muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/12581, Karar No: 2023/9823, Tarih: 05.04.2023

2-Sanığın savunmasında, üst kat komşusu olan müştekinin sürekli gürültü yaptığını, bundan dolayı rahatsız olduklarını savunması, mahkemenin de sanığın gürültü nedeniyle komşusu olan müştekiyle tartıştığını kabul etmesi karşısında, olayın çıkış nedeni ve gelişmesi değerlendirilerek, sonucuna göre, tehdit suçundan kurulan hüküm yönünden, TCK’nın 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

3-Dosyada mevcut 12/05/2011 tarihli ... Kriminal Polis Laboratuvarının düzenlediği raporda; sanığa ait tabancanın 9mm. çapındaki ses ve gaz fişeklerini istimal etmek üzere imal edilmiş yarı otomotik bir tabanca olduğu, namlusu içerisinde bulunan gaz ayırıcı parçasının daire şeklinde delikli bir yapıda olduğu, mevcut durumu itibariyle bilinen ateşli silah fişeklerini istimale elverişli olmadığı ancak namlusu içerisinde bulunan gaz ayırıcı parçalarının daire şeklinde delikli bir yapıda olması nedeni ile özel şekil ve nitelikteki fişeklerin ucunda bulunan kurşun küre veya saçma tanelerinin geçebileceği kadar bir boşluk sağladığı, mermi çekirdeği niteliği taşıyan ve ucunda kurşun küre bulunan ateşli bir silah fişeği niteliği kazanmış çapına uygun özel şekil ve nitelikteki fişekleri istimale elverişli olduğunun belirtilmesİ, sanıkta özel yapım mermi de ele geçirilememiş olması, sanığın da silahın kuru sıkı silah olduğunu savunması karşısında; davaya konu gaz tabancasının marka, model ve üretim yılı tespit olunup Bilim, Sanayi ve Teknoloji Bakanlığından marka, model ve üretim yılı itibariyle bu silahların mevcut haliyle üretilmesine izin verilip verilmediği sorulup, bu silahların üretim şeması getirtilip dosya kül halinde Adli Tıp Kurumuna gönderilerek silahın üretim izni verilen orjinal haline göre bilye geçişine imkan verecek şekilde gaz ayırıcı parçasının tadil edilip edilmediğine dair alınacak bir rapor ile 6136 sayılı Kanun kapsamında kalıp kalmadığı hususu kesin olarak saptanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, yetersiz rapora dayanılarak yazılı biçimde hüküm kurulması,

4-Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının gözetilmesi zorunluluğu "

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

5. Bozma üzerine ... 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.02.2022 tarihli ve 2021/647 Esas,

2022/417 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında silahla tehdit suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 106/2.a, 62, 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.

6. Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (4) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verildiği ve gereğinin yerine getirildiği belirlenmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Temyiz Sebepleri;

2022/417 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında silahla tehdit suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 106/2.a, 62, 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.

6. Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (4) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verildiği ve gereğinin yerine getirildiği belirlenmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Temyiz Sebepleri;

1. Şikâyetçinin tahrik ettiğine, tehdit suçunun unsurlarının oluşmadığına, şikâyetçi, tanık ifadelerinde, şikâyetçiyi tehdit ettiğine dair herhangi bir söylem bulunmadığına, kimsenin can ve mal güvenliğini tehlikeye atmadan, yalnızca ortamı sakinleştirmek üzere boşluğa bir el ateş ettiğine,

2. Beraatine karar verilmesine, mahkeme aksi kanaatteyse lehine olan hükümlerin uygulanmasına,

Vesaire,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Olay tarihinde sanığın gürültü nedeniyle komşusu olan şikayetçi ile aralarında çıkan tartışma sonrası sinirlenerek evde bulunan silah ile dışarıda şikayetçiye karşı tehdit amacıyla havaya ateş ederek tehdit ettiği, şikâyetçi beyanı, sanığın tevil yollu ikrarından anlaşılmıştır.

2. Şikâyetçinin beyanı dava dosyasında bulunduğu görülmüştür.

