muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/12223, Karar No: 2020/120, Tarih: 07.01.2020

**14. Hukuk Dairesi         2016/12223 E.  ,  2020/120 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... vekili ile davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

I-7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

a) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligatın, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılması gerekir. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

b) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından, Anayasanın "Hak arama hürriyeti" kenar başlıklı 36. maddesine ve Tebligat Kanununun yukarıda bahsi geçen hükümlerine aykırı olacaktır.

Somut olaya gelince:

Davalı ...’e yapılan gerekçeli karar tebligatının, 7201 sayılı Tebligat Kanununa aykırı olarak ilk seferde, doğrudan Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre, bu davalının adres kayıt sistemindeki adresine yapılması nedeniyle usulüne uygun olmadığı anlaşılmıştır.

Mahkemece, adı geçen davalının adresine yukarıda belirtilen ilkelere uygun şekilde gerekçeli kararın tebliğinin sağlanması ve kanuni temyiz süresinin beklenilmesi,

II-Ankara 4. Aile Mahkemesinin 2015/2129 Esas sayılı dava dosyasının akıbeti ilgili mahkemeden sorulup, dava dosyasında karar verilmiş ise karar sureti (kesinleşmiş ise kesinleşme şerhi ekli olarak), karar verilmemiş ise dava dilekçesi ve cevap dilekçesi sureti ilgili mahkemeden istenerek dosyaya eklenmesi,

Mahkemece, adı geçen davalının adresine yukarıda belirtilen ilkelere uygun şekilde gerekçeli kararın tebliğinin sağlanması ve kanuni temyiz süresinin beklenilmesi,

II-Ankara 4. Aile Mahkemesinin 2015/2129 Esas sayılı dava dosyasının akıbeti ilgili mahkemeden sorulup, dava dosyasında karar verilmiş ise karar sureti (kesinleşmiş ise kesinleşme şerhi ekli olarak), karar verilmemiş ise dava dilekçesi ve cevap dilekçesi sureti ilgili mahkemeden istenerek dosyaya eklenmesi,

Belirtilen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 07.01.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11176, Karar No: 2020/593, Tarih: 23.01.2020

**8. Hukuk Dairesi         2016/11176 E.  ,  2020/593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalılar Durmuş ve ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacılar vekili, dava konusu 650 parsel no’lu taşınmazdaki ağaçların müvekkillerine ait olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kabulü ile dava konusu 650 parselde davacıların 21.03.2014 tarihli fen bilirkişisi raporuna göre kullanıcı olduklarının tespitine karar verilmiştir. Karar, davalılar ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; muhdesatın tespiti istemine ilişkindir.

Bir şeye malik olan kimse, o şeyin bütünleyici parçalarına da malik olur (4721 s.lı TMK mad. 684/1). Arazi üzerindeki mülkiyet, kullanılmasında yarar olduğu ölçüde, üstündeki hava ve altındaki arz katmanlarını kapsar. Bu mülkiyet kapsamına, yasal sınırlamalar saklı kalmak üzere kalıcı yapılar, bitkiler ve kaynaklar da girer (TMK mad. 718). 22.12.1995 tarihli ve 1/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da vurgulandığı gibi Eşya Hukukunda, muhdesattan, bir arazi üzerinde kalıcı yapı ve tesisler ile bağ ve bahçe şeklinde dikilen ağaçları anlamak gerekir. Muhdesat, şahsi bir hak olup (TMK mad. 722, 724 ve 729), sahibine arazi mülkiyetinden ayrı bağımsız bir mülkiyet veya sınırlı bir ayni hak bahşetmez. Taşınmaz üzerindeki kalıcı yapı, ağaç gibi bütünleyici parça niteliğindeki muhdesatların taşınmazın arzından ayrı bir mülkiyetinin varlığından söz edilemez. Açıklanan bu ilke ve esaslara göre, kural olarak muhdesatın mülkiyetinin arz malikinden başkasına aidiyetinin tespiti istenemez.

