muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/9423, Karar No: 2017/322, Tarih: 16.01.2017

**12. Hukuk Dairesi         2016/9423 E.  ,  2017/322 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Borçlu belediye vekilinin icra mahkemesine başvurarak; belediyeye ait banka hesaplarının yanı sıra, menkul ve gayrimenkullerinin kamu hizmetlerinde kullanılması nedeniyle haczedilemeyeceği iddiası ile hacizlerin kaldırılmasını talep ettiği, mahkemece, hacze konu araçlardan bir kısmı yönünden hacedilmezlik şikayetinin kabul edildiği, banka hesapları yönünden ise haczedilmezlik şikayetinin reddi yönünde karar verildiği, ancak gayrimenkullere ilişkin şikayet konusunda inceleme yapılmadığı ve olumlu olumsuz bir karar verilmediği anlaşılmıştır.

5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinde; "Belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim ve harç gelirleri haczedilemez" düzenlemesine yer verilmiştir. Bu maddeye göre, belediyenin haczedilmezlik şikayetinin kabul edilebilmesi için, mahcuzların kamu hizmetinde fiilen kullanılması zorunludur.

Asıl olan, alacaklının alacağına kavuşmasını sağlamak olduğundan, kural olarak borçluların tüm mallarının haczi mümkündür. Bir malın haczedilememesi için yasal bir düzenlemenin bulunması zorunludur. Haczedilmezlik istisnai bir durum olduğundan, bu yöndeki düzenlemelerin de dar yorumlanması gerekir. Buna göre, 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinin de dar yorumlanması gerekip, maddede açıkça haczedilmezlik için "fiilen kamu hizmetinde kullanılma" koşulunun kabul edilmesi karşısında, belediyeye ait bir malın haczedilmezliği ancak fiili durumunun tespiti ile belirlenmelidir.

Buna göre, borçlu belediyeye ait taşınır ya da taşınmaz bir malın haczedilmezliği için o malın fiilen kamu hizmetinde kullanılmasının gerektiği tartışmasız olup, bir malın fiilen kamu hizmetinde kullanıldığının kabulü için ise, o malın kamu hizmetinin yürütülebilmesi amacına uygun bulunması gerekir.

Niteliği gereği belediyenin servis aracı, itfaiye aracı gibi araçların haczi mümkün değildir. Kamuya tahsis kararı, haczedilmezlik şikayetinde gözönüne alınacak bir husus olmadığından, mahkemece haczedilen aracın fiilen kamu hizmetinde kullanılıp kullanılmadığının tesbiti zorunludur.

Niteliği gereği belediyenin servis aracı, itfaiye aracı gibi araçların haczi mümkün değildir. Kamuya tahsis kararı, haczedilmezlik şikayetinde gözönüne alınacak bir husus olmadığından, mahkemece haczedilen aracın fiilen kamu hizmetinde kullanılıp kullanılmadığının tesbiti zorunludur.

Buna göre yukarıda açıklanan ilke ve kurallar gözetilerek mahkemece şikayete konu banka hesapları üzerinde Yargıtay denetimine imkan tanıyacak şekilde uzman bilirkişi aracılığıyla inceleme yaptırılarak, haczedilen paraların niteliklerinin belirlenmesi, hesapların havuz hesabı olduğunun saptanması halinde banka hesapları yönünden haczedilmezlik şikayetinin reddi, hesaplardaki paraların, vergi, resim, harç veya bu hükümde olmaları halinde ise haczedilemeyeceğinin gözetilmesi, şikayete konu araçlar yönünden de gerektiğinde keşif ve bilirkişi incelemesi yaptırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde ve eksik inceleme ile hüküm tesisi isabetsizdir.

Öte yandan, mahkemece, borçlunun gayrimenkulleri yönünden de haczedilmezlik şikayetinin esasının incelenerek oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, bu konuda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi de doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16/01/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28629, Karar No: 2013/13414, Tarih: 14.05.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/28629 E.  ,  2013/13414 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/4, 62, 51. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'in mahkumiyetine karar verildikten sonra, temyiz incelemesi esnasında UYAP kayıt sistemi üzerinden çıkartılıp dosyasına eklenen 01.05.2013 tarihli nüfus kayıt örneğinden sanığın 21.06.2011 tarihinde öldüğü tespit olunmakla, belirtilen hususun mahallinde araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği anlaşıldığından, hükmün bu itibarla 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 14.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21499, Karar No: 2017/8534, Tarih: 07.06.2017

**8. Hukuk Dairesi         2015/21499 E.  ,  2017/8534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş olup hükmün davacı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı ... temsilcisi; davalıların murisleri adına belgesizden tespit ve tescil edilen toplam taşınmaz miktarının 225.507 m2 olup 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. maddesindeki miktar sınırının aşıldığını açıklayarak davalılar adına fazladan tespit ve tescil edilen taşınmazların tapusunun iptaliyle ... adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalılardan Nevzat Yazıcı mirasçılarından Agah Yazıcı vekili davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; taraflarca takip edilmeyen dosyanın HMK 150/6 maddesi gereğince açılmamış sayılmasına karar verilmiş, hüküm davacı ... temsilcisince temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK'nın 150/1. maddesi gereğince " Usulüne uygun şekilde davet edilmiş olan taraflar, duruşmaya gelmedikleri veya gelip de davayı takip etmeyeceklerini bildirdikleri takdirde dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verilir. " Aynı maddenin 5.fıkrası ise; "İşlemden kaldırıldığı tarihten başlayarak üç ay içinde yenilenmeyen davalar, sürenin dolduğu gün itibariyle açılmamış sayılır ve mahkemece kendiliğinden karar verilerek kayıt kapatılır" hükmünü içermektedir.

