muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/24884, Karar No: 2014/8299, Tarih: 29.04.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/24884 E.  ,  2014/8299 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/263323

MAHKEMESİ : Kırşehir 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/09/2010

NUMARASI : 2010/128 (E) ve 2010/275 (K)

SUÇ : Mühür bozma

Anayasa'nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK’nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz." hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK.nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.04.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. ...Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı" belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. ...Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı" belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun'da, ne 20.02.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.03.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği'nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa'nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; Başbakanlık Özelleştirme İdaresi Başkanlığının Dairemize gönderilen 12.11.2013 tarih ve 29415146-2525 sayılı cevabi yazısından, suça konu mühürleme tutanağını düzenleyen Meram Elektrik Dağıtım A.Ş'nin özelleştirmesinin suç tarihinden önce kesinleşmiş olması nedeniyle, özel hukuk tüzel kişisi olarak kamusal yetki kullanma hakkı olmadığından, Anayasa ve Kanuna dayalı kamusal yetkiyi kullanan bir makam tarafından konulmuş mühürleme işleminin bulunmaması nedeniyle, sanığa yüklenen “mühür bozma” suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29.04.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22256, Karar No: 2013/2422, Tarih: 11.02.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/22256 E.  ,  2013/2422 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suç tarihi olan 14.04.2005’ten temyiz inceleme gününe kadar 765 sayılı TCK’nın 102/4 ve 104/2 maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımının dolduğu anlaşıldığından; 5320 sayılı Kanun’un 8/1.maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı kanunun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak 5271 sayılı CMK’nın 223/8.maddesi gereğince sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 11.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18731, Karar No: 2018/1548, Tarih: 27.02.2018

**10. Hukuk Dairesi         2015/18731 E.  ,  2018/1548 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av. ... ile Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı adına Av. ... arasındaki dava hakkkında ... İş Mahkemesince verilen 08/07/2015 gün ve 2014/491 E. - 2015/315 K. sayılı hükmün temyizen incelenmesi davalı Kurum avukatı tarafından istenilmesi üzerine, dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

Dosya arasından, uyuşmazlığı aydınlatmaya yeterli belgelerin bulunmadığı anlaşılmakla,

Davalı hakkında Kurumca tahsis yapıldığı belirtilen 42100233055 sayılı tahsis dosyasının onaylı ve okunaklı bir sureti ile davacının tüm sigortalılık süreleri ve hizmet birleştirilmesi esnasında Kuruma yapılan tüm işlemlere dair belgelerin tamamının onaylı ve okunaklı bir suretinin davalı Kurumdan temini ile bu dosya arasına celbedildikten sonra gönderilmek üzere, dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4415, Karar No: 2021/7915, Tarih: 22.06.2021

**10. Ceza Dairesi         2021/4415 E.  ,  2021/7915 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ESKİŞEHİR 1. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkumiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Temyiz incelemesi; duruşmalı inceleme talebinde bulunan sanık müdafilerinin yöntemine uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmaya gelmemeleri ve geçerli bir mazeret de bildirmemeleri nedeniyle duruşmasız olarak yapılmıştır.

Sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmüne esas alınan 03.01.2015 tarihli olay tutanağının dosya içerisinde bulunmadığı, 16.01.2015 tarihli olay tutanağının ise fotokopi olduğu; 03.01.2015 tarihli olayda ...'ın, 16.01.2015 tarihli olayda ...'ın soruşturma aşamasında kendilerinde ele geçen uyuşturucu maddeleri sanıktan aldıklarını beyan ettikleri ancak hükme esas alınan kolluk ifadelerinin fotokopi olduğu; 03.01.2015 tarihli olay nedeniyle ... hakkında, 16.01.2015 tarihli olay nedeniyle ... ile ayrıca sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan işlem yapıldığı anlaşılmakla;

1-Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığı'nın ... hakkındaki 2015/4043 nolu soruşturma dosyasının, ... hakkındaki 2015/4474 ve sanık hakkındaki 2015/4473 nolu soruşturma dosyalarının, dava açılmış ise dava dosyalarının asıllarının ya da hukuki denetime elverişli olacak şekilde bütün halinde onaylı örneklerinin dosya içine alınması,

