muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/12200, Karar No: 2015/447, Tarih: 08.01.2015

**5. Ceza Dairesi         2014/12200 E.  ,  2015/447 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2014/190808

5607 sayılı Yasaya muhalefet suçundan yürütülen soruşturma esnasında kaçakçılık fiilinin işlenmesinde kullanılan araçlar hakkında el koyma talebine ilişkin yapılan yargılama sırasında; Bakırköy 10. Ağır Ceza Mahkemesiyle Bakırköy 15. Sulh Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, Mahkeme kararlarının Değişik İşe konu olayın niteliğine ve Bakırköy 10. Ağır Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Bakırköy 15. Sulh Ceza Mahkemesinin 08/04/2014 gün ve 2014/448 D.İş sayılı GÖREVSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 08/01/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/15348, Karar No: 2006/14485, Tarih: 05.12.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/15348 E.  ,  2006/14485 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi     :  Kütahya İş Mahkemesi

Tarih               : 8.8.2006

Davacı   1.2.1995 tarihinden itibaren tarım Bağ-Kur  sigortalısı olduğunun ve tarım Bağ-Kur sigortalılığının halen devam ettiğinin tesbitine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının  1995 yılında yapılan ilk prim kesintisini takip eden aybaşından itibaren 2926 sayılı Yasaya tabi tarım Bağ-Kur  sigortalısı  olduğunun  tesbiti istemine  ilişkindir.

Mahkemece  istemin  kabulüne karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının  1995 yılında yapılan ilk prim kesintisini takip eden aybaşından itibaren 2926 sayılı Yasaya tabi tarım Bağ-Kur  sigortalısı  olduğunun  tesbiti istemine  ilişkindir.

Mahkemece  istemin  kabulüne karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 50 yaşını dolduran kadınlarla, 55 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır.Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. Bağ-Kur’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık  ve  Nüfus    İdareleri    kayıtları    ile    diğer    kamu   kurum   ve   kuruluşlarının,   kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan pancar ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.  Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

Davacının Ziraat Odası  kaydının bulunmadığı, Tarım Kredi Kooperatifi ortağı olmadığı,  üzerine kayıtlı zirai arazisinin olmayıp Ziraat Bankasından kredi almadığı, davacının sattığı ürün bedelinden ilk prim kesintisinin 23.1.1995 tarihinde yapılıp  1995,1996,1997  ve 2003 yıllarında prim kesintisinin olduğu   görülmektedir.

Kesintinin bulunduğu 1.02.1995-31.12.1997 ve 1.11.2003-31.12.2003  tarihleri arasındaki istem döneminin kabulü yönünden verilen tesbit kararı yerinde ise de prim kesintisinin bulunmadığı 1998,1999,2000,2001,2002,,2004,2005 ve 2006  yılları yönünden 2926 sayılı Yasa'nın 10. maddesinde belirtilen kayıtlar bulunmadığı   ve tarımsal faaliyet bu madde kapsamında  kanıtlanamadığı halde bu yılların soyut tanık beyanı ve zabıta araştırmasına dayalı olarak kabul edilmesi   yasaya uygun değildir .

Mahkemece bu maddi ve hukuki  olgular  gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması  usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 5.12.2006 gününde oybirliğiyle kara.r verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/27748, Karar No: 2014/41237, Tarih: 23.12.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/27748 E.  ,  2014/41237 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Fatsa 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/01/2013