Tespit davası, kendine özgü davalardan olup dava sonucunda istihsal edilecek ilamın icra ve infaz kabiliyeti bulunmamaktadır. Bunun doğal sonucu olarak da bu davaların uygulama alanı sınırlıdır. Bilindiği üzere, tespit davalarının görülebilmesi için güncel hukuki yararın bulunması (6100 s.lı HMK mad. 106/2) ve dava sonuçlanıncaya kadar da güncelliğini kaybetmemesi gerekir. Tespit davaları eda davalarının öncüsüdür, bu nedenle eda davası açılmasının mümkün olduğu hallerde, tespit davası açılmasında hukuki yararın bulunmadığı kabul edilmektedir. Hukuki yararının bulunması dava şartı olup, yargılamanın her aşamasında taraflarca ileri sürülebileceği gibi, hakim tarafından da re'sen gözetilir. Hukuki yararın bulunmadığının tespiti halinde davanın, dava şartı yokluğu gerekçesiyle usulden reddine karar verilmelidir (HMK mad. 114/1-h, 115).

Öğretide ve Yargıtay'ın devamlılık gösteren uygulamalarında, taşınmaz hakkında derdest ortaklığın giderilmesi davasının, kentsel dönüşüm uygulamasının ya da kamulaştırma işleminin bulunması gibi istisnai durumlarda muhdesatın tespiti davasının açılmasında güncel hukuki yararın bulunduğu kabul edilmektedir.

Öğretide ve Yargıtay'ın devamlılık gösteren uygulamalarında, taşınmaz hakkında derdest ortaklığın giderilmesi davasının, kentsel dönüşüm uygulamasının ya da kamulaştırma işleminin bulunması gibi istisnai durumlarda muhdesatın tespiti davasının açılmasında güncel hukuki yararın bulunduğu kabul edilmektedir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, tarafların dava konusu 650 parsel no’lu, 39.783 metrekare alanlı, tarla vasıflı taşınmazda paydaş oldukları ve taraflar arasında Mersin 3.Sulh Hukuk Mahkemesinde 2010/1764 Esas no ile görülmekte olan ortaklığın giderilmesi davasının derdest bulunduğu sabittir.

Somut olayda, mahkemece her bir davacı tarafından meydana getirildiği tespit edilen ağaçların sayı ve nitelik itibarıyla tespiti gerekmekteyken davacıların dava konusu 650 parselde 21.03.2014 tarihli fen bilirkişisi raporuna göre kullanıcı olduklarının tespiti şeklinde hüküm tesis edilmiş olması doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle bir kısım davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulüne, usul ve yasaya aykırı olan hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK’un 440/1. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 23 .01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8749, Karar No: 2013/12738, Tarih: 09.09.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/8749 E.  ,  2013/12738 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suç tarihi olan 01.03.2005’ten temyiz inceleme gününe kadar 765 sayılı TCK’nın 102/4 ve 104/2 maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımının dolduğu anlaşıldığından; 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 09.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7898, Karar No: 2012/22404, Tarih: 30.05.2012

**3. Ceza Dairesi         2012/7898 E.  ,  2012/22404 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Müsadere talebinin reddine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

İadesine karar verilen suç eşyası balta ile motorlu testerenin karar tarihi itibariyle bilinen değerine göre; hükmün 14.07.2004 ... ve 5219 sayılı Kanun ile değişik HUMK'un 427. maddesi gereğince temyizi mümkün bulunmadığından katılan vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak REDDİNE, 30.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/442, Karar No: 2014/2947, Tarih: 15.04.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/442 E.  ,  2014/2947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/05/2013

