muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/154, Karar No: 2021/576, Tarih: 18.11.2021

Yargıtay Yüksek 2. Ceza Dairesinin 1999/15076 K. sayılı ilamında;

Sanığın hamili olduğu bıçağı çıkararak yaralamaktan ibaret eyleminden dolayı mahkûmiyet kararı verilirken ayrıca geçit suç konumundaki kavgada silah çekmek suçunun oluşamayacağının gözetilmemesi,

Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 1994/4605 K. sayılı ilamı;

Sanığın kavganın devamı sırasında silah çekme ve boşaltmaktan ibaret eyleminin geçit suçu niteliğindeki TCK'nın 466/2. maddesindeki tek suçu oluşturduğunun gözetilmemesi,

Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun 1984/378 K. sayılı ilamı;

Sanığın ırza tasaddiyi ifade eden hareketleri yaparak bununla yetinmeyip, daha ileri aşaması olan ırza tecavüz suçunu işlemesi durumunda; daha hafif sonuç olan tasaddi, daha ağır sonuç olan tecavüz içinde erimekte ve faile daha ağır olan sonuçtan ceza verilmektedir.

Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun 2014/176 K. sayılı ilamında;

Sanıkların suça konu aracı direksiyon muhafazasını kırarak düz kontak yapmak suretiyle çalıştırarak çalmaktan ibaret eyleminin, hırsızlığın konusunu oluşturan araçtan bağımsız başka bir eşyaya zarar verilmediğinden bahisle tek hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden ayrıca mala zarar vermek suçundan da hüküm kurulmasının isabetli olmadığına hükmedilmiştir.

Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun 2017/259 K, 2019/467 K. sayılı ilamlarındaki muhalefet görüşü olarak ileri sürülen, TCK'nın 245/2. maddesindeki suçun oluşmasından sonra bir aşama daha ileri giderek haksız kazanç sağlamaya çalışan sanığın ağırlaşan suça yönelik eyleminin teşebbüs aşamasında kalması durumunda; daha hafif bir ceza verilmesinin hakkaniyet ilkesine aykırı olacağı şeklindeki gerekçesinin de benzer olaylardaki Yargıtay uygulamalarına aykırı olacağı açıktır.

Yargıtay 14. Ceza Dairesi 2012/12590 K. sayılı ilamında;

Nitelikli cinsel saldırıya teşebbüsten verilecek cezanın, hakkaniyet gereği basit cinsel saldırı suçu için öngörülen asgari cezadan az olamayacağı ve eylemin işleniş şekli ve sanığın kasta dayalı kusurlarının ağırlığı nazara alınıp fiilin ağırlığıyla orantılı olarak alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle cezalandırılması yerine alt sınırdan ceza tayini,

2013/12496 K. sayılı ilamında;

Nitelikli cinsel saldırı suçuna teşebbüsten verilecek cezanın hakkaniyet gereği, basit cinsel saldırı suçu için öngörülen asgari cezadan az olamayacağı gözetilerek, eylemin işleniş şekli, işlendiği zaman dilimi ve sanığın kasta dayalı kusurunun ağırlığı nazara alınıp fiilin ağırlığıyla orantılı olarak, sanık hakkında nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs suçundan TCK'nın 102/2 ve 102/3-d maddeleri uyarınca verilecek cezadan, aynı Kanun'un 35/2. maddesi uyarınca teşebbüs nedeniyle yapılacak indirimin, mağdura verilmek istenen zarar ve tehlikenin ağırlığı da nazara alınarak uygun bir oranda yapılması ve sanığa cinsel saldırı suçunun temel hâline ilişkin 102/1 ve 102/3-d maddelerinde öngörülen cezanın asgari haddinden az olmayacak bir ceza verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi suretiyle eksik cezaya hükmolunması,

Yukarıdaki içtihatlarda açıklandığı üzere, TCK'nın 245/3. maddesindeki suçun teşebbüs aşamasında kalması hâlinde, tamamlanmış olan TCK'nın 245/2. maddesinden fazla cezaya hükmedilerek hem genel ilkelere uygun davranmak hem de hakkaniyet ilkesini çiğnememek mümkün olabilir.

