muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/316, Karar No: 2021/703, Tarih: 29.12.2021

e) Üstsoy, altsoy veya eşe karşı,

f) Çocuğa ya da beden veya ruh bakımından kendini savunamayacak durumda bulunan kişiye karşı,

İşlenmesi halinde, yukarıdaki fıkralara göre verilecek ceza bir kat arttırılır.

(4) Bu suçun mağdurun ekonomik bakımdan önemli bir kaybına neden olması halinde, ayrıca bin güne kadar adlî para cezasına hükmolunur.

(5) Suçun cinsel amaçla işlenmesi halinde, yukarıdaki fıkralara göre verilecek cezalar yarı oranında artırılır.

(6) Bu suçun işlenmesi amacıyla veya sırasında kasten yaralama suçunun neticesi sebebiyle ağırlaşmış hallerinin gerçekleşmesi durumunda, ayrıca kasten yaralama suçuna ilişkin hükümler uygulanır.” şeklinde düzenlenmiş iken 14.07.2021 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanmak suretiyle yürürlüğe giren 7331 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 9. maddesiyle anılan maddenin 3. fıkrasının (e) bendine "eşe" ibaresinden sonra gelmek üzere "ya da boşandığı eşe" ibaresi eklenmek suretiyle madde son şeklini almıştır.

Maddenin birinci fıkrasında; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun temel şekli düzenlenmiş, ikinci fıkrasında; suçun cebir, tehdit veya hile ile işlenmesi ve üçüncü fıkrasında ise; altı bend hâlinde, suçun silahla, birden fazla kişi ile birlikte, kişinin yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle, kamu görevinin sağladığı nüfuzu kötüye kullanmak suretiyle, üstsoy, altsoy veya eşe ya da boşandığı eşe karşı, çocuğa ya da beden veya ruh bakımından kendini savunamayacak durumda bulunan kişiye karşı işlenmesi nitelikli hâller olarak yaptırıma bağlanmış, dördüncü fıkrasında; suçun netice sebebiyle ağırlaşmış hâline, beşinci fıkrasında; cinsel amaçla işlenen özgürlüğü kısıtlama suçuna yer verilmiş, altıncı fıkrasında ise; suçun işlenmesi amacıyla veya sırasında kasten yaralama suçunun sonucu itibarıyla ağırlaşmış hallerinin gerçekleşmesi hâlinde, ayrıca bu suça ilişkin hükümlerin de uygulanacağı belirtilmiştir.

Bu suç ile cezalandırılmak istenen husus, bireylerin hareket özgürlüğünün hukuka aykırı biçimde kaldırılması ya da kısıtlanmasıdır. Nitekim bu husus madde gerekçesinde de; “bu suç ile korunan hukuki değer, kişilerin kendi arzusu ve iradesi çerçevesinde hareket edebilme hürriyetidir.” şeklinde belirtilmiştir. Bu fiil, failin doğrudan doğruya veya dolaylı hareketleriyle ve çeşitli araçlar kullanılarak gerçekleştirilebilir. Sonuç ise, mağdurun bir yere gitme veya bir yerde kalma özgürlüğünün kaldırılması biçiminde kendini gösterir. Serbest hareketli bir suç olduğundan, bir yere gitme ya da bir yerde kalma özgürlüğünün kaldırılması sonucunu doğurabilecek her türlü hareket ile işlenebilir.

Diğer taraftan kanun koyucu TCK'nın 109. maddesinin ikinci fıkrasında amaç suçu oluşturan kişiyi hürriyetinden yoksun kılmanın gerçekleştirilebilmesi için veya fiilin icrası sırasında araç olarak cebir, tehdit veya hile kullanılmasını nitelikli hâl olarak düzenlemiştir. Bu nitelikli hâl ile, başlı başına suç teşkil eden cebir ve tehdit filleri yönüyle bir bileşik suç oluşturulmuş, cebir ve tehdit kullanılması söz konusu suçu nitelikli hâle getiren unsurlar olarak düzenlemiştir (Mahmut Koca-İlhan Üzülmez, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, ... Yayınevi, 4. Baskı, ... 2017, s. 412.). Yine, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun işlenmesi sırasında mağdur üzerinde uygulanan ve suç olarak düzenlendiği TCK'nın 108. maddesinin gerekçesinde "kişiye karşı fiziki güç kullanmak suretiyle, onun veya bir üçüncü kişinin iradesi ve davranışları üzerinde zecrî bir etki meydana getirilmesidir" şeklinde tanımlanan cebrin, kasten yaralama suçunun temel şeklini oluşturması hâlinde TCK'nın 109. maddesinin ikinci fıkrasına istinaden cezaya hükmedilecek, ayrıca kasten yaralama suçundan failin cezalandırılması yoluna gidilmeyecektir. Ancak anılan suçun işlenmesi amacıyla veya sırasında kasten yaralama suçunun neticesi sebebiyle ağırlaşmış hâllerinin gerçekleşmesi, bir başka deyişle cebrin TCK'nın 87. maddesi kapsamında kalması hâlinde aynı Kanun'un 109. maddesinin altıncı fıkrası uyarınca gerçek içtima hükümleri uygulanarak fail hakkında her iki suçtan ceza verilmesi gerekecektir.