2-Yukarıda belirtilen eksiklikler giderildikten sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanık hakkında atılı suçların sabit olduğunun kabul edilmesi halinde TCK'nın 43. maddesinin de uygulanıp uygulanmayacağının belirlenmesi gerekirken eksik araştırma sonucu hüküm kurulması,

3-Kabul ve uygulamaya göre ise;

a-Hükümden önce 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

b- Sanığın tekerrüre esas alınan Eskişehir 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2009/145 esas ve 2011/219 karar sayılı mahkûmiyetine konu suçun 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesinde yazılı hırsızlık suçu olduğu, 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK’nın 141/1. maddesinin 1. cümlesinde tanımı yapılan hırsızlık suçunun uzlaşma kapsamına alındığı anlaşılmış olup, tekerrüre esas alınan bu ilam sebebiyle uyarlama yargılaması yapıldıktan sonra adli sicil kaydındaki diğer sabıka kayıtları da kontrol edilerek sonucuna göre tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağına karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafilerinin temyiz itirazı bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 22.06.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8130, Karar No: 2018/6620, Tarih: 06.06.2018

**7. Ceza Dairesi         2015/8130 E.  ,  2018/6620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanık ... hakkında beraat, diğer sanık hakkında hükümlülük, erteleme

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I- Katılan ... İdaresi vekilinin temyizi üzerine yapılan incelemede;

Suçtan doğrudan zarar görmeyen ...'nin kamu davasına katılmasına karar verilmesi de hükmü temyize yetki vermeyeceğinden, ... vekilinin temyiz isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi uyarınca oybirliğiyle REDDİNE,

II- Sanık ...'in temyizi üzerine yapılan incelemede ise;

1- Sanık hakkında takdiri indirim uygulama maddesinin 5237 sayılı TCK.nun 62/1. maddesi yerine TCK.nun 62. maddesinin, doğrudan verilen adli para cezasının uygulama maddesinin TCK.nun 52/2. maddesi yerine TCK.nun 52. maddesinin yazılması suretiyle CMK.nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,

2- Sanık hakkında hapis cezası kısa süreli olmadığından uygulma yeri olmayan TCK.nun 53/4. maddesinin uygulanması,

3- Eşyanın müsaderesine karar verilirken 5237 sayılı TCK.nun 54/4. maddesi gereğince müsaderesi yerine TCK.nun 54. maddesi gereğince müsaderesine karar verilmesi,

4- ... suçtan doğrudan zarar görmediği halde katılmasına karar verilip, lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi uyarınca,

1- Hükmün takdiri indirim nedenleri uygulandığı fıkrada "62 ..." ifadesinin çıkartılarak yerine "62/1. maddesi" ifadesinin, doğrudan verilen adli para cezasının uygulandığı fıkrada "52 ..." ifadesinin çıkartılarak yerine "52/2. maddesi" ifadesinin eklenmesi,

2- Hükümde hak yoksunluğunun uygulanmamasına ilişkin bendin tamamen çıkartılarak yerine “24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararındaki iptal edilen hususlar gözetilerek, 5237 sayılı TCK.nun 53/1...3. madde ve fıkralarının tatbikine,” ifadesinin eklenmesi,

3- Hükmün eşyanın müsadere kısmından "54. maddesi" ibaresinin çıkarılmasına yerine "54/4. maddesi" ibaresinin eklenmesi,

4- Hükümden ... İdaresine vekalet ücreti verilmesine ilişkin kısmın çıkartılması ve diğer kısımlarının aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06.06.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3973, Karar No: 2025/1120, Tarih: 05.03.2025

**1. Hukuk Dairesi         2024/3973 E.  ,  2025/1120 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/346 E., 2024/1048 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Boyabat 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/123 E., 2023/920 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun'un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun'un 352/1-b maddesi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre; eldeki tapusuz taşınmazın tescili istemli davaya konu olan ve fen bilirkişi raporu ile ekli krokisinde (A), (B), (C) ve (D) harfiyle gösterilen tapusuz taşınmaz bölümlerinin dava tarihi itibariyle keşfen belirlenen toplam değeri 28.530,31 TL olup bu değer Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi 2024 yılı itibariyle kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL'nin altında kalmaktadır.

