muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/509, Karar No: 2020/3973, Tarih: 24.06.2020

Somut olayda; davacı, 16.04.2004 tarihli genel kredi sözleşmesine dayalı olarak davalı borçlu Hüseyin aleyhine İstanbul 13. İcra Müdürlüğü 2006/6997 (yeni 2008/19588 Esas) sayılı dosya ile icra takibi başlatıldığı, takibin kesinleştiği, 01.12.2008 tarihli kat’i aciz belgesinin olduğu, davalı borçlunun adına kayıtlı gayrımenkulü 06/07/2004 tarihinde 600 YTL bedel ile davalı ...’e devrettiği anlaşılmıştır.

Mahkemece dinlenen davalı ...’in kardeşi olan tanık ...’in; diğer davalı ile birlikte sanayi içinde çalıştıklarını, kendilerinin elektrik işi ile uğraştığını, davalı ...’in de derici olduğunu, elektrik işlerini kendilerine yaptırdığını, araları iyi olduğundan taşınmazın fiyatında da anlaştık diye beyanda bulunmasının davalıların önceden beri birbirini tanıdıklarının kanıtı olduğunu, mahkemenin ise bu durumu göz ardı ederek İİK 280. maddesine göre borçlunun mali durumunu bilebilecek kişilerden olması gerektiği hususuna değinmemiş olması ve yine mahkemece, davanın İİK 280/1-son maddesi kapsamında, 5 yıllık süreye tabi olduğu dikkate alınarak karar verilmesi gerekirken İİK 278/2 maddesinde öngörülen iki yıllık süre bu maddeye göre iptal edilmesi için getirilmiş süre olup bu sürenin geçmiş olduğu gerekçe yapılarak davanın reddine karar verilmesi isabetli değildir.

2-Ayrıca mahkemenin, borcun doğum tarihi olarak 16.04.2004 tarihli kredi sözleşmesinin tarihini değil de kat ihtar tarihi olan 17.02.2006 tarihini dikkate alarak karar vermesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) ve (2) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 24.06.2020 gününde oybirliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2017/964, Karar No: 2018/2375, Tarih: 05.03.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/964 E.  ,  2018/2375 K.**

**"İçtihat Metni"**

5188 sayılı Özel Güvenlik Hizmetlerine Dair Kanun'a aykırılık suçundan sanık ...'in anılan Kanun'un 18/d (19/d), 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62 ve 52. maddeleri gereğince 17 kez 2.500,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesi uyarınca hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına dair Balıkesir 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 26/11/2013 tarihli ve 2013/748 esas, 2013/861 sayılı kararının kesinleşmesini müteakip, sanığın deneme süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlemesi nedeniyle, 5271 sayılı Kanun’un 231/11. maddesi uyarınca hakkında verilen hükümlerin açıklanarak, anılan Kanun’un 19/d, 5237 sayılı Kanun'un 62 ve 52. maddeleri gereğince 17 kez 2.500,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Balıkesir 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 31/05/2016 tarihli ve 2016/279 esas, 2016/450 sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığı'nın 09/01/2017 gün ve 11067 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 16/01/2017 gün ve KYB-2017/2885 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, sanığın başkanı olduğu kooperatifin güvenliğini sağlayan 17 kişilik özel güvenlik personelinin sigortalarını yaptırmadığından bahisle 17 kez cezalandırılmasına karar verilmiş ise de, 5237 sayılı Kanun’un “zincirleme suç” başlığı altında yer alan 43. maddesinde, “(1) Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir. Ancak bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır. Bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekilleri, aynı suç sayılır. Mağduru belli bir kişi olmayan suçlarda da bu fıkra hükmü uygulanır. (2) Aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi durumunda da, birinci fıkra hükmü uygulanır.” şeklindeki yasal düzenleme dikkate alındığında, sanığın eylemleri arasında hukuki bir kesinti olmadığı gözetilmeksizin, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 43/1. maddesinin uygulanması gerekirken, her bir personel için ayrı suç kabul edilerek 17 kez cezalandırılmasına karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

