muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2207, Karar No: 2017/8976, Tarih: 07.11.2017

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve uzman bilirkişi tarafından yöntemine uygun biçimde yapılan uygulama ve araştırmaya göre, çekişmeli taşınmazın 3116 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılıp 1949 yılında kesinleşen orman sınırları içinde kaldığı, yörede 1950 yılında 5653 sayılı Kanun hükümlerine göre makiye ayırma çalışması; 1971 yılında 4753 sayılı Kanuna göre oluşturulan tapu kaydı nedeniyle kadastro tespiti yapılmış, 2012 yılında özel orman sayılarak orman sınırı dışında bırakılmış ise de; yüksek eğimli, üzeri meşe kaplı, eylemli devlet ormanı niteliğinde olduğu, özel orman şartlarını taşımadığı, sınırındaki Devlet Ormanı ile ayırıcı bir unsurunun bulunmadığı, 02.09.1986 tarihli Resmî Gazetede yayımlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 24/e; 15.07.2004 tarihli Resmî Gazetede yayımlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 28/e; 20.11.2012 tarihli Resmî Gazetede yayımlanan ve sınırlamanın yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 17/d maddelerinde “Tapu ile sahipli arazi içerisinde bulunan ve 4785 sayılı Kanunun yürürlük tarihinden sonra tabii olarak veya ekim - dikim yoluyla yetiştirilmiş ormanların, üç hektardan büyük bulunmak kaydıyla, özel orman olarak sınırlandırılacağı” hükümlerinin somut olayda uygulama yerinin olmadığı, kaldı ki; yörede maki sahalarının tesbitine dair talimatnamenin 5. ve 6. maddeleri gereğince orman muhafaza karakteri taşıyan taşınmazların orman rejimi dışına çıkartılmaması gerektiği açıklanarak, daha önce yapılan işlemin yasa ve yönetmeliğe aykırı olması nedeniyle makiye ayırma işleminin iptal edildiği, 5653 sayılı Kanunda ve 17/08/1950 tarihli yönetmelikte maki komisyonlarının kesinleşmiş orman sınırı içinde maki tesbit işlemi yapacağı konusunda hiçbir hüküm bulunmadığı gibi, ormanların ve orman muhafaza karakteri taşıyan makiliklerin hiç bir zaman makiye ayrılamayacağı, ayrılmış olsa bile kanuna aykırı olarak yapılan işlemin yok hükmünde olacağı, H.G.K'nun, Y.K.D'nin Ekim 2002 sayısında yayınlanan 27.02.2002 gün ve 2002/1-19/97 sayılı kararında kabul edildiği gibi; orman içinde kalan ya da orman sınırı dışına çıkartılan alanlarda tapu kayıtlarına değer verileceğine ilişkin 3... 2 sayılı Kadastro Kanununun 45. maddesi Anayasa Mahkemesinin 01/06/1988 gün 31/... ve 14/03/1989 gün 35/... ve ... /06/1989 gün 7/25 sayılı kararları ile iptal edildiğinden, davalı tarafın dayanacağı yasal bir yolun bulunmadığı, tüm açıklanan nedenlerle geçerli bir makiye ayırma işlemi bulunmayan ve makiye ayırma işlemi iptal edilen taşınmazın 1949 yılında yapılan orman sınırları içinde kalmaya devam ettiği gözetilerek 2012 yılında yapılan özel orman kadastrosunun iptaline karar verilmesinde isabetsizlik bulunmamaktadır, ancak; 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunun 16. maddesi ile 3... 2 sayılı Kanuna eklenen 36/A

