muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2384, Karar No: 2021/1172, Tarih: 07.10.2021

Sonuç itibariyle; davacının, Devletin kusursuz sorumluluğundan kaynaklanan bir zararının oluştuğu ve bu zararın tazminini Devletten isteyebileceği, Devletin kadastro işlemlerinden kaynaklanan sorumluluğunun da TMK’nın 1007. maddesi kapsamında olması gerektiği, bu nedenle görülmekte olan davanın adli yargıda bakılması gerektiği” sonucuna varılmıştır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 13.06.2018 tarih, 2017/5-2025 E, 2018/1189K sayılı kararında; TMK’nın 1007. maddesi uyarınca Devletin sorumluluğunun, objektif-kusursuz sorumluluk hâli olduğu, 4721 sayılı Kanun'un 1007. maddesi uyarınca açılacak tazminat davalarının 818 sayılı mülga Kanun'un 125. (6098 sayılı BK’nın 146.) maddesi gereğince on yıllık genel zamanaşımı süresine tabî olduğu, kadastro tespiti nedeniyle mülkiyet kaybının kesinleştiği tarihten itibaren on yıl içinde tazminat davasının açılması gerektiği kabul edilmiştir. Anayasa Mahkemesi 25.07.2017 tarih ve 2014/6673 bireysel başvuru numaralı kararında; Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 18.11.2009 tarihli kararından sonra Yargıtay içtihadının değiştiği, anılan kararda 4721 sayılı Kanun'un 1007. maddesinde öngörülen tazminat yolunun kadastro tespiti aşamalarındaki işlemlerden doğan zararların telafisi yönünden de etkili olduğu,18.11.2009 tarihinde oluşan bu hukukî yol için zamanaşımı süresinin bu tarihten önce başladığı yolundaki kabulün, 4721 sayılı Kanun'un 1007. maddesinde öngörülen dava yolunu başvurucu açısından anlamsız hâle getirdiği cihetle 18.11.2009 tarihinden önce zamanaşımı süresi dolan başvurucuların dava açabilmelerini mümkün kılacak makul bir süre öngörülmesi, kamu yararı ile bireylerin mülkiyet hakkının korunması arasında adil bir dengenin kurulabilmesi bakımından yeterli olup bu sürenin ne kadar olacağının takdirinin derece mahkemelerine ve özellikle içtihat mahkemesi konumunda olan Yargıtaya ait olduğuna, bu nedenlerle Anayasa’nın 36. maddesinde güvence altına alınan mahkemeye erişim hakkının ihlâl edildiğine karar vermiştir. Anayasa Mahkemesinin bireysel başvuruya yönelik ihlâl kararlarının, 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluşu ve Yargılama Usulleri Hakkında Kanun’un 50. maddesindeki düzenleme yönünden subjektif etkisi bulunmaktadır. Subjektif etki başvurucunun kendisine dair somut bir önlem alınmasını, işlem yapılmasını ve başvurucuyla ilgili ihlâl ve sonuçlarının ortadan kaldırılmasını, daha doğrusu ihlâlden öncesi duruma dönülmesini ifade eder.

Subjektif etki yanında objektif etkiye de değinmek gerekir. Objektif etki ile kastedilen benzer nitelikteki ihlâllerin önlenmesi için yetkililerin tedbirler alması, mahkemelerin başka davalarda bu hususları dikkate alması ve kararlarında kullanmasıdır. Sonuç itibariyle objektif etki, ihlâl edilen temel hakkın benzer nitelikli olaylarda ihlâlin önlenmesi amacına hizmet eder. Bu anlamda objektif etki; yasamanın bireysel başvuru kararları doğrultusunda mevzuat değişikliklerine gitmesi, yürütme organının eylem ve işlemlerini buna göre düzeltmeleri ya da değiştirmeleri, yargı organları bakımından ise içtihat değişikliğine gidilmesi anlamına gelmektedir. Bu nedenle objektif etkinin subjektif etkiden daha önemli ve etkin olduğu veya olması gerektiği söylenebilir.

Belirtilen mahkeme kararları, yasal düzenlemeler ve tüm bu açıklanan nedenlerle; 18.11.2009 tarihinde Hukuk Genel Kurulunun içtihat değişikliği ile oluşan bu hukukî yol için zamanaşımı süresinin bu tarihe kadar dolduğunun kabul edilmesi, 4721 sayılı TMK’nın 1007. maddesinde öngörülen tazminat yolunu etkisizleştirmektedir. Bu nedenle 18.11.2009 tarihinden önce zamanaşımı süresi dolan somut olaya ilişkin eldeki davanın makul süre içinde açılıp açılmadığının tespiti önem arz etmektedir.