5188 sayılı Özel Güvenlik Hizmetlerine Dair Kanun'un 19/1-d maddesi, "Bu Kanun'un 21'inci maddesinde belirtilen özel güvenlik malî sorumluluk sigortasını yaptırmadan özel güvenlik görevlisi istihdam eden kişi; kurum, kuruluş veya şirketlerin yöneticileri istihdam ettikleri her kişi için yüzelli gün adlî para cezası ile cezalandırılır." hükmünü amirdir.

5188 sayılı Özel Güvenlik Hizmetlerine Dair Kanun'un 19/1-d maddesi, "Bu Kanun'un 21'inci maddesinde belirtilen özel güvenlik malî sorumluluk sigortasını yaptırmadan özel güvenlik görevlisi istihdam eden kişi; kurum, kuruluş veya şirketlerin yöneticileri istihdam ettikleri her kişi için yüzelli gün adlî para cezası ile cezalandırılır." hükmünü amirdir.

Daha önce sanık hakkında 5188 sayılı Özel Güvenlik Hizmetlerine Dair Kanun'un 19/1-d, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62 ve 52. maddeleri gereğince 17 kez 2.500,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesi uyarınca hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar verildiği, sanığın deneme süresi içerisinde kasıtlı başka bir suç işlemesinin ardından ihbar üzerine daha önceki mahkumiyet hükmünün mahkemece aynen açıklandığı ve temyiz yasa yolu açık olmayan hüküm açısından 5237 sayılı Kanun'un 43.maddesinin uygulanması gerektiği halde uygulanmamış olması nedeniyle kanun yararına bozma yasa yoluna gelinerek kararın bozulmasının talep edildiği görülmüş ise de;

Sanık hakkında mahkumiyet hükmüne easa alınan 5188 sayılı Kanun'un 19/1-d maddesinde, sorumlu yönetici tarafından özel güvenlik mali sorumluluk sigortası yaptırılmadan istihdam edilen her kişi için ayrı ayrı ceza öngörülmüş olması ve mahkemece bu doğrultuda verilen kararda bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği bu nedenle yerinde görülmediğinden, kanun yararına bozma talebinin REDDİNE, 05/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22461, Karar No: 2014/25315, Tarih: 28.10.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/22461 E.  ,  2014/25315 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Malatya 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/03/2013

NUMARASI : 2012/548-2013/126

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ...tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Şikayetçi 28.11.2012 tarihli icra mahkemesine başvurusunda; İİK.nun 89. maddesi uyarınca gönderilen birinci, ikinci ve üçüncü haciz ihbarnamelerinin usulsüz olarak tebliğ edildiğini ileri sürerek şikayette bulunduğu, mahkemece tebligatların usulüne uygun olarak yapıldığı gerekçesi ile istemin reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Şikayetçiye gönderilen haciz ihbarnamelerine ilişkin tebligatların incelenmesinde; mernis adresi açıklaması Hamidiye mahallesi, Milli Egemenlik Caddesi ........... Merkez/Malatya adresine çıkarıldığı ve Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre 27.08.2012 tarihinde, ardından aynı adrese gönderilen 89/2-89/3 ihbarnamelerinin de aynı şekilde Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre 24.09.2012 ve 01.11.2012 tarihlerinde yapıldığı anlaşılmıştır.

Şikayetçiye gönderilen haciz ihbarnamelerine ilişkin tebligatların incelenmesinde; mernis adresi açıklaması Hamidiye mahallesi, Milli Egemenlik Caddesi ........... Merkez/Malatya adresine çıkarıldığı ve Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre 27.08.2012 tarihinde, ardından aynı adrese gönderilen 89/2-89/3 ihbarnamelerinin de aynı şekilde Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre 24.09.2012 ve 01.11.2012 tarihlerinde yapıldığı anlaşılmıştır.

