muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/322, Karar No: 2009/2584, Tarih: 04.05.2009

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/322 E.  ,  2009/2584 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Mahkemece açılan davanın İzmir 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 2007/277 Esas sayılı dava dosyası ile birleştirilmesine karar verilmiş, verilen karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Bu davanın açılmasından önce davacı tarafından Ticaret Mahkemesine sözleşmenin feshi, çeklerden dolayı borç bulunmadığının tespiti ve davalı lehine keşide olunan 5 adet çekin iptâli amacıyla dava açıldığı ve davanın derdest olduğu tartışmasızdır. Bu davada ise ilk davaya konu edilen çeklerden 25.04.2007 tarihli olanının icra takibine konulması sebebiyle menfi tespit isteminde bulunulmuştur. Görüldüğü üzere her iki davanın konusu aynı mahiyette olup tarafları da aynı kişilerden oluşmaktadır. Diğer yandan HUMK’nın 187. maddesi uyarınca davalının derdestlik ilk itirazını ileri sürme hakkı mevcut olup, ilk oturumdan önce eldeki davaya verilen cevaptan ve sonradan yargılamada yapılan açıklamalardan süresinde (HUMK’nın 478. md.) derdestlik itirazında bulunulduğu kabul edilmelidir. Yargılamanın yapıldığı ilk celseden önce verilen 05.07.2007 tarihli dilekçe tekrar edilerek itirazlar süresinde yinelendiğine göre mahkemece derdestlik ilk itirazının kabulü ile HUMK’nın 409. maddesi uyarınca davanın açılmamış sayılmasına karar verilmelidir. Mahkemece birleştirme kararı verilmesi sebebiyle kararın bozulması gerekmekte ise de, düşülen bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK’nın 438/VII. maddesi gereğince kararın gerekçesi değiştirilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle mahkeme kararının hüküm kısmının 1. bendinin karar metninden tamamen çıkartılmasına ve yerine “Davalının derdestlik ilk itirazının kabulü ile HUMK’nın 409. maddesi uyarınca davanın açılmamış sayılmasına” cümlesinin yazılmasına ve kararın değiştirilmiş bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 8,80 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 04.05.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/17342, Karar No: 2010/7225, Tarih: 27.05.2010

**6. Ceza Dairesi         2006/17342 E.  ,  2010/7225 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Kasıtlı suçtan hükümlülükleri bulunan sanık hakkında, hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nun 231.maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulama olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

Sanığın evrakı ayrılan arkadaşı ... ile birlikte, yakınanın evinin sağlam olan penceresini zorlayıp açarak içeriden hafif değerde ev eşyasını çaldıktan sonra ertesi gün tekrar gelerek mutfak dolaplarını sökmeye çalıştığının ancak başaramayınca başka bir eşya almadan uzaklaştığının anlaşılması karşısında; hakkında 765 sayılı Yasanın 80. maddesiyle uygulama yapılmaması karşı temyiz bulunmadığından, keşif mahallinde tutanak mümzileri tanıkların birlikte dinlenmesi suretiyle 1412 sayılı CMUK’nın 54.(5271 sayılı CMK’nun 52.) maddesine aykırı davranılması mevcut delil durumu itibariyle sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 27.05.2010 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4985, Karar No: 2019/9116, Tarih: 15.04.2019

**14. Ceza Dairesi         2015/4985 E.  ,  2019/9116 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı (suça sürüklenen çocuklar ..., ..., ..., ... haklarında), beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı (suça sürüklenen çocuk ... hakkında)

HÜKÜM : Suça sürüklenen çocuklar ..., ... ile ...'in çocuğun basit cinsel istismarı; suça sürüklenen çocuk ...'in ise çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçlarından mahkûmiyetlerine

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi.