'Yine 2018/467 K. sayılı ilamda muhalefet görüşü olarak; 'Sahte kartı üreten, satın alan veya bulunduran kişinin kartı kullandığı ... yerinde bir başkasına kullandırtması ve onun da kullanarak menfaat sağlaması durumunda üçüncü kişi için 245/3. fıkradaki suç oluşmakla birlikte 245/2. fıkradaki fiillerden hiçbiri gerçekleşmemektedir. Bu kişinin kartı üreten, satan, satın alan, bulunduran veya kabul eden konumu olmadığı için ikinci fıkra hükmüne aykırı bir fiili olmamakla birlikte sahte kartı kullanarak menfaat elde ettiği için üçüncü fıkradaki suçu işleyebilmektedir.

Ayrıca; sahte kartı üreten, bulunduran veya satın alan kişinin bu kartı kullanmadan devretmesi durumunda da ikinci fıkra ihlal edilmesine karşın üçüncü fıkranın ihlali söz konusu değildir.' şeklindeki gerekçelerle her iki suç arasında zorunluluk ilişkisi bulunmadığından bahisle geçit suç ilişkinin mevcut olmadığı yönündeki görüşlerin de gerek uygulamada gerekse öğretideki görüşlere aykırı olduğu tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır. Zira sahte kartı üreten kişi tarafından kendisine verilen sahte kredi kartının sahte olduğunu bilerek kullanan kişinin aynı zamanda sahte kartı kabul eden konumunda olduğu ve TCK'nın 245/2. maddesindeki seçimlik hareketlerden birisini işlediği konusunda kuşku bulunmamaktadır. Yine ikinci paragrafta ise ileri sürülen görüşün geçit suçun asli unsurlarından olduğu, daha hafif sonucu gerçekleştiren sanığın daha ileri giderek ağır sonucu gerçekleştirmediği ya da buna teşebbüs etmediği bir durumda sadece daha hafif sonuçtan sorumlu tutulacağı hususunda zaten bir duraksama mevcut olmadığına dair Yargıtayın benzer olaylarda pek çok içtihadı mevcuttur. Örneğin vergi suçlarında; sahte fatura düzenleyen kişi bu faturayı vergilendirme işleminde kullanmış ise tek suçun oluşacağı kabul edilirken, sahte faturayı düzenleyen ile kullanan farklı ise iki ayrı suçun oluşacağı yönündeki içtihatlar yıllar içerisinde istikrar kazanarak yerleşik uygulamaya dönüşmüştür.

Yargıtayın 11. CD, 07.01.2014 tarih, E. 2012/19007, K. 2014/130 sayılı kararına göre sahte fatura kullanmak ve sahte fatura düzenlemek suçları birbirinden ayrı ve bağımsız suç oluşturması ve sanık hakkında iddianamede her iki suçtan kamu davası açılmasına göre; her yıl için iki suçtan ayrı ayrı hüküm kurulması gerekirken eylemin tek suç olarak kabulü ile tek ceza tayini isabetsizliği yasaya aykırı olduğu yönünde karara varılmıştır. Bu durumda, düzenleme ve kullanma fiilleri ayrı ayrı yaptırım gerektiren bağımsız suçlar olarak ele alınmaktadır.

