muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/5743, Karar No: 2023/4190, Tarih: 02.05.2023

**7. Ceza Dairesi         2021/5743 E.  ,  2023/4190 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 7201 sayılı Tebligat Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmün temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği

temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bala Cumhuriyet Başsavcılığının 05.03.2014 tarihli ve 2014/8 soruşturma, 2014/108 karar sayılı kararı ile sanık ve Tahir Tanrıverdi hakkında 7201 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmiştir.

2.Katılan tarafından yapılan itiraz üzerine, Ankara 4. Sulh Ceza Hakimliği'nin 15.06.2015 tarihli ve 2014/3179 Değişik iş sayılı kararı ile itirazın kabulüne ve kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırılmasına karar verilmiş, devamında Bala Cumhuriyet Başsavcılığının 15.11.2015 tarihli ve 2015/148 esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında kamu davası açılmıştır.

3.Bala Asliye Ceza Mahkemesinin 27.04.2016 tarihli ve 2015/179 Esas, 2016/161 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 7201 sayılı Tebligat Kanunu'na (7201 sayılı Kanun) muhalefet suçundan 5271 sayılı Kanun' un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın temyiz temyiz sebepleri; sanık hakkında verilen beraat kararının usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Posta görevlisi olan sanık hakkında; Ankara 9. İdare Mahkemesi tarafından gönderilen tebligat evrakının muhtara teslim edildiğine ilişkin haber kağıdını muhatabın kapısına veya görünür sair yerlere yapıştırmadığı, salt köy adresine dayanarak ayrıntılı adres araştırması yapmayarak tebligatları doğrudan ve usulsüz bir şekilde muhtara teslim ederek dönemin köy muhtarı Tahir Tanrıverdi ile katılan arasındaki husumet sebebiyle tebligatın yok olmasına sebebiyet verdiği iddiası ile dava açılmıştır.

2.Sanık savunmasında, Çubuk İlçe merkezinde görevli poste memuru iken geçici görevle Bala İlçesine görevlendirildiğini, buradaki görevinin köy dağıtımı yapmak olduğunu, katılan adına tebligat olduğunu, o tarihte şeflerinin, katılana tebligatı bizzat yapmasını, eğer bulunmazsa 21 inci maddeye göre tebligat yapmasını istediğini, bunun üzerine köyde katılanı bulamayınca, köy muhtarına katılanın oturduğu yeri sorduğunu, gösterdiği evde usulune uygun olarak işlemleri yerine getirdiğini, tebligatı da muhtara bıraktığını, katılanın, köy muhtarı ile arasındaki husumeti bilmesinin mümkün olmadığını, atılı suçlamayı kabul etmediğini, katılanın, tebligatın kendisine yapılması için verdiği dilekçeye Bala Merkezde posta kutusundan adına gelen mektupları ve tüm evrakları bizzat almak istiyorum demiş olsa o takdirde bizzat kendisine yapılması mümkün olabileceğini beyan etmiş, soruşturma aşamasında Cumhuriyet savcısı huzurunda vermiş olduğu ifadesinde köylerde yaşayan insanların adlarına gelen tebligat ve mektuplarda ilgili şahsın açık adresleri olmayıp sadece yaşadıkları köyün adının yazdığı, kendisinin de dağıtılmak üzere teslim edilen mektup ve tebligatları ilgili köy muhtarına teslim ettiğine dair beyanı okunup sorulduğunda, ifadesinin ... olduğunu ancak o tarihte olayın katılan ile ilgili olduğunu bilmediği için köylerde yapılan genel uygulamayı anlattığını beyan etmiştir.