Somut olayda; ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin, 31.12.1979 tarih, 1972/1000 E., 1979/856 K. sayılı kararında; davacıların hissedarı olduğu 917 ada, 3 parsel sayılı taşınmazın 37.632 m2’lik, 969 ada, 1 parselin 14336 m2’lik, 971 ada, 1 parselin ise 5376 m2’lik kısmının orman sınırları içerisinde kaldığından, taşınmazların belirtilen bölümlerinin tapu kayıtlarının iptali ile orman sınırları içine alınmasına dair verilen karar, Yargıtay denetiminden de geçerek 28.06.1982 tarihinde kesinleşmiş, davacılar vekili eldeki davayı 21.02.2012 tarihinde açmıştır.

Davacılar, 28.06.1982 tarihinde kesinleşin mahkeme kararıyla mülkiyet hakkını kaybetmişler ve bu tarih itibariyle de zararları doğmuştur. TMK’nun 1007. maddesine dayalı olarak açılacak davanın (10 yıllık zamanaşımı süresinin son günü) 28.06.1992 tarihine kadar açılması gerekir. Ancak, bu tarihteki Yargıtay İçtihadı, Devletin, tapu sicilinin hatalı tutulması, kadastro işlemlerinden kaynaklanan TMK’nun 1007. maddesi kapsamında sorumluluğunun bulunmadığı yönünde olup bu tarihte davacıların lehine tazminata hükmedilecek etkili bir dava yolu bulunmamaktadır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 18.11.2009 tarihli kararından önce zamanaşımı süresi dolan davacılara, bu tarihten sonra TMK’nın 1007. maddesi uyarınca dava açabilme imkânı tanınmış olmasına göre, bu tarihten, dava tarihine kadar yaklaşık 2 yıl 3 aylık süre geçmiştir. Anılan sürenin somut olay özelinde, adalete erişim hakkı kapsamında, dava açma hakkının kullanılabilmesindeki bireysel yarar ile hukukî güvenlik ve istikrar ilkesinin sağlanmasındaki kamu yararı arasındaki denge, Hukuk Genel Kurulu içtihadının toplum tarafından bilinebilir hâle geleceği zaman dilimi hususları birlikte değerlendirildiğinde makul olduğunun kabulü gerekir.

Açıklanan bu gerekçelerle, yerel mahkemenin direnme kararının yerinde olduğu, tazminat miktarının incelenmesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerektiği görüşünde olduğumuzdan sayın çoğunluğun bozma gerekçelerine katılınmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2019/7097, Karar No: 2019/9754, Tarih: 10.10.2019

**15. Ceza Dairesi         2019/7097 E.  ,  2019/9754 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 157/1, 52.maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanıklar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ... hakkında, 5809 sayılı Yasaya muhalefet suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildiği, bu karara karşı sanık tarafından yapılan itirazın yetkili ağır ceza mahkemesince reddedildiği anlaşılmakla, sanıkların dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz istemiyle sınırlı olarak yapılan incelemede;

Katılanın suç tarihinde kendisini polis olarak tanıtan kişilerce tarafından aranıp, kimlik bilgilerinin PKK üyesi bir bayan tarafından alınıp kullanılmış olduğu, yasa dışı işler yapıldığı, sorumluluk altına gireceği, kendilerini araştırdıkları, PKK ile ilgilerinin olmadığını belirledikleri ve yardımcı olmak istedikleri söylenerek cep telefonu numarasını istedikleri ve katılanı vermiş olduğu cep telefonundan arayıp görüşmeye devam ettikleri, görüşme sırasında arada bir telsiz seslerini de arka fondan verdikleri ve iyice inandırdıktan sonra evde para olup olmadığını sordukları, katılanın önce olmadığını söylediği, eşi Süleyman Kürün'ün savcının yanında olduğu ve eşinin savcıya evde para olduğunu söylediğini belirtmeleri üzerine para ve ziynet eşyalarının olduğunu söylediği, 30'ar gramlık 3 adet 3'lü burma bilezik, 1 adet 22 gram zincir kolye, 1 adet 8 gram zincir kolye, 1 adet alyans yüzük, 2 çift küpe, 1 adet tektaş yüzük, 4 adet çeyrek altın, 1 adet yarım altın ve 5600 TL parayı poşete koyarak dışarıya çıktığı ve poşeti teslim ettiğinin iddia edildiği eylemin, 5237 sayılı TCK'nın 158/1-L maddesinde öngörülen nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delillerin takdirinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu nedenle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı Kanunun 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı bakımından kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 10/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6038, Karar No: 2012/6276, Tarih: 26.06.2012

