muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/32147, Karar No: 2020/16663, Tarih: 24.11.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/32147 E.  ,  2020/16663 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalı şirkette muhasebe sorumlusu olarak işe başladığını, davalı işverenlikçe kendi isteği ile istifa ederek işten çıkması için yapılan psikolojik şiddete ve baskı yapıldığını fakat davalı tarafından haksız şekilde işten çıkarıldığını iddia ederek bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, ticaret mahkemeleri görevli olduğundan davanın görev yönünden reddi gerektiğini, davacının iş sözleşmesinin devamsızlık nedeni ile haklı olarak feshedildiğini, taleplerinin haksız olduğunu, zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti :

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, işçilik alacaklarının ödenmemesi sebebiyle hizmet akdinin davacı tarafından feshedildiği bu nedenle davacının kıdem tazminatına hak kazanmış olduğu, tanık beyanlarından davacının fazla mesai yaptığının, ulusal bayram ve genel tatillerde çalıştığının tespiti ile bir kısım işçilik alacaklarının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Mahkemece, davalı vekiline 23.06.2016 tarihli celsede mazeretinin kabulü ile yeni duruşma gününün tayin edilerek süre verildiği anlaşılmakta ise de, davalı vekili tarafından 22.06.2016 tarihli dilekçede yeni duruşma gününün tebliği talep edildiğinden bu yönden usuli işlemlerin tamamlanmaksızın duruşma gününün uyaptan öğrenilmesi şeklinde işlem yapılması ve altı gün sonrası için duruşma gününün tanzim edilerek hüküm kurulması savunma hakkının kısıtlanması mahiyetinde olup kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.

Öte yandan davalı vekili 24.10.2014 havale tarihli dilekçesiyle cevap süresinin uzatılmasını talep etmiştir. Mahkemece dilekçe üzerine; “talep süresinde ise iki hafta süre verilmesine” şeklinde dernekarar yazısı ekleyerek talebi kabul etmiştir. Ancak verilen ek cevap süresi usulüne uygun olarak davalı tarafa bildirilmemiş dilekçenin üzerindeki şerhle birlikte uyap sistemine tarandığını belirterek yeniden karar verilmesine yer olmadığına, süreye riayet edilmediği gerekçesiyle daha sonraki cevap dilekçesindeki taleplerin reddine dair hüküm kurulmuştur. 6100 sayılı HMK’nın 127. maddesine göre ek cevap süresi hakkında verilen kararın taraflara derhal bildirileceği gerekmekte olup Mahkemece bu yönden usuli işlemler tamamlanmaksızın karar verilmesi de savunma hakkının kısıtlanması mahiyetinde olduğundan ayrı bir bozma nedenidir.

Sonuç:

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24/11/2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18541, Karar No: 2017/4591, Tarih: 01.06.2017

**14. Hukuk Dairesi         2015/18541 E.  ,  2017/4591 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı temsilcisi tarafından, davalı aleyhine 11.04.2003 gününde verilen dilekçe ile dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptaliyle mera olarak sınırlandırılması talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 05.05.2003 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Maliye Hazinesine izafeten Mal Müdürlüğü temsilcisi, dava konusu 459 ada 7 parsel sayılı taşınmazın evveliyatının mera olduğunu ileri sürerek tapu iptali ve tescil istemiyle dava açmıştır.

Davalı ... Belediyesi temsilcisi, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne, 459 ada 7 parsel sayılı taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptaline, mera vasfıyla sınırlandırılarak özel sicile tesciline karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyada yer alan bilgi ve belgelerden dava konusu taşınmazın toprak tevzi komisyonunun 4875-4943-2822-5192 nolu mera parsellerinin kadastro tespiti sırasında 901 no'lu mera olarak tespit edildiği ve bu parselinde imar uygulaması ve parselasyon sonucu 459 ada 7 parselin oluştuğu anlaşılmaktadır....Asliye Hukuk Mahkemesi 2002/1997 Esas sayılı Hakem dosyasında yapılan keşif sonucu alınan fen bilirkişi raporunda 459 ada 7 no'lu parselin toprak tevzi komisyonunun 901 no'lu mera parseli içerisinde kaldığı belirtilmiştir.

