muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/430, Karar No: 2012/203, Tarih: 22.05.2012

Yasa koyucunun, 5237 sayılı TCY’nın 168. maddesinde, “tek başına iade ve tazmine” değil, “pişmanlık sonucu iade ve tazmine” önem verdiği madde ile ilgili meclis komisyonunda yapılan görüşmelerde kullanılan ifadelerden de açıkça anlaşılmaktadır. (Adalet Bakanlığı Yayın İşleri Dairesi Başkanlığı, Tutanaklarla Türk Ceza Kanunu, Ankara 2005, s. 616)

Bunun sonucu olarak; iade ve tazminin cebri icra yoluyla gerçekleştirilmesi, zararın failin rızası hilafına veya ondan habersiz olarak üçüncü kişilerce giderilmesi, failin yakalanmamak için kaçarken atması sonucu eşyanın ele geçirilmesi veya kaçarken yakalanan failin üzerinde ele geçirilmesi gibi hallerde, failin gerçek anlamda bir pişmanlığından söz edilemeyeceğinden, etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma koşulları oluşmayacaktır. Buna karşın etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanabilmesi için “mağdurun uğradığı zararın aynen geri verme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi” koşulu yerine getirilirken duyulan pişmanlığın mutlaka sözle ifade edilmesi zorunluluğu bulunmayıp, söz veya davranış yoluyla da ifade edilmesi olayın özelliğine göre olanaklı olabilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanıklar, katılan ...’den aldıkları cüzdanı, bir zorlama bulunmadan ve henüz yakalanmaları söz konusu olmadan geri vermişler, itiraza konu olmayan katılan ...’nın cep telefonu ise soruşturma aşamasında emniyet görevlilerince sanık ...’ın kardeşinden alınarak katılana verilmiş, yerel mahkemece sanıkların katılan ...’ya karşı yağma eylemleri nedeniyle 5237 sayılı TCY’nın 168. maddesi uygulanmak suretiyle ceza tayin edilmiş ve bu hüküm Özel Dairece de onanmıştır.

Etkin pişmanlık hükümlerinden yararlanabilmek için, pişmanlığın yalnızca sözle ifade edilmesinin zorunlu bulunmaması, davranış yoluyla gerçekleştirilmesinin de olanaklı olması karşısında, sanıkların katılan ...’den aldıkları cüzdanı, “herhangi bir dış etken bulunmadan ve haklarında henüz soruşturma başlamadan geri verme” şeklindeki eylemlerinde etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunduğu kabul edilmelidir.

Bu durum karşısında sanıkların katılan ...’e karşı eylemlerinde etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçeyle kabulüne, Özel Daire ilamının, sanıkların katılan ...’e karşı yağma suçuna ilişkin olan (B) bendinin kaldırılmasına, yerel mahkeme hükmünün sanıkların katılan ...’e karşı yağma eylemine ilişkin olarak;

1- Sanıkların katılan ...’e karşı yağma eylemleri tamamlandığı halde teşebbüs hükümlerinin uygulanması,

2- Sanıklar hakkında etkin pişmanlık hükümlerini düzenleyen 5237 sayılı TCY’nın 168. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Kabul ve uygulamaya göre de, teşebbüs nedeniyle indirim yapılırken uygulanan yasa ve maddesinin gösterilmemesi isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmelidir.

1- Sanıkların katılan ...’e karşı yağma eylemleri tamamlandığı halde teşebbüs hükümlerinin uygulanması,

2- Sanıklar hakkında etkin pişmanlık hükümlerini düzenleyen 5237 sayılı TCY’nın 168. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Kabul ve uygulamaya göre de, teşebbüs nedeniyle indirim yapılırken uygulanan yasa ve maddesinin gösterilmemesi isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmelidir.

