muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/9107, Karar No: 2023/10731, Tarih: 13.11.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/9107 E.  ,  2023/10731 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/516 Esas, 2023/528 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Silifke Sulh Hukuk Mahkemesinin 04.10.2018 Tarihli ve 2018/769 Esas, 2018/926 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı ..., 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 405 inci maddesi gereğince kısıtlanmış, mahkemenin 17.10.2019 tarihli ek kararıyla kendisine ... vasi olarak atanmıştır.

Vasi adayı ... 19.01.2022 tarihli dilekçesi ile, süresi dolan vasi ...'ın vasiliğinin kaldırılarak, tarafının vasi olarak atanmasını talep etmiştir.

Mahkemece 29.01.2022 tarihli ek karar ile, kısıtlının yerleşim yeri adresinin ... Mahallesi Mehmet Bıyık Caddesi No:174 ... /... olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Bor Sulh Hukuk Mahkemesinin 15.09.2022 Tarihli ve 2022/294 Esas, 2022/731 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine ilişkin olarak vesayet makamı olan Silifke Sulh Hukuk Mahkemesince verilmiş bir izin kararı bulunmadığı gibi vasinin de kısıtlının yerleşim yeri değişikliği için izin talebinde bulunmadığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Mahkemeler arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının çözümü için dosya Yargıtaya gönderilmiş, Dairemizin 13.03.2023 tarihli ve 2022/16673 Esas, 2023/2321 Karar sayılı ilâmı ile de Silifke Sulh Hukuk Mahkemesi yargı yeri olarak belirlenmiştir.

C. Yargı yeri olarak belirlenmesinin ardından Silifke Sulh Hukuk Mahkemesinin 04.04.2023 Tarihli ve 2023/533 Esas, 2023/510 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ve mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

D. Bor Sulh Hukuk Mahkemesinin 13.07.2023 Tarihli ve 2023/516 Esas, 2023/528 Karar Sayılı Kararı

Dosyanın yerleşim yeri değişikliğine yönelik talep olmaksızın yetkisizlik kararı verilerek gönderildiği gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanun’un 405 inci maddesi uyarınca kısıtlanan kısıtlıya yeni vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur.”

C. Değerlendirme

Aynı dosyayla ilgili olarak daha önce Dairemizin 13.03.2023 tarihli ve 2022/16673 Esas, 2023/2321 Karar sayılı ilâmı ile Silifke Sulh Hukuk Mahkemesi yargı yeri olarak belirlendiğinden ve 6100 sayılı Kanun’un 23 üncü maddesinin ikinci fıkrası gereğince yargı yeri belirlenmesine ilişkin kararlar davaya ondan sonra bakacak mahkemeyi bağlayacağından, yine kısıtlı ya da vasisinin yerleşim yeri değişikliğine izin talebi olmadan Silifke Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ve dosyanın Bor Nöbetçi Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmakla vesayet dosyasının takibi ile Silifke Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Silifke Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

13.11.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5050, Karar No: 2017/3552, Tarih: 15.06.2017

**1. Hukuk Dairesi         2015/5050 E.  ,  2017/3552 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'nin raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, paydaşlar arasında ecrimisil isteğine ilişkindir.

Davacı ..., Kayden maliki olduğu dava konusu 113 ve 158 parsel sayılı taşınmazları, davalının haksız olarak kullanıldığını ileri sürerek, fazla ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 50.000,00 TL ecrimisilin yasal faiziyle birlikte tahsilini istemiş, yargılama sırasında davaya dahil olan diğer davacılar da aynı iddia ve talepte bulunmuşlardır.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddianın sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden, dava konusu 158 parsel (150.000,00 m², susuz tarla) ile 113 parsel (46.375,00 m², susuz tarla) sayılı taşınmazlarda eldeki davanın tarafları ile dava dışı kişilerin iştirak halinde malik oldukları anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki elatmanın önlenilmesini ve ecrimisil istiyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır.

Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 gün ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı ilamı).

Somut olaya gelince; mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin hükme yeterli ve elverişli olduğunu söyleyebilme olanağı yoktur.

