muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/28265, Karar No: 2017/2616, Tarih: 06.03.2017

**2. Ceza Dairesi         2014/28265 E.  ,  2017/2616 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I-Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz istemlerinin CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II- Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Her ne kadar temyiz dışı sanık ...'nün soruşturma aşamasındaki ifadesinde, suça sürüklenen çocuklar ile birlikte Seydişehir ilçesine saat 05.00 sıralarında geldiklerine ilişkin beyanına göre suç saati olarak 05.00 sıraları esas alınıp atılı suçun gece vakti işlendiği kabul edilmişse de; temyiz dışı sanığın soruşturma aşamasındaki ifadesinin devamında ve kovuşturma aşamasındaki beyanında, suça sürüklenen çocuklar ile birlikte ilçeye saat 05.00 sıralarında geldiklerini, ancak suça konu otomobili çalarken sabahleyin günün ağarmakta olduğunu ve vatandaşların camiden çıktıklarını belirttiğinin, müştekinin aşamalardaki beyanlarında, 09.02.2008 tarihinde aracını saat 21.30-22.00 sıralarında park ettiğini ertesi gün saat 10.30 sıralarında aracını park ettiği yerde bulamadığını ifade ettiğinin ve suça sürüklenen çocuklardan ...'in temyiz dışı sanık ... ile benzer şekilde savunmada bulunduğunun, suça sürüklenen çocuk ...'in ise diğer suça sürüklenen çocuk ve temyiz dışı sanık ile benzer şekilde savunmada bulunmakla birlikte suç saatine ilişkin bir beyanda bulunmadığının anlaşılması karşısında, UYAP'tan alınan güneşin doğuş ve batış çizelgesine göre suç tarihinde güneşin doğuş saatinin 06.42 olduğu, gece sayılan zaman diliminin ise saat 05.42'ye kadar devam ettiği de gözetildiğinde, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği hırsızlık suçunun suça sürüklenen çocuklar lehine gündüz sayılan zaman dilimi içerisinde işlendiğinin kabul edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi ve gündüz sayılan zaman dilimi içerisinde işlendiği anlaşılan hırsızlık suçunda suça sürüklenen çocukların eylemlerinin niteliği ve yaşları da nazara alındığında zamanaşımı hükümlerinin dikkate alınması gerektiğinde zorunluluk bulunması,

2- Müştekinin sokak üzerine kapılarını kilitleyerek park ettiği otomobilinin, suça sürüklenen çocuklar tarafından düz kontak yapılmak suretiyle çalınması şeklindeki eylemin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu halde, suça sürüklenen çocuklar hakkında aynı Kanun'un 142/1-e maddesi ile uygulama yapılması,

3- 10/02/2008 olan suç tarihinin, gerekçeli karar başlığında 11/02/2008 şekilnde yanlış yazılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 06/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3071, Karar No: 2018/7283, Tarih: 04.07.2018

**12. Hukuk Dairesi         2018/3071 E.  ,  2018/7283 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı vekilinin, borçlunun ilamda belirtilen adresine ve bilinen adreslerine çıkarılan icra emrinin iade olması sonucunda TK'nun 35. maddesine göre tebligat yapılmasını talep ettiği, icra müdürlüğünün talebi 03.12.2014 tarihinde reddettiği, alacaklı vekilinin icra mahkemesine şikayette bulunması üzerine mahkemece; şikayetin reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

İİK’nun 21/2. maddesinde; “İlamda ve 38. maddeye göre ilam hükmünde sayılan belgelerle ipotek senedinde yazılı olan adresi değiştiren alacaklı veya borçlu, keyfiyeti birbirlerine noter vasıtası ile bildirmiş olmadıkça, tebligat aynı adrese yapılır ve bu adreste bulunmadığı takdirde Tebligat Kanunu'nun 35. maddesi uygulanır” yasal düzenlemesine yer verilmiştir. Buna göre; borçlunun adrese dayalı kayıt sisteminde kayıtlı adresinin bulunmaması halinde ilamda ve ipotek akit tablosunda yazılı adresine daha önce usulüne uygun tebligat yapılmamış olsa bile bu adrese Tebligat Kanunu'nun 35.maddesine göre tebligat yapılabilir.