Suçun manevi unsuru; failin, mağduru şahsi özgürlüğünden yoksun bırakmaya yönelik hareketleri gerçekleştirmeyi bilmesi ve istemesi, yani genel kasttır. Kanun'un metni ve ruhundan anlaşılacağı üzere, suçun temel şeklinin oluşumu için saik (özel kast) aranmamıştır. Nitekim bu görüş öğretide (Kişilere Karşı İşlenen Suçlar, Çetin Özek-Sahir Erman, ... 1994, s. 130; Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, Ayhan Önder, 4. Bası, ... 1994, s. 31; Teorik-Pratik Ceza Hukuku, Durmuş Tezcan-... Ruhan Erdem-... Önok, ... 2008, s. 363; Ceza Hukuku Özel Hükümler, ... Emin Artuk-... Gökcen, ... 2018 ... Yayınevi, 17. Baskı, s. 368.) ve yargısal kararlarda da (Ceza Genel Kurulunun 29.06.2010 tarihli ve 110-161, 23.01.2007 tarihli ve 275-9, 03.12.2002 tarihli ve 288-419 sayılı ile bu güne kadar süreklilik arz eden çok sayıdaki kararları) benimsenmiştir. Suçun oluşabilmesi için kişiyi hürriyetinden yoksun kılma yönündeki ihlalin hukuka aykırı olarak yapılması, diğer bir deyişle eylemde hukuka uygunluk nedenlerinin bulunmaması zorunludur. Hukuka aykırılık, öğretide genel olarak hukuk düzeninin izin vermediği hâlleri ifade etmektedir.

Diğer taraftan 5237 sayılı TCK'nın esas aldığı ve suçun bir haksızlık olarak adlandırıldığı suç teorisinde suçun unsurları; maddi unsurlar, manevi unsurlar ve hukuka aykırılık unsuru olmak üzere üç başlık altında toplanmaktadır.

Diğer taraftan 5237 sayılı TCK'nın esas aldığı ve suçun bir haksızlık olarak adlandırıldığı suç teorisinde suçun unsurları; maddi unsurlar, manevi unsurlar ve hukuka aykırılık unsuru olmak üzere üç başlık altında toplanmaktadır.

Uyuşmazlıkla yakından ilgili olan hukuka aykırılık, suçu oluşturan haksızlığın niteliği olup hukuka aykırılık ile kastedilen husus, fiilin hukuk sistemiyle çatışması ve hukuk sistemine aykırı olmasıdır. TCK'da yer alan bazı suç tanımlarında “hukuka aykırı olarak”, “hukuka aykırı başka bir davranışla”, “hukuka aykırı diğer davranışlarla”, “hukuka aykırı yolla”, “hukuka aykırı yollarla” gibi ifadelere yer verilmiştir. Suçun unsurlarından birisi olması hasebiyle "hukuka aykırılık" kavramına madde metninde ayrıca yer verilmesiyle, failin olayda bir hukuka uygunluk nedeni olmadığını ve eyleminin hukuka aykırı olduğunu bilmesi gerektiği vurgulanmaktadır.

TCK'da hukuka uygunluk sebepleri;

a- Kanunun hükmünü yerine getirme (m. 24/1),

b- Meşru savunma (m. 25/1),

c- İlgilinin rızası (m. 26/2),

d- Hakkın kullanılması (m. 26/1),

Olarak kabul edilmiştir.

