muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3236, Karar No: 2019/298, Tarih: 14.01.2019

**14. Hukuk Dairesi         2018/3236 E.  ,  2019/298 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 30.12.2011 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi talebi üzerine bozma ilamına uyularak yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 15.06.2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince,

1) Dosya arasında rastlanmadığından, muris ...'nın mirasçılık belgesinin ve Meltem Köse ile ...'in nüfus kayıt örneklerinin ilgililerinden temin edilip dosyaya eklenmesine,

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince,

1) Dosya arasında rastlanmadığından, muris ...'nın mirasçılık belgesinin ve Meltem Köse ile ...'in nüfus kayıt örneklerinin ilgililerinden temin edilip dosyaya eklenmesine,

2) Davalılar ... vasisi ..., ... ve ...'ya yapılan gerekçeli karar tebligatlarının, yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak Tebligat Kanununun 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle, davalılar adına önceden hiçbir tebligat çıkarılmadan ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz olduğu; yine davalı ...'e yapılan gerekçeli karar tebliği aynı konutta oturan yakınına tebliğ edilmiş olmasına rağmen tebliği alan kişinin muhatapla yakınlık derecesinin tebligat parçasından anlaşılamadığı görülmüştür.

Bu nedenle, usulüne uygun gerekçeli karar tebliği sağlanamayan bu kişilere 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği sağlanarak ve yasal temyiz süresi beklenildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 14.01.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13575, Karar No: 2015/7936, Tarih: 08.09.2015

**14. Hukuk Dairesi         2014/13575 E.  ,  2015/7936 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 19.08.2005 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 26.03.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, satış vaadi sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne, 3918 parselin tapu kaydının iptaliyle 1/5 payın davacı adına tesciline karar verilmiştir.

Hükmü, davalılar vekili temyiz etmiştir.

5044 ada 5 parsel sayılı taşınmaz üzerine dava dışı yüklenici ....... Yapı Kooperatifi tarafından inşa edilen binada davalı arsa sahibi tarafından ..... Noterliğinin 17.06.2008 tarihli satış vaadi sözleşmesi uyarınca mesken niteliğindeki bir adet brüt 130 m2'lik 2. kat güney-doğu cepheli dairenin davacıya satışı vaat edilmiştir.

Mahkemece, taşınmazın tapu kaydında kat irtifakı veya kat mülkiyeti kurulmamış olduğu gerekçesiyle tapu iptali ve tescil isteminin reddine, ikinci kademedeki tazminat istemi hakkında da aynen ifanın ileri bir tarihte yerine getirilebilme durumu söz konusu olduğundan davanın reddine karar verilmiştir.

24.04.1978 tarihli ve 3/4 sayılı YİBBGK Kararı ile “634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunun yürürlüğe girmesinden sonra, ana taşınmazda henüz kat mülkiyeti ya da kat irtifakı kurulmadan önce, bağımsız bölüme ilişkin ve arsa payı ile bağlantılı veya bağlantısız, eş deyişle arsa payı belirlenmiş veya belirlenmemiş olarak Noterlerce düzenlenen kat mülkiyeti ya da kat irtifakı satış vaadi sözleşmelerinin geçerli olduğuna, bu tür bir satış vaadi sözleşmesinin Tapu Memurunca düzenlenmesinin zorunlu bulunmadığına...” karar verilmiştir.

Bu Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının konusu yasalara uygun olarak inşa edilmiş bir yapıdır.

Tapuda arsa niteliğinde kayıtlı olmasına rağmen ileride kat irtifakı veya kat mülkiyeti kurulduğunda arsa payına bağlanacak bağımsız bölümün ayrı bir taşınmaz niteliği kazanmadan önce satışının vaat edilmesi veya alacağın temliki suretiyle hakkın üçüncü bir kişiye nakli halinde temlik işlemine değer tanımak ve temlik edilen bağımsız bölümün nitelikleri gözetilerek yapıda ileride kurulacak kat irtifakına esas bağımsız bölüme düşecek arsa payının bilirkişiye belirletilmesi suretiyle bu payın temlik alacaklısı adına tesciline olanak vardır.