Tebligat Kanunu'nun 10. maddesine eklenen ikinci fıkrasında gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir. Muhatabın adresi takip alacaklısı (veya davacı) tarafından bildirilecek ve normal tebligat çıkarılacaktır. Bildirilen adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi veya başka bir adresi olması arasında fark bulunmamaktadır. Bildirilen adrese çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, tebligat, muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre çıkarılacaktır. Tebligat Kanunu'nun 10/2 ve 21/2. maddelerini farklı şekilde yorumlayarak başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddeye göre tebligat çıkartılması doğru olmaz. Bu davaranış Anayasanın 36. Maddesine aykırı olur ve muhatabın savunma hakkının kısıtlanması anlamına gelir. Hem yasa metninde, hem yasanın uygulanmasını gösteren yönetmelikte ve hem de madde gerekçesinde muhatabın sadece adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresinin bilinen adres olarak bildirilmesi halinde doğrudan doğruya TK'nun 21/2. maddesine göre tebligat yapılacağı açıklamasına yer verilmemiş, bilakis bildirilen adrese tebligat yapılamaması halinde 21/2. maddeye göre tebligat yapılacağı önemle vurgulanmıştır. Adres kayıt sistemindeki adres, tebligat yapılamayacağı açıkça anlaşılan bir adres olmadığı için öncelikle normal bir tebligat çıkartılarak, Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesinde ve Tebligat Yönetmeliği'nin 30. maddesinde muhatap lehine olan araştırmaların yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işleminin yerine getirilmesi gerekir.

Somut olayda şikayet konusu yapılan tebligatların, TK.'nun 10/2. maddesi gözardı edilerek, şikayetçiye önceden hiçbir tebligat çıkarılmadan ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK.'nun 21/2 maddesine göre çıkartıldıklarından bu tebligatların yukarıda anlatılan nedenlerle usule aykırı oldukları görülmüştür.

O halde mahkemece 89/1. haciz ihbarnamesi tebliğ tarihinin 7201 Sayılı Yasanın 32.maddesi de gözetilerek öğrenme tarihine göre düzeltilmesine, usulüne uygun olarak 89/1 haciz ihbarnamesi tebliğ edilip, sonucu beklenmeden 89/2 ve 89/3 haciz ihbarnameleri çıkarılamayacağından veya çıkarılırsa bile hükümsüz sayılacaklarından dolayı anılan haciz ihbarnamelerinin iptaline karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle istemin reddi isabetsizdir.

O halde mahkemece 89/1. haciz ihbarnamesi tebliğ tarihinin 7201 Sayılı Yasanın 32.maddesi de gözetilerek öğrenme tarihine göre düzeltilmesine, usulüne uygun olarak 89/1 haciz ihbarnamesi tebliğ edilip, sonucu beklenmeden 89/2 ve 89/3 haciz ihbarnameleri çıkarılamayacağından veya çıkarılırsa bile hükümsüz sayılacaklarından dolayı anılan haciz ihbarnamelerinin iptaline karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle istemin reddi isabetsizdir.

SONUÇ : Şikayetçinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9394, Karar No: 2014/14674, Tarih: 23.10.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/9394 E.  ,  2014/14674 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Eskişehir 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/12/2013

NUMARASI : 2013/328-2013/739

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Yeni atık göleti oluşturulması amacıyla aynı kamulaştırma kapsamında kalan ve dava konusu taşınmazın da içinde bulunduğu bölgenin toprak yapısı, topoğrafik özellikleri, köy ve çevre yerleşim ve ulaşım merkezlerine olan yakınlıkları, köyde ve çevrede mevcut yol, su, elektrik gibi altyapı hizmetleri ile yine bölgeye getirilmiş bulunan okul, postane, sağlık ocağı gibi tüm sosyal imkanlardan yararlanma olanakları ile köy ve çevresinin gelişmişlik durumlarının (Daireye intikal eden diğer dava dosyalarında da açıklanan bu özellikleri dikkate alınarak) dava konusu taşınmazın değerinde %10 oranında objektif değer artışı oluşturacağı gözetilerek kamulaştırma bedelinin tespiti gerekirken bu unsur dikkate alınmadan eksik bedel tespiti doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 23.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9711, Karar No: 2014/13917, Tarih: 27.10.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/9711 E.  ,  2014/13917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Gölbaşı 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/04/2014

