muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/424, Karar No: 2018/8744, Tarih: 04.12.2018

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan beraat kararı verilmiş ise, daha önceki tarihlerde işlediği aynı suçtan dolayı verilmiş olan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararları dikkate alınmaksızın, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”,

Karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 04/12/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/8862, Karar No: 2007/7379, Tarih: 01.05.2007

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2007/8862 E.  ,  2007/7379 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar (3.Kişi)...... Termal Fizik Tedavi ve Kür Tesisleri A.Ş. Vs. vekili Avukat ..... ile davalı.... vekili Avukat ....... aralarındaki İstihkak davası hakkında Manyas İcra Mahkemesinden verilen 18.01.2007 gün ve 6-1 sayılı hükmün davacılar (3.Kişi) vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

2004 Sayılı İcra ve İflas Kanununun 4949 sayılı Yasanın 101. maddesiyle değişik 363. maddesi hükmüne göre; Yasa'nın yürürlüğe girdiği 30.7.2003 tarihinden sonra icra mahkemelerince verilecek kararların temyiz edilebilmesi için, temyize konu dava değerinin 2.000.000.000 TL.’yi geçmesi gerekir.

İİK'na 4949 sayılı Yasa'nın 102. maddesiyle eklenen Ek 1. madde uyarınca da; bu parasal sınır, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, önceki yılda uygulanan parasal sınırların 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun mükerrer 298. maddesi uyarınca Maliye Bakanlığınca her yıl tesbit ve ilan edilen yeniden değerlendirme oranında artırılması suretiyle uygulanır. Bu şekilde belirlenen sınırların (on milyon TL.) 10.00 –YTL’yi aşmayan kısımları dikkate alınmaz.

2006 yılında bu parasal sınır 3.120.00 YTL. olarak uygulanmıştır. Öte yandan 20.12.2006 gün ve 26382 sayılı Resmi Gazetede ilan edilen Maliye Bakanlığı'na ait 364 sıra numaralı Vergi Usul Kanunu Genel Tebliğinde, 2007 yılı için belirlenen yeniden değerlendirme oranı % 7,8 olarak öngörülmüştür. Buna göre, 2007 yılında icra mahkemelerince istihkak davaları sonucunda verilecek kararların temyiz edilebilmesi için, temyize konu dava değerinin 3.360.00. YTL.’sini geçmesi gerekir.

Somut olayda, temyiz konusu dava değeri 2.000.- YTL’dir.

Bu durumda hüküm kesin nitelik taşıdığından temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıdaki nedenlerle davacı (3.Kişi) vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, İİK'nun 363, 365/3 Eki 1. maddeleri uyarınca 01.05.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13864, Karar No: 2015/8539, Tarih: 13.05.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/13864 E.  ,  2015/8539 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÖDEMİŞ 2. ASLİYE HUKUK(AİLE) MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/04/2014

NUMARASI : 2012/605-2014/192

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiş ve davalılar vekili tarafından katılma yoluyla temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; 29/10/2011 tarihinde davacının tarlasında ot biçerken davalılar E.. G.. ve Z.. G.. tarafından vücudunun muhtelif yerlerine sopayla ve tekme tokat vurularak yaralandığını, vücudunda kırıklar meydana geldiğini, koluna platin takıldığını, sağ elini kullanamadığını, davalıların Ödemiş 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/112 Esas 2012/463 Karar sayılı ilamıyla cezalandırılmalarına karar verildiğini, davalılardan Engin'in olay tarihinde reşit olmaması nedeniyle diğer davalılar baba Zülfikar ve anne Nuray'ın meydana gelen zarardan sorumlu olduklarını belirterek, fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla 250,00 TL gelirden mahrumiyet sebebiyle, 250,00 TL tedavi ve yol giderlerine ilişkin maddi tazminat ve 8.000,00 TL manevi tazminata olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; davalılar hakkında ceza yargılamasında cezalandırılmalarına karar verilmiş ise de; hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiğini, ileri de hüküm açıklansa bile temyiz üzerine davalılar lehine hükmün bozulması olasılığının bulunduğunu, davacının manevi tazminat isteminin zenginleşme amacına yönelik bulunduğunu, yaş itibariyle ileri bir yaşta olduğundan gelirden mahrumiyetinin söz konusu olmayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

./..