3.Katılan beyanlarında, köy muhtarı ile aralarında geçmişten kaynaklanan ve yargıya intikal eden husumetlerinin olduğunu, bu sebeple resmi kurum ve kuruluşlardan gelen tebligatları Tebligat Kanununa aykırı olarak kendisine tebliğ etmeyerek yok etmekte olduklarını, adresine gelen mektup ve tebligatları sanığın, evine getirmeyip doğrudan muhtara bırakmakta olduğunu, bahse konu tebligatın tarafına usulüne uygun bir şekilde tebliğ olunmaması sonucu tebliğ konusu evraktan çok sonra haberinin olduğunu, ilgili Mahkemesine ayrıca bir evrak vermek sureti ile mağduriyetinin oluştuğunu, dava dosyasının temyiz nedeni ile Danıştay'da olduğunu, mağduriyeti sebebi ile zararının oluştuğunu beyan etmiştir.

4.Tanık ... beyanlarında, olay tarihinde aza olarak görev yaptığını, iddianameye konu tebligatın muhtara verilip verilmediğini bilmediğini, tebligatı kendisinin de almadığını, o zamanki uygulamanın, tebligatların muhtara verilmesi şeklinde olduğunu, katılanın tebligatının kendisine verilmediğini, tebligatlarının katılanın kendisine yapılması gerekmekte olduğunu, katılanın olmadığı zaman ise tebligatı muhtara bırakıldığını, katılana yapılan tebligat hakkında kendisine kimsenin bilgi vermediğini, tarla konularından dolayı eski muhtar ile katılan arasında önceye dayalı husumet bulunmakta olduğunu beyan etmiştir.

5.Katılan tarafından dosyaya sunulan, Ankara PTT Başmüdürlüğü Posta İşletme Müdürlüğü' nün 22.01.2014 tarihli yazısı uyarınca, iddianameye konu tebligat işlemi kapsamında katılanın adresine haber kağıdı bırakılmadığı ve komşuya bilgi verilmediği için sanığın ikaz edildiğinin bildirildiği görülmüştür.

IV. GEREKÇE

1. Sanık hakkında kurulan hükme yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde, posta dağıtım görevlisi olduğu anlaşılan sanık hakkında 7201 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin birinci fıkrasına muhalefet ettiği iddiası uyarınca kamu davası açılmış ise de, sanığın eyleminin anılan madde ve fıkra kapsamında değerlendirilmesinin hukuken mümkün olmadığı, sanığın eylemlerinin 5237 sayılı Kanun'un 257 nci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen görevi kötüye kullanma suçunu oluşturabileceği sabit ise de; dosya kapsamı uyarınca iddianame konusu eylem nedeni ile katılanın mağduriyetine veya kamunun zararına neden olma ya da kişilere haksız bir menfaat sağlama şeklindeki objektif cezalandırma koşullarından birinin de oluşmadığı, sanık savunmasında geçtiği şekli ile ilgili Mahkemesine ayrıca bir evrak vermekten ibaret durumun, katılan mağduriyeti olarak kabul edilemeyeceğinin anlaşılması nedeniyle 5271 sayılı Kanun' un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca sanık hakkında beraat kararı verilmesinin gerekmesine karşın, aynı fıkrasının (e) bendi uyarınca sanık hakkında beraat kararı verilmesi sonucu itibarı ile ... bulunduğundan, hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bala Asliye Ceza Mahkemesinin 27.04.2016 tarihli ve 2015/179 Esas, 2016/161 Karar sayılı kararında katılan tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılanın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

02.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9764, Karar No: 2024/3290, Tarih: 28.02.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/9764 E.  ,  2024/3290 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SAYISI : 2013/422 E., 2013/546 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇA

SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme, konut dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Suça sürüklenen çocuk ... ve vasisi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 42/1. maddesinde “Süresi içinde usul işlemi yapılsaydı, esasa hangi mahkeme hükmedecek idiyse eski hâle getirme dilekçesi hakkında da o mahkeme karar verir” şeklindeki düzenleme gözetildiğinde, sanık tarafından verilen 10.07.2017 tarihli dilekçe ile sanık vasisi tarafından verilen 07.02.2022 tarihli dilekçenin eski hâle getirme ve temyiz talebi niteliğinde bulunduğu, temyiz dilekçesi ve eski hâle getirme talepli istemin birlikte verilmesi hâlinde karar verme yetkisinin Yargıtayın ilgili dairesinde olduğu, bu nedenle mahkemenin temyiz talebinin süreden reddine dair 23.08.2017 tarihli ek kararının yok hükmünde olduğu tespit edilerek yapılan incelemede;

