muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1524, Karar No: 2020/442, Tarih: 23.06.2020

25. Gerçekten de çıraklık sözleşmesinde, akdi ilişkinin üstün niteliği çalışma olgusu değil, sigortalıya bir meslek ve sanatın öğretilmesidir. Ancak çırak, işyerinde üretimle ilgili çalışmalara bilfiil katılıyor, meslek ve sanat eğitimi arka planda tutuluyorsa, bu durumda çıraklık ilişkisinden söz edilemeyecektir.

26. Somut olayda, davacı vekili davacının davalıya ait işyerinde kesintisiz olarak 19.10.1981 tarihinden 1987 yılına kadar çalıştığını, bu çalışmalarının 1985 yılından itibaren Kurum kayıtlarında göründüğünü ileri sürerek 19.10.1981-22.05.1985 tarihleri arasındaki hizmetinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir. Davalı Kurum vekili, davacının davalı adına kayıtlı işyerinde 1985/1 ilâ 1987/2 arası dönem için hizmetinin bildirildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur. Davalı işveren vekili ise, davacının müvekkiline ait işyerinde 19.10.1981-15.12.1984 tarihleri arasında çırak olarak çalıştığını, 15.12.1984 tarihinde ibraname sunarak kendi isteği ile işten ayrıldığını, çıraklık dönemi sonrasında yani 07.01.1985 tarihinde tekrar işe alındığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

27. Dosyadaki kayıt ve belgelerden; 23.08.1967 doğumlu davacının, 19.10.1981 tarihli işe giriş bildirgesi ile aynı tarihte Berk Makine Sanayi unvanlı 26821 sicil numaralı işyerinde çalışmaya başladığının Kuruma bildirildiği, dava konusu dönem içinde davalı tarafça veya başka bir işyerinden hizmet bildiriminin yapılmadığı, yine 07.01.1985-22.05.1987 tarihleri arasında 26821 sicil numaralı işyerinden hizmet bildiriminin yapıldığı, ayrıca 26821 sicil numaralı işyerinin unvanının Özer-... olduğu ve 04.06.1973 tarihinde kanun kapsamına alındığı, 31.01.2005 tarihinde ise kanun kapsamından çıkarıldığı anlaşılmıştır.

28. Diğer yandan davalı işveren ile davacının babası Kamil Ispaoğlu arasında imzalanan 19.10.1981 tarihli Çıraklık Mukavelesinde davacının ücretli çırak olarak çalışmaya başlayacağı, yine davacının babası tarafından imzalanan 15.12.1984 tarihli “ibraname” başlıklı belgede, davacının işyerinde çırak olarak çalışmaya başladığı 19.10.1981 tarihinden 15.12.1984 tarihine kadar olan bütün haklarını aldığı ve 15.12.1984 tarihinde kendi isteği ile işten ayrıldığı bildirilmiştir.

29. Bununla birlikte, davacı ile davalı işveren arasında düzenlenen 07.01.985 tarihli hizmet akdi ile davacının işyerinde 07.01.1985 tarihinden itibaren çalışmaya başlayacağı kararlaştırılmıştır.

29. Bununla birlikte, davacı ile davalı işveren arasında düzenlenen 07.01.985 tarihli hizmet akdi ile davacının işyerinde 07.01.1985 tarihinden itibaren çalışmaya başlayacağı kararlaştırılmıştır.

30. Ayrıca yargılama sırasında dinlenilen bordro tanıklarından ..., kendisinin davalı işyerinde 1974 yılında çırak olarak çalışmaya başladığını ve 8 yıl boyunca çırak olarak çalıştığını, 1981 yılından itibaren kalfa olarak çalışmaya devam ettiğini, davacının kendisi kalfa olarak çalışırken işyerinde çalışmaya başladığını ve 1987 yılına kadar da davalı işyerinde çalışmaya devam ettiğini, davacının ilk üç ay ilâ altı ay arasında işi öğrenmek için çalıştığını, işi öğrendikten sonra imalat işine geçtiğini ve çalışma süresi boyunca bilfiil imalat işi yaptığını, yine bordro tanıklarından ..., kendisinin 1982 yıllarının sonlarında işe başladığını, işe başladığı sırada davacının üretim bölümünde bizzat üretim yaparak çalıştığını, bordro tanığı Çetin Tarin ise, kendisinin davacı ile birlikte 1981 yılından çırak olarak işe başladıklarını, işe girdiklerinde birkaç ay işi öğrendiklerini sonrasında bizzat işyerinde diğer işçiler gibi çalışarak üretim yapmaya başladıklarını beyan etmişlerdir.