Takip dayanağı ilamda borçlu adresinin; “... Köyü ... Mevkii ... ... No: ... .../... ” olarak yazılı olduğu, ve bu adrese çıkartılan icra emri tebligatının 07.02.2015 de iade dönmesi üzerine, alacaklı vekilince bildirilen başka bir adrese çıkarılan tebligatın da muhatabın yutdışında olduğundan bahisle iade döndüğü, 07.03.2014 tarihli kolluk araştırmasında villada yabancı uyruklu kişilerin ikamet ettiği, adresten taşındıkları isimlerinin ve yeni adreslerinin bilinmediği, adreste ikamet edenin olmadığı bildirilmesi üzerine, alacaklı vekilinin ilamda belirtilen borçlu adresine TK'nun 35.maddesine göre icra emrinin gönderilmesini talep ettiği, 03.12.2014 tarihinde icra müdürlüğünce dosyada borçluya yapılmış bir tebligat olmadığı anlaşıldığından talebin reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Adrese dayalı nüfus kayıt sistemi Türkiye Cumhuriyeti vatandaşları hakkında uygulanır. Davacı borçlunun ise yabancı uyruklu olduğu anlaşılmaktadır. Bu nedenle adrese dayalı kayıt sistemine ilişkin hükümler uygulanamaz.

Bu durumda borçlunun ilamda yazılı adresine Tebligat Kanunu'nun 35.maddesine göre tebligat yapılmasında yasaya aykırılık yoktur.

O halde mahkemece, yukarıda yazılı gerekçeyle icra müdürlüğünün borçlunun ilamda belirtilen adresine TK'nun 35.maddesine göre tebligat yapılması talebine ilişkin red kararının kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

Bu durumda borçlunun ilamda yazılı adresine Tebligat Kanunu'nun 35.maddesine göre tebligat yapılmasında yasaya aykırılık yoktur.

O halde mahkemece, yukarıda yazılı gerekçeyle icra müdürlüğünün borçlunun ilamda belirtilen adresine TK'nun 35.maddesine göre tebligat yapılması talebine ilişkin red kararının kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 04/07/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7378, Karar No: 2011/16803, Tarih: 12.12.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/7378 E.  ,  2011/16803 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Denizli 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 11/12/2009 gün ve 2007/95-2009/375 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ve müdahil vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Mahkemece verilen karar davalı ve müdahil tarafından temyiz edilmiş ise de dosyanın yapılan ilk incelemesinde davalı ... ...'in temyiz harcını yatırmadığı görülmüştür.

Dosyanın temyiz incelemesinin yapılabilmesi için davalı ... ...'ten temyiz harcının tahsil edilerek, buna ilişkin harç makbuzunun dosyaya konulması gerekmektedir. Buna göre anılan eksikliğin tamamlanması için dosyanın mahal mahkemesine geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın mahal mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 12/12/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/16166, Karar No: 2006/18171, Tarih: 25.12.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/16166 E.  ,  2006/18171 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki orman kadastrosuna itiraz, tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi Hazine, Orman Bakanlığı ve Orman Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, ... Köyü 101 ada 290 parsel sayılı 202935,24 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, daha önce yapılıp kesinleşen orman kadastrosu sınırları içinde kalması nedeniyle tutanak düzenlenmeden 3402 Sayılı Yasanın 22/son maddesi gereğince tapu siciline aktarılmıştır. Davacı ..., bu taşınmaz içinde kendisine ait 14000 m2 yüzölçümünde Temmuz 1993 tarih 1 no'da tapuya kayıtlı tarlası kaldığını, bu kısmın tespitinin iptali ile tarla niteliğiyle adına tescili iddasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın kabulüne, 19.09.2005 tarihli krokide 101 ada 290 parselin (A)= 14000 m2'lik kısmının davacı ... adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalılar Hazine, Orman Bakanlığı ve Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, orman kadastrosuna itiraz, tapu iptali ve tescil niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tespit tarihinden önce 1744 Sayılı Yasaya göre 06.06.1981 tarihinde ilanı yapılıp kesinleşen orman kadastrosu ve 2. madde uygulaması bulunmaktadır.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 2004 yılında yapılan genel arazi kadastrosu sırasında tespit tutanağı düzenlenmeden 3402 Sayılı Yasanın 22/son maddesi gereğince orman olarak tapu kütüğüne aktarıldığı anlaşılmaktadır.

