muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2187, Karar No: 2017/4425, Tarih: 25.05.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/2187 E.  ,  2017/4425 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalı işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalı işyeri nezdinde 10/07/2012-20/09/2012 ve 15/10/2012-03/10/2014 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin gerçekten var olup olmadığı kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma olgusunun varlığı özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır.

Çalışma olgusu her türlü delille ispat kazanabilirse de çalışmanın konusu niteliği başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli, dinlenen tanıkların davacı ile aynı dönemlerde işyerinde çalışmış ve işverenin resmi kayıtlara geçmiş bordro tanıkları yada komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlardan seçilmesine özen gösterilmelidir. Bu tanıkların ifadeleri ile çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555- 3.11.2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacıya ait hizmet cetvelinde 01/08/1998-15/10/2012 tarihleri arasında davacı adına toplam 1325 gün hizmet bildiriminde bulunulduğu, ihtilaf konusu dönem içerisinde davacı adına davalı işyerince 03/02/2012-10/07/2012 ve 20/09/2012-15/10/2012 tarihleri arasında Kurum'a kesintili olarak hizmet bildiriminde bulunulduğu, 03/02/2012 tarihli davalı işyerince düzenlenmiş işe giriş bildirgesinin Kurum kayıtlarına intikal ettiği, davalı işyerine ait 2012/02-09.ay dönem bordrolarının getirtildiği, yapılan zabıta araştırması neticesi düzenlenen tutanağın dosyaya sunulduğu, duruşmalarda davacı tanıklarının dinlendiği, 14.09.2014 olay tarihli suç isnadı ile ilgili olarak yürütülen hazırlık soruşturması esnasında 15.09.2014 tarihli kolluk ifadesinde davacının davalı ile ortak iş yaptıklarını imzalı olarak beyan etmesi ve bu beyanını kovuşturma esnasında da yinelemesi gerekçesiyle Mahkemece yazılı şekilde sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda, Mahkemece her ne kadar hazırlık soruşturması ve ceza kovuşturması esnasında davacının imzası ile desteklenen ikrarı ile sonuca gidilmiş ise de davalı işyerince davacı adına Kurum'a bildirimi yapılmış hizmetlerin varlığı karşısında çalışma olgusunun yeterli ve gerekli bir araştırmayla hiç bir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak sağlıklı bir biçimde belirlenmediği anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş, davalı işyerine ait ihtilaf konusu tüm dönem bordrolarını Kurum'dan getirtmek suretiyle uyuşmazlık konusu dönemi kapsayacak biçimde bordro tanıklarını re'sen tespit edip dinlemek, gerekirse Kurum, Vergi idaresi, Belediye ve Emniyet Müdürlüğü gibi kamu kurumları aracılığıyla tespit edilecek komşu işyerlerinin işverenleri veya bu işverenlerin resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlarının beyanlarına başvurmak ve davanın nitelikçe kamu düzenini ilgilendirdiği nazara alınıp araştırma genişletilerek tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine 25.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/16787, Karar No: 2023/2322, Tarih: 13.03.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/16787 E.  ,  2023/2322 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Cide Sulh Hukuk Mahkemesinin 25.04.1984 Tarihli ve 1984/49 Esas, 1984/44 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı ..., 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 405 inci maddesi gereğince kısıtlanmış ve 21.07.2022 tarihli ek karar ile kendisine ... vasi olarak atanmıştır.

Vasi 29.09.2022 tarihli dilekçesiyle, kısıtlının Beylikdüzü ilçesinde bulunan ... Huzur Yaşlı Bakım Evinde kaldığı belirterek vesayet dosyasının takibinin zorlaşması nedeniyle dosyanın Bakırköy Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, 30.11.2022 tarihli ek kararıyla kısıtlının yerleşim yeri adresinin ... Güngören/İstanbul olması sebebiyle kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ve mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

B. Bakırköy 8. Sulh Hukuk Mahkemesinin 14.12.2022 Tarihli ve 2022/1287 Esas, 2022/1304 Karar Sayılı Kararı

Cide Sulh Hukuk Mahkemesinin yetkisizlik kararına konu adresin kısıtlının yerleşim yeri adresi olmayıp vasinin yerleşim yeri adresi olduğu, kısıtlının yerleşim yeri adresinin ... Cide/Kastamonu olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanun’un 405 nci maddesi uyarınca kısıtlanan kısıtlının yerleşim yeri adresinin değiştirilmesi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur.”

