muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/18738, Karar No: 2013/2897, Tarih: 04.02.2013

**7. Ceza Dairesi         2009/18738 E.  ,  2013/2897 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suçtan zarar gören Gümrük İdaresi olduğu halde, doğrudan doğruya zarar görmeyen ve kendisini vekille temsil ettiren Maliye Hazinesinin müdahilliğine karar verilerek lehine maktu vekalet ücretine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamaya gerektirmediğinden 5320 sayılı kanunun 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi gereğince, hükümden vekalet ücreti takdirine ilişkin bölümün çıkartılması ve diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.02.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22954, Karar No: 2012/24700, Tarih: 09.11.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/22954 E.  ,  2012/24700 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının iş sözleşmesinin işverence sendikal nedenle feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine karar verilmesi, buna bağlı tazminat ile boşta geçen süre ücretinin belirlenmesi isteğinde bulunmuştur.

Davalı vekili; davanın süresinde açılmadığını, müdürlükte oluşan şoför fazlalığı nedeni ile davacının, yönetim hakkı kullanılarak kadro müdürlüğü olan temizlik işleri müdürlüğünde görevlendirildiğini, davacının hem belediyeye atanma yazısını, hem de temizlik işleri müdürlüğünde görevlendirme yazısını tebellüğ ettiğini, itiraz etmediğini, davacının ısrarla verilen işi yapmamayı sürdürdüğünü, iş sözleşmesinin geçerli nedenle feshedildiğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının işyerinde yetkili sendika olan Genel İş sendikası temsilcisi olduğu, 1989 tarihinden itibaren Küçükçekmece Belediyesinde Destek Hizmetleri Müdürlüğü'nde şoför olarak çalışırken 5547 sayılı Kanun gereğince Başakşehir Belediyesinde çalışmaya devam ettiği, davalı işverenin davacıyı Destek Hizmetleri Müdürlüğünde şoför olarak çalışırken Temizlik İşleri Müdürlüğünde çöp toplama işinde görevlendirdiği, davacının süresinde bu görev değişikliğini kabul etmediğini bildirdiği, belediyedeki görevine geldiği ancak çöp toplama işinde çalışmadığı, davacı hakkında göreve gelmesine rağmen verilen görevi yapmadığından bahisle bir çok tutanak tutulduğu, işçi disiplin kurulunca bu tutanaklara dayanılarak yevmiye kesme cezaları ile cezalandırılmasına karar verildiği, en son disiplin kurulunun 15.10.2009 tarihli 12 nolu kararı ile davacı işçi lehine 4857 sayılı İş Kanunu'nun 17. ve 18. maddelerince işlem yapılmasına karar verildiği, davalı işverence disiplin kurulu kararına göre 26.10.2009 tarihi itibarı ile iş sözleşmesinin feshedildiği, istifa dilekçesindeki imzanın davacının eli ürünü olmadığı, sendika temsilcisi olan davacının iş sözleşmesinde esaslı değişiklik yapıldığı, bu haliyle feshin geçerli olmadığı, sendikal nedene dayandığı gerekçesi ile isteğin kabulüne karar verilmiştir. Hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında feshin sendikal nedene dayalı olarak yapılıp yapılmadığı uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

Taraflar arasında feshin sendikal nedene dayalı olarak yapılıp yapılmadığı uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

