muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/13462, Karar No: 2015/22726, Tarih: 30.06.2015

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar davacı ve davalı tarafça temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı alacağı bulunup bulunmadığı uyuşmazlık konusudur.

Davalı tarafça dosyaya yabancı dilde hazırlanmış ibraname sunulmuş, ibranamelerin üzerinde yazılı miktarda kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı ücretinin ödendiği savunulmuştur. Ayrıca, 07.02.2014 tarihli dilekçeyle, davacının alacaklarının banka aracılığıyla ödendiği ileri sürülerek, ... bulunan ... isimli bankadan davacının hesap dökümünün celbi talep edilmiştir. Mahkemece, anılan ibranamede kıdem tazminatı miktarı mahsup edilmiş ancak ihbar tazminatına karşılık ödendiği iddia edilen kısım nazara alınmamış, bildirilen banka hesap dökümleri ise celp edilmemiştir. Söz konusu belge yabancı dilde hazırlanmış olmakla birlikte, belge içeriklerinde rakamlar yer almaktadır. Bu halde, mahkemece, davacı asil isticvap olunmaksızın ve davalı vekilince bildirilen banka hesabına ilişkin hesap dökümleri celp edilip incelenmeksizin sonuca gidilmesi hatalı olmuştur. Anılan sebeple, öncelikle, bildirilen banka hesabına ilişkin hesap dökümleri ilgili bankadan istenilmeli; sonrasında ... başlıklı belgede yer alan alacak kalemlerinin hangi alacağa yönelik olduğu tercüme yoluyla tespit edilmeli, davalının ihbar tazminatının ödendiği yönündeki iddiası değerlendirilmeli, belirtili rakamlarda ödemelerin yapılıp yapılmadığına dair, davacı asil 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 169 ve devamı maddeleri uyarınca isticvap olunmalıdır. Neticeye göre, dosya kapsamı bir değerlendirmeye tabi tutularak, sonuca gidilmelidir. Yazılı şekilde eksik inceleme ve araştırmayla karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

Kabule göre de; Bilirkişice ihbar tazminatı hesabında maddi hata sonucu ihbar tazminatına esas ücretin 2614 TL yerine 4616 TL olarak yer alması hatalıdır.

2-Davacının fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil alacakları bulunup bulunmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen söz konusu alacaklara ilişkin tahakkukların ödendiği varsayılır.

Fazla çalışma yaptığını, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen söz konusu alacaklara ilişkin tahakkukların ödendiği varsayılır.

Alacakların ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında söz konusu alacakların ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin söz konusu kalemlere ilişkin alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir.

Somut olayda; Mahkemece tanık beyanı doğrultusunda hüküm tesis edilmiştir. Davalı tarafça yabancı dilde hazırlanmış maaş bordrosu olduğu anlaşılan belgeler ibraz olunmuş bordrolarda yazılı miktarda fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram ve

genel tatil ücretlerinin ödendiği savunulmuştur. Ayrıca, 07.02.2014 tarihli dilekçeyle, davacının alacaklarının banka aracılığıyla ödendiği ileri sürülerek, ... bulunan ... isimli bankadan davacının hesap dökümünün celbi talep edilmiştir. Mahkemece, bordrolar nazara alınmamış, bildirilen banka hesap dökümleri ise celp edilmemiştir. Söz konusu belge yabancı dilde hazırlanmış olmakla birlikte, belge içeriklerinde rakamlar yer almaktadır. Bu halde, mahkemece, davacı asil isticvap olunmaksızın ve davalı vekilince bildirilen banka hesabına ilişkin hesap dökümleri celp edilip incelenmeksizin sonuca gidilmesi hatalı olmuştur. Anılan sebeple, öncelikle, bildirilen banka hesabına ilişkin hesap dökümleri ilgili bankadan istenilmeli; sonrasında ... başlıklı belgelerde yer alan tahakkukların hangi alacağa yönelik olduğu tercüme yoluyla tespit edilmeli, belirtili rakamlarda ödemelerin yapılıp yapılmadığına dair, davacı asil 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 169 ve devamı maddeleri uyarınca isticvap olunmalıdır. Neticeye göre, yukarıda bahsedilen ilkeler çerçevesinde dosya kapsamı bir değerlendirmeye tabi tutularak, sonuca gidilmelidir. Yazılı şekilde eksik inceleme ve araştırmayla karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