C. Değerlendirme

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur.”

C. Değerlendirme

Kısıtlı, Cide Sulh Hukuk Mahkemesinin 25.04.1984 tarihli ve 1984/49 Esas, 1984/44 Karar sayılı ilâmı ile vesayet altına alınmış ve vasinin talebi üzerine kısıtlının yerleşim yerini değiştirmesine izin verilmiştir. Dosya kapsamından, Güngören/İstanbul adresinin vasinin yerleşim yeri adresi olduğunun, kısıtlının bu adreste ikamet etmediğinin anlaşılması nedeniyle vesayet dosyasının takibinde Cide Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Cide Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

13.03.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5168, Karar No: 2016/13926, Tarih: 22.06.2016

**18. Ceza Dairesi         2016/5168 E.  ,  2016/13926 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Göçmen kaçakçılığı

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan hükmün temyizinde;

Yerel Mahkeme kararını temyiz eden suça sürüklenen çocuk ... temyiz davasını 03.05.2016 tarihli dilekçesiyle geri aldığından tebliğnameye aykırı olarak, temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA ve dosyanın incelemeksizin karar mahkemesine GERİ GÖNDERİLMESİNE,

2- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan hükmün temyizine gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Suça sürüklenen çocuğa yükletilen “göçmen kaçakçılığı” eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerin ve bu eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 22/06/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/11272, Karar No: 2008/16007, Tarih: 20.11.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/11272 E.  ,  2008/16007 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki orman kadastrosuna itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 20.09.2007 gün ve 2007/9064-10953 sayılı bozma kararında özetle; "Çekişmeli taşınmazın resmi belgelerde ibreli ve yapraklı ağaç rumuzlu yeşile ... alanlar ile çevrili olduğu, beyaz alanlarda dahi ibreli ağaç rumuzunun bulunduğu, münhani eğimlerinin sık olduğu yerde işaretlendiği, 6831 Sayılı Yasanın 17/2. maddesi gereğince orman içi açıklık olarak değerlendirilerek davanın reddine karar verilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra Hazineye yönelik davanın husumetten, Orman Yönetimine yönelik davanın ise ispatlanamadığından reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, orman kadastrosuna itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 09.06.1999 tarihinde yapılıp kesinleşmeyen orman kadastrosu bulunmaktadır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 20/11/2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2925, Karar No: 2007/4247, Tarih: 17.04.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/2925 E.  ,  2007/4247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı temsilcisi tarafından, davalı aleyhine 06.04.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 26.01.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, kadim yaylak iddiasına dayalı tapu iptali ve özel siciline yazılması istemiyle açılmıştır.

Davalı, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerin yayla olmadığını, vakıf taşınmazı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece istem hüküm altına alınmış, kararı davalı temyiz etmiştir.

Dava konusu taşınmazın ... yaylası olarak bilinen ve memleket haritalarında bu isimle işaretlenen 1600 rakımlı bölgede bulunduğu, aynı yörede açılan bir başka dava sebebiyle yapılan yargılamada taşınmazın Yargıtay 17.Hukuk Dairesinin 29.12.1995 tarih 7745-7843 sayılı ilamında ve Hukuk Genel Kurulunun 29.05.1996 tarih 1996/17-294-426 sayılı ilamı ile yaylak olarak kabul edildiği, dosyada toplanan deliller mahallinde yapılan keşif ve keşif sonucu bilirkişinin düzenlediği kroki ile sabittir.

