muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/9206, Karar No: 2016/2300, Tarih: 02.03.2016

**15. Ceza Dairesi         2015/9206 E.  ,  2016/2300 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, hakaret, kasten yaralama

HÜKÜM : Sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 86/2, 86/3-e, 52/2 ve 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı

Tüm sanıklar ve katılan sanıklar hakkında ayrı ayrı beraat

Kasten yaralama suçundan sanık ... hakkında kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı ile mala zarar verme ve hakaret suçlarından sanıkların beraatine ilişkin hükümler şikayetçi sanık ... tarafından, kasten yaralama suçundan şikayetçi sanıkların beraatlerine ilişkin hükümler şikayetçi sanıklar müdafii tarafından vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kamu davasına katılma istemi hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmeyen şikayetçi sanık ...'in 5271 sayılı CMK' nın 237/2 ve 238. maddeleri uyarınca davaya katılmasına karar verilerek ve hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 19/11/2002 tarih ve 272-402 E.K. sayılı kararında da açıklandığı üzere, 1412 sayılı CMUK'nın 223/son maddesi ile aynı mahiyette hüküm içeren ve 5271 sayılı CMK'nın 193/2. maddesine göre; mahkemeye gelmemiş sanık hakkında duruşma yapılamayacağına ilişkin temel kuralın istisnasının, dosya kapsamına göre ilk bakışta eylemin suç oluşturmayacağının anlaşılması halinde verilen beraat kararı ile sınırlı olduğu, buna göre; sanık ...'ın sorgusu yapılmadan mevcut deliller tartışılarak ve birlite işlendiği iddia edilen olayda delil takdirine girmek suretiyle beraat hükmü verilmesinin mümkün bulunmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan sanık ...'in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu nedenle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18772, Karar No: 2014/981, Tarih: 21.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/18772 E.  ,  2014/981 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/01/2013

NUMARASI : 2012/1009-2013/48

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

1-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda münavebe ürünü olarak kabul edilen çeltiğin, taşınmazın bir dekarından elde edilebilecek brüt gelirinden indirilmesi gereken üretim masraflarının, Türkiye ortalaması dikkate alındığında, brüt gelirin 1/3'ü oranında olması gerektiği gözetilmeden, daha fazla miktarda üretim masrafı yapıldığının kabulü ile eksik bedel tespiti,

2-Dava konusu taşınmazın konumu ve bilirkişi raporunda yazılı özellikleri gözönünde bulundurulduğunda, gelir metoduna göre belirlenen bedele %20 oranında objektif değer artırıcı unsur ilavesi suretiyle değerinin tespit edilmesi gerektiği halde, bu oranın % 10 kabulü ile az bedele hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3711, Karar No: 2019/6719, Tarih: 01.07.2019

**8. Hukuk Dairesi         2019/3711 E.  ,  2019/6719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi Ve Ecrimisil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davacının davasının reddine, asli müdahil yönünden ecrimisile ilişkin karar verilmesine yer olmadığına, elatmanın önlenmesine ilişkin ise davanın kabulüne, davalı ... yönünden karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş olup hükmün davacı ... vekili tarafından temyiz edilmesi ve daha sonra ise davadan feragat edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Dava; elatmanın önlenmesi ve ecrimisile ilişkindir. Mahkemece davacının ecrimisil talebinin yasal şartları oluşmadığından reddine, davacı dava tarihinde sonra taşınmazı asli müdahile devrettiği için ve ön inceleme sırasında bu talebinden feragat ettiğinden davacının bu talebinin de reddine, asli müdahilin usulüne uygun bir şekilde asli müdahillik dilekçesi ile talep ettiği ecrimisil talebi olmadığı için bu konuda karar verilmesine yer olmadığına, asli müdahilin el atmanın önlenmesi talebinin kabulü ile davalılar ... ile ... ve dahili davalı ...'nın davalı taşınmazda ikamet edilmesine izin vererek veya ikamet ederek yaptıkları el atmanın önlenmesine, davalı ... dava açıldıktan sonra vefat ettiğinden ve taşınmazın üst katını işgal etme eylemi ölüm ile son bulduğundan bu davalı hakkında konusu kalmayan talep bakımından karar verilmesine yer olmadığına, karar verilmiş olup hüküm süresi içerisinde davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir. Davacı vekili 18.06.2018 havale tarihli UYAP sisteminden e-imzalı olarak 2015/77 Esas sayılı dosyası için Urla Asliye Hukuk Mahkemesine ithafen vermiş olduğu dilekçesinde “2015/77 Esas, 2016/329 Karar sayılı davamızdan gördüğümüz lüzum üzerine davacı olarak feragat ediyoruz herhangi bir yargılama gideri vekalet ücreti talebimiz yoktur ” diyerek davadan feragat etmiştir.