Mahkemece; davalıların ceza yargılamasında cezalandırılmalarına, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi, kararın kesinleşmesi, davacının Adli Tıp raporuna göre işgöremezlik süresinin bulunması, olay nedeniyle duyduğu üzüntü ve davalıların kusuru gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile; maddi tazminat yönünden 500 TL tazminatın olay tarihi olan 29.10.2011 tarihinden itibaren, 3.210 TL tazminatın ise ıslah tarihi olan 27.02.2014 tarihinden itibaren olmak üzere toplam 3.710,00 TL nin, manevi tazminat yönünden 4.000 TL tazminatın olay tarihi olan 29.10.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm süresi içerisinde davacı vekili tarafından temyiz, davalılar vekili tarafından katılma yoluyla temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalılar vekilinin tüm, davacı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak, davada haksız fiile dayalı tazminat isteminde bulunulmuş olup, hükmedilen tazminata haksız fiil tarihinden itibaren işleyecek şekilde faize karar verilmesi gerekirken ıslah edilen kısım yönünden ıslah tarihinden itibaren faize hükmedilmiş olması usul ve yasa hükümlerine uygun değilse de, bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm fıkrasının 1.bendinde yer alan “...500 TL tazminatın olay tarihi olan 29.10.2011 tarihinden itibaren, 3.210 TL tazminatın ise ıslah tarihi olan 27.02.2014 tarihinden itibaren olmak üzere toplam 3.710,00 TL nin...” ibaresinin hükümden çıkartılarak yerine “ 3.710,00 TL'nin olay tarihi 29.10.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte..." ibaresinin yazılması suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 13.05.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5820, Karar No: 2023/6872, Tarih: 29.05.2023

**5. Ceza Dairesi         2023/5820 E.  ,  2023/6872 K.**

**"İçtihat Metni"**

Cezaevi idaresince arama esnasında alınan eşyaların iade edilmesi talebi üzerine yapılan inceleme sırasında; Karabük İnfaz Hakimliğiyle Ereğli (Konya) İnfaz Hakimliği arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tebliğname ile daireye verilmekle incelendi;

Dosyanın mahiyeti itibarıyla ön inceleme denetimine tabi olmadığı, kararların sonucunda da uyuşmazlığın doğduğu tespit edilmekle gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, talebin niteliğine ve Ereğli (Konya) İnfaz Hakimliği kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Karabük İnfaz Hakimliğinin 05.04.2023 tarih ve 2023/419 İnfaz Hakimliği Dosyası, 2023/1093 Karar sayılı YETKİSİZLİK kararının oy birliğiyle KALDIRILMASINA,

Dava dosyasının mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/954, Karar No: 2014/1923, Tarih: 11.02.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/954 E.  ,  2014/1923 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, Kurum işleminin iptaliyle, boçlanma bedelini Kuruma yatırdığı tarihi takip eden aybaşından itibaren emekliliğe hak kazandığına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının yurt dışında Türk vatandaşı iken geçen çalışma sürelerini borçlanarak, borçlanma bedelini ödediği .../04/2011 tarihini takip eden aybaşı olan 01.05.2011 tarihinden itibaren 506 sayılı yasaya göre yaşlılık aylığına hak kazandığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile, davacının borçlanma bedelini kuruma ödediği .../04/2011 tarihini takip eden ay başı olan 01/05/2011 tarihi itibari ile yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitine, aksine kurum işlemi olan .../.../2011 gün ve 16186627 sayılı davalı Kurum işleminin iptaline, karar verilmiştir.

