muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/14788, Karar No: 2019/33873, Tarih: 04.09.2019

**7. Ceza Dairesi         2015/14788 E.  ,  2019/33873 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, Resmi belgede sahtecilik, Özel belgede sahtecilik, Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık ...'nın Konya'da bulunan Akbank ... Şubesinin müdürü, sanık ...'nın ise şubede kredi tahsisinden sorumlu şef olduğu, şubenin yetkisinde olan tarım kredilerinin kullanılabilmesi için, 10 dönüm tapulu araziye sahip olmak gerektiği, en az 2 yıl çifçilik yapıyor olma şartının bulunduğu, bu şartları taşımayan tarım kredisi alamayacak durumdaki 72 kişiye sahte çiftçi belgeleri, tapu belgeleri ve şahsi kefalet ile toplam 1.670.500 TL tutarında kredi kullandırıldığı, bu kredilerin doğrudan kredi kullanan şahısların hesaplarına değil, kredi kullandırılmasına aracılık eden 3. kişilerin hesaplarına aktarıldığı, kredi işlemlerinde çoğu zaman banka görevlisi olmadan aracılar tarafından evrakların hazırlanıp imzaların bu kişiler tarafından alındığı, kredi çekilmesi esnasında kullanılan çiftçi belgelerinin ve tapuların sahte olarak düzenlendiği, banka görevlileri tarafından bu evrakların doğruluğunun araştırılmadığı, bu suça banka görevlilerinin teşvik ederek, azmettirerek ve işlemlerin yapılmasını sağlayarak doğrudan katıldıkları iddiası ile sanıklar ... ve ... hakkında, kredi kullanan ve kefil konumundaki diğer 196 sanık ile birlikte Konya 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2010/245 Esas sayılı dosyası ile kamu davası açıldığı, 31/05/2011 tarihinde banka görevlisi olan sanıklar ... ve ... hakkında davanın tefrikine karar verildiği görülmekle,

Banka görevlisi olmayan diğer sanıklar hakkında Konya 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nde yargılaması yapılan 2011/368 Esas sırasında kayıtlı dosya ile iş bu dava birleştirilerek müfettiş raporu, bilirkişi raporları ve diğer delillerin birlikte değerlendirilip, sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdir edilerek, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, baştan doğru olmayan ayırma kararı sonucunda sonuçları birbirine bağlı olabilecek davaların ayrı ayrı sonuçlandırılarak eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.09.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3809, Karar No: 2012/8224, Tarih: 18.05.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/3809 E.  ,  2012/8224 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Konya 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 09/02/2012 tarih ve 2010/618-2012/79 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 18/05/2012 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ..... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Almanya Bochum Eyalet Mahkemesi tarafından verilen 20.03.2007 tarihli 8 O 211/06 numaralı kararın kesinleştiğini ileri sürerek, tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre tenfizi istenen kararın konusunun şirket ortağı tarafından sermaye olarak konulan paranın tahsili istemi olduğu, böyle bir istemin TTK’nın 329 ve 405. maddelerine aykırı olduğu, aynı konuda Türk mahkemelerinde açılan davaların bu nedenle reddedildiği, yabancı mahkeme kararının şirket ortakları arasında eşitsizliğe neden olduğu, tenfizi istenen kararı veren mahkemece davalının savunma hakkının kısıtlandığı, davaya gelmemenin iddiaları kabul anlamına geldiği, tenfizi istenen kararın gerekçesiz olduğu ve ayrıca karara karşı gidilebilecek kanun yollarının kararda gösterilmediği, bu nedenle tenfiz şartlarının oluşmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkin olup, mahkemece, tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının kamu düzenine ilişkin TTK’nun 329 ve 405/2. maddelerine ve anayasanın eşitlik ilkesine aykırı olduğu, savunma hakkının kısıtlandığı ve ayrıca şirket hisselerinin davalıya iadesine karar verilmemesi nedeniyle mükerrer tahsilâta neden olunabileceği gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm tesis edilmiştir.