HMK'nin 310. maddesine göre davadan feragat, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. HMK'nin 311. maddesinde ise feragat kesin hüküm gibi hukuki sonuç doğurur. Karar kesinleşinceye kadar davadan feragatin mümkün olduğuna, Mahkemece, bir karar verilip, davadan el çekildikten sonra temyiz aşamasında davacı vekili tarafından davadan feragat edildiğine ve bu aşamada feragat hakkında karar verme yetkisi yerel mahkemeye ait bulunduğuna göre, davacı vekilinin davadan feragat beyanı hakkında bir karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle, davacı vekilinin davadan feragati dikkate alınmak suretiyle davadan feragat ile ilgili hüküm kurulmak üzere yerel mahkeme kararının 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 01.07.2019 tarihinde oy birliği ile karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2013/23469, Karar No: 2014/19902, Tarih: 26.11.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/23469 E.  ,  2014/19902 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesi uyarınca, gümrük idaresi lehine vekalet ücretine hükmedilmesine ilişkin fıkranın çıkartılması ve diğer kısımlarının aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26.11.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6543, Karar No: 2023/1450, Tarih: 14.03.2023

**8. Hukuk Dairesi         2021/6543 E.  ,  2023/1450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2020/2 E., 2020/8 K.

KARAR : Davanın kabulüne

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay (Kapatılan) 16 ıncı Dairesince İlk Derece Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkeme kararı davalı Hazine tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Kadastro sırasında Ağrı ili, ... ilçesi, ... Köyü çalışma alanında bulunan 101 ada 117 parsel sayılı 7516,18 m2 yüzölçümündeki taşınmaz tarla niteliğiyle, 108 ada 19, 50, 127 parsel sayılı sırasıyla 4893,64 m2, 4225,96 m2, 2919,66 m2 yüzölçümündeki taşınmazlar çayır niteliğiyle tapu kayıtlarına dayalı olarak beyanlar hanesinde Mehmet Karaman'ın işgalinde olduğu yazılarak davalı Hazine adına tespit edilmiştir.

2.Davacı ... dava dilekçesinde; dava konusu ettiği taşınmazların kadastro sırasında Hazine adına tespit edilmişse de, kendi tasarruf ve zilyetliğinde olduğunu öne sürerek yapılan tespitin iptali ile kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğin nedeniyle adına tescilini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı Hazine davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 18.07.2014 tarihli ve 2014/46 Esas, 2014/122 Karar sayılı kararıyla; "Hazine adına tapu kaydının oluştuğu 1961 tarihinden geriye doğru davacı lehine zilyetlikle iktisap koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kabülü ile taşınmazların davacı adına tesciline" karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A.Bozma Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin 18.07.2014 kararı davalı Hazine vekilince temyiz edilmiştir.

2.Yargıtay (Kapatılan) 16 ıncı Hukuk Dairesinin 29.05.2019 tarihli 2019/2401 Esas, 2019/4076 karar sayılı ilamıyla; taşınmazlar üzerinde sürdürülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle iktisap koşullarının oluşup oluşmadığı hususunda araştırma ve incelemeye dayalı olarak bozulmuştur.

B.İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda; yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile taşınmazların kapsamında kaldığı Hazine adına oluşan tapu kaydının oluştuğu 1961 tarihinden geriye doğru davacı lehine zilyetlikle iktisap koşullarının gerçekleştiği gerekçesiyle davanın kabulüne dava konusu taşınmazların davacı adına tapuya tesciline karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A.Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı Hazine vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

V. TEMYİZ

A.Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı Hazine vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B.Temyiz Sebepleri

Davalı Hazine vekili temyiz dilekçesinde; taşınmazların özel mülkiyete konu olmayan yerlerden olduğu, davacı lehine zilyetlik koşullarının oluşmadığı, bilirkişi raporlarının hüküm vermeye yeterli bulunmadığı yerel bilirkişi ve tanık beyanlarına itibar edilemeyeceğini öne sürmüştür.

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taşınmazlar üzerinde davacı lehine zilyetlikle iktisap koşullarının oluşup oluşmadığına ilişkindir.

2.İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 Sayılı Kanun) Geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 Sayılı Kanun) 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedinci fıkrası ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) 14, 17 ve 46/1 inci maddeleri.

3.Değerlendirme

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyulan bozma ilamı doğrultusunda inceleme ve araştırma yapılarak, mevcut deliller takdir edilerek karar verildiğine, uygulanması gereken hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığına, bozmaya uyulmakla taraflar lehine ve aleyhine kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça imkan olmadığı gibi 6100 sayılı Kanun’un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun’un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de var olmadığına göre, İlk Derece Mahkemesi kararında yazılı gerekçeler dikkate alındığında temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalı Hazine vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ONANMASINA,

Harçtan muaf olduğundan Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

1086 sayılı Kanun'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yoluna başvurulabileceğine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,14.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/468, Karar No: 2020/992, Tarih: 11.03.2020

**15. Hukuk Dairesi         2020/468 E.  ,  2020/992 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki asıl ve birleşen dosya davacısı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, yüklenicinin temlikine dayalı tapu iptâli, tescil isteğine ilişkindir.