.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunun 16. maddesi ile 3... 2 sayılı Kanuna eklenen 36/A. maddesinde "Kadastro işlemi ile oluşan tespit ve kayıtların iptali için Devlet veya diğer kamu kurum ve kuruluşları tarafından kayıt lehtarına karşı kadastro mahkemeleri ile genel mahkemelerde açılan davalarda davalı aleyhine vekâlet ücreti dahil, yargılama giderine hükmolunmaz.” ve aynı kanunun 17. maddesi ile 3... 2 sayılı Kanuna eklenen geçici 11. maddesine göre; "bu Kanunun 36/A maddesi hükmü, henüz infaz edilmemiş yargı kararlarındaki vekâlet ücreti dâhil yargılama giderleri için de uygulanır.” hükmü gereğince davalı taraf aleyhine yargılama giderleri ve vekalet ücretine hükmedilmiş olması doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir. Bu sebeple, hükmün 1. bent 5.ve 6. paragrafının hükümden çıkarılarak, yerine “6099 sayılı Kanuna eklenen 36/A maddesi gereğince yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına, davacı lehine vekalet ücreti takdirine yer olmadığına” sözleri yazılmak suretiyle düzeltilmesine ve hükmün 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 438/7. maddesine göre düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 07/11/2017 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1871, Karar No: 2024/4345, Tarih: 26.06.2024

**8. Hukuk Dairesi         2022/1871 E.  ,  2024/4345 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1352 E., 2021/1456 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Boyabat Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2020/19 E., 2021/14 K.

KARAR : Davanın kabulüne

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraza dayalı açılan davada yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiş, davalı Hazine vekilinin kararı istinaf etmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Verilen karar davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Kadastro Kanunu'nun Geçici 8 inci maddesi uyarınca yapılan kadastro çalışmalarında dava konusu Çorum ili Kargı İlçesi Demirören Köyü 179 ada 19 parsel sayılı taşınmaz davalı Hazine adına kadastro tutanaklarında belirtilen yüz ölçümüyle tarla vasfıyla tespit edilmiş, beyanlar hanesine üzerindeki tek katlı evin davacı tarafından kullanıldığı şerh verilmiş, tutanaklar 29.01.2020-27.02.2020 tarihleri arasında askı ilanına çıkarılmış, eldeki dava askı ilan süresinde açılmıştır.

Davacı vekili 26.02.2020 tarihli dava dilekçesi ile Çorum ili Kargı ilçesi ... Köyü 179 ada 19 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespiti sırasında, taşınmazın ve üzerindeki bir katlı evin davacı ... kullanımında olduğu belirtilerek Maliye Hazinesi adına yazılmış olduğunu, müvekkilinin dava konusu taşınmazı dava dilekçesinin ekinde sunulan 01.02.1991 tarihli satış sözleşmesiyle satın aldığını, taşınmazın Hazine adına tespit gördüğünü askı ilanı sonucunda öğrendiğini, taşınmaz üzerindeki zilyetlik süresinin satıştan sonra 20 yılı geçtiğini, önceki zilyedin süresi de hesaba katıldığında eklemeli zilyetlik süresinin 50-60 yıldan fazla olduğunu, tüm bu nedenlerle kadastro tespitine itiraz ettiklerini itirazlarının kabulü ile dava konusu taşınmazın kadastro tespitinin iptali ile ... adına tapuya tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

Yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince; "Yapılan keşif ve alınan bilirkişi raporlarından dava konusu taşınmazın evveli ve mevcut fiili durum itibariyle orman sayılan yerlerden olmadığı anlaşıldığından orman sınırları dışına çıkartıldığı tarih olan 2006 yılından önce sürdürülen zilyetliğe de değer verilebileceği, dava konusu taşınmazın ekonomik amaca uygun şekilde kullanıldığı, ... tarafından taşınmazın iki parça halinde 1970 ve 1991 yıllarında satın alındığının dava dilekçesinin ekinde yer alan tapusuz tarla zilyetliği devir ve teslim senedi ve keşifte dinlenen bilirkişiler ve tanıkların beyanlarından anlaşılarak 3402 sayılı Kanun'un 14. maddesinde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile taşınmaz edinme koşullarının gerçekleştiği" gerekçesiyle davanın kabulüne" karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının davalı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Samsun Bölge Adliye Mahkemesince; "uzman orman bilirkişi tarafından eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yapılan inceleme ve araştırmada çekişmeli taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğunun belirlenmiş olmasına, fotogrametri bilirkişinin 1955,1968, 1975, 1990, 2005 tarihli hava fotoğraflarının stereoskop aletiyle incelenmesi sonucu 1955 yılında tespit tarihine kadar taşınmazların ekonomik amaca uygun şekilde kullanıldıklarının bildirilmesine, ziraat bilirkişi raporu, dinlenilen mahalli bilirkişi ve tespit bilirkişi beyanları ile tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; adına tescil kararı verilenler yararına 3402 sayılı Kanun'un 14. maddesinde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile taşınmaz edinme koşullarının gerçekleştiği" gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine" karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı Hazine vekili tarafından; açılan haksız davanın reddi gerektiğinden bahisle temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