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. maddesine göre bilinen en son adreste tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde yer alan adresi araştırılarak buraya tebligat yapılması, bunun da bulunmaması hâlinde, kendisine daha önce kanuni usullere göre tebligat yapılmış olması şartı ile aynı adrese anılan Kanun'un 35. maddesine göre tebligat yapılması, daha önce kendisine tebligat yapılan adresin de olmaması hâlinde ise, adres araştırması ile yeni adres tespitine çalışılıp, bulunamaması halinde ilânen tebligat yapılması gerektiği, somut olayda, suça sürüklenen çocuğun bilinen son adresi olan “... Mahallesi, ... Sokak ... Apartmanı No:2/3 Merkez/Diyarbakır” adresine çıkartılan tebligat parçasının muhatabın adresten taşınması sebebiyle iade geldiği, bunun üzerine Mahkemece daha önce MERNİS adresi şerhi ile "adresin MERNİS sistemine göre muhatabın en son adresi olduğu" belirtilen ve daha önce suça sürüklenen çocuğa duruşma davetiyesi gönderilen adres olan "... Mahallesi 309.Sokak No:3/3 .../Diyarbakır" adresine yapılan tebliğin doğrudan MERNİS şerhi ile çıkarıldığı ve "muhatap adresten ayrılmış olduğundan" muhtara tebliğ edildiği, bu tebliğin doğrudan MERNİS şerhi ile gönderilmesi ve muhatabına tebliğ edilememesi sebebiyle kanunî usûllere göre yapılmış sayılamayacağı, bunun üzerine Mahkemece bilinen son adresi olan “... Sokak ... Apartmanı No:2/3 .../Diyarbakır” adresine 35.madde uyarınca tebligat çıkarıldığı, suça sürüklenen çocuğun annesinin yargılama sırasında tanık olarak dinlenilmesi esnasında 09.04.2007 tarihli celsede "oğlunu Antalya'ya babasının yanına gönderdiğini, duruşma esnasında telefon ile görüşme sağlanarak adresinin "... Mahallesi 1171 Sokak No:69 Antalya" olduğunun tespit edilerek duruşma tutanağına yazıldığı, ancak bu adrese hiç tebligat çıkarılmadığı, suça sürüklenen çocuğun UYAP'ta yer alan adres bilgilerinde "Eski MERNİS Adresi" olarak görünen adrese tebliğ yapılmadığı, ayrıca tebliği çıkaran merciin Tebligat Kanunu'nun 28.maddesi uyarınca muhatabın adresini resmî veya hususi müessese ve dairelerden gerekli gördüklerine sorması gerektiği, mahkemece bu süreç takip edilmeden ilanen tebligat yapılmasının usûl ve yasaya aykırı olduğu ve suça sürüklenen çocuk ile vasisinin temyiz talebinin süresinde kabul edilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

A)Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

14.04.2011 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26.maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dâhil adlî para cezasına mahkûmiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk ve vasisinin temyiz istemlerinin 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi gereğince REDDİNE,

B)Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

B)Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Suça sürüklenen çocuğun eylemlerine uyan 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 116/1 ve 31/3. maddelerinde belirtilen suçlar için öngörülen cezaların türü ve üst sınırlarına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde belirtilen 7 yıl 12 aylık olağanüstü dava zamanaşımı süresinin (hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği tarih olan 28.11.2007 ile yeni suç işlendiği tarih olan 07.02.2009 tarihleri arasında durduğu gözetilerek) 26.07.2006 olan suç tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ve vasisinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca hâlen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davalarının 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 28.02.2024 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17424, Karar No: 2015/22188, Tarih: 15.12.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/17424 E.  ,  2015/22188 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Çorlu 2. İş Mahkemesi