Sanıkların katılan ... İbrahim Esen’e karşı yağma eylemlerinin tamamlandığının ve etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğinin kabul edilmesi karşısında, yağma suçuna teşebbüsten mahkûmiyet hükmü kurulan ve aleyhe temyiz bulunmayan davada, eylemin tamamlandığından bahisle eleştiri ile onama mı, yoksa cezayı aleyhe değiştirmeme yasağı da gözetilerek bozma kararı mı verilmesinin gerektiğine ilişkin uyuşmazlık konusunun değerlendirilmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçeyle KABULÜNE,

2- Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 27.09.2011 gün ve 7531–5531 sayılı ilamının (B) bendinin sanıkların katılan ...’e karşı yağma suçundan kurulan hükme yönelik olarak KALDIRILMASINA,

3- Gaziantep 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 21.01.2008 gün ve 276–8 sayılı hükmünün, sanıkların katılan ...’e karşı yağma suçundan kurulan hükme yönelik olarak;

a) Sanıkların katılan ... İbrahim Esen’e karşı yağma eylemleri tamamlandığı halde teşebbüs hükümlerinin uygulanması,

b) Sanıklar hakkında etkin pişmanlık hükümlerini düzenleyen 5237 sayılı TCY’nın 168. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

c) Kabul ve uygulamaya göre de teşebbüs nedeniyle indirim yapılırken uygulanan yasa ve maddesinin karar yerinde gösterilmemesi,

İsabetsizliklerinden aleyhe temyiz bulunmadığından 1412 sayılı CYUY’nın 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 326/son maddesinin gözetilmesi kaydıyla BOZULMASINA,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.05.2012 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3208, Karar No: 2018/8835, Tarih: 11.12.2018

**14. Hukuk Dairesi         2018/3208 E.  ,  2018/8835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 25.05.2015 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 25.11.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, paydaş tarafından açılan ortaklığın giderilmesi istemine ilişkindir.

Davacı vekili, 102 ada 170 parsel sayılı taşınmazda ortaklığın satış suretiyle giderilmesini dava ve talep etmiştir.

Davalılar, duruşmaya katılarak bir diyecekleri olmadıklarını bildirmişlerdir.

Mahkemece, davanın kabulüne, ortaklığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Paydaşlığın (ortaklığın) giderilmesi davaları, paylı mülkiyet veya elbirliği mülkiyetine konu taşınır veya taşınmaz mallarda paydaşlar (ortaklar) arasında mevcut birlikte mülkiyet ilişkisini sona erdirip ferdi mülkiyete geçmeyi sağlayan, iki taraflı, tarafları için benzer sonuçlar doğuran davalardır.

Paydaşlığın giderilmesi davasını paydaşlardan biri veya birkaçı diğer paydaşlara karşı açar. HMK'nın 27. maddesi uyarınca davada bütün paydaşların yer alması zorunludur. Paydaşlardan veya ortaklardan birinin ölümü halinde alınacak mirasçılık belgesine göre mirasçılarının davaya katılmaları sağlandıktan sonra işin esasının incelenmesi gerekir.

Paydaşlığın (ortaklığın) satış suretiyle giderilmesine ilişkin davalarda taşınmaz üzerinde bulunan bina, ağaç v.s. gibi bütünleyici parçaların (muhdesat) kime ait olduğu konusunda uyuşmazlık olup da bunlar üzerinde bazı paydaşların (ortaklar) hak iddia etmeleri ve öncelikle bu uyuşmazlığın giderilmesini istemeleri halinde o paydaşa görevli mahkemede dava açmak üzere HMK'nın 165. maddesi uyarınca uygun bir süre verilmelidir.HMK'nın 165. maddesi uyarınca uygun bir süre verilmelidir. Mahkemece verilen süre içerisinde dava açıldığı takdirde sonucunun beklenmesi, açılmadığı takdirde o konuda uyuşmazlık yokmuş gibi davaya devam edilmesi gerekir.

Paydaşlığın (ortaklığın) satış yoluyla giderilmesi halinde dava konusu taşınmaz üzerinde bina, ağaç v.s. gibi bütünleyici parçalar (muhdesat) varsa bunların arzla birlikte satılması gerekir. Ancak muhdesatın bir kısım paydaşlara (ortaklara) ait olduğu konusunda tapuda şerh varsa veya bu hususta bütün paydaşlar ittifak ediyorlarsa ve muhdesat arzın değerinde bir artış meydana getiriyorsa bu artışın belirlenmesi için dava tarihi itibariyle arzın ve muhdesatın değerleri ayrı ayrı tespit edilir. Belirlenen bu değerler toplanarak taşınmazın tüm değeri bulunur. Bulunan bu değerin ne kadarının arza ne kadarının muhdesata isabet ettiği yüzdelik (%...) oran kurulmak suretiyle belirlenir. Satış sonunda elde edilecek bedelin bölüştürülmesi de bu oranlar esas alınarak yapılır. Muhdesata isabet eden kısım muhdesat sahibi paydaşa, geri kalan bedel ise payları oranında paydaşlara (ortaklara) dağıtılır.

