muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/151, Karar No: 2011/275, Tarih: 04.05.2011

Davalı vekili, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine dair verdiği karar; Özel Daire’ce, yukarıda yazılı gerekçeyle bozulmuş; Yerel Mahkemece, önceki kararda direnilmiştir.

Direnme kararını, davacı vekili temyiz etmiştir.

Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; görülmekte olan davada yetkili mahkemenin neresi olduğu; burada varılacak sonuca göre, davaya Gebze 3.Asliye Hukuk (Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla) Mahkemesinde devam edilip edilmeyeceği noktalarında toplanmaktadır.

Öncelikle, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu (HUMK)’nun “yetki konusundaki hükümlerinin” açıklanmasında yarar görülmüştür.

Hemen belirtmelidir ki, usul hukukumuzda yetki, bir davaya hangi yerdeki hüküm (hukuk) mahkemesi tarafından bakılacağını ortaya koyan bir kavramdır. Her mahkemenin yargı yetkisi, belli bir coğrafi bölge ile sınırlı olup, buna o mahkemenin yargı çevresi denir. Bu yargı çevresinin sınırları, idari teşkilat sınırlarına göre belirlenir. İlçe asliye ve sulh mahkemelerinin yargı çevresi bulundukları ilçenin; il merkezindeki asliye mahkemesinin yargı çevresi ise, merkez ilçenin; sınırları içinde kalan bölgeyi kapsamaktadır.

Mahkemelerin yetkileri kanunla düzenlenir (Anayasa md.142). Hiç kimse, kanunen tabi olduğu (kanunla yetkili kılınan) mahkemeden başka bir mahkeme önüne çıkarılamaz(Anayasa md. 37).

1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu (HUMK)’nun 9.maddesi, tersine bir yasa hükmü olmadıkça, her davanın, açıldığı tarihte davalının ikametgâhının bulunduğu yer mahkemesinde görüleceğini öngörmektedir. Bu hükme göre, genel yetkili mahkeme davalının ikametgâhı mahkemesidir.

Anılan Kanunun 22. maddesinde de, tarafların yetki sözleşmesi yapmak suretiyle yetkili olmayan bir mahkemenin yetkisini kabul edebilecekleri belirtilmiştir.

Yetki kuralları, bütün davalar ve bazı davalar için olmak üzere ikiye ayrılır:

Bunlardan kural olarak bütün davalar için uygulanan yetki kuralına, genel yetki kuralı ve bu mahkemeye de genel yetkili mahkeme denir. Genel yetkili mahkeme, davalının ikametgâhındaki mahkemedir. Her dava, (kanunda aksine hüküm bulunmadıkça) açıldığı tarihte davalının ikametgâhı sayılan yer mahkemesinde görülür (1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu-HUMK-.md.9, I, c. 1 ).

Önemle belirtmek gerekir ki, yetki kuralları; kaideten kamu düzeninden değildir(HUMK.md.9-21). Kamu düzeninden olduğu haller sınırlıdır ve kanunda özel olarak düzenlenmiştir. Yetkinin kamu düzeninden olmadığı hallerde, yetki itirazı sadece ilk itiraz (HUMK md. 23, 187/2) olarak ileri sürülebilir.

Yetki itirazı, davanın başında esasa girişilmeden önce varsa diğer bütün ilk itirazlarla birlikte yapılır (HUMK md. 188, 478). Mahkemenin yetkisiz olduğunu iddia eden davalı, yetki itirazında yetkili mahkemeyi göstermeye mecburdur (HUMK md. 23 son cümle).

Yetki itirazı, davanın başında esasa girişilmeden önce varsa diğer bütün ilk itirazlarla birlikte yapılır (HUMK md. 188, 478). Mahkemenin yetkisiz olduğunu iddia eden davalı, yetki itirazında yetkili mahkemeyi göstermeye mecburdur (HUMK md. 23 son cümle).