Görülüyor ki dava konusu taşınmaz 901 sayılı mera parselinden gelmektedir. İmar planı içindeki meraların planın onayıyla birlikte hukuki bakımdan mera niteliğini yitireceğinden, bu yerlerden genel hizmete ayrılanların (yol, park, yeşil saha gibi) belediye veya özel idareye bedelsiz terkini gerekir. İmar planında genel hizmetler dışında özel mülkiyete konu olabilecek konut, sanayi ve ticaret alanı olarak belirlenmiş alanlarda kalan meralar bu vasıflarını yitirmeleri halinde Hazine adına tescili gerekir. (Danıştay 1. Dairesinin 1988/328 E, 1989/19 K. sayılı mütalaası) Belediye adına tescili gerekmeyen yerler belediye veya gerçek ve özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş ise "Yolsuz Tescil" olacağından Hazine her zaman bu iddia ile dava açabilir. Ne var ki, başlangıçtaki tescil işlemi yolsuz tescil olsa da 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi hükmü koşulların oluşması halinde tescilin belediye veya gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına devam etmesi olanağı sağladığından, artık burada 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi şartları üzerinde durulması gerekir.

Anılan madde uyarınca işlem yapabilmesi için;

Anılan madde uyarınca işlem yapabilmesi için;

a)Mera, 4342 sayılı kanunun geçici 3. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği 03.05.2005 tarihi itibariyle Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde bulunmalıdır. Zira bu tarih itibariyle köy sınırları içerisinde bulunan veya bu tarihten sonra Belediye ve mücavir alan sınırları içersine alınan meralarda bu madde hükümlerinin uygulanma olanağı yoktur.

b)Mera, 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşmiş imar planı içerisinde kalmalıdır. Bu tarihten sonra imar planı içerisine alınan veya imar planı bulunmayan yerlerdeki meralarda bu madde hükmü uygulanmaz. Yasa hükmünde geçen "imar planından" maksat ise, her türlü ölçekteki plan yani nazım, uygulama veya mevzi imar planıdır.

c)Meranın, yerleşim yeri olarak işgal edilmesi, yani bu şekilde kullanılması, yerleşim ve işgal durumunun da 01.01.2003 tarihinden önce var olması gerekir. Bu tarihten sonra işgal edilerek yerleşim yeri olarak kullanılan meralarda bu madde hükmü uygulanamaz. Bu maddenin uygulanmasında "yerleşim yeri" kavramı konut, konaklama, turizm, sanayi, askeri ve benzeri amaçlar için kullanılmak üzere planlanarak yapılaşmış veya eskiden beri bu amaçlarla kullanılan şehir, kasaba ve beldelerin üzerinde yapılaşma bulunan yerleşik alanlarını ifade etmektedir.

d)Diğer bir koşul da; meranın, mera niteliği ile kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunmamasıdır.

Yukarıda belirtilen şartların varlığı duraksamaksızın saptanmadan Belediye, diğer kamu kuruluşları ile gerçek kişiler adına tescil edilmiş meraların mülkiyeti belediye, diğer kamu kuruluşları ve gerçek kişilere bırakılamaz.

Bu ilkeler çerçevesinde somut olaya bakıldığında;

Davacı Hazine vekili, dava konusu taşınmazın evveliyatının mera olduğunu ileri sürerek Hazine adına tescilini istemiştir.

Mahkemece şehir plancısı, zirai bilirkişi, harita mühendisi ve inşaat mühendisi bilirkişi de bulundurularak dava konusu 459 ada 7 sayılı parsel (imar uygulamasından önceki 901 sayılı parsel sayılı taşınmaz) üzerinde yeniden keşif yapılmalı, imar planı ve uygulama haritaları belediyeden getirtilmeli ayrıca 01.01.2003 tarihinden önce çekilen hava fotoğraflarından da yararlanılarak öncesi mera olan dava konusu taşınmazın mera niteliğini yitirip yitirmediği, 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesinde yazılı koşulların oluşup oluşmadığı ve özellikle yerleşim, işgal ve yapılaşmanın 01.01.2003 tarihinden önce var olup olmadığı incelenmeli, keşfi izlemeye olanak sağlayacak sayıda fotoğraf çekilerek dosyaya konulmalı, yapılan tüm araştırmalar neticesinde geçici 3. maddedeki koşulların oluştuğunun saptanması halinde dava reddedilmeli, aksi takdirde davanın kabulüne karar verilmelidir.

