muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/19768, Karar No: 2015/11660, Tarih: 13.10.2015

**16. Hukuk Dairesi         2014/19768 E.  ,  2015/11660 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ARALIK KADASTRO MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/06/2014

NUMARASI : 2013/43-2014/179

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında A. Ç. Köyü çalışma alanında bulunan 3080, 3081, 3082, 3083 ve 3084 parsel sayılı sırasıyla 1.390.54, 816.59, 8.851.65, 1.286.63, 9.757.34, yüzölçümündeki taşınmazlar Kadastro Mahkemesinin 1988/27 - 1989/6 Esas-Karar sayılı kararı ile “gerçek kadastronun, müstakil parseller halinde tespiti yapılmak üzere tutanak ve dosyanın Kadastro Müdürlüğüne gönderilmesi” üzerine 3080, 3082 ve 3084 parseller tarla, 3081 ve 3083 parseller ise kanal vasfıyla tapu kaydı, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ve satın alma nedeniyle davalı H.. G.. adına tespit edilmiştir. Davacı Hazine, öncesinde Hazine adına tespit edilen taşınmaz hakkında ikinci kadastronun bütün sonuçlarıyla hükümsüz sayıldığı ve taşınmazın Hazineye ait yerlerden bulunduğu iddiasına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne; çekişmeli 3080, 3082 ve 3084 parsellerin ham toprak, 3081 ve 3083 parsellerin ise kanal vasfıyla davacı Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş; hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine mahkemece 09.09.2014 tarih 2013/43 - 2014/179 Esas-Karar sayılı ek karar ile temyiz isteminin süre yönünden reddine karar verilmiş; verilen ek karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edene iadesine,

13.10.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8739, Karar No: 2022/7781, Tarih: 25.05.2022

**8. Ceza Dairesi         2019/8739 E.  ,  2022/7781 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

...

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Tüm dosya kapsamına göre; sanık ...'un mağdure ile evlenmek amacıyla kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu, diğer sanıklar ...(...) ve ... ile birlikte müşterek fail sıfatıyla iştirak halinde işlemeleri karşısında, sanıklar ... ve ... haklarında 5237 sayılı TCK.nun 109/5.maddesinin uygulanmayarak eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, sanık ... müdafiinin bir sebebe dayanmayan, sanık ... müdafiinin usul ve yasaya aykırı karar verildiğine yönelik, sanık ...''ın suçun sübutuna yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 25.05.2022 gününde diğer yönlerden oybirliği ile, sanıklar hakkında TCK 109/5.maddesinin uygulanmaması gerektiği düşüncesi ile bu yönden oyçokluğu ile karar verildi.

(K.D.) (K.D.)

KARŞI OY GEREKÇESİ

Ayrıntılı gerekçesi 07.04.2022 tarih ve 2019/7468 Esas-2022/5795 Karar sayılı kararımızın muhalefet gerekçesinde açıklandığı üzere "katılan ...'le evlenmek ./..

S/2

(K.D.) (K.D.)

KARŞI OY GEREKÇESİ

Ayrıntılı gerekçesi 07.04.2022 tarih ve 2019/7468 Esas-2022/5795 Karar sayılı kararımızın muhalefet gerekçesinde açıklandığı üzere "katılan ...'le evlenmek ./..

S/2

isteyen sanık ...'in mağdureyi ailesinden istediği ailesinin mağdurenin yaşının küçük olması ve evlenmeyi istememesi nedeniyle vermedikleri bunun üzerine sanığın arkadaşları olan sanık ... ve temyiz dışı sanık ...'la birlikte araç içinde yol üzerinde iş çıkışı servis aracıyla gelen mağdureyi beklemeye başladıkları, 01/02/2012 tarihinde 17:30 sıralarında araçtan inen mağdurenin ellerinden ve ayaklarından tutarak mağdureyi zorla araca bindirmeye çalıştıkları, mağdureyle aynı işyerinde çalışan ve o sırada servis aracında bulunan sanık ... (...)'ın da mağdurenin kollarından tutup arkasından ittirerek diğer sanıklarla birlikte mağdureyi araca bindirip olay yerinden hızlıca ayrıldıkları, mağdurenin ailesinin ihbarı üzerine, sanık ...'in amcasının mağdureyi 06/02/2012 tarihinde Dikili Adliyesi'ne getirdiği ve sanıkların yakalandıkları, aradan geçen 5 günlük süre zarfında sanık ...'in yada diğer sanıkların mağdureye yönelik dışa yansıyan cinsel söz ve davranışlarının bulunmadığı, TCK.nın 109/5. maddesindeki cinsel amaç ifadesinin çok geniş yorumlamaya müsait muğlak bir kavram olduğu ceza içeren düzenlemelerin TCK.nın 2. maddesinde düzenlenen kanunilik ilkesi gereği dar yorumlanması gerektiği, 06.10.2015 tarih ve 2013/788 Esas 2015/306 Karar sayılı Ceza Genel Kurulu karanında da belirtildiği üzere cinsel amaç kavramının dışa yansıyan cinsel içerikli davranışlar olarak yorumlanması gerektiği bunun hukuk devletinin ve kanunilik ilkesinin gereği olduğu dar yorumun kanunilik ilkesi güvencesine ve ceza adaletine uygun olacağı sanıkların mağdureyi evlenmeye ikna etmeye çalıştıkları bunun dışında cinsel amaçla hareket ettiklerine dair dışa yansıyan cinsel içerikli bir davranışta bulunmadıkları halde sanık ... hakkında TCK.nın 109/5. maddesi uygulanarak fazla cezaya hükmedilmesinin hukuka aykırı olduğu, diğer sanıklar ...(...) ve ... hakkında TCK.nın 109/5. maddesinin uygulanmamasının yerinde olduğu kanaati ile sayın çoğunluğun onama kararına ve eleştiri görüşüne katılmadığımı saygıyla arz ederim. 25.05.2022