Davalı, yetki itirazında yetkili mahkemeyi göstermemişse, yetki itirazı kabul edilmez. Davalının yetki itirazında yetkili olduğunu bildirdiği mahkemenin gerçekten yetkili olması lâzımdır. Mahkeme, yetki itirazını incelerken, kendisinin yetkili olup olmadığını tespit bakımından, davalının yetki itirazındaki beyanları ile bağlı olmayıp, yetki hakkındaki kanunî hükümleri bütün şümulü ile nazara almak ve ona göre yetkili olup olmadığı hakkında bir karar vermek zorundadır.

Yetki kuralları bazı istisnaî hallerde kamu düzenindendir (HUMK md. 11, 13, 15, 17 ve İİK m. 154'de olduğu gibi). Bu hallerde  yetki itirazı ilk itiraz olmayıp, taraflar (fakat daha ziyade davalı) yargılamanın bitimine kadar yetki itirazında bulunabilirler ve mahkeme de yargılamanın bitimine kadar yetkisizliğini re'sen nazara alıp yetkisizlik kararı vermek zorundadır (HUMK md. 23).

Yetkinin kamu düzenine ilişkin olduğu durumlarda, ayrıca, yetki itirazında bulunan tarafın itirazında yetkili mahkemeyi göstermemiş olması, yetki itirazının reddini gerektirmez. Burada, yargılama sonuna kadar yetki itirazında bulunulabileceğinden, yetki itirazında bulunan taraftan yetkili mahkemeyi göstermesi yetki itirazının incelenmesi sırasında da istenebilir. Esasen, bu halde, mahkeme re'sen yetkisizliğine karar verip yetkili mahkemeyi de re'sen kendisi tespit edeceğinden, mahkeme yetki itirazında bulunanın itirazında yetkili olarak bildirdiği yer ile de bağlı değildir.

Burada mahkeme, davalının yetki itirazı ile bağlı olmaksızın, davada hangi yer mahkemesinin kesin yetkiyi haiz olduğunu re'sen araştırıp bulur ve yetkisizlik kararında dosyanın o kesin yetkili yer mahkemesine gönderilmesine re'sen kendisi karar verir.

Yukarıda da bahsedildiği gibi, iflas davalarında yetki kamu düzenine ilişkin bulunmakla mahkeme tarafından resen dikkate alınmalıdır.

2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu (İİK) ’nun, 154. maddesinde;

“İflas yoliyle takipte yetkili merci, borçlunun muamele merkezinin bulunduğu mahaldeki icra dairesidir.

Merkezleri yurt dışında bulunan ticari işletmeler hakkında yetkili merci, Türkiye'deki şubenin, birden ziyade şubenin bulunması halinde merkez şubenin bulunduğu yerdeki icra dairesidir.

Borçlu ile alacaklı yetkili icra dairesini yazılı anlaşma ile tayin etmişlerse, o yerin icra dairesi dahi iflas takibi için yetkili sayılır. Şu kadar ki, iflas davaları için yetki sözleşmesi yapılamaz ve iflas davası mutlaka borçlunun muamele merkezinin bulunduğu yer ticaret mahkemesinde açılır.”

hükmü yer almaktadır.

Anılan maddeye göre, “İflas davaları için yetki sözleşmesi yapılamaz ve iflas davası mutlaka borçlunun muamele merkezinin bulunduğu yer ticaret mahkemesinde açılır”.

Borçlu ile alacaklı yetkili icra dairesini yazılı anlaşma ile tayin etmişlerse, o yerin icra dairesi dahi iflas takibi için yetkili sayılır. Şu kadar ki, iflas davaları için yetki sözleşmesi yapılamaz ve iflas davası mutlaka borçlunun muamele merkezinin bulunduğu yer ticaret mahkemesinde açılır.”

hükmü yer almaktadır.

Anılan maddeye göre, “İflas davaları için yetki sözleşmesi yapılamaz ve iflas davası mutlaka borçlunun muamele merkezinin bulunduğu yer ticaret mahkemesinde açılır”.

Burada, “İhtisas Mahkemeleri”nin yetkisini düzenleyen, “Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu’nun” 24.3.2005 tarih ve 188 Sayılı kararı üzerinde de durulması gerekmektedir.

Anılan kararın 11. maddesinde, “Asliye Ticaret Mahkemeleri”nin yetkisi düzenlenmiştir.