Suça sürüklenen çocuk ... müdafisinin kanuni süresinden sonra yaptığı duruşmalı inceleme talebinin hükmedilen ceza miktarı da nazara alındığında 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 318. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Mağdurenin soruşturma evresinde alınan ifadesi ile kovuşturma aşamasındaki beyanı arasında farklılıklar olması, suça sürüklenen çocukların olay günü mağdurenin yanlarında olduğunu teyit etmelerine rağmen cinsel istismar eylemlerini kabul etmemeleri, aldırılan rapor içeriklerinde mağdurede hafif düzeyde zihinsel gerilik olup, ayrıca bipolar bozukluk tespit edildiği ve olaydan önce de ruh sağlığının bozuk olduğunun belirtilmesi karşısında, beyanlarına itibar edilip edilemeyeceği hususunda rapor aldırılıp değerlendirilerek ve hangi nedenle mağdurenin beyanlarına itibar edildiği de gerekçeli bir şekilde açıklanarak suça sürüklenen çocukların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kabule göre de;

Hükümlerden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların ve 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 13. maddesi ile TCK'nın 103. maddesinin yeniden düzenlenmesi karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek lehe olan hükmün önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi suretiyle yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... ve velisi ile suça sürüklenen çocuklar müdafileri ve katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.04.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10127, Karar No: 2013/10103, Tarih: 27.06.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/10127 E.  ,  2013/10103 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Bakırköy 3. Sulh Hukuk ve Çifteler Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, kısıtlı adayının vesayet altına alınması istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Çifteler Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlının yerleşim yerinin İstanbul, Bakırköy ilçesi olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Bakırköy 3.Sulh Huukk Mahkemesi ise kısıtlıya Çifteler Sulh Hukuk Mahkemesince vasi atandığı böylece vesayet makamı olan Çifteler Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından yerleşim yerinin değiştirildiğine dair bir karar verilmediği, nüfus kaydında yerleşim yeri adresi olarak görülen adresin kısıtlının tedavi gördüğü hastanenin adresi olduğu gerekçesiyle yetkisizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

Vesayet kararı verilmekle kısıtlının yerleşim yeri artık karar veren vesayet makamının bulunduğu yer olur (TMK 21/2) vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. (TMK 412/1) Kısıtlının yerleşim yerinin değiştirildiğine ilişkin vesayet makamının herhangi bir izni bulunmamaktadır. Böyle bir izin alınmaksızın kısıtlının vesayet makamının bağlı bulunduğu yer dışına gitmiş olması veya başka bir yerde oturuyor olması o yeri yetkili kılmaz. Kaldı ki nüfus kaydında yerleşim yeri olarak gözüken adresin kısıtlının tedavi gördüğü hastanenin adresi olduğu da anlaşılmaktadır. Kısıtlının hastanede bulunuyor olması yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmaz. Bu durumda uyuşmazlığın vesayet makamı olan Çifteler Sulh Hukuk Mahkemesinde görülmesi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nun 21 ve 22.maddeleri gereğince Çifteler Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 27.6.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3597, Karar No: 2012/5229, Tarih: 04.04.2012

**20. Hukuk Dairesi         2012/3597 E.  ,  2012/5229 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki orman kadastrosuna ve kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

10/04/2008 tarihinde yapılan kadastro sırasında ... köyü 316 ada 12 sayılı 266,78 m2 yüzölçümündeki taşınmaz ...’un zilyetliğinde olduğu, taşınmaz hakkında kadastro mahkemesinde 2008/3 esas sayılı dava dosyası bulunduğundan söz edilerek tutanak aslı cinsi ve malik hanesi açık olarak kadastro mahkemesine gönderilmek üzere 3402 sayılı Yasanın 5. maddesi uyarınca tespit edilmiştir.

Davacı ... Yönetimi 25/02/2008 tarihli dilekçe ile; Hazineyi taraf göstererek dava dilekçesine ekli krokide işaretlenen taşınmazların orman sayılan yerlerden olduğu, orman niteliği ile Hazine adına tapuya tescillerine karar verilmesi istemiyle Kadastro Mahkemesinde 2008/3 esas sayılı davayı açmıştır. Mahkemece, çekişmeli taşınmazların tutanak asılları, orman kadastrosuna itiraz dosyası ile birleştirilip taşınmazların zilyetleri davaya dahil edilmiştir. Daha sonra 316 ada 12 sayılı taşınmaza ilişkin dava ayrılarak yukardaki esasa kayıt edildikten sonra davanın reddine, dava konusu taşınmazın iki katlı ev niteliği ile davalı adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava orman kadastrosuna ve kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde 3402 sayılı Yasanın 5304 sayılı Yasayla değişik 4. maddesine göre yapılıp kesinleşmeyen orman kadastrosu vardır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada çekişmeli taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 04/04/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15599, Karar No: 2016/6692, Tarih: 18.04.2016