Somut olayda mahkemece 09.02.2011 tarihli celse ile 07.05.2014 tarihli celsede taraflarca takip edilmeyen davanın yenileninceye kadar işlemden kaldırılmasına karar verilmiş, son olarak 02.09.2015 tarihli celse de taraflarca takip edilmeyen davanın açılmamış sayılmasına hükmedilmiştir. Ne var ki 17.06.2015 tarihli celsede “ davacı kurum temsilcisi ile davalı vekilinin mesleki mazeretinin kabulüne, davacı temsilcisine duruşma gün ve saatinin tebliğine..., bu nedenle duruşmanın 02.09.2015 gününe bırakılmasına...” yönelik ara karar kurulmuş ancak dosya kapsamından davacı kurum temsilcisine duruşma gün ve saatinin tebliğ edilmediği anlaşılmıştır.

Açıklanan maddi ve hukuki olgular karşısında temyiz konusu uyuşmazlıkta, mahkemece davacı ... temsilcisine duruşma günü bildirilmemiş, diğer bir söyleyişle duruşmaya usulüne uygun davet edilmemiş olduğundan 02.09.2015 günlü duruşmada davanın açılmamış sayılmasına yönelik karar HMK.nun 150. maddesine aykırı olup hukuki sonuç doğurmaz.

O halde, mahkemece işin esası incelenerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı ... temsilcisinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, HUMK'nun 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna,

O halde, mahkemece işin esası incelenerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı ... temsilcisinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, HUMK'nun 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna,

peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 07.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1332, Karar No: 2023/1649, Tarih: 20.03.2023

**7. Hukuk Dairesi         2023/1332 E.  ,  2023/1649 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede;

1. 7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

2. Bu Kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanun’un 21/2 inci maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligatın, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanun’un 10 uncu maddesine göre normal bir şekilde çıkarılması gerekir. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21inci maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliği’nin 29 uncu maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

3. Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanun’un 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2 inci maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanun’un 21/2 inci maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

4. Tebligat Kanunu’nun 10/2 ve 21/2 inci maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya Tebligat Kanunu’nun 21/2 inci maddesine göre tebligat çıkartılması muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından, Anayasanın "Hak arama hürriyeti" kenar başlıklı 36’ıncı maddesine ve Tebligat Kanununun yukarıda bahsi geçen hükümlerine aykırı olacaktır.

5. Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince: davalı ...'a yapılan gerekçeli karar tebligatının 7201 sayılı Tebligat Kanunu'na aykırı olarak ilk seferde, doğrudan Tebligat Kanunu'nun 21/2 inci maddesine göre, davalıya adres kayıt sistemindeki adresine yapılması nedeniyle usulüne uygun olmadığı anlaşılmıştır.

6. İlk Derece Mahkemesince gerekçeli kararın adı geçen davalının adresine yukarıda belirtilen ilkelere uygun şekilde tebliğinin sağlanması ve kanuni temyiz süresinin beklenilmesi,

7. Bu itibarla sözü geçen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Dairemize gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren İlk Derece Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

20.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16328, Karar No: 2014/19005, Tarih: 12.11.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/16328 E.  ,  2014/19005 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/395209

MAHKEMESİ : Bolu 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 03/10/2013

NUMARASI : 2011/609 (E) ve 2013/720 (K)

SUÇ : Mühür bozma

Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve doğalgaz'ın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.2.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.3.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; Özelleştirme İdaresi Başkanlığının 12.11.2013 tarih ve 2525 sayılı Dairemize hitaben gönderilen cevabi yazısında belirtildiği üzere Sakarya Elektrik Dağıtım A.Ş.'nin 11.02.2009 tarihinde hisselerinin özel şirkete devredildiği, 02.08.2011 olan suç tarihinde yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurları oluşmadığından, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 12.11.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/450, Karar No: 2012/2311, Tarih: 21.02.2012

**14. Hukuk Dairesi         2012/450 E.  ,  2012/2311 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 22.12.2008 ve 13.01.2010 gününde verilen dilekçeler ile tapu iptali ve tescil veya tazminat istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; tapu iptali ve tescil isteminin kabulüne dair verilen 08.03.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, yüklenicinin temliki işlemine dayalı tapu iptali ve tescil, ikinci kademedeki istek ise yapılan ödemeler tutarı 65.000,00 TL tahsili istemlerine ilişkindir.