**8. Hukuk Dairesi         2012/6038 E.  ,  2012/6276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

Hazine ile ... aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının reddine dair ....Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 11.05.2010 gün ve 136/318 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı Hazine vekili, mülkiyeti davalıya ait olan 211 parsel sayılı taşınmazın 257,71 m2 kısmının 3621 sayılı Kıyı Kanuna göre, kıyı kenar çizgisi kapsamında kalan yerlerden olduğundan tapu kaydının kısmen iptaline ve bu kısım üzerinde bulunan taban betonu ile duşun kal'ine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, hak düşürücü süreden davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davanın reddine dair önceki karar davacı Hazine vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 15.10.2009 tarih, 2009/9209-10206 Esas ve Karar sayılı kararında özetle; “ ....3402 sayılı Yasanın 12/3 maddesinde öngörülen 10 yıllık hak düşürücü süreden davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından, Hazinenin bu yöne ilişen temyiz itirazlarının reddine, ancak her davanın açıldığı tarihteki koşullara tabi olduğu ve dava tarihi itibarı ile davacı Hazinenin davasında haklı olup, buna bağlı olarak yargılama giderlerinden ve bu giderlerden sayılan avukatlık ücretinden davalı tarafın sorumlu tutulmasının değerlendirilmesi...” gereğine değinilerek mahkeme kararı bozulmuş olup, davacı velinin karar düzeltme isteği de Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 24.02.2010 tarih 2010/1421-2014 Esas ve Karar sayılı kararıyla reddedilmiş ve mahkemece bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda, hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Hemen belirtmelidir ki, mahkemenin esasa ilişkin ilk kararı ve Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin yukarıda açıklanan bozma kararı ile temyize konu son mahkeme kararları tümüyle, 5841 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 14.03.2009 tarihinden sonra verilmiş olup; bu Kanunun 2. ve 3.maddeleri ile getirilen yeni düzenlemelere dayanılarak oluşturulmuştur. 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 25.02.2009 günlü 5841 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanunun 2.maddesi ile 3402 sayılı Kanunun 12.maddesinin 3.fıkrasına eklenen cümlede: “bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet ve diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın" ve 3.maddesi ile aynı Kanuna eklenen geçici 10.maddesinde ise; “Bu Kanunun 12.maddesinin 3.fıkrası hükmü Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır.” şeklindedir. Bu değişiklik nedeniyle bu yasanın yürürlük tarihinden sonra Hazinenin açtığı davalarda da 10 yıllık hak düşürücü süre uygulanmaya başlanmıştır.

Ne var ki, bozma ve mahkeme kararlarının verilmesinden sonra, son kararın temyizi aşamasında Anayasa Mahkemesi’nin 12.05.2011 gün ve 2009/31 E. 2011/77 K. sayılı kararıyla; “25.02.2009 gün ve 5841 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 2.maddesiyle 21.06.1987 günlü 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 12.maddesinin üçüncü fıkrasına eklenen cümlenin ve 3.maddesiyle 3402 sayılı Yasa’ya eklenen Geçici 10. maddenin Anayasa’ya aykırı olduğuna ve iptaline” karar verilmiş ve bu iptal kararı 23.07.2011 tarihli Resmi Gazetede yayımlanmıştır.

Anayasa Mahkemesinin iptal kararlarının yasama, yürütme ve yargı organları ile idari makamlar, gerçek ve tüzel kişileri bağlayacağı açıktır.

Diğer taraftan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 33.maddesinde yer alan “Hakim, Türk hukukunu resen uygular” hükmü ile ifadesini bulan yasal ilke gözetildiğinde; Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının derdest dosyalar yönünden uygulanmasının zorunluluğu ortadadır.

Öyle ise, kesin hüküm halini almamış ve kazanılmış hakkın istisnasını teşkil eden bu durum karşısında 5841 Sayılı Yasa hükümleri uyarınca davanın reddine ilişkin olarak kurulan hükmün, verildiği tarih itibarıyla doğru olduğu düşünülse ve ayrıca Anayasanın 153.maddesine göre iptal kararı geriye yürümez ise de 10.3.1969 gün ve 1/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçe bölümünde belirtildiği üzere iptal, kesin şekilde çözüme bağlanmış uyuşmazlıkları etkilemez ve henüz anlaşmazlık hali devam ediyorsa iptalin kapsamına girer. Bu durumda davanın hak düşürücü süreden reddine ilişkin kurulan kararın Anayasa Mahkemesi’nin anılan iptal kararından sonra doğru olduğu söylenemez. Zira, kamu düzeninin söz konusu olduğu bütün haller istisnanın kapsamına girer.

