muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6203, Karar No: 2017/4535, Tarih: 13.04.2017

**13. Hukuk Dairesi         2016/6203 E.  ,  2017/4535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, yaz tatilini geçirmek üzere ... turun paket tur olarak götürdüğü, ... Yapı Otelcilik San. ve Tic. A.Ş.'nin İşletmesini yaptığı ... Oteline gittiğini, yüzmek için iskeleden atladığını ve atlar atlamaz da boynunu dibe vurduğunu, ... Özel ... Hastanesine kaldırıldığını, omuriliğinde zedelenme ve kırıklar olduğu tespit edildiğini, davalı otelin 5 yıldızlı olduğunu her türlü konfor ve güvenlik davalı şirket tarafından taahhüt edildiğini, fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 10.000,00 YTL maddi ve 150.000,00 YTL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka reeskont ile birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Bir hukuki işlemin 6502 sayılı yasa kapsamında kaldığının kabul edilmesi için yasanın amacı içerisinde kanunda tanımlanan taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gerekir.

Somut uyuşmazlıkta, davacı davalı şirkete ait otelde hizmet kusuru nedeniyle yaralanmasından dolayı uğradığı zararın tazminini istediği ve taraflar arasındaki hukuki ilişkinin 6502 sayılı yasa kapsamında kaldığı anlaşılmaktadır.

6502 sayılı yasanın 73. maddesi, bu kanunun uygulanması ile ilgili her türlü ihtilafa tüketici mahkemelerinde bakılacağını öngörmüştür. Taraflar arasındaki uyuşmazlık Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun kapsamında kaldığına göre davaya bakmaya Tüketici Mahkemesi görevlidir. Görevle ilgili düzenlemeler kamu düzenine ilişkin olup taraflar ileri sürmese dahi yargılamanın her aşamasında resen gözetilir. Görevle İlgili hususlarda kazanılmış hak söz konusu olmaz. Bu durumda mahkemece, ayrı bir Tüketici mahkemesi bulunması halinde görevsizlik kararı verilmesi, müstakil Tüketici Mahkemesi bulunmaması halinde Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla davaya bakılması gerekirken yanlış değerlendirme ile işin esasına girilerek yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

2-Bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birince bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, ikinci bent gereğince davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 13/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11754, Karar No: 2021/12796, Tarih: 22.06.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/11754 E.  ,  2021/12796 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından suça sürüklenen çocuk ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/2-4, 151/1 31/3, 62/1 (iki kez) ve 52/2. maddeleri gereğince 6 ay 20 gün hapis ve 2.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu yönünden 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair ... 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 06/05/2015 tarihli ve 2015/536 esas, 2015/659 sayılı kararına karşı hükmün açıklanmasının geri bırakılması yönünden yapılan itirazın reddine ilişkin mercii ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 14/11/2019 tarihli ve 2019/1713 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 25/02/2021 gün ve 17157-2020 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 16/03/2021 gün ve 2021/28556 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

İş yeri dokunulmazlığını ihlal etme ve mala zarar verme suçlarından suça sürüklenen çocuk ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/2-4, 151/1 31/3, 62/1 (iki kez) ve 52/2. maddeleri gereğince 6 ay 20 gün hapis ve 2.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçu yönünden 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair ... 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 06/05/2015 tarihli ve 2015/536 esas, 2015/659 sayılı kararına karşı hükmün açıklanmasının geri bırakılması yönünden yapılan itirazın reddine ilişkin mercii ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 14/11/2019 tarihli ve 2019/1713 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk hakkında atılı suçlarla birlikte işlenen hırsızlık suçundan da mahkumiyet kararı verildiği, anılan kararın suça sürüklenen çocuk müdafi tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 25/09/2019 tarihli ve 2019/4014 Esas, ./..

Dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk hakkında atılı suçlarla birlikte işlenen hırsızlık suçundan da mahkumiyet kararı verildiği, anılan kararın suça sürüklenen çocuk müdafi tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 25/09/2019 tarihli ve 2019/4014 Esas, ./..