Yukarıda örnek olarak gösterilen içtihatlarda, hırsızlık suçunun işlenmesi için çalınan araca zarar verilmesinin, nitelikli cinsel saldırı suçunun oluşabilmesi için basit cinsel saldırı suçunun tamamlanmasının zorunlu olmamasına karşın, somut olayın özelliğine geçit suç hükümleri uygulanarak, her durumda zorunluluk ilişkisi aranmamıştır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Başkasına ait kimlik bilgilerine istinaden oluşturduğu sahte kimlik ile bankaya müracaat ederek almış olduğu kredi kartını kullanmak suretiyle haksız kazanç sağlayan sanığın başlangıç aşamasından itibaren sahte oluşturduğu kredi kartı ile haksız kazanç sağlamayı hedeflediği konusunda herhangi bir duraksamanın mevcut olmaması, somut olayımızda TCK'nın 245/3. maddesindeki suçun işlenebilmesi için başka hesapla irtibatlandırılan sahte kredi kartının üretilmesi ya da bir şekilde ele geçirilmesinin zorunlu olması, teşebbüs aşamasında kalan eylemlerde dahi hakimlik sanatının kullanılması suretiyle temel cezanın belirlenmesi sırasında TCK'nın 245/2. maddesinden daha fazla ceza verilerek hakkaniyet ilkesinin sağlanmasının mümkün olması, sayın çoğunluğun görüşü doğrultusunda aksine uygulamanın başlangıç aşamasından itibaren haksız kazanç sağlamayı düşünen sanığın sahte kartın üretilmesi ve haksız kazanç sağlamaktan ibaret eylemlerin ayrı suçu oluşturduğunun kabul edilmesinin TCK'nın 3. maddesindeki orantılık ve hakkaniyet ilkesine aykırı olacağı gibi tehlike suçları ile zarar suçlarının aynı sanık tarafından işlenmesi hâlinde kanunda aksine düzenleme olmaması durumunda sadece zarar suçunun oluşacağına dair Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulu ile Yargıtay Yüksek Dairelerinin benzer olaylardaki içtihatlarına açıkça aykırı olacağının anlaşılması karşısında; somut olayımızda geçit suçun bütün unsurlarının gerçekleştiği kabul edilerek sadece TCK'nın 245/3. maddesindeki suçun oluştuğu kabul edilip, bu suçtan verilen mahkûmiyet hükmünün onanarak kesinleştiği ve buna bağlı olarak tek eylemden dolayı iki ayrı ceza verilemeyeceği dikkate alınarak, Yerel Mahkemece TCK’nın 245/2, 62. maddeleri uyarınca verilen direnme kararının bozulmasına karar verilmesi gerekirken, direnme kararının isabetli olduğuna hükmetmek suretiyle TCK’nın 245. maddesinin ikinci ve üçüncü fıkralarındaki iki ayrı suçun oluşacağını dolaylı olarak kabul eden Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun görüşüne iştirak edilmemiştir." düşüncesiyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir Ceza Genel Kurul Üyesi de; benzer gerekçelerle,

Karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yerel Mahkemenin direnme gerekçesinin İSABETLİ OLDUĞUNA,

2- ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin usul ve kanuna uygun bulunan 02.10.2018 tarihli ve 607-374 sayılı direnme kararına konu mahkûmiyet hükmünün ONANMASINA,

3- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 18.11.2021 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21173, Karar No: 2013/20259, Tarih: 03.07.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/21173 E.  ,  2013/20259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, ...'ten kaynaklanan sosyal yardım ücreti ile 6772 sayılı Kanunu'ndan kaynaklanan ikramiye alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre, yerinde bulunmayan ve sebepleri bildirilmeyen bozma isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 03.07.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/29047, Karar No: 2013/11322, Tarih: 10.04.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/29047 E.  ,  2013/11322 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanan kanıtlara, hükmün dayandığı gerekçe ve takdire göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

5237 sayılı TCK.nda cezaların içtimaına dair bir düzenleme bulunmadığı gözetilmeden, hapisten çevrilen para cezası ile doğrudan verilen para cezasının toplan- ması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından hapis cezasından çevrilen ve doğrudan verilen para cezalarınının içtimaına ilişkin bölümün çıkarılması ile sonuç cezanın 3000TL ve 400TL olarak belirlenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün (DÜZELTİLEREK ONAN- MASINA), 10.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7152, Karar No: 2025/1419, Tarih: 24.02.2025

**8. Hukuk Dairesi         2022/7152 E.  ,  2025/1419 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/170 E., 2022/52 K.