Bu maddenin, “müstakil ticaret mahkemesi kurulmuş olan yerlerde”, başlıklı I-B-a bendinde, İstanbul dışındaki yerler için; “Büyük Şehir Belediyesi sınırları içerisindeki merkez ilçe ile diğer ilçelerin adı ile kurulu ağır ceza merkezlerinde oluşturulan müstakil ticaret mahkemelerinin yargı çevresinin, yalnız büyük şehir belediyesi sınırları içerisinde kalan ilçeleri kapsamına alacak biçimde, ağır ceza mahkemesinin yargı çevresi olarak tespitine”,

Aynı maddenin, “müstakil ticaret mahkemesi kurulmamış olan yerlerde”, başlıklı II. bendinde ise; “müstakil ticaret mahkemesi kurulmamış olan il merkezleri ile ağır ceza mahkemesi bulunan ve bulunmayan (büyük şehir belediye sınırları dışında kalan mülhakatlar da dahil olmak üzere) diğer ilçelerde, ticaret mahkemelerinin görev alanına giren iş ve davalara; o yer asliye hukuk mahkemelerinin eşit olarak bakmalarına”

Düzenlemesi bulunmaktadır.

İlgili madde metninden de açıkça anlaşılacağı üzere, müstakil Ticaret Mahkemesi kurulmuş olan yerlerde, Büyükşehir Belediye’si var ise, “Ticaret Mahkemesi’nin” yetki sınırı, Ağır Ceza Mahkemesi’nin yargı çevresi olarak tespit edilmiştir.

Müstakil Ticaret Mahkemesi kurulmamış olan, Ağır Ceza Mahkemesi bulunan ilçelerde ise, ticaret mahkemelerinin görev alanına giren iş ve davalara, o yer Asliye Hukuk Mahkemeleri’nde bakılacağı belirtilmiştir.

Somut olaya gelince; davanın Gebze Asliye Hukuk Mahkemesi’nde (Ticaret mahkemesi sıfatıyla) açıldığı, davalı şirketin ticaret sicil kaydının Gebze Ticaret Sicil Memurluğunda bulunduğu, yani borçlunun muamele merkezinin (İİK. 154/1 md.) Gebze olduğu, Gebze’de 12 Eylül 1997 tarihinde Ağır Ceza Mahkemesi’nin kurulduğu, halen faaliyette olduğu, Gebze Adliyesinin, Kocaeli Ağır Ceza Mahkemesi ile herhangi bir mülhakat adliye ilişkisinin bulunmadığı dosyadaki belgelerden açıkça anlaşılmaktadır.

Somut olaya gelince; davanın Gebze Asliye Hukuk Mahkemesi’nde (Ticaret mahkemesi sıfatıyla) açıldığı, davalı şirketin ticaret sicil kaydının Gebze Ticaret Sicil Memurluğunda bulunduğu, yani borçlunun muamele merkezinin (İİK. 154/1 md.) Gebze olduğu, Gebze’de 12 Eylül 1997 tarihinde Ağır Ceza Mahkemesi’nin kurulduğu, halen faaliyette olduğu, Gebze Adliyesinin, Kocaeli Ağır Ceza Mahkemesi ile herhangi bir mülhakat adliye ilişkisinin bulunmadığı dosyadaki belgelerden açıkça anlaşılmaktadır.

Bu durum tespit edildikten sonra, 188 sayılı Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu kararında Kocaeli Adli Yargı sınırları içinde Ticaret Mahkemesi’nin görev alanı belirlenirken çizilen sınır, Kocaeli Ağır Ceza mahkemesinin yargı çevresi olarak çok açık şekilde belirtilmiş, Gebze Adliyesinde de “Ağır Ceza Mahkemesi” bulunduğundan, aynı kararın II.bendinde belirtilen o yer “Asliye Hukuk Mahkemesi”nin davaya bakmakla yetkili olduğu, belirlenmiştir.