2019/13207 Karar sayılı ilamı ile hırsızlık suçundan suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine yeterli delil elde edilemediği cihetle beraatine karar verilmesi gerektiğinden bahisle bozma kararı verildiği, aynı Yargıtay ilamında iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın itiraz kanun yoluna tabi olduğu gerekçesiyle incelenmeksizin mahalline iade edildiği, mala zarar verme suçu ile ilgili olarak ise anılan Yargıtay ilamında, "Suça sürüklenen çocuğun aşamalarda değişmeyen inkara yönelik savunmaları ve tüm dosya kapsamı dikkate alındığında, yüklenen suçu işlediğine ilişkin suç mahallinin olduğu sokakta yürüdüğünü gösterir kamera görüntüleri dışında her türlü şüpheden uzak kesin, inandırıcı ve yeterli bir delil elde edilemediği gözetilmeden beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verildiği, bu suça ilişkin kararın kesin nitelikte olduğu ve bu hukuka aykırılığın ancak kanun yararına bozma yoluyla giderilmesinin mümkün bulunduğu..." şeklinde karar verildiği, anılan Yargıtay ilamını takiben söz konusu hırsızlık suçuna ilişkin olarak ... 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/12/2019 tarihli ve 2019/1747 esas, 2019/1876 sayılı kararı ile sanığın beraatine karar verildiği, iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçundan verilen 06/05/2015 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karara yapılan itirazın ise mercii ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 14/11/2019 tarihli ve 2019/1713 değişik iş sayılı kararı ile reddine karar verildiği,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22/01/2013 tarihli ve 2012/10-534 esas, 2013/15 karar sayılı ilamıyla itiraz merciinin sadece şeklî olarak değil, hem maddî olay, hem de hukukî yönden inceleme yapabileceği yönündeki kararı nazara alındığında,

1- Suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme ve mala zarar verme suçlarının beraat kararı verilen hırsızlık suçuyla bağlantılı ve birlikte işlendiği gözetilerek, suça sürüklenen çocuğun atılı iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme ve mala zarar verme suçlarını işlediğine ilişkin mahkumiyetine yeterli, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden, beraatine karar verilmesi yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesinde,

2- Kabule göre de;

Kayden 12/05/1998 doğumlu olup, suçun işlendiği 25/03/2015 tarihinde 15-18 yaş aralığında bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan 5237 sayılı Kanun’un 151/1. maddesi gereğince tayin olunan cezadan, anılan Kanun’un 31/3. maddesi gereğince 1/3 oranında indirim yapılmayarak fazla ceza tayin edilmesinde, isabet görülmediğinden 5271 sayılı

2- Kabule göre de;

Kayden 12/05/1998 doğumlu olup, suçun işlendiği 25/03/2015 tarihinde 15-18 yaş aralığında bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan 5237 sayılı Kanun’un 151/1. maddesi gereğince tayin olunan cezadan, anılan Kanun’un 31/3. maddesi gereğince 1/3 oranında indirim yapılmayarak fazla ceza tayin edilmesinde, isabet görülmediğinden 5271 sayılı

CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Suça sürüklenen çocuk hakkında işyeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen ve kanun yararına bozmaya gelen 06/05/2015 tarihli ve 2015/536 Esas- 2015/659 Karar sayılı mahkûmiyet hükümleri ile ilgili olarak verilen kararın Yüksek Yargıtay 13. Ceza Dairesince, 25.09.2019 tarihli ve 2019/4014 Esas - 2019/13207 Karar sayılı ilamı ile işyeri dokunulmazlığının ihlali suçu yönünden dosyanın iadesine, mala zarar verme suçundan kararın kesin olması nedeniyle reddine, kanun yararına bozma yasa yolu için ihbarda bulunulmasına karar verilmesi ve Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 03.11.2020 tarihli ve 245 sayılı kararıyla 13. Ceza Dairesinin kapatılarak dosyalarının Yüksek 6. Ceza Dairesine devredilmesi nedeniyle kanun yararına bozma yasa yoluna gelen mahkûmiyet hükmünü inceleme görevi 6. Ceza Dairesine ait olduğundan dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın Yüksek Yargıtay 6. Ceza Dairesine gönderilmesine, 22/06/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1797, Karar No: 2021/10071, Tarih: 16.12.2021

**9. Ceza Dairesi         2021/1797 E.  ,  2021/10071 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı (sanık ...), kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (sanıklar), beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel saldırı (sanıklar ... ile ..)

