muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/380, Karar No: 2019/632, Tarih: 05.11.2019

Pişmanlık, Türk Dil Kurumu Sözlüğünde; "Yaptığı bir iş ya da davranışının olumsuz sonucunu görerek üzülme, nadim olma" şeklinde tanımlanmaktadır.

Öğreti ve uygulamada; "Bir suçun işlenmesinden sonra failin, herhangi bir dış etken bulunmaksızın kendi hür iradesiyle, meydana gelen neticeyi ortadan kaldırmaya yönelik davranışlarına etkin pişmanlık" denilmektedir.

Türk Ceza Kanunu'nun kabul ettiği suç teorisi uyarınca, suçun kanuni tanımında yer alan unsurların gerçekleşmesiyle, ortaya cezalandırmayı gerektirir bir haksızlık çıkmakta ve kusurluluğu kaldıran bir sebebin bulunmaması hâlinde, fail hakkında bir ceza ya da güvenlik tedbirine hükmolunmaktadır. Fakat bazı hâllerde kanun koyucu, failin cezalandırılması için başka birtakım unsurların da bulunması veyahut bulunmamasını aramıştır. İşte haksızlık ve kusur isnadı dışında kalan bu gibi hususlar "suçun unsurları dışında kalan hâller" başlığı altında ele alınmaktadır. Bunlardan failin cezalandırılması için gerekli olanlara "objektif cezalandırılabilme şartları" bulunmaması gerekenlere ise "şahsi cezasızlık sebepleri" ya da "cezayı kaldıran veya azaltan şahsi sebepler" denilmektedir (Mahmut Koca-İlhan Üzülmez, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, Ankara, 2017, s. 367 vd). Bu yönüyle etkin pişmanlık, cezayı kaldıran veya cezada indirim yapılmasını gerektiren şahsi sebepler arasında yer almaktadır.

İşledikleri suç nedeniyle şahısların cezalandırılması kural olmakla birlikte, bir kısım şartların gerçekleşmesi durumunda kişi hakkında ceza davasının açılmasından, açılmış olan davanın devamından ve sonuçta ceza verilmesinden veya mahkûm olunan cezanın infazından vazgeçilmesi izlenen suç politikasının bir gereğidir. Bilindiği üzere suç, bir süreç içerisinde işlenmekte olup buna suç yolu ya da "iter criminis" denilmektedir. Bu süreçte fail, önce belli bir suçu işlemek hususunda karar vermekte, daha sonra bunun icrasına yönelik hazırlıkları yapmakta, son olarak icra hareketlerini gerçekleştirmektedir. Çoğu suç, fiilin icra edilmesiyle tamamlanırken, kanuni tarifte ayrıca bir unsur olarak neticeye yer verilen suçlarda, suçun tamamlanması için fiilin icra edilmesinden başka ayrıca söz konusu neticenin gerçekleşmesi de aranmaktadır. Türk Ceza Kanunu'nun 36. maddesindeki "gönüllü vazgeçme" düzenlemesi ile failin suç yolundan dönerek, suçun tamamlanmasını veyahut da neticenin gerçekleşmesini önlemesi; etkin pişmanlığa ilişkin düzenlemeler ile de, suç tamamlandıktan sonra hatasının farkına vararak nedamet duyup neden olduğu haksızlığın neticelerini gidermesi için teşvikte bulunulması amaçlanmıştır.

Etkin pişmanlık kavramıyla ilgili bu genel açıklamalardan sonra uyuşmazlığa konu 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesindeki etkin pişmanlık müessesesini irdeleyecek olursak:

5237 sayılı TCK'nın 08.07.2005 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5377 sayılı Kanun'un 20. maddesiyle değişik 168. maddesi;

Etkin pişmanlık kavramıyla ilgili bu genel açıklamalardan sonra uyuşmazlığa konu 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesindeki etkin pişmanlık müessesesini irdeleyecek olursak:

5237 sayılı TCK'nın 08.07.2005 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5377 sayılı Kanun'un 20. maddesiyle değişik 168. maddesi;

"1) Hırsızlık, mala zarar verme, güveni kötüye kullanma, dolandırıcılık, hileli iflâs, taksirli iflâs ve karşılıksız yararlanma suçları tamamlandıktan sonra ve fakat bu nedenle hakkında kovuşturma başlamadan önce failin, azmettirenin veya yardım edenin bizzat pişmanlık göstererek mağdurun uğradığı zararı aynen geri verme veya tazmin suretiyle tamamen gidermesi hâlinde, verilecek cezanın üçte ikisine kadarı indirilir.