Davalı taşınmaz hakkında, kadastro tutanağı düzenlenmemiş, sadece 1981 yılında kesinleşen orman kadastrosunun tapu kütüğüne aktarılması ile yetinilmiştir. Dava tapu kaydına dayalı orman kadastrosunun iptali ile birlikte tapu iptali ve tescile ilişkin olduğundan, orman kadastrosunun kesinleştiği tarih gözönünde bulundurulduğuna hak düşürücü süre çoktan geçmiştir. Diğer taraftan; 3402 Sayılı Yasanın 22.02.2005 gün ve 5304 Sayılı Yasa ile değişik 14. maddesi ile 3402 Sayılı Yasanın 45. maddesinin Anayasa Mahkemesince iptal edilmeyen hükümleri de yürürlükten kaldırılmış olduğundan böyle bir davanın dinlenme olanağı dahi bulunmamaktadır. Davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu gibi hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Orman Yönetimi, Hazine ve Orman Bakanlığının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 25.12.2006 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5017, Karar No: 2012/8298, Tarih: 18.05.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/5017 E.  ,  2012/8298 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Yozgat 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 16/04/2009 tarih ve 2009/52-2009/429 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 18.05.2012 günü hazır bulunan davacı vekili Av..... ile davalı vekili Av. .... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Almanya Stuttgart Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından verilen 24.08.2007 tarihli, 12 O 236/06 numaralı kararın kesinleştiğini ileri sürerek, tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, davacı ile benzer durumda olan kişiler tarafından Türkiye’de açılan davalarda, bu kişilerin şirket ortağı oldukları gerekçesiyle TTK’nun 405/2. maddesine dayalı olarak alacak davalarının reddedildiği, ancak davacıların tenfizini istedikleri yabancı mahkeme kararı ile alacağın hüküm altına alındığı, bu durumun mahkeme kararları arasında çelişki meydana getireceği ve şirket ortakları arasında eşitsizliğe neden olacağı bunun da kamu düzenine aykırı olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkin olup, mahkemece, tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının kamu düzenine ilişkin TTK’nun 329 ve 405/2. maddelerine ve anayasanın eşitlik ilkesine aykırı olduğu gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm tesis edilmiştir.

Gerçekten de, yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 5718 SK.’nun 54/c maddesi uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir.

Gerçekten de, yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 5718 SK.’nun 54/c maddesi uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir.

Kanunda kamu düzeni kavramının zamana ve yere göre değişebilen niteliği gereği bir tanımlama yapılmaktan kaçınılmış ve konunun hakimin takdirine bırakılması tercih edilmiş, ancak kamu düzenine aykırılığın “açıkça” olmasının aranmasıyla bu konuda takdir hakkı bulunan hakime bir sınırlama getirilmek istenmiştir. Bu düzenleme, Türk tenfiz hukukunda, kamu düzeni kavramının izin verdiği ölçüde, yabancı mahkeme kararlarının tanınması ve tenfizi lehine bir eğilimin bulunduğunu göstermektedir. Doktrinde de bu konuda hakime yardımcı olması bakımından bazı kriterler verilmiştir. Buna göre örneğin Türk tenfiz hakimi “kural olarak” yabancı mahkeme kararının doğruluğunu inceleyemez (revision au fond yasağı). Zira aksinin kabulü, aynı davanın Türk mahkemesinde tekrar görülmesi ve yeni bir Türk mahkemesi kararının ortaya çıkması sonucunu doğurur. Ancak örneğin Türk hukukunun vazgeçilmez kabul ettiği temel prensiplerini ihlal eden veya milletlerarası alanda geçerli olan ortak ilkelere aykırı bulunan yabancı mahkeme kararları tenfiz edilemez. Tenfiz hakimi takdir hakkını kullanırken, her somut olayın kendine mahsus özelliklerini de dikkate almalıdır.