Somut olayda; davacıya tahsis talep tarihi olan ....08.2011 tarihini takip eden aybaşından (01.09.2011) itibaren aylık bağlanması yerine borçlanma bedelinin Kuruma ödendiği .../04/2011 tarihini takip eden ay başı olan 01/05/2011 tarihi itibari ile aylık bağlanması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, HMK'nın geçici 3. maddesi delaletiyle HUMK’nun 438/7. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının ...bendindeki “ Davacının borçlanma bedelini kuruma ödediği .../04/2011 tarihini takip eden ay başı olan 01/05/2011 tarihi itibari ile yaşlılık aylığına hak kazandığının TESPİTİNE” sözcük ve rakamlarının silinerek yerine “ Davacıya, tahsis talep tarihi olan ....08.2011 tarihini takip eden aybaşı olan 01.09.2011 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanmasına” sözcük ve rakamlarının yazılarak hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, .../02/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4068, Karar No: 2019/15149, Tarih: 09.10.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/4068 E.  ,  2019/15149 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında, mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteğinin 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde, TCK’nın 62. maddesinin, cezadan indirim yapılmasını gerektiren şahsi sebeplerden olan etkin pişmanlık hükümlerine ilişkin TCK'nın 168/2. maddesinden önce uygulanması suretiyle 5237 sayılı TCK’nın 61/5. maddesine aykırı davranılması sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamış, gerekçeli karar başlığında ve hüküm fıkralarında suç adının “iş yeri dokunulmazlığını bozma” yerine “konut dokunulmazlığını bozma” yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası kabul edilmiştir.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 09/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3192, Karar No: 2012/2629, Tarih: 23.02.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/3192 E.  ,  2012/2629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

VEKİLİ : AV. ...

VEKİLİ : AV. ...

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 04/12/2009 tarih ve 2007/178-2009/529 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 21/02/2012 günü hazır bulunan davacı vekili Av.... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin "NAMLI" markasını 1974 yılından bu yana kullandığını, söz konusu marka ile ilgili büyük ekonomik yatırımlarda bulunarak ayırtedici niteliğe kavuşturduğunu, müvekkilinin "NAMLI" markasını, hizmet verdiği restoran hizmetleri ile ilgili olarak 1985 yılında 88013 sayılı tescil belgesi ile marka olarak kendi adına tescil ettirdiğini, hal böyle iken davalının, müvekkiline ait dava konusu markayı, ticaret unvanında kullandığını ve hizmet verdiği pastırmacılık faaliyetinin yanı sıra, müvekkilinin faaliyet verdiği restoran ismi olarak haksız ve kötüniyetli olarak kullanmaya başladığını, ayrıca davalının söz konusu markayı kendi adına tescil ettirdiğini ve bu durumun müvekkili haklarına zarar verdiğini ileri sürerek dava konusu "NAMLI" markasının davalı adına yapılan 2003/36960 sayılı ve 171835 sayılı markalarının hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine, aynı zamanda davalının ticaret unvanında yer alan NAMLI ibaresinin de terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin "NAMLI " ibaresini 21/02/1991 tarihinden itibaren ticaret unvanı olarak, 02/08/1996 tarihinden itibaren de marka olarak kullandığını, söz konusu markanın gerçek hak sahibinin müvekkili olduğunu savunarak reddini istemiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin "NAMLI " ibaresini 21/02/1991 tarihinden itibaren ticaret unvanı olarak, 02/08/1996 tarihinden itibaren de marka olarak kullandığını, söz konusu markanın gerçek hak sahibinin müvekkili olduğunu savunarak reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma,toplanan kanıtlar, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, 2003/36960 sayılı ve “NAMLI” ibareli markanın 35,40,43.sınıflarda 31.12.2003 tarihinden itibaren, 171835 sayılı NAMLI+şekil ibareli markanın 42. Sınıfta 02.08.1996 tarihinden itibaren davalı adına tescil edildiği, yine davalı şirketin 21.02.1991 tarihinde ticaret siciline hali hazırdaki unvanı ile tescil edildiği, davacının ticaret unvanının ise Namlı Kebap Salonu - ... olduğu ve 09.12.1981 tarihinde tescil edilerek 14.12.1981 tarihli ticaret sicil gazetesinde yayınlandığı, davacının bu tarihi takip eden ve makul dava açma süresi olan 5 yılı aşkın yaklaşık 16 yıl gibi bir süre geçtikten sonra davayı açtığı ve bu suretle sessiz kalma suretiyle hak kaybına uğradığı anlaşıldığından, ticaret unvanının sicilden terkinine yönelik talebin reddine karar vermek gerektiği, yine davacının davanın açılma tarihinden 30 yıl ve daha geriye düşen zaman diliminden bu yana Namlı

