muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/25232, Karar No: 2013/22245, Tarih: 12.09.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/25232 E.  ,  2013/22245 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, kötüniyet tazminatı, izin ücreti alacağı, fazla mesai ücreti, ücret alacağı ile genel tatil ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin, “... ofis” personeli olarak çalıştığını, en son brüt ücretinin 1.768,00 TL olduğunu, müvekkilinin hastalık raporu olmasına rağmen önce davalı şirketin başka merkezlerinde temsilci olarak görevlendirdiğini daha sonra da iş akdinin feshettiğini ileri sürerek, kıdem-ihbar ve kötüniyet tazminatı (Manevi tazminat) , ücret alacağı, izin ücreti, fazla mesai ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının, farklı tarihlerde izin almadan ve mazeret beyan etmeden ardı ardına 4 iş günü işe devam etmemesi nedeni ile iş akdinin 4857 sayılı yasanın 25/II-g maddesine göre feshedildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilerek kıdem ve ihbar tazminatı ile izin ücreti ve fazla mesai ücreti hüküm altına alınmış, manevi tazminat (kötüniyet tazminatı), ücret alacağı ve genel tatil ücreti istemlerinin ise reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı (Vekili) temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda, davacının kendi mesaisini kendisinin belirlediği anlaşılmakla fazla mesai ücreti isteminin reddi gerekirken kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 12.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7095, Karar No: 2012/14089, Tarih: 24.09.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/7095 E.  ,  2012/14089 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Manisa 3. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 17/03/2011 tarih ve 2010/394-2011/370 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, dava dışı YNG Temizlik Ltd. Şti'den bir ihale nedeniyle alınan kesin teminat mektubunun, anılan şirketin SGK ve Vergi Dairesinden getirmesi gerken belgesini ibraz etmemesi nedeniyle paraya çevrilmek istendiğini, ancak davalı Banka'nın ödeme yapılmayacağını bildirdiğini ileri sürerek, 5.000 TL'nin 01.07.2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı Banka vekili, ilişiksiz belgesi getirilmemesinin tek başına tazmin nedeni olarak düzenlenmediği savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, teminat mektubu lehdarı şirketin yapmış olduğu temizlik hizmetinden dolayı SGK'ya kesinleşmiş 3.430 TL prim, işsizlik, damga vergisi borcu bulunduğu ve söz konusu borcun teminat mektubuna konu iş nedeniyle doğduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 3.430 TL'nin 01.07.2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 152,79 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, davacı ... harçtan muaf olduğundan dolayı, harç alınmasına mahal olmadığına, 24/09/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2304, Karar No: 2014/4915, Tarih: 26.06.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/2304 E.  ,  2014/4915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/06/2012

NUMARASI : 2009/455-2012/291

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı vekili Av. Ö.O... ile davacı vekili Av. E.. A..'ın gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Uyuşmazlık, davacı yüklenici ile davalı arsa sahibi arasında imzalanan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi nedeni ile davalı arsa sahibinin davacıya verdiği vekaletten onu azletmesi nedeni ile meydana geldiği ileri sürülen kâr mahrumiyetinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi kurulu raporları ve tüm dosya içeriğine göre; taraflar arasında imzalanan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi nedeni ile davacı yüklenicinin davalı arsa sahibi tarafından kendisinin azledildiği tarihe kadar çalışmalarda bulunduğu, emek ve mesai harcayarak ruhsat alınması hususunda davalı yararına çalışmalar yaptığı, bu çalışma ve masrafların davalı arsa sahibince karşılanması gerektiğinden bahisle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Taraflar arasında imzalanan 21.06.1996 tarih 15788 yevmiye numaralı arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin 5. maddesi uyarınca inşaatın yapılacağı parsel üzerinde bulunan ve eski eser vasfındaki iki binada yapılacak restorasyon ve restitüsyon işlemleri sonucu her bir binanın 3,5 kat olarak inşa edileceği kararlaştırılmış ise de, yargılama sırasında yapılan inceleme sonucu imar durumu itibari ile yerinde 3,5 katlı inşaatın yapılmasının imkansız olduğu tespit edilmiştir. Bu hale göre, yapımı kararlaştırılan işin sözleşmedeki şekliyle yapılmasının başlangıçtan beri imkansız olduğu, bu itibarla sözleşmenin 6098 sayılı TBK'nın 27. (818 sayılı BK'nın 20.) maddesi uyarınca başlangıçtan itibaren hükümsüz olduğu anlaşılmaktadır.