2821 sayılı Sendikalar Kanunu’nun “sendikaya üye olup olmama hürriyetinin teminatı” başlıklı 31. maddesini 3. fıkrasına göre, işveren, bir sendikaya üye olan işçilerle sendika üyesi olmayan işçiler veya ayrı sendikalara üye olan işçiler arasında işin sevk ve dağıtımında, işçinin mesleki ilerlemesinde, işçinin ücret, ikramiye ve primlerinde, sosyal yardım ve disiplin hükümlerinde ve diğer hususlara ilişkin hükümlerin uygulanması veya çalıştırmaya son verilmesi bakımından herhangi bir ayırım yapamaz; 5. fıkrasına göre işçiler, sendikaya üye olmaları veya olmamaları, iş saatleri dışında veya işverenin rızası ile iş saatleri içinde, işçi sendika veya konfederasyonlarının faaliyetlerine katılmalarından dolayı işten çıkarılamaz. Aynı maddenin altıncı fıkrasına göre ise sendika üyeliği veya sendikal faaliyetlerden dolayı iş sözleşmesinin feshi halinde ise 4857 sayılı Kanun'un 18., 19., 20. ve 21. madde hükümleri uygulanır. Ancak, Kanun'un 21. maddesinin 1. fıkrası uyarınca ödenecek tazminat işçinin bir yıllık ücret tutarından az olamaz.

Dosya içeriğine göre, davacının 01.03.1989-26.10.2009 tarihleri arasında davalı işverene ait işyerinde kadrolu işçi (şoför) olarak çalıştığı, iş sözleşmesinin işçi disiplin kurulunun 15.10.2009 tarihli 12 nolu kararı ile davacı işçi lehine 4857 sayılı Kanun'un 17. ve 18. maddeleri çerçevesinde işlem yapılmasına karar verilmesi sebebiyle işverence disiplin kurulu kararı doğrultusunda 26.10.2009 tarihi itibarı ile feshedildiği, davacının 01.03.1989 tarihinde Küçükçekmece Belediyesinde işçi kadrosunda Temizlik İşleri Müdürlüğünde şoför olarak çalışmaya başladığı, 02.06.2009 tarihinde Başakşehir Belediyesine nakledildiği, tanık beyanlarına göre 2-3 ay Destek Hizmetleri Müdürlüğünde şoför olarak çalıştığı, 27.08.2009 tarihinde temizlik işleri müdürlüğünde çöp toplama işinde görevlendirildiği,davacının 04.09.2009 tarihinde iş şartlarında nitelikli değişiklik yapıldığı gerekçesiyle görevlendirmeyi kabul etmediğini yazılı olarak işverene bildirdiği, 26.10.2010 tarihine kadar görevlendirildiği işini yapmadığı, davacının görevlendirildiği işi yapmadığına dair birçok tutanak tutulduğu, 15.10.2009 tarihli disiplin kurulu kararında, 06.10.2009-07.10.2009 ve 09.10.2009 tarihli görevi yapmamakta ısrar ettiğine dair tutulan tutanaklar değerlendirilerek davacı hakkında, iş sözleşmesinin iş kanunu ve TİS hükümlerine göre işçi lehine ve menfaatlerine uygun olarak 4857 sayılı Kanun'un 17 ve 18. maddelerine göre işlem yapılmasına oybirliği ile karar verildiği, davacının 03.03.1993 tarihinde DİSK Türkiye Genel Hizmetler Sendikasına üye olduğu, 14.04.2007 tarihinde yönetim kurulu yedek üyesi, 19.10.2007 tarihinde asil üye olduğu, görevinin halen devam ettiği anlaşılmıştır.

Somut olayda, davacının çalışma koşullarında yapılan esaslı değişikliğin geçerli nedene dayandığı ya da fesih için başka bir geçerli neden bulunduğu kanıtlanmış değildir. Davacının yapılan değişikliği yazılı olarak kabul etmemiş olması verilen görevi yapmamakta ısrar ettiği anlamında değerlendirilemez. Bu nedenle mahkemece feshin geçersizliğine karar verilmesi isabetlidir. Ancak iş sözleşmesinin feshinin sendikal sebebe dayandığına ilişkin iddia davacı tarafından yeterli ve inandırıcı delillerle kanıtlanmamıştır. Bu nedenle feshin sendikal nedene dayandığı gerekçesiyle sendikal tazminata hükmedilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir. Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının işe iadesine,

3-Davacının kanuni sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının fesih sebebi ve kıdemi dikkate alınarak altı aylık ücreti olarak belirlenmesine,

