muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/14180, Karar No: 2019/3235, Tarih: 23.05.2019

**10. Ceza Dairesi         2014/14180 E.  ,  2019/3235 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesinde,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan beraat kararı verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesinde,

Zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 23/05/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15158, Karar No: 2011/14199, Tarih: 27.12.2011

**4. Hukuk Dairesi         2011/15158 E.  ,  2011/14199 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ...-... (...) aleyhine 15/07/2011 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; yetki yönünden dava dilekçesinin reddine dair verilen 26/10/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, davalıya ait internet sitesindeki kişilik haklarına saldırı oluşturan yayın nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir.

Yerel mahkemece, davacının seçimlik hakkını kullanmadığından Hukuk Muhakemeleri Yasası'nın 6. maddesi gereğince genel yetkili mahkeme olan davalının yerleşim yeri Ankara Asliye Hukuk Hakimliği'nin yetkili olduğu belirtilerek mahkemenin yetkisizliğine dava dilekçesinin yetki yönünden reddine karar verilmiş; karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Hukuk Muhakemeleri Yasası'nın 6. maddesi gereğince her dava, yasada aksine bir düzenleme bulunmadıkça, davanın açıldığı günde davalının Medeni Yasa gereğince yerleşim yeri sayılan yer mahkemesinde görülür. Daha özel bir düzenleme içeren aynı yasa'nın 16. maddesinde ise; haksız eylemden kaynaklanan davalar, haksız eylemin gerçekleştiği veya zararın meydana geldiği yahut zararın meydana gelme ihtimalinin bulunduğu yer mahkemesinde açılabilir denilmektedir. Ayrıca, 4721 sayılı Medeni Yasa'nın 25/son maddesi gereğince davacı, kişilik haklarının korunması için kendi yerleşim yeri veya davalının yerleşim yeri mahkemesinde dava açabilir. Böyle bir durumda davayı hangi mahkemede açacağı konusunda seçimlik hakkı bulunan davacı, davasını dilerse davalının yerleşim yerinin bulunduğu yer malıkemesinde, dilerse haksız eylemin gerçekleştiği ya da zararın doğduğu yer mahkemesinde veya kendi yerleşim yeri mahkemesinde açabilir.

Somut olayda; davacının yerleşim yeri Akhisar, davalının yerleşim yeri Ankara, yayına konu edilen olayın yaşandığı yer Balıkesir olup eldeki dava İzmir'de açılmıştır. .-

Davacı, davalının sahibi olduğu internet sitesinde hakkında çıkan ve kişilik haklarını zedeleyen yazı nedeniyle manevi tazminat isteminde bulunduğuna göre internet yayınının yapıldığı her yerde haksız eylemin gerçekleştiği ve zararın doğduğu kabul edilmelidir. Diğer yandan davacının davalıyı sırf kendi ikametgahı mahkemesinden uzaklaştırmak amacıyla eldeki davayı İzmir'de ikamet ettiğine yönelik iddia da bulunmamaktadır.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, davalının yetki itirazının reddiyle işin esası incelenip varılacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle, yetkisizlik kararı verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, davalının yetki itirazının reddiyle işin esası incelenip varılacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle, yetkisizlik kararı verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 27/12/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14211, Karar No: 2013/6527, Tarih: 10.04.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/14211 E.  ,  2013/6527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Önalım

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı önalım davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, önalım hakkına konu payın iptali ve davacı adına tesciline ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz etmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde, Raziye Erdoğan mirasçılarının dava konusu parselde paydaş iken paylarını 12.8.2011 ve 24.8.2011 tarihinde davalıya sattıklarını belirterek davalı adına kayıtlı payın iptali ile davacı adına tescilini istemiştir. Davalı vekili ise, taraflar arasında fiili taksim bulunduğunu, davanın reddini savunmuştur.