O halde dava konusu uyuşmazlık yönünden de somut olayın özelliklerine göre bir inceleme ve değerlendirme yapılmalıdır.

Burada ilk olarak yabancı mahkemece davalının savunma hakkının ihlal edilip edilmediğinin incelenmesi gereklidir. Somut olayda yabancı mahkemece, dava dilekçesi ve ekleri davalıya 1965 tarihli Hukukî ve Ticarî Konularda Adlî ve Gayrı Adlî Belgelerin Yabancı Memleketlerde Tebliğine Dair Lahey Sözleşmesi’ne uygun olarak tebliğ edilmiş, davalının davaya karşı savunma yapmak isteğini göstermemesi nedeniyle, Alman Usul Yasası’nın 331/3. ve 276. maddeleri uyarınca, davacının talebi üzerine, sözlü yargılama yapılmaksızın “gıyabi karar” verilmiştir. Buraya kadar olan gelişmelerin Türk kamu düzenine aykırı veya davalının savunma hakkını kısıtlar nitelikte olmadığı, benzer olaylarda Yargıtay dairelerince verilen kararlarla da benimsenmiştir (Yargıtay 13. HD. 01.10.1992 gün ve 5764 E.-7352 K., Yargıtay 11. HD. 06.07.2010 gün ve 2008/12797 E.- 2010/7992 K.). Zira “kural olarak” her mahkeme kendi usul hükümlerini uygular ve yabancı mahkemenin uyguladığı usulün Türk usul hukukundan farklı olması, Türk kamu düzeninin müdahalesi için tek başına yeterli sebep oluşturmaz. Aynı ilkeler yabancı mahkemece uygulanan ispat hukuku açısından da geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta incelenmesi gereken diğer bir konu da, benzer olaylarda Türkiye’de açılan davaların, TTK.’nun 329/1. ve 405/2. maddelerinde düzenlenen, anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyecekleri ve pay sahiplerinin sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyecekleri ilkeleri gereği reddedilmesine rağmen, aynı şartlardaki ortaklarca yabancı mahkemelerde açılan davaların kabul edilmesinin ve alınan farklı yöndeki bu yabancı mahkeme kararlarının Türkiye’de tenfizinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağıdır. Nitekim mahkemece bu durum, T.C. Anayasası’nın kanun önünde eşitlik ilkesine ve kamu düzenine aykırı kabul edilmiştir.

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HUMK.’nun 445/10. maddesi uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır.

Somut uyuşmazlık yönünden asıl incelenmesi gereken husus, tarafları, konusu veya sebebi “farklı” olan bir yabancı mahkeme kararının, Türk mahkemelerinden alınan kararlar ile bağdaşmaması halinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağı noktasıdır. Burada ilk olarak tanıma ve tenfiz hukukundaki kamu düzenine aykırılık kavramının, iç hukuktaki emredici kurallara aykırılık kavramından daha dar ve sınırlı bir anlama sahip olduğu gözden uzak tutulmamalıdır. Dolayısıyla kamu düzeni gerekçesiyle yabancı mahkeme kararının tenfizine istisnaen müdahale edilmelidir. Ayrıca somut uyuşmazlıkta yukarıda açıklanan revision au fond yasağından ayrılmayı gerektirecek bir özellik de bulunmamaktadır. Yine aynı davanın Türk mahkemelerinde görülmesi halinde farklı sonuca varılacak olması, “tek başına” tanıma ve tenfiz engeli oluşturmayacaktır. Zira, esasa uygulanacak yabancı hukuk gibi yabancı mahkeme kararlarının da Türk mahkemelerinden verilecek kararlarla aynı olması beklenemez.