HÜKÜM: Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının işe iadesine,

3-Davacının kanuni sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının fesih sebebi ve kıdemi dikkate alınarak altı aylık ücreti olarak belirlenmesine,

4-Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar doğmuş bulunan en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davacıya ödenmesi gerektiğinin belirlenmesine, davacının işe başlatılması halinde varsa ödenen ihbar ve kıdem tazminatının bu alacaktan mahsubuna,

5-Peşin alınan harcın mahsubuyla kalan 1,55 TL harcın davalıdan tahsiline,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 1.200,00 TL vekâlet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,

7-Davacı tarafından yapılan 225,70 TL yargılama giderinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

8-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, kesin olarak 09.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2434, Karar No: 2014/4443, Tarih: 20.03.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/2434 E.  ,  2014/4443 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 4.TÜKETİCİ MAHKEMESİ

TARİHİ : 09/11/2012

NUMARASI : 2012/946-2012/1251

Taraflar arasında görülen alacak davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesinde; müvekkilinin, Ankara İli Çankaya İlçesi Oran Mahallesinde (... Ada .. Parsel üzerinde) inşa edilen (.... Oran adlı) sitede bulunan ... Blok ... nolu konutuna su aboneliği yaptırmak amacı ile davalı ASKİ'ye başvuruda bulunduğunda, davalı kurumca şebeke hisse bedeli ve kanal katılım bedeli olmak üzere toplam 5.612,38 TL istendiğini, müvekkilinin abone olmak için bu bedeli ödediğini, Dava konusu binanın iskanı alınırken iş bu bedellerin ödendiğini, istenen bedelin yerinde olmadığını belirterek, öncelikle müvekkilinin tedbiren abonelik işleminin yapılmasına, şebeke hisse bedeli ve kanal katılım bedellerinden sorumlu olmadığının tesbitine, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile şimdilik 1.400,00 TL (ıslahla 5.612,38TL)'nin davalıdan alınmasına karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; kanal katılım ve şebeke tesis bedelinin, Belediye Gelirleri Kanunu'nun 87 ve 88.maddeleri ile ASKİ Tarifeler Yönetmeliğinin 39.maddesi uyarınca idarece sunulan hizmet karşılığı ilk malikten ferdi abonelik sırasında alınan bedel olduğunu, müvekkili idarenin davacı tarafa ait bağımsız bölümün yer aldığı taşınmazın faydalanmakta olduğu su şebekesi ve kanal hatlarını inşa ettiğini, bu nedenle ilk malik olan davacıdan davaya konu edilen altyapı hizmet bedellerinin yasa gereği tahsil edildiğini savunarak; davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; “İmar Kanunu'nun 23/6 maddesinde; “Toplu mesken alanlarında alt yapı tesisleri belediyelerce onaylı projesine göre ilgili şahıs veya kurumlarınca yapılmışsa belediyece alt yapı hizmetleri nedeniyle hiç bir bedel alınmaz” hükmünün bulunduğu, gene 2985 sayılı Toplu Konut Kanunu'nun 5492 sayılı Kanunla Ek madde 9'a eklenen 2.fıkrasında

Mahkemece; “İmar Kanunu'nun 23/6 maddesinde; “Toplu mesken alanlarında alt yapı tesisleri belediyelerce onaylı projesine göre ilgili şahıs veya kurumlarınca yapılmışsa belediyece alt yapı hizmetleri nedeniyle hiç bir bedel alınmaz” hükmünün bulunduğu, gene 2985 sayılı Toplu Konut Kanunu'nun 5492 sayılı Kanunla Ek madde 9'a eklenen 2.fıkrasında