Önalım davasına konu payın ilişkin bulunduğu taşınmaz, paydaşlarca özel olarak kendi aralarında taksim edilip, her bir paydaş belirli bir kısmı kullanırken bunlardan biri kendisinin kullandığı yeri ve bu yere tekabül eden payı bir üçüncü şahsa satarsa, satıcı zamanında bu yerde hak iddia etmeyen davacının tapuda yapılan satış nedeniyle önalım hakkını kullanması T.M.K.nun 2.maddesinde yer alan dürüstlük kuralı ile bağdaşmaz. Kötü niyet iddiası, 14.02.1951 gün ve 17/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca davanın her aşamasında ileri sürülebileceği gibi mahkemece de kendiliğinden nazara alınması gerekir. Bu gibi halde savunmanın genişletilmesi söz konusu değildir. Eylemli paylaşmanın varlığı halinde davanın reddi gerekir.

Önalım hakkına konu payın bulunduğu taşınmazda mahallinde bilirkişi marifetiyle yapılan keşif sonucu düzenlenen raporda, dava konusu taşınmazın tüm paydaşları arasında fiilen taksim edildiği ve her bir kişiye belirli bir yerin düştüğü, paydaşlardan tanık ...'un beyanına göre her paydaşın kendisine düşen yeri kullandığı tespit edilmiştir. Mahkeme gözlemine göre, taşınmazın kuzey güney istikametinde bir kısmının ekime hazırlık için sürüldüğü, bu yerin güneye doğru sınırı boyunca beş ayrı yerde doğu-batı istikametinde sınır taşı konulduğu, güneyinde hasat edilmemiş geçen yıldan kalan pamuk tarlası bulunduğu, pamuk tarlasının ortasında bir artezyen kuyusunun bulunduğu, bu yerin güneyinde bir kısmı v sistem, en güneyde ise t sistemiyle yapılmış ancak aralarında herhangi bir sınır ayırıcı unsur bulunmayan bağ sisteminin bulunduğu belirtilmiştir. Ziraatçi bilirkişi raporunda F v e E ile gösterilen paylar arasında fiili oluşmuş bir sınır olduğu, 70 - 80 cm boşluk bulunduğu, bu boşluğun sürülmediğinden yabancı otlarla kaplanmış olduğu, E ve D arasında sınır oluşmadığı, ancak birinde t sisteme göre ekilmiş bağ, diğerinde v sisteme göre ekilmiş bağ bulunduğu, D ile B arasında ayrı ayrı kullanmaya bağlı tump oluşması nedeniyle sınır oluştuğu, A ile B arasında sınır boyunca belli aralıklarla toprağa gömülmüş beş adet beton nişantaşı bulunduğu bildirilmiştir. Davacı da temyize cevap dilekçesinde, taşınmazdaki hissesini 2005 yılında satın aldığını, kendisine su kuyusunun karşısı yani C ile gösterilen alanın satıldığını, şoförlük yaptığı için bu yeri kendisi kullanmadığını, diğer hissedarlara kiraya verdiğini belirtmiştir. Önalım davalarında fiili taksimi belirleyen en önemli unsur paydaşların taksim hususundaki iradeleri ve eylemleridir. Paydaşların paylarını satın alırken taşınmazın belirli bir yerini devraldıkları ve bu yer üzerinde tasarrufta bulundukları, bu şekilde farklı kullanım biçimlerinin oluştuğu anlaşılmaktadır. Davacı kendisine düşen yeri kiraya vermek suretiyle kullandığını belirtmektedir Bu durumda, kendisine ayrılan belirli bir yeri varken, pay satış tarihine kadar bu yerde hak iddia etmeyen davacının tapuda yapılan pay satışından yararlanarak, önalım hakkını kullanması T.M.K.nun 2.maddesinde yer alan dürüstlük kuralı ile bağdaşmaz. Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 10.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9310, Karar No: 2017/2317, Tarih: 23.02.2017