...

Muhalif Üye

KARŞI DÜŞÜNCE

Sanıkların mağdureyi cinsel amaç için kaçırdığına ilişkin dosyada bir söz, eylem ve davranışın bulunmadığı,

Evlenmek amacıyla kaçırılan kişilerin cinsel amaç için kaçırıldığı düşüncesi bir karineden ileri gitmeyeceği ceza yargılamasında karineye göre hareket edilmeyeceği, sanığın kaçırma eylemini evlenmek amacıyla yaptığında cinsel bir davranışta bulunmama durumunun da olacağından TCK.nın 109/5. maddesi uygulanması gerektiği görüşüne katılmıyorum. 25.05.2022

...

Muhalif Üye
Yargıtay — Esas No: 2012/74, Karar No: 2012/45711, Tarih: 17.12.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/74 E.  ,  2012/45711 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suç tarihi olan 29.12.2004'ten temyiz inceleme gününe kadar 765 sayılı TCK'nın 102/4 ve 104/2.maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımının dolduğu anlaşıldığından; 5320 sayılı Kanun'un 8/1.maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı kanunun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak 5271 sayılı CMK'nın 223/8.maddesi gereğince sanıklar hakkında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 17.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22138, Karar No: 2014/14746, Tarih: 24.09.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/22138 E.  ,  2014/14746 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÇARŞAMBA 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/07/2013

NUMARASI : 2011/491-2013/293

Taraflar arasında görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı Seyfettin tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, ecrimisil isteğine ilişkindir.

Davacı, murisleri S. K.'tan intikal eden dava konusu .. ada .. parsel sayıl taşınmazdaki binanın üst katını mesken olarak, alt katındaki dükkanları ise işyeri olarak kiraya vermek suretiyle erkek kardeşleri olan davalıların tasarruflarında bulundurduklarını ileri sürerek, mirasbırakanın ölüm tarihinden dava tarihine kadar ki süre için, payına düşen 20.720,00 TL ecrimisilin davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar Mustafa ve Seyfettin, davacın da başka bir taşınmazı kullandığını belirterek davanın reddini savunmuş, davalı Şemsettin ise, davaya yanıt vermemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 19.696,54 TL ecrimisil bedelinin davalılardan dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine, bakiye talebin reddine karar verilmiştir.

Dosya içareğine ve toplanan dellillere göre, tarafların müşterek murisleri S. K.'ın 01.02.2007 tarihinde ölümüyle, dava konusu .. Ada, .. parsel sayılı taşınmazın, davacı ve davalılarla birlikte dava dışı mirasçılarına intikal ettiği, taşınmazın iki katlı kagir bina ve arsa vasfıyla tapuda kayıtlı olduğu, fiili olarak alt katta bulunan iki dükkanın davalı Mustafa tarafından kiraya verildiği, kira gelirlerinin, kiracıların beyanlarına göre yalnızca davalılara ödendiği, davalı Seyfettin'in ise binanın 2. katındaki mesken niteliğindeki dairenin birinde ikamet ettiği, ikinci katta bulunan öncesinde mirasbırakanın ikamet ettiği dairenin ise boş olduğu kimsenin kullanımda bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, ecrimisil kötüniyetli şagilin malike ödemekle yükümlü olduğu tazminat olup en azı kira geliri en çoğu ise tam gelir yoksunluğudur.

Bilindiği üzere, ecrimisil kötüniyetli şagilin malike ödemekle yükümlü olduğu tazminat olup en azı kira geliri en çoğu ise tam gelir yoksunluğudur.