“Toplu Konut idaresi tarafından yapılacak veya yaptırılacak her türlü alt yapı ve üst yapı inşaatlarıyla ilgili olarak 26.05.1981 tarihli Belediye Gelirleri Kanunu'nun ek 6.maddesinde yer alan bina inşaat harcı ve 84 üncü maddesinin (1) ve (2) numaralı bentlerinde yer alan çeşitli harçlar, Kanundaki tarifesinde belirtilen en az tutarlar üzerinden alınır. Bu harçlar dışında her ne ad altında olursa olsun hizmet karşılığı olsa dahi başka ücret veya bedel alınamaz...” hükmünün bulunduğu, tüm bu mevzuata göre dava konusu taşınmazın toplu konut alanı içerisinde kaldığı gerekçesiyle davacının su aboneliği nedeniyle kanal katılım ve şebeke hisse bedelinden sorumlu olmadığının tesbitine, davanın kabulü ile 5.612,38 TL'nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, hükmedilen miktarın 1.400,00 TL'sine dava tarihinden, bakiye miktarına ıslah tarihi olan 09.11.2012 tarihinden itibaren değişen oranlarda yasal faiz uygulanmasına karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, maliki bulunduğu bağımsız bölüme ilişkin ferdi su aboneliğinin tesisi nedeniyle, davacının; davalı idareye kanal katılım ve şebeke tesis bedeli ödemekle yükümlü olup olmadığı konusundadır.

01.07.1981 tarihinde yürürlüğe giren 2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanunu'nun Kanalizasyon Harcamalarına Katılma Payı başlığı altında 87.maddesi “Belediyelerce ve belediyelere bağlı müesseselerce, aşağıdaki şekilde kanalizasyon tesisi yapılması halinde, bunlardan faydalanan gayrimenkullerin sahiplerinden, kanalizasyon harcamalarına katılma payı alınır:

a)Kanalizasyon tesisi yapılması,

b)Mevcut tesislerin sıhhi ve fenni şartlara göre ıslah edilmesi iki ve daha fazla yol kenarında bulunan gayrimenkuller hangi yoldaki kanalizasyona bağlanmış ise, payın hesabında yola ait kanalizasyon giderleri nazara alınır.” düzenlemesi getirmiştir. Aynı yasanın 88.maddesi ile de su tesisleri için 87.maddeye paralel bir düzenleme öngörülmüştür.

2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanunu'na dayalı olarak çıkarılan ASKİ Tarifeler Yönetmeliğinin 39.maddesi ise “2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanunu'nun 87 ve 88. maddeleri gereği bir programa göre yapılacak yani; içme, kullanma, endüstri suyu ve kanalizasyon yatırımları ile mevcutların genişletilmesi (tevzi), iyileştirilmesi (ıslahı) amacıyla yapılan harcamalar ve istek üzerine ASKİ Genel Müdürlüğünce yapılacak işlerin toplam yatırım giderleri tesislerin hizmet edeceği saha dâhilindeki gayrimenkullerin sahiplerinden su ve kanalizasyon tesisleri harcamalarına katılma payı alınır.

Su ve kanalizasyon şebekelerine katılma paylarının binasız arsanın vergi değeri payına isabet eden kısmı, inşaat ruhsatının alınması aşamasında avans olarak tahsil edilir.

Bina tamamlandıktan sonra bağımsız bölümlere veya binanın tamamına tahsis aboneliği verilmesi sırasında arsa değeri üzerinden alınan avans düşülerek, yapı değerinin emlak vergi beyanı üzerinden ayrıca %2 oranından fazla olmamak üzere katılım payı tahsil edilir” düzenlemesini içermektedir.

Yine 3194 sayılı İmar Kanununun “Yapı Kullanma İzni” başlıklı 30.maddesinin 3.fıkrasında “Bu maddeye göre verilen izin yapı sahibini kanuna, ruhsat ve eklerine riayetsizlikten doğacak mesuliyetten kurtarmayacağı gibi her türlü vergi, resim ve harç ödeme mükellefiyetinden de kurtarmaz.” hükmü yer almaktadır.