Tüm bu yönler bir yana bırakılarak yetersiz araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

Tüm bu yönler bir yana bırakılarak yetersiz araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 01.06.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1828, Karar No: 2020/2107, Tarih: 03.03.2020

**12. Hukuk Dairesi         2020/1828 E.  ,  2020/2107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlunun meskeniyet şikayeti ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece alınan bilirkişi raporuna göre şikayetin kabulü ile taşınmaz üzerindeki haczin kaldırılmasına karar verildiği, kararın alacaklı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 23/01/2018 tarih ve 2016/27346 Esas 2018/524 Karar sayılı kararı ile eksik inceleme sonucu borçlunun haline münasip alabileceği ev değeri belirlenmediği gerekçesi ile kararın bozulduğu, bozma üzerine yapılan yargılama sonucu alınan bilirkişi raporuna göre şikayetin kabulü ile taşınmaz üzerindeki haczin kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; mahkemece, Yargıtay'ın bozma ilamına uyulmasına karar verildiği takdirde, mahkeme, artık bu uyma kararı ile bağlı olup, bozma kararına uygun yeni bir karar vermek zorundadır.

Somut olayda, Dairemizin bozma ilamında; hükme esas alınan bilirkişi raporunda; taşınmazın değeri 250.000,00 TL olarak belirlenmiş olup, borçlunun haline uygun evi alabileceği miktar belirlenmediği gibi, ulaşım sorunu olmayan daha mütevazi semtlerde alabileceği meskenlerin değeri de tesbit edilmediğinden alınan raporun bu hali ile hüküm kurmaya elverişli olmadığı belirtilmiş,her ne kadar mahkemece bozma ilamına uyularak alınan ek bilirkişi raporuna göre karar verilmiş ise de; hükme esas alınan 22/10/2019 tarihli ek bilirkişi raporunda şikayete konu meskenin bulunduğu semtte ve mahallede emsal araştırması yapılarak borçlunun alabileceği haline münasip evin değerinin 260.000 TL.olarak tespit edildiği görülmüştür.

İİK'nun 82/1-12. maddesi gereğince, borçlunun “haline münasip” evi haczedilemez. Bir meskenin, borçlunun haline uygun olup olmadığı, adı geçenin haciz anındaki sosyal durumuna ve borçlu ile ailesinin ihtiyaçlarına göre belirlenir. Buradaki “aile” terimi, borçlu ile birlikte aynı çatı altında yaşayan, bakmakla yükümlü olduğu kişileri kapsar. İcra Mahkemesi'nce, borçlunun, sözü edilenlerle birlikte barınabileceği haline münasip meskeni temin etmesi için gerekli bedel bilirkişilere tespit ettirildikten sonra, haczedilen yerin kıymeti bundan fazla ise, satılmasına karar verilmeli ve satış bedelinden yukarıda nitelikleri belirlenen mesken için gerekli olan miktar borçluya bırakılmalı, kalanı hak sahiplerine ödenmelidir.

Bu kıstasları aşan nitelik ve evsaftaki yerlerle, makul ölçüleri geçen oda ve salonu kapsayan ve ikamet için zorunlu ögeleri içeren bir meskenin dışındaki yerler, maddede öngörülen amaca aykırıdır. Borçlunun görev ve sıfatı, kendisinin yukarıda belirlenenden daha görkemli bir meskende ikamet etmesini gerektirmez.

Meskeniyet iddiası nedeniyle haczedilmezlik şikayetinde bulunulan taşınmazın, tamamı şikayetçi borçlu adına kayıtlı olup, tapu kaydında ... ili Beylikdüzü ilçesi, Gürpınar mahallesi 996 ada 1 parsel D blok zemin kat 2 nolu mesken olduğu anlaşılmaktadır.

Davacı borçlunun sosyal ve ekonomik durumu ile haline münasip alabileceği evin değeri karşılaştırılarak hazırlanan 22/10/2019 tarihli ek bilirkişi raporunda, taşınmazın bulunduğu semt ve mahallede davacının ikamet ettiği daireye bina yaşı ve kullanım alanı bakımından benzer dairelerin en düşük olarak 260.000 TL'ye alınabilceğinin, hacizli taşınmazın keşif tarihindeki değerinin ise 250.000 TL olduğunun tespit edildiği anlaşılmaktadır. Rapor bu hali ile hüküm kurmaya elverişli değildir. Zira asıl olan borcun ödenmesi olup, borçlunun meskeniyet şikayetine konu ettiği taşınmazının bulunduğu semtte veya o yere yakın semtlerde meskeninin bulunması zorunlu değildir. Bu nedenle, borçlunun ... ilinin daha mütevazi semtlerinde haline münasip edinebileceği meskenin değerinin belirlenmesi gerekir.