Davaya konu Almanya Bochum Eyalet Mahkemesi’nin yapmış olduğu yargılama sonucu verdiği kararın dosya içindeki tebliğ belgelerinden anlaşılacağı üzere Adalet Bakanlığı Uluslar arası Hukuk ve Dış İlişkiler Genel Müdürlüğü aracılığı ile davalının vekili Av. Osman Pınarbaşı’na 06.02.2009 tarihinde tebliğ edildiği ve süresinde yasal yollara başvurulmadan kesinleşmiş bulunduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece tenfiz isteminin reddine ilişkin gerekçelerden birisi, tenfizi istenen mahkeme kararının Türk kamu düzenine aykırı olduğudur. Gerçekten de, yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 5718 SK.’nun 54/c maddesi uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir.

Mahkemece tenfiz isteminin reddine ilişkin gerekçelerden birisi, tenfizi istenen mahkeme kararının Türk kamu düzenine aykırı olduğudur. Gerçekten de, yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 5718 SK.’nun 54/c maddesi uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir.

Kanunda kamu düzeni kavramının zamana ve yere göre değişebilen niteliği gereği bir tanımlama yapılmaktan kaçınılmış ve konunun hakimin takdirine bırakılması tercih edilmiş, ancak kamu düzenine aykırılığın “açıkça” olmasının aranmasıyla bu konuda takdir hakkı bulunan hakime bir sınırlama getirilmek istenmiştir. Bu düzenleme, Türk tenfiz hukukunda, kamu düzeni kavramının izin verdiği ölçüde, yabancı mahkeme kararlarının tanınması ve tenfizi lehine bir eğilimin bulunduğunu göstermektedir. Doktrinde de bu konuda hakime yardımcı olması bakımından bazı kriterler verilmiştir. Buna göre örneğin Türk tenfiz hakimi “kural olarak” yabancı mahkeme kararının doğruluğunu inceleyemez (revision au fond yasağı). Zira aksinin kabulü, aynı davanın Türk mahkemesinde tekrar görülmesi ve yeni bir Türk mahkemesi kararının ortaya çıkması sonucunu doğurur. Ancak örneğin Türk hukukunun vazgeçilmez kabul ettiği temel prensiplerini ihlal eden veya milletlerarası alanda geçerli olan ortak ilkelere aykırı bulunan yabancı mahkeme kararları tenfiz edilemez. Tenfiz hakimi takdir hakkını kullanırken, her somut olayın kendine mahsus özelliklerini de dikkate almalıdır.

O halde dava konusu uyuşmazlık yönünden de somut olayın özelliklerine göre bir inceleme ve değerlendirme yapılmalıdır.

Burada ilk olarak yabancı mahkemece davalının savunma hakkının ihlal edilip edilmediğinin incelenmesi gereklidir. Somut olayda yabancı mahkemece, dava dilekçesi ve ekleri davalıya 1965 tarihli Hukukî ve Ticarî Konularda Adlî ve Gayrı Adlî Belgelerin Yabancı Memleketlerde Tebliğine Dair Lahey Sözleşmesi’ne uygun olarak tebliğ edilmiş, davalının davaya karşı savunma yapmak isteğini göstermemesi nedeniyle, Alman Usul Yasası’nın 331/3. ve 276. maddeleri uyarınca, davacının talebi üzerine, sözlü yargılama yapılmaksızın “gıyabi karar” verilmiştir. Buraya kadar olan gelişmelerin Türk kamu düzenine aykırı veya davalının savunma hakkını kısıtlar nitelikte olmadığı, benzer olaylarda Yargıtay dairelerince verilen kararlarla da benimsenmiştir (Yargıtay 13. HD. 01.10.1992 gün ve 5764 E.-7352 K., Yargıtay 11. HD. 06.07.2010 gün ve 2008/12797 E.- 2010/7992 K.). Zira “kural olarak” her mahkeme kendi usul hükümlerini uygular ve yabancı mahkemenin uyguladığı usulün Türk usul hukukundan farklı olması, Türk kamu düzeninin müdahalesi için tek başına yeterli sebep oluşturmaz. Aynı ilkeler yabancı mahkemece uygulanan ispat hukuku açısından da geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta incelenmesi gereken diğer bir konu da, benzer olaylarda Türkiye’de açılan davaların, TTK.’nun 329/1. ve 405/2. maddelerinde düzenlenen, anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyecekleri ve pay sahiplerinin sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyecekleri ilkeleri gereği reddedilmesine rağmen, aynı şartlardaki ortaklarca yabancı mahkemelerde açılan davaların kabul edilmesinin ve alınan farklı yöndeki bu yabancı mahkeme kararlarının Türkiye’de tenfizinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağıdır. Nitekim mahkemece bu durum, T.C. Anayasası’nın kanun önünde eşitlik ilkesine ve kamu düzenine aykırı kabul edilmiştir.