**19. Hukuk Dairesi         2015/15599 E.  ,  2016/6692 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki birleşen itirazın iptali davalarının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl ve birleşen davanın kısmen kabul,kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde asıl ve birleşen dava davalısı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Asıl davada davacı vekili, taraflar arasında imzalanan ... Hizmetleri Sözleşmesi uyarınca davalıya kredi kartı hesabı açıldığını ve kredi kartı kullandırıldığını, ancak davalının kredi kartı kullanımından doğan borcunu ödemediğini, alacağın tahsili amacıyla ... 7. İcra Müdürlüğünün 2013/13398 E sayılı dosyası üzerinden başlatılan icra takibinin davalının haksız itirazı ile durduğunu ileri sürerek itirazın iptaline ve %20 icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Birleşen davada davacı vekili, taraflar arasında imzalanan ... Hizmetleri Sözleşmesi uyarınca davalıya kredili mevduat hesabı açıldığını ancak davalının kredili mevduat hesabından doğan borcunu ödemediğini, alacağın tahsili amacıyla ... 16 İcra müdürlüğünün 2014/59 E sayılı dosyası üzerinden başlatılan icra takibinin davalının haksız itirazı ile durduğunu ileri sürerek itirazın iptaline ve %20 icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Asıl ve birleşen davalarda davalı vekili, öncelikle bu davada tüketici mahkemelerinin görevli olduğunu, ayrıca müvekkilinin ödemelerinin dikkate alınmadığını savunarak asıl ve birleşen davanın reddini istemiştir.

Mahkemece toplanan delillere göre; davalı ödemelerinin benimsenen bilirkişi raporunda değerlendirildiği, buna göre davacı bankanın takip tarihi itibariyle alacaklı olduğu, asıl davanın kısmen kabul, kısmen reddine, asıl dava yönünden davalının ... 7. İcra Müdürlüğünün 2013/13398 E sayılı dosyasına yapmış olduğunu itirazının 19.172,27 TL asıl alacak, 1.032,97 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 20.205,24 TL alacak yönünden iptaline, birleşen davanın kısmen kabul, kısmen reddine, davalının ... 16 İcra müdürlüğünün 2014/59 E sayılı dosyasına yapmış olduğu itirazın 1.000,00 asıl alacak, 21,55 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 1.021,55 TL alacak yönünden iptaline karar verilmiş, hüküm asıl ve birleşen dava davalısı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-5219 Sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonucu Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunun (HUMK) 427.maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 5236 sayılı Kanunun 19 uncu maddesiyle HUMK’a eklenen Ek-Madde 4’te öngörülen yeniden değerleme oranı da dikkate alındığında 2015 yılı için 2.080,00 TL’dir. Birleşen davada temyize konu edilen miktarın 1.021,55 TL olması nedeniyle birleşen davaya ilişkin verilen 14/05/2015 tarihli karar kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 1.6.1990 gün ¾ sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da temyiz isteminin reddine karar verilebilir. Bu nedenle asıl ve birleşen dava davalısı vekilinin birleşen davaya ilişkin temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

2-Asıl ve birleşen dava davalısı vekilinin asıl davaya yönelik temyiz istemine gelince; asıl davada taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacı bankadan alınıp kullanılan kredi kartı borcundan kaynaklanmaktadır.

5464 sayılı ....'nun 44/2. maddesi uyarınca, kart çıkaran kuruluşlar(bankalar) tarafından kart hamilleri aleyhine açılacak davalarda tüketici mahkemelerinin görevli olmadığı açık olup görevli mahkemenin asliye ticaret mahkemesi mi yoksa asliye hukuk mahkemesi mi olduğu hususu tartışmalıdır. Özellikle, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 5. maddesinde 6335 sayılı yasayla yapılan değişiklik uyarınca 01.07.2012 tarihinden itibaren asliye ticaret mahkemeleri ile asliye hukuk mahkemesi ve diğer hukuk mahkemeleri arasındaki ilişki, iş bölümü ilişkisi olmaktan çıkarılıp görev ilişkisi haline dönüştürüldükten sonra bu konudaki tartışmalar yoğunlaşmıştır.

