muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/13, Karar No: 2014/5, Tarih: 14.01.2014

f-Somut olayımızda fail onsekiz yaşından küçüktür. Fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişilerin işlediği suçlar dolayısıyla tekerrür hükümleri uygulanmaz (TCY,m.58/5) düzenlemesi dikkate alınarak, sanığın reşit biri olduğunu farzederek matematiksel bir değerlendirme yapmak gerekirse ulaşılacak sonuçlar, tedbir kararının cezanın infazına engel olan ve bir çok bakımdan sanığın lehine bir karar olduğunu açıkça ortaya koyacaktır.

-Tedbir kararının düzeltilerek onanması/hükümden çıkarılması üzerine; cezanın doğrudan infazı gerekeceğinden, infaz edilen bu ceza daha sonra işlenecek suç için tekerrüre esas olacaktır (TCY, m58/1). Tekerrür ile sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejimi uygulanır (5275, m.108) ve ikinci defa tekerrür hükümlerinin uygulanması durumunda, hükümlü koşullu salıverilemez (5275, m.108/3).

-Tedbir kararı, sanık hakkındaki erteleme kararından daha lehe sonuçlar doğurur. Çünkü, erteleme halinde, erteleme gereklerine uyulmaması halinde sanığın ertelenmiş cezası tamamen veya kısmen infaz edilecektir (TCY, m.51/7). Ayrıca erteli ceza sonuçta infaz edilmiş sayılacağı için (TCY, m.58/1, ikinci cümle), yeni suç için tekerrüre esas alınacaktır.

Oysa, tedbire süresi içerisinde uygun davranılması halinde, tekerrüre esas alınması söz konusu değildir. Dolayısıyla, bu yönüyle tedbir kararı ertelemeye oranla sanığın daha lehinedir.

-Ertelenmiş ceza hapis cezası olduğu için, işlenen ve seçimlik cezalı bir suçta, yargıç, hapis cezasını tercih etmek zorunda (TCY, m.58/3) ve bu hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi de yasaktır (TCY, m.50/2). Ayrıca, erteli hapis cezası, kısa süreli hapis cezalarının seçenek yaptırımlara çevrilmesine de engel teşkil edecektir (TCY., m.50/3).

Buna karşın, tedbir kararına uygun davranılmış olunması halinde, hapis cezası infaz edilemeyeceği gibi, tekerrüre esas alınmayacak, seçenekli cezalarda hapis cezasının tercih edilmesini zorunlu kılmayacaktır.

Görüldüğü gibi, sanığın onsekiz yaşından büyük olması halinde, tedbir bir çok bakımdan sanığın daha lehinedir. Bu itibarla, kuramsal ve pratik olarak, erteleme kararı ile tedbir kararı arasında, tedbirin açıkça sanığın lehine olduğunda kuşku bulunmamaktadır.

g- Tüm bunlar da bir yana, ilk kararı veren mahkeme sanık hakkında TCY’nın 191/1 nci maddesi gereğince hapis cezası vermiş; 191/2 nci madde gereğince denetimli serbestlik kararı ve 191/5 nci madde gereğince de, tedbire uymama halinde de beş aylık hapis cezasının infazına hükmetmiştir.

g- Tüm bunlar da bir yana, ilk kararı veren mahkeme sanık hakkında TCY’nın 191/1 nci maddesi gereğince hapis cezası vermiş; 191/2 nci madde gereğince denetimli serbestlik kararı ve 191/5 nci madde gereğince de, tedbire uymama halinde de beş aylık hapis cezasının infazına hükmetmiştir.

TCY’nın 191 nci maddesinde yer alan bu fıkralara göz atacak olursak; Birinci fıkrada, “Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alan, kabul eden veya bulunduran kişi, bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır”; İkinci fıkrada, “Bu suçtan dolayı açılan davada mahkeme, birinci fıkraya göre hüküm vermeden önce uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanan kişi hakkında, tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine; kullanmamakla birlikte, kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alan, kabul eden veya bulunduran kişi hakkında, denetimli serbestlik tedbirine karar verebilir. (Ek cümle: 31/3/2011-6217/20 md.) Bu karar, durma kararının hukuki sonuçlarını doğurur” ve Beşinci fıkrada, “Tedavinin ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranan kişi hakkında açılmış olan davanın düşmesine karar verilir. Aksi takdirde, davaya devam olunarak hüküm verilir” düzenlemeleri bulunmaktadır.