Bütünleyici parçanın (muhdesat) arzın paydaşlarına (ortaklarına) değil de üçüncü şahsa ait olduğunun anlaşılması halinde bu kimseyi muhdesat sahibi olarak davaya dahil etmek ve ona satış bedelinden pay vermek mümkün değildir.

Somut olaya gelince; davalılardan ... temyiz dilekçesinde dava konusu 102 ada 170 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan meyve ağaçlarının kendisine ait olduğunu iddia etmiş, 23.10.2015 tarihli keşif sonucu düzenlenen 02.11.2015 tarihli ziraat bilirkişi raporunda 250 adet şeftali, 3 adet armut ve 1 adet ceviz ağacının bulunduğu tespit edilmiştir. Buna göre mahkemece yapılması gereken taşınmazın diğer paydaşlarına muhdesat iddiasının sorulması, kabul edilmemesi halinde HMK'nin 165. maddesi uyarınca davalı ...'a görevli mahkemede dava açmak üzere süre verilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 11.12.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5638, Karar No: 2013/225, Tarih: 18.01.2013

**23. Hukuk Dairesi         2012/5638 E.  ,  2013/225 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arsa maliki arasında, davalıya ait taşınmaz üzerinde inşaat yapılması amacıyla arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi düzenlendiğini, müvekkilinin sözleşmeye uygun olarak edimini yerine getirerek inşaatı %90 oranın üzerinde tamamladığını, sözleşme uyarınca binanın betonarme inşaatının bitirilip çatısının kapatılmasından ve kat irtifakı kurulmasından sonra yüklenicinin payına isabet eden dairelerin tapularının verileceğinin kararlaştırılmasına rağmen müvekkiline isabet eden 10 nolu bağımsız bölümün tapusunun müvekkiline verilmediğini ileri sürerek, anılan dairenin davalı adına olan tapusunun iptali ile müvekkili adına tesciline, olmaz ise belirlenecek daire bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davalının edimini sözleşme ve teknik şartnameye uygun olarak yerine getirmediğini, müvekkiline ait dairelerle ortak alanlardaki ayıplı ve eksik imalat bedelinin tespit edilerek tahsili amacıyla açılan davanın derdest olduğunu, her iki davanın birleştirilmesi veya açtıkları davanın sonucunun beklenmesi gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; taraflar arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine göre dava konusu 10 nolu bağımsız bölümün davacı yükleniciye ait olduğu, binanın betonarmesinin bitirildiği, çatının kapatıldığı ve kat irtifakının kurulduğu, davalının daire üzerinde mülkiyet iddiasının bulunmadığı, arsa malikince ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nde açılan davanın alacak davası olması nedeniyle sonucunun beklenmesinin gerekmediği, yüklenicinin sözleşmeye göre edimini yerine getirmesi nedeniyle tescile hak kazandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir. Taraflar arasındaki 11.02.2008 günlü sözleşmede arsa sahibince tapuda payların devrinin betonarme bitirilip çatı kapandığında ve kat irtifakı kurulduğunda yüklenicinin payına isabet eden bağımsız bölümlerin tapularının verileceği kural olarak benimsenmiş ise de, aynı sözleşmenin ikinci sayfasındaki 4. paragrafta açıkça yüklenicinin, taraflarca belirlenen özellikte binayı yapıp teslim etmesi şartıyla pay devrinin yapılması kararlaştırılmıştır. Somut olayda ise, yükleniciye kalan bağımsız bölümlerin bir tanesi hariç diğerleri arsa sahibince yükleniciye devredilmesine rağmen dava konusu bağımsız bölümün devredilmediği anlaşılmıştır. Anılan bağımsız bölümün arsa sahibinin sözleşmeden kaynaklanan haklarının teminatını oluşturacağı açıktır. Davalı arsa sahibi savunmasında, yüklenicinin binayı eksik ve kusurlu şekilde imal ettiğini ve bu işlerin giderilme bedellerinin Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2010/477 Esas sayılı dosyasında dava konusu edildiğini bildirmiştir. Belirtilen davanın sonucunun bu davayı etkileyeceği ve bu dava açısından da önem arz ettiği anlaşıldığından 2010/477 Esas sayılı davanın temyiz incelemesine konu eldeki dava ile birleştirilerek eksik ve kusurlu işlerin varlığı saptandığı takdirde birlikte ifa konusu düşünülerek sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, belirtilen husus düşünülmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11486, Karar No: 2020/2534, Tarih: 25.02.2020