NUMARASI : 2009/347-2013/369

Taraflar arasındaki asıl ve birleşen tapu iptali ve tescil davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl ve birleşen davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün birleşen davada davalılar vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde birleşen davada davalılar vekili Av. C. A.. ile aslı ve birleşen davada davacı vekili Av. O.. H..'nun gelmiş olmasıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili asıl ve birleşen davada, asıl davada davalı yüklenici ile birleşen davadaki davalılardan arsa sahibi F.. D.. arasında düzenlenen 04.07.2005 günlü arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi ile yükleniciye isabet eden daireler için kurulan özel yapı ortaklığına müvekkilinin de 6 no'lu daire için ortak olarak edimlerini yerine getirdiğini, ancak yüklenicinin edimini yerine getirmediğini, inşaatın sözleşme ve projeye aykırı inşaa edildiğini, müvekkiline ait dairenin arsa sahibi tarafından M. T..'e onun da birleşen davadaki davalı A.. Ö..e devrettiğini ileri sürerek, 6 numaralı dairenin tapu kaydının iptali ile müvekkili adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Asıl davadaki davalı vekili, birleşen davadaki davalı arsa sahibi ile yapılan sözleşme uyarınca kendisine isabet eden bağımsız bölümler yönünden özel yapı ortaklığı kurduğunu, davacının yapı ortaklığına üye olduğunu ancak davalının edimini yerine getirmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Birleşen davadaki davalılar vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, asıl davada davalı yüklenici ile birleşen davada davalı arsa sahibi arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi ile yükleniciye bırakılan bağımsız bölümler yönünden yüklenicinin yönetiminde kurulan özel yapı ortaklığına ortak olan davacının edimini yerine getirdiği, arsa sahibince önce dava dışı kişiye onun da birleşen dosyadaki davalıya yapılan devrin muvazaalı olduğu gerekçesiyle asıl ve birleşen davaların kabulü ile 3309 ada10 parsel 6 no'lu bağımsız bölümün tapu kaydının iptali ile davacı adına tesciline karar verilmiştir.

Kararı, birleşen dosya davalıları vekili temyiz etmiştir.

Kararı, birleşen dosya davalıları vekili temyiz etmiştir.

1-Taraf teşkili her aşamada re'sen dikkate alınması gereken bir husustur. Davalılardan arsa sahibi M.. D.. ile yüklenici F.. D.. arasında 04.07.2005 tarihinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi düzenlenmiş olup arsa sahibinin muhatabı yüklenici ise de yüklenicinin bu sözleşmeye istinaden inşaatı yapmak için yapı ortaklığı oluşturduğu ve davacının da bu yapı ortaklığına katıldığı dosyadaki bilgi ve belgelerle sabittir. Davacı, yapı ortaklığı sözleşmesine göre kendisine isabet ettiğini ileri sürdüğü, bağımsız bölümün adına tescilini istemektedir. Yapı ortaklığı sözleşmesi, hukuki niteliği itibariyle adi ortaklık mahiyetindedir ve tüzel kişiliği bulunmayıp, elbirliği halinde mülkiyet hükümlerine tabidir. Somut olayda da adi ortaklığın bir ortağı, adi ortaklık sözleşmesi gereği kendisine isabet ettiğini ileri sürdüğü bağımsız bölümün tescilini istemekle, zorunlu dava arkadaşı olarak diğer tüm ortaklarında bu davada taraf olmaları gerekmektedir. Şu halde, izah edilen şekilde diğer adi ortakların da davaya katılmaları sağlandıktan sonra esas hakkında bir hüküm tesisi gerekirken, anılan husus gözden kaçırılarak, usul ve yasaya aykırı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

2-Bozma sebebine göre, temyiz eden davalıların vekilinin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, hükmün BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, temyiz eden davalılar M.. D.. ve A.. Ö.. vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan birleşen davada davalılar yararına takdir olunan 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak birleşen davada davalılara verilmesine, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2383, Karar No: 2014/346, Tarih: 09.01.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/2383 E.  ,  2014/346 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2010/307194

MAHKEMESİ : KDZ.Ereğli 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/06/2010

NUMARASI : 2009/534 (E) ve 2010/416 (K)

SUÇ : Mühür Bozma

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 19.02.2009 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