Harçtan muaf olduğundan Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9686, Karar No: 2013/13043, Tarih: 28.03.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/9686 E.  ,  2013/13043 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık ...' nın tekerrüre esas sabıkası olduğu halde sanık hakkında TCK 'nin 58.maddesinin uygulanmaması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yerinde görülmeyen diğer itirazlarının reddine, ancak;

Katılanın beyanında sanık ... ile konuşurken sanık ...'ın arkasına geçtiğini o esnada bacağına iki darbe aldığını, müdahale etmek için arkasına döndüğünde ön kısmında bulunan sanık ...'nın kendisine sürekli bıçakla vurduğunu, kendisini korumak için sol kolunu kaldırdığını, bir darbeyi göğsünden, bir darbeyi sırtından, dört-beş darbeyi sol kolundan, bir darbeyi kalçasından ve bir darbeyi de sol elinden aldığını beyan etmesi karşısında, mağdurun aldığı darbelerden hangilerinin hayati tehlikeye yol açtığının ve mağdurda meydana gelen yaralanmaların hangi sanığın, hangi eylemi ile oluştuğunun tespitine eksik kovuşturma ile hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve Gökhan müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı BOZULMASINA, 28.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4634, Karar No: 2015/7387, Tarih: 13.10.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/4634 E.  ,  2015/7387 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın suç tarihinde 18,90 TL değerinde gıda malzemesi almaya çalıştığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 13.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1795, Karar No: 2011/7209, Tarih: 12.12.2011

**22. Hukuk Dairesi         2011/1795 E.  ,  2011/7209 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 8. İş Mahkemesi

TARİHİ : 05/04/2010

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini; işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücretinin belirlenmesini istemiştir.

Davalı işveren vekili, cevap dilekçesi ile davanın yetkisiz mahkemede açıldığını; yetkisizlik kararı verilmesini ve dosyanın yetkili Kadıköy İş Mahkemesine gönderilmesini davanın esası yönünden ise feshin geçerli nedene dayandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5. maddesine göre yetkili mahkemelerin Kadıköy ve Ankara İş Mahkemeleri olduğu, davanın yetkisiz mahkemede açılması nedeniyle tercih hakkının davalıya geçtiği gerekçesi ile mahkemenin yetkisizliğine ve davalının tercih hakkını Kadıköy İş Mahkemesinden yana seçtiği belirtilerek dosyanın Kadıköy İş Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş;

Hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

5521 sayılı Kanun'un 5. maddesi iş uyuşmazlıklarında yer itibari ile yetkili iş mahkemelerini belirlemiştir. Buna göre, “İş Mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgâhı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri mahkemesinde de bakılabilir ve buna aykırı sözleşmede muteber sayılmaz.” kuralını koymuştur.

Somut olayda, davalı şirket merkezinin Kadıköy'de olduğu ve davacının çalıştığı işyerinin ise Ankara'da olduğu konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. 5521 sayılı Kanun'un yukarıda belirtilen hükmüne göre davanın açıldığı İzmir İş Mahkemesinin yetkisiz olduğu açıktır. Davalı vekili dosyanın yetkili Kadıköy İş Mahkemesine, davacı vekili ise dosyanın yetkili Ankara İş Mahkemesine gönderilmesini talep etmiştir.

5521 sayılı Kanun'un 5. maddesi gerekçesinde düzenlemenin işçiyi korumak amacıyla yapıldığı ve kamu düzenine ilişkin olduğu belirtilmiştir. Maddenin son cümlesinde söz konusu yetki kuralına aykırı sözleşmelerin geçersiz olacağının belirtilmiş olması düzenlemenin buyurucu nitelikte olduğunu ortaya koymaktadır.