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HUMK.’nun 445/10. maddesi uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır.

Somut uyuşmazlık yönünden asıl incelenmesi gereken husus, tarafları, konusu veya sebebi “farklı” olan bir yabancı mahkeme kararının, Türk mahkemelerinden alınan kararlar ile bağdaşmaması halinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağı noktasıdır. Burada ilk olarak tanıma ve tenfiz hukukundaki kamu düzenine aykırılık kavramının, iç hukuktaki emredici kurallara aykırılık kavramından daha dar ve sınırlı bir

anlama sahip olduğu gözden uzak tutulmamalıdır. Dolayısıyla kamu düzeni gerekçesiyle yabancı mahkeme kararının tenfizine istisnaen müdahale edilmelidir. Ayrıca somut uyuşmazlıkta yukarıda açıklanan revision au fond yasağından ayrılmayı gerektirecek bir özellik de bulunmamaktadır. Yine aynı davanın Türk mahkemelerinde görülmesi halinde farklı sonuca varılacak olması, “tek başına” tanıma ve tenfiz engeli oluşturmayacaktır. Zira, esasa uygulanacak yabancı hukuk gibi yabancı mahkeme kararlarının da Türk mahkemelerinden verilecek kararlarla aynı olması beklenemez.

Bu noktada belki Türk tarafların Türk hukukunun emredici hükümlerinden kaçmak amacıyla yabancı mahkemeden bir karar elde etmeye ve bu kararı Türkiye’de tenfiz ettirmeye çalışmalarının adalet duygusunu sarsacağı, bir başka emredici kural olan kanuna karşı hile yasağına ve bu sebeple de Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı düşünülebilir (Prof. Dr. Ergin Nomer Prof. Dr. Cemal Şanlı, Devletler Hususi Hukuku, İstanbul 2009, 17. Bası, sayfa: 491, dipnot: 270). Ancak öncelikle böyle bir durumun varlığı davalı tarafça ispat edilebilmiş değildir. Kaldı ki somut olayın dikkat edilmesi gereken başka bir özelliği daha vardır. O da Türk hukukunda kabul edilen anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyeceklerine dair ilkenin, Avrupa’da hakim olduğu gibi Alman hukukunda da kural olarak benimsenmiş bulunmasıdır. Somut uyuşmazlıkta yabancı mahkemece davalının savunma haklarının ihlal edilmediği yukarıda açıklanmıştır. Dolayısıyla davalı şirket, benzer ilkelerin egemen olduğu bir hukuk düzeninde, kendisine tanınan savunma olanaklarından yararlanmayarak, tenfizini istemediği kararın verilmesine ve kesinleşmesine kendisi neden olmuştur. Davalının bu şekilde yasal haklarını kullanmayıp, örneğin Türk mahkemelerinden verilmiş aynı nitelikteki bir kararı temyiz etmemek suretiyle Türkiye’de de kesinleşmesine neden olabilmesi mümkündür. Böyle bir durumda da kararın kamu düzenine aykırı olduğu ve infaz edilmemesi gerektiği ileri sürülemeyecektir.

O halde mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda yabancı mahkeme hükmünün tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturmayacağı kabul edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın, davacı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 900.00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 18/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4981, Karar No: 2019/1780, Tarih: 25.03.2019

**10. Ceza Dairesi         2018/4981 E.  ,  2019/1780 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ADANA Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler : a) İstinaf başvurusunun esastan reddi (Sanıklar ...,..., ve ... hakkında)

b) Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi (Sanık ... hakkında)

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği ve istinaf istemlerinin sanıklar ...,..., ve ...yönünden esastan reddine, diğer sanık ... yönünden ise düzeltilerek esastan reddine dair karar hukuka uygun bulunduğundan, sanıkların müdafilerinin ve sanık ...’in temyiz itirazlarının yerinde görülmemesi nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan bölge adliye mahkemesi kararına yönelik TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, hükmolunan hapis cezasının süresi ve tutuklama tarihine göre sanıklar Emre ve İsmail hakkındaki salıverilme taleplerinin reddine, 25/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1835, Karar No: 2014/4681, Tarih: 13.03.2014