2) Etkin pişmanlığın kovuşturma başladıktan sonra ve fakat hüküm verilmezden önce gösterilmesi hâlinde, verilecek cezanın yarısına kadarı indirilir.

3) Yağma suçundan dolayı etkin pişmanlık gösteren kişiye verilecek cezanın, birinci fıkraya giren hâllerde yarısına, ikinci fıkraya giren hâllerde üçte birine kadarı indirilir.

4) Kısmen geri verme veya tazmin hâlinde etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanabilmesi için, ayrıca mağdurun rızası aranır." şeklinde iken; 6352 sayılı Kanun'un 84. maddesiyle yapılan değişiklikle "ve karşılıksız yararlanma" ibaresi madde metninden çıkarılmış ve maddeye eklenen 5. fıkrada karşılıksız yararlanma suçlarında etkin pişmanlıkla ilgili farklı bir düzenlemeye gidilmiştir.

Anılan madde bu düzenleniş şekliyle, 765 sayılı TCK'nın 523. maddesinden oldukça farklıdır. 29.06.1955 tarihli ve 10-16 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ile Ceza Genel Kurulunun 11.11.1997 tarihli ve 248-288 sayılı kararı başta olmak üzere birçok kararında açıklandığı üzere, 765 sayılı TCK'nın 523. maddesi, "iade ve tazmin" esasına dayalıdır. 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesi ise tazminden çok "pişmanlık" esasını ön plana çıkarmaktadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.05.2008 tarihli ve 127-147 sayılı kararında da açıkça vurgulandığı üzere; TCK'nın 168. maddesinde yer alan "etkin pişmanlık" hükümlerinin uygulanabilmesi için, maddede sınırlı bir şekilde sayılan suçların işlenmesi hâlinde, failin bizzat pişmanlık göstererek mağdurun uğradığı zararı, aynen geri verme ya da tazmin suretiyle gidermesi gerekmektedir.

Öğretide hâkim olan görüşe göre de; 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesinin, 765 sayılı TCK'nın 523. maddesinden farklı olarak; "tazminden çok pişmanlık" esasına dayandığı kabul edilmektedir (Durmuş Tezcan-Mustafa Ruhan Erdem-Murat Önok, Teorik ve Pratik Ceza Özel Hukuku, Ankara, 2014, s. 696-702).

Öğretide hâkim olan görüşe göre de; 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesinin, 765 sayılı TCK'nın 523. maddesinden farklı olarak; "tazminden çok pişmanlık" esasına dayandığı kabul edilmektedir (Durmuş Tezcan-Mustafa Ruhan Erdem-Murat Önok, Teorik ve Pratik Ceza Özel Hukuku, Ankara, 2014, s. 696-702).

Bu açıklamaların sonucu olarak; iade ve tazminin cebri icra yoluyla gerçekleştirilmesi, zararın, failin rızası hilafına veya ondan habersiz olarak üçüncü kişilerce giderilmesi, eşyanın, failin yakalanmamak için kaçarken atması sonucu veya kaçarken yakalanan failin üzerinde ele geçirilmiş olması gibi hâllerde, failin gerçek anlamda pişmanlığından söz edilemeyeceğinden, TCK'nın 168. maddesinin uygulanma şartları oluşmayacaktır. Bununla birlikte, etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanabilmesi için mağdurun uğradığı zararın aynen geri verme veya tazmin suretiyle giderilmesi şartı yerine getirilirken duyulan pişmanlığın mutlaka sözle ifade edilmesi zorunluluğu bulunmayıp davranışlar yoluyla da gösterilebileceği; yine sanığın en azından pişmanlığını ya da iade ve tazmine rıza gösterdiğini ortaya koyacak söz veya davranışlarda bulunması, karşı duruş sergilememesi koşuluyla, suç nedeniyle meydana gelen zararın, sanık adına üçüncü kişilerce giderilmesi hâlinde de sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması olayın özelliklerine göre mümkün olabilecektir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

