık ... hakkında ...'a yönelik tefecilik suçundan kurulan mahkumiyet ile sanıklar ... ve ... hakkında mağdur ...'a yönelik tefecilik ve sanıklar ..., ... ve ... hakkında ...’a yönelik tefecilik, suçlarından verilen beraat hükümlerinin incelenmesinde ise;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir

Ancak,

1-Tefecilik suçunda ivaz karşılığı ödünç para alanların hukuki niteliğindeki bu tartışmalara karşın gerek öğretide gerekse yargısal kararlarda 5237 sayılı TCK döneminde farklı kişilere karşı ödünç para veren kişi hakkında bir suç işleme kararı ile hareket ettiği sürece zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği noktasında birlik bulunmaktadır. Yeni TCK döneminde TCK'nın 241. maddesinde düzenlenen tefecilik suçunun, kazanç elde etmek amacıyla borç para verilmesiyle oluşacağı, bunu meslek haline getirmenin suçun unsurları içerisinde yer almadığı da gözetilerek, değişik zamanlarda ve farklı kişilere karşı tefecilik eylemini zincirleme olarak işleyen sanık hakkında TCK'nın 43. maddesinin uygulanması gerektiği, bu itibarla hukuki kesinti oluşturan iddianame tarihinden evvel sanık hakkında dava konusu olsun ya da olmasın tüm eylemlerin teselsülün içerisinde değerlendirilmesi, iddianame tarihinden sonraki eylemlerin ise gerçek içtima hükümleri ve varsa kendi içinde teselsül hükümleri değerlendirilmek suretiyle karara bağlanması gerekeceği; 19/03/2015 tarihli iddianame ile sanıklar ..., ... ve ... hakkında adı geçen mağdurlara yönelik 2010-2014 yılları arasında gerçekleştirdikleri tefecilik suçundan ayrı ayrı dava açılmayıp TCK 241/1,37 maddelerince cezalandırılmaları istemiyle dava açıldığı dikkate alındığında, 5271 sayılı CMK’nın 225.maddesine aykırı olarak mağdurlara yönelik tefecilik eylemlerinden, beraat ve mahkumiyet hükmü kurulmak suretiyle eylemin bölünmezliği kuralına aykırı davranılması,

2-Oluş ve dosya kapsamına göre; mağdurun sanık ...’nın borç para verdiğini çocukluk arkadaşı sanık ...’tan öğrendiğini ve bu şekilde faizle para aldığının, mağdurun evinin önündeki 15.000 TL değerindeki otu almaya sanıkların birlikte geldiklerinin, mağdurun ... belediyesinden olan 20.000 TL istihkakını da sanık ...’ye olan borcuna karşılık sanık ...’a temlik ettiğinin, ayrıca mağdur ...’nın 5.11.2014 tarihli kolluk ifadesinde evine gelen sanık ...’in mağdur eşine hitaben “Ben ... ile konuştum seninki 50.000 TL aracı oluyorum kötü olmayalım 40.000 TL ver kapasın” dediğine ilişkin mağdur beyanları yanında, ... Belediye Başkanlığının ilgi yazısında ...’in alacağından 23.10.2013 tarihli dilekçesi ile ...’ya 20.000 TL'yi temlik ettiğinin belirtildiğinin, 25.12.2014 tarihli kolluk tutanağında ise sanıkların tefecilik yaptıkları yönünde bilgiler olmasına rağmen korku ve tehdit nedeniyle kimsenin şikayetçi olmadığına ilişkin tespitlerin yer aldığının anlaşılması karşısında; benzer işlerle birlikte uğraşan ve tefeye verilen paranın tahsili aşamasında aktif olarak rol alarak sanık ... ile birlikte hareket ettikleri ve suçu birlikte işledikleri anlaşılan sanıklar ... ve ...’nın mağdur ...’e yönelik tefecilik suçundan mahkumiyetlerine karar verilmesi gerekirken, yerinde ve yeterli olmayan gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafisinin, katılan ... Hazinesi vekilinin ve o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 30.09.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7814, Karar No: 2014/6682, Tarih: 22.05.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/7814 E.  ,  2014/6682 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

06.6.2008 gün ve 26898 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile 492 sayılı Harçlar Kanununda değişiklik yapılmıştır. Buna göre 6.6.2008 tarihinden itibaren Yargıtay’a yapılacak temyiz başvurularından ayrıca başvuru harcı alınacaktır. Yapılan incelemede yasanın öngördüğü harcın kararı temyiz eden davacı ...’ten alınmadığı anlaşıldığından, bu eksiklik giderilmek ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 434/3. maddesi gereğince işlem yapılması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 22.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/5159, Karar No: 2025/7360, Tarih: 30.04.2025

B. Değerlendirme ve Sonuç

Uyuşmazlık, (1) gün süre ile sigortalı çalıştığının ve sigorta başlangıcının tespiti istemine ilişkindir.

1.5510 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesi yollamasıyla uygulanan mülga 506 sayılı Kanun'un 60/G maddesinde "Bu maddenin uygulanmasında; 18 yaşından önce malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarına tabi olanların sigortalılık süresi, 18 yaşını doldurdukları tarihte başlamış kabul edilir. Ancak bu tarihten önceki süreler için ödenen malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları primleri prim ödeme gün sayılarının hesabına dahil edilir" hükmü öngörülmüştür.

2.Eldeki davada, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen karar isabetli ise de 20.10.1968 doğumlu davacının sigorta başlangıcı olarak tespitini istediği tarih olan 18.07.1985 tarihinde, 16 yaşında olduğu, buna göre Mahkemece davacının dava dışı ... unvanlı işverenin ... sicil no.lu iş yerinde 18.07.1985 tarihinde (1) gün süre ile sigortalı çalıştığının, sigorta başlangıcının ise 506 sayılı Kanun'un 60/G maddesi gereğince 18 yaşını ikmal ettiği tarih olan 20.10.1988 tarihi olarak tespiti ile 18.07.1985 tarihindeki (1) gün süreli çalışmasının prim ödeme gün sayısına ilave edilmesi gerektiğinin tespiti şeklinde hükmedilmesi yerine, yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

3.Ne var ki bu konuların düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davalı Kurumun diğer temyiz itirazlarının reddine;

2.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

3.Davalı Kurumun temyiz itirazının kabulü ile

İlk Derece Mahkemesi hükmünün,

2 no.lu bendinin tamamen silinerek yerine "... davacının dava dışı ... unvanlı işverenin ... sicil no.lu iş yerinde 18.07.1985 tarihinde (1) gün süre ile sigortalı çalıştığının tespitine, sigorta başlangıcının 506 sayılı Kanun'un 60/G maddesi gereğince 18 yaşını ikmal ettiği tarih olan 20.10.1988 tarihi olduğunun tespitine, davacının 18.07.1985 tarihindeki (1) gün süreli çalışmasının prim ödeme gün sayısına ilave edilmesi gerektiğinin tespitine..." ibarelerinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

30.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/419, Karar No: 2011/7676, Tarih: 02.06.2011

**3. Ceza Dairesi         2011/419 E.  ,  2011/7676 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1-Sanığın 13.7.2007 tarihli celsede, dava konusu yerle ilgili kadastro mahkemesinin 2005/272 E. Sayılı davasının devam ettiğini, 6.2.2008 tarihli celsede aynı yer olmadıklarını, birbirlerine yakın olduğu için bildirdiğini, 9.3.2009 tarili celsede ise kadastro mahkemesindeki dava sonucunun beklenmesini talep ettiğini beyan etmesine; mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen fen bilirkişi raporunda, kadastro mahkemesinin 2005/272 E. Sayılı dosyasında keşif yapılmadığından aynı yer olup olmadığının anaşılamadığının bildirilmesine karşılık orman mühendisi bilirkişinin raporunda dava konusu yerin kadastro mahkemesindeki yerle aynı olmadığının, arada derecik bulunup yeni açma olduğundan bu kısımdan farklı olduğunun tesbit edildiğinin bildirilmek suretiyle çelişki yaratılmasına göre dava konusu yer ile kadastro mahkemesinin 2005/272 E. Sayılı dosyasına konu yerin aynı yer olup olmadığının şüpheye yer vermeyecek şekilde tesbit edilip bilirkişi raporları arasındaki çelişkinin giderilmesinden sonra sanık hakkında bir karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-5252 sayılı kanunun 9/3. ve 5237 sayılı kanunun 7/2.maddeleri uyarınca lehe hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili hükümlerinin bütün halinde somut olaya uygulanarak sonuçlarının denetime imkan verecek şekilde karar yerinde değerlendirilerek bulunması gerektiğinin gözetilmeden ve bu hususta bir değerlendirme yapılmadan yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA 02.....2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3249, Karar No: 2019/7903, Tarih: 10.12.2019

**10. Ceza Dairesi         2019/3249 E.  ,  2019/7903 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İZMİR 31. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi,

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 10.12.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1220, Karar No: 2019/22, Tarih: 17.01.2019

**Hukuk Genel Kurulu         2016/1220 E.  ,  2019/22 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “işçilik alacağı" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İstanbul Anadolu 1. İş Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 24.09.2013 tarih ve 2012/95 E.-2013/660 K. sayılı kararın temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 25.02.2015 tarih ve 2013/12806 E.- 2015/8151 K. sayılı kararı ile;

“.... A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş akdinin haksız ve bildirimsiz olarak işveren tarafından feshedildiği iddiasıyla, kıdem ve ihbar tazminatları, yıllık ücretli izin, fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının kendi isteğiyle işten ayrıldığını ve ibralaştıklarını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara ve bilirkişi raporuna dayanılarak isteği kısmen hüküm altına almıştır.

D) Temyiz:

Kararı davalı avukatı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı hizmetin kesintisiz geçtiğini iddia etmiş ve Mahkemece bu şekilde kabul edilmiş ise de, dosyadaki yazılı belgeler ve özellikle davacı tanığının “birkaç kez işten çıkmıştır” beyanı karşısında davacının kesintisiz çalıştığının kabulü mümkün değildir.

Dosyadaki belgelere göre davacının 01.01.2008-01.03.2010 arası çalışmadığı kabul edilerek hizmet süresinin ve talep konusu alacakların buna göre değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi hatalıdır.

3- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

3- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dâhil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması hâlinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dâhilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda; günlük 11,5 saatlik çalışmada 1,5 saat ara dinlenme yerine 1 saat ara dinlenme düşülerek hesaplama yapılması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir...."

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkili işçinin davalı iş yerinde kesintisiz olarak 2011 yılının Mayıs ayına kadar çalıştığını, iş sözleşmesinin haklı neden olmaksızın davalı işveren tarafından feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin, fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı işçinin 31.12.2007 tarihine kadar kesintili çalıştığını, bu tarihte davacının işten ayrıldığını, bazen ihtiyaç duyulduğunda çağrıldığını ve kısa süre yevmiye ile çalıştığını, bu çalışmasının birkaç gün sürdüğünü savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının, davalı iş yerinde 10.07.2004-01.05.2011 tarihleri arasında çalıştığı, davalının kıdem ve ihbar tazminatlarının ödendiğini ifade eden ibranameye göre ve tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde davalının kıdem ve ihbar tazminatlarını ödemesi gerektiği, hesap bilirkişi raporunun hüküm kurmaya elverişli olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyizi üzerine karar Özel Dairece, yukarıda başlık bölümünde açıklanan nedenlerle bozulmuştur.