Somut uyuşmazlığa gelince; dava konusu dairenin bulunduğu binada henüz kat irtifakı kurulmadığı anlaşıldığından mahkemece, binanın varsa onaylı ruhsatıyla onaylı mimari projesi getirtilerek, mahallinde keşif yapılmalı, satışa konu daireye isabet edecek arsa payı hesaplatılmalı, davacı ... yönünden bulunacak arsa payının adına tesciline karar vermek gerekirken yazılı gerekçelerle davanın reddi doğru görülmemiş, bu nedenle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatıranlara iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14.10.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9342, Karar No: 2023/2767, Tarih: 11.09.2023

**12. Ceza Dairesi         2021/9342 E.  ,  2023/2767 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1233 E., 2019/1683 K.

DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

HÜKÜM : İstinaf Başvurusunun Esastan Reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Esastan Ret

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 27.02.2019 tarihli dava dilekçesinde özetle; "müvekkilinin uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçunu suçundan 09.04.2018-11.04.2018 tarihleri arasında gözaltında tutulduğunu, 11.04.2018 tarihinde tutuklandığını,08.08.2019 tarihinde tahliye edildiğini, yargılama sonucunda beraatine karar verildiğini belirterek; haksız tutuklama tedbiri nedeniyle 8.174,00 TL maddi ve 100.000 TL manevi tazminatın gözaltına alındığı tarihten itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmesini" talep etmiştir.

2. Davalı vekili 01.04.2019 havale tarihli cevap dilekçesinde özetle; "tazminat talebinin yasal dayanaktan yoksun olduğunu, davanın reddi gerektiğini" beyan etmiştir.

3. Boyabat Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.04.2019 tarihli ve 2019/14 Esas 2019/34 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 14.10.2019 tarihli ve 2019/1233 Esas 2019/1683 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı ve davalı vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

5. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 22.11.2021 tarihli, davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi görüşünü içerir tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; hükmedilen manevi tazminat miktarının düşük olduğuna ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

5. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 22.11.2021 tarihli, davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi görüşünü içerir tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; hükmedilen manevi tazminat miktarının düşük olduğuna ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince; davacının talebinde su tesisatçılığı yaparak ticari faaliyette bulunduğunu, haksız koruma tedbirleri nedeniyle bu faaliyetinin aksadığından bahisle maddi zarara uğradığını beyan ettiği, talebinin değerlendirilmesine yarayacak belgeleri mahkememize sunmadığı, bunun yerine gözaltı ve tutukluluk döneminde geçerli olan asgari ücret tarifesine göre hesaplanacak maddi zararın tazminin talep edildiği, bu sebeplerle davacının gözaltı ve tutuklulukta geçirdiği süreler için net asgari ücret tutarının esas alınarak 6519,35 TL maddi ve 6.100 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden itibaren işleyecek yasal faizili ile birlikte davalı maliye hazinesinden tahsiline karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince; davacının 8.174,00 TL maddi ve 100.000 TL manevi tazminat talebinin, kısmen kabulü ile 6.519,35 TL maddi, 6.100,00 TL manevi tazminatın davalı hazineden alınarak davacıya verilmesine ve fazlaya ilişkin taleplerinin reddine dair ilk derece mahkemesinin kararında usule veya esasa ilişkin herhangi bir hukuka aykırılığın bulunmadığı, toplanan tüm delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, delillerin ve yapılan işlemlerin hukuka aykırılık içermediği anlaşıldığından; incelenen hükme yönelik davalı vekili ve davacı vekilinin ileri sürdükleri istinaf itirazları yerinde görülmemiş olmakla, davalı vekili ve davacı vekilinin hükme yönelik istinaf başvurularının 5271 sayılı CMK'nın 280/1-a maddesi gereğince ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tazminat talebinin dayanağı olan Sinop Ağır Ceza Mahkemesinin 2018/179 Esas, 2018/329 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçundan 09.04.2018-08.08.2019 tarihleri arasında 121 gün tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 08.12.2018 tarihinde kesinleştiği, gözaltı/tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmıştır.

Gerekçeli karar başlığına dava tarihinin "27.02.2019" yerine "05.03.2019" yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün eksiklik olarak görülmüştür.

Davacı Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Gerekçeli karar başlığına dava tarihinin "27.02.2019" yerine "05.03.2019" yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün eksiklik olarak görülmüştür.