Öte yandan Fazla mesai hesabında yıllık izin kullanılan dönemlerin dışlanmadığına ilişkin davalı itirazı yönünden bilirkişi raporu denetime elverişli değildir. Bu dönemlerin fazla mesai hesabında dışlanması gerektiği gözetilerek denetime elverişli rapor alınmalıdır.

Aynı zamanda davalının Ulusal Bayram ve genel tatil günlerine denk gelen Cuma günlerinin hesaplamada dışlanmadığna ilişkin davalı itirazı yönünden bilirkişi raporu denetime elverişli değildir. Bu günlerin dışlanması gerektiği gözetilmelidir.

Mahkemece, bilirkişiden yukarıda belirtilen esaslar dahilinde denetime elverişli rapor alınmalı ve sonucuna göre karar verilmelidir.

Sonuç : Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3257, Karar No: 2019/4853, Tarih: 17.09.2019

**20. Hukuk Dairesi         2019/3257 E.  ,  2019/4853 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki isim tashihine ilişkin davada ... 13. Asliye Hukuk ve ... 2. Aile Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava soyisim tashihi istemine ilişkindir.

... 13. Asliye Hukuk Mahkemesince, davacı vekili her ne kadar boşanma sonrası eski eşin soyismini kullandığı, artık eski eşin soyismini kullanmasında menfaati olmadığından bahisle soyadı tashihi talep etmiş ise de; boşanma ile davacının eski eşin soyismini kullanmasına aile mahkemesince karar verildiğinden, davaya aile mahkemesince bakılması gerektiği gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

.... 2. Aile Mahkemesi tarafından ise, dava TMK'nın 27 ve 5490 sayılı Kanunun 7/1-c,35,36. maddelerinden kaynaklanan nüfus kaydında soyadın düzeltilmesi davasıdır. Aile mahkemesi özel mahkemedir. Özel mahkemelerin baktıkları işler genel değil, özeldir; belli kişiler veya konular bakımından sınırlandırılmıştır. Özel mahkemeler, yalnız özel kanunlarında (4787 sayılı Kanun) gösterilmiş olan işlere ve davalara bakarlar; bunun dışındaki işler ve davalar genel mahkemelerin görevine gireceğinden bahisle görevsizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

Somut olayda davacı vekili; müvekkilinin ... 9. Aile Mahkemesinin 2009/196 Esas 2009/196 Karar sayılı ilamı ile boşandığını, boşanmadan sonra çocukların yaşlarının küçük olması nedeniyle eşinin soy ismini kullanmaya devam ettiğini, şuan ise müvekkilinin eski eşinin soyadını kullanmakta herhangi bir menfaati kalmadığını belirterek müvekkilinin soyadının kızlık soyadı olan "Tellioğlu" olarak düzeltilmesine karar verilmesini istemiştir.

Dava bu niteliğiyle bir nesep davası olmayıp, nüfus kaydının düzeltilmesine ilişkindir. 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 36. maddesi uyarınca nüfus kaydının düzeltilmesine yönelik olan ve Türk Medenî Kanununun 282 ve devamı maddelerinde düzenlenen soybağı kurulmasıyla ilgisi bulunmayan davanın genel hükümlere göre ... 13. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince .... 13. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 17/09/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22668, Karar No: 2014/19277, Tarih: 29.05.2014

**4. Ceza Dairesi         2014/22668 E.  ,  2014/19277 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜMLER : Kovuşturmanın ertelenmesi

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

6352 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesi uyarınca verilen kovuşturmanın ertelenmesi kararının niteliğine göre karara karşı yalnızca itiraz yolu açık ve dolayısıyla yapılan başvurunun bu doğrultuda değerlendirilmesinin gerekli bulunduğu,

Anlaşıldığından, sanıklar ... ve ... müdafiinin tebliğnameye uygun olarak, temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA ve dosyanın incelenmeksizin karar mahkemesine GERİ GÖNDERİLMESİNE, 29/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2861, Karar No: 2015/2092, Tarih: 26.03.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/2861 E.  ,  2015/2092 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayete ilişkin davada .........Sulh Hukuk ve .... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca akıl hastalığı nedeniyle, vasi atanması istemine ilişkindir.

