muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/9180, Karar No: 2022/7266, Tarih: 31.10.2022

Acaba CMK'nın 150/3 maddesinde düzenlenen ve zorunlu müdafinin atanması için gerekli olan beş yıllık hapis cezasının tespitinde sadece suçun temel şekline mi bakılacaktır? yoksa suçun nitelikli halleri ve ağırlaştırıcı nedenleri de beş yıllık cezanın belirlenmesinde dikkate alınacak mıdır?

Suç genel teorisinde suça etki eden nedenler, suçun temel şeklini düzenleyen suç tipindeki kanuni unsurların dışında kalan ve ona eklenen özel fiili nedenler veya şahsi nedenlerdir. Bu bağlamda suça etki eden nedenler, doktrinde çeşitli ayrımlara tabi tutulmaktadır: Ağırlatıcı-hafıfletici nedenler, genel-özel nedenler, kanuni-takdiri nedenler, fıili-şahsi nedenler gibi. Suça etki eden nedenlerden cezanın artırılmasını gerektiren nedenler ağırlatıcı nedenler iken; indirilmesini gerektirenler hafifletici nedenlerdir.

Ceza adalet sistemimizde 'bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekillerinin aynı suç sayılacağı' ilkesi benimsenmiştir (TCK md. 43/1, 3. cümle). Bu itibarla, aynı suç sayılan bir suçun nitelikli halinin ve benzer şekilde fiilin ağırlaştırıcı neden altında işlenen şeklinin CMK'nın 150/3 maddesinde belirlenen ve zorunlu müdafi atanması için gerekli olan beş yıllık sürenin belirlenmesinde esas alınması gerektiği kuşkusuzdur. Nitekim Dairemiz; 16/01/2018 tarihli ve 2017/3415 esas - 2018/495 karar sayılı kararında, özellikle bölge adliye mahkemelerinin hangi kararlarının temyize tabi olduğu veya kesin olduğunu gösteren 5271 sayılı CMK'nın 286. maddesinin 2/a-b bentleri kapsamında “temyiz edilebilirlik sınırını” belirlerken, suçun sadece temel şeklini esas almamış nitelikli hal ve ağırlaştırıcı nedenleri de gözönünde bulundurmuştur.

5271 sayılı CMK'nın zorunlu müdafilik sistemini, istisna olmaktan çıkararak adeta kural haline getirecek şekilde uygulama alanını genişletmesi, özellikle Dairemizin 16.01.2018 tarih ve 2017/3415 esas – 2018/495 karar sayılı ilamında “temyiz edilebilirlik sınırı belirlenirken suçun temel şeklinde belirlenen cezanın değil nitelik hal ve ağırlaştırıcı nedenler de gözönünde bulundurularak istenilen sonuç cezanın esas alınması” gerektiğine yönelik gerekçesi, gerçekten de pratik olarak bakıldığında, suç isnadı altında olan bir birey için önemli olan hususun; hakkında istenen hapis cezasının alt veya üst sınırının uzunluğu olması olup bu alt ve üst sınırın uzunluğunun ister cezanın temel şeklinden kaynaklansın isterse suçun nitelikli hali veya ağırlaştırıcı nedeninden kaynaklansın belirtilen sonucun değişmeyeceği, aksi durumun kabulü yani, CMK'nın 150/3 maddesinde düzenlenen “beş yıllık sınırının” belirlenmesinde ağırlaştırıcı neden veya nitelikli hal uygulanması sebebiyle üst sınırın beş yılın üstüne çıkması durumunda zorunlu müdafi atanmasının gerekmediğini kabul etmenin sanıkların “savunma haklarının kısıtlanması ve bunun sonucunda adil yargılanma” hakkından mahrum edeceği, bunun da adalete erişim hakkını sınırlayacağı apaçık ortadadır.