Kamu düzenine ilişkin olduğu açık olan yetki kuralının Mahkemece re'sen gözetilmesi gereği karşısında davalı tarafın, davanın yetkisiz mahkemede açıldığı yolunda yaptığı “itiraz”, mahkemeye bu hususu hatırlatmaktan başka bir anlam ifade etmemektedir. Başka bir anlatımla, yetkinin kamu düzenine ilişkin olduğu hallerde davalı tarafın” itiraz hakkı” yoktur. Zira yetki konusunu mahkeme, yargılamanın her aşamasında re'sen gözönünde bulundurmak zorundadır.

Kamu düzenine ilişkin olduğu açık olan yetki kuralının Mahkemece re'sen gözetilmesi gereği karşısında davalı tarafın, davanın yetkisiz mahkemede açıldığı yolunda yaptığı “itiraz”, mahkemeye bu hususu hatırlatmaktan başka bir anlam ifade etmemektedir. Başka bir anlatımla, yetkinin kamu düzenine ilişkin olduğu hallerde davalı tarafın” itiraz hakkı” yoktur. Zira yetki konusunu mahkeme, yargılamanın her aşamasında re'sen gözönünde bulundurmak zorundadır.

İş Mahkemelerindeki yetki kuralı işçiyi korumak amacıyla düzenlendiğine ve mahkemece bu husus kendiliğinden gözetilmek zorunda olduğuna göre yetkili yer mahkemesini seçme hakkı her zaman işçiye ait olmalıdır. Bu nedenle davanın yetkisiz mahkemede açıldığından söz edilerek yetkili mahkemeyi seçme hakkının davalı işverene geçmesi kanunun kamu düzenine ilişkin emredici hükmü karşısında mümkün değildir.

Hal böyle olunca, mahkemece yetkisizlik kararı verilmesi isabetli ise de, davacı vekilinin dosyanın yetkili Ankara İş Mahkemesine gönderilmesini talep etmek suretiyle seçim hakkını kullandığı gözönünde bulundurularak dosyanın Ankara İş Mahkemesine gönderilmesi yerine seçim hakkının davalıya geçtiği gerekçesi ile dosyanın davalı vekilinin talebi doğrultusunda Kadıköy İş Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş olması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12/12/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5693, Karar No: 2020/3450, Tarih: 15.06.2020

**8. Hukuk Dairesi         2018/5693 E.  ,  2020/3450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ecrimisil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup, hükmün davalı ... vekili ile davalılar ..., ..., ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı, 26 ada 29 parselde kayıtlı bulunan taşınmazın, evvelinde kendisi ve davalılardan ... ve ...'nin murisine ait iken, diğer davalıların murisi ... ile düzenleme şeklindeki satış vaadi ve daire karşılığı inşaat sözleşmesi yapıldığını, sözleşme gereği taraflara düşen taşınmazları, taşınmazda oturan ..., ... ve diğer davalıların murisi ...’in kiraya vermek suretiyle kullandıklarını, kendisi taşınmazın dışında oturduğu için hiç bir gelir elde edemediğini, gelir elde edemediğine ilişkin noterden ihtar yaptığını, hiç bir cevap alamadığını, taşınmazda kat mülkiyeti kurulması için Boyabat Sulh Hukuk Mahkemesine dava açtığını, bu dava sonucu taşınmazda kat mülkiyeti kurulduğunu belirterek, 8.000 TL ecrimisilin tahsilini talep etmiş ve 30.5.2013 havale tarihli ıslah dilekçesi ile dava değerini 24.068,9 TL arttırarak toplam 32.068,90 TL yapmıştır.