**15. Ceza Dairesi         2014/1835 E.  ,  2014/4681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Şikayetçi ... ve vekilinin Konya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2012/49 Esas; 135 Karar sayılı ve 22.03.2012 tarihli birleştirme kararı öncesi istinabe suretiyle 27.02.2012 tarihli duruşmada, birleştime kararı sonrası da yine istinabe suretiyle 13.04.2012 tarihli duruşmada alınan beyanlarında; suça sürüklenen çocuklar ...ve ... haklarında şikayetçi olduklarını bildirip, kamu davasına katılma isteğini de dile getirmiş olmalarına rağmen her iki mahkemede de şikayetçiye "katılan" sıfatı verilmemişse de; CMK'nın 260. maddesi uyarınca, katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar gören şikayetçinin kanun yollarına başvurma hakkı bulunduğu kabul edilerek yapılan incelemede:

Şikayetçi vekilinin 02.07.2012 tarihinde usulünce tebliğ edilen 30.05.2012 tarihli suça sürüklenen çocuklar hakkında verilen "beraat" hükümlerine yönelik, yasal süresi geçtikten sonra 10.07.2012 havale tarihli dilekçesi ile vaki temyiz isteminin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 13/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3548, Karar No: 2012/5155, Tarih: 04.04.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/3548 E.  ,  2012/5155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

10.04.2008 tarihinde yapılan kadastro sırasında ... köyü 154 ada 8 parsel sayılı 1.532,97 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, ...’nin zilyetliğinde olduğu, taşınmaz hakkında kadastro mahkemesinde 2008/3 esas sayılı dava dosyası bulunduğundan söz edilerek tutanak aslı cinsi ve malik hanesi açık olarak kadastro mahkemesine gönderilmek üzere 3402 sayılı Yasanın 5. maddesi uyarınca tespit edilmiştir. Davacı ... Yönetimi, 25.02.2008 tarihli dilekçe ile; Hazineyi taraf göstererek dava dilekçesine ekli krokide işaretlenen taşınmazların orman sayılan yerlerden olduğu, orman niteliği ile Hazine adına tapuya tescillerine karar verilmesi istemiyle kadastro mahkemesinde 2008/3 esas sayılı davayı açmıştır. Mahkemece, dava edilen tüm taşınmazların tutanak asılları, orman kadastrosuna itiraz dosyası ile birleştirilip taşınmazların zilyetleri davaya dahil edilmiştir. Daha sonra 154 ada 8 parsel sayılı taşınmaza ilişkin dava ayrılarak yukarıdaki esasa kayıt edildikten sonra davanın kısmen kabulüne, dava konusu taşınmazın kadastro tespitinin iptal edilerek fen ve orman bilirkişi tarafından ortak düzenlenen krokili raporda (A) ile işaretlenen bölümünün orman niteliği ile Hazine adına, (B) ile işaretlenen kesiminin fındık bahçesi niteliği ile davalı adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi tarafından (B) ile işaretlenen kesim yönünden temyiz edilmiştir.

Dava, orman kadastrosuna ve kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde 3402 sayılı Yasanın 5304 sayılı Yasayla değişik 4. maddesine göre yapılıp kesinleşmeyen orman kadastrosu vardır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye uzman bilirkişi raporuna eski tarihli memleket haritası ve hava fotoğraflarına dayalı olarak yapılan uygulama ve araştırma sonucu çekişmeli taşınmazın (B) ile işaretlenen kesiminin orman sayılmayan yerlerden olduğu anlaşıldığına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 04/04/2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9517, Karar No: 2022/10423, Tarih: 18.10.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/9517 E.  ,  2022/10423 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ZONGULDAK 1. Ağır Ceza Mahkemesi

Suçlar : 1) Uyuşturucu madde ticareti yapma

2) 2313 sayılı Kanuna aykırılık

Hükümler : 1) Uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan beraat

2) 2313 sayılı Kanuna aykırılık suçundan mahkûmiyet

2) 2313 sayılı Kanuna aykırılık suçu yönünden bozma

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Aralarındaki bağlantı nedeniyle Dairemizin 2020/9631 esasında kayıtlı Zonguldak 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 26/06/2015 gün, 2015/479 esas ve 2015/805 karar sayılı dosyası ile birlikte incelenmiştir.