Somut olayda, davalı arsa sahibi 01.11.2004 tarihinde gönderdiği ihtarname ile davacı yükleniciyi sözleşmedeki edimlerini ifa etmesi amacı ile verdiği vekaletnameden azletmiş, yüklenici de arsa sahibinin azlini "fesih" olarak benimseyerek dava açmış ve uğradığı zararın tazminini talep etmiştir.

Somut olayda, davalı arsa sahibi 01.11.2004 tarihinde gönderdiği ihtarname ile davacı yükleniciyi sözleşmedeki edimlerini ifa etmesi amacı ile verdiği vekaletnameden azletmiş, yüklenici de arsa sahibinin azlini "fesih" olarak benimseyerek dava açmış ve uğradığı zararın tazminini talep etmiştir.

Maddi olguları ileri sürüp kanıtlamak taraflara, uyuşmazlığın hukuki nitelemesini yapmak ise hakime aittir. İzah edilen hususlar dikkate alındığında akdin başlangıçtan itibaren hükümsüz olduğu, mevcut imar durumuna göre inşaat yapımını tarafların benimsemediği, nitekim arsa sahibinin yükleniciyi verdiği vekaletten azlettiği, yüklenicinin de bu durumu benimseyerek uğradığı zararları istemesi karşısında davadaki talebin geçersiz sözleşme nedeni ile verilen şeylerin iadesi istemine ilişkin olduğu anlaşılmaktadır. Bu çerçevede davacının yaptığı ve davalının mal varlığında artışa neden olan iş ve işlemlerin bedelini talep edebileceğinde şüphe yoktur. Az yukarıda izah edildiği üzere davacının yaptığı işler, davalının mal varlığında artışa neden olmuşsa yani davacının yaptığı işler davalının işine yarar ve kullanabileceği hususlar kapsamında ise ancak o zaman talepte bulunabilir.

Mahkemece, hükme dayanak yapılan 09.04.2012 tarihli ek bilirkişi kurulu raporunda ise belirtilen esaslara uygun bir inceleme bulunmamaktadır.

Bu durumda, uyuşmazlığın halli için yapılması gereken iş; davacının gerçekleştirdiği ve davalının mevcut taşınmazı açısından işine yarayabilecek, kullanabileceği bir imalatın var olup olmadığı tespit edilip, varlığı halinde yapıldığı tarihteki serbest piyasa rayiçleri üzerinden bedelinin konu hakkında uzmanlığı bulunan bilirkişi kuruluna hesap ettirilerek yapılabilecek itirazları da karşılayacak şekilde, denetime elverişli rapor ve gerekirse ek rapor alınıp uygun sonuç dairesinde bir hüküm kurmaktan ibarettir.

Hal böyle iken, soyut olarak davacının yaptığı masraf ve uzun süre bu işle uğraşması gibi gerekçelerle talep edebileceği mesai ücretinin tespiti ile sonuca varan bilirkişi kurulu raporuna itibar edilerek karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya ödenmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6940, Karar No: 2017/12262, Tarih: 06.11.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/6940 E.  ,  2017/12262 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından kusur belirlemesi ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle ortak çocuk...'nun 28.08.1998 doğumlu olup inceleme esnasında ergin olduğunun anlaşılmasına göre, yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın temyiz edene yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 143.50 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren onbeş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 06.11.2017
Yargıtay — Esas No: 2012/28236, Karar No: 2014/3271, Tarih: 24.02.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/28236 E.  ,  2014/3271 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/249922

MAHKEMESİ : Kütahya 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08/03/2011

NUMARASI : 2011/38 (E) ve 2011/168 (K)

