muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/8359, Karar No: 2018/13961, Tarih: 26.06.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/8359 E.  ,  2018/13961 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 2005 yılında davalı nezdinde çalışmaya başladığını, bu çalışmasının 04.10.2013 tarihinde sona erdiğini, işe girdiği tarihten itibaren büro elemanı olarak çalıştığını, 24.11.2008 tarihinden itibaren davalı işyerinde yetkili olan...Sendikasına üye olduğunu, TİS’nin 3/3 bendindeki büro işçilerinin kapsam dışı sayılması hükmünün işyerinde genel olarak uygulanmaması, işverenin keyfi tutumu nedeni ile aynı konumdaki bazı büro işçilerinin TİS’den faydalandırılarak eşit durumdaki işçiler arasında ayrımcılık yapıldığını, davacının diğer birçok büro işçisi gibi TİS’den yararlanmasının gerektiğini, TİS gereği ödenmeyen bir kısım işçilik alacaklarının ve eşit davranmama tazminatının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının büro işçisi olması sebebiyle 2011 yılına kadar TİS’den yararlanamayacağına dair hüküm olduğunu bu nedenle yararlanamadığını, eşit işlem borcuna aykırı davranılmadığını ve alacakların zamanaşımına uğradığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davalı işverenin eşit davranma borcuna aykırı davranıp davranmadığı uyuşmazlık konusudur.

Eşit davranma ilkesi tüm hukuk alanında geçerli olup, iş hukuku bakımından işverene işyerinde çalışan işçiler arasında haklı ve objektif bir neden olmadıkça farklı davranmama borcu yüklemektedir. Bu bakımdan işverenin yönetim hakkı sınırlandırılmış durumdadır. Başka bir ifadeyle işverenin ayrım yapma yasağı işyerinde çalışan işçiler arasında keyfi biçimde ayrım yapılmasını yasaklamaktadır. Bununla birlikte eşit davranma borcu tüm işçilerin hiçbir farklılık gözetilmeksizin aynı duruma getirilmesini gerektirmeyip, eşit durumdaki işçilerin farklı işleme tabi tutulmasını önlemeyi amaç edinmiştir.

“Eşitlik İlkesi” en temel anlamda T.C. Anayasası'nın 10'uncu ve 55'inci maddelerinde ifade edilmiş, 10'uncu maddede “Herkes, dil, renk, cinsiyet, siyasi düşünce, felsefi inanç, din, mezhep ve benzeri sebeplerle ayırım gözetilmeksizin kanun önünde eşittir” kuralına yer verilmiştir. 55'inci maddenin kenar başlığı ise “Ücrette Adalet Sağlanması” şeklindedir.

“Eşitlik İlkesi” en temel anlamda T.C. Anayasası'nın 10'uncu ve 55'inci maddelerinde ifade edilmiş, 10'uncu maddede “Herkes, dil, renk, cinsiyet, siyasi düşünce, felsefi inanç, din, mezhep ve benzeri sebeplerle ayırım gözetilmeksizin kanun önünde eşittir” kuralına yer verilmiştir. 55'inci maddenin kenar başlığı ise “Ücrette Adalet Sağlanması” şeklindedir.

Bundan başka eşit davranma ilkesi, İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi, Avrupa Sosyal Şartı, Avrupa Ekonomik Topluluğu Andlaşması, Uluslararası Çalışma Örgütünün Sözleşme ve Tavsiye Kararlarında da çeşitli biçimlerde ele alınmıştır.

4857 sayılı İş Kanunu sistematiğinde, eşit davranma borcu, işverenin genel anlamda borçları arasında yerini almıştır. Buna karşın eşitlik ilkesini düzenleyen 5 inci maddede, her durumda mutlak bir eşit davranma borcu düzenlenmiş değildir. Belli bazı durumlarda işverenin eşit davranma borcunun varlığından söz edilmiştir. Dairemiz kararlarında “esaslı nedenler olmadıkça” ve “biyolojik veya işin niteliğine ilişkin sebepler zorunlu kılmadıkça” bu yükümlülüğün bulunmadığı vurgulanmıştır

İşverence, işçiler arasında farklı uygulamaya gidilmesi yönünden nesnel nedenlerin varlığı halinde eşit işlem borcuna aykırılıktan söz edilemez.