**13. Ceza Dairesi         2019/11486 E.  ,  2020/2534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, banka veya kredi kartının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilen kararın sanığa usulüne uygun şekilde 25.06.2015 tarihinde mernis adresi olan ... Mahallesi ... Sokak No:45 İç Kapı No:6 ... adresinde annesi...’a tebliğ edildiği sanığın bir haftalık süre geçtikten sonra 06.07.2015 tarihinde hükmü temyiz ettiği anlaşılmakla sanığın temyiz isteminin tebliğnameye aykırı olarak CMUK'un 317. maddesi gereğince REDDİNE, 25.02.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12210, Karar No: 2017/5270, Tarih: 09.05.2017

**8. Ceza Dairesi         2016/12210 E.  ,  2017/5270 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık, genel güvenliği kasten tehlikeye sokacak şekilde silahla ateş etme

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık hakkında 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçundan kurulan hükümde; sanıktan ele geçen kuru-sıkı tabancanın Kriminal Polis Laboratuvarının raporunda imal niteliklerini koruduğu, namlusunda ses fişeklerinin ön kısmına bilye saçma tanesi,kurşun küre yerleştirilerek oluşturulmuş özel şekil ve nitelikteki ateşli silah fişeklerini atabilecek boşluk bulunduğunun belirtilmesi, sanıkta tadil edilmiş bilyeli mermi ele geçirilememiş olması karşısında, sanığın aşamalarda suça konu silahın kuru-sıkı tabanca olduğuna ilişkin savunmasının aksine ele geçen tabancanın vasıflarını bilerek bulundurduğuna dair her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı halde, bizatihi suç teşkil eden 6136 sayılı Yasa kapsamındaki silahın müsaderesi ve sanığın beraati yerine yetersiz gerekçelerle mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Sanık hakkında genel güvenliğin tehlikeye sokulması suçundan kurulan hükümde ise; silah niteliğinde bulunmayan kuru-sıkı tabanca ile havaya ateş etme eyleminin 5237 sayılı TCK.nun 170/1-c madde ve fıkrasında tanımlanan ve içinde silah öğesi bulunan suç tipine uygun bulunmadığı, 5326 sayılı Kabahatler Kanununun 36/1. madde ve fıkrasında tanımı yapılan gürültüye neden olma kapsamında olup idari yaptırımı gerektirdiği ve sanık hakkında 5326 sayılı Kabahatler Yasasının 36. maddesi uyarınca işlem yapıldığı anlaşılmakla; sanığın beraati yerine yetersiz gerekçelerle mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 09.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17066, Karar No: 2016/8643, Tarih: 23.05.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/17066 E.  ,  2016/8643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

: 2-... Vek.Av. ...