Hal böyle olunca; davalının temyiz dilekçesinde bahsettiği ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2007/508 Esas, 2008/568 Karar sayılı dava dosyasının dosya içine getirtilip değerlendirilmesi, dava konusu taşınmazların doğrudan gelir getiren yerlerden olmadığı hususu gözetilerek, yukarıdaki ilkeler doğrultusunda taşınmazların kimin kullanımında olduğunun, davacıların taşınmazda kullandığı bir yer olup olmadığının saptanması, uyuşmazlığın paylı mülkiyet hükümlerine göre çözümlenmesi, başka bir ifadeyle davacılar yönünden intifadan men olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediğinin incelenmesi, davacıların taşınmaz üzerinde kullandığı veya kullanabileceği bir yer var ise ecrimisile hükmedilemeceyeği, kullanabileceği yerin bulunmaması halinde ise payı oranında ecrimisile hükmedileceğinin gözetilmesi gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davalının temyiz itirazları belirtilen nedenlerle yerindedir. Kabulüyle hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 15.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/921, Karar No: 2020/7598, Tarih: 19.06.2020

**19. Ceza Dairesi         2020/921 E.  ,  2020/7598 K.**

**"İçtihat Metni"**

Firar suçundan sanık ...’nın, 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu’nun 66/1-a, 73 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 62/1. maddeleri gereğince 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Kara Kuvvetleri Komutanlığı 1. Ordu Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 13/01/2015 tarihli ve 2014/334 Esas, 2015/4 Karar sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 19/12/2019 tarihli ve 94660652-105-34-9795-2018-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 30/12/2019 tarih ve 2019/133383 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

“Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11/03/2014 tarihli ve 2013/14-102 esas, 2014/128 sayılı kararında belirtildiği üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılması şartları oluşmadığı halde, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi durumunda, kanun yararına bozma yoluna başvurulabileceği ve bozma kararının aleyhe sonuç doğuracağı nazara alınarak yapılan incelemede,

Dosya kapsamında yer alan sanığa ait adlî sicil kaydına göre, sanığın Boyabat Asliye Ceza Mahkemesinin 17/03/2011 tarihli ve 2011/38 esas, 2011/71 sayılı kararı ile 24/01/2011 tarihinde işlenen hırsızlık suçundan mahkûmiyet kaydının bulunduğu ve bu kararın 10/02/2014 tarihinde kesinleştiği, henüz bu mahkûmiyet kaydının adlî sicil kaydından silinme koşulları oluşmadan iş bu yargılamaya konu suçun da 25/05/2014 tarihinde işlendiği cihetle, 5271 sayılı Kanun’un 231/6. maddesinde yer alan, “ Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için; a) Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkûm olmamış bulunması...” şeklindeki hükme nazaran, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilemeyeceği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediği” gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla,

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yukarıda sözü edilen kanuni düzenlemeler karşısında Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Kara Kuvvetleri Komutanlığı 1. Ordu Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 13/01/2015 tarihli ve 2014/334 Esas, 2015/4 Karar sayılı kararının CMK’nin 309/4-a maddesi uyarınca BOZULMASINA, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı CMK’nin 223. maddesinde tanımlanan ve davanın esasını çözen karar niteliğinde olmadığından müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine, 19/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11586, Karar No: 2013/15972, Tarih: 21.11.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/11586 E.  ,  2013/15972 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, babalığın tespiti istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Kararı temyiz eden davacı vekili Av....'ten Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 74. maddesi uyarınca babalık davası hakkında yetkiyi de içerir vekaletnamenin ibrazının istenmesi, verilmediği takdirde kararın davacı asile tebliğinin sağlanmasından,

2-Davacının vukuatlı nüfus aile kaydı ile nüfusa tescile esas belgelerin ve davalıya ait nüfus kayıtlarının Nüfus Müdürlüğünden getirtilip dosyaya konulmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14354, Karar No: 2011/1327, Tarih: 15.02.2011

**4. Hukuk Dairesi         2009/14354 E.  ,  2011/1327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğerleri aleyhine 08/01/2008 gününde verilen dilekçe ile haksız eylem nedeniyle maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece manevi tazminatın reddine, maddi tazminat konusunda atiye terk nedeniyle hüküm kurulmasına yer olmadığına dair verilen 24/09/2009 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 15/02/2011 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine taraflardan kimsenin gelmediği görüldü, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü

Davacılar, kendilerine ait işyerinin açık olduğu, içeride müşteriler bulunduğu sırada ve tüm esnafın gözü önünde işyerine gelip işyerlerinin çalışmasını engelleyen davalıların, kendilerini küçük düşürerek haysiyetlerini çiğnediklerini belirterek, olay nedeniyle uğradıkları kazanç kaybı nedeniyle maddi, kişilik haklarına saldırıdan dolayı da manevi tazminat ödetilmesini istemişlerdir.

Davalılar ise, davacılarla aralarında dükkanın kira bedeli konusunda uyuşmazlık bulunması nedeniyle davacılar ile konuşmak için işyerine gittiklerini ileri sürerek, istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Yerel mahkemece, davalıların etkili eylemde bulunmadıkları ve hakaret etmedikleri, davacılara karşı eylemlerinin kişilik haklarına saldırı oluşturmadığı gerekçesiyle manevi tazminat istemi reddedilmiş, geleceğe bırakılan maddi tazminat konusunda karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir

Dava konusu olay nedeniyle Bursa 4. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2006/406 Esas-2007/542 Karar sayılı dosyasında sanık olarak yargılanan davalıların “...olay tarihinde sanıkların davacıların işyerine gelerek işyerinin çalıştığı esnada kepenkleri kapatmak ve tezgahları toplamak suretiyle katılanların işyerinin çalışmasını engelledikleri ve böylece üzerlerine atılı birden fazla şahıs ile iş ve çalışma hürriyetini ihlal etmek suçunu işledikleri...” gerekçesiyle cezalandırıldıkları anlaşılmaktadır.

Borçlar Yasası'nın 53. maddesi ceza mahkemesince verilen hükümlülük kararında belirlenen olgular hukuk yargıcı yönünden de bağlayıcı olup ceza mahkemesince, davalıların davacılara karşı suç teşkil edecek biçimde hukuka aykırı davrandığı maddi olgu olarak kabul edilmelidir.

Sorun, iş ve çalışma özgürlüğünü bozmak suçuna ilişkin eylemden zarar gören davacıların kişilik değerlerinin saldırıya uğrayıp uğramadığıdır.

Borçlar Yasası'nın 53. maddesi ceza mahkemesince verilen hükümlülük kararında belirlenen olgular hukuk yargıcı yönünden de bağlayıcı olup ceza mahkemesince, davalıların davacılara karşı suç teşkil edecek biçimde hukuka aykırı davrandığı maddi olgu olarak kabul edilmelidir.

Sorun, iş ve çalışma özgürlüğünü bozmak suçuna ilişkin eylemden zarar gören davacıların kişilik değerlerinin saldırıya uğrayıp uğramadığıdır.

Dava konusu olayda davalılar; işyerinin çalıştığı sırada birden çok kişi ile birlikte gelip etkili eylem ve tehditte bulunmasalar bile müşterilerin ve diğer esnafın gözü önünde, kepenkleri kapatmak ve tezgahları toplamak suretiyle işyerinin çalışmasını engelleyerek, davacıların güven ve huzur içinde çalışma duygusunu zayıflatıp ruh bütünlüklerinin ve diğer esnaf ile müşterileri önünde onurlarının zedelenmesine yol açmışlardır. Böyle bir sonucun kişinin, kişilik değerlerinde olumsuz sonuçlar yaratacağı benimsenerek davalıların ceza mahkemesinde belirlenen eyleminin davacıların kişilik haklarına saldırı oluşturacağı kabul edilmelidir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, Borçlar Yasası'nın 49. maddesi uyarınca davacılar yararına uygun bir tutarda manevi tazminat takdir edilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle manevi tazminat istemlerinin tümden reddedilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın gösterilen nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 15/02/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19060, Karar No: 2014/12604, Tarih: 22.05.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/19060 E.  ,  2014/12604 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2013/159518

Mahkemesi : Şanlıurfa 5. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 11/12/2012

Numarası : 2011/558 - 2012/1029

Suç : Taksirle yaralama

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve mahalli Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, kaza tespit tutanağı ile sanığa tam kusur veren raporlar arasındaki çelişkinin giderilmediğine, şikayet yokluğundan düşme kararı verilmesi gerektiğine ilişkin mahalli Cumhuriyet Savcısının ise sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Olay günü gündüz vakti sanığın idaresindeki kamyonet ile meskun mahalde seyri sırasında 4,4 metre genişliğinde iki yönlü, hafif virajlı ve dik eğimli sokağa geldiğinde kaza yerinin 185 m öncesinde bulunan elektrik trafosunun patlaması sonucu yolun tamamen yağ ile kaplandığı, sanığın bu durumu görmesine ve çevrede bulunan esnaf tarafından uyarılmasına rağmen sokağa girerek yokuş aşağı indiği sırada zeminin kaygan olması nedeniyle direksiyon hakimiyetini kaybederek önce kaldırıma, sonra dükkan kepengine, sonra da yayalara çarptığı olayda bilinçli taksirin koşullarının oluştuğu gözetilmeden TCK'nın 22/3. maddesinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini,

2- Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1 ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle TCK'nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerektiği gözetilmeden, sanığın asli kusurlu olarak sebep olduğu kaza sonucu, bir katılanın kemik kırığının hayat fonksiyonlarını 2. derecede etkileyecek şekilde, diğer katılanın ise hayati tehlike geçirip, kemik kırığı meydana gelecek, yüzde sabit iz kalacak ve duyu veya organlarından birinde işlev yitimi olacak şekilde yaralandığı, nazara alınarak temel ceza tayininde alt sınırdan uzaklaşılması gerekirken yazılı şekilde alt sınırdan ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 22/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/195, Karar No: 2009/1094, Tarih: 02.03.2009

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/195 E.  ,  2009/1094 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Tüketici Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanmış olup, Tüketici Sorunları Hakem Heyeti Kararı nedeniyle oluşan muarazanın men’i istemine ilişkindir.

4077 Sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’un 3/e maddesinde tüketici, “bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişi” olarak tanımlanmıştır. Bu tanımlamaya göre yasa, hazır bir malı veya hizmeti satın alarak onu günlük yaşamında kullanan veya tüketen kişiyi korumaktadır. Bir başka deyişle yasa kapsamına, dar kapsamlı mal ve hizmet ilişkileri olağan tüketim işleri alınmıştır. Aksi bir yorumun kabulü, üst düzey teknoloji ile gerçekleştirilen eser sözleşmesi ilişkilerinin dahi 4077 sayılı yasa kapsamında kalmasını ve bunlardan kaynaklanan uyuşmazlıklara da Tüketici Mahkemelerinde bakılmasını gerektirir ki, bunun yasanın amacına aykırı olduğu açıktır. Buna göre istisna sözleşmesinden doğan ilişkileri de 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun hükümlerinin uygulanması hukuken olanaklı değildir. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 26.2.2003 gün ve 2003/15-127 E., 2003/102 K. sayılı kararında bu husus belirtilmiştir. Somut olayda taraflar arasındaki hukuki ilişki eser sözleşmesinden kaynaklandığından, davada Sulh Hukuk Mahkemesi’nin görevli olması nedeniyle yerel mahkemece görevsizlik kararı yerine esas hakkında karar verilmesi yerinde görülmemiş kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz ve Yargıtay başvuru peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 02.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14452, Karar No: 2011/10007, Tarih: 17.11.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/14452 E.  ,  2011/10007 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş=Mahkemesi

K A R A R

Ziraat Odasına 01.05.1994 tarihi itibariyle kayıtlı oldukları bildirilen davacıların,bu kayıtlarına ilişkin Ziraat Odası üye kayıt defterlerinin aslı,bu tarihte kayıt olan tüm üyeleri de içerir şeklide celbedilip eklendikten sonra gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE,17.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.