4857 sayılı Yasanın 5'inci maddesinin ilk fıkrasında, dil, ırk, cinsiyet, siyasal düşünce, felsefi inanç, din ve mezhep gibi sebeplere dayalı ayrım yasağı getirilmiştir. Belirtilen bu hususların tamamının mutlak ayrım yasağı kapsamında ele alınması gerekir. Eşit davranma ilkesinin uygulanabilmesi için aynı işyerinin işçileri olma, işyerinde topluluk bulunması, kolektif uygulamanın varlığı, zamanda birlik ve iş sözleşmesiyle çalışmak koşulları gerekmektedir.

Yasanın 5'inci maddesinin ikinci fıkrasında tam süreli-kısmî süreli işçi ile belirli süreli-belirsiz süreli işçi arasında farklı işlem yapma yasağı öngörülmüş, üçüncü fıkrada ise cinsiyet ve gebelik sebebiyle ayrım yasağı düzenlenmiş ve bu durumda olan işçiler bakımından iş sözleşmesinin sona ermesinde de işverenin eşit davranma borcu vurgulanmıştır. Bununla birlikte, işverenin işin niteliği ile biyolojik nedenlerle faklı davranabileceği bahsi geçen hükümde açıklanmıştır.

Eşit davranma borcuna aykırılığı ispat yükü işçide olmakla birlikte, anılan maddenin son fıkrasında yer alan düzenlemeye göre işçi ihlalin varlığını güçlü biçimde gösteren bir delil ileri sürdüğünde aksi işveren tarafından ispatlanmalıdır.

Somut olayda, davalı işverenin dil, ırk, cinsiyet, siyasal düşünce, felsefi inanç, din ve mezhep gibi sebeplere dayalı ayrım yaptığının ispatlanamadığı, bu tür istisnai kuralların dar yorumlanması gerektiği gözönünde tutularak, davalının davranışının eşit davranma borcuna aykırılık teşkil etmediği anlaşılmaktadır. Bu nedenle, eşit davranmama tazminatının reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

3- Davalının harçtan muaf olmadığı dikkate alınmaksızın karar verilmesi de hatalıdır.

3- Davalının harçtan muaf olmadığı dikkate alınmaksızın karar verilmesi de hatalıdır.

4- Hükmedilen alacakların net mi yoksa brüt mü olduğunun belirtilmemesinin infazda tereddüte yol açacağının düşünülmemesi de hatalı olup, ayrı bir bozma sebebidir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, 26.06.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12316, Karar No: 2017/1950, Tarih: 08.03.2017

**20. Hukuk Dairesi         2015/12316 E.  ,  2017/1950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki eylemli ... iddiasına dayalı tapu iptali ve tescil davasının yargılaması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içindeki tüm belgeler incelenip gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı ... Yönetimi vekili ... ilçesi ... köyünde 3402 sayılı Kanunun Ek 4. maddesi gereğince 2/B alanlarında güncelleme ve fenni hataların düzeltilmesi çalışmaları yapıldığını, bu çalışmalarda 105 ada 8 sayılı parselin cinsinin mer'a olarak belirlendiğini, ancak taşınmazın eylemli ... olduğunu ileri sürerek düzeltme çalışmalarının iptali ile dava konusu 105 ada 8 parsel sayılı taşınmazın ... niteliği ile ... adına tescilini talep etmiştir. Mahkemece; dava şartı ve hukuki yarar yokluğundan davanın reddine karar verilmiş, hükmün davacı ... Yönetimi tarafından temyizi üzerine Yargıtay 20. Hukuk Dairesince bozulmuştur.

