muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/5989, Karar No: 2014/1426, Tarih: 10.02.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/5989 E.  ,  2014/1426 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanıklar ..., Erol Baytemur, ..., ... haklarında beraat; sanıklar ... ve ... haklarında hükümlülük, sanık ... hakkında erteleme

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

... adına hazine vekilinin temyiz talebine ilişkin yapılan incelemede;

Açılan kamu davasının niteliğine göre suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen Kırşehir defterdarlığının davaya katılmasına karar verilmesi hukuken geçersiz olup, hükmü temyize hak vermeyeceğinden, ... adına hazine vekilinin temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan CMUK.nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

Katılan TAPDK vekilinin temyiz talebine ilişkin yapılan incelemede;

Hükmü yasal süresi içinde temyiz etmeyen katılan vekilinin temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

Sanık ... müdafiinin temyiz talebine ilişkin yapılan incelemede;

5271 sayılı CMK.nun 231/12.madde fıkrası uyarınca, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarına karşı itiraz yasa yoluna başvurulması mümkün olup, kararın temyizi olanaklı bulunmadığından, itiraz merciince de gereği yerine getirilmiş olduğundan, dosyanın incelenmeksizin mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Sanık ... müdafiinin temyiz talebine ilişkin yapılan incelemede;

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan maliye hazinesinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine dilekçe vekalet ücretine hükmolunması,

Sanık hakkında erteli 1 yıl 8 ay hapis cezası tayin edildiği halde 5237 sayılı TCK.nun 53/3.fıkrasına aykırı olarak TCK.nun 53/1-c fıkrasındaki hak yoksunluğuna hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi gereğince, hükmün katılan maliye hazinesi lehine vekalet ücretine tayin edilmesine ilişkin fıkranın hüküm fıkrasından çıkartılması ile sanık hakkında uygulanmasına karar verilen hak yoksunluklarına ilişkin fıkradaki "sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından velayet hakkından, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan TCK.nun 53/3.maddesi gereğince koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına" ibaresinin çıkarılarak, yerine "sanık hakkında tayin edilen hapis cezası ertelendiğinden 53/1-c fıkrasında hak yoksunluklarının kendi altsoy yönünden uygulanmaması" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4389, Karar No: 2022/5967, Tarih: 20.06.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/4389 E.  ,  2022/5967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

VEK. AV. ...

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen itirazın iptali davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizce bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesi üzerine, ilk derece mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda davanın reddine yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan ilk derece mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK’nın 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, 20/06/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9690, Karar No: 2017/2605, Tarih: 22.03.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/9690 E.  ,  2017/2605 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nafaka yükümlülüğüne uymama suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda müştekinin usulüne uygun tebliğe rağmen duruşmaya gelmediğinden bahisle şikayet hakkının düşürülmesine dair Gökçeada İcra Ceza Mahkemesinin 23/12/2015 tarihli ve 2015/7 esas, 2015/7 sayılı kararına yönelik itirazın kabulüne ilişkin Gökçeada Asliye Ceza Mahkemesinin 20/01/2016 tarihli ve 2016/1 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 02/05/2016 gün ve 2403 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17/05/2016 gün ve KYB.2016-189166 sayılı ihbarnamesi ile dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre,

1-2004 sayılı İcra İflas Kanunu'nun ''Şikayet dilekçe ile veya şifahi beyanla yapılır. Dilekçeyi veya dava beyanını alan icra mahkemesi duruşma için hemen bir gün tayin edip şikayetçinin imzasını alır ve maznuna celpname gönderir. Şahit gösterilmişse o da celbolunur. İki taraf tayin olunan gün ve saatte icra mahkemesinin huzuruna gelmeye veya vekil göndermeye mecburdurlar. İcabında merci, tarafların bizzat hazır bulunmasını emredebilir. Maznun başka yerde ikamet ediyorsa istinabe yolu ile sorguya çekilir. Maznun, şikayeti alan veya istinabe edilen icra mahkemesinin huzuruna gelmez veya müdafi göndermezse yahut bizzat bulunmasına lüzum görülürse zabıta marifetiyle getirilir. Bu suretle de bulundurulamazsa muhakeme gıyabında görülür. Şikayetçi muayyen zamanda gelmez ve vekil de göndermezse şikayet hakkı düşer. Gelmeyen şahitlere yapılacak muamele ile borçlunun gıyabında verilen karara karşı eski hale getirme talebi hakkında Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununda yazılı hükümler tatbik olunur." şeklindeki 349. maddesi nazara alındığında, somut olayda, şikayetçinin 23/12/2015 tarihli duruşmaya katılmadığı gibi mazerette sunmadığı gözetilmeden, itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde,