Somut olayımızda mahkemece beş ay hapis cezası verilmiş ve bunun infaz edilip edilmemesi tedbire uygun davranılıp davranılmamasına bağlanmıştır. Aslında yasaya uymayan ilk kararla, verilmiş bir ceza ve infaz edilip edilmemesi tedbire uygun davranılıp davranılmaması koşuluna bağlandığından ve bu kararın itirazı değil, temyizi kabil kabul edilerek incelenmesi de dikkate alınarak, tedbire uygun davranılması halinde, sanık hakkında hiç suç işlememiş gibi bir netice doğması gerektiği halde, sonuçta sanık, cezası ertelenmiş dahi olsa sabıkalı biri haline gelecektir. Bu itibarla, mahkemenin ilk kararının tüm yanlışlıklarına karşın, aleyhine temyiz olmaması nedeniyle, tedbir kararı kazanılmış hak olacakken, şimdi, temyiz ettiği karardan önceki durumundan daha ağır (örneğin en azından sabıkalı kimse olması gibi) bir durumla karşı karşıya kalacaktır.

7- Tedbir kararı ile erteleme kararının değerlendirilmesinde; yetişkin biri ile ilgili kararı baz alarak yapılacak değerlendirmede, tedbire uyulmaması halinde hapis cezası infaz edilecek, ertelemeye uygun davranılmaması halinde ceza tamamen veya kısmen infaz edilecektir.

Buna karşın, erteleme kararına uygun davranılması halinde ceza infaz edilmiş sayılacağından, tekerrür hükmü devreye girecektir. Oysa, tedbire uygun davranılması halinde, ceza infaz edilmeyeceği gibi, ertelemenin aksine, ceza infaz edilmiş sayılmayacaktır. Bu durumun onsekiz yaşından küçük sanıklar bakımından da ölçü olduğunun göz önünde bulundurulması gerekir.

Buna karşın, erteleme kararına uygun davranılması halinde ceza infaz edilmiş sayılacağından, tekerrür hükmü devreye girecektir. Oysa, tedbire uygun davranılması halinde, ceza infaz edilmeyeceği gibi, ertelemenin aksine, ceza infaz edilmiş sayılmayacaktır. Bu durumun onsekiz yaşından küçük sanıklar bakımından da ölçü olduğunun göz önünde bulundurulması gerekir.

8-Somut olayımızda, uyuşturucu kullanmayan sanık hakkında böyle bir tedbir uygulanamayacağından, uygulanamayacak bir tedbire karar verilmesinin doğru olmadığı savunulabilir. Ancak, uyuşturucu kullanmayan kimse hakkında, o kimsenin aleyhine bir tedbir uygulanamayacağına göre, tedbir süresi içerisinde uyuşturucu kullanmaması halinde tedbirin gereği yapılmış olacağından, hapis cezasının infazı söz konusu edilmeyecektir. Bu durumda, yine tedbir kararı sanığın lehine sonuç doğurmaktadır. Çünkü, uyuşturucu kullanmadığı mahkeme kararından anlaşılan kimse hakkında böyle bir tedbir kararı verilmesinin, aleyhe bozma yasağı nedeniyle kazanılmış hak olduğu gözetilecektir/gözetilmelidir.