Bu noktada belki Türk tarafların Türk hukukunun emredici hükümlerinden kaçmak amacıyla yabancı mahkemeden bir karar elde etmeye ve bu kararı Türkiye’de tenfiz ettirmeye çalışmalarının adalet duygusunu sarsacağı, bir başka emredici kural olan kanuna karşı hile yasağına ve bu sebeple de Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı düşünülebilir (Prof. Dr. Ergin Nomer Prof. Dr. Cemal Şanlı, Devletler Hususi Hukuku, İstanbul 2009, 17. Bası, sayfa: 491, dipnot: 270). Ancak öncelikle böyle bir durumun varlığı davalı tarafça ispat edilebilmiş değildir. Kaldı ki somut olayın dikkat edilmesi gereken başka bir özelliği daha vardır. O da Türk hukukunda kabul edilen anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyeceklerine dair ilkenin, Avrupa’da hakim olduğu gibi Alman hukukunda da kural olarak benimsenmiş bulunmasıdır. Somut uyuşmazlıkta yabancı mahkemece davalının savunma haklarının ihlal edilmediği yukarıda açıklanmıştır. Dolayısıyla davalı şirket, benzer ilkelerin egemen olduğu bir hukuk düzeninde, kendisine tanınan savunma olanaklarından yararlanmayarak, tenfizini istemediği kararın verilmesine ve kesinleşmesine kendisi neden olmuştur. Davalının bu şekilde yasal haklarını kullanmayıp, örneğin Türk mahkemelerinden verilmiş aynı nitelikteki bir kararı temyiz etmemek suretiyle Türkiye’de de kesinleşmesine neden olabilmesi mümkündür. Böyle bir durumda da kararın kamu düzenine aykırı olduğu ve infaz edilmemesi gerektiği ileri sürülemeyecektir.

O halde mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda yabancı mahkeme hükmünün tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturmayacağı kabul edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın, davacı yararına BOZULMASINA, takdir edilen 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 18.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7058, Karar No: 2012/15334, Tarih: 17.09.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/7058 E.  ,  2012/15334 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.03.2008 günlü 2008/9-7-56 ve 13.05.2008 günlü 2008/10-101-113 sayılı kararlarında açıklandığı üzere, “kendisine zorunlu savunman atandığından sanığın haberdar edilmediği durumlarda, zorunlu savunmana yapılan tefhim veya tebliğ kendisine bağlanan hukuki sonuçları doğurmaz. Bu durumda zorunlu savunman, sanığın yararına gibi görünen bazı işlemler yapmış olsa; örneğin temyiz dilekçesi vermiş olsa dahi, gerekçeli kararın kendisine de tebliğ edilmesi ve sanık tarafından temyiz dilekçesinin verilmesi halinde, temyiz isteminin kabul edilmesi gerektiğinin” anlaşılması karşısında;Genç Asliye Ceza Mahkemesi'nin 29.03.2007 günlü hükmünün mahkemenin istemi üzerine atanan savunman Av. Nushattin Döner'in yüzüne karşı verilip, adı geçen savunman tarafından süresi içerisinde temyiz edildiği, ancak atanan anılan savunmandan sanığın haberdar olmadığı anlaşıldığından;

1- Sanık ...'e, anılan kararın tebliği ile bu belge (gerektiğinde ihtaratlı tebligat sağlanıp) ve sunarsa temyiz dilekçesi de eklenerek,

2- Adı geçen sanığın bilgisi dışında atanan savunmanın temyizini kabul edip etmediği konusunda anlatımları da saptanarak,

3- Sanığın temyizi durumunda da, bu konuda ek tebliğname düzenlenerek incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 17.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5253, Karar No: 2017/6914, Tarih: 05.12.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/5253 E.  ,  2017/6914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 1.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29/12/2015 tarih ve 2013/113-2015/244 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, oyuncu olan müvekkilinin rol aldığı reklam filmlerinin sadece yurt içinde bir yıl süreli gösterimleri için izin verildiği halde davalı tarafından filmlerin uydu kanalları yoluyla yurt dışında gösterildiği gibi, yurt içindeki gösteriminin de devam ettiğini ileri sürerek, tecavüzün ref'i, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 5.000 TL manevi tazminatın ve sözleşme yapılması halinde ödenmesi gereken bedelin 3 katından az olmamak üzere tespit edilecek miktarın maddi tazminat olarak faiziyle davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, zamanaşımı def’i ve husumet itirazında bulunmuş, taraflar arasında herhangi bir sözleşme bulunmayıp, hakların kendisine devredilmediğini, müvekkilinin sadece prodüksiyon şirketi olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.