2-5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 271/2. maddesi uyarınca, itirazı yerinde gören merciin, aynı zamanda itiraz konusu hakkında da bir karar vermesi gerektiğinin anlaşılması karşısında, itirazın kabulüne mercii sıfatıyla karar veren Gökçeada Asliye Ceza Mahkemesi tarafından itiraz konusu hakkında bir karar verilmemesinde, isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Kanun yararına bozma isteminin (1) no’lu nedeni yönünden yapılan incelemede;

Kanun yararına bozma isteminin (1) no’lu nedeni yönünden yapılan incelemede;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Gökçeada Asliye Ceza Mahkemesi’nin 20/01/2016 tarihli ve 2016/1 değişik iş sayılı kararının CMK’nın 309/4-c maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine göre kanun yararına bozma isteminin (2) no’lu nedeni yönünden karar verilmesine yer olmadığına, 22/03/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/43, Karar No: 2018/61, Tarih: 27.02.2018

**Ceza Genel Kurulu         2017/43 E.  ,  2018/61 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 11. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Günü : 04.10.2012

Sayısı : 385-920

Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan sanık ...'ın, TCK'nun 245/1, 62, 52/2-4, 53/1 ve 63. maddeleri uyarınca 2 yıl 8 ay 15 gün hapis ve 8.320 Lira adli para cezası ile cezalandırılmasına, taksitlendirmeye, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin Manavgat 3. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 27.04.2007 gün ve 123-151 sayılı hükmün, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 11. Ceza Dairesince 06.03.2012 gün ve 23689-2972 sayı ile;

“...Sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sabıkasız olup aşamalarda suçunu ikrar ederek pişman olduğunu söyleyen ve daha fazla alışveriş yapma imkânı varken kartı kullanmayan sanık hakkında yeterli gerekçe gösterilmeden alt sınırdan uzaklaşılarak yazılı şekilde karar verilmesi,

2) Sanığın suça konu kredi kartını kısa aralıklarla birden fazla kullanması şeklinde gerçekleşen eyleminin, zincirleme suçu oluşturacağı gözetilmeyerek sanık hakkında TCK'nun 43. maddesinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini,

3) Sanığın son celsede, mağdura ait zararı karşılayacağını belirtmesine ve hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma ihtimaline rağmen süre verilmeden aynı celsede mahkûmiyetine karar verilmesi” isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkeme ise 04.10.2012 gün ve 385-920 sayı ile;

"...Sanığın kartı haksız olarak ele geçirmesi mahkememizce ağır kusur olarak değerlendirilmiş ve orantılı artırım uygulanmıştır. Çünkü kartı mağdurun rızasıyla alıp daha sonra rızaya aykırı kullanan kişiye alt hadden ceza verilirken, haksız bir yolla ele geçiren sanığa da aynı şekilde ceza verilmesi ceza adaletine aykırı görülmüş ve teşdit uygulanmıştır.

Sanığın kartı kısa aralıklarla birden fazla kez kullandığına dair bir iddia olmadığı gibi aleyhe temyiz olmadığından bu gerekçeye de mahkememizce iştirak edilmemiştir. Çünkü yerleşik Yargıtay içtihatları ve uygulama bu şekilde olup mahkememizin kararı usul ve yasaya uygundur.

Sanığın zararı gidermediği açıktır. TCK'nun 168. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükmü, sanığın bizzat etkin pişmanlık göstermek suretiyle zararı gidermesi hâlinde uygulama alanı bulacağından ve sanığın bizzat pişmanlık duyarak zararı gidermediği anlaşıldığından lehine indirim yapılmamış ve süre de verilmemiştir. Sanığı zararı gidermeye zorlamak veya cebri icra ile zararı ödetmek etkin pişmanlık hükmünün uygulanmasını sağlamayacaktır. Kaldı ki, sanığın boş vaat ve indirim beklentileriyle yargılamayı uzattığı da ortaya çıkmıştır. Bu güne kadar zararın giderilmediği ortadadır. Bu nedenlerle bu yöndeki bozma gerekçesine de mahkememizce iştirak edilmemiştir" gerekçeleriyle önceki hükümde direnerek sanığın mahkûmiyetine karar vermiştir.

