muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/2829, Karar No: 2013/3056, Tarih: 07.03.2013

**17. Hukuk Dairesi         2013/2829 E.  ,  2013/3056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mirasçılık Belgesi istemine ilişkin olarak açılan davada İstanbul 10. Sulh Hukuk ile Yalova Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, mirasçılık belgesi istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından, davacının murise ait veraset belgesinin verilmesi için açtığı mirasçılık belgesi davası olduğu, İstanbul 10. Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından mirasçılık belgesi verilmesi davasının çekişmesiz yargı işi olup talepte bulunanın oturduğu yer mahkemesinin yetkili olduğu , son ikamet adresine göre murisin Yalova adresinde oturduğundan Yalova Sulh Hukuk Mahkemesi'nin yetkili olduğu gerekçesi ile yetkisizlik kararı verilmiş, Yalova Sulh Hukuk Mahkemesi ise mirasçılık belgesi verilmesi davalarının heryerde açılabileceğini belirtilerek İstanbul 10. Sulh Hukuk Mahkemesi yetkili olduğu belirtilmiştir.

Mirasçılık belgesinin verilmesine ilişkin dava, 6100 sayılı HMK.nın 382. maddesinde çekişmesiz yargı işlerinden sayılmış 384.maddesinde ise Kanunda aksine hüküm bulunmadıkça, çekişmesiz yargı işleri için talepte bulunan kişinin veya ilgililerden birinin oturduğu yer mahkemesinin yetkili olduğu, HMK.nın 11/3. maddesinde ise Mirasçılık belgesinin iptali ve yeni mirasçılık belgesi verilmesine ilişkin davalarda, mirasçıların her birinin oturduğu yer mahkemesinin yetkili olduğu belirtilmiştir. Bu hale göre mirasçılık belgesinin verilmesi davalarında kesin yetki kuralı olmayıp tarafların yetki itirazı da olmadığına göre davanın açıldığı ilk mahkeme olan İstanbul 10. Sulh Hukuk Mahkemesi'nde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.'nın 21. ve 22. maddeleri gereğince İstanbul 10. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 07.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16156, Karar No: 2014/1964, Tarih: 06.02.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/16156 E.  ,  2014/1964 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür Bozma

HÜKÜM : Beraat

Anayasa’nın 38. maddesine göre "kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur." Aynı hususlar 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi" başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve "İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz." hükmüne ver verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu iktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de; dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun'un 37. maddesinin 27.04.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre "Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz."

5237 sayılı TCK'nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. ...Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı" belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. ...Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı" belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun'da, ne 20.02.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.03.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK'nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli "Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği'nin 13/3. maddesinde "Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı" belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa'nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Başbakanlık Özelleştirme İdaresi Başkanlığının 12.11.2013 tarih ve 29415146-2525 sayılı cevabi yazısından, suça konu mühürleme tutanağını düzenleyen ... Elektrik Dağıtım A.Ş. suç tarihinden önce özelleştirilmiş olup, özel hukuk tüzel kişisi olarak kamusal yetki kullanma hakkının bulunmadığından, Anayasa ve Kanuna dayalı kamusal yetkiyi kullanan bir makam tarafından konulmuş mühürleme işleminin bulunmaması nedeniyle, tebliğnamedeki bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve taktirine incelenen dosya içeriğine göre katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 13/5. maddesi gereği beraat eden sanık yararına hazine aleyhine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden katılan aleyhine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı ise de; yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun CMUK'nun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının vekalet ücretine ilişkin 3. paragrafında yer alan “katılan kurumdan” ibaresi kaldırılarak “hazineden” denilmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, , 06.02.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7470, Karar No: 2014/15175, Tarih: 26.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/7470 E.  ,  2014/15175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gebze 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 25/04/2013

NUMARASI : 2009/304-2013/249

Davacı, iş kazası sonucu malüliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davacı ve davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle kusura ilişkin bilirkişi raporundaki davaya konu kaza ile ilgisiz kısmın maddi hata olduğunun anlaşılmasına ve yine maddi tazminat hesabında kazalının beklenen ömür süresi belirlenirken CSO yaşam tablosuna göre hesap yapılıp Dairemizin kabul ettiği PMF yaşam tablosuna göre hesaplama yapılmasa da tarafların bu yönde temyizi bulunmadığından temyiz kapsam ve nedenlerine göre davalılar vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, iş kazası sonucu sürekli işgöremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, maddi ve manevi tazminat taleplerinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerin incelenmesinden, davaya konu zararlandırıcı olayın Kurum tarafından iş kazası olarak kabul edildiği, iş kazasının oluşumunda % 70 oranında davalıların ,% 30 oranında ise kazalı sigortalının kusurlu bulunduğu, hükme esas alınan 09.04.2013 tarihli hesaba ilişkin bilirkişi raporunda 1. seçenek olarak belirlenen zarardan Kurumca bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinin ve geçici iş göremezlik ödeneğinin davalılar kusuru oranında (% 70) yani rücu edilebilir kısmının tenzili ile nihai zararın 54.484,77 TL olarak belirlendiği, 2. seçenek olarak ise belirlenen zarardan Kurumca bağlanan gelirin son peşin sermaye değerinin ve geçici iş göremezlik ödeneğinin tamamının tenzili ile nihai zararın 33.137,87 TL olarak belirlendiği, Mahkemece 2. seçeneğin hükme esas alındığı anlaşılmaktadır.

Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından karşılanmayan zararın ödetilmesine ilişkin davalarda (tazminat davaları) haksız zenginleşmeyi ve mükerrer ödemeyi önlemek için Kurum tarafından hak sahiplerine bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinin ve hüküm tarihine en yakın tarihteki verilere göre belirlenen tazminattan düşülmesi gerektiği Yargıtay'ın oturmuş ve yerleşmiş görüşlerindendir.

Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından karşılanmayan zararın ödetilmesine ilişkin davalarda (tazminat davaları) haksız zenginleşmeyi ve mükerrer ödemeyi önlemek için Kurum tarafından hak sahiplerine bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinin ve hüküm tarihine en yakın tarihteki verilere göre belirlenen tazminattan düşülmesi gerektiği Yargıtay'ın oturmuş ve yerleşmiş görüşlerindendir.

Yapılacak iş; maddi tazminat davası bakımından davacının maddi zararını güncel verilere göre yeniden hesaplatmak, davacıya Kurum tarafından bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinin ve sigortalıya Kurum tarafından ödenen geçici işgöremezlik ödeneğinin hesaplanan tazminattan davalının kusuru oranında (% 70) rücu edilebilen miktarını indirmek ve kazanılmış haklar da göz önünde bulundurularak sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden davacıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlerden davalılara yükletilmesine, 26.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6318, Karar No: 2014/14858, Tarih: 09.12.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/6318 E.  ,  2014/14858 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ORDU KADASTRO MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/12/2013

NUMARASI : 2011/84-2013/219

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında ... Köyü çalışma alanında bulunan 110 ada 2, 114 ada 3, 115 ada 3, 173 ada 13 ve 179 ada 20 parsel sayılı sırasıyla 9.482.85, 4.003.11, 2.200.80, 112,30 ve 1.573,56 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı İ.. D.. adına tespit edilmiştir. Davacılar R.. D.. ve arkadaşları, miras yoluyla gelen hakka, tapu kaydına ve pay satın almaya dayanarak dava açmışlardır. Yargılama sırasında G.. O.., miras yoluyla gelen hakka dayanarak davaya katılmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davacıların davasının kısmen kabulüne, katılan davacının davasının kabulüne, çekişmeli 110 ada 2, 114 ada 3, 115 ada 3, 173 ada 13 ve 179 ada 20 parsel sayılı taşınmazların toplam 35 pay itibari ile 21 payının davalı İ.. D.., 7 payının katılan davacı G.. O.., geriye kalan 7 payın ise davacılar adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili ile davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillere, yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacılar vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ne var ki; 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 19/2. maddesinde taşınmaz üzerinde malikinden başka bir kimseye veya paydaşlarından birine ait muhdesat mevcut ise; bunun sahibi, cinsi, ihdas tarihi ve iktisap sebebi belirtilerek tutanağın veya kütüğün beyanlar hanesinde gösterileceği hükme bağlanmış olup, çekişmeli 179 ada 20 parsel sayılı taşınmazın tespitte belirtilen niteliğinin ev, samanlık ve fındık bahçesi olduğu; dinlenilen yerel bilirkişi A. S. da taşınmaz üzerindeki evin davalı İ.. D.. tarafından yapıldığını belirttiği halde kadastro tespitinden önce oluşturulan evin 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 19/2. maddesi hükmü gereği tapu kütüğünün beyanlar hanesinde gösterilmesi gereğinin göz ardı edilmesi isabetsiz olup, davalı İ.. D..'ın temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davalıya iadesine, 09.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4997, Karar No: 2014/3268, Tarih: 13.03.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/4997 E.  ,  2014/3268 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2011/50502

MAHKEMESİ : Azdavay Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16.09.2010

NUMARASI : 2009/15 Esas, 2010/52 Karar

SUÇ : Basit cinsel saldırı

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi;