......... Sulh Hukuk Mahkemesince, kendisine vasi atanması istenen şahsın Bor Meslek Yüksek Okulu görencisi olduğu ve yerleşim yerinin “...... Mahallesi, ...... ..... karşısı No:....." olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

...... Sulh Hukuk Mahkemesi ise, kendisine vasi atanması istenen şahsın kolluk araştırmasına göre, son yerleşim yerinin "..... Mah. ...... .... ...Giriş Blok No: ../.. .../....." olduğunu belirterek yetkisizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Kanunun 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” TMK'nın 22. maddesi ise “Bir öğretim kurumuna devam etmek için bir yerde bulunma ya da eğitim, sağlık, bakım veya ceza kurumuna konulma, yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmaz.“ hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamından, kısıtlı adayı hakkında ..... Aile Mahkemesinde devam eden boşanma davası sırasında, akıl sağlığının yerinde olup olmadığı tespit edilip, değil ise; kendisine vasi atanması istenmiş olduğuna göre; son yerleşim yerinin boşanma davasının devam ettiği Kocaeli olduğu, dosyadaki 24.12.2014 günlü zabıta araştırmasında da "Yahya Kaptan Mah. ...... ..... A giriş Blok No:.../... ..../....." adresinde ikamet ettiği tespit edildiğinden, uyuşmazlığın, ......... Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21. ve 22. maddeleri gereğince ......... Sulh Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 26/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13636, Karar No: 2013/5898, Tarih: 09.04.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/13636 E.  ,  2013/5898 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

UYAP kanalı ile mernis üzerinden alınan güncellenmiş nüfus kayıt örneğinden sanığın, hükümden sonra 07.01.2013 tarihinde vefat ettiği anlaşıldığından 5237 sayılı TCK.nun 64. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.04.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9029, Karar No: 2013/11468, Tarih: 03.07.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/9029 E.  ,  2013/11468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kiralananın tahliyesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, iktisap ve iş yeri ihtiyacı nedeniyle kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece, ihtiyaç iddiası samimi olmadığından tahliye isteminin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 6570 Sayılı Yasanın 7/c ve d maddesi gereğince işyeri ihtiyacı nedeniyle tahliye istenebilmesi için ihtiyacın gerçek, samimi ve zorunlu olması, iş yerinin de yapılacak işe uygun ve elverişli olması gerekir. Dava açıldığı tarihte doğmamış bir ihtiyaç nedeniyle tahliye istenemez. Ancak, yakın bir tarihte gerçekleşmesi muhtemel ihtiyacın da tahliye nedeni olarak kabul edilmesi gerekir.