NUMARASI : 2012/201-2013/50

Taraflar arasındaki tapu iptal tescil davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı avukatınca duruşmalı, davalı N.. G.. avukatınca duruşmasız olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı A. N.. G.. ve vekili avukat Ü.İ. ile davalı S.. B.. vekili avukat A.N.Ş. geldi. Karşı taraftan gelen olmadığından onların yokluğunda duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı N.. G.. ile 02/05/2006 tarihinde imzalamış oldukları sözleşme gereğince, bir adet İnter marka traktör, bir adet D. marka kamyonet ve F. B. Kasabası G. mevkiinde bulunan 950, 970 ve 1017 parsellerde kayıtlı taşınmazların davalı N.. G.. tarafından kendisine verilmesinin kararlaştırıldığını, nitekim söz konusu taşınmazların daha öncesinde de kendisine ait olduğunu, ancak 1995 yılında dava dışı Ü. Y.daha sonra da davalı N.. G.. adına güvene dayalı olarak tapuda devredildiğini, bu nedenle davalı N. G.’in, kendisine tapu devri için dava dışı C. B.ya vekaletname verdiğini, adı geçen kişinin ise taşınmazları eşi olan davalı S. B.üzerine tescil ettirdiğini, onun tarafından da bir kısım taşınmazların diğer davalı H. K.'e satıldığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere, sözleşme konusu olan bir adet İnter marka traktör, bir adet Dacia marka kamyonetin davalı N.. G..’ten alınarak kendisine verilmesine, F. Güvercinlik mevkiinde bulunan 950, 970 ve 1017 parsellerde kayıtlı taşınmazların davalılar adına olan tapu kayıtlarının iptali ile adına tesciline, bu taleplerinin kabul edilmemesi halinde 50.000,00 TL tazminatın davalı N.. G..’ten tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, “davanın protokole aykırı davranış nedeniyle tazminat ödenip ödenmeyeceğine ilişkin olduğu, protokolde imzası bulunmayan davalılar S.. B.. ve H.. K..’in davada pasif husumet ehliyetlerinin olmadığı, protokole aykırı davranan davalı N.. G..’in tazminat ödemesi gerektiği, tazminatın taşınmaz ve araçların bedelini karşılayacak düzeyde olmadığı, bu nedenle tazminattan indirim koşullarının da oluşmadığı” kabul edilerek, davalılar S.. B.. ve H.. K.. hakkındaki davanın reddine, diğer davalı N.. G.. hakkındaki davanın ise kabulüne, 50.000,00 TL tazminatın adı geçen davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, hüküm, davacı ve davalılardan N.. G.. tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı, davalılardan N.. G.. ile imzalamış oldukları sözleşme gereğince, bir adet İnter marka traktör ve Dacia marka kamyonetin, ayrıca üç adet taşınmazın kendisine verilmesinin kararlaştırıldığını, ancak adı geçen davalının edimlerini yerine getirmediği gibi, taşınmazları da kendisi yerine diğer davalılara devrettiğini ileri sürerek, traktör ve kamyonetin davalı N.. G..’ten alınarak kendisine verilmesine, diğer davalılar adına kayıtlı olan taşınmazların tapularının iptal edilerek kendi adına tesciline, olmadığı takdirde ise 50.000,00 TL tazminatın tahsiline karar verilmesini istemiştir. Mahkemece davacının az yukarda belirtilen her bir talebiyle ilgili ayrı ayrı hüküm kurulmadığı gibi, hükmün gerekçesinde de davacının diğer talepleri değerlendirilmeden, sadece tazminat istemiyle ilgili değerlendirme yapıldığı görülmektedir. Oysa ki 6100 sayılı HMK’nun 297/2. maddesinde, bir davada istek sonuçlarından her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenilen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında birer birer, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerektiği belirtilmiştir. O halde mahkemece açıklanan husus göz ardı edilerek, davacının her bir talebiyle ilgili hükmün gerekçe kısmında tarafların delilleri tartışılıp değerlendirme yapılmadan ve ayrı ayrı hüküm kurulmadan, yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle; temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, (2) numaralı bent gereğince tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına 1100,00 TL duruşma avukatlık parasının davacıdan alınarak davalı N.. G..'e ödenmesine, peşin alınan 24,30 TL. harcın davalı N.. G..'e iadesine, 23.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25744, Karar No: 2017/13970, Tarih: 15.11.2017

**17. Ceza Dairesi         2015/25744 E.  ,  2017/13970 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutnakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK’nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK’nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK’nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. TCK'nın 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nm 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantıir olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri" de dikkate alınmalıdır, TCK'nm 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; müşteki Haşan Bakırcı'nın 100 adet 5 kuruş parasını alan sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin miktar olarak az olması nedeniyle TCK'nm 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nun temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 15.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4110, Karar No: 2012/6035, Tarih: 19.04.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/4110 E.  ,  2012/6035 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki orman kadastrosuna ve kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

03.04.2008 tarihinde yapılan kadastro sırasında ... köyü 118 ada 4 sayılı 6.669,46 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, ...’nin zilyetliğinde olduğu, taşınmaz hakkında kadastro mahkemesinde 2008/2 esas sayılı dava dosyası bulunduğundan söz edilerek tutanak aslı cinsi ve malik hanesi açık olarak kadastro mahkemesine gönderilmek üzere 3402 sayılı Yasanın 5. maddesi uyarınca tespit edilmiştir.

Davacı ... Yönetimi 25.02.2008 tarihli dilekçe ile; Hazineyi taraf göstererek dava dilekçesine ekli krokide işaretlenen taşınmazların orman sayılan yerlerden olduğu, orman niteliği ile Hazine adına tapuya tescillerine karar verilmesi istemiyle Kadastro Mahkemesinde 2008/2 esas sayılı davayı açmıştır. Mahkemece, dava edilen tüm taşınmazların tutanak asılları, orman kadastrosuna itiraz dosyası ile birleştirilip taşınmazların zilyetleri davaya dahil edilmiştir. Daha sonra 118 ada 4 sayılı taşınmaza ilişkin dava ayrılarak yukarıdaki esasa kayıt edildikten sonra davanın kısmen kabulüne, dava konusu taşınmazın kadastro tespitinin iptal edilerek fen ve orman bilirkişi tarafından ortak düzenlenen krokili raporda (A) ile işaretlenen bölümünün orman niteliği ile Hazine adına, (B) ile işaretlenen kesiminin ahır ve fındık bahçesi niteliği ile davalı adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi tarafından (B) ile işaretlenen kesim yönünden temyiz edilmiştir.

Dava, orman kadastrosuna ve kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde 3402 sayılı Yasanın 5304 sayılı Yasayla değişik 4. maddesine göre yapılıp kesinleşmeyen orman kadastrosu vardır.