**8. Hukuk Dairesi         2017/9310 E.  ,  2017/2317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı alacaklı vekili, 11.09.2014 tarihinde haczedilen malların borçlu şirkete ait olduğunu, borçlu şirket ile 3.kişi şirket çalışanlarının aynı kişiler olduğunu, işyeri devrinin yasalara uygun olarak gerçekleştirilmediğini, hacze konu menkullerle ilgili üçüncü kişinin istihkak iddiasının alacaklıdan mal kaçırmak için ileri sürüldüğünü belirterek istihkak iddiasının reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı üçüncü kişi vekili, borçlu şirket ile müvekkili şirket arasındaki tek ticari ilişkinin çalışan Halil Kıntış vasıtası ile borçlu şirketten faturalarda belirtilen malların satın alınmasından ibaret olduğunu, hacze konu malların 3.kişi şirkete ait olduğunu açıklayarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı borçlu;usulüne uygun dava dilekçesi tebliğine karşın duruşmalara katılmamış cevap da vermemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda; borçlunun kuruluş adresinin haciz adresi olduğu ancak 07/08/2014 tarihinde adresini değiştirdiğinden, 3.kişi şirketin haciz adresinde faaliyet gösterdiğinin sabit olduğu, haciz esnasında borçlu şirkete ait belgeye rastlanılmadığı, haciz anında hazır bulunan Halil Kıntış isimli kişinin borçlu şirkette çalışırken, 3.kişi şirkette çalışmaya başlamasının hayatın olağan akışına uygun olduğu, ispat yükü altında bulunan alacaklı tarafın karinenin aksini kanıtlamaya elverişli delil sunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, alacaklının İİK’nun 99. maddesine dayalı istihkak iddiasının reddi talebine ilişkindir.

Dava konusu haciz, ödeme emrinin borçlu şirkete tebliğ edildiği ve takibe dayanak sözleşmede belirtilen adreste yapılmıştır. Bu halde İİK'nun 97/a maddesindeki mülkiyet karinesi borçlu, dolayısıyla davacı alacaklı yararınadır. Karinenin aksinin davalı 3.kişi tarafından ispat edilmesi gerekir. Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere göre, dava konusu haczin yapıldığı iş yerinin borçlunun eski faaliyet adresi olduğu, takip tarihinden çok kısa bir

Dava konusu haciz, ödeme emrinin borçlu şirkete tebliğ edildiği ve takibe dayanak sözleşmede belirtilen adreste yapılmıştır. Bu halde İİK'nun 97/a maddesindeki mülkiyet karinesi borçlu, dolayısıyla davacı alacaklı yararınadır. Karinenin aksinin davalı 3.kişi tarafından ispat edilmesi gerekir. Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere göre, dava konusu haczin yapıldığı iş yerinin borçlunun eski faaliyet adresi olduğu, takip tarihinden çok kısa bir

süre önce adresten ayrıldığı çekişmesizdir. Borçlu Şirket ile istihkak iddiasında bulunan Şirket aynı iş kolunda ticari faaliyette bulunmaktadırlar. Davalı 3.kişi, haciz adresindeki faaliyetine borcun doğumundan sonra 7.5.2014 tarihinde başlamıştır. Ayrıca; borçlu Şirkette sigortalı olarak çalışan ve 30.4.2014 tarihinde ayrılan Çınar Kürüm, 3.kişi şirketin kurucu, hakim ve tek ortağı olup, aynı zamanda yetkilisidir. Bundan ayrı, 16.10.2014 tarihli haciz tutanağına göre, borçlu şirketin haciz yapılan adresten ayrıldığı ve ticaret sicilde kayıtlı son adresinde şirket levhası bulunmasına karşın faaliyette bulunmadığı anlaşılmıştır.