..../...

Kebap Salonu ve Namlı Restoran ibarelerini kullandığı, Beşiktaş İlçe Hükümet Tabipliği yazısında görüldüğü üzere 1981 yılında yani davalının ticaret sicile unvan tescilinden ve markaların tescili başvurusundan çok önce Namlı ibaresi ile kebap salonu ve restoran işletmek üzere çalışma ruhsatnamesi aldığı ve Namlı ibaresi üzerinde restoran hizmetleri yönünden öncelikle markasal anlamda da kullanımı sebebiyle 556 Sayılı KHK 8/3. maddesinde belirtilen durumdan yararlanması gerektiği, dolayısıyla NAMLI markasını Restoran hizmetleri yönünden davacının bilinir hale getirdiği, davaya konu ve hükümsüzlüğü istenen 171835 sayılı NAMLI + şekil ibareli markanın da davacının NAMLI markasını maruf hale getirdiği, restoran hizmetleri, yiyecek içecek sağlanmasına yönelik ürün sınıfı bulunmadığı gibi ayrıca bu markanın 1996 yılından bu yana tescilli olduğu ve yaklaşık 11 yıl geçtikten sonra davanın açıldığı, 556 Sayılı KHK. Nın 42/1-a maddesinde belirtilen 5 yıllık sürenin burada da uygulanması gerektiği, davaya konu 2003/36960 nolu markanın tescilli 35 ve 42. Sınıflar yönünden Namlı ibaresini davacının markasal olarak bilinir hale getirdiği yolundaki iddiasının doğrulanamadığı, 43. Sınıftaki hizmetler yönünden davacının NAMLI markasının gerçek hak sahibi olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile davalı adına tescilli 2003/36960 sayılı markanın 43. sınıf hizmetler yönünden kısmen hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine, diğer taleplerin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalı adına tescili yapılan 2003/36960 sayılı NAMLI ve 171835 sayılı N NAMLI+ Şekil markalarının hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine, aynı zamanda davalının ticaret unvanında yer alan NAMLI ibaresinin de terkinine karar verilmesi istemine ilişkindir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davalı adına tescili yapılan 2003/36960 sayılı NAMLI ve 171835 sayılı N NAMLI+ Şekil markalarının hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine, aynı zamanda davalının ticaret unvanında yer alan NAMLI ibaresinin de terkinine karar verilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece NAMLI markasını restoran hizmetleri yönünden davacının bilinir hale getirdiği, davaya konu ve hükümsüzlüğü istenen 171835 sayılı N NAMLI + şekil ibareli markanın da davacının NAMLI markasını maruf hale getirdiği, restoran hizmetleri, yiyecek içecek sağlanmasına yönelik ürün sınıfı bulunmadığı gibi ayrıca bu markanın 1996 yılından bu yana tescilli olduğu ve yaklaşık 11 yıl geçtikten sonra davanın açıldığı, 556 Sayılı KHK’nin 42/1-a maddesinde belirtilen 5 yıllık sürenin burada da uygulanması gerektiği, davaya konu 2003/36960 nolu markanın tescilli 35 ve 42. Sınıflar yönünden Namlı ibaresini davacının markasal olarak bilinir hale getirdiği yolundaki iddiasının doğrulanamadığı, 43. Sınıftaki hizmetler yönünden davacının NAMLI markasının gerçek hak sahibi olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile davalı adına tescilli 2003/36960 sayılı markanın 43. sınıf hizmetler yönünden kısmen hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine, diğer taleplerin reddine karar verilmiştir.