Üst Cumhuriyet Savcısının, mahkemece 16.09.2010 tarihinde verilen kararı 1412 sayılı CMUK.nın 310/3. maddesinde belirtilen kanuni 1 aylık süreden sonra 27.10.2010 tarihinde temyiz ettiği anlaşıldığından, süresinde yapılmayan temyiz talebinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 317. maddesi uyarınca REDDİYLE, incelemenin O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiziyle sınırlı olarak yapılmasına karar verilerek yapılan inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Sanıkla arasında önceye dayalı iftira atmasını gerektirir ciddi bir husumet bulunduğu kanıtlanamayan katılanın aşamalardaki istikrarlı anlatımlarına ve dosya içeriğine göre, olay tarihinde A.K. Ç..M..inde hayvanlarını otlatmakta olan katılanın yanına, aynı yerde hayvan otlatan sanığın gelerek, kolundan tuttuğu katılana hitaben "gel cinsel ilişkiye girelim" demesi üzerine, katılanın, sanığın koluna vurarak sanıktan uzaklaştığı, sanığın da teklifinde ısrarcı olmayarak oradan gittiğinin sübut bulması karşısında, cinsel arzularını tatmin etme gayesi ile bedensel temas içeren ve vücut dokunulmazlığını ihlâl eden eylemlerin basit cinsel saldırı suçunu oluşturacağı, ancak somut olayda olduğu gibi katılana yönelik kolundan tutma eyleminin doğrudan cinsel arzuları tatmin etme gayesi içermemesi nedeniyle sanığın, katılana yönelik cinsel ilişki teklifini içeren sözlerinin cinsel taciz suçunu oluşturacağı anlaşılmakla, bu suçtan cezalandırılması yerine delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek atılı suçtan beraatine hükmolunması,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 13.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4399, Karar No: 2016/6596, Tarih: 09.06.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/4399 E.  ,  2016/6596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki tespit istemine ilişkin davada ... İş ile ... İş Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava hizmet tespiti ve davacının yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitine ilişkindir.

... İş Mahkemesi davacının işe giriş bildirgesindeki adresin ''...'' olduğu, ... adresinin mahkemenin yargı çevresinde olmayıp ... İş Mahkemelerinin görevli ve yetkili olduğu gerekçesiyle yetksizlik kararı vermiştir.

... İş Mahkemesi ise; davacının iddia edilen çalışmalarının ... adresinde bulunan işyerinde geçtiği ve ...'de çalıştığı işyerinin bağlı olduğu ...nün mahkemenin yetki alanı dışında kaldığı, davaya bakmaya görevli ve yetkili mahkemenin ... İş Mahkelemelerinin olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

6100 sayılı HMK'nın 6. maddesi uyarınca her dava kural olarak davalının ikametgâhı mahkemesinde açılır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 5. maddesinde iş uyuşmazlıklarında yer itibariyle yetkili iş mahkemelerini belirlemiştir. Buna göre ''iş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medenî Kanunu gereğince ikametgâhı sayılan her mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkeme de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme muteber sayılmaz.''

Dosya kapsamından, davacının çalıştığı iş yeri adresinin ... olduğu anlaşılmaktadır. Yukarıda açıklanan yasal düzenlemeler çerçevesinde; eldeki davada yetkili mahkeme, davacı işçinin işini yaptığı işyeri adresinin bulunduğu yer mahkemesidir. Bu durumda, uyuşmazlığın ... İş Mahkemesinde görülüp çözümlenmesi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... İş Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 09/06/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4456, Karar No: 2006/7751, Tarih: 12.10.2006

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2006/4456 E.  ,  2006/7751 K.**

**"İçtihat Metni"**

... mirasçıları ile Hazine ve ... mirasçıları, katılan Vakıflar Genel Müdürlüğü aralarındaki dava hakkında Bala Kadastro Mahkemesinden verilen 22.5.2002 gün ve 1956/2296-2002/32 sayılı hüküm dairemizin 2.6.2005 gün ve 2005/6563-6019 sayılı kararı ile onanmasına karar verilmiştir. Süresi içinde Hazine tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dosya içeriğine, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HYUY’nın 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Yasanın 442. maddesi uyarınca 140.00.-YTL para cezasının karar düzeltme isteyen davalı Hazineden alınarak hazineye gelir kaydettirilmesine 11.10.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4517, Karar No: 2014/329, Tarih: 09.01.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/4517 E.  ,  2014/329 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/2821

MAHKEMESİ : Zonguldak 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 12/10/2010

NUMARASI : 2012/419 (E) ve 2010/432 (K)

SUÇ : Mühür bozma

Sanık hakkında mühür bozma suçundan verilen 12.10.2010 tarih 2010/183-432 E, K sayılı ilk mahkumiyet hükmünün sanık müdafii tarafından yasal sürede temyiz edildiği ancak aynı ilamda elektrik hırsızlığı suçundan kurulan beraat hükmünün temyiz edilmeksizin kesinleşmesine rağmen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19.07.2012 tarihli yazısı ile 6352 sayılı Yasanın geçici 2/1-2 maddeleri uyarınca yeniden değerlendirilmesi için sehven iadesi üzerine mühür bozma suçundan yeniden kurulan 15.11.2012 tarihli hüküm hukuki değerden yoksun olup yok hükmünde olduğundan sanık müdafiinin 12.10.2010 tarihli mahkumiyet hükmüne yönelik süresinde yaptığı temyizine hasren dosya incelenip gereği görüşüldü:

Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.