muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4352, Karar No: 2024/564, Tarih: 24.01.2024

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı ve uyuşmazlık konusu 9, 12 ve 35. sınıf mal ve hizmetlerin, davalının itiraza mesnet markalarının kapsamında da aynen yer aldığı, her iki taraf markasının asıl unsurunun da "..." ibaresinden oluştuğu, "..." ibaresinin uyuşmazlık konusu 9, 12 ve 35. sınıf mal ve hizmetler yönünden zayıf bir ibare olduğunun söylenemeyeceği, aynı tespitlere yer veren ve İlk Derece Mahkemesince hükme esas alınan ikinci bilirkişi heyeti raporunun hüküm kurmaya ve denetime elverişli bulunduğu, dolayısıyla mahkemece taraf markaları arasında 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrasındaki iltibas koşulunun oluştuğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizliğin bulunmadığı, ayrıca davacının dava konusu ibareyi tanınmış hale getirdiğini ispatlayamadığı gibi dava konusu ibarenin tanımış hale getirilmesinin anılan ibarenin marka olarak tescili hakkını vermeyeceği, diğer taraftan İlk Derece Mahkemesince 23.06.2020 tarihli duruşmada davacı vekilinin bildirdiği mazeretin kabulüne karar verilerek 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 186 ncı maddesi gereğince, tahkikat tamamlandığında gelecek celsenin sözlü yargılama ve hüküm celsesi olarak yapılmasına, hazır olmayan taraflara davetiye çıkartılarak sözlü oturum için belirlenen gün ve saatte hazır bulunmadıkları takdirde yokluklarında hüküm verileceği hususunun ihtarına karar verildiği ve 23.06.2020 tarihli duruşma zaptının hazır olmayan davacı vekiline usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, buna rağmen 14.07.2020 tarihli duruşmaya da mazeret dilekçesi gönderen davacı vekilinin yokluğunda sözlü yargılama aşamasına geçilerek karar verilmesinde de bir isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirttiği hususları tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, YİDK kararının iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 ... maddeleri.

2. 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 ... maddesinde yer ... sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, YİDK kararının iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 ... maddeleri.

2. 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 ... maddesinde yer ... sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 ... maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/21356, Karar No: 2019/1521, Tarih: 07.02.2019

**5. Hukuk Dairesi         2017/21356 E.  ,  2019/1521 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1-...... alınan ...... İlçesi, ...... Mahallesi 314 ada 1 parsel sayılı taşınmazın bilirkişi raporunda belirtilen tarihteki satışına ilişkin satış senedi ile tedavüllü ...... kayıtlarının ilgili ...... Müdürlüğünden istenildikten,

2-Dava konusu taşınmazın ifrazen geldiği kök 1156 parsel sayılı taşınmazın ilk oluşumundan itibaren tüm tedavüllü ...... kayıtları ile kadastro tutanağının ve buna dayanak belgelerin ilgili ...... Müdürlüğünden getirtildikten

3-Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi, emsal alınan taşınmazın bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parseli mi oldukları ve imar parseli iseler kesilen, değil iseler kesilecek ............ ile ...... Müdürlüğünden ayrı ayrı sorulduktan,

4-Dava konusu taşınmaz ile emsal alınan taşınmazın bağlı bulunduğu cadde veya sokak bazında değerlendirme tarihi olan 2015 yılı için............ Komisyonu tarafından resen belirlenen (belediyenin cadde ve sokak itibariyle belirlediği m2 değeri) emlak vergisine esas olan m2 değerleri ilgili ............Dairesinden araştırıldıktan,

5-...... Haritası üzerinde dava konusu taşınmaz ile emsal kabul edilen taşınmazın birbirlerine olan mesafeleri ve bu taşınmazların ilçenin merkezi yerlerine (............, ticari nitelikte olan yerler gibi) olan uzaklıkları fen bilirkişisine işaretlettirildikten,

6-Dava konusu taşınmazın bulunduğu alandaki 1/1000 ölçekli ilave - ...... uygulama imar planın yapılıp yapılmadığı, yapıldı ise kesinleşip kesinleşmediği sorularak ve dava konusu taşınmazın konumu da imar paftasında işaretlenmek suretiyle getirtildikten,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25786, Karar No: 2014/27672, Tarih: 23.12.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/25786 E.  ,  2014/27672 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Elazığ İş Mahkemesi

Tarihi : 27.03.2013

No : 2012/82-2013/162

Dava, rücuan tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava; 08.02.2010 tarihli iş kazasında ölen sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirlerin davalı işverenden tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte olan 5510 sayılı Yasanın 21. maddesidir.