Yukarıda belirtilen yasa ve tarifeler yönetmeliği birlikte değerlendirildiğinde; davalı idarece yasanın yürürlük tarihinden sonra yeni kanalizasyon ve içme suyu tesisleri yapılmış olması veya mevcutların iyileştirilmesinin yapılması halinde, tesislerin hizmet edeceği saha dâhilindeki gayrimenkul sahiplerinden yönetmelikte belirlenen ilkelere göre su ve kanalizasyon tesisleri katılım payı talebe hakkı vardır. Ancak, bu katılım payı davalı tarafça hizmet götürülmesi koşuluna bağlı olarak alınır. Bu durumda hizmet götürüldüğünün davalı tarafça kanıtlanması halinde davacı katılım payının yüklenici veya kendisi tarafından ödendiğini kanıtlamakla yükümlüdür. Ayrıca İmar Kanunu'nun 30/3. maddesi uyarınca iskân ruhsatının alınmış olması davalı idarenin kanal katılım payı istemesine engel teşkil etmez.

Hal böyle iken, yasa koyucu; toplu konutların maliyetini düşürmek ve sosyal devlet ilkesinin gereği olarak daha ucuz konut üretip konut açığını kapatmak için yukarıda açıklanan yasal düzenlemelere, 2985 sayılı Toplu Konut Kanununa 5492 Sayılı Kanunun 2. maddesiyle eklenen Ek 9/2.maddesi ile bir istisna getirmiştir. Anılan maddenin 2.fıkrası; “Toplu Konut İdaresince yapılacak veya yaptırılacak her türlü alt yapı ve üst yapı inşaatlarıyla ilgili olarak 26.05.1981 tarihli Belediye Gelirleri Kanunu'nun ek 6.maddesinde yer alan bina inşaat harcı ve 84. maddesinin (1) ve (2) numaralı bentlerinde yer alan çeşitli harçlar kanunundaki tarifesinde belirtilen en az tutarlar üzerinden alınır. Bu harçlar dışında her ne olursa olsun hizmet karşılığı olsa dahi başka ücret veya bedel alınamaz” hükmünü içermekte olup, bu düzenleme ile alınması gereken bir kısım bedellerin asgari hadden alınması, bunun dışında kalanların ise hiç bir şekilde alınmaması ve böylelikle konut maliyetinin düşürülmesi amaçlanmaktadır. Ancak, bu düzenlemenin; sadece konutun üretilmesi, inşaat ve iskân aşamalarında alınması gereken bedelleri içerdiği de gözönünde tutulmalıdır. Zira, bu aşamalardan sonra toplu konut bölgelerinde, Belediyelerin veya Belediyeye bağlı kuruluşların altyapıyı ıslah etmesi, yeni alt yapı tesisleri yapması, mevcutları iyileştirmesi, konut alanı dışında olan tesis ve ilavelerini değiştirip yenilemesi ve ihtiyaca cevap verecek hale getirmesi, gelişen teknolojiyle paralel hizmetler yapması durumunda, gerek Belediye Gelirleri Kanununda, gerekse ASKİ Tarifeler Yönetmeliğinde açıklanan bedelleri isteyebileceği kabul edilmelidir. Aksi halde, bu bölgede mülkiyet sahibi olanlara ayrıcalık tanınmış olur ki, bunu hukuk düzeninin koruması düşünülemez (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 06.06.2012 gün ve 2012/13-157 E. 2012/345 K., Yargıtay 13. Hukuk Dairesinin 31.5.2012 gün ve 2011/21139 E. 2012/14121 K, Yargıtay 7. Hukuk Dairesinin 06.12.2012 gün ve 2012/4090 E. 2012/9001 K. sayılı ilamları).