Davacı Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, davacı lehine hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, gözaltı/ tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar faizi ile birlikte elde edeceği parasal değer dikkate alınıp, hak ve nesafet ilkelerine uygun, makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken, belirlenen ölçütlere uymayacak miktarda eksik manevi tazminata hükmolunması, nedeniyle hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 14.10.2019 tarihli ve 2019/1233 Esas 2019/1683 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca Boyabat Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3890, Karar No: 2012/3687, Tarih: 08.05.2012

**1. Ceza Dairesi         2011/3890 E.  ,  2012/3687 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2011/99699

MAHKEMESİ : Bursa 3. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 25/11/2010, 2010/119 (E) ve 2010/229 (K)

SUÇ : Kasten insan öldürme.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık İsmet'in suçunun sübutu kabul, takdir ve tahrike ilişkin cezasını azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde, bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmediğinden, sanık müdafiinin tahrikte indirim oranına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddine,

Ancak;

Oluşa ve dosya içeriğine göre; arkadaş olan sanık ve maktulün, tanıklar Cafer, İsa ve Yakup ile birlikte, Karacabey İlçesine giderek gece alkol aldıkları, alkolün de etkisiyle tartıştıkları, maktulün sanığa hakaret ettiği, tanıklarca kavga etmeleri engellendiği, araçla Bursa İli'ne döndükleri ve burada tanıklardan ayrıldıkları, sanığın, maktule neden alkol alırken kendisine hakaret ettiğini sorduğu ve bu nedenle yeniden tartıştıkları sırada maktule kafa vurmak suretiyle yere düşürdüğü ve birkaç kez de tekme vurduktan sonra olay yerinden ayrıldığı, maktulün ihbar üzerine olay yerine gelen güvenlik güçleri tarafından hastaneye kaldırıldığı, olayın gerçekleştiği 20.02.2009 tarihinden 07.05.2009 tarihine kadar hastanede yoğun bakım ünitesinde şuuru kapalı olarak tedavi gören maktulün, 07.05.2009 günü, haliyle taburcu edildiği ve 13.05.2009 günü evinde vefat ettiği, Adli Tıp Kurumu 1.İhtisas Kurulu'nun 31.03.2010 gün ve 1010 sayılı raporuna göre, olay sonrası hemen götürüldüğü hastanede yapılan muayenesinde şuurunun kapalı olduğu, alın bölgesinde altı cm.lik raddi yara ve burunda 1 cm.lik kesi olduğu ve kişinin alkollü olduğunun belirtildiği, aynı gün çekilen beyin tomografisinde yaygın beyin ödemi ve 03.03.2009 tarihli beyin tomografisinde de iki taraflı subdural effüzyon saptandığı, klinik seyir ve otopsi bulguları da dikkate alındığında, alkollü olduğu bildirilen kişinin ölümünün, künt kafa travmasına bağlı beyin ödemi sonrasında gelişen subdural effüzyon ve uzun süre yatmaya bağlı gelişen akciğer enfeksiyonundan ileri geldiği olayda, sanık tarafından, özellikle hayati bölgelerin hedef alındığını gösterir kesin kanıt bulunmaması, sanık ile maktul arasında öldürmeyi gerektirir husumetin olmaması ve engel bir durum olmamasına rağmen kendiliğinden eylemine son vermesi dikkate alındığında, sanığın öldürme kastını açığa çıkaran kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden, sanığın yaralama sonucu ölüme neden olmak suçundan, TCK.nun 87/4.maddesi gereğince cezalandırılması yerine, yazılı şekilde kasten öldürme suçundan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görüldüğünden, re'sen de temyize tabi bulunan hükmün tebliğnamedeki düşünce hilafına (BOZULMASINA), 08/05/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4138, Karar No: 2018/8319, Tarih: 22.10.2018

**10. Hukuk Dairesi         2018/4138 E.  ,  2018/8319 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı Kurum sigortalısı .... 05.06.2006 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucu %13 oranında işgöremez duruma girmiş, kurum tarafından sigortalıya 7.6.2007 başlangıç tarihli sürekli işgöremezlik geliri , 1.9.2009 tarihi itibarıyla da yaşlılık aylığı bağlanmıştır.