Taşınmazın orman ile ilgisine gelince; Orman Mühendisi Bilirkişi ... tarafından düzenlenen raporun gerekçe kısmında, bölgede yapılan ve kesinlik kazanan orman çalışmaları neticesinde davaya konu parselin orman sınırları dışına çıkarıldığı, memleket haritasında orman dışı açıklık alan, amenajman haritasında da iskan alanları kapsamında olduğu belirtilerek sonuç itibariyle taşınmazın orman sayılmayan alanlar içerisinde olduğu belirtilmiştir. Dosyadaki kanıtlar ve benzer dosyalarda yapılan keşifler sonucu düzenlenen raporlar ile; orman kadastrosunun arazi kadastrosuna esas olmak üzere yapıldığı kadastro çalışmalarının 1994 yılında kesinleştiği, anılan çalışma dışında bundan önce başkaca yapılmış bir orman kadastrosu da

bulunmadığından " Orman sınırları dışına çıkarıldığı" ibaresinin "orman sınırları dışında bırakılmıştır" anlamında rapora yazıldığı anlaşıldığından aşınmazın orman ile ilgisinin bulunmadığı kabul edilmiştir.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “maruf ve meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz”, davalı taşınmazın bulunduğu yer sadece o yöre halkı tarafından değil herkesin bildiği yurt genelinde maruf olan “... Yaylasıdır”. Bilinen gerçekler karşısında mahkemece taşınmazın niteliğinin yayla olarak belirlenmesinde usul ve yasaya aykırılık yoktur.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “maruf ve meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz”, davalı taşınmazın bulunduğu yer sadece o yöre halkı tarafından değil herkesin bildiği yurt genelinde maruf olan “... Yaylasıdır”. Bilinen gerçekler karşısında mahkemece taşınmazın niteliğinin yayla olarak belirlenmesinde usul ve yasaya aykırılık yoktur.

Diğer taraftan, Türk Medeni Kanununun 101.maddesi hükmüne göre “Vakıflar gerçek veya tüzel kişilerin yeterli mal ve hakları belirli ve sürekli bir amaca özgülemesiyle oluşan tüzel kişiliğe sahip mal topluluklarıdır. Vakfın Osmanlı Hukukundaki tarifi de Türk Medeni Kanununun 101.maddesindeki tarife paraleldir. Kavram olarak denilebilir ki, vakıftan amaç; bir aynın (malın) menfaatlerini hayır yönüne tahsis etmektir. (Eren F.Başpınar V.Toprak Hukuku 2.Baskı Sayfa 63.) Vakfın kurulabilmesi için belirli bir amaca yönelmiş mal olmalıdır. Ancak, tahsisi yapılacak-kural olarak-gayrimenkulün vakfın amacına cevap vermesi gerekir.

4342 sayılı Mera Kanununun 3.maddesine göre yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerdir. Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yaylakın özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması sınırlarının daraltılması olanaklı değildir. Bu hali ile kamu malı niteliği gösteren ve tarım arazisi özelliği olmayan yaylakta vakıf kurulabilmesi mümkün olmadığından yaylak olduğu saptanan taşınmazla ilgili davanın kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre tarafların bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 17.04.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/9043, Karar No: 2006/9851, Tarih: 17.10.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/9043 E.  ,  2006/9851 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tesbit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin yetkisizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı şirket aleyhine açtığı asıl davada toplam değeri 47.500.000.000.TL olan çeklerin davalı şirkete avans olarak verildiğini ancak mal tesliminin yapılmadığını ileri sürerek çeklerin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Girişilen icra takiplerinden sonra diğer davalılar ... ve ... aleyhine açılan bu dosya ile birleştirilen menfi tespit davasında da aynı çeklerin iptali talep edilmiştir.

Asıl davanın davalısı ... Ltd.Şti. temsilcisi duruşmalara katılmadığı gibi cevap dilekçesi de vermemiştir. Birleşen davanın davalıları ... ve ... vekili süresinde verdiği cevap dilekçesinde müvekkillerinden ...'un adresinin ..., ...'nın adresinin ... -... olduğunu, davaya konu çeklerin ... İcra Müdürlüğünde takibe konu edildiğini, yetkili mahkemeleri ... ve ... Mahkemeleri olduğunu belirterek yetki ilk itirazında bulunmuştur.