Kural olarak, intifadan edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğini davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır Bunlar; ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkâr etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali ve davaya konu taşınmazın kamu malı olması halinde intifadan koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Bu nedenle, sayılan istisnalar dışında intifadan koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 günlü ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı ilamı)

O halde, mahkemece tarafların iddia ve savunması üzerinde durularak, davacı ve davalıların ortak muris S.K.'tan intikal eden dava konusu taşınmaza iştirak halinde malik oldukları gözetilerek, öncesinde murisin ikamet ettiği ve keşif sırasında boş olduğu tespit edilen dairenin davacı tarafından kullanılma imkanının bulunup bulunmadığının, davacının intifadan men edilip edilmediğinin yukarıdaki ilke ve esaslar uyarınca araştırılması sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, noksan soruşturma ile yetinilerek yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

Kabule göre de, davalıların yararlandıkları alanlar için belirlenen ecrimisil tutarından ayrı ayrı sorumlu tutulmaları gerekirken, birlikte sorumlu tutulmaları da doğru değildir.

Davalı Seyfettin'in temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 24.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2512, Karar No: 2014/5111, Tarih: 16.04.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/2512 E.  ,  2014/5111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzin Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/12/2012

NUMARASI : 2011/24-2012/275

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 20.01.2012 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 18.12.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi gereğince dava konusu taşınmazın davalı adına oluşturulan tapu kaydının iptali ile H.. H.. adına tescili isteğine ilişkindir.

Davalı, çekişme konusu taşınmazı tapu kaydına güvenerek satın aldığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın evveliyatının mera olduğu ve 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesinde yazılı koşulların gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı temyiz etmiş aynı zamanda adli yardım talebinde bulunmuştur.

1-6100 sayılı HMK'nın 336/3. maddesinde adli yardım talebinin kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay'a da yapılabileceği belirtilmiş, aynı Kanunun 337/1. maddesinde de duruşma yapılmaksızın talep hakkında karar verilebileceği hükme bağlanmıştır.

Temyiz dilekçesine eklemiş olduğu belgelerden davalının, kendisinin ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin temyiz harç ve giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu kanaatine ulaşıldığından, başka bir deyişle HMK'nın 334/1. maddesinde öngörülen koşulların gerçekleştiği anlaşıldığından, davalının adli yardım talebinin kabulüne karar verilmesi gerekmiştir.

2- Davalının, davanın kabulüne ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

İmar planı içindeki meralar planın onayıyla birlikte hukuki bakımdan meralık vasfını yitireceğinden, bu yerlerden genel hizmete ayrılanların (yol, park, yeşil saha, gibi) belediye veya özel idareye bedelsiz terkini gerekir. İmar planında genel hizmetler dışında özel mülkiyete konu olabilecek konut, sanayi ve ticaret alanı olarak belirlenmiş alanlarda kalan meralar bu vasıflarını yitirmeleri halinde H.. H.. adına tescili gerekir. (Danıştay 1. Dairesinin 1988/328 Esas 1989/19 Karar sayılı mütalaası) Belediye adına tescili gerekmeyen yerler belediye veya gerçek ve özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş ise "Yolsuz Tescil" olacağından H.. H.. her zaman bu iddia ile dava açabilir. Ne var ki, başlangıçtaki tescil işlemi yolsuz tescil olsa da 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi hükmü koşulların oluşması halinde tescilin belediye veya gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına devam etmesi olanağı sağladığından, artık burada 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi şartları üzerinde durulması gerekir.

27.05.2004 tarihli 5178 sayılı Kanunun 5. maddesi ile ayrıca 03.06.2007 tarihli 5685 sayılı Kanunun 1. maddesi ile 4342 sayılı Mera Kanununun bazı maddelerinde değişiklik yapılmış ve eklenen geçici 3. madde ile;

“Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek H.. H.. adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında H.. H..ce dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. H.. H..ce bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda H.. H.. adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan H.. H.. adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin H.. H..ce açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce H.. H..ye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda H.. H.. adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir.

(Ek fıkra: 3/6/2007-5685/1 md.) Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan, H.. H.. adına tescil edilmesi gerekirken belediyeler adına tescil edilen ve belediyelerce konut veya işyeri yapılmak üzere bedelsiz olarak veya bedeli karşılığında gerçek ve özel hukuk tüzel kişilerine tahsis edilen, daha sonra H.. H.. tarafından ilgili belediye aleyhine açılan davalar sonucu mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilerek mera, yaylak ve kışlak özel siciline yazılan, fakat daha sonra bu Kanun hükümlerine göre mera, yaylak ve kışlak vasfı değiştirilerek H.. H.. adına tescil edilen taşınmazlardan; herhangi bir kamu hizmeti için gerekli olmayan, H.. H..ce herhangi bir tasarrufa konu edilmeyen ve halen tapuda H.. H.. adına kayıtlı olan  taşınmazlar, tahsis tarihindeki arsa değerine devir tarihine kadar geçen süre için yasal faiz eklenerek belirlenecek bedelin ilgililerce H.. H..ye ödenmesi kaydıyla adlarına tahsis yapılanlara devredilir” şeklinde düzenlemeler yapılmıştır.