Anılan maddede yer alan, “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir.” hükmü karşısında; ilk peşin sermaye değerli gelirin, Kurum yararına tazmini mümkün kısmının belirlenebilmesi için gerçek zarar tavan hesabı yapılması, ilk peşin değerle karşılaştırılması sonucu düşük olanın kusur karşılığına isabet eden miktarına karar verilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Kurumun, sigortalı veya hak sahiplerine bağladığı ilk peşin sermaye değerli gelirden fazlasını isteme hakkı bulunmadığı gibi; bağlanan gelirin kesildiği veya kesilmesi gereğinin, yargılama sürecinde ortaya çıktığı durumlarda, Kurumun ödemediği veya ödemeyecek olduğu gelir kesimini rücuan isteyemeyeceği yönünün de, tazmine yönelik davada gözetilmesi gereken genel ilkeler arasında bulunmaktadır.

Aylık ve Gelirlerin Birleşmesine ilişkin olarak; 5510 sayılı Yasanın 54/1-c bendinde, “Malûllük, yaşlılık, ölüm sigortaları ve vazife malûllüğü ile iş kazası ve meslek hastalığı sigortasından hak kazanılan aylık ve gelirler birleşirse, sigortalıya veya hak sahibine bu aylık veya gelirlerden yüksek olanın tamamı, az olanın yarısı,

Aylık ve Gelirlerin Birleşmesine ilişkin olarak; 5510 sayılı Yasanın 54/1-c bendinde, “Malûllük, yaşlılık, ölüm sigortaları ve vazife malûllüğü ile iş kazası ve meslek hastalığı sigortasından hak kazanılan aylık ve gelirler birleşirse, sigortalıya veya hak sahibine bu aylık veya gelirlerden yüksek olanın tamamı, az olanın yarısı,

eşitliği halinde ise iş kazası ve meslek hastalığından bağlanan gelirin tümü, malûllük, vazife malûllüğü veya yaşlılık aylığının yarısı bağlanır.”şeklinde düzenlenmiştir. Aynı maddenin son fıkrasında ise; “Birinci fıkradaki sıralamaya göre yapılacak değerlendirmeler sonucunda, bir kişide ikiden fazla gelir veya aylık birleştiği takdirde, bu gelir ve aylıklardan en fazla ödemeye imkân veren iki dosya üzerinden gelir veya aylık bağlanır, diğer dosya veya dosyalardaki gelir ve aylık hakları durum değişikliği veya diğer bir dosyadan gelir veya aylığa hak kazanıldığı tarihe kadar düşer.” şeklinde düzenlenmiştir.

Sürekli iş göremezlik gelirinin yarıya indirildiği durumlarda, peşin sermaye değerli gelirin, gelir başlangıç tarihi itibariyle %50 üzerinden belirlenmesi; bu oran üzerinden belirlenmiş olan peşin sermaye değerli gelire, gelir başlangıç tarihinden gelirin yarıya düştüğü tarihe kadar ödenen gelirin %50 fark oranına karşılık miktarının ilavesi gerekecektir.

Davaya konu somut olayda; iş kazası sonucu ölen sigortalının hak sahiplerine ölüm aylığı yanında, iş kazası nedeniyle gelir bağlandığının anlaşılması karşısında, 5510 sayılı Yasanın 54. maddesinin ölüm aylığına mı yoksa gelire mi uygulandığı; iş kazası meslek hastalıkları sigortası kolundan bağlanan gelire uygulandığının anlaşılması durumunda, gelirin, anılan madde uygulandığındaki ilk peşin değeri sorularak, davalının tazmin ile sorumlu olduğu miktar belirlendikten sonra, hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 23.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/15511, Karar No: 2007/14370, Tarih: 05.12.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/15511 E.  ,  2007/14370 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi      : Kütahya  İş Mahkemesi

Tarih                : 3.8.2006

Davacı, 1.10.1995 tarihinden  itibaren tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere  göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Dava davacının teslim ettiği ürün bedelinden ilk kesintinin tevfikat yolu ile yapıldığı tarihi takip eden aybaşı olan 1.10.1995 tarihinden itibaren 2926 sayılı yasaya tabi tarım Bağ-Kur sigortalısının olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davacının ilk prim kesintisinin yapıldığı tarihi takip eden aybaşı olan 1.10.1995 tarihinden itibaren tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmiştir.