3. Sanığın tevil yollu ikrarda bulunduğu görülmüştür.

4. Sanığın adli sicil kaydı dava dosyasına eklenmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Suçun Unsurlarının Bulunmadığı, Delil Yetersizliğine ve Beraat Kararı Verilmesine İlişkin Temyiz Sebepleri Yönünden

Şikâyetçi beyanı, sanığın tevil yollu ikrarı karşısında, sanığın eyleminin sabit olduğu belirlendiğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Kararın Lehe Bozulmasına İlişkin Temyiz Sebebi Yönünden

Mahkemece sanık hakkında lehine sonuçlar içeren ilgili kanun maddelerinin değerlendirildiği, sanık hakkında kurulan hükümde, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca takdiri indirim sebebi uygulandığı, sanık hakkında hükmedilen netice ceza miktarının 1 yıl 8 ay hapis cezası olduğu,

Mahkemece sanık hakkında lehine sonuçlar içeren ilgili kanun maddelerinin değerlendirildiği, "hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasını kararını ihlal etmesi sebebi ile" şeklindeki yerinde, yeterli ve kanunî gerekçeler ile 5237 sayılı Kanun'un 50, 51. maddeleri ve 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesi kapsamında lehe hükümlerin uygulanmamasına karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

C. Haksız Tahrik Hükümlerinin Uygulanması Gerektiğine İlişkin Temyiz Sebebi Yönünden;

Olay anına ilişkin tarafsız bir tanık ya da kamera görüntüsü gibi objektif bir deillin bulunmadığı, şikayetçinin sanığa karşı haksız bir hareketinin bulunmadığı, bu haliyle olayda haksız tahrik olmadığından, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

D. Vesaire yönünden

C. Haksız Tahrik Hükümlerinin Uygulanması Gerektiğine İlişkin Temyiz Sebebi Yönünden;

Olay anına ilişkin tarafsız bir tanık ya da kamera görüntüsü gibi objektif bir deillin bulunmadığı, şikayetçinin sanığa karşı haksız bir hareketinin bulunmadığı, bu haliyle olayda haksız tahrik olmadığından, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

D. Vesaire yönünden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.02.2022 tarihli ve 2021/647 Esas, 2022/417 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

05.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5701, Karar No: 2019/8872, Tarih: 20.11.2019

**10. Hukuk Dairesi         2019/5701 E.  ,  2019/8872 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av. ... ile .... adına Av. ... aralarındaki dava hakkında ... İş Mahkemesi'nden verilen 20/10/2015 günlü ve 2014/119-2015/477 sayılı hükmün, taraflar avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Mahkemece bir önceki geri çevirmenin gereği yerine getirilmediği anlaşılmakla,

Rücuan tazminat istemine ilişkin olan davada;

Bu durumda, peşin sermaye değerli gelirin, gelir başlangıç tarihi itibarıyla, artan iş göremezlik oranına (%30,2) göre belirlenmesi; yeni oran üzerinden belirlenmiş olan bu peşin sermaye değerli gelirden, gelir başlangıç tarihinden sürekli iş göremezlik derecesinin yükseldiği tarihe kadar ödenen gelirin, düşük iş göremezlik oranı ile artan iş göremezlik oranı arasındaki fark iş göremezlik oranına karşılık gelen miktarının mahsubu gerekeceği hususu da göz önünde tutularak;

%30.2 oranına göre ve gelirin başlangıç tarihindeki kazanç esas alındığında kazalıya bağlanması gereken gelir tutarı Kurumdan sorularak, dayanağı belgelerin celbi ile eklendikten sonra yeni bir geri çevirmeye mahal bırakmadan dosyanın incelenmek üzere gönderilmesi için mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.11.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4234, Karar No: 2018/8252, Tarih: 20.11.2018

**15. Ceza Dairesi         2018/4234 E.  ,  2018/8252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığını ihlal etme, kamu malına zarar verme, kamu kurum ve kuruluşlarındaki eşya hakkında hırsızlık

HÜKÜM : TCK'nın 142/1-a, 143/1, 31/2, 62, 50/1-a, 52/2, 52/4 maddeleri gereğince mahkumiyet

TCK'nın 116/2, 119/1-c, 31/2, 62, 50/1-a, 52/2, 52/4 maddeleri gereğince mahkumiyet