Bu hükmün de sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 16.04.2013 gün ve 111397 sayılı "bozma" istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca 07.12.2016 gün ve 351-972 sayı ile; 6763 sayılı Kanunun 38. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 10. madde uyarınca kararına direnilen daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 11. Ceza Dairesince 01.02.2017 gün ve 174-547 sayı ile, direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık ... hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü temyiz edilmeksizin kesinleşmiş olup direnmenin kapsamına göre inceleme, sanık ... hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü ile sınırlı olarak yapılmıştır.

Suçun sübutuna ve nitelendirilmesine ilişkin bir tartışma, bu kabulde dosya içeriği itibarıyla da herhangi bir isabetsizlik bulunmamakta olup, Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlıklar;

1- Temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesinde gösterilen gerekçenin yeterli olup olmadığının,

2- Sanık hakkında zincirleme suç hükmünün uygulanma şartlarının bulunup bulunmadığının,

3- Son oturumda mağdurun zararını gidereceğini belirten sanığa etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması bakımından süre verilmesi gerekip gerekmediğinin,

Belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

11.01.2007 tarihli tutanakta; Şelale Polis Merkezi Amirliğine müracaatta bulunan mağdur ...’in, 10.01.2007 günü Çakalderesi mevkiindeki ganyan bayiinde bulunduğu sırada ceketinin sol cebinden kredi kartının çalındığını fark etmesi sonucunda, kredi kartını iptal ettirmek için banka yetkililerini aradığında, kartıyla ilçede bulunan .... ve .... marketlerinden alışveriş yapıldığını öğrendiğini ve market yetkilileriyle birlikte kamera kayıtlarını inceleyerek kartını kullanan şahısları tespit ettiğini beyan etmesi üzerine, 11.01.2007 günü polis memurlarınca 157 numaralı ganyan bayiine gidilerek sanık ... ile inceleme dışı sanık ...’ın yakalandıklarının belirtildiği,

.... marketine ait fatura fotokopisinde; 10.01.2007 günü saat 17.13’te mağdura ait kredi kartıyla toplam 393,56 Liralık çeşitli miktarlarda yiyecek, içecek ve temizlik malzemeleri; mağdurun .... marketinden aldığını belirterek ibraz ettiği fatura örneğinde ise; 40,54 Liralık farklı markalarda çay ve küp şeker satın alındığına dair bilgiler bulunduğu,

Mağdura ait 23.01.2007 tarihli .... hesap özeti fotokopisinde; kredi kartıyla 10.01.2007 tarihinde ....ve ..../Manavgat marketlerinden 40,54 ve 393,56 Liralık harcama yapıldığı, kredi kartı limitinin 3.550 Lira, kullanılabilir limitin ise 987,60 Lira olduğu bilgilerine yer verildiği,

Mağdura ait 23.01.2007 tarihli .... hesap özeti fotokopisinde; kredi kartıyla 10.01.2007 tarihinde ....ve ..../Manavgat marketlerinden 40,54 ve 393,56 Liralık harcama yapıldığı, kredi kartı limitinin 3.550 Lira, kullanılabilir limitin ise 987,60 Lira olduğu bilgilerine yer verildiği,

Akbank Manavgat Şubesinin 28.03.2007 tarihli yazısında; mağdura ait kredi kartının kayıp statüde ve iptal edilmiş olduğunun belirtildiği,

.... marketine ait güvenlik kamerası kayıtlarında; kamera saatine göre 16.59’da sanık ... ile inceleme dışı sanık ...’ın ellerindeki çay ve küp şeker paketleriyle kasaya geldikleri, sanık ...’ın satın aldıkları malzemeleri poşetlediği, inceleme dışı sanık ...’ın ise cüzdanından çıkardığı kredi kartıyla ödeme yaptığı, kasiyerin kimlik sormadığı, inceleme dışı Volkan’ın ödeme yaptıktan sonra kredi kartı slibini imzaladığı ve sanıkların birlikte marketten çıktıkları,

Anlaşılmaktadır.