Tarihi :31.10.2013

No :2013/338-2013/330

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava; 05.07.2010 tarihli iş kazası sonucu sürekli iş göremez duruma giren sigortalıya bağlanan gelir ve geçici iş göremezlik ödemelerinin rücuan tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasanın 21. maddesidir. Anılan maddede yer alan, “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir.” hükmü karşısında; ilk peşin sermaye değerli gelirin, Kurum yararına tazmini mümkün kısmının belirlenebilmesi için gerçek zarar tavan hesabı yapılması zorunluluğu bulunmaktadır.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler uyarınca, sigortalının uğradığı gerçek zarar miktarı hesaplanarak, gerçek zarar ile ilk peşin sermaye değerli gelir miktarlarının karşılaştırması sonucu Kurumun rücu alacağının belirlenmesinden sonra hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme araştırma ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalıya iadesine, 15.12.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11017, Karar No: 2015/10197, Tarih: 23.02.2015

**7. Ceza Dairesi         2014/11017 E.  ,  2015/10197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5271 sayılı CMK 260/1.maddesi gereğince katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunan ... Düzenleme Kurumunun hükmü temyize hakkı bulunduğu gözetilerek yapılan incelemede;

1-Suçtan doğrudan zarar gören ve davaya katılma hakkı bulunan ... Mamulleri ve ... Kurulu, yargılamadan haberdar edilerek katılma imkanı tanınmadan gıyapta karar verilmesi,

2-Ele geçen eşyanın niteliğine ve suç tarihine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi,

3-Sanık hakkında hükmolunan doğrudan gün adli para cezasının, günlüğü 20 TL üzerinden hesaplanması sırasında tatbik maddesi olan TCK.nun 52/2. maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK.nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Yasaya aykırı olup, sanık, müşteki TAPDK vekilinin ve O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.02.2045 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4838, Karar No: 2018/9452, Tarih: 17.12.2018

**10. Ceza Dairesi         2017/4838 E.  ,  2018/9452 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup kesin bir şekilde belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan beraat kararı verilmiş ise, daha önceki tarihlerde işlediği aynı suçtan dolayı verilmiş olan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararları dikkate alınmaksızın, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”,

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 17/12/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14361, Karar No: 2013/19147, Tarih: 16.12.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/14361 E.  ,  2013/19147 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine ancak;

TCK.nun 58. maddesi gereğince tekerrür hükümlerinin uygulanabilmesi için suç tarihinden önce sanığın kesinleşmiş bir mahkumiyetinin bulunması gerekir. Bu mahkumiyet hapis veya adli para cezasına ilişkin olmalıdır. Kısa süreli hapis cezasının TCK.nun 50. maddesinde yazılan tedbirlerden birine çevrilmesi halinde asıl mahkumiyet 5. fıkra uyarınca çevirilen tedbir olduğundan tekerrüre engel teşkil eder. Bu bağlamda incelenen dosyada sanığın adli sicil kaydında yar alan ve mahkemece tekerrüre esas kabul edilen Mersin 1. Asliye Ceza mahkemesinin 13.12.2007 gün ve 2007/628-1142 Esas-karar sayılı ilamı ile sanığa verilen kısa süreli hapis cezasının 5237 sayılı yasanın 50/1-f maddesi uyarınca kamuya yararlı bir işte çalıştırılması seçenek yaptırımına çevrilmesine ilişkin olduğundan tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden sanık hakkında TCK.nun 58. maddesinin uygulanmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de; yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı Yasanın 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından TCK.nun 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısının çıkartılmak suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/32063, Karar No: 2013/3043, Tarih: 14.02.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/32063 E.  ,  2013/3043 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın aşamalarda suçu inkar etmesi, suç tarihi ve öncesi başka bir ilde ikamet ettiğine, bu dönemde İstanbul'a gelmediğine ve parmak izi raporunu kabul etmediğine dair beyanı karşısında, sanığın yeniden parmak izi alınarak olay yerinden elde edilen parmak izi ve mukayeseye esas alınan AFİS ortamındaki parmak iziyle karşılaştırma sonucunda düzenlenecek rapora göre sanığın hukuki durumunun tayini ve takdiri gerekirken, eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 14.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.