Davacı vekili, asıl ve birleştirilen davada davacı ile davalı yüklenici arasında 30.07.2012 tarihinde düzenleme şeklinde taşınmaz satış vaadi sözleşmesi yapıldığını, söz konusu sözleşmede yüklenicinin arsa sahibiyle imzaladığı kat karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca yükleniciye düşen 10 (12) numaralı bağımsız bölümün satışının vaat edildiğini, edimini tam olarak yerine getirmiş olmasına rağmen tapuda devir gerçekleşmediğinden tapu kaydının iptâliyle davacı adına tesciline; karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, taşınmaz satış vaadi sözleşmesine göre dava konusu bağımsız bölümün davacıya satışını vaat ettiğini; ancak, tapu kaydının halen arsa sahibi üzerinde olması nedeniyle sözleşmenin ifa olanağının bulunmadığını, davanın reddini, birleşen davada ise davalı arsa sahibi ... vekili, davacıyla aralarında bir sözleşme bulunmadığını, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davalı arsa sahibi ... bakımından davanın reddine, davalı ... aleyhine açılan davanın tefrikine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davadaki isteğin dayanağı, davalı yüklenici ile davalı ve dava dışı arsa sahipleri arasında düzenlenen taşınmaz satış vaadi sözleşmesidir. Arsa sahibi ile aralarında kat karşılığı inşaat sözleşmesi bulunan yükleniciden, ona bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümü temlik alan davacının tapu iptâli, tescil talebinde bulunması belirli koşullarda mümkündür. Türk Borçlar Kanunu'nun 188. maddesi uyarınca borçlu, devri öğrendiğinde devredene karşı sahip olduğu savunmaları, devralana karşı da ileri sürebilir. Temliki öğrenen arsa sahibi, temlik almasaydı önceki alacaklıya (yükleniciye) karşı ne tür defiler ileri sürebilecekse, aynı defileri, yeni alacaklıya (temlik alan davacıya) karşı da ileri sürebilir. Öte yandan yüklenici arsa sahibine karşı edimini tamamen veya kısmen yerine getirmeden kazanacağı kişisel hakları üçüncü kişiye (davacıya) temlik etmişse, üçüncü kişi (davacı) Türk Borçlar Kanunu'nun 97. maddesi hükmünden yararlanma hakkı bulunan arsa sahibini ifaya zorlayamaz. Bütün bu açıklamalardan anlaşılacağı gibi arsa sahipleri ile yüklenici arasında zorunlu dava arkadaşlığı bulunduğunun kabulü gerekir. Bu durumda davada taraf olmayan arsa sahipleri hakkında dava açmak üzere davacı tarafa mehil verilmeli, dava açılırsa o dava eldeki dava dosyası ile birleştirilmeli, ondan sonra işin esası hakkında bir karar verilmelidir.

28.05.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun her türlü tüketici işlemi ile tüketiciye yönelik uygulamaları kapsamaktadır. Konut satış sözleşmeleri ile devre tatil ve uzun süreli tatil hizmetleri sözleşmeleri de kanun kapsamına alınmıştır. Dava konusu taşınmazın da bir konut satış vaadi sözleşmesiyle satın alındığı belirtilerek bu dava açılmıştır. Anılan kanunun 3. maddesinin (k) bendindeki tanıma göre tüketici, ticari veya mesleki olmayan amaçlarla hareket eden veya onun adına ya da hesabına hareket eden gerçek veya tüzel kişiyi; 1. bendindeki tanıma göre de tüketici işlemi; mal veya hizmet piyasalarında kamu tüzel kişileri de dahil olmak üzere ticari veya mesleki amaçlarda hareket eden veya onun adına ya da hesabına hareket eden gerçek veya tüzel kişiler ile tüketiciler arasında kurulan, eser, taşıma, simsarlık, sigorta, vekâlet, bankacılık ve benzeri sözleşmeler de dahil olmak üzere her türlü sözleşme ve hukuki işlemi ifade eder. 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun'un 73. maddesinin 1. bendi gereğince de bu kanun uygulaması ile ilgili çıkacak her türlü ihtilafa tüketici mahkemelerinde bakılması gerekir.

Somut olayda da davacı tüketici, yüklenicinin temlikine dayalı olarak tapu iptâl, tesçil isteğinde bulunduğundan o yerde ayrı bir tüketici mahkemesi varsa çekişmenin tüketici mahkemesinde görülmesi, aksi halde davaya tüketici mahkemesi sıfatıyla bakılması yasadan kaynaklanan bir zorunluluktur. Mahkemece kamu düzeninden olan görev hususu resen gözetilerek yukarıda açıklandığı gibi işlem yapılması gerekirken çekişmenin esasının incelenip karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, ödenenden 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince Harçlar Kanunu 42/2-d maddesi uyarınca alınması gereken 143,50 TL Yargıtay başvurma harcının mahsup edilerek, varsa fazla alınan temyiz harcının temyiz eden asıl ve birleşen dosya davacısına iadesine,

karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 11.03.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2537, Karar No: 2019/845, Tarih: 12.02.2019

**10. Ceza Dairesi         2015/2537 E.  ,  2019/845 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tespiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesinde,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan beraat kararı verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 ayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesinde,

Zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 12/02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.