NUMARASI : 2014/129-2014/163

Davacı E.. Y.. tarafından, davalılar T. Matbaacılık Yayıncılık A.Ş. vdl. aleyhine 12/03/2014 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; mahkemenin yetkisizliğine dair verilen 14/04/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, internet yayını yoluyla kişilik haklarına saldırıdan dolayı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, İstanbul Asliye Hukuk Mahkemesi'nin yetkili olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Hukuk Muhakemeleri Yasası'nın 6. maddesi gereğince; her dava, yasada aksine bir düzenleme bulunmadıkça, davanın açıldığı günde davalının Medeni Yasa gereğince yerleşim yeri sayılan yer mahkemesinde görülür. Daha özel bir düzenleme içeren aynı yasa'nın 16. maddesinde ise; haksız eylemden kaynaklanan davalar, haksız eylemin gerçekleştiği veya zararın meydana geldiği yahut zararın meydana gelme ihtimalinin bulunduğu yer mahkemesinde açılabilir denilmektedir. Ayrıca, 4721 sayılı Medeni Yasa'nın 25/son maddesi gereğince; davacı, kişilik haklarının korunması için kendi yerleşim yeri veya davalının yerleşim yeri mahkemesinde dava açabilir. Böyle bir durumda davayı hangi mahkemede açacağı konusunda seçimlik hakkı bulunan davacı, davasını dilerse davalının yerleşim yerinin bulunduğu yer mahkemesinde, dilerse haksız eylemin gerçekleştiği ya da zararın doğduğu yer mahkemesinde veya kendi yerleşim yeri mahkemesinde açabilir.

Somut olayda; davacının yerleşim yeri Ankara, davalıların yerleşim yeri İstanbul olup eldeki dava Ankara'nın Gölbaşı ilçesinde açılmıştır. Davacı, davalı şirketin sahibi olduğu internet sitesinde hakkında çıkan ve kişilik haklarını zedeleyen haber nedeniyle manevi tazminat isteminde bulunmuştur. İnternet yayınının yapıldığı her yer, haksız eylemin gerçekleştiği ve zararın doğduğu yer olarak kabul edilmelidir. Şu halde, davanın açıldığı mahkeme, zararın meydana geldiği yer itibariyle yetkilidir.

Mahkemece, açıklanan yönler gözetilerek, davalıların yetki itirazının reddiyle işin esası incelenip varılacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle, yetkisizlik kararı verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 27/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2014/17240, Karar No: 2015/6943, Tarih: 28.04.2015

**18. Hukuk Dairesi         2014/17240 E.  ,  2015/6943 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak ...Köyü 561 parsel sayılı taşınmaz bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmaza hangi tarihte (gün, ay, yıl olarak) el atıldığının taraflardan,

2-Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan buğday, buğday samanı, kavun ve biberin 2012 ve 2013 yılları itibarıyla sulu ve kuru şartlarda dekar başına asgari ve azami verimine, kilogram başına toptan satış fiyatına ve ayrıntılı üretim giderine ilişkin verilerin gıda, tarım ve hayvancılık il ve ilçe müdürlüklerinden,

3-Dava konusu parsele ait tüm tedavülleri ile birlikte maliklerini gösterir tapu kaydının tapu müdürlüğünden,

Getirtilip dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 28.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2015/4426, Karar No: 2018/5184, Tarih: 13.09.2018

**14. Ceza Dairesi         2015/4426 E.  ,  2018/5184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, tehdit, hakkı olmayan yere tecavüz, özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan katılanların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 13.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2145, Karar No: 2012/3091, Tarih: 14.02.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/2145 E.  ,  2012/3091 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

...