Davacı vekili dilekçesinde müvekkilinin 05.09.2011 tarihinde kiralananın satın aldığını 14.09.2011 tarihinde kiralananın satın aldığından ve kendi ihtiyacı için kullanacağından bahisle 6 ay içinde tahliye edilmesini davalı kiracıya ihtarname ile bildirdiğini, buna rağmen kiralananın tahliye edilmediğini belirterek kiralananın tahliyesini istemiştir. Davalı cevap dilekçesinde taşınmazın daha önce tapuda ... adına kayıtlı ise de, taşınmazın mülk sahibinin gerçekte ...'ın babası olduğunu, ...ın babası, dedesi ve şimdiki mülk sahibinin kiralanana gelerek tahliye etmesini, dükkanın bitişiğindeki dükkandaki kiracısı ... Lokantasının dükkanı büyütmek istediğini, bu nedenle kendisine vereceklerini, bu nedenle dükkana ihtiyaçları olduğunu kendisine ise başka bir sokakta bulunan dükkanlarını kiralamayı teklif ettiklerini kendisinin kabul etmemesi üzerine kiralananın ...'ın eniştesi olan davacıya satıldığını, davacının ihtiyacının samimi olmadığını, amacın kendisinin kiralanandan tahliye edilerek, bir başkasına kiraya vermek olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tahliyesi istenilen taşınmazın bilirkişi raporuna göre dar ve küçük cepheli olması, davacı tanık anlatımlarına göre davacının köyde yaşaması, herhangi bir önceye dayalı ticaretinin bulunmaması, eskiden şoför olması, kimi tanığa göre davacının sebze meyve satacak olmasının beyan edilmesi, kimine göre et ve et ürünleri satacak olmasının beyan edilmesi, ihtarnamede ve dava dilekçesinde ne gibi bir işyerinin işletileceğinin açıklanmamış olması hususları ile davalı tarafın önceki malikin muvazaalı satış yoluyla işyerini davacıya devrederek davalının tahliyesini sağlama iddiası ve davalı tanıklarının anlatımları birlikte değerlendirildiğinde davacının dava konusu yeri işyeri açmak

için satın almadığı, işyeri ihtiyacı iddiasında samimimi olmadığı, bu işyerinin yapmak istediği işi karşılayacak yeterlilikte olmadığı, davacının iş ehliyeti yönüyle bu işi veya işleri yapmaya ehil olmadığı kanaatine varıldığından bahisle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının ihtiyacının samimi olup olmadığına ilişkidir. Dava dilekçesinde kiralanana ne için ihtiyaç duyulduğunun belirtilemesi zorunlu olmayıp, yargılama sırasında açıklatılması yeterlidir. Davacı vekili tarafından 06.11.2012 tarihli celse de kiralanana şarküteri ve organik tarım ürünleri satış yeri açmak üzere ihtiyacının olduğu belirtilmiştir. Davacı tanıkları davacı ...'un eski şoförlerden olduğunu, köyde yaşadığını, taşınmazı ihtiyacı için satın aldığını beyan etmişler, Davacı Tanığı ... davalının az da olsa tarım ürünleri işi ile uğraştığından ürünlerini burada satmayı düşündüğünü, Davacı Tanığı ... davacının köyde yetiştirdiği ürünleri satmayı düşündüğünü, Davacı Tanığı ... ise “Köyde yetiştirdiği hayvanları kesip satmayı ve yetiştirdiği sebze meyveleri satmayı düşündüğünü” belirterek davacının ihtiyacının samimi olduğunu doğrulamışlardır. Her ne kadar davalı tanıkları üç kişinin kiralanana gelerek kiralananın bir başkasına kiraya verileceğini, davalıya da başka bir dükkanın teklif edildiğini beyan etmişlerse de, teklifte bulunanın kiraya veren olmaması karşısında bu beyanlar davacıyı bağlamaz. Diğer yandan mahkemece kiralananın davacının yapmak istediği işi karşılayacak yeterlilikte olmadığı belirtilmişse de; 16/01/2013 tarihli bilirkişi raporunda kiralananın dar olmasını belirtmesine karşılık “kiralananın tadilat gerek olmaksızın şarküteri olarak kullanılabileceğine yönelik” mütalası karşısında taşınmazın yapılmak istenen işe yeterli olmadığı yönündeki mahkemenin gerekçesi de yeterli değildir. Ayrıca Şarküteri işi ile uğraşmak için her hangi bir eğitim yahut belge de gerekmediğinden, mahkemenin davacının yapılmak istenen iş için ehil olmadığına ilişkin gerekçesi de yerinde değildir. Davacı ihtiyacının samimi olduğunu ve kiralananı bu amaçla satın aldığını kanıtladığına göre kiralananın tahliyesine karar vermek gerekirken, yazılı gerekçeyle ihtiyaç iddiasının samimi olmadığından bahisle davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 03.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2782, Karar No: 2013/7695, Tarih: 09.09.2013