Orman Yönetiminin temyiz itirazları çekişmeli taşınmazın (B) ile işaretlenen kesimine yönelik olup, incelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman bilirkişi raporuna, eski tarihli memleket haritası ve hava fotoğraflarına dayalı olarak yapılan uygulama ve araştırma sonucu temyize konu yerin orman sayılmayan yerlerden olduğu anlaşıldığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının Orman Yönetimine yükletilmesine 19/04/2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10066, Karar No: 2020/10881, Tarih: 07.12.2020

**5. Hukuk Dairesi         2020/10066 E.  ,  2020/10881 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kayyım tayini istemine ilişkin olarak açılan davada, ... 6. Sulh Hukuk ile ... 1. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kayyım tayini istemine ilişkindir.

... 6. Sulh Hukuk Mahkemesi dosya arasında bulunan nüfus kaydında küçüklerin ikamet adresinin ... Mah. ... Sk. No:... İç Kapı No:... .../... olduğu, 4721 sayılı TMK'nun 411. maddesi uyarınca vesayet davalarında yetkili mahkemenin kısıtlının veya küçüğün yerleşim yeri mahkemesi olup belirlenen yetki kuralı kamu düzenine ilişkin olduğu gerekçesiyle yetkisizlik karar vermiştir.

... 1. Sulh Hukuk Mahkemesi ise küçüklerin nüfus kaydından anlaşılacağı üzere .../... adresinde ikamet ettikleri, T.M.K'nun 411. maddesi gereğince kayyım işlerinde yetkinin küçüklerin yerleşim yeri adresindeki sulh hukuk mahkemesine ait olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

Türk Medenî Kanununun 426. maddesinde "Vesayet makamı, aşağıda yazılı olan veya kanunda gösterilen diğer hallerde ilgilisinin isteği üzerine veya re'sen temsil kayyımı atar. Bir işte yasal temsilcinin menfaati ile küçüğün veya kısıtlının menfaati çatışıyorsa..." hükmü; 431. maddesinde ise "Vasinin atanması usûlüne ilişkin kurallar, kayyım ve yasal danışmanın atanmasında da uygulanır." hükmü getirilmiştir. Diğer yandan, aynı Kanunun 411. maddesine göre de, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir."

Dosya kapsamında bulunan küçüklerin nüfus kayıt örneklerinin incelenmesi ile yerleşim yerlerinin ... mahallesi ... Sokak No:... İç Kapı No: ... .../... olduğu, ... İlçe Emniyet Müdürlüğü tarafından yapılan araştırma sonucunda ... Mah. ... Sk. No:... İç Kapı No:... .../... adresinde küçüklerin babası ... ile birlikte ...'ın kaldığı diğer çocukların baba ile birlikte ilgili adreste kalmadığı tespit edildiğinin bildirildiği anlaşıldığından uyuşmazlığın ... 6. Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince ... 6. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 07/12/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11821, Karar No: 2014/12331, Tarih: 08.09.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/11821 E.  ,  2014/12331 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak taşınmaz bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir.Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi kurulunca somut emsal olarak incelenen 9401 ada 18 parsel sayılı taşınmazın ve dava konusu taşınmazların değerlendirme tarihi olan 2008 yılındaki emlak vergisine esas asgari m² değerinin (belediyenin cadde, sokak itibariyle belirlediği m² değeri) belediye başkanlığından sorularak alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 08.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1981, Karar No: 2012/7450, Tarih: 09.05.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/1981 E.  ,  2012/7450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Konya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 30/11/2010 tarih ve 2010/569-2010/499 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirket tarafından müvekkilinden para tahsil edildiğini ancak geri ödenmediğini, bu nedenle müvekkili tarafından Hechingen Asliye Hukuk Mahkemesinde açılan alacak davasının kabulüne karar verildiğini ve kararın kesinleştiğini ileri sürerek, Hechingen Asliye Hukuk Mahkemesi kararının ve usulüne uygun onaylanmış tercümesinin tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yabancı mahkemenin kararını gıyapta verdiğini ve müvekkilinin savunma hakkının kısıtlandığını, kararın TTK’nun 329/1 ve 405/2. maddelerine ve kamu düzenine aykırı olduğunu, kanuna karşı hile yoluyla alınmış bir karar olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, Hechingen Asliye Hukuk Mahkemesince verilen karara konu teşkil eden hususun Türk mahkemelerinde de çekişme konusu olduğu ve açılan bu davaların, TTK’nun 329/1 ve 405/2. maddelerinde düzenlenen, anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyecekleri ve pay sahiplerinin sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyecekleri ilkeleri gereği reddedildiği, tenfize konu edilen söz konusu yabancı mahkeme kararının, Türk mahkemeleri tarafından verilen kararlarla açıkça çeliştiğinden TC. Anayasası’nın kanun önünde eşitlik ilkesine ve kamu düzenine aykırı olduğu, yabancı mahkemenin gıyapta verdiği kararın tebligat hukuku açısından davalının savunma hakkını kısıtladığı, 2675 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku hakkındaki kanunun 38. maddesindeki tenfiz şartlarının oluşmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.