Yukarıya aynen alınan madde hükmünden anlaşılacağı üzere; 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesinin uygulanacağı taşınmazlar, öncesi mera iken yasanın öngördüğü koşulların gerçekleşmesi sebebiyle aslında H.. H.. adına tescili gereken veya H.. H.. adına tescili gerekirken gerçek veya tüzel kişiler adına tescil edilecek taşınmazlardır.

Bir yörede 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesine göre işlem yapılabilmesi için;

a) Mera, 4342 sayılı Kanunun geçici 3. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği 03.05.2005 tarihi itibariyle belediye ve mücavir alan sınırları içersinde bulunmalıdır. Zira bu tarih itibariyle köy sınırları içerisinde bulunan veya bu tarihten sonra belediye ve mücavir alan sınırları içerisine alınan meralarda bu madde hükümlerinin uygulanma olanağı yoktur.

b) Mera, 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşmiş imar planı içersinde kalmalıdır. Bu tarihten sonra imar planı içerisine alınan veya imar planı bulunmayan yerlerdeki meralarda bu madde hükmü uygulanmaz. Yasa hükmünde geçen “imar planından” maksat ise, her türlü ölçekteki plan yani nazım, uygulama veya mevzi imar planlarıdır.

c) Meranın yerleşim yeri olarak işgal edilmesi yani bu şekilde kullanılması durumunun da 01.01.2003 tarihinden önce mevcut olması gerekir. Bu tarihten sonra işgal edilerek yerleşim yeri olarak kullanılan meralarda bu madde hükmü uygulanamaz. Bu maddenin uygulanmasında “yerleşim yeri” kavramı konut, konaklama, turizm, sanayi, askeri v.b. amaçlar için kullanılmak üzere planlanarak yapılaşmış veya eskiden beri bu amaçlarla kullanılan şehir, kasaba ve beldelerin üzerinde yapılaşma bulunan yerleşim alanlarını ifade etmektedir.

d) Diğer bir koşul da meranın mera niteliği ile kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunmamasıdır.

Bu ilkeler çerçevesinde somut olaya bakıldığında;

Dosyada yer alan bilgi ve belgelerden tapulama sırasında 2319 parsel sayılı taşınmazın mera niteliği ile sınırlandırıldığı, sonraki tarihlerde Yeşilkent Belediyesi adına tapuya tescil edildiği ve ifrazı ile 6162 sayılı parselin oluştuğu, belediyenin bu parseli 21.06.1991 tarihinde davalıya satış yoluyla devrettiği anlaşılmaktadır.

d) Diğer bir koşul da meranın mera niteliği ile kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunmamasıdır.

Bu ilkeler çerçevesinde somut olaya bakıldığında;

Dosyada yer alan bilgi ve belgelerden tapulama sırasında 2319 parsel sayılı taşınmazın mera niteliği ile sınırlandırıldığı, sonraki tarihlerde Yeşilkent Belediyesi adına tapuya tescil edildiği ve ifrazı ile 6162 sayılı parselin oluştuğu, belediyenin bu parseli 21.06.1991 tarihinde davalıya satış yoluyla devrettiği anlaşılmaktadır.

Bu durumda mahkemece, çekişme konusu taşınmazın tapu kaydı ilk tesisinden itibaren tüm tedavülleri ile birlikte incelenerek yerinde şehir plancısı, ziraatçı bilirkişi ve harita mühendisi bulundurmak koşuluyla yeniden keşif yapılmalı, imar planı uygulama haritaları Belediyeden sağlanmalı ve bu haritaların kapsamına göre mera olan taşınmazların 01.01.2003 tarihinden önce yerleşim yeri olarak işgal edilen yerlerden olup olmadığı resmi deliller toplanarak ve bu tarihlere yakın tarihlerde çekilen hava fotoğraflarından da yararlanarak saptanmalı, öte yandan, meranın artık mera olarak kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunup bulunmadığı parsel bazında değil, imar planları ve ada bazında ziraatçı bilirkişiye incelettirilmeli, 6100 sayılı HMK'nın 290. maddesi hükmü gereğince keşfi izlemeye olanak sağlayacak ve bilirkişi raporlarını denetlemeye yardımcı olacak sayıda fotoğraf çektirilerek dosyaya konulmalı, böylelikle ortaya çıkacak sonuca uygun bir hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece, belirtilen tüm bu hususlar gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz itirazlarının yukarıda açıklanan nedenlerle kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 16.04.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.