2- Dava davacının teslim ettiği ürün bedelinden ilk kesintinin tevfikat yolu ile yapıldığı tarihi takip eden aybaşı olan 1.10.1995 tarihinden itibaren 2926 sayılı yasaya tabi tarım Bağ-Kur sigortalısının olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davacının ilk prim kesintisinin yapıldığı tarihi takip eden aybaşı olan 1.10.1995 tarihinden itibaren tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 50 yaşını dolduran kadınlarla, 55 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır.Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. Bağ-Kur’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık  ve  Nüfus  İdareleri  kayıtları  ile  diğer  kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla  kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan pancar ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.  Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

Yapılan incelemede, davacının Ziraat Odası kaydının 25.4.2006 tarihinde başladığı, Tarım Kredi Kooperatifi ortağı olmadığı, Ziraat Bankasından kredi almadığı, üzerine kayıtlı taşınmazın bulunduğu davacının sattığı süt bedelini ilk defa 20.9.1995 tarihinde prim kesintisi yapıldığı sonrasında 2000 yılı Temmuz, Ağustos ve Ekim aylarında kesintilerin bulunduğu 1.6.2006 tarihinde tarım Bağ-Kur sigortalısı olarak kayıt ve tescil edildiği görülmektedir.

Mahkemece kesintinin bulunduğu (1.10.1995-31.12.1995) ve (1.9.2000- 31.12.2000) tarihleri arasındaki dönem yönünden verilen tesbit kararı yerinde ise de 1.1.1996- 31.8.2000 ve 1.1.2000-1.6.2006 tarihleri arasındaki döneme ilişkin istemin sadece soyut tanık beyanı ile zabıta araştırmasına dayalı olarak kabul edilmesi öte yandan, davacının 1.6.2006 tarihi itibariyle davalı kuruma kayıt ve tescil edildiği  ve 1.6.2006 tarihi ile dava tarihi olan 3.8.2006 tarihleri arasında ihtilaf bulunmadığı halde bu tarihleri de kapsar şekilde tesbit kararı verilmesi de usul yasaya uygun değildir.

Yapılacak iş, dosya içeriğinden haşhaş ve pancar ekiciliği de yaptığı anlaşılan davacının bu ürün bedelinden prim kesintisi yapılıp yapılmadığı, ilgili kurumlardan sorulmalı, Pancar Ekiciler Kooperatifine ortak olup olmadığı, ortak ise tarihlerinin de sorularak çıkacak sonuca göre hüküm kurmaktır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

O halde davalı kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmesi ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 5.12.2006  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8600, Karar No: 2015/9696, Tarih: 30.09.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/8600 E.  ,  2015/9696 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 3. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/04/2015