İki numaralı uyuşmazlık konusunda ayrıntılı olarak açıklandığı üzere, katılanın, sanığın işten ayrıldıktan sonra hesabına havale ettiği 75.000 TL'nin bir yıl önce borç olarak verdiği paranın geri ödemesi olduğunu, 5.000 TL'nin ise avans iadesi olduğunu beyan etmesi, sanığın da şirketten ayrılmadan önce sanıktan borç olarak almış olduğu 75.000 TL ile avans olarak üzerinde bulunan 5.000 TL'yi işten ayrıldıktan sonra katılanın hesabına gönderdiğini ifade etmesi, sanığın aşamalarda hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu kabul etmediği gibi bu suç nedeniyle oluşan zararı giderme konusunda bir etkin pişmanlığının da bulunmaması hususları birlikte değerlendirildiğinde; sanığın işten ayrıldıktan sonra ve hakkında soruşturma başlatılmadan önce katılanın hesabına gönderdiği toplam 80.000 TL'nin işlediği kabul edilen güveni kötüye kullanma suçu nedeniyle uhdesinde kalan para ile bir ilgisinin olmadığı, oluşan zarara ilişkin herhangi bir ödeme de yapmadığı ve sanık hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçu bakımından TCK'nın 168. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunmadığı kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Özel Daire kararı isabetli olup Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyesi ...; "Türk Dil Kurumunun Türkçe sözlüğünde pişmanlık, 'yaptığı bir işin veya davranışın olumsuz sonucunu görerek üzülme, nadim olma' olarak açıklanmaktadır.

Bu itibarla, Özel Daire kararı isabetli olup Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyesi ...; "Türk Dil Kurumunun Türkçe sözlüğünde pişmanlık, 'yaptığı bir işin veya davranışın olumsuz sonucunu görerek üzülme, nadim olma' olarak açıklanmaktadır.

5237 sayılı TCK'nın 8.07.2005 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5377 sayılı Kanun'un 20. maddesiyle değiştirilmiş olan 168. maddesi;

'(1) Hırsızlık, mala zarar verme, güveni kötüye kullanma, dolandırıcılık, hileli iflas, taksirli iflas ve karşılıksız yararlanma suçları tamamlandıktan sonra ve fakat bu nedenle hakkında kovuşturma başlamadan önce, failin azmettirenin veya yardım edenin bizzat pişmanlık göstererek mağdurun uğradığı zararı aynen geri verme veya tazmin suretiyle tamamen gidermesi halinde, verilecek cezanın üçte ikisine kadarı indirilir.

(2) Etkin pişmanlığın kovuşturma başladıktan sonra ve fakat hüküm verilmezden önce gösterilmesi halinde, verilecek cezanın yarısına kadarı indirilir.

(3) Yağma suçundan dolayı etkin pişmanlık gösteren kişiye verilecek cezanın, birinci fıkraya giren hallerde yarısına, ikinci fıkraya giren hallerde üçte birine kadarı indirilir.

(4) Kısmen geri verme veya tazmin halinde etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanabilmesi için, ayrıca mağdurun rızası aranır' şeklindedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.05.2008 gün ve 127-147 sayılı kararında da açıkça vurgulandığı üzere; 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesinde yer alan 'etkin pişmanlık' hükmünün uygulanabilmesi için, maddede sınırlı bir şekilde sayılan suçların işlenmesi hâlinde, failin bizzat pişmanlık göstererek mağdurun uğradığı zararı aynen geri verme veya tazmin suretiyle tamamen gidermesi gerekmektedir.

Anılan madde bu düzenleniş şekliyle, 765 sayılı TCK'nın 523. maddesinden oldukça farklıdır. 29.06.1955 gün ve 10-16 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ile Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11.11.1997 gün ve 248-288 sayılı kararı başta olmak üzere birçok kararında da açıklandığı üzere 756 sayılı TCK'nın 523. maddesi, 'iade ve tazmin esasına' dayalı bir düzenleme iken, 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesi tazminden çok 'pişmanlık' esasına dayanmaktadır.

Öğretide hakim olan görüşe göre de; 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesinin, 765 sayılı TCK'nın 523. maddesinden farklı olarak tazminden çok pişmanlık esasına dayandığı kabul edilmektedir (Teorik ve Pratik Ceza Özel Hukuku, Prof. Dr. Durmuş Tezcan, Doç. Dr. Mustafa Ruhan Erdem, Yrd. Doç. Dr. R. Murat Önok, 4. Baskı, s. 520-523; 5237 sayılı Yasa Kapsamında Ceza Hukuku Özel Hükümleri 1, Sedat Bakıcı, Ankara-2008, s. 934 vd; Hırsızlık Suçları, Erdal Noyan, Ankara-2007, s. 396 vd.; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu Yorumu, Ali Parlar, Muzaffer Hatipoğlu, Ankara-Şubat 2007, C. 2, s. 1318 vd).