9- Somut olayda sanığın uyuşturucu kullanmaması nedeniyle hakkında TCY’nın 191/2 nci maddesinde öngörülen tedbirin uygulanamayacağı savunulabilir. Ancak, sanık hakkında kurulan hüküm dikkate alındığında, hukukçu olan infaz makamları, bu tedbiri zaten uygulamayacaktır. Dolayısıyla, esas mahkemesinin ilk kararında sanığa atılı suçun vasfını yanlış tayin etmiş olması, ancak verilen ceza ile ilgili olarak tedbir kararı vermesi ve bu karar aleyhine temyize başvurulmaması karşısında, aleyhe bozma yasağı nedeniyle tedbirin kazanılmış hak oluşturacağının kabulü gerekeceğinden, bu tedbirin infazı yoluna da gidilmeyecektir. Eğer yanlış kararın uygulanması düşünülmeyeceğinden tedbir kararının hükümden çıkarılması yolu tercih edilirse, hatalı kararlar nedeniyle/yüzünden/sayesinde sanığın kazanılmış hakkını tanımayacağımız gibi bir sonuç ortaya çıkar. Böyle bir yaklaşım ise hukuk düzeninde kabul edilemez.

Sanığın, yasayla tanınmış ve uygulanmış bir tedbir kararını temyiz etmesi nedeniyle, ilk hükmün verildiği tarihteki durumundan daha olumsuz bir durumla karşı karşıya kalması söz konusudur. Oysa, aleyhe temyiz olmaması nedeniyle, tedbir kararı sanık için kazanılmış hak oluşturmuştur. Kazanılmış hak, hakkın yararlanıcısının kendi kastı olmaksızın kazandığı hak olduğundan, korunması gerekmektedir. Söz konusu hatalı tedbir kararının verilmesini sanık kendi kastı ile sağlamış olsaydı, kazanılmış haktan söz edilemeyecekti. Bilindiği gibi hukukta kazanılmış hak, hukuk devletinin en temel ilkelerinden biridir.

Tüm bu nedenlerle, hapis cezasının infazının tedbire uygun davranılıp davranılmayacağına bağlanması karşısında, aleyhe bozma yasağı ilkesi nedeniyle sanık lehine kazanılmış hak olan tedbir kararının hükümden çıkarılmaması gerekirdi. Çünkü, erteleme kararının sonuçları ile tedbir kararının sonuçları değerlendirildiğinde, tedbir kararına uygun davranılmasının sonuçları daha lehedir. Sanık hakkındaki karar erteleme konusunda değerlendirme yapılması amacıyla bozulmuş olsa da, tedbir kararının hükümden çıkarılmaması gerektiğine ilişkin Başsavcılık itirazının yerinde olduğu görüşüyle, Ceza Genel Kurulu çoğunluğunun görüşüne iştirak edilmemiştir" düşüncesiyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir Genel Kurul Üyesi de; benzer düşüncelerle Yargıtay C. Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

2-) 2 yıl 1 ay hapis ve 1.000 Lira adli para cezası yerine 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca sonuç olarak 5 ay hapis cezasına hükmolunan sanığın cezasının yaşı nedeniyle TCK’nun 50/3. maddesi gereğince adli para cezasına veya maddede belirtilen diğer seçenek tedbirlerden birine çevrilmesinin gerekip gerekmediği:

Kural olarak suç tarihinde onsekiz yaşından küçük olup, daha önce hapis cezasına mahkûm edilmemiş olan sanık hakkında tayin olunan 5 ay kısa süreli hapis cezasının TCK'nun 50/3. maddesi uyarınca adli para cezasına veya maddede sayılan diğer seçenek tedbirlerden birine çevrilmesi zorunlu ise de; somut olayda doğru uygulama yapılması halinde sanığın eyleminin asıl cezası 1412 sayılı CMK'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak nedeniyle belirlenen 5 ay hapis olmayıp, 2 yıl 1 ay hapis ve 1.000 Lira adli para cezası olacağından, bu cezanın kısa süreli olmaması nedeniyle TCK'nun 50. maddesi uyarınca adli para cezasına veya diğer tedbirlerden birine çevrilmesi kanunen mümkün değildir. Aksi kabul; haksız ve yanlış bir uygulama ile "aleyhe değiştirmeme" kuralı uyarınca ve kanun gereği sanığa bir kez tanınan atıfete bir yenisinin eklenmesi suretiyle eşitlik, hak ve adalet ilkesinin zedelenmesine yol açacaktır. Nitekim, Ceza Genel Kurulunun 17.11.1998 gün ve 282-348, 23.03.2004 gün ve 41-70, 04.03.2008 gün ve 47-43 ve 27.04.2010 gün ve 73-97 sayılı kararlarında da aynı sonuca ulaşılmıştır.