1-Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.04.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. …Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. …Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.02.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.03.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; 19.02.2009 olan suç tarihinde lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurları oluşmadığından, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabule göre de;kendini vekille temsil ettiren katılan idare lehine A.A.Ü.T uyarınca maktu vekalet ücretine hükmolunmaması,

Yasaya aykırı, sanık ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerle 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2415, Karar No: 2014/9873, Tarih: 14.05.2014

**6. Ceza Dairesi         2008/2415 E.  ,  2014/9873 K.**

**"İçtihat Metni"**

Resmi evrakta sahtecilik ve görevi kötüye kullanma suçlarından sanık ... eski Hakimi ... hakkında 2001 yılından bu yana Dairemizde yapılan ilk derece yargılamaları sonunda;

Dairemizin 2011/13044 Esas - 2003/6298 Karar; 2004/4229 Esas - 2004/11518 Karar; 2005/16467 Esas - 2006/7987 sayılı kararları ile karara bağlanarak temyizi üzerine Ceza Genel Kurulu'na gönderildiği,

Ceza Genel Kurulu'nca incelenerek Dairemize gönderilen ilk derece dosyasının 2008/2415 Esas sayılı temyiz sıra numarasına kayıt edildiği, ilk dereceden 2012/1 Karar numarası verilerek karara bağlandığından bahisle temyiz esas sırasına kayıt edilen dosyanın kaydının kapatılamadığı anlaşılmakla;

Dairemizin 2008/2415 Esasına temyiz dosyası gibi kayıt edilen ancak UYAP ilk derece yetkilerinin uygulamaya geçmesiyle birlikte 2012/1 Karar numarası aldığı halde kaydı kapatılamayan dosyanın, herhangi bir yanlışlığa sebebiyet vermemesi bakımından kaydının kapatılmasına, karar sonucunun DİĞER olarak girilmesine, 14/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11412, Karar No: 2014/20884, Tarih: 13.11.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/11412 E.  ,  2014/20884 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bursa 6. İş Mahkemesi

Tarihi : 08/04/2014

Numarası : 2011/415-2014/176

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava, davacının 05/10/1994 gününden 31/08/2008'e kadar davalıların yöneticisi oldukları apartmanda kapıcı/kaloriferci olarak çalıştığı ve iş aktinin işveren tarafından haksız şekilde feshedildiği iddiasına dayalı kıdem tazminatı, eksik ödenen ücret, fazla mesai ve genel tatil ücretlerinin ödetilmesine karar verilmesi istemine ilişkindir.

Davalılar vekili cevap dilekçesinde husumet itirazında bulunmuş; davacının o dönemde başka bir apartmanda kapıcılık yaptığını, davalı apartmanda sadece haftada bir kez apartman temizliğini yaptığını, bunun dışında bir çalışmasının bulunmadığını bildirmiştir.

Mahkemece, taraflar arasında işçi-işveren ilişkisi bulunduğu yönünde yeterli delil bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyada bulunan SGK kaydından; davacının 01/01/1994 tarihinden 01/10/1998 tarihine kadar dava dışı Çınar Apartmanı yöneticiliği işyerinde, 01/10/1998 tarihinden itibaren 01/01/2005 tarihine kadar da isteğe bağlı sigortalı kaydının bulunduğu anlaşılmaktadır. Dinlenen davacı ve davalı tanık beyanlarından davacının 01/10/1998 tarihine kadar davalı apartmanda sigorta kaydının olduğu apartmandan arta kalan zamanlarda yani kısmi süreli olarak, 01/10/1998 tarihinden sonra ise tam süreli olarak apartmanın temizliğini yapıp çöplerini toplamak ve kaloriferlerini yakmak şeklinde çalıştığı anlaşılmaktadır. Şu durumda mahkemece davacının çalışma süresinin açıklığa kavuşturulması bakımından tanıkların tekrar çağırılarak haftanın kaç günü ve günde kaç saat çalıştığı konusunda beyanlar alınmalı, sonucuna göre işçilik alacakları belirlenmelidir. Bu yön gözetilmeksizin verilen karar usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 13/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.