Yasa koyucunun da, 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesinde 'tek başına iade ve tazmine' değil, 'pişmanlık sonucu olan iade ve tazmine' önem verdiği madde ile ilgili Meclis Komisyonunda yapılan görüşmelerde kullanılan ifadelerden de açıkça anlaşılmaktadır (TC Adalet Bakanlığı Yayın İşleri Dairesi Başkanlığı, Tutanaklarla Türk Ceza Kanunu, Ankara-Şubat/2005, s. 616).

Bu açıklamaların sonucu olarak; iade ve tazminin cebri icra yoluyla gerçekleştirilmesi, zararın failin rızası hilafına veya ondan habersiz olarak üçüncü kişilerce giderilmesi, failin yakalanmamak için kaçarken atması sonucu eşyanın ele geçirilmesi, kaçarken yakalanan failin üzerinde ele geçmesi gibi hallerde failin gerçek anlamda pişmanlığından söz edilemeyeceğinden, 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesinin uygulanma koşulları oluşmayacaktır. Buna karşın, etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanabilmesi için mağdurun uğradığı zararın aynen geri verme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi koşulu yerine getirilirken duyulan pişmanlığın mutlaka sözle ifade edilmesi zorunluluğu bulunmayıp, söz ve/veya davranışlar yoluyla da ifade edilmesi olayın özelliğine göre olanaklı olabilmektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanabilmesi için, pişmanlığın yalnızca sözle ifade edilmesi zorunlu olmayıp, davranışlarla gerçekleştirilmesinin de mümkün olduğu şeklindeki istikrarlı uygulamaları gözetildiğinde (CGK 12.2.2013 tarihli, 2012/11-979, 2013/46 sayılı; 20.12.2016 tarihli, 2013/13-630, 2016/2112 sayılı; 2011/4474 E. 2012/188 K. sayılı), TCK'nın 274. maddesinde düzenlenen 'yalan tanıklık' suçunda etkin pişmanlık (CGK 2015/9-177, 2018/205 sayılı) veya TCK'nın 267. maddesinde düzenlenen 'iftira' suçundaki etkin pişmanlık (CGK 2015/9-42, 2015/97 sayılı) hallerinde 'Adliyeye yönelik' suçlar için kişinin pişmanlığını açıkça belirtip, önceki ifadelerinden dönmesi durumunun arandığında şüphe yoktur. Ancak mala karşı suçlarda etkin pişmanlık durumunu düzenleyen TCK'nın 168. maddesinin uygulanabilmesi için suça konu zararın/malın aynen iadesi veya tazmininin sağlanmasının sanık veya şüphelinin rızasına bağlı olması aranmakta; kişinin açıkça 'pişman değilim' dememesi şart iken, açıkça 'pişman olduğunu' belirtmesi şart değildir. Sözle ifade edilen bir pişmanlık olmasa dahi eylemle gösterilen pişmanlık hali ile rızaen zararın giderilmesi veya eşyanın aynen iadesi sağlanıyorsa sanığın etkin pişmanlık hükümlerinden yararlandırılması ve cezasında indirime gidilmesi gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında, dosya kapsamında bilirkişi raporuyla sanığın kendi menfaatine harcadığı kabul edilen 80.000 TL’lik miktarın hakkındaki soruşturma açılmazdan önce, mağdurun banka hesabına sanık tarafından rızaen yatırıldığı anlaşılmaktadır. Her ne kadar sanık bu parayı aldığı borcu geri ödeme olarak adlandırıyor ise de bu niteleme Anayasamızın 38. maddesinin 5. fıkrası uyarınca hiç kimse kendisini suçlayan bir beyanda bulunmaya zorlanamayacağından savunma hakkı kapsamında söylenmiş söz sayılmalıdır. Dolayısıyla suçu konu zararın rızai iadesi nedeniyle sanık hakkında TCK'nın 168/1. maddesi uyarınca etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması ve bu gerekçelerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulü gerektiği kanaatinde olduğumuzdan sayın çoğunluğun (2) nolu itiraz konusu hakkındaki kararına katılmak mümkün olmamıştır." düşüncesiyle, karşı oy kullanmıştır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, Ankara 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.10.2014 tarihli ve 240-290 sayılı hükmüne ilişkin olarak tebliğname düzenlenerek temyiz incelenmesinin sağlanması için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 05.11.2019 tarihinde yapılan müzakerede itiraza konu özel belgede sahtecilik suçundan mahkûmiyet hükmünün onanmasına, güveni kötüye kullanma suçundan mahkûmiyet hükmünün ise bozulmasına ilişkin Özel Daire kararından sonra Yerel Mahkemece yapılan yargılama sonucunda güveni kötüye kullanma suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün temyizi üzerine dosyanın gönderildiği Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca söz konusu bu hükme ilişkin olarak öncelikle tebliğname düzenlenerek temyiz incelemesi yapılmasının sağlanması gerekip gerekmediğine ve sanığa atılı hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunun unsurları itibarıyla oluşup oluşmadığına yönelik uyuşmazlık konuları bakımından oy birliği ile, diğer uyuşmazlık konuları bakımından ise oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14368, Karar No: 2016/10983, Tarih: 08.12.2016