Hal böyle olunca, davaya bakma yetkisinin Gebze Asliye Hukuk (Ticaret mahkemesi sıfatıyla) Mahkemesi’nde olduğu, Kocaeli Asliye Ticaret Mahkemesi’nin yetkisiz olduğu sonucuna varıldığından, mahkemenin bu yöne ilişkin direnmesi yerindedir.

Ne var ki, işin esası yönünden Özel Dairece bir inceleme yapılmadığından, bu yöne ilişkin inceleme yapılmak üzere dosya Özel Daireye gönderilmelidir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenlerle, direnme uygun bulunduğundan, davacı vekilinin işin esasına ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 19. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE,  04.05.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2826, Karar No: 2020/1697, Tarih: 07.07.2020

**1. Ceza Dairesi         2019/2826 E.  ,  2020/1697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : TCK'nin 25/1, CMK'nin 223/2-d maddeleri uyarınca sanığın beraatine dair.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hakkında başka suçtan kesinleşmiş hapis cezasından kaçmak amacıyla sahte pasaport ile Fas ülkesinde bulunan sanığın maktulle beraber olay günü birlikte yemek yedikleri, sanığın ifadesine göre sanığın oldukça alkollü olduğu, eve geldiklerinde maktulün işe girmesine engel olduğunu düşündüğü Kadir isimli şahıstan bahsettiği, yine bu konu yüzünden aralarında tartışma başladığı, sanığın iddiasına göre maktulün arkadan sanığa bıçakla saldırdığı ve sanığın bu saldırıyı def etmek amacıyla maktulü yere yatırdığı ve boğazına bastırdığını söylediği, maktul sırtüstü yere düştükten sonra, sanığın, maktule yönelik onun ölümüyle sonuçlanan göğüs ve omuz bölgelerine bastırması şeklindeki eylemlerini, mazur görülebilecek bir heyecan, korku veya telaşla meşru savunmada sınırı aşmak suretiyle gerçekleştirdiğinin kabulünde zorunluluk bulunduğu halde, hakkında 5237 sayılı TCK'nin 27/2 ve 5271 sayılı CMK'nin 223/3-c maddeleri gereğince "ceza verilmesine yer olmadığına" karar verilmesi yerine, meşru savunmada sınırın aşılmadığı kabul edilerek yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşüncenin aksine BOZULMASINA, 07/07/2020 gününde Heyetimizden sayın Üye ...'in,

sanığın eyleminin 5237 sayılı Yasanın 87/4, 29. maddeleri kapsamında değerlendirilmesi gerektiğine yönelik karşı oyu ve oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY:

İstanbul 16. Ağır Ceza Mahkemesinin 03/07/2015 gün ve 2015/16 esas 2015/182 karar nolu ilamı ile sanık ... hakkında 5271 sayılı Yasanın 25. maddesi ve CMK'nin 223/2-d maddeleri uyarınca sanığın beraatine ilişkin verilen kararın katılan vekillerince temyiz istemi üzerine heyetimizce yapılan inceleme sonrasında;

Sanığın eylemini, mazur görülebilecek bir heyecan, korku veya telaşla meşru savunmada sınırı aşmak suretiyle gerçekleştirdiğinin kabulünde zorunluluk bulunduğu halde, hakkında 5237 sayılı Yasanın 27/2 ve CMK'nin 223/2c maddeleri gereğince ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi yerine, savunmada sınırın aşılmadığı kabul edilerek beraat kararı verilmesi gerekçesiyle bozulmasına yönelik sayın çoğunluk görüşüne katılmıyorum.

Zira, sanığın eyleminin bir bütün olarak 5237 sayılı Yasanın 87/4 ve 29. maddeleri kapsamında değerlendirilmesi görüşündeyim,

ÇÜNKÜ; sanığın yaşamış olduğu Fas 'a onu ziyaret amacı ile giden maktul ile sanık arasında olay gününe kadar herhangi bir husumet bulunmamaktadır.

Olayın, maktul ile sanığın bulundukları evde yalnız olmaları nedeniyle herhangi bir görgü tanığı da bulunmamaktadır.

Bu durumda, sanığın beyanı, olayın maddi delilleri ile örtüştüğü oranda eylemin meydana geliş şeklini dolayısı ile suçun vasıflandırılmasını belirleyecektir.