Bu noktada, kart çıkaran kuruluşlar(bankalar) tarafından kart hamilleri aleyhine açılan davalarda görevli mahkemenin belirlenmesinde, konuya ilişkin yasal düzenlemeler hakkında kısa bir açıklama yapılmasında yarar görülmüştür.

Türkiye’de kredi kartları ile ilgili ilk yasal düzenleme 14.03.2013 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 4822 sayılı yasa ile 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’a “Kredi Kartları” kenar başlıklı 10/A maddesi eklenmek suretiyle yapılmıştır. Böylece kredi kartları 4077 sayılı TKHK kapsamına alınmıştır. 4077 sayılı yasanın “Tüketici Mahkemeleri” başlıklı 23. maddesinde, davayı açanın sıfatına bakılmaksızın bu kanundan doğan uyuşmazlıkların tüketici mahkemelerinde görüleceği hükme bağlanmıştır.

01.03.2006 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunu’nun 44. maddesinde ise, 4077 sayılı yasadaki düzenlemeden farklı olarak davayı açanın sıfatına göre değişen bir görev düzenlemesine gidilmiştir.

01.03.2006 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunu’nun 44. maddesinde ise, 4077 sayılı yasadaki düzenlemeden farklı olarak davayı açanın sıfatına göre değişen bir görev düzenlemesine gidilmiştir.

5464 sayılı ...’nun 44/1. maddesine göre: ”Bu kanunun uygulanmasıyla ilgili uyuşmazlıklarda kart hamilinin tüketici olması halinde 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’un 22. ve 23. maddeleri hükümleri uygulanır.” Belirtilen yasal düzenleme ile tüketici sıfatını haiz kart hamilleri tarafından kart çıkaran kuruluşlar(bankalar) aleyhine kredi kartı uyuşmazlığı nedeniyle açılacak davalarda tüketici mahkemeleri görevli kılınmıştır. Bu konuda uygulama birliği bulunduğundan tartışma da yaşanmamıştır.

Tartışma, 5464 sayılı ...’nun 44/2. maddesindeki görev düzenlemesi ile ilgili olarak karşımıza çıkmıştır. Tartışmaların konusunu iki farklı görüş oluşturmaktadır. Bir görüşe göre; banka kredi kartı sözleşmeleri 6102 sayılı TTK’nun 4/1-f maddesinde düzenlenen bankacılık işlemlerinden olup mutlak ticari davalardan sayıldığından kredi kartı uyuşmazlıkları nedeniyle kart çıkaran kuruluşlarca(bankalarca) kart hamilleri aleyhine açılan davalarda görevli mahkeme asliye ticaret mahkemesidir. Diğer bir görüşe göre; 5464 sayılı ...’nun 44/2. maddesinde, 1086 sayılı HUMK’un görev ve yetkiye ilişkin hükümlerine atıfta bulunulmuş olup, HMK’nun 447/2 maddesi uyarınca “1086 sayılı HUMK’na yapılan yollamaların, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun bu hükümlerin karşılığını oluşturan maddelerine yapılmış sayılacağı”, HMK’nun 2. maddesinde ise “Dava konusunun değer ve miktarına bakılmaksızın mal varlığına ilişkin davalarda görevli mahkemenin aksine bir düzenleme bulunmadıkça asliye hukuk mahkemesi” olduğunun hükme bağlandığı, ticari davaların usul kanunlarında değil, Türk Ticaret Kanunu’nda düzenlendiği gözetildiğinde kart çıkaran kuruluşlarca tüketici sıfatını haiz kart hamilleri aleyhine açılacak davalarda görevli mahkeme asliye hukuk mahkemesidir.

Nitekim, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu da 07.02.2007 tarih ve 2007/19-50 E,2007/50 K sayılı kararında, bankalarca kart hamilleri aleyhine açılacak davalarda ticaret mahkemelerinin değil genel mahkemelerin, somut olayda dava değerine göre asliye hukuk mahkemesinin görevli olduğunu açıkça belirtmiş ve ikinci görüşü benimsemiştir.