Hükmüne uyulan 20. Hukuk Dairesinin 2014/3805-6815 E-K sayılı bozma ilamında özetle: "...mahalinde keşif yapılarak taşınmazın kesinleşen ... kadastrosu ve 2/B madde uygulamasında 2/B parseli olarak ... sınırları dışına çıkarılan alanda kalıp kalmadığı ve fiili durumu, üzerindeki ağaçların yaşları ve cinsleri, toprak yapısının incelenmesi fiili ... niteliği taşıyıp taşımadığının araştırılması ..." gerektiği belirtilmiştir.

Mahkemece bozma sonrası davanın reddine karar verilmiş, hüküm ... Yönetimi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, eylemli ... iddiasına dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 6831 sayılı Kanuna göre ... kadastrosu ve 1744 sayılı Kanun ile değişik 2/B uygulamaları yapılmış 11/06/1981 tarihinde kesinleşmiştir. Daha sonra 1992 yılında 3402 sayılı Kanunun 4. maddesine göre yapılan ... sınırlandırması ve 6831 sayılı Kanunun 2/B madde uygulaması bulunmaktadır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna ve reddedilen davada kendisini vekil ile temsil ettiren davalı lehine ücreti vekalet tayininde isabetsizlik bulunmadığınıa göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 08/03/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19708, Karar No: 2019/2715, Tarih: 14.02.2019

**2. Ceza Dairesi         2016/19708 E.  ,  2019/2715 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 58. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay CGK'nın 04/02/2014 gün ve 2013/15-262 Esas-2014/37 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere, dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Dolandırıcılık suçunun dinî inanç ve duyguların istismar edilmesi suretiyle işlenmesi, bu suçun temel şekline göre daha ağır ceza ile cezalandırılmayı gerektiren bir durum olarak TCK'nın 158/1-a maddesinde düzenlenmiştir. Madde gerekçesine göre, burada dikkat edilmesi gereken husus, dinin bir aldatma aracı olarak kullanılmasıdır. Din, bir topluluğun sahip olduğu kutsal kitap, peygamber ve Allah kavramını da genellikle içinde bulunduran inanç sistemi ve bu sisteme bağlı olarak yerine getirmeye çalıştığı ahlaki kurallar bütünüdür. Dini inanç, dine inanan, belirli bir dine mensup kişinin duygularıdır. Bu nitelikli unsurun gerçekleşebilmesi ve suçun oluşabilmesi için, dini kurallara bağlı olanların, önem verdiği değerler, dini inanç ve duygular aldatma aracı olarak kötüye kullanılmalı, bu suretle gerçekleştirilen hile ile haksız bir yarar da sağlanmış olmalıdır.

Somut olayda; gündüz vakti, sanığın yanında açık kimliği tespit edilemeyen başka bir kadın ile birlikte müştekinin evine geldikleri ve müştekinin içeriye almak istememesine rağmen kadınlardan bir tanesinin hamile olup bayılma numarası yapması üzerine içeriye acıyarak aldığı, eve giren sanığın diğer kadınla birlikte ocak olduklarını ve dualarının kabul olduğunu söyleyip müştekiden domates ile bir elbise getirmesini ve kolundaki bilezik ve yüzükleri bu elbisenin içerisine koymasını istedikleri, önce domates içerisinden saç kılı ve muska çıkardıkları, peşine de içinde bilezik ve yüzük olan elbiseyi okudukları, kadınlar evden gidince müştekinin yaptığı kontrolde elbisenin içerisinde bilezik ve yüzüklerin olmadığını görmesi şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın hileli söz ve ustaca davranışlarla müştekinin dini duygularını istismar ettiği ve denetim olanağını önemli ölçüde azalttığı, müştekiden haksız menfaat sağladıkları anlaşılmakla, sanığın eyleminin bu niteliği itibariyle 5237 sayılı TCK'nın 158/1-a maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerekebileceği ve bu suçla ilgili davaya bakma ve delilleri değerlendirme görevinin ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 14/02/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6786, Karar No: 2020/11953, Tarih: 14.12.2020