Bir başka yönüyle, Anayasa Mahkemesinin iptal kararları usuli kazanılmış hakların istisnasını teşkil ederler. Her ne kadar Yargıtay 1. Hukuk Dairesince, 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiğinden bahisle Yerel Mahkemenin verdiği redde ilişkin ilk kararla ilgili esasa ilişkin Hazinenin temyiz itirazları reddedilmiş ise de, bozma ilamının dayanağını oluşturan yasa metni Anayasa Mahkemesince yukarıda değinildiği üzere iptal edilmiş olmakla; artık taraflar yararına usuli kazanılmış hakkın gerçekleştiğinden söz edilemeyecektir.

Bu husus, 28.06.1960 tarih ve 21/9 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nda da “...Sonradan çıkan içtihadı birleştirme kararının, Temyiz Mahkemesinin bozma kararına uyulmakla meydana gelen usule ait müktesep hak esasının istisnası olarak, henüz mahkemede veya Temyiz Mahkemesinde bulunan işlere tatbiki gereklidir...” şeklinde ifade edilmiştir.

Anayasa Mahkemesinin iptal kararlarında da aynı ilke geçerlidir.

Hal böyle olunca, Anayasa Mahkemesinin iptal kararı sonucu oluşan durumun eldeki maddi anlamda kesinleşmemiş ve derdest olan davaya da uygulanması zorunlu olup, kamu malları ile ilgili davalar, aynı zamanda kamu düzeni ilkesini de içermektedirler. Bu nedenle mahkemece, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda Anayasa Mahkemesinin iptal kararından sonra oluşan yeni yasal durum dikkate alınarak, inceleme yapılıp sonuca ulaşılması gerektiğinde kuşku bulunmamaktadır.

Somut olayda; işin esasının ve dava konusu taşınmaz bölümünün, 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararıyla belirlenen veya belirlenecek olan kıyı kenar çizgisine göre değerlendirilmesi ve ayrıca 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasanın 16. maddesiyle 3402 sayılı Yasanın 36.maddesine bazı ilaveler getiren 36/A maddesi hükmüne göre kadastro işlemleri sebebiyle açılan davalar nedeniyle yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretinden davalı tarafın sorumlu tutulamayacağı hususunun da gözetilmesi, mahkemece bu konudaki görüşün ortaya konulması ve ondan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı Hazine vekilinin yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK.nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK.nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 26.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2351, Karar No: 2025/419, Tarih: 03.02.2025