Görevin belirlenmesinde, 01.10.2011 tarihine kadar yürürlükte kalan 1086 sayılı HUMK dönemi ile bu tarihten sonra yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK döneminde açılan davalar bakımından ayrı ayrı değerlendirme yapılmasında fayda vardır.

Görevin belirlenmesinde, 01.10.2011 tarihine kadar yürürlükte kalan 1086 sayılı HUMK dönemi ile bu tarihten sonra yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK döneminde açılan davalar bakımından ayrı ayrı değerlendirme yapılmasında fayda vardır.

Tekrar etmek gerekirse, 5464 sayılı ...’nun 44/2. maddesinde “1086 sayılı HUMK’un görev ve yetkiye ilişkin hükümlerine” atıf yapılmıştır. 01.10.2011 tarihine kadar yürürlükte bulunan 1086 sayılı HUMK’un göreve ilişkin hükümleri anılan kanunun 1-8. maddelerinde düzenlenmiştir. HUMK’un 8/1. maddesine göre mal varlığına ilişkin davalar yönünden görevli mahkeme dava değerine göre belirlenmekte ve yasada öngörülen ve her yıl yeniden değerleme oranına göre arttırılan değeri geçmeyen davalar sulh hukuk mahkemelerinde, belirli değerin üzerindeki davalar ise asliye hukuk mahkemelerinde görülmekteydi. Ayrıca, o dönemde yürürlükte olan TTK’nun 5. maddesi uyarınca asliye hukuk mahkemeleri ile asliye ticaret mahkemeleri arasındaki ilişki iş bölümü ilişkisi olduğundan süresinde iş bölümü itirazı olmadıkça hakim, görevsiz olduğunu gerekçe göstererek res'en gönderme kararı verememekteydi. Hakimin iş bölümü itirazına rağmen davaya devam edip uyuşmazlık hakkında esastan karar vermesi ise tek başına bozma sebebi sayılmamaktaydı. (6762 sayılı TTK madde 5).

Hal böyle olunca, 6100 sayılı HMK’nun geçici 1. maddesindeki “Bu kanunun yargı yolu ve göreve ilişkin hükümleri, kanunun yürürlüğe girmesinden önceki tarihte açılmış olan davalarda uygulanmaz” hükmü de gözetildiğinde, 01.10.2011 tarihinden önceki uyuşmazlıklarda, 5464 sayılı ...’nun 44/2. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK’un 1-8. maddeleri uyarınca dava tarihindeki dava değerine göre sulh veya asliye hukuk mahkemelerinin görevli olduğu belirlenecek, ancak 6762 sayılı TTK’nun 5. maddesindeki iş bölümü itirazı ile ilgili hüküm de görevin tespitinde gözetilecektir. Buradan hareketle, 01.10.2011 tarihinden önce bankalar tarafından kart hamili aleyhine açılacak davalarda genel mahkemeler (dava değerine göre sulh veya asliye hukuk mahkemeleri) görevli olmakla birlikte, dava asliye ticaret mahkemesine açılmış ve süresinde iş bölümü itirazında bulunulmamış ise davaya asliye ticaret mahkemesinde bakılacak, ancak süresinde iş bölümü itirazında bulunulmuş ise dosyanın genel görevli(sulh veya asliye hukuk) mahkemesine gönderilmesine karar verilecektir.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK, dava değerine göre görev belirlemenin uygulamada birçok sorun yarattığı, bu ayrımın pratik olmadığı ve ihtiyaçlara da tam olarak cevap vermediği gerekçeleriyle miktar ayrımı yapılmaksızın kanunlarda belirtilen istisnalar dışında mal varlığına ilişkin davalarda asliye hukuk mahkemelerini asıl mahkeme haline getirmiştir. Buna göre, 01.10.2011 tarihinden sonra açılacak mal varlığına ilişkin davalarda HMK’nun 2/1. maddesi uyarınca dava değerine bakılmaksızın görevli mahkeme asliye hukuk mahkemesidir.