Bununla birlikte, ıspat yükü altında olan ve karinenin aksini her türlü delille kanıtlama olanağına sahip olan davalı üçüncü kişi şirketin dayandığı, her zaman temini mümkün olan ve borcun doğumundan sonraki tarihi taşıyan ve borçlu tarafından 3.kişi şirket adına düzenlenmiş faturalar karinenin aksini ispata yeterli olmadığı gibi söz konusu faturalara konu malların ayırt edici özelliği belirtilmediğinden hacze konu mahcuzlara ilişkin olup olmadığı kesin bir şekilde tespit edilememiştir

Mahkemece bu hususlar gözönünde bulundurularak davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken oluşa ve dosya içeriğine uygun düşmeyen gerekçe ile yazılı biçimde davanın reddine karar verilmesi hatalı olmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde iadesine 23.2.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14387, Karar No: 2014/8146, Tarih: 08.04.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/14387 E.  ,  2014/8146 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İzmir 6. İş Mahkemesi

Tarihi :15.05.2013

No :2006/63-2013/238

Dava, meslek hastalığı sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelir ile yapılan harcamalardan oluşan Kurum zararının, 506 sayılı Kanunun 26. maddesince rücuan tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davaya konu somut olayda, meslek hastalığı sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalının davalı işverene ait cam imalatı işyerinde kumlama, fırın ve bazen de ambalaj bölümlerinde çalıştığı belirtilmektedir.

Hükme esas alınan kusur raporunda; riskli işkolunda yıllık muayene raporlarının bulunmaması, mevzi çekişli aspirasyon sisteminin kullanılmaması sebebiyle sigortalının slika maruziyetine uğramış olmasının kuvvetle muhtemel olduğu belirtilip, buna kısa sürede yoğun bir maruziyetin de dahil olduğu vurgulanarak sigortalının çalışma sırasında alması gereken bir tedbir olmadığı için kişisel kusurunun bulunmadığı, davalı işverenin %100 kusurlu bulunduğu sonucuna varıldığı anlaşılmaktadır.

Ancak anılan kusur raporunda, pnömokonyoz teşhisi konulan sigortalıda meydana gelen maruziyete, tanının konulmasına esas teşkil eden ilgili meslek hastalıkları hastanesi raporunda da belirtildiği üzere, sigortalının yaşam tarzının, özellikle uzun ve yoğun sigara kullanımının etkisi bulunup bulunmadığı hususu tartışılmamıştır.

2- Sigortalıya % 33.20 oranındaki sürekli iş göremezlik durumu nazara alınarak bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin tahsilinin talep edilmesi ve yargılama aşamasında Yüksek Sağlık Kurulunun 01.6.2012 tarihli kararına göre, 10.8.2006 tarihi itibariyle düzeltme kaydı ile sigortalının meslek hastalığı nedeniyle azalma göstererek %27,20 oranında sürekli iş göremez duruma geldiğinin belirlendiği; sürekli işgöremezlik derecesindeki düşmeye bağlı olarak değişime uğrayan gelirin, yüksek işgöremezlik oranı nedeniyle bağlanmış olan başlangıçtaki gelir olup; gelir hesabındaki unsurlardan biri olan işgöremezlik oranındaki düşme karşısında, başlangıçtaki gelirin, değişen işgöremezlik oranına uyarlanması zorunluluğu bulunduğu, peşin sermaye değerli gelirin başladığı tarih itibariyle, düşen işgöremezlik oranına göre belirlenmesi zorunlu olup; başlangıçtaki yüksek işgöremezlik oranı nedeniyle (yüksek işgöremezlik oranı ile düşen işgöremezlik oranı arasındaki fark işgöremezlik nedeniyle) ödenen fark gelirlerin, yeni oran üzerinden belirlenmiş olan peşin sermaye değerli gelire ilavesi gerekeceği belirgindir.

Yukarıdaki açıklamalar karşısında somut olaya bakıldığında, mahkemece, peşin sermaye değerli gelir, başladığı tarih itibariyle, düşen işgöremezlik oranına göre belirlenmiş, ancak %6'lık fark fiili ödeme miktarı olarak bildirilen 127,92 TL dikkate alınmamıştır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece, eksik inceleme ve araştırma sonucu hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalıya iadesine, 08.4.2014 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13452, Karar No: 2013/17809, Tarih: 27.11.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/13452 E.  ,  2013/17809 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : 5237 sayılı Yasanın 203/1, 62/1, 51. maddeleri gereğince 5 ay hapis cezasının ertelenmesi

1-)Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.04.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”.

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. …Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.