Bu nedenlerle, silahlı terör örgütü üyesi olmak suçlarının 3713 sayılı TMK'nın 3. maddesinde düzenlenen mutlak terör suçlarından olması, aynı Kanunun 5. maddesi kapsamında mutlak terör suçlarında her halükarda 3713 sayılı TMK'nın 5. maddesinin herhangi bir takdir hakkı olmaksızın uygulanmasında zorunluluk bulunduğu, bu kapsamda “silahlı terör örgütü üyesi olmak suçlarında cezanın alt sınırın beş yıldan fazla olduğu” nazara alındığında, sanık hakkında, “silahlı terör örgütü üyesi olmak” suçundan yapılan yargılama sırasında, CMK'nın 150/3 maddesi gereğince isteğine bağlı olmaksızın hatta açıkça müdafi istemediğini beyan etse bile müdafii görevlendirme zorunluluğu bulunmaktadır.

Bu zorunluluğa uyulmamasının temyizen inceleme konusu yapılıp yapılmayacağına gelince;

CMK 188/1. maddesinde; "Duruşmada, hükme katılacak hakimler ve Cumhuriyet savcısı ile zabıt katibinin ve kanunun zorunlu müdafiiliği kabul ettiği hallerde müdafiinin hazır bulanması şarttır." denilerek duruşmada hazır bulunması gerekenler gösterilirken "zorunlu müdafi de" yargılama süjesi olarak kabul edilmiştir.

CMK 197/1 maddesinde; “ sanık hazır bulunmasada müdafi bütün oturumlarda hazır bulunmak yetkisine sahiptir” denmek suretiyle yasa koyucu genel kural olarak sanık müdafiinin tüm oturumlarda bulunmasını arzu etmiştir.

CMK 289. maddesinin 1-a-e bendlerinde, kanuna kesin aykırılık halleri içinde, "mahkemenin kanuna uygun olarak teşekkül etmemiş olması ile Cumhuriyet savcısı veya duruşmada kanunen mutlaka hazır bulunması gereken kişilerin yokluğunda duruşma yapılması" gösterilmiştir. Temyiz denetiminde bu madde kapsamındaki hukuka aykırılıklar temyiz sebebi yapılmasa da re'sen incelenecektir (CMK 289/1).

Tüm bu hususlar dikkate alınarak somut olay değerlendirildiğinde;

Kovuşturma aşamasında temyiz başvurusu yapılması hariç kendisinin seçtiği bir müdafii bulunmadığı gibi CMK'nın 156. maddesi uyarınca da hakkında re'sen müdafi görevlendirilmeyen sanığın, silahlı terör örgütü üyeliği suçundan da yargılanmasının yapıldığı dikkate alındığında, CMK'nın 150. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca hakkında müdafi görevlendirilmesinin zorunlu olduğu nazara alınmadan, Anayasanın 36 ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddelerinde teminat altına alınan adil yargılanma ilkesine aykırı olacak ve savunma hakkının kısıtlanmasını doğuracak biçimde kovuşturmada müdafi hazır bulundurulmaksızın hakkında mahkumiyet hükmü kurulmak suretiyle CMK 150/3, 188/1, 197/1 ve 289/1-a-e maddelerine muhalefet edilmesi;

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu nedenle CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Manisa 2. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 31.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26489, Karar No: 2015/36540, Tarih: 26.10.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/26489 E.  ,  2015/36540 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/313992

MAHKEMESİ : Çiftlik Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 09/06/2011

NUMARASI : 2011/36 (E) ve 2011/74 (K)

SUÇ : Tehdit

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir,

Ancak;

