muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/6288, Karar No: 2007/7277, Tarih: 04.06.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/6288 E.  ,  2007/7277 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki vesayet hukukuna ilişkin davada ... Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, vasi tayini istemine ilişkindir.

Türk Medeni Yasasının 411. maddesinde; “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümleri yer almaktadır.

Yerleşim yerinin tespit edilemediği hallerde, karine olarak nüfusa kayıtlı olunan yerde yerleşim yeri olarak kabul edilir.

Somut olayda; hükümlü ...'un cezaevine girmeden önce ... Mah. ... Sk. ... Ap. ... ...-... adresinde oturduğu ve ... yargı çerçevesi içinde kaldığı anlaşılmakla yetkili mahkeme ... Sulh Hukuk Mahkemesidir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 04.06.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10272, Karar No: 2021/12825, Tarih: 30.06.2021

**6. Ceza Dairesi         2020/10272 E.  ,  2021/12825 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın, müştekinin markette alışveriş yaptığı esnada, montunun cebinde bulunan suça konu cep telefonunu çaldığının anlaşılması karşısında hırsızlık eyleminin aynı zamanda 5237 sayılı TCK'nın 142/2-b maddesi kapsamında kalmasına rağmen, sanık hakkında yazılı şekilde hüküm kurulması, sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ...’ın temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 30.06.2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5498, Karar No: 2024/9622, Tarih: 09.09.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/5498 E.  ,  2024/9622 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hakimliği

SAYISI : 2021/1712 Değişik iş

SUÇLAR :Tacir veya şirket yöneticileri ile kooperatif yöneticilerinin dolandırıcılığı, resmi belgede sahtecilik

KARAR : Kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 10.01.2021 tarihli ve 2017/183786 Soruşturma, 2021/3592 Karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii İstanbul Anadolu 8. Sulh Ceza Hakimliğinin 07.06.2022 tarihli ve 2021/1712 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 271 inci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca kesin nitelikte olması sebebiyle karar tarihi olan 07.06.2022’de kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 20.09.2023 tarihli ve 2023/4088 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.10.2023 tarihli ve KYB-2023/102316 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.10.2023 tarihli ve KYB-2023/102316 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla soruşturmanın genişletilmesine karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında,

Dosya kapsamına göre, müştekinin kimlik bilgileri kullanılarak bilgisi ve rızası haricinde şüpheli ...'a kefil olarak gösterildiği, bu kefalete dayanarak Halk Bankasından kredi alındığını, söz konusu kredinin ödenmemesi üzerine, kefil sıfatıyla Halk Bankası tarafından hakkında İstanbul Anadolu 23. İcra Dairesinin 2017/15888 Esas dosyasından icra takibi başlatılarak, maaşına 73.553,15 Türk lirası haciz şerhi konulduğu, bu şekilde kendisini dolandıran kişilerden şikayetçi olunması üzerine soruşturma işlemlerine başlandığı, soruşturma sonucunda atılı suçun oluşmadığından bahisle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de,

Müştekinin suça konu kredi sözleşmesindeki imzanın kendisine ait olmadığını beyan ettiği, her ne kadar 13/11/2020 tarihli bilirkişi raporunda, sözleşmedeki imzaların müştekiye ait olduğu tespit edilmiş ise de, aynı hukuki ilişki kapsamında müşteki hakkında icra takibine konu edilen senette atılı bulunan imzanın müştekiye ait olmadığının İstanbul 7.İcra Hukuk Mahkemesinin 2017/385 esas sayılı dosyasındaki 23/02/2022 tarihli bilirkişi kurul raporu ile tespit edilmesi karşısında, suça konusu kredi sözleşmesinde müşteki adına atılı bulunan imzaların müştekiye ait olup olmadığı hususunda Adli Tıp İncelemesi yaptırılmasından sonra sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik soruşturma ile kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği gözetilmeden, soruşturmanın genişletilmesi yerine, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.“

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun‘un 160 ıncı maddesinin birinci ve ikinci fıkralarında; Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlayacağı, maddî gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adlî kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlü olduğu belirlenmiştir.

2. 5271 sayılı Kanun’un, “Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar” başlıklı 172 nci maddesinin birinci fıkrası;

“(1) Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir.

...“

Şeklinde düzenlenmiştir.