NUMARASI : 2015/391-2015/291

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 22/04/2015 tarih ve 2015/391-2015/291 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin “A.” markasını 1983 yılında adına tescil ettirerek A.. B..-C.G. markası ve 9 adet marka tescil belgesi ile toptan ve perakende bal ticareti yaptığını, müvekkilinin aynı zamanda ekolojik tarım müteşebbis sertifikası sahibi olup, “A. Doğal Ürün” markasının tescili talebinde de bulunarak doğal ürün sertifikalı gıdaların üretim ve satışı girişiminde bulunduğunu, davalı şirket ve ortaklarının tv. yada ve radyolarda, reklam vs. yollarla piyasaya doğal ve gıda koteksine uygun olmayan, tağşiş edilmiş, maliyetinin çok altında bal satışı yaparak tüketicileri ve toplumu yanıltarak ve haksız kazanç temin ederek haksız rekabette bulunduğunu, davalının ekolojik tarım ürünü sertifikası almadan, almış gibi izlenim uyandırarak, müvekkilinin belge aldığı ve başka markalardan ayıt edici özelliğe sahip “A.” ve “A. Doğal Ürünler” adını kendi şirket adı olarak koyarak bal ticareti, reklam ve satışı yaptığını, davalı ile aynı adreste kurulu ve aynı soyadına sahip ortaklarına ait firmaya bir çok kez ceza kesildiğini, davalıdan “A.Doğal Ürünler” adı altında bal satın alan bir kısım tüketicilerin satın aldıkları balların sahte olduğunu görerek müvekkili şirkete şikayette bulunduklarını ve bu itibarla davalının müvekkilinin sahip olduğu markanın piyasadaki güvenilirliğini zedelediğini, davalının şirket adında geçen ve müvekkili adına tescilli “A.” markasının kullanımı için izin almadığı gibi, organik ürün sertifikasına da sahip olmadığını, müvekkili tarafından davalıya ihtar çekilerek marka hakkına tecavüzün önlenmesi ve haksız rekabete son verilmesinin talep edildiğini ancak, davalı tarafça ihtara cevap verilmediğini ileri sürerek, ticaret unvanına tecavüz ve haksız rekabetin tespitini, tecavüzün kaldırılmasını, davalı unvanında yer alan “A.” ve “A. DOĞAL ÜRÜNLER” ibaresinin silinmesini, hükmün ilanı ile 5000 TL maddi, 5000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece iddia ve dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde; davanın, davacı adına tescilli markaya davalı tarafından tecavüz edilmesi nedeniyle oluşan maddi ve manevi tazminatın tahsiline yönelik tazminat davası olup, 556 sayılı KHK'nın 61. ve 71. maddeleri uyarınca davaya bakmakta mahkemenin görevsiz olduğu ve davanın Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi'nin görev alanına girdiği gerekçesiyle, dava dilekçesinin görev nedeniyle reddine, mahkemenin görevsizliği ile görevli mahkemenin İstanbul Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi olduğunun tespitine ve talep halinde dosyanın İstanbul Nöbetçi Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi'ne gönderilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, ticaret unvanına tecavüz nedeniyle vaki haksız rekabetin tespiti, önlenmesi ve davalı unvanındaki iltibas yaratan ibarenin sicilden terkini istemlerine ilişkin olup, mahkemece yukarıdaki özetten de anlaşılacağı üzere, dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde görevsizlik kararı verilmiştir. Ancak, dava ve karar tarihinde yürürlükte bulunan 6100 sayılı HMK'nın 141/1. maddesi uyarınca taraflar, cevaba cevap ve ikinci cevap dilekçeleri ile serbestçe; ön inceleme aşamasında ise ancak karşı tarafın açık muvafakati ile iddia veya savunmalarını genişletebilir yahut değiştirebilirler. Bu nedenle, somut uyuşmazlık bakımından dilekçeler aşamasının tamamlanması beklenmeden, davalının savunması tespit edilmeden, dava dilekçesinin sunulmasını müteakip evrak üzerinden görevsizlik kararı verilmesi doğru olmadığı gibi, dava dilekçesinde davacı vekili, müvekkilinin ticaret unvanındaki “A.” ve “A. DOĞAL ÜRÜNLER” ibarelerinin davalı unvanında yer almasının haksız rekabet oluşturduğunu ileri sürerek, ticaret unvanına tecavüzün ve haksız rekabetin tespiti, men'i, unvan terkini ve hükmün ilanı isteminde bulunmuş olup davacı 556 sayılı KHK hükümleri uyarınca tescilli markalarından söz etmiş ise de, bu markalardan kaynaklanan öncelik ya da üstünlük haklarına dayanılmadığından uyuşmazlıkta 556 sayılı KHK hükümlerinin uygulama yeri bulunmamaktadır. Bu durumda, TTK hükümlerinin uygulanması suretiyle çözümlenmesi gereken uyuşmazlıkta ticaret mahkemesi görevli olduğundan mahkemece yargılamaya devam olunarak taraf teşkili sağlandıktan sonra uyuşmazlığın esası hakkında bir karar verilmesi gerektiğinin nazara alınmaksızın yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde görevsizlik kararı verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 30.9.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.