TCK'nın 152/1-a, 31/2, 62, 50/1-a, 52/2, 52/4 maddeleri gereğince mahkumiyet

İş yeri dokunulmazlığını ihlal etme, kamu malına zarar verme ve kamu kurum ve kuruluşlarındaki eşya hakkında hırsızlık suçlarından suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine ilişkin hükümler, suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda olan suça sürüklenen çocuğun, üzerine atılı işyeri dokunulmazlığını ihlal etme suçunun suç tarihi itibariyle, atılı kamu malına zarar verme suçunun suç tarihinden sonra yürürlüğü giren 6545 Sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonucu belirlenen ve suça sürüklenen çocuğun lehine olan ceza miktarı bakımından yapılan düzenleme gereğince, atılı nitelikli hırsızlık suçu açısından ise suç tarihinde yürürlükte olan ve suça sürüklenen çocuğun lehine olan cezanın miktar ve nevi itibariyle, TCK'nın 66/1-e, 66/2 ve 67/4 maddelerine göre hesaplanan 6 yıllık dava zamanaşımının suç tarihi olan 23/04/2010 günü ile hüküm tarihi arasında gerçekleştiği anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 20/11/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15175, Karar No: 2012/23618, Tarih: 06.06.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/15175 E.  ,  2012/23618 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın beraatine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Oluşa ve dosya içeriğine göre, mağdurenin tüm aşamalardaki beyanlarında sanığın kendisine tekmeyle vurmak suretiyle yaraladığını bildirdiği, alınan doktor raporundan da mağdurenin sol baldır dış yanda yaygın kızarıklık tesbit edildiği, tüm bu hususlar birlikte değerlendirildiğinde sanığın mağdureye yönelik yaralama suçunun sabit olduğu halde yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 06/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1214, Karar No: 2013/3005, Tarih: 19.02.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/1214 E.  ,  2013/3005 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi Kötüye Kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suç tarihi olan 25.05.2005'ten inceleme tarihine kadar 765 sayılı TCK'nın 102/4 ve 104/2.maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımı süresinin dolduğu anlaşıldığından; 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, aynı Yasanın 322.maddelerinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5271 sayılı CMK'nın 223/8.maddesi gereğince sanıklar hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 19.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11998, Karar No: 2014/1126, Tarih: 20.01.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/11998 E.  ,  2014/1126 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 9. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 04/09/2012

NUMARASI : 2012/289-2012/430

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 9. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 04/09/2012 tarih ve 2012/289-2012/430 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirket tarafından müvekkilinden para tahsil edildiğini ve geri ödenmediğini, bu nedenle müvekkili tarafından Duisburg Asliye Hukuk Mahkemesi'nde açılan davanın lehlerine sonuçlandığını ileri sürerek, söz konusu mahkeme kararının tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasında 24/09/2000 tarihinde bir sözleşme yapıldığı, yabancı mahkemenin sözleşme uyarınca davacı tarafından davalı şirkete yatırılan ve yatırım bedeli olan paranın geri ödenmemesini haksız fiil olarak nitelemesinin Türk Kamu düzenine aykırı olduğu, 5718 sayılı MÖHUK. 24/4.maddesi uyarınca sözleşmeden doğan borç ilişkilerinde münhasıran Türk hukukunun uygulanması gerekmekte olup, Duisburg Asliye Hukuk Mahkemesi'nce verilen ve tenfizi istenen kararın 5718 sayılı Yasanın 54/1- c fıkrası uyarınca açıkça kamu düzenine aykırı olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkin olup, mahkemece 5718 sayılı Yasa’nın 54. maddesi uyarınca, yabancı mahkeme hükmünün Türk kamu düzenine açıkça aykırı olduğu gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiştir.

Yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 2675 sayılı MÖHUK’nun 38/c maddesi (yeni 5718 sayılı Kanun'un 54/c maddesi) uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir. Kendisine karşı tenfiz istenen tarafın savunma haklarının ihlali ise kamu düzenine aykırılıktan bağımsız bir tenfiz engeli olarak 38/d maddesinde (5718 sayılı Yasa’nın 54/ç maddesi) düzenlenmiştir.

Yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 2675 sayılı MÖHUK’nun 38/c maddesi (yeni 5718 sayılı Kanun'un 54/c maddesi) uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir. Kendisine karşı tenfiz istenen tarafın savunma haklarının ihlali ise kamu düzenine aykırılıktan bağımsız bir tenfiz engeli olarak 38/d maddesinde (5718 sayılı Yasa’nın 54/ç maddesi) düzenlenmiştir.

Kanunda kamu düzeni kavramının zamana ve yere göre değişebilen niteliği gereği bir tanımlama yapılmaktan kaçınılmış ve konunun hakimin takdirine bırakılması tercih edilmiş, ancak kamu düzenine aykırılığın “açıkça” olmasının aranmasıyla bu konuda takdir hakkı bulunan hakime bir sınırlama getirilmek istenmiştir. Bu düzenleme, Türk tenfiz hukukunda, kamu düzeni kavramının izin verdiği ölçüde, yabancı mahkeme kararlarının tanınması ve tenfizi lehine bir eğilimin bulunduğunu göstermektedir. Doktrinde de bu konuda hakime yardımcı olması bakımından bazı kriterler verilmiştir. Buna göre örneğin Türk tenfiz hakimi “kural olarak” yabancı mahkeme kararının doğruluğunu inceleyemez (revision au fond yasağı). Zira aksinin kabulü, aynı davanın Türk mahkemesinde tekrar görülmesi ve yeni bir

Türk mahkemesi kararının ortaya çıkması sonucunu doğurur. Ancak örneğin Türk hukukunun vazgeçilmez kabul ettiği temel prensiplerini ihlal eden veya milletlerarası alanda geçerli olan ortak ilkelere aykırı bulunan yabancı mahkeme kararları tenfiz edilemez. Tenfiz hakimi takdir hakkını kullanırken, her somut olayın kendine mahsus özelliklerini de dikkate almalıdır.