Mağdurun, soruşturma ve kovuşturma aşamasında ısrarla kardeşi olan sanığın, kendisine silahla ateş ederek öldürmekle tehdit ettiğini ileri sürmesi bu hususların tanıklar Güllü ile Zahit'in birbirleriyle uyumlu ve her aşamada tutarlı beyanları ile desteklenmesi ve adı geçen tanıkların katılanın akrabası olmaları sebebiyle beyanlarına itibar edilmemesi karşısında, sanığın soruşturma ve kovuşturma aşamalarındaki birbirinden farklı ifadeleri ile, sanıkla birlikte yaşayan annesi olan ve felçli eşine sanık olan oğlunun bakmakta olduğunu beyan eden, soruşturma aşamasında tanık olarak gösterilmeyen sadece kovuşturma aşamasında dinlenen tanık Fahriye'nin anlatımına üstünlük tanınmakla, dosya içeriğine uygun olmayan, çelişkili ve yetersiz gerekçeyle beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve Üst Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 26/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1659, Karar No: 2011/5058, Tarih: 07.09.2011

**1. Ceza Dairesi         2009/1659 E.  ,  2011/5058 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 3-B/2007/140700

MAHKEMESİ :ŞEBİNKARAHİSAR Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO :11/04/2007 - 196/33

SUÇ : kasten yaralamak

O.. İ..'ı kasten yaralamaktan ve izinsiz silah taşımaktan sanık A.. A..'ın yapılan yargılanması sonunda: Hükümlülüğüne ilişkin (ŞEBİNKARAHİSAR) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 11/04/2007 gün ve 196/33 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle; incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hüküm tarihinden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun'un 562.maddesi uyarınca değiştirilen 5271 sayılı CMK.nun 231.maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasında, ceza miktarının üst sınırının 2 yıla çıkartılması, soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı olan suçlarla ilgili sınırlandırmanın da kaldırılması nedeniyle yerel mahkemece yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 07/09/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/19912, Karar No: 2010/15459, Tarih: 07.10.2010

**6. Ceza Dairesi         2006/19912 E.  ,  2010/15459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5237 sayılı TCY’nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile, 765 sayılı TCY’nın 493/1. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, sanığın suç ortağı ile birlikte gece sayılan zaman dilimi içerisinde yakınana ait evin sağlam ve dayanıklı olan ahşaptan yapılma penceresini sert bir cisimle zorlayıp açarak buradan içeri girmek suretiyle hırsızlık suçunu işlediğinin anlaşılması karşısında; yakınanın şikayetçi olmaması da gözetildiğinde, eylemin 5237 sayılı Yasanın 142/1-b maddesinde belirtilen hırsızlık suçunun yanı sıra, aynı Yasanın 116/1-4, 119/1-c maddesinde belirtilen konut dokunulmazlığını bozma suçunu da oluşturduğu gözetilmeden bu konuda değerlendirme yapılmaması, 5237 sayılı TCK.nun 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, sanığın özgülenen kastı ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, sanığın gece sayılan zaman dilimi içerisinde suç ortağı ile birlikte yakınana ait evin penceresini zorlayıp açarak içeri girdikleri, evde çalacak değerli bir şey aradıkları ancak bulamayıp çıktıkları şeklindeki somut olayda da koşulları bulunmadığı gözetilmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedenleri yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5377 sayılı Yasanın 2. maddesiyle 29/6/2005 tarihinde 5237 sayılı Yasanın 7/3. maddesinde yapılan değişiklik uyarınca, 01.06.2005 tarihinden önce işlenen suçlar yönünden, mükerrirlere özgü infaz rejimi hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Ancak;

5377 sayılı Yasanın 2. maddesiyle 29/6/2005 tarihinde 5237 sayılı Yasanın 7/3. maddesinde yapılan değişiklik uyarınca, 01.06.2005 tarihinden önce işlenen suçlar yönünden, mükerrirlere özgü infaz rejimi hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından ‘‘58. maddenin uygulanmasına’’ ilişkin bölüm çıkarılması suretiyle, diğer yönleri eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/19229, Karar No: 2007/19406, Tarih: 30.10.2007

**21. Hukuk Dairesi         2007/19229 E.  ,  2007/19406 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi     : Osmaniye   1. Asliye Hukuk  İş Mahkemesi