Kanunun hükmünü yerine getirme, TCK'nın “Kanunun hükmü ve amirin emri” başlıklı 24. maddesinin birinci fıkrasında; “Kanunun hükmünü yerine getiren kimseye ceza verilmez.” şeklindeki düzenleme ile bir hukuka uygunluk nedeni olarak sayılmıştır. Sözü edilen hukuka uygunluk nedeninin doğabilmesi, kişinin eylemini gerçekleştirme konusunda kanun tarafından yetkilendirilmiş olmasına bağlıdır. Bu durumda kanunun hükmünü yerine getiren kişinin davranışı tipe uygun olsa bile hukuka aykırı olmadığı için suç teşkil etmeyecek ve buna bağlı olarak eyleminden dolayı cezalandırılamayacaktır (İzzet Özgenç, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, 12. bası, Seçkin, ..., 2016, s. 303 vd.; Doğan Soyaslan, Ceza Hukuku Genel Hükümler, 5. baskı, Yetkin, ..., s. 386 vd.; Mahmut Koca-İlhan Üzülmez, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, 7. bası, Seçkin, ..., 2014, s. 257 vd.). Örneğin; CMK'nın 90. maddesinin ikinci fıkrasına göre tutuklama kararı veya yakalama emri düzenlenmesini gerektiren ve gecikmesinde sakınca bulunan hâllerde; Cumhuriyet savcısına veya âmirlerine derhâl başvurma olanağı bulunmadığı takdirde kolluk görevlileri yakalama yetkisine sahiptirler. Bu hükme uygun olarak bir kişiyi hürriyetinden yoksun bırakan kolluk görevlisinin fiili de bu anlamda suç teşkil etmeyecektir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Yerel Mahkemece; polis memuru olan sanıklar ..., ..., ... ve ...'nin, olayın başlangıcında kendilerine haksız olarak saldıran ve direnen katılanlar ... ve ...'ı, görevi yaptırmamak için direnme suçu nedeniyle haklarında yasal işlem yapılmasını sağlamak amacıyla zor kullanarak polis aracına bindirdikleri, sanıkların, araç içinde direnme eylemine devam ettikleri gerekçesiyle katılanlara cop ve sopalarla vurdukları, kısa bir süre sonra da katılanları, özür dilemeleri nedeniyle karakola götürmeden yolda serbest bıraktıkları, bu şekilde hürriyetten yoksun bırakma suçunun unsurlarının oluşmadığı, katılanlara yönelik tehdit suçunun işlendiği sabit olmadığı gerekçeleriyle sanıkların beraatlerine karar verilmiş ise de;

Hadise gecesi belediyeye ait bir çöp kamyonunun çöp topladığı sırada bulunduğu yolun darlığı nedeniyle zorunlu olarak araçların geçişlerini engeller tarzda park etmiş olduğu, katılanların içinde bulunan ticari aracın bu yerden geçiş yapamadığı, katılan ...'ın yolu açması için çöp kamyonu sürücüsünü uyardığı, sürücünün, "Çöpü alınca gideceğiz." şeklinde cevap vermesine rağmen yolun açılmasında ısrarcı olduğu, o sırada olay mahallinden geçmekte olan polis ekibi otosunu durdurarak görevli memurlardan çöp kamyonunun yoldan çekilmesini istediği, polis memurunun "Aracınıza binin, yolu açacaklar." dediği, bu cevaptan tatmin olmayan katılanın, aracın kaldırılması konusunda ısrar edip polis memuruna çıkışması üzerine, memurun "Taksiye geç." diyerek katılanı iterek, "Bize işimizi mi öğretiyorsun?" dediği, katılanla memur arasında karşılıklı itişme yaşanınca, ticari takside bulunan katılan ...'ın oğlu ...'ın polis memurlarının üzerine koşarak geldiği, kendilerine saldırı olacağını düşünen memurların katılanlara yönelik darpta bulundukları ve her iki katılanın tıbbi raporlardan anlaşılacağı üzere basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaraladıkları, direnç gösteren ve ekip otosuna binmek istemeyen katılanlara yönelik şiddet uygulamaya devam edilerek yere yatırmak suretiyle kelepçe takmak suretiyle ekip otosuna bindirdikleri, katılan ...'in beyanına göre, oto içinde polis memuru ile katılanlar arasında 10-15 dk. süren karşılıklı mücadelenin devam ettiği, bu süreçte katılanların ölümle tehdit edildikleri, yaklaşık 20-30 dk. sonra eylemlerinden pişmanlık duyan sanıkların, katılanları...Üniversitesine yakın bir sokakta serbest bıraktıkları anlaşılan olayda;

Gezici ekip otosunda görevli olan polis memuru sanıkların kısmen alkolün de etkisinde bulunan katılan ... tarafından çöp arabasının yoldan kaldırılması hususunda çıkan tartışmada, yasaların kolluk görevlilerine vermiş olduğu görev ve yetki sınırları dışına çıkılarak katılan ... ve...e yönelik cebir ve şiddet uyguladıkları, yakalanıp karakola götürülmelerini gerektirir herhangi bir suç işlenmediği halde, katılanların zorla ekip otosuna bindirilerek kişi hürriyetinden yoksun kıldıkları, katılanlar hakkında herhangi bir tutanak düzenlemeden ve adli işlem yapılmadan karakola götürülmeksizin güvenli bir yerde serbest bıraktıkları olayda; katılanlara yönelik hürriyetten yoksun bırakma suçunun oluştuğu eylemin tek bir fiilde gerçekleşmediğinden mağdur sayısınca suç oluşacağı gözetilip, etkin pişmanlık koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği tartışılmak suretiyle karar verilmesi gerekirken, dosya kapsamındaki delillerin değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde beraat hükmü kurulması yasaya aykırı görülmüştür.