Mahkemece asıl davada yetki itirazında bulunulmamış ise de, bu dava ile bağlantılı birleştirilen davada yetki itirazında bulunulduğundan HUMK.nun 9.maddesi gereğince ayrıca ... İcra Müdürlüğünde devam eden icra takipleri olduğu için mahkemenin yetkisizliğine, dosyanın yetkili ve görevli ... Nöbetçi Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

HUMK.nun 23/son maddesi uyarınca mahkemenin yetkili olmadığını iddia eden taraf yetkili mahkemeyi bildirmeye mecburdur. Birleşen davanın davalıları vekili, cevap dilekçesinde, ... ve ... Mahkemelerinin yetkili olduğunu ileri sürerek dava dosyasının bu mahkemelerden birine gönderilmesini talep etmiştir.

Bu şekilde iki yer birden yetkili olarak gösterilerek yapılan yetki itirazı usule uygun olmadığından mahkemece yetki itirazının reddi ile işin esasına girilmesi gerekirken yetkisizlik kararı verilmesinde isabet görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre öteki yönlerin şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine 17.10.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1312, Karar No: 2015/1129, Tarih: 28.01.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/1312 E.  ,  2015/1129 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/290086

MAHKEMESİ : Selim Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13/07/2012

NUMARASI : 2011/45 (E) ve 2012/141 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hükmü temyiz etmeyen sanık Y.. A..'ın yokluğunda verilen hükmün, sanığın merniste kayıtlı adresinde birlikte ikamet ettiği annesine tebliğ edildiği 03.08.2012 tarihinde UYAP ortamında sanığın cezaevinde bulunduğunun gözüktüğü bu nedenle söz konusu adrese yapılan tebligatın usulsüz olduğu anlaşıldığından, sanık Y.. A..'a gerekçeli kararın usulüne uygun olarak tebliğ edilerek verildiği takdirde temyiz dilekçesi eklendikten sonra incelenmek üzere iadesinin mahallince sağlanması için dosyanın incelenmeksizin mahalline İADE edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 28/01/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/19944, Karar No: 2007/18467, Tarih: 10.10.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/19944 E.  ,  2007/18467 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bala İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/03/2007

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 10/10/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18605, Karar No: 2012/22837, Tarih: 22.11.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/18605 E.  ,  2012/22837 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :640-53

Dava, kısa vadeli sigorta kollarından bildirilen çalışmaların uzun vadeli sigorta kollarına tabi olarak gerçekleştiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılardan SGK Başkanlığı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 22.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1578, Karar No: 2019/5481, Tarih: 12.11.2019

**6. Ceza Dairesi         2017/1578 E.  ,  2019/5481 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma, Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-) Sanık hakkında yakınanlar ... ve ...'e yönelik kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Sanık hakkında hükmolunan doğrudan para cezasının miktarı bakımından, 14/04/2011 tarih ve 27905 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun geçici 2. maddesinin 1. fıkrası uyarınca üç bin liraya kadar (üç bin lira dahil) olan mahkumiyet hükümlerinin kesin nitelikte olması ve temyiz kabiliyetinin de bulunmaması nedeniyle sanık ... savunmanının temyiz itirazının CMUK'un 317. maddesi gereğince isteme uygun olarak REDDİNE,

II) Sanık hakkında yakınan ...'e karşı yağma suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı TCY'nin 150. maddesinin 2. fıkrasındaki “Malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK'nin 522. maddesindeki “Hafif” ve “Pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “Değer azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken, değer olarak gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği; somut olayda sanığın, yakınanın çantasından 150 TL para ile kredi kartını yağmaladığının anlaşılması karşısında; suça konu eşyaların değerinin az kabul edilemeyeceği, bu bağlamda TCK'nin 150/2. maddesinin uygulanma koşullarının oluşmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde uygulama yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan kararın tebliğname gibi ONANMASINA, 12/11/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.