Tarih               : 6.4.2006

Davacı, primlerini ödediği dönemin isteğe bağlı sigortalı olarak sayılması, yersiz sağlık karnesi kullanımından dolayı borcu bulunmadığına, 30.06.2004 tarihinden itibaren Bağ-Kur sigortalılığının durdurulmasına  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni  gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun  aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının primlerini ödediği dönemin isteğe bağlı sigortalı olarak sayılması, yersiz sağlık karnesi kullanımından dolayı borcu bulunmadığının tespiti ve 30.06.2004 tarihinden itibaren Bağ-Kur sigortalılığının durdurulması  istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kısmen  kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden davacının 01.07.1998  tarihinde köy muhtarlığından dolayı 1479 sayılı Yasa'ya tabi isteğe bağlı sigortalı olarak tescil edildiği, 30.7.1998 tarihinden 30.6.2004 tarihine kadar düzenli prim ödemesinin bulunduğu, 5.2.2001-30.6.2001 tarihleri arasında vergi kaydının olduğu, 1.4.1982-30.6.1986 tarihleri arasında kesintili 250 gün 506 sayılı Yasa’ya tabi çalışmasının bulunduğunun davalı kurumca anlaşılması üzerine   vergi kaydının bulunduğu dönemde davacının isteğe bağlı sigortalılığının durdurulduğu ancak davacının 10.12.2004 tarihli başvurusu ile 30.6.2001 tarihinde işini terk ettiğinden bu tarihten sonra ödediği primlerin isteğe bağlı sigortalılık olarak değerlendirilmesini istemesi üzerine Kurumca 1.7.2001 tarihi itibariyle  isteğe bağlı sigortalılığın başlatıldığı ve 506 sayılı Yasa’ya tabi çalışmaya başladığı 30.6.2004 tarihi itibariyle terkin edildiği, Kurum tarafından sigortalının bu dönemde sigortalılığı kabul edildiği halde sağlık yardımından yararlanma hakkını kaybettiği gerekçesiyle 16.12.2004 tarih ve 48013 sayılı  yazı ile 3.800.885.000 TL. haksız kullanım bedelinin tahsilinin istendiği, 21.2.2005 tarihli Kurum yazısıyla da sigortalının bu yersiz kullanım bedelini ödediği taktirde 1.807,68 YTL. fazla ödemenin tarafına iade edileceği, 13.7.2007 tarih ve 29251 sayılı yazıda ise davacının 1.7.1998-5.2.2001 tarihleri arasında isteğe bağlı, 5.2.2001-30.6.2001 tarihleri arasında zorunlu ve 1.7.2001-30.6.2004 tarihleri arasında isteğe bağlı Bağ-Kur sigortalısı olması ve sağlık primlerinin de kesildiğinin kabulü halinde 30.6.2004 tarihi itibariyle 270.918.914 TL. prim borcu bulunduğunun bildirildiği görülmektedir.

Kurum tarafından davacının 1.7.1998 tarihinden itibaren vergi kaydının bulunduğu 5.2.2001-30.6.2001 tarihleri haricinde 30.6.2004 tarihine kadar 1479 sayılı Yasa’ya tabi isteğe bağlı sigortalı sayıldığı yönünde uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, sigortalının vergi kaydı nedeniyle isteğe bağlı sigortalılığının 5.2.2001 tarihinde durdurulmasına rağmen prim ödemesini zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı kolundan ödemeye devam etmesi ve 10.12.2004 tarihinde de Kuruma başvurmak suretiyle ödediği bu primlerin isteğe bağlı sigortalılık koluna sayılmasını istemesi üzerine Kurumca talep kabul edilerek 1.7.2001 tarihinden itibaren 506 sayılı Yasa’ya tabi zorunlu sigortalı çalışmasının başladığı tarihe kadar sigortalılığın kabul edildiği halde, davacının bu dönem primlerini zorunlu sigortalılık kolundan mı yoksa isteğe bağlı sigortalılık kolundan mı ödemesi gerektiği noktasında toplanmaktadır. Gerçekten davacının zorunlu sigortalılık şartlarını taşımadığı  ancak primlerini ödediği süre kendi talebi üzerine Kurumca isteğe bağlı sigortalılık süresi olarak kabul edildiğinden davacı artık bu dönemler için primini isteğe bağlılık sigorta kolundan ödemek zorundadır. Çünkü isteğe bağlı sigorta primleri ile zorunlu sigortalılık primlerinin miktarları birbirinden farklıdır.