**7. Hukuk Dairesi         2024/2351 E.  ,  2025/419 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/29 E., 2024/410 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/126 E., 2023/372 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından olarak temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; davacıların murisi ... adına kayıtlı olan 593 ada 3 parsel sayılı taşınmaza gittiklerinde bu arsa üzerine davalı tarafça ev yapıldığını gördüklerini, davalıya taşınmazın teslimi için ... Noterliğinden 27.03.2019 tarihli ve 2432 yevmiye numarası ile ihtarname gönderildiğini ancak davalının ihtar gereğini yerine getirmediğini, arsa üzerindeki evin değerinin arsa bedelinden düşük olduğunu ileri sürerek, el atmanın önlenmesini, muhdesatın kâlini, ecrimisil ödenmesini, muhdesatın değerinin arsa değerinden yüksek olması halinde davalı tarafın davacılara arsa bedelini ödemesine karar verilmesini talep etmiş, sonrasında kâl talebinden feragat ederek arsa değerinin yasal faizi ile birlikte müvekkiline ödenmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; taşınmazın tarafların ortak murisi ...'dan geldiğini, murisin 1975 yılında vefatı üzerine, mirasçıların o tarihte 150 ada 29 parsel sayılı 6,726 m² tarla vasıflı olan taşınmazın ... Noterliğinin 09998 yevmiye No.lu ve 14.09.1987 tarihli miras taksim sözleşmesi ile taksim ettiklerini, sözleşmede 6 pay olarak belirlenen taşınmazın sırasıyla ... , ..., ..., ..., ..., ... ... ve davalı arasında taksim edildiğini, 2 özel parsel No.lu arsanın davalıya isabet ettiğini, davalının kendi payına düşen yer üzerine 1987 yılında ev yaptığını, 2003 yılında ... Belediyesi tarafından İmar Kanun'un 18. maddesi çerçevesinde arazi ve arsa düzenlemesi yapıldığını, bu uygulama neticesinde davalının evinin bulunduğu arsanın 593 ada 3 parsel sayısı ile davacıların murisi ... adına tapulandığını, davalıya da 593 ada 1 parsel ve 2 parselden hissesi oranında paylar verildiğini, imar uygulamasından sonra askı süresi içerisinde davacıların itiraz haklarını kullanmadıklarını ve mevcut durumu bu haliyle kabul ettiklerini, davalının taksime göre payına düşen parsele inşaat yaparken iyi niyetli olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, dava konusu taşınmaz üzerindeki evin imar uygulaması ile taşkın hâle geldiği, kaim bedel depo edilmediği sürece el atmanın önlenmesi ve yıkım kararı verilmesi mümkün olmadığı gibi benzer şekilde bina bedeli ödenmedikçe, yapı sahibinin kullanımı haksız sayılamayacağından ecrimisil istenemeyeceği, yapının bulunduğu zeminin bedelinin yapı sahibinden isteme olanağının da bulunmadığı gerekçesiyle, kâl talebinin feragat nedeniyle reddine, ecrimisil tazminatı ve arsa bedeli tazminatı taleplerinin ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı tarafın yıkım ve el atma talebinden vazgeçtiğini, mahkemece açıklama yapılması istenilmesi üzerine yıkım talebinden feragat ettiğini beyan ettiğini, davacı tarafın el atmanın önlenmesi talebi bulunmadığını, davacıların murisinin malik olduğu taşınmazın arsa değerinin davalı taraftan talep edilmesinin yerinde olmadığı, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmesinin doğru olduğu belirtilerek, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde; kâl talebinden vazgeçtiğini, arsa bedeline ilişkin talebin reddedilmesinin yerinde olmadığını, ayrıca mahkemenin muhdesat bedelinin ödenmesi karşılığında el atmanın önlenmesi yönünde bir karar verebileceğini ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, ecrimisil ve arsa bedeline ilişkin alacak istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

03.02.2025 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7102, Karar No: 2014/8293, Tarih: 21.05.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/7102 E.  ,  2014/8293 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 12. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 18/11/2013

NUMARASI : 2013/53-2013/296

Davacı . İnşaat ve Ticaret Ltd. Şti vekili Avukat ... tarafından, davalı TCDD İşletmesi Genel Müdürlüğü vd aleyhine 06/02/2013 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; yargı yolu bakımından görevsizliğine dair verilen 18/11/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere göre davacının, davalılardan TCDD işletmesi Genel Müdürlüğü'ne yönelik temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davacının davalılardan .. İnş. San ve Tic Ltd. Şti'ne yönelik temyiz itirazlarına gelince; dava, haksız eylem sonucu uğranılan maddi zararın giderilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, yargı yolu bakımından dava dilekçesinin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

İdari yargı yerlerinde açılacak davalarda husumetin kimlere yöneltileceğine ilişkin 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Yasası'nın 2. maddesi gereğince, idari yargı yerlerinde ancak ilgili idare kurumu dava edilebilir. Bu yasal düzenlemeye göre gerçek ve özel hukuk tüzel kişileri aleyhine idare mahkemelerinde dava açılamaz.

Davacı, özel hukuk tüzel kişisi olan .. İnş. San ve Tic. Ltd. Şti'nin haksız eylemi nedeniyle zarara uğradığını ileri sürüp istekte bulunduğuna göre, gerçek ve özel hukuk tüzel kişileri hakkındaki davanın görüm ve çözüm yerinin idari yargı olmayıp adli yargı yeri olduğu gözetilerek işin esası incelenip varılacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçeyle, bu davalı açısından da yargı yolu bakımından mahkemenin görevsizliği nedeniyle dava dilekçesinin reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı.. İnş. San ve Tic. Ltd. Şti yönünden BOZULMASINA, davacının davalılardan TCDD işletmesi Genel Müdürlüğü'ne yönelik temyiz itirazlarının ise ilk bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 21/05/2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

Davalı TCDD'nin 28/10/1984 tarihli 18559 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan ana statüsü gereğince, bir kamu iktisadi teşebbüsüdür. 233 sayılı kanun hükmündeki kararnamenin 4. maddesinde kamu iktisadi teşebbüslerinin bu kararname ile saklı tutulan hususlar dışında özel hukuk hükümlerine tabi olduğu belirtilmektedir.

Şu durumda davaya adli yargı da bakılması gerektiği düşüncesiyle bozma kararının (1) nolu bendine katılmıyorum. 21/05/2014