Bu itibarla, Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükümlerinin, sanıklar ..., ..., ... ve ...’ye atılı katılan sayısınca cebir ve tehdit kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsurları itibarıyla oluştuğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyesi ...; sanıklara atılı suçun unsurları itibarıyla oluşmadığı düşüncesiyle karşı oy kullanmıştır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- ... 20. Ağır Ceza Mahkemesinin 04.02.2016 tarihli ve 5-25 sayılı direnme kararına konu hükümlerinin, sanıklar ..., ..., ... ve ...’ye atılı katılan sayısınca cebir ve tehdit kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsurları itibarıyla oluştuğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 29.12.2021 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1877, Karar No: 2024/6997, Tarih: 02.10.2024

**11. Hukuk Dairesi         2024/1877 E.  ,  2024/6997 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/258 Esas, 2023/116 Karar

HÜKÜM : Davanın reddi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen YİDK kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı ...'in 2013/98068 sayılı "... Tatlıcım + şekil" ve 2013/98066 sayılı "... Kurabiyecim + şekil" ibareli 30. sınıf emtiayı kapsayan markaların tescili için başvuru yaptığını, müvekkilinin başvurulara, 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin (556 sayılı KHK) 7 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (c) maddeleri gereğince ve “... ÇİKOLATA” ve "... ÇİKOLATASI" ibareli markalarını mesnet göstererek itiraz etiğini, itirazın haksız olarak reddedildiğini, müvekkilinin "..." ve "... ÇİKOLATASI" ibarelerini tescilsiz biçimde kullanarak önceye dayalı hak sahipliği elde ettiğine dair mahkeme kararlarının bulunduğunu, müvekkili markalarının tanınmış olduğunu, davalının müvekkiline ait tanınmış markaya iltibas oluşturacak şekilde marka tescil başvurusunda bulunmasının kötüniyetli olduğunu ileri sürerek, YİDK kararının iptaline, tescil edilmiş olması halinde diğer davalı markalarının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; davacının tanınmış markasının "..." ibareli marka olduğunu, başvuru markaları ile davacının tanınmış markası arasında iltibasın oluşmayacağını, davacının itiraza dayanak tescilli markalarının da hükümden düştüğünü, davacının önceye dayalı hakkının da bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

2.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; davacının tanınmış markasının "..." ibareli marka olduğunu, başvuru markaları ile davacının tanınmış markası arasında iltibasın oluşmayacağını, davacının itiraza dayanak tescilli markalarının da hükümden düştüğünü, davacının önceye dayalı hakkının da bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya göre; ... ilinin “Pastacılık ve fırıncılık mamulleri, tatlılar, şekerlemeler, çikolatalar, bisküviler, krakerler, gofretler”emtiaları yönünden meşhur olmadığı, davalının marka başvurusuna konu "... tatlıcım + şekil" ve "... kurabiyecim + şekil" işaretlerinin; “Pastacılık ve fırıncılık mamulleri, tatlılar, şekerlemeler, çikolatalar, bisküviler, krakerler, gofretler” emtiaları yönünden tanımlayıcı nitelikte olmadığı, davalıya ait markaların kapsamındaki mallar açısından ayırt ediciliği koşulları sağlandığı ve tanımlayıcı olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, YİDK kararının iptali ve markanın hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 556 sayılı KHK'nın 7 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (c) maddeleri, 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi ile üçüncü fıkrası.

3. Değerlendirme

Dosyadaki yazılara, İlk Derece Mahkemesince 6100 sayılı Kanun'un 373 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

V. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile İlk Derece Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 02.10.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14220, Karar No: 2010/13369, Tarih: 23.12.2010

**4. Hukuk Dairesi         2010/14220 E.  ,  2010/13369 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ... vekili Avukat ... ... tarafından, davalı ... aleyhine 11/06/2010 gününde verilen dilekçe ile haksız eylem nedeniyle kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesinin istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; mahkemenin yetkisizliği nedeniyle dava dilekçesinin reddine ilişkin 14/09/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Davacı, evli olduğunu bildiği halde eşi ile ilişkiye giren davalının eyleminin kişilik haklarına saldırı oluşturduğunu belirterek, manevi tazminat ile sorumlu tutulmasını istemiştir.