Mağdur ... kollukta; 10.01.2007 günü Çakalderesi mevkiinde bulunan ganyan bayiine gittiğini, orada çay dağıtan kişinin arkasında dolaştığını, ancak ne yaptığını görmediğini, saat 19.00 sıralarında alışveriş yapmak için markete gittiğinde ödeme yapacakken kredi kartının yerinde olmadığını fark ettiğini, kredi kartını evinde de aradığını ancak bulamadığını, hemen bankayı arayıp kartını kullanıma kapattırdığını, banka görevlilerinden aynı gün saat 16.37’de ...., saat 17.37’de ise .... marketlerinden alışveriş yapıldığını öğrendiğini, ertesi gün .... marketine gidip görevlilerle birlikte kamera kayıtlarını incelediklerini ve ganyan bayiinde çaycılık yapan sanık ... ile inceleme dışı sanık ...’ı alışveriş yaparken gördüğünü, sanıklardan şikâyetçi olduğunu,

Mahkemede bu beyanlarına ek olarak; sanıkların kısmen dahi olsa zararını gidermediklerini, ancak olaydan sonra kendisinden özür diledikleri için şikâyetinden vazgeçtiğini,

Bozma sonrası direnme kararının verildiği 04.10.2012 tarihli oturumda ise; zararının giderilmediğini, zararı giderildiği takdirde davadan vazgeçeceğini, bu hâliyle şikâyetçi olduğunu,

İfade etmiştir.

Sanık ... 11.01.2007 tarihinde kollukta ve sorguda; suçlamayı kabul ettiğini, yaptığından pişman olduğunu, harcadıkları bütün parayı ödemeye hazır olduğunu savunmuş ve aynı gün sanığın tutuklanmasına karar verilmiştir.

Mahkemede 02.03.2007 tarihli oturumda; pişman olduğunu dile getiren sanık ..., mağdurun zararını henüz karşılamadığını ifade etmiş, aynı tarihte mahkemece sanığın tahliyesine karar verilmiştir.

Mahkûmiyet hükmünün verildiği 27.04.2007 tarihli oturumda; “Bu güne kadar şikâyetçinin zararını karşılamadım, en kısa zamanda karşılayacağım” şeklinde,

Bozma üzerine yapılan 12.07.2012 tarihli ilk oturumda ise; “Ben geçen celseden çıktıktan sonra müştekinin zararını giderdim ve cezaevinde yatarak cezamı fazlasıyla ödedim. Bu nedenle bozma ilamına bir diyeceğim yoktur” şeklinde,

Savunmada bulunmuştur.

Uyuşmazlık konularının sırayla değerlendirilmesinde yarar bulunmaktadır.

Mahkûmiyet hükmünün verildiği 27.04.2007 tarihli oturumda; “Bu güne kadar şikâyetçinin zararını karşılamadım, en kısa zamanda karşılayacağım” şeklinde,

Bozma üzerine yapılan 12.07.2012 tarihli ilk oturumda ise; “Ben geçen celseden çıktıktan sonra müştekinin zararını giderdim ve cezaevinde yatarak cezamı fazlasıyla ödedim. Bu nedenle bozma ilamına bir diyeceğim yoktur” şeklinde,

Savunmada bulunmuştur.

Uyuşmazlık konularının sırayla değerlendirilmesinde yarar bulunmaktadır.

I- Temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesinde gösterilen gerekçenin yeterli olup olmadığı;

Yerel mahkemece, "suçun işleniş biçimi, işlendiği yer ve zaman, sanığın kastının yoğunluğu ile meydana gelen zarar" gerekçe gösterilmek suretiyle temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlendiği anlaşılmaktadır.

Sanığın işlediği kabul edilen banka veya kredi kartlarının kötüye kullanması suçu TCK’nun 245. maddesinin 1. fıkrasında üç yıldan altı yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adli para cezasını gerektirecek şekilde yaptırıma bağlanmış, temel cezanın belirlenmesine ilişkin ilkeler ise TCK'nun 61. maddesinin birinci fıkrasında;

“(1) Hâkim, somut olayda;

a) Suçun işleniş biçimini,

b) Suçun işlenmesinde kullanılan araçları,

c) Suçun işlendiği zaman ve yeri,

d) Suçun konusunun önem ve değerini,

e) Meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığını,

f) Failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığını,

g) Failin güttüğü amaç ve saiki,

Göz önünde bulundurarak, işlenen suçun kanuni tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırı arasında temel cezayı belirler” şeklinde düzenlenmiştir.

5237 sayılı TCK’nun “Adalet ve kanun önünde eşitlik ilkesi” başlıklı 3. maddesinin 1. fıkrasındaki; “Suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur” biçimindeki hüküm ile de, işlenen fiil ile hükmolunan ceza ve güvenlik tedbirleri arasında “orantı” bulunması gerektiği vurgulanmıştır.

Kanun koyucu, cezaların kişiselleştirilmesinin sağlanması bakımından hâkime, olayın özelliği ve işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı bir şekilde gerekçesini göstererek iki sınır arasında temel cezayı belirleme yetki ve görevi yüklemiştir. Hâkimin temel cezayı belirlerken dayandığı gerekçe, TCK’nun 61. maddesinin 1. fıkrasına uygun olarak, suçun işleniş biçimi, işlenmesinde kullanılan araçlar, işlendiği zaman ve yer, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı, failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığı, failin güttüğü amaç ve saiki ile ilgili, dosyaya yansıyan bilgi ve belgelerin isabetle değerlendirildiğini gösterir biçimde kanuni ve yeterli olmalıdır. Gerekçenin bu niteliği kararı aydınlatma, keyfiliği önleme ve tarafları tatmin etme özelliklerini taşımasının yanında, hâkimin, aşağı ve yukarı hadler arasında takdir yetkisini kullanırken TCK'nun 61. maddesinde düzenlenen kuralların dışına çıkıp çıkmadığının Yargıtayca denetleneceğini de göstermektedir.

Hâkim; olayın oluşu, olayın mağdurda yarattığı etki derecesi, mağdurun olay nedeniyle uğradığı zararın miktarı, olayın meydana gelişinde sanık veya sanıkların sergiledikleri ustalık derecesi, mağdurun ekonomik ve sosyal durumu itibarıyla zararı daha derin bir şekilde hissetmesi, olayın meydana geldiği yer ve zaman dilimi, mağdurun yaşı ve ekonomik, sosyal ve kültürel seviyesi; suçun işlenmesi sırasında kastın yoğunluğu, sanıkların organize bir şekilde hareket etmeleri gibi ana unsurları dikkate almak ve fiilin haksızlık içeriğiyle ve dosya kapsamıyla uyumlu bir ceza belirlemek zorundadır. Bu şekilde ceza adaletinin sağlanması, işlenen suçun haksızlık derecesi ve suçun işleniş biçimi ile verilen ceza arasındaki orantının makul bir şekilde dengelenmesi amaçlanacak, bu çerçevede, aynı suçu işleyenlerin aynı cezayı alması, farklı nitelikte suç işleyenlerin de, olayın içerdiği farklılıklar kapsamında farklı cezaları alması amaçlanarak hedeflenen ceza adaleti sağlanacaktır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde,

Ganyan bayiinde çaycı olarak çalışan sanığın, inceleme dışı diğer sanık ile birlikte mağdura ait kredi kartını bir şekilde ele geçirerek ilçe merkezinde bulunan iki farklı marketten kısa aralıklarla alışveriş yaptıkları olayda; sanığın kredi kartını ne şekilde ele geçirdiğinin atılı suçun oluşumu bakımından bir etkisi olmayıp başka bir suç işlemek suretiyle kredi kartının ele geçirilmesi durumunda ise o suçtan da ayrıca cezalandırılacak olması, marketlerdeki kasiyerlerin kredi kartıyla ödeme esnasında kimlik ibraz edilmesini istememelerinden faydalanılarak işlenen suçta sergilenen bir ustalık bulunmaması, kısa aralıklarla iki farklı marketten alışveriş yapılması zincirleme suç hükmünün uygulanmasını gerektireceğinden, bu husus gerekçe gösterilerek kastın yoğunluğu nedeniyle alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayin edilmesinin aynı sebepten mükerrer cezalandırmaya yol açacak olması, ayrıca mağdura ait kredi kartı hesap özetine göre kredi limitinin 3.550 Lira, kullanılabilir kredi limitinin ise 987,60 Lira olduğu göz önüne alındığında, mağdurun kredi kartını iptal ettirinceye kadar daha fazla harcama yapma imkânı bulunan sanığın iki farklı marketten yaptığı 434,10 Liralık alışverişten kaynaklanan zarar miktarının fazla olmaması karşısında; yerel mahkemece alt sınırdan uzaklaşılarak temel ceza tayininde TCK'nun 61. maddesinde yer alan ibarelerden bir kısmının tekrarlanmasının, kanun koyucunun aradığı anlamda yeterli bir gerekçe olmadığı kabul edilmelidir.

Belirtilen nedenlerle, bu uyuşmazlık yönünden direnme gerekçesi isabetli değildir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu üyesi; "Temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesinde gösterilen gerekçenin yeterli olduğu" düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

II- Sanık hakkında zincirleme suç hükmünün uygulanma koşulunun bulunup bulunmadığı;