muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/5505, Karar No: 2012/39339, Tarih: 18.06.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/5505 E.  ,  2012/39339 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas mahkumiyeti bulunduğu halde TCK'nun 58. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Olay gecesi eğlenmek için müştekiye ait bara giden sanığın,alkol alarak arkadaşları ile tartıştığı esnada içeride bulunan masa ve sandalyeleri dağıtıp barın giriş kapısının camını kırdığı somut olayda, eyleminin mala zarar verme suçunu oluşturduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre,sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,18.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6419, Karar No: 2016/2722, Tarih: 03.02.2016

**13. Hukuk Dairesi         2015/6419 E.  ,  2016/2722 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, muris eşi . ..' ın 27.12.2011 tarihinde davalı bankadan toplam 5.446.45.TL bedelli tüketici kredisi çektiğini, kredinin güvenceye alınması için davalı banka ile bağlantılı ve davalı bankanın yönlendirdiği.....' den kredi ödeme güvenceli hayat sigortası yaptırıldığını, eşinin kredi taksitlerini öderken 23.04.2012 tarihinde vefat ettiğini, davalı bankanın hayat sigortası kapsamında kredinin kalan bölümünü dava dışı sigorta şirketinden tahsil etmesi gerekirken muris eşinin mirasçısı olarak kalan borcun kendilerinden istendiğini ileri sürerek tüketici kredisinin kalan kısmının sigorta şirketinden davalıya ödenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı banka, görev ve husumet itirazında bulunmuş ve davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davalının tek başına husumet ehliyeti bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Her ne kadar mahkemece, murisin kalan tüketici kredisi borcunun hayat sigortası nedeniyle sigorta şirketi tarafından ödenmesine ilişkin davacının davalı bankaya yönelik istemi ile ilgili olarak sigorta şirketinin davada taraf olmasının mecburi olduğu ancak davacı tarafından verilen süre içerisinde taraf teşkilinin sağlanmadığı, davalı bankanın tek başına husumet ehliyeti bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş ise de; Davacının murisi ile davalı banka arasında tüketici kredisi ilişkisi vardır. Uyuşmazlık sözleşmeden kaynaklanmaktadır. “Çoğun içinde azı da vardır” kuralı gereğince davacının talebinin tüketici kredisine bağlı ödeme güvenceli hayat sigortası poliçesinden dolayı muris eşin vefatından dolayı mirasçı olarak kalan tüketici kredisi borcundan davalı bankaya karşı sorumlu olmadığının tespiti istemini içerdiği mahkemece kabul edilerek bu yönde tarafların delil ve karşı delilleri toplanıp hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve yanlış değerlendirme ile az yukarıda yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 03.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1700, Karar No: 2010/5719, Tarih: 28.06.2010

**5. Ceza Dairesi         2010/1700 E.  ,  2010/5719 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak biçimde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve tehdit suçlarından sanık ...'ın yapılan yargılanması sonunda; atılı suçlardan mahkumiyetine ve tehdit suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair, Yozgat Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 02.10.2009 gün ve 2008/132 Esas, 2009/251 Karar sayılı hükmün süresi içerisinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi;

Tehdit suçundan dolayı verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın 5271 sayılı CMK.nun 231/12. maddesine göre itirazı kabil nitelikte olduğu, CMK.nun 264. maddesine göre de, kanun yolunun ve merciinin belirlenmesinde yanılma, başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağından, sanık müdafiin dilekçesi itiraz niteliğinde kabul edilerek mahallinde merciince değerlendirilmek üzere, incelemenin çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükümle sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Suçun sonucunda mağdurun beden veya ruh sağlığında bozulma olup olmadığının Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Kurulundan görüş alınarak saptanması gerekirken yetersiz rapora dayanılarak 5237 sayılı TCK.nun 103/6. maddesinin uygulanmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6096, Karar No: 2015/24498, Tarih: 29.04.2015