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sincan Adli Tıp Şube Müdürlüğünce düzenlenen 15.11.2013 tarihli raporda mağdurenin mental retarde olduğunun belirtilmesi ve hükümlerin mahkemece görevlendirilen vekil tarafından temyiz edilmesi karşısında, olay tarihinde reşit mağdurenin vasisi olup olmadığı araştırılıp, bulunduğu takdirde vesayet kararı dosya içerisine alınarak vasiye aksi takdirde 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 405. maddesi uyarınca tayin edilecek vasiye hükümleri temyize hakkı bulunduğundan, "Yokluğunuzda gerçekleştirilen yargılama neticesinde kurulan hükümlerin vesayetiniz altındaki mağdureye tayin edilen vekil tarafından temyiz edilmesine karşılık söz konusu karardan haberdar olmadığınız anlaşıldığında, ekte sunulan gerekçeli kararın tebliğinden işleyecek 15 günlük süre içerisinde vekilin temyizine muvafakatiniz olup olmadığına dair Yargıtay 9. Ceza Dairesine yazılı bilgi verilmesi aksi halde muvafakatinizin bulunmadığının kabul edileceği hususu ihtar olunur" şeklinde şerh içeren gerekçeli kararın usulünce tebliğiyle tebellüğ belgesi ile verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenip, hükümlerin temyizi halinde bununla ilgili ek tebliğname düzenlendikten sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2278, Karar No: 2013/9323, Tarih: 09.05.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/2278 E.  ,  2013/9323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalı Kurum tarafından gönderilen ödeme emrinin ve takibin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava; davacının yönetim kurulu üyesi olduğu, ... ... Özel Eğitim Kurumu Yat ve İşl.A.Ş.’nin prim borçları nedeniyle 25/02/2011 gün ve 2007/12433 -12434 ile 2007/14922-14923 takip sayılı dosyadan gönderilen ödeme emrinin ve takibin iptali ile davalı kuruma borçlu olmadığının tespitine karar verilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece; davacının ödeme emrine konu prim borcunun ait olduğu dönemde yönetim kurulu üyesi olduğu sabit olduğundan davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 2005 ve 2006 yıllarında borçlu şirketin yönetim kurulu üyeliğine seçildiği, dava konusu borcun 2005/9.ay ila 2006/11.ay dönemi arasındaki prim, işsizlik sigortası borçları ile gecikme zammından oluştuğu, 2007/12433 -12434 ile 2007/14922-14923 takip sayılı dosyalarında takip edilen Kurum alacağı ile ilgili davacıya gönderilen ödeme emirlerinin 07.03.2011 tarihinde tebliğ edildiği, davanın ise 10.03.2011 tarihinde, süresinde açıldığı anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasa'nın 80/5, 80/12 ve 6183 sayılı Yasa'nın 58. maddeleri ile İİK'nun 72. maddesidir. 506 sayılı Yasa'nın 80/5.maddesine göre “Kurumun, süresi içinde ödenmeyen prim ve diğer alacaklarının tahsilinde, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 51 inci, 102 nci ve 106 ncı maddeleri hariç diğer maddeleri uygulanır. Kurum, 6183 sayılı Yasa'nın uygulanmasında Maliye Bakanlığı, diğer kamu kurum ve kuruluşları ve mercilere verilen yetkileri kullanır. 506 sayılı Yasa'nın 80/12. maddesinde, sigorta primlerini haklı bir neden olmaksızın yasal süresi içinde ödemeyen özel hukuk tüzel kişilerinin üst düzey yönetici ve yetkililerin Kurum'a karşı işverenleri ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu olacakları öngörülmüştür. 6183 sayılı Yasa'nın 58/1. maddesine göre ise, “ Kendisine ödeme emri tebliğ olunan şahıs, böyle bir borcu olmadığı veya kısmen ödediği veya zamanaşımına uğradığı hakkında tebliğ tarihinden itibaren 7 gün içinde alacaklı tahsil dairesine ait itiraz işlerine bakan vergi itiraz komisyonu (İş Mahkemesi) nezdinde itirazda bulunabilir.