3. 5271 sayılı Kanun’un, “Cumhuriyet savcısının kararına itiraz” başlıklı 173 üncü maddesinin inceleme konusu ile ilgili olan birinci, ikinci, üçüncü ve dördüncü fıkralarında;

“(1) Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hâkimliğine itiraz edebilir.

(2) İtiraz dilekçesinde, kamu davasının açılmasını gerektirebilecek olaylar ve deliller belirtilir.

“(1) Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hâkimliğine itiraz edebilir.

(2) İtiraz dilekçesinde, kamu davasının açılmasını gerektirebilecek olaylar ve deliller belirtilir.

(3)(Değişik: 18/6/2014-6545/71 md.) Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet savcısına gönderir. Cumhuriyet savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir.

(4) (Değişik: 25/5/2005 - 5353/26 md.) Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.

...“

Hükümleri yer almaktadır.

4. Kanun‘da yer alan düzenlemelerden de görüleceği üzere; Cumhuriyet savcısı, suçun işlenip işlenmediğinin tespiti bakımından hemen işin gerçeğini araştırmaya başlamalı, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açmalı, aksi halde 5271 sayılı Kanun’un 172 nci maddesi gereğince kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vermelidir.

5. Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen Sulh Ceza Hakimliği, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar

verebilecektir.

6. Bu kapsamda inceleme konusu soruşturma dosyası değerlendirildiğinde; S.S. İstanbul Sanayi Siteleri ve Ticari Araç İşletmeleri Esnaf ve Kefalet Kooperatifi üyesi olan şüphelilerden ...'ın, ticari ihtiyaçlarını karşılamak üzere Halkbank A.Ş.'ne kredi başvurusunda bulunduğunun, düzenlenen sözleşme uyarınca şüpheliye 60.000,00 TL kredi kullandırıldığının, bu sözleşmede bahse konu kooperatif ile beraber, şüphelilerden ... ve şikâyetçi ...'un da kefil sıfatıyla yer aldıklarının, bununla birlikte; kooperatifin kefil olduğu 60.000,00 TL için, kendisinin lehdar, ..., ... ve ...'un da borçlu olduğu bir bono düzenlediğinin, borcun ödenmemesi üzerine kooperatifin bu bonoyu Halkbank A.Ş.'ne ciro ettiğinin, şikâyetçi hakkında, kredi sözleşmesine istinaden kooperatif tarafından başlatılan İstanbul Anadolu 7. İcra Müdürlüğünün 2014/18874 Esas sayılı dosyası ve bonoya dayanarak Halkbank A.Ş. tarafından başlatılan İstanbul Anadolu 23. İcra Müdürlüğünün 2017/15588 Esas sayılı dosyası kapsamında icra takipleri bulunduğunun, hem kredi sözleşmesi hem de bonoda bulunan imza ve yazıların şikâyetçiye ait olmadığının, hukuk mahkemesinde imzaya itiraz edildiğinin iddia olunması üzerine başlatılan soruşturmada; İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 10.01.2021 tarihli ve 2017/183786 Soruşturma, 2021/3592 Karar sayılı kararı ile "...sözleşme ve alınan kredi işlemlerinde kanuna aykırı bir duruma rastlanılmadığı, müştekinin bilgisi dahilinde sözleşmeyi imzaladığı..." gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de; İstanbul Anadolu 7. İcra Hukuk Mahkemesinin 2017/385 Esas sayılı dosyası kapsamında aldırılan Adli Tıp raporuna göre, bonodaki imzanın şikâyetçinin eli ürünü olmadığının belirtilmesi ile soruşturma dosyasında alınan 13.11.2020 tarihli bilirkişi raporunda, kredi sözleşmesinde bulunan yazı ve rakamların şikâyetçiye ait olmadığının bildirilmesi karşısında; öncelikle suça konu bono aslının, İstanbul Anadolu 7. İcra Müdürlüğünün 2014/18874 Esas sayılı, İstanbul Anadolu 23. İcra Müdürlüğünün 2017/15588 Esas sayılı, İstanbul Anadolu 7. İcra Hukuk Mahkemesinin 2017/385 Esas sayılı, İstanbul Anadolu 2. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2018/514 Esas sayılı ve İstanbul Anadolu 3