Mahkemece, yukarıda belirtilen ilkelere uygun olarak, ... ilinin daha mütevazi semtlerinde borçlunun haline münasip alabileceği ev değerinin bilirkişiden alınacak ek raporla tespit edilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, bu ilkelere uygun olmayan rapora dayalı olarak hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), bozma nedenine göre alacaklının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03/03/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13284, Karar No: 2013/14665, Tarih: 28.06.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/13284 E.  ,  2013/14665 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına..... ile 1-..... aralarındaki dava hakkında ...... Mahkemesinden verilen 12.10.2011 günlü ve 2008/391-2011/851 sayılı hükmün, davalı Avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Bazı maddeleri dışında 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 Sayılı Kanunun 3. maddesi ile değişik 7201 Sayılı Tebligat Kanunu’nun 10/2. maddesine göre “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.”; Yine, 6099 sayılı Kanunun 5. maddesi ile 7201 sayılı Kanunun 21. maddesine eklenen ikinci fıkrasına göre, “Gösterilen adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olup, muhatap o adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olsa dahi, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza karşılığında teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırır. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır.”; Yine, 6099 sayılı Kanunun 9. maddesi ile değişik 7201 sayılı Kanunun 35. maddesinin ikinci fıkrasına göre, “Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır.” Düzenlemelerine yer verilmiş; Ayrıca, anılan Kanunun ilanen tebligatı düzenleyen 28. Maddesinde de, yukarıki maddeler mucibince tebligat yapılamayan ve ikametgahı, meskeni veya iş yeri de bulunamıyan kimsenin adresinin meçhul sayılacağı ve bunlara tebligatın ilanen yapılacağı belirtilmiştir.

Tüm bu düzenlemeler gözetildiğinde, artık, adres kayıt sisteminde yazılı adresi bulunanlar adresi meçhul sayılamayacağından, kendilerine ilanen tebligat yapılması mümkün olmadığı gibi, bu durumdakilere 7201 sayılı Kanunun 35. maddesine göre de tebligat yapılamayacak olup; bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, adres kayıt sisteminde yazılı adresine, 21. maddenin ikinci fıkrasına göre tebliğ yapılması gerekecektir.

./..

-2-

Tüm bu düzenlemeler gözetildiğinde, artık, adres kayıt sisteminde yazılı adresi bulunanlar adresi meçhul sayılamayacağından, kendilerine ilanen tebligat yapılması mümkün olmadığı gibi, bu durumdakilere 7201 sayılı Kanunun 35. maddesine göre de tebligat yapılamayacak olup; bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, adres kayıt sisteminde yazılı adresine, 21. maddenin ikinci fıkrasına göre tebliğ yapılması gerekecektir.

./..

-2-

Somut olaya ilişkin olarak, gıyabi hükmün davalılardan işverenin, adres kayıt sisteminde yazılı olup-olmadığı araştırılmaksızın, adresi meçhul sayılıp, gıyabi hükmün doğrudan ilanen tebliği usulsüz olup; Mahkemece; öncelikle davalılardan işverenin adresini de belirtir nüfus kayıtları getirtilerek, yapılacak araştırma ile adres kayıt sisteminde yazılı adresine usulünce tebliğ edilerek; hayatta olmadığının anlaşılması durumunda ise mirasçılarına usulünce tebliğ edilerek, temyiz süresi geçtikten ve gerektiğinde Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3.maddesi gereği, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesindeki prosedür işletildikten sonra; anılan davalının, adres kayıt sisteminde kayıtlı olmadığının anlaşılması durumunda, önceki tebliğ geçerli olacağından, başkaca bir şey yapılmaksızın gönderilmek üzere, dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, temyiz itirazlarının bu noksanlıklar giderilip dosya geldikten sonra incelenmesine 28.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.....
Yargıtay — Esas No: 2019/1866, Karar No: 2019/6457, Tarih: 17.10.2019

**10. Ceza Dairesi         2019/1866 E.  ,  2019/6457 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İSTANBUL ANADOLU 51. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi,

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 17.10.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.