ÇÜNKÜ; sanığın yaşamış olduğu Fas 'a onu ziyaret amacı ile giden maktul ile sanık arasında olay gününe kadar herhangi bir husumet bulunmamaktadır.

Olayın, maktul ile sanığın bulundukları evde yalnız olmaları nedeniyle herhangi bir görgü tanığı da bulunmamaktadır.

Bu durumda, sanığın beyanı, olayın maddi delilleri ile örtüştüğü oranda eylemin meydana geliş şeklini dolayısı ile suçun vasıflandırılmasını belirleyecektir.

Sanığın, olayın başlangıcına yönelik beyanı hayatın olağan akışına uygun düşmemektedir. Taraflar arasında normal bir şekilde gelişen konuşma esnasında, aniden maktulün eline bıçak alıp sanığa saldırmasının makul ve kabul edilebilir bir sebebinin bulunmadığı ortadadır.

Sanık savunmasında, maktulün aniden bıçak ile kendisine saldırdığını,saldırı anında bıçakla çeşitli yerlerinden yaralandığını, bu esnada maktulün bıçaklı olan elini iki eliyle tuttuğunu, boğuşma meydana geldiğini, yere yatırdığı maktulün üzerine tek eliyle bastırdığını, bir süre sonra maktulün baygınlık geçirip gözlerinin yana kaydığını,

öldüğünü anlayınca olay yerinden ayrılarak Türkiye'ye gelmek suretiyle iki gün sonra da güvenlik görevlilerine teslim olduğunu beyan etmiştir.

Suç tarihi 22/05/2012 olup, sanığın savunmasında geçtiği hali ile maktulün kendisine saldırı anında almış olduğu yaraların tespitine yönelik olarak sevk edildiği, İstanbul Adli Tıp Şube Müdürlüğünce tanzim edilen 25/05/2012 tarihli rapor içeriğine göre, sol kulak, alın orta, sağ kol, sol önkol, sağ el 1. ve 2.parmak arasında kısmi raddeli kurutlu yaralar ile sağ el başparmak iç kısmında derin boydan boya açık yara olduğu saptanılmış ise de, bu son yara dışındaki diğer yaraların yüzeysel boyutta kaldığı anlaşılmakla birlikte, raporun eylemin hemen akabinde alınmayıp, üç gün sonra raporlanması da (Sanığın Türkiye'ye giriş yaptığı an Atatürk havaalanının güvenlik kamera görüntülerine göre elinin sarılı olduğu gözükmekte ise de, yaranın varlığı konusunda tereddüt olmakla beraber), göz önünde tutularak, tespit edilen bu yaraların tamamının olay nedeniyle meydana geldiği konusu şüphede kalmaktadır. Kaldı ki, bizzat sanık savunmasında, maktulü yere yatırdığını, bıçaklı elini diziyle tuttuğunu, elleriyle de göğsüne bası uygulayıp kalkmasını engellemeye çalıştığını, bu arada maktulün baygınlık geçirdiğini beyan etmektedir. Yani, sanık olay esnasında, maktulü yere yatırıp bıçaklı elini de diziyle engelleyip, onu etkisiz hale getirmiştir. Buna rağmen onun göğsüne bası uygulamış, otopsi raporundaki bulgular meydana gelmiştir.

Bu durumda, sanığın, maktulü etkisiz hale getirdikten sonraki hareketleri ona karşı yaralama kastı ile hareket ettiğinin göstergesidir. Aralarında olay anına kadar öldürmeyi gerekli kılacak derece de husumet bulunmaması da düşünüldüğünde, sanığın maktule karşı onu etkisiz hale getirdikten sonra da eylemine devam edip, onu yaralama kastı ile hareket ettiğini ve maktulün bu nedenle vefat ettiğini ortaya çıkarmaktadır.

Bu durumda, sanığın, maktulü etkisiz hale getirdikten sonraki hareketleri ona karşı yaralama kastı ile hareket ettiğinin göstergesidir. Aralarında olay anına kadar öldürmeyi gerekli kılacak derece de husumet bulunmaması da düşünüldüğünde, sanığın maktule karşı onu etkisiz hale getirdikten sonra da eylemine devam edip, onu yaralama kastı ile hareket ettiğini ve maktulün bu nedenle vefat ettiğini ortaya çıkarmaktadır.