Bu bakımdan, Yargıtay C.Başsavcılığının suç tarihinde 18 yaşından küçük olan sanık hakkında kazanılmış hak nedeniyle hükmolunan sonuç 5 ay hapis cezasının TCK'nun 50/3. maddesi gereğince aynı maddenin birinci fıkrasında belirtilen seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesi gerektiğine ilişkin itirazı da yerinde değildir.

Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının her iki sebebe ilişkin olarak yerinde bulunmamasından sonra Ceza Genel Kurulunun itiraz nedenleriyle bağlı olmadığı da gözönüne alınarak sanık hakkında ertelemenin değerlendirilmesinin gerekip gerekmediği hususunun ele alınması gerekmektedir.

Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının her iki sebebe ilişkin olarak yerinde bulunmamasından sonra Ceza Genel Kurulunun itiraz nedenleriyle bağlı olmadığı da gözönüne alınarak sanık hakkında ertelemenin değerlendirilmesinin gerekip gerekmediği hususunun ele alınması gerekmektedir.

Yargılama aşamasında sanık müdafiinin 14.12.2005 havale tarihli dilekçesiyle lehe hükümlerin uygulanmasını talep ettiği ve bu talebin erteleme isteğini de kapsadığı anlaşılmaktadır. Daha önce kasıtlı bir suçtan dolayı üç aydan fazla hapis cezasına mahkûm edilmemiş olan ve fiili işlediği tarihte de onsekiz yaşını doldurmamış bulunan sanık hakkında doğru uygulama yapılması halinde hükmolunması gereken hapis cezasının 2 yıl 1 ay olduğu ve fiili işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış olan kişiler bakımından erteleme sınırının ise üç yıl hapis cezası olduğu gözetildiğinde, sanık hakkında TCK'nun 51. maddesinin uygulanması mümkündür. Şu halde, 5271 sayılı CMK'nun 230/1-d maddesi uyarınca, uygulanmasına kanuni bir engel bulunmayan erteleme talebiyle ilgili yerel mahkemece olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi usûl ve kanunu aykırıdır.

Bu nedenle, yerel mahkeme hükmünün, uygulanması konusunda talep bulunduğu ve uygulanma şartları mevcut olduğu halde erteleme konusunda olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

Bu itibarla; Yargıtay C. Başsavcılığı itirazının değişik gerekçeyle kabulüne, Özel Daire düzelterek onama kararının kaldırılmasına, yerel mahkeme hükmünün, Özel Daire kararında belirtilen üç bozma nedeninin yanında, uygulanması konusunda talep bulunduğu ve uygulanma şartları mevcut olduğu halde erteleme konusunda olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi isabetsizliğinden de bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçeyle KABULÜNE,

2- Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 17.10.2011 gün ve 31467-56094 sayılı düzelterek onama kararının KALDIRILMASINA,

3- Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 19.06.2008 gün ve 158-190 sayılı kararının;

"a) Fiili işlediği sırada 18 yaşından küçük olan sanığın cezasının 5237 sayılı TCK’nun 31/3. maddesi uyarınca ve suç tarihine göre yarı oranda indirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

b) Adli para cezasının, 5083 sayılı Kanunun 1. maddesi ile hükümden sonra 01.01.2009 tarihinde yürürlüğe giren Bakanlar Kurulunun 04.04.2007 tarih ve 2007/11963 sayılı kararının 1. maddesi uyarınca Türk Lirası (TL) olarak belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