**15. Ceza Dairesi         2020/6786 E.  ,  2020/11953 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık ve olası kastla yaralama suçlarından şüpheliler ... ve diğerleri haklarında yapılan soruşturma evresi sonunda Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 01/11/2019 tarihli ve 2019/62103 soruşturma, 2019/51305 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddine ilişkin mercii Bakırköy 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 25/12/2019 tarihli ve 2019/6834 değişik iş sayılı kararı aleyhine, Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 09/06/2020 gün ve 94660652-105-34-6631-2020 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19/06/2020 gün ve 2020/52366 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 160. maddesinde yer alan “Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar. Cumhuriyet savcısı, maddî gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adlî kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.” şeklindeki düzenleme karşısında, Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmak zorunda olduğu,

Dosya kapsamına göre, müşteki vekilinin dilekçe ile müştekinin uzun yıllardır myom (multi miyom) tedavisi görmekte olduğunu, myom büyüklüğünün 5 aylık bir bebek büyüklüğüne ulaştığını ve bu hastalığın tedavi edilebilmesi için doktorların ameliyat olması gerektiğini söylediğini, kendisinin ise son umut olarak şüpheliler ile tanıştığını, şüphelilerin kendisine verecekleri ilaçların en falza 2-3 ay etki etmeyeceğini ancak daha sonrasında mutlaka myomların küçüleceğini garanti ettiklerini, bu konuşmalar neticesinde Samira Doğal Hayat Merkezi'ne giderek ve 450,00 TL ücret ödeyerek muayene olduğunu ve şüpheliler tarafından kendisine verilen ilaçlar, bazı kür karışımlar ile beslenme tavsiyelerine düzenli olarak uyduğunu ancak hastalığında istediği düzelmenin gerçekleşmediğini tam tersine hastalığının daha da kötüye gittiğini ve kendisini kandırdıklarını ifade ederek şikayetçi olması üzerine yapılan soruşturmada, anılan Cumhuriyet Başsavcılığının 01/11/2019 tarihli kararı ile “…müştekinin varolan rahatsızlığından kurtulmak için tedavi yöntemlerini tıbbi yoldan yani doktorlar ve hastane aracılığı ile yürütmesi gerekirken farklı yöntemler uygulamak suretiyle doğal yollardan halletmeye çalıştığı ve bitkisel ürünlerin ticaaretini yapan şüpheliler ile bilerek isteyerek irtibata geçtiği ve rızası dahilinde ücretini ödeyerek karşılığında doğal iksirler adı verilen ilaçlar aldığı, ilaçları kullandıktan sonra da hastalığından kurtulamadığı ve şüphelileri hakıdna şikayetçi olduğu, söz konusu olayda şüphelilerin eylemlerinin dolandırıcılık ve olası kastla yaralama suçunu ihlal etmediği suçların maddi ve manevi unsurlarının eksik olduğu, kaldı ki müştekinin söz konusu bu ilişkiden kaynaklı püheli ile aralarında Alacak verecek meselesi kalmış ise de söz konusu bu durumun ise hukuki ihtilaf niteliğinde olduğu ve şüphelilerin üzerine atılı Dolandırıcılık ve olası kastla yaralama suçlarının unsurlarının oluşmadığı…” gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği anlaşılmakla,