31. Öte yandan Özel Dairenin 15.10.2015 tarihli ve 2015/12724 E., 2015/18489 K. sayılı ilk bozma kararı ile kabul edilen dönem yönünden gerekirse daha önceden dinlenilen bordro tanıkları yeniden dinlenilmesi ile birlikte davacının işyerinde üretimle ilgili çalışmalara bilfiil katılıp katılmadığının veya meslek ve sanat eğitimi alıp almadığının, davacının üretime yönelik çalışmasının hangi tarihte ve ne şekilde başladığının açık ve net şekilde belirlenmesi ile sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle karar bozulmuştur. Mahkeme tarafından, Özel Dairenin bozma kararına uyulduğu belirtildikten sonra bozma kararında ifade edilen araştırma ve inceleme yapılmaksızın ilk duruşmada yine aynı karar verilmiştir. Bu aşamadan sonra Özel Dairece 15.10.2015 tarihli ve 2015/12724 E., 2015/18489 K. sayılı karar ile; 23.08.1967 doğumlu olan davacının ihtilaflı dönemde 18 yaşından küçük olması, çalışılan işyeri ve çalışma koşulları ile yapılan işin niteliği birlikte değerlendirildiğinde davacının çalışmalarının çırak olarak geçtiği ve davacının üretime yönelik olarak çalıştığı dönemlere ilişkin olarak Kuruma bildirimlerinin yapıldığından davanın reddi gerektiği gerekçesiyle bozma kararı verilmiştir.

32. Görüldüğü üzere; davacının eğitim durumu, çalışmasının üretime yönelik mi yoksa bir mesleğin öğrenilmesine yönelik mi olduğu aydınlatılmaksızın yani davacının davalı işyerinde geçen hizmetinin mahiyeti duraksamaya yer verilmeyecek şekilde açıklığa kavuşturulmaksızın sonuca gidilmesi isabetli bulunmamıştır.

32. Görüldüğü üzere; davacının eğitim durumu, çalışmasının üretime yönelik mi yoksa bir mesleğin öğrenilmesine yönelik mi olduğu aydınlatılmaksızın yani davacının davalı işyerinde geçen hizmetinin mahiyeti duraksamaya yer verilmeyecek şekilde açıklığa kavuşturulmaksızın sonuca gidilmesi isabetli bulunmamıştır.

33. O hâlde mahkemece; dosya içeriğinde bulunan çıraklık sözleşmesinin imzalandığı tarihte yürürlükte bulunan 2089 sayılı Kanun’un aradığı şartları taşıyıp taşımadığının araştırılmasının yanı sıra 23.08.1967 doğumlu davacının dava konusu dönemde 18 yaşından küçük olduğu ve davacıya ait hizmet cetvelinde davacının 07.01.1985-22.05.1987 tarihleri arası hizmetlerinin davalı işyerinden Kuruma bildirilmiş olduğu hususları da dikkate alınarak davacıya eğitim bilgileri açıklatılmalı, davacının ihtilaf konusu dönem içerisinde eğitim-öğretim, okula devam durumu ile kalfalık belgesinin olup olmadığı tespit edilmeli, davacıya bir meslek ve sanatın öğretilip öğretilmediği ya da davacının işyerinde üretimle ilgili çalışmalara bilfiil katılıp katılmadığını, meslek ve sanat eğitiminin arka planda tutulup tutulmadığını belirlemek için davacı tanıkları ile bordro tanıkları ayrıntılı şekilde yeniden dinlenilmeli, ayrıca tanıklara davacının tam ücret mi yoksa işyerinde çalışan diğer işçilere kıyasen daha düşük bir miktarda ücret mi aldığı da sorulmalı ve davacının sonraki çalışmalarının niteliğini belirleyebilmek amacıyla 506 sayılı Kanun'un 60/G maddesi hükümleri de göz önünde bulundurularak sonucuna göre bir karar verilmelidir.