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk ...’in, müştekinin evinden suça konu iki adet sobayı çalıp başka bir sokak üzerinde sobaların bulunduğu aracı bırakıp yaya olarak uzaklaşırken, kesintisiz izleme olmaksızın tesadüfen kolluk tarafından yakalandığının anlaşılması karşısında, suçun tamamlandığı gözetilmeden teşebbüs aşamasında kaldığının kabulü ile yazılı biçimde hüküm kurulması ve sanıkların birlikte müştekinin evinde hırsızlık suçunu işlediğinin anlaşılması karşısında; geceleyin konut dokunulmazlığını ihlal suçundan 5237 sayılı TCK'nın 119/1-c maddesi gereğince uygulama yapılmaması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

A-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, suça sürüklenen çocuk hakkındaki usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

B-Sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ... hakkında geceleyin konut dokunulmazlığını bozmak suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk ve sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 53/3. maddesi göz ardı edilerek, 53/1-c bendinde belirtilen haklardan sanığın mahkum olduğu hapis cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmiş olması,

2- 1412 sayılı CMUK'nın 305/1-son. madde ve fıkrası uyarınca ikibin Türk Lirasına kadar olan mahkumiyet hükümleri kesin olup, tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden 5237 sayılı TCK'nın 58/6. maddesi ile yazılı şekilde uygulama yapılması,

3-Yaş küçüklüğü nedeniyle 5275 s. CGİHK’nın 106/4 maddesi gereğince adlî para cezasının ödenmemesi hâlinde hapse çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi,

../.

2

2- 1412 sayılı CMUK'nın 305/1-son. madde ve fıkrası uyarınca ikibin Türk Lirasına kadar olan mahkumiyet hükümleri kesin olup, tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden 5237 sayılı TCK'nın 58/6. maddesi ile yazılı şekilde uygulama yapılması,

3-Yaş küçüklüğü nedeniyle 5275 s. CGİHK’nın 106/4 maddesi gereğince adlî para cezasının ödenmemesi hâlinde hapse çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi,

../.

2

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve müdafi ile suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık ... hakkındaki hüküm fıkrasından ‘‘53/1. maddesinin uygulanmasına’’ ilişkin bölüm çıkarılarak, yerine ‘‘53/1. maddesinde belirtilen ve 53/3. maddesindeki kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri dışındaki haklardan sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar; 53/3. maddesi gözetilerek 53/1-c maddesi uyarınca kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına’’ cümlelerinin eklenmesi ve “58/6. maddenin uygulanmasına” ilişkin bölümün çıkartılması; suça sürüklenen çocuk ... hakkındaki "ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğine" ilişkin bölümün çıkartılması suretiyle, eleştiri dışında, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

C-Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Müştekinin evinden suça konu iki adet sobayı çalıp başka bir sokak üzerinde sobaların bulunduğu aracı bırakıp yaya olarak uzaklaşırken, sanığın kesintisiz izleme olmaksızın tesadüfen kolluk tarafından yakalandığının anlaşılması karşısında, suçun tamamlandığı gözetilmeden teşebbüs aşamasında kaldığının kabulü ile yazılı biçimde hüküm kurulması,

2-Sanığın olayda kullandığı ... plakalı kamyonetin kayıt maliki olan ... yöntemince çağrılıp tanık olarak dinlenmeden ve 5237 sayılı TCK'nın 54. maddesinde belirtilen koşulların gerçekleşip gerçekleşmediği araştırılmadan, yazılı şekilde aracın müsaderesine karar verilmesi,

3-1412 sayılı CMUK'nın 305/1-son. madde ve fıkrası uyarınca ikibin Türk Lirasına kadar olan mahkumiyet hükümleri kesin olup, tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden 5237 sayılı TCK'nın 58/6. maddesi ile yazılı şekilde uygulama yapılması,