Birleştirilen davada davacı, gecikmeden kaynaklanan kira alacağı 2.293,00 TL ile taşınmazın keşfen saptanan rayiç değerinden yaptığı eksik ödeme düşüldükten sonra kalan 69.500,00 TL’nin tahsilini istemiştir.

Davalılardan arsa sahibi, eserin tamamlanmadığını, açılan davanın reddini savunmuştur.

Diğer davalı yüklenici ise, eserin %75 fiziki seviyeye getirildiğini, sözleşmedeki kademeli ferağ hükmü uyarınca hak ettiği tapuların kendisine verilmediğini bildirmiştir.

Mahkemece, davacının ilk kademedeki mülkiyet aktarımı istemi kabul edilmiş, sözleşmede kararlaştırılan ve davacı tarafından depo edildiği anlaşılan 12.000,00 TL’nin davalı yükleniciye verilmesine, 2.293,00 TL gecikme tazminatının da yükleniciden alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı ve davalılardan arsa sahibi ... temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre davacının bütün temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Dosyada yer alan bilgi ve belgelerden; maliki davalı arsa sahibi olan 3 ve 4 sayılı parseller üzerine bir bina yapımı için davalılar arasında 24.11.2006 tarihli biçimine uygun düzenlenmiş arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi bulunduğu, sözleşme uyarınca 3 sayılı parsel üzerine yapılan binanın zemin katındaki 6 numaralı bağımsız bölümün yükleniciye bırakıldığı, yüklenicinin de bu bağımsız bölümü 19.06.2007 tarihli satış vaadi sözleşmesiyle davacıya satımını vaat ettiği görülmektedir. Sözleşmeye göre, işin teslim tarihi inşaat ruhsatının alınmasından itibaren 20 ay olarak kararlaştırılmış, ayrıca bu süreye 3 aylık ek süre ilave edilmiştir. Buna göre, eserin teslim tarihi 28.04.2009 olmaktadır. Yapılan keşifte, 4 sayılı parseldeki binanın %65, 3 sayılı parseldeki binanın ise ancak %12 fiziki seviyeye getirildiği bilirkişi tarafından saptanmıştır.

Davada dayanılan 19.06.2007 tarihli taşınmaz satış vaadi sözleşmesi aslında yüklenicinin yaptığı bir temlik işlemidir. Bir tanımlama yapmak gerekirse alacağın temliki, alacaklı ile onu devralan üçüncü şahıs arasında borçlunun rızasına ihtiyaç göstermeden yapılabilen ve sadece kazandırıcı bir tasarruf işlemi niteliği taşıyan şekle bağlı bir akittir. Bir bina yapımı suretiyle yüklenicinin yapılacak yapıdaki arsa sahibi üzerinde olan bir kısım arsa paylarının devrini isteyebilmesi, eserin sözleşmeye, fen ve amaca, mevcut imar kurallarına uygun meydana getirilmesi koşuluna bağlıdır. Yoksa, yasanın aradığı anlamda bir ifadan söz edilemez. İfa yoksa, ne yüklenici ne de onun temlik işleminde bulunduğu üçüncü kişi borçludan (arsa sahibinden) edim isteminde bulunamaz. Sözleşmede kademeli ferağa ilişkin hüküm olsa dahi, bu hüküm ancak kendi edimini sözleşmeye uygun yerine getiren tarafça istenebilir. Çünkü, Borçlar Kanununun 81.maddesi hükmüne göre, kendi edimini sözleşmeye uygun yerine getirmeyen taraf, karşı yandan edim talebinde bulunamaz.

Az yukarıda sözü edildiği üzere, 13.11.2009 tarihinde yapılan keşifte teslim tarihi 28.04.2009 olarak kararlaştırıldığı halde inşaatın getirildiği fiziki seviye 3 sayılı parselde %12, 4 sayılı parselde ise %65’dir. Bu rakamlar, yüklenicinin öncelikli borcunu yerine getirmediğini açık-seçik olarak gösterdiğinden, belirtildiği gibi ne yüklenici ne de onu temlik işleminde bulunduğu üçüncü kişi arsa sahibinden ifa yerine geçecek talepte bulunamaz.

Mahkemenin yapılan bu saptamaları bir yana bırakarak davacının mülkiyet aktarımı istemini kabul etmesi, doğru olmamıştır.

Karar, açıklanan nedenlerle davacının diğer talepleri incelenip değerlendirilmek üzere davalı arsa sahibi yararına bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda (1).bentte açıklanan nedenlerle davacının bütün temyiz itirazlarının reddine, hükmün (2).bentte yazılı nedenlerle davalı arsa sahibi yararına BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde davalı ...'e iadesine, 21.02.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/33372, Karar No: 2016/5866, Tarih: 14.03.2016

**9. Hukuk Dairesi         2014/33372 E.  ,  2016/5866 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davalılardan ... İnş Gıda Tekstil Temizlik Nakl. İth İhr San Tic Ltd Şti.ye yükletilmesine, 14/03/2016 gününde oybirliği ile karar verildi.