1) Sanık hakkında verilen uyuşturucu madde ticareti yapma suçuna ilişkin beraat hükmüne yönelik temyiz isteğinin incelenmesinde:

Sanığın abisine ait ikamet bahçesinden ele geçen 58 kök kenevir bitkisi ile net 1.812 gram hint keneviri bitki parçaları nedeniyle sanık hakkında 04/12/2014 tarihli iddianame ile uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kamu davası açılmasına rağmen sanığın eylemi ikiye bölünerek uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan beraat kararı ile birlikte Zonguldak 1. Ağır Ceza Mahkemesince “6545 sayılı Kanun'un 69. maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un değişik 191/2. maddesi gereğince sanık hakkında gereğinin takdir ve ifası için Zonguldak Cumhuriyet Başsavcılığına ihbarda bulunulmasına” da karar verilerek hükümlerin karıştırılması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Beraat kararının gerekçesine yönelik olmayan temyizde sanığın hukuki yararı bulunmadığından, 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesinin 1. fıkrasının yollaması ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca sanık müdafiinin temyiz isteğinin REDDİNE,

2)Sanık hakkında verilen 2313 sayılı Kanuna aykırılık suçuna ilişkin mahkûmiyet hükmünün incelenmesinde:

a) Olay tutanağı içeriğine, dosyadaki diğer bilgi ve belgelere göre, sanığın abisine ait ikametin bahçesinde dikili olarak ele geçirilen farklı boylarda toplam 58 kök kenevirden olgunlaştıklarında elde edilecek esrarın, kişisel kullanımı için gerekli miktardan fazla olduğu, sanığın 2313 sayılı Kanun'un 6545 sayılı Kanun'la değişik 23. maddesinin 5. fıkrasının 1. cümlesinde düzenlenen esrar elde etmek amacıyla kenevir ektiğinin kabulü gerekirken, aynı Kanun'un 2. cümlesi uyarınca hüküm kurulması,

b) Kabule göre de; sonuç ceza olarak adli para cezasına hükmolunan sanık hakkında TCK'nın 53. maddesinin uygulanması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA,  5320 sayılı Kanun'un 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddeleri uyarınca sonuç ceza yönünden sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 18/10/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11945, Karar No: 2019/10366, Tarih: 08.05.2019

**9. Hukuk Dairesi         2017/11945 E.  ,  2019/10366 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalıların yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davalılardan ... Temizlik İnş. ve Dış Tic. Ltd. Şti.ne yükletilmesine, 08/05/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13356, Karar No: 2022/1707, Tarih: 08.02.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/13356 E.  ,  2022/1707 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İhbar sonrası yapılan yargılama sırasında 26/05/2016 tarihinde alınan ifadesi esnasında 18 yaşını doldurduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuğun, müdafii istemediğini beyan ettiği gibi 5271 sayılı CMK’nın 150/2-3. maddesi gereğince de suça sürüklenen çocuğa zorunlu müdafii atanmasını gerektirecek bir durum da bulunmadığı, mahkemenin talebi üzerine barodan atanmış olan müdafi Av. ... yüzüne karşı verilen kararı süresinde temyiz etmiş ise de; anılan müdafinin suça sürüklenen çocuk hakkında verilen mahkumiyet hükmünü temyize yetkisi bulunmadığı nazara alındığında, temyize hakkı olmayan suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereğince REDDİNE, 08/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14067, Karar No: 2009/17132, Tarih: 19.11.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/14067 E.  ,  2009/17132 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20.Hukuk Dairesinin 20.12.2006 tarih ve 2006/15290-17974 sayılı bozma kararında; “Mahkemece taşınmazın dört tarafının orman parseli ile kaplı olduğu gerekçesiyle hüküm kurulmiş ise de hükümde isabet bulunmamaktadır. Şöyle ki; davacıların üç adet orman parseli içinde nerelere dava açtığı ve dayandıkları tapu kayıtlarının nerelere ait olduğu usulen keşif yoluyla saptanmamıştır. Yargıcın dava konusu şeyi yerinde inceleyerek, onun hakkında bütün duygularıyla bilgi edinmesine yarayan keşif, taşınmaz davalarında hakimi sonuca götüren en önemli delilerdendir.