"a) Fiili işlediği sırada 18 yaşından küçük olan sanığın cezasının 5237 sayılı TCK’nun 31/3. maddesi uyarınca ve suç tarihine göre yarı oranda indirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

b) Adli para cezasının, 5083 sayılı Kanunun 1. maddesi ile hükümden sonra 01.01.2009 tarihinde yürürlüğe giren Bakanlar Kurulunun 04.04.2007 tarih ve 2007/11963 sayılı kararının 1. maddesi uyarınca Türk Lirası (TL) olarak belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

c) 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın sadece cezanın niteliği ve miktarı ile sınırlı olması nedeniyle, sanığın sonuç olarak 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesiyle yetinilmesi gerektiği gözetilmeden ayrıca 5237 sayılı TCK’nun 191. maddesinin 6 ve 2. fıkraları gereğince 'sanık hakkında tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine hükmolunmasına' ve 'sanığın cezasının tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranmaması halinde infaz edilmesine' karar verilmesi,

d) Uygulanması konusunda talep bulunduğu ve uygulanma şartları mevcut olduğu halde erteleme konusunda olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi",

İsabetsizliklerinden BOZULMASINA,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, bir uyuşmazlık konusu yönünden 24.12.2013 günü yapılan birinci müzakerede yeterli çoğunluk sağlanamadığından, 14.01.2014 günü yapılan ikinci müzakerede oy çokluğuyla, ikinci uyuşmazlık ve sanık hakkında erteleme konusunda bir karar verilmesi gerektiğine ilişkin ele alınan konu yönünden ise oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1696, Karar No: 2015/12220, Tarih: 04.05.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/1696 E.  ,  2015/12220 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı (lehdar) tarafından, 3 adet bonoya dayalı olarak; itiraz eden keşideci borçlu ve dava dışı kefil borçlu aleyhine, İcra Müdürlüğü’nde kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile icra takibine başlandığı, örnek 10 numaralı ödeme emrinin tebliği üzerine itiraz eden borçlunun yasal sürede icra mahkemesine yaptığı başvuruda, sair itirazları ile birlikte Manisa İcra Dairesinin yetkili olduğunu ileri sürerek, yetkiye itiraz ettiği mahkemece yetki itirazının kabulü ile, takibin iptaline karar verildiği anlaşılmıştır.

İİK.nun 50/1. maddesine göre, para ve teminat borçlarına ilişkin icra takiplerinde yetkili icra dairesi, HMK.nun 447/2. maddesi atfıyla HMK.nun yetkiye dair hükümleri kıyas yoluyla uygulanmak suretiyle belirlenir. Ayrıca, takip dayanağı akdin yapıldığı icra dairesi de yetkilidir.

Buna göre, bonoya dayalı takip, genel yetkili yer olan borçlunun yerleşim yerindeki icra dairesinde (HMK. 6. md.), bonoda öngörülen ödeme yerinde (6102 Sayılı TTK'nun 777/3. maddesine göre ödeme yeri gösterilmeyen bonoda, ödeme yeri olarak tanzim yeri kabul edilir) (HMK. 10. md.) ve ayrıca İİK'nun 50/1. maddesi uyarınca bononun tanzim edildiği yerdeki icra dairesinde yapılabilir.

HMK'nun 7/1. maddesinin birinci cümlesine göre, borçlu birden fazla ise bunlardan birinin yerleşim yeri icra müdürlüğünde takip yapılabilir. Bu durumda, diğer borçlular yetki itirazında bulunamazlar. Ancak, anılan hüküm, borçlulardan birinin onun için genel yetkili yerleşim yeri icra dairesinde takip yapılması ve onun hakkındaki yetkinin kesinleşmiş olması hali içindir.

Somut olayda; bono üzerinde keşide yeri bulunmadığı, keşidecinin ad ve soyadının yanındaki yerin Osmaniye olduğu, icra takibinde alacaklı tarafından, keşideci ve kefil borçluların ayrı ayrı bildirilen ikamet yerlerinin olduğu belirlenmiştir.

Itiraz eden borçluya örnek 10 ödeme emri 14.04.2014 tarihinde Manisa adresine tebliğ edilmiş ve 5 günlük yasal süresi içinde 17.04.2014 tarihinde icra mahkemesine başvurmuş, dava dışı kefil borçluya ise çıkarılan ödeme emri tebliğinin bila iade döndüğü, bu borçlu yönünden de başvuru tarihinde takibin kesinleşmediği icra takip dosyası içinden belirlenmiştir.