Yerleşmiş Yargıtay uygulamaları ile öğretide kabul edildiği üzere "üst düzey yönetici" kavramından anlaşılan şirketin mali ve idari konularında tek başına ... ve tasarruf yetkisine sahip özel şekilde kendisine yetki verilen kişidir. Türk Ticaret Kanunu'nun 317. maddesine göre anonim şirketlerde şirketi yönetmek ve temsil etmek yönetim kuruluna aittir. Anonim şirkette primlerin ödenmesinde müteselsilen sorumlu üst yönetici ve yetkiliden söz edebilmek için primlerin tahakkuk ve ödenmesinde yetkili üst düzey yönetici olması, yönetim kurulu başkanı, başkan yardımcısı gibi ünvan taşıması veya temsil ve ilzam yetkisine sahip yönetim kurulu üyesi olması gerekir. Ödeme emrinin iptali istemine ilşkin olarak anılan maddeye dayalı olarak açılacak dava “menfi tespit” niteliğinde olup,”böyle bir borcu olmadığı” veya “kısmen ödendiği” veya “zamanaşımına uğradığı” iddiaları dışında başka bir itiraz nedeni ileri sürülemeyecektir.

Somut olayda, dava konusu borcun 5510 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 01.10.2008 tarihinden önceki döneme ilişkin olduğu, 506 sayılı Kanunun ilgili maddelerinin olaya uygulanması gerektiği, davacının borçlu şirketin yönetim kurulu üyesi olduğu, yönetim kurulu başkanı veya vekili ya da şirketi temsil ve ilzam yetkisine sahip kişilerden olup olmadığının araştırılmadığı anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş; borçlu şirketin yönetim kurulu üyesi olan davacının, yönetim kurulu başkanı veya vekili ya da şirketi temsil ve ilzam yetkisine sahip kişilerden olup olmadığını araştırmak, bahsedilen şekilde yetkili kişilerden olduğunun tespiti halinde şimdiki gibi davanın reddine, aksi halde kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik araştırma ve incelemeye dayalı olarak hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 09.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9725, Karar No: 2014/13595, Tarih: 29.09.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/9725 E.  ,  2014/13595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, irtifak kamulaştırma bedelinin tespiti ve irtifak hakkının idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairenin 17.03.2014 günlü geri çevirme kararı sonrasında ilçe gıda, tarım ve hayvancılık müdürlüğünün mahkemeye gönderdiği 08.05.2014 tarihli yazısında zeytinin satış fiyatının 3,75 TL, maliyetin 1,75 TL bildirildiği, dosyada bulunan 14.11.2011 günlü yazısında ise zeytinin satış fiyatının 7,5 TL maliyetinin de 3,5 TL bildirildiği görülmekle öncelikle zeytinin 2009 yılı için sulu tarlada üretim giderinin kg. başına değil de dekar başına ve tüm harcama kalemlerini gösterir şekilde ayrıntılı gönderilmesi ve satış fiyatlarındaki ve maliyet fiyatlarındaki yukarıda belirtilen iki yazı arasındaki çelişkinin giderilmesinin istenilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 29.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9340, Karar No: 2019/7576, Tarih: 17.12.2019

**20. Hukuk Dairesi         2017/9340 E.  ,  2019/7576 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar ile davalı Hazine vekilleri tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili 12/11/2013 tarihli dava dilekçesi ile; .... taşınmazın 120,33 m²'lik kısmının kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı iddiası ile davalı tarafından açılan dava sonucu .... Mahkemesinin 2006/66 E. - 2008/104 K. sayılı kararı ile davanın kabulüne, 120,33 m²'lik kısmın tapusunun iptali ile terkinine karar verildiğini, kararın temyiz edilmeksizin kesinleştiğini belirterek, fazlaya ilişkin talep ve dava haklarının saklı kalmak üzere davacıların iptal edilen mülkiyet hakkına karşılık taşınmazın konumu, üstün nitelikleri nazara alınarak şimdilik 15.000,00 TL tazminatın dava tarihinden itibaren hesaplanacak yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak müvekkillerine verilmesini talep etmiş, 03/06/2014 tarihli ıslah dilekçesi ile dava değerini artırarak toplam 120.330,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile 88.081,56 TL maddi tazminatın, 15.000,00 TL sinin dava tarihinden 73.081,56 TL'sinin ise ıslah tarihi olan 03/06/2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı Hazineden alınarak davacılara verilmesine karar verilmiş; hüküm davacılar ile davalı Hazine vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazmini isteğine ilişkindir.