.11.2020 tarihli bilirkişi raporunda, kredi sözleşmesinde bulunan yazı ve rakamların şikâyetçiye ait olmadığının bildirilmesi karşısında; öncelikle suça konu bono aslının, İstanbul Anadolu 7. İcra Müdürlüğünün 2014/18874 Esas sayılı, İstanbul Anadolu 23. İcra Müdürlüğünün 2017/15588 Esas sayılı, İstanbul Anadolu 7. İcra Hukuk Mahkemesinin 2017/385 Esas sayılı, İstanbul Anadolu 2. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2018/514 Esas sayılı ve İstanbul Anadolu 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2019/131 Esas sayılı dosyalarının getirtilerek alınan tüm bilirkişi raporlarının incelenmesi, onaylı bir suretlerinin dosya arasına alınması, şikâyetçi ve şüphelilerin suç tarihlerine yakın mukayeseye esas imza ve yazı örnekleri temin edilerek, kredi sözleşmesi ve bonoda bulunan imza ve yazıların kime ait olduğu hususunun kuşkuya yer bırakmayacak bir şekilde tespit edilmesi bakımından Adli Tıp Kurumundan rapor alınması, gerekirse banka çalışanlarının da beyanlarına başvurulması, sonucuna göre şüphelilerin hukuki durumlarının takdir ve tayin edilmesi gerekirken, eksik soruşturma neticesinde verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itiraz üzerine, soruşturmanın genişletilmesine karar verilmesi yerine itirazın reddine karar verilmesi Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. İstanbul Anadolu 8. Sulh Ceza Hakimliğinin 07.06.2022 tarihli ve 2021/1712 Değişik İş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4819, Karar No: 2018/5638, Tarih: 19.03.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/4819 E.  ,  2018/5638 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, fazla mesai ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait otel işyerinde mutfak bölümünde şef olarak olarak çalışırken yaptığı fazla çalışmalarının karşılığının ödenmediğini ileri sürerek fazla çalışma alacağının tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının 02/03/2010-25/06/2012 tarihleri arasında şirkete ait otelin mutfak departmanında kısım şefi olarak çalıştığını, emeklilik sebebiyle işten ayrıldığını, otelde 3lü vardiya sistemi ile çalışıldığından fazla mesaisi olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı tarafça, çalışma saatlerine ilişkin davacının imzasının bulunduğu puantaj kayıtları ve benzeri belgelerin sunulmadığı, yeminli tanık anlatımlarına göre davacının haftada 10 saat fazla çalışma yaptığının sabit olduğu ve ispatlandığı, sözleşme gereği davacının yıllık 270 saatlik fazla çalışmasının aldığı ücretin içinde olduğu kabul edilerek aylık 22,5 saatin tespit edilen aylık fazla çalışma sürelerinden düşülmesinden sonra 7927,99 TL fazla çalışma ücreti alacağının olduğu, gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

2- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (on bir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta, Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının günlük 8 saatlik çalışmasında yukarıdaki ilke kararında açıklandığı üzere 1 saat ara dinlenme süresi dikkate alınması gerekirken yarım saatlik ara dinlenme kabul edilerek yapılan hesaba itibar edilerek karar verilmesi hatalıdır.

3- Davacı işçinin fazla çalışma ücreti isteklerinin kabulüne karar verilmiştir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Somut uyuşmazlıkta davacının fazla çalışma yaptığı tanık beyanlarına göre belirlenmiş olup hesaplanan alacakdan karineye dayalı makul indirim (takdiri indirim) yapılmaması hatalı olup ayrı bir bozma nedenidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 19/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10373, Karar No: 2020/1139, Tarih: 22.01.2020

**17. Ceza Dairesi         2019/10373 E.  ,  2020/1139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın müştekinin müdürü olduğu mağazadan 49.90 TL değerinde ayakkabı çalmaya teşebbüs etmesi karşısında; sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması karşısında TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nun 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nun 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’nun temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 22.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/19058, Karar No: 2006/16231, Tarih: 25.12.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/19058 E.  ,  2006/16231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çorum İş Mahkemesi

TARİHİ : 14/09/2006

Davacı, ilk Bağ-Kur primi kesintisi yapıldığı tarihi takip eden aybaşından itibaren tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine  karar  verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kabulüne  karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından  temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı  vekilinin  aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2- Dava, davacının teslim ettiği ürün bedellerinden dolayı kesilen Bağ-Kur tevkifatı nedeniyle ilk tevkifat kesinti tarihinden itibaren  2926 sayılı Yasa'ya tabi tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davacının 01.05.1995 tarihinden dava tarihi olan 16.05.2006  tarihi arasında tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmiştir.