muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/9458, Karar No: 2014/7863, Tarih: 22.04.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/9458 E.  ,  2014/7863 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KD - 2014/69236

Mühür bozma suçundan sanık M.. G.. hakkında yapılan yargılama sonucunda; sanığın 3000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Kahramanmaraş 3. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 08.06.2010 gün 2010/46 Esas, 2010/616 Karar sayılı hükmün sanık ve müdafii tarafından temyizi üzerine Dairemizin 12.11.2013 gün ve 2012/10977-2013/16634 Esas-Karar sayılı onama kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 28.03.2014 tarihli vaki itirazı üzerine dosya Dairemize gönderilmekle incelenerek gereği görüşüldü:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 28.03.2014 gün ve 2014/69236 sayılı itirazının, 6325 sayılı Kanunun 99. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nun 308/3. madde ve fıkrası gereğince kabulüyle Dairemizin 12.11.2013 gün ve 2012/10977-2013/16634 sayılı onama kararının kaldırılmasına, karar verilerek yapılan incelemede;

Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve doğalgaz'ın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de Elektrik ve doğalgaz'ın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. …Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.2.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.3.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında, özelleştirme uygulamaları neticesi elektirik dağıtım ve satışının katılan Göksu Elektrik Dağıtım A.Ş’ne hangi tarihte devredildiği araştırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerle 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.04.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13160, Karar No: 2022/11564, Tarih: 23.06.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/13160 E.  ,  2022/11564 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtay’ca incelenmesi taraf vekillerince istenilmiş, davalılar vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 23/06/2022 günü temyiz eden davacı idare vekili ile davalılar vekilinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra ve dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki ... Mahallesi, ... ada 26 parsel sayılı taşınmazın değerinin belirlenmesi için bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1)Hükme esas bilirkişi kurulunca emsal alınan taşınmazların imar parseli oldukları belirtildiği halde düzenleme ortaklık payı konusunda herhangi bir değerlendirme yapılmadığı gibi emsal taşınmazların bir kısmının il merkezinde olması nedeniyle, bir kısmının ise il ve ilçe merkezlerine olan mesafeleri, çevrelerinin gelişmişlik durumları ve dava konusu taşınmaza uzaklıkları dikkate alındığında emsal incelemesi için uygun olmadığı gibi, bilirkişi kurulunca emsal alınan taşınmazların, satışına ilişkin akit tabloları Tapu Müdürlüğünden istenilip, dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların 2014 yılında, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m² değerleri ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Müdürlüğü'nden getirtilip, dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibarıyla; hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen taşınmazların ise bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibarıyla imar uygulaması sonucu oluşan imar parselleri mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro

parselleri mi oldukları ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Müdürlüğü'nden ayrı ayrı sorulup, alınacak cevaplara göre bilirkişi kurulu raporu denetlenmeden eksik inceleme ile karar verildiğinden rapor inandırıcı görülmemiştir.

parselleri mi oldukları ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Müdürlüğü'nden ayrı ayrı sorulup, alınacak cevaplara göre bilirkişi kurulu raporu denetlenmeden eksik inceleme ile karar verildiğinden rapor inandırıcı görülmemiştir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibarıyla, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibarıyla imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğü'nden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2)2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine 6459 sayılı Kanun'un 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içerisinde sonuçlandırılamadığından, tespit edilen bedelden acele el koyma bedeli mahsup edildikten sonra fark bedele 29/05/2014 tarihinden, karar tarihine kadar geçen süre için yasal faiz yürütülmesine karar verilmesi gerektiği halde infazda tereddüt oluşturacak şekilde yazılı şekilde karar verilmesi,

3)Tapu kaydında takyidat bulunması halinde takyidatların bedele yansıtılmasına karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken tespit edilen kamulaştırma bedeline Kanun'un lafzına aykırı olarak blokaj ibaresi kullanmak suretiyle hüküm kurulması,

Doğru olmadığı gibi;

4)Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesi'nin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün ve 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinin gözetilmemesi

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle HUMK’un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince 3.815,00-TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya, 3.815,00-TL vekalet ücretinin de davacıdan alınarak davalıya verilmesine, 23/06/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2486, Karar No: 2015/6851, Tarih: 27.04.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/2486 E.  ,  2015/6851 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 11. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/02/2014

NUMARASI : 2012/1075-2014/132

Taraflar arasındaki nafakanın artırımı davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, tarafların 2011 yılında boşandıklarını, boşanma kararı ile birlikte davacı lehine aylık 200,00 TL yoksulluk nafakasına hükmedildiği, aradan geçen zaman içerisinde hükmedilen nafaka miktarının davacının ihtiyaçları karşısında yetersiz kaldığını ileri sürerek, davacı lehine hükmedilen aylık 200,00 TL yoksulluk nafakasının aylık 1.500,00 TL'ye yükseltilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, tarafların yaşam koşullarında geçen zaman içinde hali refah durumunun kabulünü gerektirecek bir hususun tespit edilemediği, davacı kadın yararına takdir edilen aylık 200 TL yoksulluk nafakasının günün ekonomik koşulları ve ÜFE oranına göre gelebileceği miktarın aylık 212,32 TL olarak tespit edildiği, günün ekonomik koşulları, paranın satın alma gücü de göz önüne alınarak hakkaniyet gereği hüküm kesinleştiği tarihten geçerli olmak üzere iştirak nafakasının aylık 220,00 TL'ye arttırılmasına karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile birlikte dava tarihinden itibaren davacı kadın yararına takdir edilen aylık 200 TL yoksulluk nafakasının aylık 220 TL'ye çıkartılmasına karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Anayasanın 141'nci maddesi uyarınca, yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılması gerekir. Bu husus 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297'nci maddesinde de hüküm altına alınmıştır. Anılan anayasal ve yasal düzenlemeler gereğince yargıcın, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kararda göstermesi zorunludur. Maddi olgularla hüküm fıkrası arasındaki hukuki bağlantı da ancak bu şekilde kurulabilecek, ayrıca yasal unsurları taşıyan bu gerekçe sayesinde, kararların doğruluğunun denetlenebilmesi mümkün olacaktır. Kararın gerekçesi ile hüküm fıkrasının birbirine aykırı olmaması gerekir.

Mahkeme, karar gerekçesinde hükmün kesinleştiği tarihten geçerli olmak üzere iştirak nafakasının aylık 220,00 TL'ye artırılmasına, hüküm kısmında ise dava tarihinden itibaren davacı kadın yararına takdir edilen aylık 200 TL yoksulluk nafakasının aylık 220 TL'ye çıkartılmasına karar vererek çelişki yaratmıştır.

Bu itibarla, karar gerekçesi ile hüküm kısmının çelişkili olması usul ve yasaya aykırı olup, bu husus hükmün bozulmasını gerektirmiştir.

Mahkeme, karar gerekçesinde hükmün kesinleştiği tarihten geçerli olmak üzere iştirak nafakasının aylık 220,00 TL'ye artırılmasına, hüküm kısmında ise dava tarihinden itibaren davacı kadın yararına takdir edilen aylık 200 TL yoksulluk nafakasının aylık 220 TL'ye çıkartılmasına karar vererek çelişki yaratmıştır.

Bu itibarla, karar gerekçesi ile hüküm kısmının çelişkili olması usul ve yasaya aykırı olup, bu husus hükmün bozulmasını gerektirmiştir.

Bozma nedenine göre, sair temyiz itirazları bu aşamada incelenmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 27.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12899, Karar No: 2013/18793, Tarih: 10.12.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/12899 E.  ,  2013/18793 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Beraat

25.09.2010 tarihli Kaçak/Usulsüz Elektrik Tespit Tutanağında, “daha önce borcundan dolayı kesilen elektriği, ayırıcı koluna takılan kurum kilidini bozarak açıp, kaçak elektrik kullandığı tespit edilmiştir. Enerji tekrar kesilerek mühürlenmiştir” denilmesine rağmen, önceki işleme dair tutanak dosya içerisinde bulunmadığından, 25.09.2010 tarihli tutanağın esas alındığı önceki tutanağın aslı ya da onaylı örneği getirtilip incelenerek, usulüne uygun biçimde yapılmış bir mühürleme işleminin bulunup bulunmadığı, ayırıcı kola takılan kurum kilidinin ne anlama geldiği ve mühürleme olarak kabul edilip edilmeyeceği araştırılıp tartışılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, somut olayla ilgisi bulunmayan bir içtihada dayanılarak suçun unsurlarının oluşmadığından bahisle yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18669, Karar No: 2023/2878, Tarih: 28.03.2023

**7. Ceza Dairesi         2021/18669 E.  ,  2023/2878 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/44 E., 2016/344 K.

SUÇ : 2873 sayılı Kanun'a muhalefet

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Yürütülen soruşturma neticesinde, sanığın 2873 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2.Söke 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.05.2016 tarihli ve 2016/44 Esas, 2016/344 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2873 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi, milli park içerisinde yalnızca olta ile amatör balıkçılığa izin verildiğine, milli park görevlileri tarafından sanığın dalgıç kıyafetli ve zıpkınla balık avladığına dair tutanak tutulduğuna, suçun unsurlarının oluştuğuna ve mahkûmiyeti gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Milli Park görevlileri tarafından, Dilek Yarımadası Menderes Deltası Milli Parkı içerisindeki kontrolleri sırasında, Ardıçlıburun mevkiinde, sanığın dalgıç kıyafeti ve zıpkınla balık avladığına dair tutanak tutulduğu, olayın görüntüleri alınarak sanık hakkında suç duyurusunda bulunulduğu anlaşılmıştır.

2.Sanık aşamalardaki beyanlarında, spor amaçlı olarak daldığını, balık avlamadığını, yanında zıpkın ya da başka bir av ekipmanı bulunmadığını savunmuştur.

3.Yargılama sırasında olay yerinde keşif ve bilirkişi incelemesi yaptırılmış, bilirkişinin, dosya kapsamında sanığın balık avladığına dair bir bulgu bulunmadığı, ancak olayın meydana geldiği sahadaki dalma faaliyetinin de idarenin iznine tabi olduğu ve fakat bu şekilde bir iznin de dosyada bulunmadığı, bu faaliyet nedeniyle su altı yaşam alanında bir zarar meydana gelmediği yönünde görüş bildirdiği görülmüştür.

4.Tutanak ve eklerinde sanıktan herhangi bir zıpkın ya da avlanmış balık ele geçirildiğine dair bir bilgi, belge bulunmadığı anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

4.Tutanak ve eklerinde sanıktan herhangi bir zıpkın ya da avlanmış balık ele geçirildiğine dair bir bilgi, belge bulunmadığı anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Söke 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.05.2016 tarihli ve 2016/44 Esas, 2016/344 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3358, Karar No: 2014/8362, Tarih: 19.06.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/3358 E.  ,  2014/8362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün incelemesinde;

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık ve müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün incelemesinde;

Sanık hakkında hüküm kurulurken TCK.nın 103/3. maddesinin aynı Kanunun 103/6. maddesinden önce uygulanarak cezanın belirlenmesi ve Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.11.2007 gün ve 2007/5-142 Esas, 2007/240 Karar sayılı ilâmı ile TCKnın 61. maddesinin 4 ve 5. fıkraları karşısında, 43. madde uyarınca yapılacak artırmanın, 103/6. maddenin tatbikinden önceki fıkralara göre bulunan ceza miktarı üzerinden hesaplanıp, elde edilen artırım tutarının 103/6. maddesi ile belirlenen cezaya eklenmesi suretiyle yapılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurularak fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı, sanık ve müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5704, Karar No: 2018/9766, Tarih: 22.11.2018

**10. Hukuk Dairesi         2018/5704 E.  ,  2018/9766 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av. ... ile 1-...Kurumu Başkanlığı adına Av. ... ile 2-... Sitesi H Blok Kat Maliklerinin adına Yönetici ... aralarındaki dava hakkında .... İş Mahkemesi'nden verilen 14.12.2016 günlü ve 2015/161-2016/543 sayılı hükmün, davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Davalılardan .... Sitesi H Blok Kat Maliklerinin yöneticisinin yöntemince tespit edilip davaya dahil edilmediği gibi aleyhe gıyabi hükmün tebliği aşamasında davacı tarafından yötecinin değiştiği belirtildiğinden, yönetici olarak davacı ve davacı vekilinin bildirdiği kişiye gıyabi hükmün TBK'nun 21/1 maddesine göre muhtara teslim suretiyle yapıldığı, yöneticinin resmi kurumlardan sorularak ve kolluk vasıtası ile yapılacak araştırmaya göre tespit edildikten sonra yöntemince gıyabi hükmün tespit edilen yöneticiye tebliğinden sonra dosyanın temyiz incelemesi için gönderilmek üzere mahalline geri çevrilmesine karar verildiği, yöneticinin tespiti için kolluk araştırması ile yetinilerek tebligatın yapıldığı görülmekle, resmi kurumlardan araştırılmak veya apartman karar defterinin temini ile yönetici tespit edildikten sonra gıyabi hükmün yöneticiye tebliği ile temyiz süresi geçtikten sonra dosyanın aynen gönderilmek üzere, mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, temyiz itirazlarının bu noksanlıklar giderilip dosya geldikten sonra incelenmesine 22.11.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.