SUÇ : Mühür bozma

Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.04.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. .. .Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. .. .Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.02.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.03.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; Özelleştirme İdaresi Başkanlığının 12.11.2013 tarih ve 2525 sayılı Dairemize hitaben gönderilen cevabi yazısında belirtildiği üzere Osmangazi Elektrik Dağıtım A.Ş.'nin 31.05.2010 tarihinde hisselerinin özel şirkete devredildiğinin belirtilmesi karşısında mühürleme tutanağının temini ile mühürleme tarihi tespit edilerek 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurlarının oluşup oluşmayacağı da tartışılarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.02.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25251, Karar No: 2014/31282, Tarih: 23.12.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/25251 E.  ,  2014/31282 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 4. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/06/2014

NUMARASI : 2014/622-2014/629

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından, bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile icra takibine başlandığı, örnek 10 numaralı ödeme emrinin tebliği üzerine borçluların icra mahkemesine yaptıkları başvurularında, ikametgahları olan Serik İcra Dairesinin yetkili olduğunu ileri sürerek, yetkiye itiraz ettikleri, mahkemece borçluların adreslerinin Serik olduğu gerekçesiyle yetki itirazının kabulüne karar verildiği anlaşılmıştır.

İİK. nun 50/1.maddesine göre, para ve teminat borçlarına ilişkin icra takiplerinde yetkili icra dairesi, HMK. nun 447/2. maddesi atfıyla aynı Kanunun yetkiye dair hükümleri kıyas yoluyla uygulanmak suretiyle belirlenir. Ayrıca, takip dayanağı akdin yapıldığı yer icra dairesi de yetkilidir.

Buna göre, bonoya dayalı takip, genel yetkili yer olan borçlunun yerleşim yerindeki icra dairesinde (HMK. 6.md.), bonoda öngörülen ödeme yerinde (6102 Sayılı TTK. nun 777/3. maddesine göre ödeme yeri gösterilmeyen bonoda, ödeme yeri olarak tanzim yeri kabul edilir.) (HMK. 10.md.) ve ayrıca İİK. nun 50/1.maddesi uyarınca bononun tanzim edildiği yerdeki icra dairesinde yapılabilir.

Öte yandan, HMK. nun 19/2 maddesine göre yetki itirazında bulunanın yetkili icra dairesini doğru olarak göstermesi gerekir. Aksi halde geçerli bir yetki itirazının varlığından söz edilemez.

Somut olayda takip dayanağı bononun ödeme ve tanzim yerinin G./Antalya olduğu, borçlu E.. Ç..’e ödeme emrinin de aynı yerde tebliğ edildiği, diğer borçlu M.. T..’ın ise S.adresine çıkarılan tebligatın bila tebliğ döndüğü görülmüştür. Buna göre borçluların yerleşim yerlerinin S. olduğu hususu itiraz tarihi itibariyle kesinleşmiş değildir.

Bu durumda, borçluların yetkili olduğunu bildirdikleri Serik İcra Dairesi yetkisiz olmakla, yetkili yeri doğru göstermediklerinden mahkemece, HMK. nun 19/2 maddesi uyarınca yetki itirazının reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11903, Karar No: 2014/20394, Tarih: 24.11.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/11903 E.  ,  2014/20394 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2010/4808

MAHKEMESİ : Beyoğlu(Kapatılan) Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 27/05/2009

NUMARASI : 2008/45 (E) ve 2009/134 (K)

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Oluş ve dosya içeriğine göre, olay tarihinde yakınanın pazara çıktığı, içinde cep telefonu, 250 TL para ve kartlarının olduğu el çantasını poşete koyduğu, bir süre pazarda alışveriş yaptığı, dönerken birara yere çömelip elindeki poşetleri düzeltmek istediği, bu esnada sanığın aniden koşarak gelip, yakınanın elindeki içinde el çantası bulunan poşeti aldığı, yakınanın bu poşeti sanığın elinden geri almak için zorladığı, ancak sanığın poşeti çekmeye devam ettiği sırada yakınanın yere düşerek basit tıbbi müdahale ile giderilecek şekilde yaralandığının anlaşılması karşısında; eylemin yağma suçunu oluşturacağı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık N.. İ.. savunmanı ile o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, 24.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.