KARAR : Davanın kabulüne

Taraflar arasındaki davada verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesince, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozma ilâmına uyularak yapılan araştırma sonucu verilen görevsizlik kararı sonrası, görevli İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili 13.04.2016 havale tarihli dava dilekçesinde özetle; 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 22/2-a maddesine göre yapılan çalışmalarda dava konusu Gaziantep ili Şahinbey ilçesi ... Mahallesi 123 adada yer alan ve taşlık olarak tespit edilen kısma, orman niteliğinde olması nedeniyle itiraz ettiklerini belirterek, yapılan bu yanlışlığın düzeltilmesi suretiyle kadastro tespitinin iptaline, taşınmazın orman vasfıyla tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevabında; davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda; "Dava konusu yerin tapulama harici alan olduğu ve hakkında tutanak düzenlenmediği, Kadastro Mahkemesinin görevli olması için tutanak düzenlenmesinin gerektiği" belirtilerek, Mahkemenin görevsizliğine karar verilmiş; hükmün, davacı ... İdaresi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 20.Hukuk Dairesinin 13.02.2019 tarihli ve 2016/11846 Esas, 2019/970 Karar sayılı ilamıyla; "Dava dilekçesinden davanın, mülkiyet hakkına ilişkin mi yoksa 3402 sayılı Kanunun 22/2-a maddesi uyarınca yapılan kadastro haritalarının yeniden düzenlenmesi ve tapu sicilinde gerekli düzeltmelerin yapılması işlemine yönelik mi veyahut her iki istemi de birlikte içerip içermediğinin anlaşılamadığı, bu hususun netleştirilip, ona göre karar verilmesi" gereğine değinilerek, İlk Derece Mahkemesi kararı bozulmuştur.

İlk Derece Mahkemesince bozma ilâmına uyularak yapılan yargılama sonucunda; "Davacı ... İdaresinin talebinin, sunulan 29.08.2019 havale tarihli beyan dilekçesine göre mülkiyet olduğu" gerekçesiyle, Kadastro Mahkemesinin görevsizliğine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozma ilâmına uyularak yapılan yargılama sonucunda; "Davacı ... İdaresinin talebinin, sunulan 29.08.2019 havale tarihli beyan dilekçesine göre mülkiyet olduğu" gerekçesiyle, Kadastro Mahkemesinin görevsizliğine karar verilmiştir.

Görevli İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda; "Birbiri ile uyumlu mahalli bilirkişi, ziraat bilirkişi raporu, fen bilirkişi raporu ve Mahkemece yapılan gözlem göz önünde bulundurularak, davaya konu taşınmazın fen bilirkişisinin 19.11.2021 tarihli raporunda ve ekli krokide gösterilen 74.092,13 m2 lik kısmının 22/a çalışmaları sonucu tescil harici bırakıldığı, dava konusu yerin üzerinde 30-40 yaşlarında, 5-6 metre boylarda 16-18 cm çaplı kızılçam ağaçlarının bulunduğu, orman mühendisinin sunmuş olduğu rapor ile mahalli bilirkişilerin beyanlarından dava konusu yerde bulunan ağaçların 40 yıl önce fidan dikimi yapılarak araziye getirilmiş olduğu, Burç Köyü 123 ada 1 numaralı parsel üzerindeki kızılçam ormanıyla aynı toprak yapısında aynı yaşlı ve benzer çaplarda ağaçlardan oluşmakla bu ormanın devamı niteliğinde bir ormanlık alan olduğu" gerekçesiyle, davanın kabulüne, dava konusu Gaziantep ili Şahinbey ilçesi ... Mahallesi 123 ada 1 parsel, 123 ada 8 parsel ve 123 ada 2 parsel arasında kalan 74.092,13 m² miktarındaki kadastro harici bırakılan taşınmazın orman vasfıyla Hazine adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi kararında belirtilen gerekçelere, 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 Sayılı Kanun) geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun’un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usûl ve kanuna uygun olup, davalı Hazine vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle,

Davalı vekilinin yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile, İlk Derece Mahkemesi kararının ONANMASINA,

1086 sayılı Kanun'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yoluna başvurulabileceğine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

24.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20920, Karar No: 2016/280, Tarih: 28.01.2016

**16. Hukuk Dairesi         2015/20920 E.  ,  2016/280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: BALA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 31/12/2013

NUMARASI : 2009/65-2013/224

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın onanmasına ilişkin yukarda belirtilen ilamın karar düzeltme yolu ile incelenmesi A.. B.. tarafından süresinde istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Dosya içeriğine, mahkeme kararında belirtilip, Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Kanun'un 442. maddesi uyarınca 264.60 TL para cezası ile aşağıda yazılı bakiye red karar düzeltme harcının düzeltme isteminde bulunandan alınmasına, 28.01.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14788, Karar No: 2024/688, Tarih: 16.01.2024

**2. Ceza Dairesi         2021/14788 E.  ,  2024/688 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/703 E., 2016/294 K.