34. Hâl böyle olunca direnme kararı yukarıda açıklanan bu değişik gerekçeler ile bozulmalıdır.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davalılar ... ve ... vasisi ... vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda gösterilen değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 23.06.2020 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1704, Karar No: 2008/4535, Tarih: 09.10.2008

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2008/1704 E.  ,  2008/4535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... Sigorta A.Ş vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalı ... şirketine zorunlu mali mesuliyet sigortası ile sigortalı araçta yolcu olarak bulunan davacıların desteğinin,diğer davalıların malik ve sürücüsü olduğu araç ile çarpışması sonucu öldüğünü açıklayıp fazlaya dair haklarını saklı tutarak olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte (sigorta şirketi poliçe limiti ile sınırlı olarak) toplam 1.000 YTL destekten yoksun kalma tazminatın davalılardan müşterek ve müteselsilen, ayrıca davacı eş ... için 15.000 YTL, diğer 3 davacı çocuklar için ise ayrı ayrı 7.500 YTL manevi tazminatın davalılar ... ile ...’ten olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte müşterek ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş,davacılar vekili maddi tazminata dair taleplerini ıslah ile 19.088,32 YTL’ye çıkarmıştır.

Davalı ... vekili, davacıların içinde olduğu ... plakalı otomobilin sigorta şirketlerine sigortalı olduğunu ancak poliçe genel şartlarının 3/b-c maddesi gereği işleten ile usul ve fürularının teminat kapsamı dışında bulunduğunu, sigortalılarının kusursuz olduğu durumlarda da teminatın devreye girmeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, kavşakta geçiş önceliği kuralına uymadığı için kusurun tamamının davacıların araç sürücüsünde olduğunu, tazminat miktarlarının fahiş olduğunu beyan etmiş ve davanın reddini istemiştir.

Davalı ...‘ya usulüne uygun tebligat yapılmasına rağmen davaya yanıt vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre, davanın kısmen kabulü ile 19.088,32 YTL destek tazminatının olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte (davalı ... yönünden dava tarihinden itibaren yasal faizi ile ve poliçe limiti miktarıyla sınırlı olarak ) davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsiline, davacı eş ... için 3.000 YTL , diğer davacı çocuklar için ise ayrı ayrı 1.500 YTL manevi tazminatlarının davalılar ... ve ...’ten olay tarihinden itibaren yasal faizi ile müşterek ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

SONUÇ: Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle dosya içeriğine uygun olarak destek tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün açıklandığı biçimde ONANMASINA, ve aşağıda dökümü yazılı 1.142.46.-YTL kalan onama harcın temyiz eden davalı ... Şirketinden alınmasına 9.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4367, Karar No: 2013/17230, Tarih: 05.06.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/4367 E.  ,  2013/17230 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Beraat ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyada mevcut ekspertiz raporuna göre; davaya konu gaz tabancasının namlusu içerisinde bulunan gaz ayırıcı parçasının daire şeklinde delikli bir yapıda olduğu, bu haliyle özel şekil ve nitelikteki fişeklerin ucunda bulunan kurşun, küre, veya saçma tanelerinin geçebileceği kadar bir boşluk sağladığının belirtildiği, silahların orjinal haline göre değişiklik yapıldığını gösterir herhangi bir bulgu ve emarenin görülmediğinin belir- tilmesi karşısında; davaya konu gaz tabancalarının marka, model ve üretim yılı Bilim, Sanayi ve Teknoloji Bakanlığından marka, model ve üretim yılı itibariyle bu silahların mevcut haliyle üretilmesine izin verilip verilmediği sorulup, bu silahların üretim şeması getirtilip, üretim şemasının temin edilememesi halinde suça konu silahın gaz ayırıcı parçasının fotoğrafları varsa faturası ve dosyadaki adli tıp ve polis kriminal raporları eklenip üretici firmadan gaz ayırıcı parçanın mevcut şekli ile imal edilip edilmediği, üretim iznine uygun imalattan sonra gaz ayırıcı parça üzerinde mermi çekirdiği geçişine imkan verecek şekilde tadilat yapılıp yapılmadığı sorulup dosya kül halinde tekrar Adli Tıp Kurumu'na gönderilerek silahların üretim izni verilen orjinal haline uygun şekilde bilye geçişine imkan verecek nitelikte gaz ayırıcı parçasının tadil edilip edilmediğine dair alınacak bir rapor ile 6136 sayılı Yasa kapsamında kalıp kalmadığı hususu kesin olarak saptandıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik soruşturma ile yazılı biçimde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, Üst Cumhuriyet Savcsısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 05.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11382, Karar No: 2013/18170, Tarih: 03.12.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/11382 E.  ,  2013/18170 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : 5237 sayılı Yasanın 203/1, 62 ve 52. maddeleri uyarınca 3.000 TL apc

Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü süreçte, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. …Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. …Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.2.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.3.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında, özelleştirme uygulamaları neticesi Ankara ilinde elektrik dağıtım ve satışının katılan ...'a hangi tarihte devredildiği araştırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.12.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9120, Karar No: 2019/12493, Tarih: 12.09.2019

**12. Hukuk Dairesi         2019/9120 E.  ,  2019/12493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki dava sonucu ilk derece mahkemesince verilen hükmün istinafı üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar Dairemizce kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması üzerine, ilk derece mahkemesince verilen direnme kararına ilişkin dava dosyası 02/12/2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Yasa'nın 45. maddesi ile 6100 sayılı HMK'na eklenen geçici 4/1.maddesi uyarınca Dairemize gönderilmiş olmakla, dosyadaki kağıtlar okundu, gereği görüşülüp, düşünüldü:

Dairemizce verilen 15/11/2018 gün ve 2018/12385 E.-2018/11592 K. sayılı bozma ilâmı usul ve yasaya uygun bulunmuş olup, ilk derece mahkemesince verilen direnme kararının yerinde olmadığı anlaşıldığından, temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın 6763 sayılı Kanunun 43. maddesi ile değişik 6100 sayılı HMK'nun 373. maddesinin 5. fıkrası uyarınca yetkili ve görevli Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'na gönderilmesine, 12/09/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10591, Karar No: 2012/9177, Tarih: 21.09.2012

**5. Ceza Dairesi         2011/10591 E.  ,  2012/9177 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Beraet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında mühür bozma suçundan açılan kamu davasının yapılan yargılaması sırasında dinlenen tanık anlatımları, mühürleme ve kaçak kullanım tespit tutanağı içerikleri, sanığın 15-20 yıldır sözkonusu yerde ikamet ettiğine ilişkin kolluk araştırması ve tüm dosya kapsamı karşısında sabit olan atılı mühür bozma suçundan mahkümiyeti yerine yanılgılı değerlendirme ile beraetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21/09/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16301, Karar No: 2013/2173, Tarih: 07.02.2013

**2. Ceza Dairesi         2012/16301 E.  ,  2013/2173 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yakınanın ihbarı üzerine polis ekiplerinin, sanığı olay yerinden ayrıldıktan sonra iki sokak ileride yakaladıklarının anlaşılması karşısında, takipte kesinti olması nedeniyle suçun tamamlandığı gözetilmeden teşebbüs aşamasında kaldığı kabul edilerek sanık hakkında eksik cezaya hükmolunması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanığın temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,07.02.2013tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7386, Karar No: 2019/5171, Tarih: 11.07.2019

**10. Ceza Dairesi         2017/7386 E.  ,  2019/5171 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içerdiğinden, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti için, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup kesin bir şekilde belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan beraat kararı verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi,

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA,11/07/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.