BU NEDENLERLE; sanığın, maktulü olay esnasında, yere yatırıp etkisiz hale getirdikten sonra dahi eylemine devam edip, maktulün bedenine kuvvet uygulamak suretiyle onun ölümüne sebebiyet verdiğinden, eyleminin 5237 sayılı Yasanın 87/4. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiği, taraflar arasındaki tartışmayı maktulün başlattığının kabulü ile sanık lehine TCK'nin 29. maddesinin de ayrıca uygulanması gerektiği düşünce ve kanaati ile sayın çoğunluk görüşüne karşıyım.
Yargıtay — Esas No: 2017/7698, Karar No: 2019/3213, Tarih: 07.05.2019

**20. Hukuk Dairesi         2017/7698 E.  ,  2019/3213 K.**

**"İçtihat Metni"**

.........

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi ..., ...vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 06/10/2015 günü için yapılan tebligat üzerine, temyiz eden ........vekili Av. ... geldi, diğer taraftan ... vekili Av. ... geldi, başka gelen olmadı, açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Daha sonra dosya içindeki tüm belgeler incelenip, gereği düşünüldü;

KARAR

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

...) ... Kadastro Mahkemesinin 2014/26 Esas sayılı dosyasında davacıların dayandığı tapu kaydı uygulaması için yapılan keşfe ait keşif zaptı ile keşif sonucu düzenlenen tüm bilirkişi raporlarının onaylı örneklerinin temin edilerek gönderilmesi,

...) Çekişmeli taşınmazın bulunduğu alanı kapsayan 1939, 1964, 1972, 1975, 1987 ve 1992 tarihli hava fotoğrafları ile varsa bu hava fotoğrafları dışındaki tarihlere ait diğer tüm hava fotoğrafları bulunduğu yerlerden getirtildikten sonra; dava dosyasının hükme esas alınan raporları düzenleyen fen ve ... bilirkişilerine tevdi ile hava fotoğrafları ölçekleri kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de hava fotoğrafları ölçeğine bilgisayar ortamında (... veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, bu haritalar komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazlar çevre parsellerle birlikte hava fotoğrafları üzerinde gösterilmeli, hava fotoğraflarının stereoskop aleti vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak, temyize konu taşınmazın niteliği ve kullanım durumu ile tasarruf sınırlarının belirgin olarak görünüp görünmediği belirlenmeli, taşınmazın üzerindeki bitki örtüsünün cinsi, yaşı, dağılımı, kapalılık oranının soyut ifadelerle değil somut ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde bilimsel verilere dayalı olarak açıklandığı müşterek imzalı, açıklamalı ve krokili ek rapor alınarak bu dosya arasına konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici .... maddesi atfıyla HUMK’nın 433/.... ve Bölge Adliye ve Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 07/05/2019 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7406, Karar No: 2006/5893, Tarih: 05.06.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/7406 E.  ,  2006/5893 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi      :  Manisa  İş Mahkemesi

Tarih                :  03.05.2006

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere  göre davalı Kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan  temyiz itirazlarının reddine;

2-Dava  ilk prim kesintisini takibeden aybaşından  itibaren Tarım Bağ-Kur  sigortalısı  olduğunun tesbitine ilişkindir.

Mahkemece istem aynen  kabul edilmiştir.

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi      :  Manisa  İş Mahkemesi

Tarih                :  03.05.2006

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere  göre davalı Kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan  temyiz itirazlarının reddine;

2-Dava  ilk prim kesintisini takibeden aybaşından  itibaren Tarım Bağ-Kur  sigortalısı  olduğunun tesbitine ilişkindir.

Mahkemece istem aynen  kabul edilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 50 yaşını dolduran kadınlarla, 55 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır.Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına  girenlerin  belirtilen  şekilde prim  borçlarının  ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. Bağ-Kur’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan pancar ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.  Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.