Bu durumda alacaklının icra takibini başlattığı, bonoların keşide yeri, ödeme yeri ya da borçluların yerleşim yeri olmadığına göre yetkisizdir.

O halde mahkemece borçlunun yetki itirazının kabulüne karar verilmesi isabetli ise de ;

Bu durumda alacaklının icra takibini başlattığı, bonoların keşide yeri, ödeme yeri ya da borçluların yerleşim yeri olmadığına göre yetkisizdir.

O halde mahkemece borçlunun yetki itirazının kabulüne karar verilmesi isabetli ise de ;

1-Yetki itirazının sadece itiraz eden borçlu yönünden kabulü ile icra takip dosyasının tefrik edilerek karar kesinleştiğinde talep halinde yetkili Manisa İcra Dairesinde gönderilmesine, karar verilmesi gerekirken borçluların tümü yönünden sonuç doğuracak şekilde yetki itirazının kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

2-İİK'nun 50. maddesine göre; para veya teminat borcu için takip hususunda Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun yetkiye dair hükümleri kıyas yolu ile tatbik olunur.” 6100 Sayılı HMK'nun 19/3. maddesi gereğince; “Mahkeme, yetkisizlik kararında yetkili mahkemeyi de gösterir” düzenlemesi mevcut olup, mahkemece, borçlunun yetki itirazı kabul edildiğine göre, yetki itirazının kabulü ile İcra Dairelerinin yetkili olduğuna, karar kesinleştiğinde ve talep halinde icra dosyasının tefrik edilerek yetkili icra müdürlüğüne gönderilmesine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile takibin iptaline karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 04/05/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9238, Karar No: 2023/4105, Tarih: 05.07.2023

**8. Hukuk Dairesi         2021/9238 E.  ,  2023/4105 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2015/167 E., 2018/461 K.

KARAR : Davanın kabulüne

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonunda Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesince İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı ... İdaresi vekili, davalı ... vekili ve davalı ... ve arkadaşları vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.... ili Narlıdere ilçesi ... Mahallesi çalışma alanında bulunan 24 ada 170 parsel sayılı taşınmazlar tapuda davalı adına kayıtlıdırlar.

2.Davacı ... İdaresi vekili dava dilekçesinde; ... Mahallesi çalışma alanında bulunan 24 ada 170 parsel sayılı taşınmazın orman tahdit sınırları içinde kaldığı gerekçesiyle davalı adına olan tapu kaydının iptali ve orman niteliğiyle Hazine adına tescilini istemiştir.

II. CEVAP

1.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; dava konusu taşınmazın 1935 yılında tapuya zeytinlik vasfı ile tescil edildiğini, ilk orman tahdit çalışmalarının 1949 yılında yapıldığını ve kesinleştiğini, 60 yılı aşkın bir süre sonra açılan davanın dinlenme olanağının bulunmadığını, hak düşürücü sürenin geçtiğini, davalının taşınmazı edindiği tarihte tapuda orman tahdidi olduğuna ilişkin bir şerh bulunmadığını, bu durumda 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 1023 üncü maddesi gereğince taşınmazı edinirken iyi niyet kuralından yararlanarak korunması gerektiğinin hukuken tartışmasız olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

2.Davalı ... ve mirasçıları vekili, duruşmada alınan beyanında davanın reddini savunmuştur.

3.Davalı ... usulüne uygun tebligat yapılmasına rağmen davaya cevap vermemiş, duruşmalara da katılmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 12.11.2013 tarihli ve 2011/298 Esas, 2013/528 Karar sayılı kararı ile dava konusu taşınmazın orman kadastro sınırları içinde kaldığı kabul edilerek, davanın kabulüne, dava konusu 24 ada 170 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtlarının iptali ile orman niteliğiyle Hazine adına tescillerine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı ... vekili ve davalı ... ve arkadaşları vekili temyiz isteminde bulunmuştur.