Davacı, 19.01.1998 - 01.01.2001 tarihleri arasında davalı işyerinde geçen çalışmalarının tüm sigorta kollarına tabi olarak geçtiğinin ve davalı işyerinden ayrıldığı tarihten itibaren yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının 19.01.1998 - 01.01.2001 tarihleri arasında davalı işyerinde geçen çalışmalarının tüm sigorta kollarına tabi olarak geçtiğinin ve davalı işyerinden ayrıldığı tarihten itibaren yaşlılık aylığına hak kazandığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kabulü ile, davacı adına kısa vadeli sigorta kollarından prim yatırılan 19.01.1998 - 01.01.2001 tarihleri arısındaki sürenin 506 sayılı yasa kapsamında uzun vadeli sigorta kollarına tabi olduğunun, prime esas kazancının da kısa vadeli sigorta kollarına esas olmak üzere işverence daha önce bildirilen prime esas kazanç olduğunun ve 01.07.2013'ten itibaren yaşlılık aylığının hak kazandığının tespitine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 3.maddesinin II-A fıkrasının 4958 sayılı Yasa’nın 57. maddesi ile yürürlükten kaldırılmadan önceki halinde; malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarının bir işveren emrinde çalışan ve Türk uyruklu olmayan kimselerden, Kurumdan yazılı istekte bulunanlar hakkında ve istek tarihinden sonraki aybaşından başlanarak uygulanacağı belirtilmiştir. 4958 sayılı Yasa’nın yürürlüğe girdiği 06.08.2003 tarihinden itibaren bir işveren emrinde çalışan yabancı uyruklu işçiler isteklerine bakılmaksızın tüm sigorta kolları kapsamına alınmıştır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davalı üniversite ile yabancı uyruklu öğretim görevlisi olan davacı arasında birincisi 19.1.1998 - 30.9.1998 tarihleri arasında geçerli olan ve sonrasında kesintisiz şekilde her yıl yenilenen, son olarak 1.7.2012 - 30.6.2013 tarihleri arasında geçerli olmak üzere düzenlenen sözleşmeler olduğu, davacının dava konusu dönemde Bulgaristan uyruklu olup Türk Vatandaşı olmadığı, davacının işverenden 7.2.2001 tarihli dilekçe ile SSK emeklilik primlerinin yatırılmasını talep ettiği, davacının tamamı davalı işyerinde olmak üzere 1.1.2001-30.6.2013 tarihleri arasında kesintisiz SSK hizmetlerinin Kuruma bildirildiği, davalı işyerinden davacının 1.2.1998 tarihli işe giriş bildirgesinin Kuruma verildiği, davacının 17.4.2013 tarihli dilekçesi ile davalı Kurumdan, tüm primlerinin içeriğinin tespitini ve emeklilik durumunun hesaplanmasını isteyerek başvuru tarihinden itibaren emekli aylığı bağlanmasını talep ettiği, davalı Kurumun ise 10.6.2013 tarihli yazısı ile 4500 gün şartını sağlamadığından ve 25 yıllık sigortalılık süresini 1.1.2026 tarihinde dolduracağından emeklilik talebini reddettiği, davacı tanıklarının dinlendiği, bilirkişi raporu alındığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda, 506 sayılı Yasa'nın 3. maddesinin II-A fıkrasının yürürlükte olduğu 19.01.1998 - 01.01.2001 tarihleri arasında yabancı statüsünde olan davacının, 01.02.1998 tarihinde işe başladığına dair verilen işe giriş bildirgesinin 506 sayılı Yasa'ya tabi malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarına tabi olarak çalışmak istediğine dair başvuru olarak kabulü doğru olmakla birlikte, işe giriş bildirgesinin verilmesinden önceki 19.01.1998-01.02.1998 tarihleri arası dönem yönünden Kuruma yazılı bir başvurusu bulunmadığı, işveren tarafından bildirimi olmadığı için Kurumdan yazılı istekte bulunduğu da kabul edilemeyeceği değerlendirilmeden sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Yapılacak iş; davacı 506 sayılı Yasa'nın 3. maddesinin II-A fıkrasının yürürlükte olduğu dava konusu dönemde yabancı statüsünde olduğundan ve 19.01.1998-01.02.1998 tarihleri arasında 506 sayılı Yasa'ya tabi malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarına tabi olarak çalışmak istediğine dair Kuruma yazılı bir başvurusu bulunmadığından, bu dönem yönünden davanın reddine karar vermek ve yaşlılık aylığı koşullarını da buna göre yeniden değerlendirmekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılardan ...'ne iadesine 23.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

M.O
Yargıtay — Esas No: 2006/2736, Karar No: 2010/2288, Tarih: 22.03.2010

**5. Ceza Dairesi         2006/2736 E.  ,  2010/2288 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme suçundan sanık ...’ın yapılan yargılanması sonunda; çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkümiyetine dair, ... Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 11.10.2005 gün ve 2005/503 Esas, 2005/646 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

5237 sayılı TCK.nun 103/1-a maddesinde mefruz cebirin unsur olarak yer almasına, aynı Yasanın 103/4. maddesinin ise yalnızca tehdit ve maddi cebri ifade etmesine göre; olayda maddi cebir veya tehdidin gerçekleşmediği gözetilmeden uygulama yeri bulunmayan 103/4. madde ile sanığın cezasında artırım yapılması,

Kumlu Sağlık Ocağının 28.10.2004 tarihli raporunda mağdurun ruhsal olarak kötü durumda olduğunun belirtilmesi, katılan vekilinin de ruh sağlığının bozulduğuna ilişkin beyanı karşısında, olay sonucu beden veya ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususunda Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Kurulundan rapor alındıktan sonra, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.