Davalılar ..., ..., ... vekili, vekil edenlerinin dava konusu taşınmazları kullanmadığını, kiraya vermediğini, bina yapıldığında halihazırda içinde bulunanlara satıldığını ve bugüne kadar da böyle kullanılageldiğini, herhangi bir semere elde edilmesinin söz konusu olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... ve ... cevap dilekçesi vermemişlerdir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 1-2-4-16-17 nolu bağımsız bölümler yönünden 5.089,00 TL alacağın dava tarihi olan 09.12.2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ..., ... ve ...'ten; 5-7-10-11-14 nolu bağımsız bölümler yönünden 17.786,50 TL alacağın dava tarihi olan 09.12.2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ... ve ...'den alınarak davacı ...'e verilmesine karar verilmiş olup; hüküm, davalı ... vekili ve davalılar ..., ..., ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, ecrimisil istemine ilişkindir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; dava konusu davalının paydaş olduğu taşınmazlardan; 1,2,4,16,17 nolu bağımsız bölümlerde davacının davalılar ..., ..., ... ile; 5,7,10,11,14 nolu bağımsız bölümlerde davacının davalılar ... ve Mahmut ile değişen oranlarda paydaş olduğu kat mülkiyetinin mahkeme kararı ile 22.04.2009 tarihinde kurulduğu anlaşılmıştır.

1. Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davalı ... vekili ve davalılar ..., ..., ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmesi gerekmiştir.

1. Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davalı ... vekili ve davalılar ..., ..., ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2. Öncelikle belirtmek gerekir ki; nüfus kayıtlarına göre davalı ...’nin 17.03.2012 tarihinde öldüğü anlaşılmaktadır. Mahkemece davalı ...’nin mirasçılık belgesi getirtilip davaya dahil edilmesi gereken mirasçısı olup olmadığı belirlenmeden ölü kişi aleyhine hüküm kurulması doğru değildir.

Yargıtay ve Dairemizin kökleşmiş içtihatlarına göre; arsa ve binalarda kira esasına göre talep varsa, taraflardan emsal kira sözleşmeleri istenmeli, gerekirse benzer nitelikli yerlerin işgal tarihindeki kira paraları araştırılıp, varsa emsal kira sözleşmeleri de getirtilerek resen emsal araştırılmalı, dava konusu taşınmaz ile emsalin somut karşılaştırması yapılmalı, üstün veya eksik tarafları belirlenmelidir. İlke olarak, kira geliri üzerinden ecrimisil belirlenmesinde, taşınmazın dava konusu ilk dönemde mevcut haliyle serbest şartlarda getirebileceği kira parası, emsal kira sözleşmeleri ile karşılaştırılarak, taşınmazın büyüklüğü, niteliği ve çevre özellikleri de nazara alınarak yöredeki rayice göre belirlenir. Sonraki dönemler için ecrimisil değeri ise ilk dönem için belirlenen miktara ÜFE artış oranının tamamının yansıtılması suretiyle bulunacak miktardan az olmamak üzere takdir edilir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olaya gelince; Mahkemece yapılan inceleme ve araştırmanın hüküm kurmaya yeterli olduğunu söyleyebilme olanağı yoktur. Şöyle ki; ecrimisilin ancak ecrimisile konu şeyi kullanandan istenebilen bir tazminat olduğu, kullananın hissedar olmasının gerekmediği halde, Mahkemece talep konusu edilen her bir bağımsız bölümün hükme bağlanan 5 yıllık dönem içinde davalılardan hangilerinin ne şekilde kullanımında olduğu, hangilerince hangi tarihlerde kiraya verildiği tereddüde yer vermeyecek şekilde belirlenmeden sonuca gidilmesi doğru değildir. Mahkemece, az yukarıda belirtilen ilke ve usullere göre her bir davalının kullanım durumu, kullanım süresine göre sorumlu olduğu miktar ve her bir davalının sorumlu olduğu yargılama gideri ayrı ayrı belirlenerek hüküm kurulması gerekirken, eksik inceleme ile karar verilmiş olması isabetli değildir.

SONUÇ: Yukarıda (2) nolu bentte yazılı nedenlerle davalı ... vekilinin ve davalılar ..., ..., ... vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulü ile usul ve kanuna aykırı bulunan hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sair temyiz itirazlarının (1) nolu bentte yazılı nedenlerle reddine, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edenlere ayrı ayrı iadesine, 15.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.