Ancak, davalı dava konusu ve kısmen hükümsüzlüğüne karar verilen 2003/36960 sayılı markanın 1974 yılından beri lokantacılık sektöründe kullanarak ayırtedicilik nitelik kazandırdığı ve bu markanın gerçek hak sahibi olduğunu ileri sürmüştür. Mahkemece alınan bilirkişi raporunda davacı markası yönünden inceleme yapılmış ise de davalının anılan markası yönünden inceleme yapılmamıştır. Davalı vekili 6.11.2009 tarihli dilekçesi ile bilirkişi raporuna NAMLI ibaresi üzerinde gerçek hak sahibi olduğunu ve kullanımla ayırtedicilik kazandırdığını savunarak itiraz etmiştir. Davalıya ait 2003/36960 sayılı markanın tescil başvurusu 31.12.2003 tarihinde yapılmıştır. Bu tarih itibariyle yürürlükte olan 556 Sayılı KHK' nin 7/son maddesi uyarınca bir marka tescil tarihinden önce kullanılmış ve tescile konu mallar veya hizmetlerle ilgili olarak bu kullanım sonucu ayırt edici bir nitelik kazanmış ise (b), (c) ve (d) bentlerine göre tescili reddedilemez. Bu itibarla mahkemece 26.06.2004 tarih ve 5194 sayılı Yasa ile 556 sayılı KHK’nin 7/son fıkrası değiştirilerek fıkradaki (b) bendi hükümden kaldırılıp yerine (a) bendi getirildiğinden davalının “NAMLI” ibaresine kullanımla ayırt edicilik kazandırıldığı iddiasını da ancak yasal değişikliğin yürürlüğe girdiği 26.06.2004 tarihine kadar geçen süre içerisinde

..../...

..../...

gerçekleştirdiğini kanıtlaması gerekir. O halde mahkemece davalının 556 sayılı KHK'nin 7/son maddesi gereğince dava konusu “NAMLI” markasının kullanımla ayırt edici nitelik kazanıp kazanmadığının bilirkişi kurulundan ek rapor alınarak yada yeni bir bilirkişi kurulundan rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, bu konuda bir inceleme yapılmadan yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, 23/02/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

21/03/2012-S/E
Yargıtay — Esas No: 2014/19644, Karar No: 2015/11134, Tarih: 17.09.2015

**19. Hukuk Dairesi         2014/19644 E.  ,  2015/11134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda yetkili icra dairesinde takip yapılmadığından davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin fatura kapsamındaki malı davalıya satıp, teslim ettiğini, bedelini ödememesi üzerine alacağın tahsili için girişilen icra takibinde yetkiye ve borca itiraz ettiğini belirterek itirazın iptaline, takibin devamına, % 20'den aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin davacıdan mal satın almadığını, borcu olmadığını, mahkemenin de yetkili olmadığını bildirerek davanın reddi ile tazminata karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davacının faturaya dayalı satım iddiası ile.. İcra Dairesi'nde girişilen icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkin olduğu, davalının taraflar arasındaki akdi ilişkiyi inkarla yetkili icra müdürlüğünün davalının ikametgahı yeri olan.. olduğu itirazında bulunduğu, davacının akdi ilişkinin varlığını, mal teslimini kanıtlayamadığı, bu durumda yetkili icra dairesinin davalının ikametgahı yeri olan Manavgat olduğu gerekçesiyle yetkili icra dairesinde takip yapılmamış olması nedeniyle davacının davasının ve tarafların tazminat istemlerinin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 17.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.