Davalı ise, Türkiye'nin Atina Büyükelçiliği ticaret müşavirliğinde görevli olup davaya bakmaya, yerleşim yeri olan ve Türkiye toprağı sayılan Büyükelçiliğin bulunduğu yer mahkemesi ile nüfusuna kayıtlı olduğu Tokat mahkemelerinin yetkili olduğunu savunmuştur.

Yerel mahkemece davalının nüfusa kayıtlı bulunduğu Tokat, son yerleşim yeri olan Atina ve davacının yerleşim yeri olan Gölbaşı mahkemeleri yetkili olduğu, davacının bu üç yerden birinde dava açabileceği, davanın açıldığı Ankara mahkemelerinin yetkili olmadığı gerekçesiyle, mahkemenin yetkisizliği nedeniyle dava dilekçesi reddedilmiştir.

HUMK'nun 23. maddesi hükmü uyarınca yetki itirazının geçerli olabilmesi için yetkili mahkemenin açıkça bildirilmesi gerekir. Davalı cevap dilekçesinde hem Atina hem de Tokat mahkemelerinin yetkili bulunduğundan sözetmiştir. Görüldüğü üzere davalı yetki itirazında bulunmakla adeta mahkemeye seçme imkanı sağlar biçimde iki yer mahkemelerinden bahsetmiştir. Anılan itiraz HUMK'nun 23. maddesine uygun bulunmadığından geçerli olduğunun kabulüne olanak yoktur. O halde mahkemece yetki itirazının reddiyle işin esası incelenerek oluşacak sonuca uygun bir karar verilmelidir.

Açıklanan hususlar gözetilmeksizin dava dilekçesinin yetki yönünden reddedilmiş olması usule aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

Kabul şekline göre de yerel mahkemenin birden fazla mahkemenin yetkili olduğuna ilişkin kararı da yanlış olup bozma nedenine göre yanılgıya değinilmekle yetinilmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 23/12/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10058, Karar No: 2016/11602, Tarih: 01.12.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/10058 E.  ,  2016/11602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalı Hazine tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan orman ve fen bilirkişilerine verilerek; yöreye ait 1985-1990'lı yıllara ait memleket haritaları ve bunların yapımına esas alınan hava fotoğraflarının ölçeği, kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeğinin de bu belgelerin ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunun çevre parsellerle birlikte gösterildiği, hava fotoğraflarının stereoskop aleti vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak, taşınmazın niteliği ile üzerindeki bitki örtüsünün cinsi, yaşı, dağılımı, kapalılık oranını, tasarruf sınırlarının belirgin olarak görünüp görünmediğini açıklayıcı müşterek imzalı açıklamalı ek rapor kendilerinden alınarak,

2) Çekişmeli taşınmaza komşu 2709, 2710, 2711 ve 8466 parsel sayılı taşınmazlara ait kesinleşme şerhleri de bulunan tutanak örnekleri ile varsa tespite esas alınan tapu ve vergi kayıtlarının; itirazlı olmaları halinde ilgili dava dosyalarının; tapu kayıtları mahkeme kararı sonucu oluşmuş ise kesinleşme şerhlerini içerir karar örneklerinin,

3) Çekişmeli taşınmaz .... köyü çalışma alanı ile ... köyü çalışma alanının sınır olduğu mevkide kalmakta olup, çekişmeli taşınmaza komşu taşınmazları gösterir .... köyü ile .... köyü kenarlaştırılmış kadastro paftasının örneğinin,

4) .... köyü kadastro pafta örneği geldikten sonra çekişmeli taşınmaza komşu olup, .... köyü sınırları içinde kalan taşınmazların ada ve parsel numaraları tespit edilerek bu taşınmalara ait kadastro tespit tutanak örnekleri ile kadastro sonucu oluşan tapu kayıtlarının ve varsa dayanak tapu ve vergi kayıtları ile davalı iseler dava dosyalarının,

bu dosya arasına konulması, ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri İle Cumhuriyet Başsavcılıkları İdarî ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 01/12/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17005, Karar No: 2014/5995, Tarih: 02.04.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/17005 E.  ,  2014/5995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Açılan davanın niteliğine göre, suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan gümrük idaresinin davaya katılan olarak kabul edilip vekalet ücreti hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi uyarınca; hükümden, gümrük idaresi lehine vekalet ücreti verilmesine ilişkin kısmın çıkarılmasına karar verilmek suretiyle, sair kısımları aynen bırakılan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02.04.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.