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın, katılanın evinin etrafına dikmiş olduğu 90 adet ağacı 2014 yılı içerisinde söktüğü, yine 23.04.2015 tarihlerinde katılanın dikmiş olduğu 23 adet ağacı ve arazinin etrafını çevirdiği telleri tutan demir direkleri sökerek katılanın malına zarar verdiğinin kolluk görevlileri tarafından düzenlenen 14.05.2015 tarihli Olay Yeri Görgü ve Tespit Tutanağından ve aşamalarda dinlenen tanık ...'in beyanlarından anlaşılması karşısında; sanığın atılı suçu işlediği sabit olmasına rağmen mahkûmiyeti yerine yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA 16.01.2024 tarihinde oy birliyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/440, Karar No: 2012/1023, Tarih: 20.01.2012

**9. Hukuk Dairesi         2012/440 E.  ,  2012/1023 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, 17.02.2010 tarih ve 27496 sayılı resmi gazetede yayınlanan iş kolu tespit kararının iptali ile .... ve Ticaret A.Ş. nin ... ve ... ... da bulunan şube işyerlerinin 03 nolu" .... ve Lastik" iş kolunda olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, davanın reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 20.01.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6725, Karar No: 2010/8017, Tarih: 08.07.2010

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/6725 E.  ,  2010/8017 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 26.03.2009 gününde verilen dilekçe ile tapu kaydındaki şerhin terkini istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 26.03.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne, duruşma isteminin gider olmadığından reddine karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, tapu kaydındaki şerhin kaldırılması isteğine ilişkindir.

Davacı, dava konusu taşınmazların tapu kaydındaki "1164 sayılı Arsa Ofisi Kanununun 11. maddesi ve Yönetmeliğin 58. maddesi uyarınca Arsa Ofisi Genel Müdürlüğü'nün sattığı arsaları alanlar en geç 2 yıl içinde tasdikli imar planları uyarınca inşaat yapmak zorundadırlar. 2 yıl içinde tasdikli imar planına uygun inşaat yapılmadıkça satılamaz, devredilemez ve haczedilemez" şeklindeki şerhin taşınmazlar üzerine projeye uygun inşaatların yapıldığını ileri sürerek terkinini talep etmiştir.

Davalı, dava konusu taşınmazların geldisi olan 2442 ve 2443 parsel sayılı taşınmaz maliklerinin kamulaştırma bedeli nedeniyle dava açma ihtimallerinin bulunduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, taşınmazlara ilişkin dava bulunduğu gerekçesiyle istem reddedilmiş, hükmü davacı temyiz etmiştir.

Bilindiği gibi, tapu kütüğüne yazılarak alenileştirilmesinde fayda olunan hukuki ilişki ya da fiili durum şeklinde tarif edilen beyanlar  Türk Medeni Kanununun 1012. ve Tapu Sicil  Tüzüğünün 60. ve devamı maddeleri uyarınca tapu  kaydının  beyanlar   sütununda  yer  alır.   Eldeki   davada da dava konusu taşınmazın beyanlar sütununda "1164 sayılı Arsa Ofisi Kanununun 11.maddesi

ve Yönetmeliğin 58.maddesi uyarınca Arsa Ofisi Genel Müdürlüğünün sattığı arsaları alanlar en geç 2 yıl içinde tasdikli imar planları uyarınca inşaat yapmak zorundadırlar. 2 yıl  içinde  tasdikli imar planlarına uygun  inşaat  yapılmadıkça taşınmaz satılamaz, devredilemez ve haczedilemez" şeklinde kayıt bulunmaktadır. Yukarıda değinilen yasal düzenlemeler uyarınca dava konusu taşınmaz üzerine beyan kaydı işlenmiştir. Bu kaydın terkini yine kaydın dayanağı olan  yasal mevzuatın aradığı koşulların gerçekleşmesine bağlıdır.