**1. Hukuk Dairesi         2016/14368 E.  ,  2016/10983 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, mirasbırakan babası ''... oğlu ...'ın'' maliki olduğu kat mülkiyeti kurulu 56 ada 28 parseldeki 5 nolu meskenin tapu sicil kayıtlarında nüfus bilgilerinin hatalı olarak ''..., .., ..., ...'' olarak yazılı olduğunu ileri sürerek, anılan kayıtların ''..., ...., ... Mahallesi'' olarak düzeltilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne ilişkin verilen karar Dairece; “... evrak arasında mevcut olmadığı halde .... 08.12.2010 ve 10.12.2010 tarihlerinde kaydedilen davacı vekilinin; dava dosyasının görevli mahkemeye gönderilmesi hususundaki dilekçelerinin 6100 sayılı HMK'nin 20. maddesi hükmü gereğince görevsizlik kararının kesinleştiği tarihten itibaren iki haftalık süre içerisinde verilip verilmediğinin şüpheye vermeyecek şekilde saptandıktan sonra varılacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir. Kabule göre de; ... malikin nüfusa kayıtlı olduğu yer bilgilerinin düzeltilmesine karar verilemez ise de tapuda intikal işlemlerinin yaptırılabilmesi için "çoğun içinde az da vardır" kuralı gereğince davanın tespit davası olarak değerlendirilerek, tapu kayıt maliki ile davacının murisinin aynı kişi olduğunun gerekli araştırma ve incelemeler yapılarak kanıtlanması halinde bu yönde bir tespit hükmü kurulması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmadığı gibi, talebe konu taşınmazın tapu kaydına dayanak resmi akitteki nüfus bilgilerinin kime ait olduğunun ilgili nüfus müdürlüğünden sorulmadan, öte yandan davacının miras bırakanı ''...'ın'' yaşadığı süre boyunca nüfus kaydını herhangi bir yere naklettirip naklettirmediği araştırılmadan eksik inceleme ile yetinilerek sonuca gidilmiş olması da doğru değildir..” gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davacının iddiasının sabit olduğu gerekçesi ile; “Davanın kabulüne, davacının murisi .... ve .... oğlu .... 08.12.1911 doğumlu ... İli, ... İlçesi, ... Mah. Cilt 6, Hane 22 'de kayıtlı ... ile ... ili, ... İlçesi, ... Mah. 56 ada, 28 parsel sayılı taşınmazdaki 5 nolu bağımsız bölüm maliki ...'ın aynı kişi olduğunun tespitine” karar verilmiştir.

Karar, davalı vekilin tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hâkimi ...'nin raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

./..