Sigortalıya 7.6.2007-1.9.2009 arasında kısa vadeli sigorta kollarından 8.657,92 TL fiili ödeme yapılmış, yaşlılık aylığı bağlanmadan önce işkazası nedeniyle bağlanan gelirin ilk peşin değeri 47.571,04 TL iken, sigortalıya yaşlılık aylığı bağlanmasından sonra iş kazası gelirinin yarımda ödenmesi nedeniyle 1.9.2009 tarihi itibarıyla ilk peşin değerin 27.726,05 TL olduğu bildirilmiştir.

Mahkemece, dava dışı sigortalıya yapılan 8.657,92 TL lik fiili ödemenin 1.9.2009 itibarıyla belirlenen ilk peşin değerli gelir olan 27.726,05 TL ye ilave edilmesiyle bulunan 36.373,97 TL Kurum zararı üzerinden,%80 davalı kusuruna göre, peşin değerli gelirler yönünden 29.099,73 TL., geçici iş göremezlik ödeneği yönünden 18310,86 TL ve tedavi giderleri yönünden 1407,38 TL talep edebileceği, bu tutarlardan kesinleşen ilk davada hüküm altına alınan tutarların mahsubu ile kurumun bakiye 24342,08 TL peşin değerli gelir, 16022,01 TL geçici iş göremezlik ve 1231,46 TL tedavi gideri alacağı bulunduğu kabul edilmiştir.

Kurumun, 506 sayılı Kanunun 26. maddesinden doğan rücu hakkı "halefiyete" değil, "Kanundan doğan basit rücu hakkına" dayalı olup, Kurumun rücu alacağı, ilk peşin sermaye değerli gelirin kusura tekabül eden miktarıyla sınırlı bulunmaktadır. Bunun sonucu olarak, Kurumun, sigortalı veya hak sahiplerine bağladığı ilk peşin sermaye değerli gelirden fazlasını isteme hakkı bulunmadığı gibi, bağlanan gelirin kesildiği veya kesilmesi gereğinin yargılama sürecinde ortaya çıktığı durumlarda, Kurumun ödemediği veya ödemeyecek olduğu gelir kesimini rücuan isteyemeyeceğinin göz önünde tutulması gerekir.

506 sayılı Kanunun 92. maddesi "Hem malullük hem de yaşlılık sigortasından aylık bağlanmasına hak kazanan sigortalıya, bu aylıklardan yüksek olanı, aylıklar eşitse yalnız yaşlılık aylığı bağlanır. Malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları ile iş kazalariyle meslek hastalıkları sigortasından hak kazanılan aylık ve gelirler birleşirse, sigortalıya veya hak sahibine bu aylık ve gelirlerden yüksek olanın tümü, eksik olanın da yarısı bağlanır. Bu aylık ve gelirler eşitse, iş kazalariyle meslek hastalıkları sigortasından bağlanan gelirin tümü, malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortalarından bağlanan aylığın da yarısı verilir." düzenlemesini içermektedir.

Somut olayda, dava konusu edilen gelirlerin, yaşlılık aylığı bağlanması nedeniyle 506 sayılı Kanunun 92. maddesi uyarınca 1.9.2009 tarihi itibariyle yarıya indirildiğinin anlaşılması karşısında, davalının tazminle sorumlu olduğu ilk peşin sermaye değerli gelir miktarı; gelirin başladığı tarih itibariyle 92. maddeye göre indirilmiş hali üzerinden hesaplanan ilk peşin sermaye değerli gelir miktarına, indirme tarihine kadar yapılan fiili ödemelerin yarısı ilave edilerek belirlenmeli, bu şekilde belirlenen miktarın ise herhalde 92. maddenin uygulanmasından önceki ilk peşin sermaye değerli gelir tutarını geçemeyeceği gözden uzak tutulmamalıdır.

Bu açıklamalar doğrultusunda, davacı kurumun talep edebileceği toplam gelir miktarı fiili ödemenin yarısı olan 4.323,96 TL ile 1.9.2009 tarihi itibarıyla belirlenen 27.726,05 TL ilk peşin değerli gelir toplamı olan 32.050,01 TL olup, davalı kusuruna isabet eden kısmı ise 25.640 TL’dir. İlk davada hüküm altına alınan tutarların mahsubu ile davacı kurumun bakiye 20.882,90 TL peşin değerli gelir alacağı bulunduğu gözetilmeksizin Mahkemece davacı kurumun 24.342,08 TL peşin sermaye değerli gelirin rücuan tahsiline karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu konunun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.