Kurumun 13.7.2007 tarih ve 29251 sayılı yazısından da ; davacının isteğe bağlı sigortalılık kolundan prim ödemesi halinde 270.918.914 TL. prim borcunun bulunduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda mahkemenin 1.807,68 YTL. prim ödemesinin faiziyle davacıya iadesine karar  verilmiş olması  usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; davacının Kurum tarafından kabul edilen 1479 sayılı Yasa’ya tabi isteğe bağlı sigortalılık kolundan  ödemesi gereken prim borcu miktarını belirlemek tüm deliller bir arada değerlendirilip çıkacak sonuca göre karar vermekten ibarettir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,  30.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4722, Karar No: 2015/23393, Tarih: 08.12.2015

**7. Ceza Dairesi         2014/4722 E.  ,  2015/23393 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2012/95804

MAHKEMESİ : Edirne 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/01/2012

NUMARASI : 2011/444 (E) ve 2012/11 (K)

SUÇ : 5607 sayılı Yasa'ya Muhalefet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın yönetiminde bulunan tır aracı ile Bulgaristan'dan gelip Azerbaycan'a transit geçiş yapmak üzere Kapıkule tır gümrük sahasına geldiği, polis giriş ve gümrük tescil işlemlerini müteakip şüphe ve risk kriterleri çerçevesinde x-ray taraması yapılmak üzere tarama cihazına sevk edildiği ve taramadan sonra aramaya alındığında mühürlü dorse dışında, dorsenin sol yan dolabı içinde üzeri sarılı vaziyette motosiklet motorunun bulunduğu, sanığın bu aşamaya kadar tır karnesi harici eşya için beyanının olmadığı, kaçak eşyanın yakalandığı yer dikkate alındığında tır karnesi muhteviyatı eşya dışında getirilen eşya olduğundan transit rejimi kapsamında olmadığı ve beyan dışı getirilen eşya olduğu gözetilmeden mahkumiyeti yerine yazılı gerekçe ile beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, müşteki gümrük idaresi vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmediğinden hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5416, Karar No: 2011/6939, Tarih: 23.05.2011

**4. Ceza Dairesi         2011/5416 E.  ,  2011/6939 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Görevliye hakaret, yaralama

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Boyabat Asliye Ceza Mahkemesinin 22.05.2003 tarih ve 52-185 sayılı kararıyla sanık hakkında verilen erteli karar üzerinden 5 yıl geçmesi nedeniyle, 765 sayılı TCY.nın 95/2. maddesi gereğince bu hükümlülüğün esasen gerçekleşmemiş sayılacağından tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden ve sanığın adli sicil kaydında yer alan diğer hükümlülük kararları getirtilip, bunların tekerrüre esas alınıp alınmayacağı da araştırılmadan, hüküm kurulması,

Yasaya aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısı, sanık ...'nun temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 1412 Sayılı Yasanın 326/son maddesinin gözetilmesine yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 23.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3398, Karar No: 2024/4481, Tarih: 07.03.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/3398 E.  ,  2024/4481 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1635 E., 2023/1136 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Elbistan İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/154 E., 2022/262 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yeniden yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre davalı ... AŞ'nin özelleştirme tarihine kadar olan dönem için talepte bulunulduğu, özelleştirme tarihinden sonraki dönemin uyuşmazlık konusu olmadığı ve somut davada verilen hükmün temyiz kesinlik sınırını aşacak mahiyette ileriye yönelik etkisinin olmadığı anlaşılmakla; kabul edilen ve temyize konu edilen toplam miktar Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

07.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.