Somut uyuşmazlıkta incelenmesi gereken bir husus, benzer olaylarda Türkiye’de açılan davaların, TTK’nın 329/1. ve 405/2. maddelerinde düzenlenen, anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyecekleri ve pay sahiplerinin sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyecekleri ilkeleri gereği reddedilmesine rağmen, aynı şartlardaki ortaklarca yabancı mahkemelerde açılan davaların kabul edilmesinin ve alınan farklı yöndeki bu yabancı mahkeme kararlarının Türkiye’de tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağıdır.

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HUMK’nın 445/10. maddesi uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır.

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HUMK’nın 445/10. maddesi uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır.

Somut uyuşmazlık yönünden asıl incelenmesi gereken husus, tarafları, konusu veya sebebi “farklı” olan bir yabancı mahkeme kararının, Türk mahkemelerinden alınan kararlar ile bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağı noktasıdır. Burada ilk olarak tanıma ve tenfiz hukukundaki kamu düzenine aykırılık kavramının, iç hukuktaki emredici kurallara aykırılık kavramından daha dar ve sınırlı bir anlama sahip olduğu gözden uzak tutulmamalıdır. Dolayısıyla kamu düzeni gerekçesiyle yabancı mahkeme kararının tenfizine istisnaen müdahale edilmelidir. Ayrıca somut uyuşmazlıkta yukarıda açıklanan revision au fond yasağından ayrılmayı gerektirecek bir özellik de bulunmamaktadır. Yine aynı davanın Türk mahkemelerinde görülmesi halinde farklı sonuca varılacak olması, “tek başına” tanıma ve tenfiz engeli oluşturmayacaktır. Zira, esasa uygulanacak yabancı hukuk gibi yabancı mahkeme kararlarının da Türk mahkemelerinden verilecek kararlarla aynı olması beklenemez.

Bu noktada belki Türk tarafların Türk hukukunun emredici hükümlerinden kaçmak amacıyla yabancı mahkemeden bir karar elde etmeye ve bu kararı Türkiye’de tenfiz ettirmeye çalışmalarının adalet duygusunu sarsacağı, bir başka emredici kural olan kanuna karşı hile yasağına ve bu sebeple de Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı düşünülebilir (Prof. Dr. Ergin Nomer Prof. Dr. Cemal Şanlı, Devletler Hususi Hukuku, İstanbul 2009, 17. Bası, sayfa: 491, dipnot: 270). Ancak öncelikle böyle bir durumun varlığı davalı tarafça ispat edilebilmiş değildir. Kaldı ki somut olayın dikkat edilmesi gereken başka bir özelliği daha vardır. O da Türk hukukunda kabul edilen anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyeceklerine dair ilkenin, Avrupa’da hakim olduğu gibi Alman hukukunda da kural olarak benimsenmiş bulunmasıdır.

O halde mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda yabancı mahkeme hükmünün tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturmayacağı kabul edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 20.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1476, Karar No: 2011/5712, Tarih: 16.06.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/1476 E.  ,  2011/5712 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

K A R A R

Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nda değişiklik yapan 5219 sayılı Yasa'nın 2. maddesi uyarınca, anılan Yasa'nın 427. maddesindeki kesinlik sınırı, 21.07.2004 tarihinden sonra 1.000,00.-TL’ye; 01.01.2006 tarihinden sonra 1.090,00.-TL’ye; 01.01.2007 tarihinden sonra 1.170,00.-TL'ye, 01.01.2008 tarihinden sonra 1.250,00.-TL'ye; 01.01.2009 tarihinden sonra 1.400,00.-TL'ye ve 01.01.2010 tarihinden sonra ise 1.430,00.-TL'ye çıkarılmış olup, inceleme konusu karar 01.01.2010 tarihinden sonra verilmiş ve 381,69.-TL maddi ve 1.000,00.-TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline ilişkin olup, kesinlik sınırının altında bulunmuş olmakla, söz konusu maddelere göre hüküm kesin nitelik taşıdığından 01.06.1990 tarih ve E:1989/3, K:1990/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı da gözönünde tutularak, davalılardan ... İşletmeleri San. ve Tic. A.Ş.'nin temyiz dilekçesinin, kararın kesinlik sınırları içinde kalması nedeniyle Dairemizce reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenle davalılardan ... İşletmeleri San. ve Tic. A.Ş.'nin temyiz dilekçesinin hükmün kesinliği nedeniyle REDDİNE, temyiz harcının istek halinde davalı ... İşletmeleri San. ve Tic. AŞ.'ye iadesine, 16.06.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.