Öte yandan; taşınmaz hakkında kadastro tutanağı düzenlenmediğinden, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun ek 6. maddesinin de olayda uygulama yeri bulunmamaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı Hazine temsilcisinin temyiz dilekçesinin değerden REDDİNE,

Temyiz eden davalı Hazine harçtan muaf olduğundan bu konuda karar verilmesine yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.03.2025 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7910, Karar No: 2022/9669, Tarih: 21.12.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/7910 E.  ,  2022/9669 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen işlemin iptali, menfi tespit, muarazanın önlenmesi ve manevi tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizce bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesi üzerine, ilk derece mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabul kısmen reddine yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, ilk derece mahkemesince uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın 6100 sayılı HMK’nın 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, 21/12/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5202, Karar No: 2024/2519, Tarih: 10.07.2024

**6. Hukuk Dairesi         2022/5202 E.  ,  2024/2519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1364 E., 2022/1331 K.

DAVACILAR : 1-... 2-... 3- ...

4-... Vekilleri Avukat ...

DAVA TARİHİ : 06.04.2018

HÜKÜM/KARAR : Esastan Red

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gebze 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/43 E., 2022/193 K.

1- İlk derece mahkemesince, taraflar arasında yapılan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin iptali ile davalı yüklenici tarafça paylaşım şemasına aykırı olarak proje onaylatılması ve yapı inşa edilmesine dayalı tazminat davasında, bina ikinci bodrum katının sözleşmede ve ruhsat projesinde ortak alan olduğu, sözleşmeden 79.19 m² büyük yapıldığı, bina birinci bodrum katının sözleşmede müteahhide ait olduğu, sözleşmede 1040.00 m² alanın tamamen müteahhide kaldığı, sözleşmede birinci bodrum katta ortak alanın olmamasına karşın müteahhit, yönetmeliklere göre oluşan 1040.01 m² alanın 304.85 m² alanını otopark olarak ortak alana bırakmak zorunda kaldığı, yönetmelik gereği oluşan bu durum müteahhit aleyhine alan kaybına sebep olduğu, sözleşmeye göre birinci bodrum kat, binaya ait depo değil, müteahhite ait zemin kata bağlı işyerinin deposu olarak öngörüldüğü, bu alanda arsa sahiplerinin herhangi bir tasarruf hakkı bulunmadığı, bu alanın zemin kat bağlantılı düğün salonu olarak projelendirildiği, cadde işlekliğini artırması dolayısıyla değer kattığı, birinci ve ikinci normal katlar ve çatı katındaki alanların yönetmelik gereği sözleşmeden az olduğundan müteahhit aleyhine alan kaybının daha fazla olduğu ve aşırı yararlanmanın söz konusu olmadığı, arsa sahipleri aleyhine herhangi bir hak kaybı veya müteahhit açısından aşırı yararlanma olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