**15. Ceza Dairesi         2015/6096 E.  ,  2015/24498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Komşu olan katılan sanıklar arasında önceye dayalı husumet bulunduğu, olay günü katılan sanık ...'ın evine gittiği sırada, katılan sanık ...'ın ...'a “bekle geliyorum” diyerek eline aldığı balta ile ...'ın evinin kapısına vurmak suretiyle giriş kapısındaki demir parmaklıklara zarar verdiği ve camlarını kırdığı, bu şekilde eve girdikten sonra balta ile ...'a saldırarak yaraladığı ve ''seni öldürüp gemiye kaçacağım, seni buralarda yaşatmayacağım'' diyerek tehdit ettiği, ...'ın kendisini savunarak ...'ın elinden baltayı aldığı ve maruz kaldığı haksız saldırının oluşturmuş olduğu tahrik altında ...'a vurarak yaraladığı, bu suretle sanık ...'nun kasten yaralama ve sanık ...'nin kasten yaralama ile mala zarar verme suçlarını işlediklerinin iddia edildiği olayda;

1-Katılan sanık ... hakkında mala zarar verme ve kasten yaralama suçlarından verilen mahkumiyet kararına ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Katılan sanık ... müdafiine 26/01/2015 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ olunan miktar itibariyle temyizin reddi hükmüne yönelik, katılan sanık müdafiinin yasal süresi geçtikten sonra yaptığı, 04/02/2015 tarihli temyiz başvurusunun, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2-Katılan sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan verilen beraat kararına ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Katılan sanık ... müdafii tarafından verilen 13/11/2014 tarihli temyiz dilekçesinde açıkça katılan sanık ... hakkında verilen beraat kararının da temyiz edilmiş olmasına rağmen mahkeme tarafından verilen 13/01/2015 tarihli ek kararda bu hususla ilgili olarak herhangi bir hükme yer verilmediği anlaşılmakla, katılan sanık müdafiinin temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Katılan sanık beyanları, doktor raporu, olay yeri görgü tespit tutanağı, ekspertiz raporu ile tüm dosya kapsamına göre, beraat kararına ilişkin kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Katılan sanık beyanları, doktor raporu, olay yeri görgü tespit tutanağı, ekspertiz raporu ile tüm dosya kapsamına göre, beraat kararına ilişkin kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan sanık ... müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 29/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18097, Karar No: 2014/5548, Tarih: 13.03.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/18097 E.  ,  2014/5548 K.**

**"İçtihat Metni"**

ESAS NO : 2013/18097

KARAR NO : 2014/5548

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 04/07/2013

NUMARASI : 2011/459-2013/238

Taraflar arasında görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalılar tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi 'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava; paydaşlararasında ecrimisil istemine ilişkindir.

Mahkemece; davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; arsa nitelikli 2602 ada, 4 parsel sayılı taşınmazda davacıların dava dışı Belediye ve anneleri R.Y. ile birlikte paydaş oldukları, davalıların murisi H. Y.'ın ise ölü R.Y'ın 7/28 payında davacılarla elbirliği halinde malik olduğu, kat irtifakı, kat mülkiyeti kurulu olmayan taşınmaz üzerinde iki dükkan ve iki daireden ibaret yapı bulunduğu anlaşılmaktadır.

Davacılar dava dilekçesinde; müşterek mükiyete tâbi taşınmazda davalıların murisi olan kardeşleri Hasan Yılmaz'ın kayıttan ve mülkiyetten kaynaklı bir hakkının olmadığını, paydaş H. Y. mirasçıları olan davalıların dükkanlardan birini 3. kişilere kiraya vermek ve 2 nolu daireyi ise ikâmet etmek suretiyle işgal ettiklerini ileri sürerek eldeki davayı açmışlardır.

Öncelikle belirtmek gerekir ki; paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki elatmanın önlenilmesini ve/veya ecrimisil istiyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Yine paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belli bulunması durumunda, davacı paydaş tarafından davalı paydaş aleyhine bu taşınmaza ilişkin elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri dava açılması hallerinde yine intifadan men koşulu aranmaz.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 gün ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı ilamı)

Somut olay yukarıda açıklanan ilkeler ve yasal düzenlemeler çerçevesinde değerlendirildiğinde; elbirliği mülkiyetine tâbi çekişme konusu 2602 ada, 4 parsel sayılı, arsa vasfındaki taşınmazda yer alan yapının bodrum kat, zemin kat ve 1 ve 2 nolu daireden ibaret olduğu, tüm paydaşları bağlayan fiili kullanma biçiminin oluşmadığı, 2 nolu dairenin davalıların kullanımında olduğu, dolayısıyla davacıların kullandığı veya kullanabileceği yer bulunduğu anlaşılmaktadır.

O halde; ecrimisilin taşınmazı haksız kullanan zilyetin, malike ödemekle yükümlü olduğu bir bedel olduğu, davacıların kullandığı, kullanabilecekleri bölümler bulunduğu, intifadan men koşulunun gerçekleşmediği, dolayısıyla ecrimisil koşullarının oluşmadığı , elbirliği halinde malik olan davalıların haksız kullanımlarından sözedilemeyeceği gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olması doğru değildir.

O halde; ecrimisilin taşınmazı haksız kullanan zilyetin, malike ödemekle yükümlü olduğu bir bedel olduğu, davacıların kullandığı, kullanabilecekleri bölümler bulunduğu, intifadan men koşulunun gerçekleşmediği, dolayısıyla ecrimisil koşullarının oluşmadığı , elbirliği halinde malik olan davalıların haksız kullanımlarından sözedilemeyeceği gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalıların bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 13.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11380, Karar No: 2012/21456, Tarih: 21.12.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/11380 E.  ,  2012/21456 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Konya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 26.04.2012 tarih ve 2011/686-2012/206 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili ve davalı .... Tic. Yatırım A.Ş. vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 21.12.2012 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ve Av...... ile davalı .... Tic. Yatırım A.Ş. vekili Av.....dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... Tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Almanya Essen Eyalet Mahkemesi tarafından verilen 30.11.2009 tarihli, 8 O 382/08 numaralı kararın kesinleştiğini ileri sürerek, tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri ayrı ayrı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, tenfizi istenen kararın TTK’nun 329 ve 405/2. maddesine aykırı olduğu, benzer nitelikteki Türkiye’de açılan davaların bu nedenle reddedilmesi nedeniyle eşitlik ilkesine aykırılık oluşturduğu, ayrıca yabancı mahkemenin dava dilekçesi ve kararı posta yolu ile tebliğ etmesi nedeniyle davalının savunma hakkının kısıtlandığı ve bu nedenle kararın usulüne uygun kesinleşmediği, bununla birlikte yabancı mahkeme kararında şirket hisselerinin davalıya iadesine karar verilmemesi nedeniyle mükerrer tahsilata neden olunabileceği, tüm bu durumların açıkça kamu düzenine aykırılık oluşturduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve katılma yolu ile davalı şirket vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin katılma yolu ile yapmış olduğu temyiz temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkin olup, mahkemece, tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının kamu düzenine ilişkin TTK’nun 329 ve 405/2. maddelerine aykırı olduğu gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm tesis edilmiştir.

Gerçekten de, yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve Kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 5718 SK’nun 54/c maddesi uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir.

Kanunda kamu düzeni kavramının zamana ve yere göre değişebilen niteliği gereği bir tanımlama yapılmaktan kaçınılmış ve konunun hakimin takdirine bırakılması tercih edilmiş, ancak kamu düzenine aykırılığın “açıkça” olmasının aranmasıyla bu konuda takdir hakkı

Kanunda kamu düzeni kavramının zamana ve yere göre değişebilen niteliği gereği bir tanımlama yapılmaktan kaçınılmış ve konunun hakimin takdirine bırakılması tercih edilmiş, ancak kamu düzenine aykırılığın “açıkça” olmasının aranmasıyla bu konuda takdir hakkı

bulunan hakime bir sınırlama getirilmek istenmiştir. Bu düzenleme, Türk tenfiz hukukunda, kamu düzeni kavramının izin verdiği ölçüde, yabancı mahkeme kararlarının tanınması ve tenfizi lehine bir eğilimin bulunduğunu göstermektedir. Doktrinde de bu konuda hakime yardımcı olması bakımından bazı kriterler verilmiştir. Buna göre örneğin Türk tenfiz hakimi “kural olarak” yabancı mahkeme kararının doğruluğunu inceleyemez (revision au fond yasağı). Zira aksinin kabulü, aynı davanın Türk mahkemesinde tekrar görülmesi ve yeni bir Türk mahkemesi kararının ortaya çıkması sonucunu doğurur. Ancak örneğin Türk hukukunun vazgeçilmez kabul ettiği temel prensiplerini ihlal eden veya milletlerarası alanda geçerli olan ortak ilkelere aykırı bulunan yabancı mahkeme kararları tenfiz edilemez. Tenfiz hakimi takdir hakkını kullanırken, her somut olayın kendine mahsus özelliklerini de dikkate almalıdır.