-KARAR-

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddi ile usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalı ... Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına

, 08.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3684, Karar No: 2012/5123, Tarih: 02.04.2012

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/3684 E.  ,  2012/5123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ortaklığın giderilmesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı ortaklığın giderilmesi davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, bir adet taşınmazın paydaşlığının giderilmesi istemine ilişkindir. Mahkeme satış suretiyle paydaşlığın giderilmesine karar vermiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına, taşınmazın cinsi, yüzölçümü, pay oranları, paydaş sayısı, imar yasası ve mevzuatı uyarınca aynen taksim edilemeyeceğinin ve satışın umum arasında açık arttırma usulüyle yapılacağının anlaşılmasına göre temyiz eden davalı vekilinin esasa ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak paydaşlığın giderilmesi davaları iki taraflı, taraflar için benzer sonuçlar doğuran davalardan olup, sonuçta kazanan ve kaybeden taraftan söz edilemeyeceğinden yargılama giderinin ve vekalet ücretinin paydaşlardan payları oranında tahsili gerekirken davacı lehine takdir edilen vekalet ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmiş olması ve 492 Sayılı Harçlar Yasası’nın mükerrer 138. maddesinin sonuna eklenen fıkra gereğince 31.12.2009 günlü resmi gazetede yayınlanan Harçlar Yasası’nın Genel Tebliğinin 1 sayılı tarifesinin karar ve ilam harcı bölümünde belirtildiği gibi taşınmazın satış bedeli üzerinden %09,9 (binde 9,9) harç alınması gerekeceği göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde binde 9 harç alınmasına karar verilmesi doğru değil ise de bu yanlışlıkların düzeltilmesi için yeniden yargılama yapılmasında yarar görülmediğinden hüküm fıkrasından harçla ilgili 5 nolu bendin çıkarılarak yerine “satış bedeli üzerinden %09,9 (binde 9,9) oranında harcın taraflardan payları oranında alınmasına” ibaresinin eklenmesi, hüküm fıkrasının vekalet ücretine ilişkin 7 nolu bendinde geçen “davalıdan” ibaresinin önüne gelecek şekilde “payı oranında” ibaresi eklenmek suretiyle hükmün düzeltilmesine ve 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 438.maddesi uyarınca bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA ve taşınmaz malın satış bedelinden payına düşecek paranın %09.9 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 18.40.-TL’nın mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenden alınmasına, 02.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13716, Karar No: 2015/7937, Tarih: 08.09.2015

**14. Hukuk Dairesi         2014/13716 E.  ,  2015/7937 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sivas 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/02/2014

NUMARASI : 2013/63-2014/61

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 18.02.2013 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve taşınmazın mera olarak sınırlandırılması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 05.02.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Davacı H.. H.. vekili, Sivas İli, M.. E.. K.. bulunan 113 ada 215 parsel sayılı taşınmazın davalı adına tescil gördüğünü ancak, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerin 1960'lı yıllarda göl ve bataklık vasfında olduğunu, D..Kayseri Bölge Müdürlüğünce yapılan kanal çalışmaları neticesinde taşınmaz ve taşınmazın çevresindeki diğer taşınmazların yıllarca mera olarak kullanıldığını aynı mevkideki 37 adet taşınmaz içinde Sivas Hukuk Mahkemelerinde tapu iptali ve tescil davaları açıldığını, yapılan yargılama sonucunda taşınmazların tapu tescillerinin iptali ile mera vasfıyla sınırlandırılarak tapuya tescil edildiğini, bu haliyle dava konusu taşınmazın mera vasıflı olması nedeniyle özel mülkiyete konu olamayacağından zilyetlik iktisaplarının mümkün olmadığından bahisle dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptali ile mera vasfıyla özel siciline tesciline karar verilmesini talep etmiştir.Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyada yer alan kadastro tutanağına göre dava konusu 131 ada 215 parsel sayılı taşınmaz "çayır" niteliğiyle davalı S.. T... adına zilyetlik sebebiyle tescil edildiği, sınırında 113 ada 254 sayılı mera parseli olduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece dava konusu taşınmazın hava fotoğrafı ve memleket haritası getirtilerek mahalli bilirkişi, fen bilirkişi, harita mühendisi ve ziraat bilirkişisi alınmak suretiyle mahallinde keşif yapılmış, alınan ziraat bilirkişi raporunda 113 ada 215 parselin çayır arazisi olarak kullanıldığı ve bitki örtüsünün çayır arazileri ile örtüşdüğü bildirilmiştir. Harita mühendisi raporunda ise dava konusu yerin hava fotoğrafında hali arazi olarak göründüğünü ayrıca, kadastro paftası ve uydu haritasının çakıştırılması sonucu parselin O.. g... ve L..g..olarak belirtilen yerde kaldığının tespit edildiği belirtilmiştir.