**20. Hukuk Dairesi         2013/2782 E.  ,  2013/7695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Mahkeme hükmü Davalı ...’a 21.11.2012 tarihinde tebliğ edilmiş, temyiz dilekçesi ise, (6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla) HUMK’nun 432. maddesinde öngörülen 15 günlük kanunî süre geçirildikten sonra davalı ... tarafından 10.12.2012 tarihinde verilmiştir. Süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün ve 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtayca da bu yolda karar verilebileceğinden, süresinden sonra yapılan temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı ...’ın temyiz dilekçesinin süre yönünden REDDİNE, temyiz harcının istek halinde iadesine 09.09.2013 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/237, Karar No: 2010/252, Tarih: 05.05.2010

**Hukuk Genel Kurulu         2010/7-237 E.  ,  2010/252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Narman Kadastro Mahkemesi

TARİHİ : 21/01/2010

Taraflar arasındaki “kadastro tespitinin iptali ve tescil” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Narman Kadastro Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 27.11.2008 gün ve 2007/2 E., 2008/44 K. sayılı kararın incelenmesinin davalılardan Hazine tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 7.Hukuk Dairesinin 02.11.2009 gün ve 2009/822 E.-4886 K. sayılı ilamı ile;

(“...Mahkemece dava ve temyize konu 102 ada 300 parsel sayılı taşınmazın 1.9.2008 tarihli fen bilirkişisi raporunda (A) harfi ile gösterilen bölümünün kamu malı niteliğinde mera olmadığı, tespit gününde adına tescile karar verilen zilyet davacı taraf yararına 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesi hükmünde öngörülen koşulların gerçekleştiği gerekçe gösterilerek hüküm kurulmuş ise de yerel mahkemenin vardığı sonuç dosya içeriğine uygun düşmemektedir.

Gerçekten kadastro tespitine bir kayıt ve belge esas alınmamış, yargılama sırasında taraflar bir kayıt ve belgeye de dayanmamışlardır. 102 ada 300 parsel sayılı taşınmazın dava ve temyize konu bölümünün sınırlarını aynı taşınmazın dava ve temyize konu olmayan bölümlerinin oluşturduğu, taşınmazın, 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 16/B maddesi hükmü uyarınca mera niteliği ile sınırlandırılmak suretiyle tespit edildiği belirlenmiştir. Çekişmeli taşınmaz ile sınırlarını oluşturan dava ve temyize konu olmayan bölüm arasında ayırıcı unsur olarak doğal yada yapay bir sınır yeri bulunmamaktadır. Kaldıki, bu nitelikteki taşınmazlar üzerindeki dere, tepe, hendek, çukur gibi doğal ve yapay sınır yerlerinin bulunması da mümkündür.

Hal böyle olunca dava ve temyize konu taşınmazın sınırlarını oluşturan ve 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 16/B maddesi hükmü uyarınca mera niteliği ile sınırlandırılmak suretiyle tespit edilen, dava ve temyize konu olmayan taşınmaza el atılarak kazanıldığının kabulü gerekir.

Öğretide ve uygulamada kararlılık kazanan görüşlere göre bu nitelikteki taşınmazlar üzerinde sürdürülen zilyetlik süresi ne olursa olsun hukukça değer taşımadığı gibi bir taşınmaz üzerinde ot biçmek suretiyle sürdürülen zilyetliğin de süresi ne olursa olsun hukuksal bir değeri yoktur.

Öte yandan kural olarak objektif nitelikteki eylemli duruma aykırı düşen sübjektif nitelikteki yerel bilirkişi ve tanık sözlerine de değer verilmesi olanaksızdır. Hal böyle olunca hükme dayanak yapılan uzman ziraatçi bilirkişinin dava ve temyize konu taşınmaz bölümünün mera olmadığı yolundaki raporunun da yasal bir dayanağı bulunmadığının kabulü gerekir.

Mahkemece bu olgular dikkate alınarak davanın tümden reddine, dava ve temyize konu taşınmazın (A) harfi ile gösterilen bölümünün de 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 16/B maddesi hükmü uyarınca mera niteliği ile sınırlandırılmasına karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir…”)