O halde dava konusu uyuşmazlık yönünden de somut olayın özelliklerine göre bir inceleme ve değerlendirme yapılmalıdır.

Burada ilk olarak yabancı mahkemece davalının savunma hakkının ihlal edilip edilmediğinin incelenmesi gereklidir. Somut olayda yabancı mahkemece, dava dilekçesi ve ekleri davalıya 1965 tarihli Hukukî ve Ticarî Konularda Adlî ve Gayrı Adlî Belgelerin Yabancı Memleketlerde Tebliğine Dair Lahey Sözleşmesi’ne uygun olarak tebliğ edilmiş, davalının davaya karşı savunma yapmak isteğini göstermemesi nedeniyle, Alman Usul Yasası’nın 331/3. ve 276. maddeleri uyarınca, davacının talebi üzerine, sözlü yargılama yapılmaksızın “gıyabi karar” verilmiştir. Buraya kadar olan gelişmelerin Türk kamu düzenine aykırı veya davalının savunma hakkını kısıtlar nitelikte olmadığı, benzer olaylarda Yargıtay dairelerince verilen kararlarla da benimsenmiştir (Yargıtay 13. HD. 01.10.1992 gün ve 5764 E-7352 K, Yargıtay 11. HD. 06.07.2010 gün ve 2008/12797 E.- 2010/7992 K.). Zira “kural olarak” her mahkeme kendi usul hükümlerini uygular ve yabancı mahkemenin uyguladığı usulün Türk usul hukukundan farklı olması, Türk kamu düzeninin müdahalesi için tek başına yeterli sebep oluşturmaz. Aynı ilkeler yabancı mahkemece uygulanan ispat hukuku açısından da geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta incelenmesi gereken diğer bir konu da, benzer olaylarda Türkiye’de açılan davaların, TTK’nun 329/1. ve 405/2. maddelerinde düzenlenen, anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyecekleri ve pay sahiplerinin sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyecekleri ilkeleri gereği reddedilmesine rağmen, aynı şartlardaki ortaklarca yabancı mahkemelerde açılan davaların kabul edilmesinin ve alınan farklı yöndeki bu yabancı mahkeme kararlarının Türkiye’de tenfizinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağıdır. Nitekim mahkemece bu durum, T.C. Anayasası’nın kanun önünde eşitlik ilkesine ve kamu düzenine aykırı kabul edilmiştir.

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HUMK’nun 445/10. maddesi uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır.

Somut uyuşmazlık yönünden asıl incelenmesi gereken husus, tarafları, konusu veya sebebi “farklı” olan bir yabancı mahkeme kararının, Türk mahkemelerinden alınan kararlar ile bağdaşmaması halinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağı noktasıdır. Burada ilk olarak tanıma ve tenfiz hukukundaki kamu düzenine aykırılık kavramının, iç hukuktaki emredici kurallara aykırılık kavramından daha dar ve sınırlı bir anlama sahip olduğu gözden uzak tutulmamalıdır. Dolayısıyla kamu düzeni gerekçesiyle yabancı mahkeme kararının tenfizine istisnaen müdahale edilmelidir. Ayrıca somut uyuşmazlıkta yukarıda açıklanan revision au fond yasağından ayrılmayı gerektirecek bir özellik de bulunmamaktadır. Yine aynı davanın Türk mahkemelerinde görülmesi halinde farklı sonuca varılacak olması, “tek başına” tanıma ve tenfiz engeli oluşturmayacaktır. Zira,

esasa uygulanacak yabancı hukuk gibi yabancı mahkeme kararlarının da Türk mahkemelerinden verilecek kararlarla aynı olması beklenemez.