Somut olayda, İstanbul Tabip Odasının 31/07/2019 tarihli şüpheli ...’ün doktor olarak odada kaydının bulunmadığı şeklindeki cevap yazısı, ...’ın kollukta bilgi sahibi olarak beyanında Samira Doğal Hayat Merkezi isimli iş yerine temizliğe gittiği, yapılan işlemleri bilmediği, disbiritör olarak açıldığı şeklindeki beyanı ve şüpheli ...’ün doktor olmadığı, Samira Doğal Hayat Merkezi isimli iş yerinin teşebbüs aşamasında olduğu, ticari faaliyete başlamadığı, ünvanın doğru olduğu, şikayetçiyi tanımadığı ve şikayete konu ilaç ve tedavi süreci hakkında bilgi ve katkısı olmadığı şeklindeki beyan uyarınca, şüpheli Adem’in doktor sıfatını kullanarak Samira Doğal Hayat Merkezi adı altında ticari faaliyette bulunup bulunmadığının tespiti için çevreden tanık araştırılması yaptırılması ve tespit halinde tanık beyanlarının alınması, Samira Doğal Hayat Merkezi isimli iş yerinin resmi olarak ticari faaliyette bulunmak üzere şüpheli Adem tarafından Ticaret Odasına veya diğer ilgili kurumlara resmi başvurunun olup olmadığının suça ilişkin manevi unsurun tespiti amacıyla sorulması, ... isimli şahsın şüpheli olarak beyanının alınması, müştekinin ödeme yaptığına ilişkin ödeme dekontlarının araştırılması, Samira Doğal Hayat Merkezi ismiyle internet üzerinde şüpheli ...’e satış olup olmadığı yönünde detaylı araştırma yaptırılması sonrası sonucuna göre karar verilmesi gerektiği, eksik soruşturma sonucu kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiğinin anlaşılması karşısında, ortada 5271 sayılı Kanun’a uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumlarda, anılan Kanun’un 160 ve diğer maddeleri uyarınca soruşturma yapılmasını sağlamak üzere soruşturmanın genişletilmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, itirazın reddine ilişkin Bakırköy 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 25/12/2019 tarihli ve 2019/6834 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca müteakip işlemlerin mahallinde merciince yerine getirilmesine, 14/12/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/31873, Karar No: 2014/13857, Tarih: 23.12.2014

**10. Ceza Dairesi         2010/31873 E.  ,  2014/13857 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

(CMK 250. maddesi ile görevli)

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler : a) Sanık ... hakkında "uyuşturucu madde ticareti yapma" suçundan mahkûmiyet

b) Sanık ... hakkında "kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma" suçundan mahkûmiyet

osya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

A) Sanık ... hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün incelenmesi;

Sanık ... müdafiinin temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğinin hükmedilen cezanın süresine göre; 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesinin 1. fıkrası uyarınca halen yürürlükte olan 1412 sayılı CMUK'nın 318. maddesinin 1. fıkrası ile 5271 sayılı CMK'nın 299. maddesi gereğince reddine karar verilerek, duruşmasız inceleme yapılmıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile aşağıda belirtilenin dışında yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükmolunan adli para cezasının 5083 sayılı Kanun’un 1. maddesi ile hükümden sonra 01.01.2009 tarihinde yürürlüğe giren Bakanlar Kurulu’nun 04.04.2007 tarih ve 2007/11963 sayılı kararının 1. maddesi uyarınca Türk Lirası (TL) olarak belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak bu aykırılıkların yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; YTL ol.arak hükmolunan adli para cezasının TL'ye dönüştürülmesi suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

B) Sanık ... hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün incelenmesi;

...’da ikamet eden sanık ...'in hakkında beraat kararı verilen...’de ikamet eden...'ın evine 545 gr toz esrarı bırakması şeklindeki eyleminin “satmak amacıyla uyuşturucu madde bulundurma” suçunu oluşturduğu; diğer sanık...’ın soyut beyanı dışında delil bulunmadığı aşamada, ele geçirilen esrarın kendisine ait olduğunu söylemek suretiyle, suçunun ortaya çıkmasına yardım ettiği dikkate alınarak; sanığın “uyuşturucu madde ticareti yapma” suçundan TCK’nın 192. maddesinin 3. fıkrası da uygulanarak mahkûmiyeti yerine, suçun niteliğinde yanılgıya düşülerek “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” suçundan mahkûmiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesinin 1. fıkrası ve 1412 sayılı CMUK’nın 326. maddesinin son fıkrası uyarınca sonuç ceza yönünden sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına,

23.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.