Tazminat istemine dayanak 293 ada 3 parsel sayılı taşınmaz 748,44 m² yüzölçümü ve tarla niteliği ile davacılar murisi adına kayıtlı iken 28.08.2001 tarihinde intikal suretiyle davacılar adına kaydedilmiş iken ..... E. - 2008/104 K. sayılı kararı ile 120,33 m²'lik kısmının kıyı kenar çizgisi içerisinde kalması nedeni ile bu kısmın tapu kaydının iptali ile tapu sicilinden terkinine karar verilmiş, verilen karar temyiz edilmeksizin 12/09/2008 tarihinde kesinleşmiştir. Eldeki dosyada davacılar davasını 12/11/2013 tarihinde açmıştır.

Mahkemece verilen karar usûl ve kanuna aykırıdır. Şöyle ki; tapu sicilinin yanlış tutulması nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazmini istemine ilişkin davalar nispi harca tâbi davalardandır.

492 sayılı Harçlar Kanununun 32. maddesinin birinci cümlesinde “Yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe müteakip işlemler yapılmaz. Ancak, ilgilisi tarafından ödenmeyen harçları diğer taraf öderse işleme devam olunmakla beraber bu para muhakeme neticesinde ayrıca bir isteğe hacet kalmaksızın hükümde nazara alınır.” hükmüne yer verilmiştir.

492 sayılı Harçlar Kanununun 32. maddesinin birinci cümlesinde “Yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe müteakip işlemler yapılmaz. Ancak, ilgilisi tarafından ödenmeyen harçları diğer taraf öderse işleme devam olunmakla beraber bu para muhakeme neticesinde ayrıca bir isteğe hacet kalmaksızın hükümde nazara alınır.” hükmüne yer verilmiştir.

Harçlar Kanununda, harç alınması veya tamamlanması yanların isteğine bırakılmamış; değinilen yönün mahkemece kendiliğinden (re'sen) gözetilmesi hükme bağlanmış ve yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe müteakip işlemlerin yapılamayacağı vurgulanmıştır. Nitekim bu ilkeler, Hukuk Genel Kurulunun 12.10.2011 gün ve E: 2011/3-629, K: 2011/613 ile 23.10.2013 gün ve E: 2013/7-31, K: 2013/148, 24.12.2013 gün ve 2013/21- 445 E. - 2013/1625 K. sayılı ilâmlarında da benimsenmiştir.

Yargılama aşamasında taraflardan her biri, yapmış olduğu usûl işlemlerini kısmen veya tamamen ıslah edebilir. Kural olarak ıslah işlemi harca tâbi bir işlem olup; ıslah edilen husus, değer artırımı ise nispi tarifeye göre, değilse maktu harç yatırılmalıdır. Davacı taraf, 492 sayılı Kanun kapsamında kendisi harçtan muaf olmadığı gibi, işlemi de yargı harçlarından müstesna değildir. Davacının yargı harçlarını ödeme yükümü altında olduğu anlaşıldığına göre, ıslah edilen dava değeri üzerinden nisbi tarifeye göre ıslah harcı ödenmedikçe eldeki davaya devam etme olanağı bulunmamaktadır. Davalı taraf harçtan muaf olsa dahi ıslah harcının alınması gerekir. Islah edilen miktar yönünden bakiye nispi karar ve ilâm harcı ödenmeksizin sonraki işlemlerin yapılmasına olanak bulunmamaktadır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan yasal düzenlemeler ve ortaya konulan ilkeler gözardı edilerek, ıslah harcı alınmadan yargılamaya devamla işin esası hakkında hüküm kurulmuştur.

Bu durumda mahkemece; yürürlükteki Harçlar Tarifesi uyarınca ıslah edilen dava değeri üzerinden ıslah harcını ödemesi konusunda davacıya usulünce süre verilip harç tamamlanırsa ıslah edilen miktar üzerinden aksi halde dava dilekçesinde gösterilen miktar üzerinden hüküm kurulması gerekirken, harcı yatırılmayan ıslah dilekçesine değer verilerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacılar ile davalı Hazine vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 17/12/2019 günü oy birliğiyle karar verildi.