2- İlk derece mahkemesi kararına karşı davacı arsa sahipleri vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine, Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi tarafından sözleşmeye göre arsa sahiplerine 1424 m² davalı yükleniciye ise 3652 m² alan bırakılmasına rağmen bu m² lerde inşaat yapılmasının sözleşme tarihindeki imar durumu itibariyle mümkün olmadığı, belediyece onaylanan mimari projesine göre arsa sahiplerine 1324,87 m², davalı yükleniciye 3088,70 m² alan isabet ettiği, kararlaştırılan sözleşmede arsa sahiplerine mevcut inşaat nedeniyle %40 oranında pay verileceğine ilişkin düzenleme yer almadığı gibi arsa sahiplerinin payının bu oran aşağısına düşeceğinin de kararlaştırılmadığı, sözleşmenin 13. maddesinde belirtilen oranın ilave kat artışı halinde uygulama olanağı bulunduğu, dolayısıyla ilave kat artışı bulunmadığından davalının davacılara karşı %40 pay verme taahhüdü bulunmadığı, öte yandan, sözleşme gereği kararlaştırılan m² ler yüzdelendiğinde arsa sahiplerinin arsa paylarının (1424/5076=) yüzde 28 oranına denk gelmesine rağmen onaylı mimari projesinde bu oranın daha fazla olduğu, belirtilen nedenlerle davalı yararına yararlanma veya m² artışı sözkonusu olmadığı gibi sözleşme ile taahhüt edilen m² lerde inşaat yapılma olanağı bulunmaması nedeniyle objektif imkansızlık durumunun sözkonusu olduğu, bu nedenle davalının davacılara karşı sebepsiz zenginleşmesi bulunmadığından davacıların bu yöndeki istemlerinin yerinde olmadığı, diğer yandan, birinci bodrum katın sözleşmede depo olarak kararlaştırıldığı, şimdiki projesinde ise düğün salonu olarak projelendirilmesi nedeniyle de davacıların bağımsız bölümlerinde herhangi bir değer düşüklüğü meydana gelmediği gerekçesiyle davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3- Bu karara karşı süresinde davacılar vekilince temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Kamu düzenine aykırılık hallerinin resen gözetildiği, istinaf nedenleriyle sınırlı ve usulüne uygun olarak istinaf inceleme ve denetiminin yapıldığı; dosya içeriği, kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından davacılar vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi kararına ilişkin davacılar vekilinin tüm temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın ilgilisinden alınmasına, kararın bir örneğinin Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 10.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8554, Karar No: 2014/18250, Tarih: 30.10.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/8554 E.  ,  2014/18250 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2009/215443

MAHKEMESİ : Hatay 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/05/2009

NUMARASI : 2008/151 (E) ve 2009/179 (K)

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Yakınan, kolluk tarafından alınan 12.02.2003 tarihli beyanında, sanığın kolundaki bilezikleri almak istediğine dair her hangi bir ifadesinin olmadığı, 04.04.2003 tarihli Cumhuriyet Savcılığı ve 04.05.2007 tarihli Asliye Ceza Mahkemesindeki beyanlarında, sanığın kolundaki bilezikleri almaya çalıştığını ileri sürdüğü, 03.07.2008 tarihli Mahkeme ifadesinde ise sanığın kolundaki bilezikleri almaya yönelik davranışının bulunmadığını, kendisini bayılttıktan sonra ne yapacağını bilemediği şeklinde birbiri ile çelişkili beyanlarda bulunduğu, ancak Mahkemece çelişkinin giderilmediğinin anlaşılması karşısında; öncelikle yakınanın beyanları arasındaki çelişki giderilerek, sonucuna sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gekekirken, eksik araştırma ile yazılı biçimde karar verilmesi,

2-Kabule göre de; yağma suçu, 5237 sayılı TCK’nın 149/1. maddesinin (a), (d) ve (h) bentlerine aykırı biçimde geceleyin, silahla ve konutta işlenmesine karşın, aynı Yasanın 61. maddesi uyarınca, temel ceza belirlenirken, (d) ve (h) bentlerinin değerlendirilmeye esas alınmaması,

Bozmayı gerektirmiş, O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nın 326/son maddesi gereğince ceza süresi bakımından kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 30/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2371, Karar No: 2016/6404, Tarih: 12.04.2016

**13. Ceza Dairesi         2015/2371 E.  ,  2016/6404 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilen kararın, savunmasının alındığı ve kimliğinin tespiti sırasında bildirdiği, aynı zamanda merniste kayıtlı ikamet adresinde sanığın bulunmaması üzerine birlikte sakin ve tebellüğe ehil annesi ...’e tebliğ edildiği anlaşıldığından, 5271 sayılı CMK'nın 42. maddesi gereğince sanık müdafiinin eski hale getirme talebinin reddi ile yasal süre içinde temyiz başvurusunda bulunmayan sanık müdafiinin 06.01.2014 tarihli temyiz isteminin, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince isteme uygun olarak REDDİNE, 12.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.