Yapılan bu açıklamalardan sonra, somut olaya dönüldüğünde; davacıya ait bağımsız bölümün yer aldığı ... ada .. parsel (eski ... ada .. parsel) sayılı taşınmazın öncesinde TBMM milletvekilleri lojmanları olarak kullanılmakta iken devredildiği Başbakanlık Toplu Konut İdaresinin (TOKİ) başvurusu üzerine Ankara Valiliğinin 03.08.2006 tarihli kararı ile “Toplu Konut Alanı” olarak ilan edildiği, bu aşamadan sonra TOKİ ile M...–A... adi ortaklığı arasında taşınmaz ile ilgili olarak 27.12.2006 tarihli “Arsa Satışı Karşılığı Gelir Paylaşımı Sözleşmesinin” imzalandığı (Bu sözleşmenin 21.maddesi uyarınca, adı geçen firma tarafından; su ve kanalizasyon şebekelerine katılma paylarına ilişkin olarak, binasız arsanın vergi değeri payına isabet eden kısmının, yapı (inşaat) ruhsatı alımı sırasında davalı idareye ödendiği) ve TOKİ’ nin taşınmazdaki mevcut payını 14.07.2010 tarihinde (arsa vasfı ile) M..–A... adi ortaklığına satış suretiyle temlik ettiği, davacının ise yüklenici M..–A.. adi ortaklığından davaya konu bağımsız bölümü satın aldığı, dava dosyası ile aynı yer ve aynı konuya ilişkin olarak Dairemize gönderilen (ve 2013/1918 E. olarak kaydedilen) Ankara 4.Tüketici Mahkemesinin 2011/352 E. 2012/1283 K. sayılı dava dosyasında yer alan bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır.

Şu durumda; davacıya ait bağımsız bölümün yer aldığı taşınmazın “Toplu Konut Alanı” olan vasfını, 27.12.2006 tarihli sözleşme ve akabinde tapu sicilinden yapılan temlik işlemi ile kaybettiği, başka bir ifadeyle taşınmaz üzerinde inşa edilmiş olan binaların, TOKİ tarafından yapılan veya yaptırılan binalar kapsamında bulunmadığı ve dolayısıyla 2985 Sayılı Toplu Konut Kanununun Ek 9/2.maddesinde ifadesini bulan istisnai halin, eldeki dava bakımından uygulanamayacağı bir gerçektir.

O halde, mahkemece; davalı idarece, davacıya ait taşınmazın bulunduğu bölgede kanalizasyon ve içme suyu tesislerinin yapıldığı ve davacının bu hizmetten yararlandığı ispat edildiğinden; bilirkişi marifetiyle bu hizmetten yararlanan bağımsız bölümün ilk maliki olan davacının ödemekle yükümlü bulunduğu kanal katılım ve şebeke tesis bedelinin, abonelik başvuru tarihinde yürürlükte bulunan tarife hükümleri dikkate alınarak belirlenmesi suretiyle uyuşmazlığın çözümlenmesi ve sonucu dairesinde bir hüküm tesis edilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 20.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10581, Karar No: 2011/2002, Tarih: 26.09.2011

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/10581 E.  ,  2011/2002 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu Kurum ve Kuruluşlarının Zararına Dolandırıcılık

...

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihi olan 01.05.2003'ten inceleme tarihine kadar 765 sayılı TCK'nın 102/4 ve 104/2.maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımı süresinin dolduğu anlaşıldığından; diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMK'nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nun 223/8.maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 26.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15819, Karar No: 2016/13319, Tarih: 13.12.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/15819 E.  ,  2016/13319 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın yönetimindeki otomobil ile katılan yönetimindeki motosiklete arkadan çarptığı, katılanın yere düşmediği, bir gün sonra alınan doktor raporunda “sol kolda ağrı şikayeti tarif ettiği ve basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığının” rapor edildiği, 11.11.2014 tarihli duruşmada verdiği ifadesinde “motosikletten düşmemek için kolunu motosiklete çarptığı” beyanı karşısında, TCK'nın 89/1. maddesi gereğince kişinin olaya bağlı olarak acı duymasının, yaralanma olarak kabulü için yeterli olduğu gözetilmeden beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 13.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.