muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/3537, Karar No: 2010/3937, Tarih: 06.04.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/3537 E.  ,  2010/3937 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Bankası AŞ.vek.Av. ... Telci ile davalı 1-Birleşik Bakkallar Gıda San.Tic.AŞ. 2-Besaş Birleşik Esnaf San.Gıda Temizlik ve Tekel Ürün.Tic.AŞ.vs.... aralarındaki itirazın iptali davası hakkında İzmir 6.Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 22.12.2009 gün ve 767/1424 sayılı hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Heyetçe incelenmesine gerek görülen İzmir 1.İcra Müdürlüğünün 2009/6135 sayılı dosyasının eklenmesinden sonra yeniden gönderilmek üzere dava dosyasının mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 06.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12483, Karar No: 2018/10275, Tarih: 03.07.2018

**13. Ceza Dairesi         2016/12483 E.  ,  2018/10275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunmasının zorunlu olduğu, elektrik idaresinin ise özelleştirildiği bu sebeple kayıt dışı elektrik kullanımının engellenmesini sağlayan mühürlemenin kamu güvencesine haiz olmadığı, ilgili kanunlarda özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında 5237 sayılı TCK’nın 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmediği, buna göre özel hukuk tüzel kişisinin kamusal yetki kullanma hakkı olmadığından, Anayasa ve Kanuna dayalı kamusal yetkiyi kullanan bir makam tarafından konulmuş mühürleme güvencesinin özelleştirme nedeniyle sona erdiği bu nedenle sanığa yüklenen "mühür bozma" suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, sanığın atılı suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ün temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 03/07/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12464, Karar No: 2020/3180, Tarih: 08.06.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/12464 E.  ,  2020/3180 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : CMK’nın 223/2-c maddesi gereğince beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü, 07:20 sıralarında, meskun mahalde, 10 metre genişliğinde, bölünmüş, ıslak ve nemli, trafik lambası bozuk olan, yağmurlu havada, asfalt yolda, sanık sevk ve idaresindeki otomobil ile Deniz istikametinden Atatürk Caddesi istikametine seyir halinde iken olay mahalli kontrollü kavşakta kendisine yanan yeşil ışıktan geçiş yaptığı sırada, seyir istikametine göre sağ taraftan, kırmızı ışık sinyalizasyonu arızalı olan ve kendisine yanan ışık yeşilden kırmızıya dönerken sarı ikaz ışığı yandığı sırada kavşağa motosikletiyle giren katılan ...'a aracının sağ yan orta kısmı ile kavşak içerisinde çarpması neticesinde ...‘un basit tıbbi müdahale ile giderilemez, orta ikinci derece kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığı olayda;

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından failin kast veya taksirinin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin tanık beyanının hükme esas alınmadığına, sanığın kusurlu olduğuna, cezalandırılması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 08.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12158, Karar No: 2012/21459, Tarih: 21.12.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/12158 E.  ,  2012/21459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Konya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 26/04/2012 tarih ve 2011/672-2012/202 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili ve katılma yolu ile davalı şirket vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 21/12/2012 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı ... San. Tic. ve Yatırım Holding A.Ş. vekili Av. ....dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Almanya Stuttgart Eyalet Mahkemesi tarafından verilen 06.12.2010 tarihli, 12 O 221/10 numaralı kararın kesinleştiğini ileri sürerek, tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri ayrı ayrı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, tenfizi istenen kararın TTK’nın 329 ve 405/2. maddesine aykırı olduğu, benzer nitelikteki Türkiye’de açılan davaların bu nedenle reddedilmesi nedeniyle eşitlik ilkesine aykırılık oluşturduğu, ayrıca yabancı mahkemenin dava dilekçesi ve kararı posta yolu ile tebliğ etmesi nedeniyle davalının savunma hakkının kısıtlandığı ve bu nedenle kararın usulüne uygun kesinleşmediği, bununla birlikte yabancı mahkeme kararında şirket hisselerinin davalıya iadesine karar verilmemesi nedeniyle mükerrer tahsilata neden olunabileceği, tüm bu durumların açıkça kamu düzenine aykırılık oluşturduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve katılma yolu ile davalı şirket vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin katılma yolu ile yapmış olduğu temyiz temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkin olup, mahkemece, tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının kamu düzenine ilişkin TTK’nın 329 ve 405/2. maddelerine aykırı olduğu gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm tesis edilmiştir.

Gerçekten de, yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 5718 sayılı Kanun’un 54/c maddesi uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir.

Gerçekten de, yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 5718 sayılı Kanun’un 54/c maddesi uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir.

Kanunda kamu düzeni kavramının zamana ve yere göre değişebilen niteliği gereği bir tanımlama yapılmaktan kaçınılmış ve konunun hakimin takdirine bırakılması tercih edilmiş, ancak kamu düzenine aykırılığın “açıkça” olmasının aranmasıyla bu konuda takdir hakkı bulunan hakime bir sınırlama getirilmek istenmiştir. Bu düzenleme, Türk tenfiz hukukunda, kamu düzeni kavramının izin verdiği ölçüde, yabancı mahkeme kararlarının tanınması ve tenfizi lehine bir eğilimin bulunduğunu göstermektedir. Doktrinde de bu konuda hakime yardımcı olması bakımından bazı kriterler verilmiştir. Buna göre örneğin Türk tenfiz hakimi “kural olarak” yabancı mahkeme kararının doğruluğunu inceleyemez (revision au fond yasağı). Zira aksinin kabulü, aynı davanın Türk mahkemesinde tekrar görülmesi ve yeni bir Türk mahkemesi kararının ortaya çıkması sonucunu doğurur. Ancak örneğin Türk hukukunun vazgeçilmez kabul ettiği temel prensiplerini ihlal eden veya milletlerarası alanda geçerli olan ortak ilkelere aykırı bulunan yabancı mahkeme kararları tenfiz edilemez. Tenfiz hakimi takdir hakkını kullanırken, her somut olayın kendine mahsus özelliklerini de dikkate almalıdır.

O halde dava konusu uyuşmazlık yönünden de somut olayın özelliklerine göre bir inceleme ve değerlendirme yapılmalıdır.

Burada ilk olarak yabancı mahkemece davalının savunma hakkının ihlal edilip edilmediğinin incelenmesi gereklidir. Somut olayda yabancı mahkemece, dava dilekçesi ve ekleri davalıya 1965 tarihli Hukukî ve Ticarî Konularda Adlî ve Gayrı Adlî Belgelerin Yabancı Memleketlerde Tebliğine Dair Lahey Sözleşmesi’ne uygun olarak tebliğ edilmiş, davalının davaya karşı savunma yapmak isteğini göstermemesi nedeniyle, Alman Usul Yasası’nın 331/3. ve 276. maddeleri uyarınca, davacının talebi üzerine, sözlü yargılama yapılmaksızın “gıyabi karar” verilmiştir. Buraya kadar olan gelişmelerin Türk kamu düzenine aykırı veya davalının savunma hakkını kısıtlar nitelikte olmadığı, benzer olaylarda Yargıtay dairelerince verilen kararlarla da benimsenmiştir (Yargıtay 13. HD. 01.10.1992 gün ve 5764 E.-7352 K., Yargıtay 11. HD. 06.07.2010 gün ve 2008/12797 E.- 2010/7992 K.). Zira “kural olarak” her mahkeme kendi usul hükümlerini uygular ve yabancı mahkemenin uyguladığı usulün Türk usul hukukundan farklı olması, Türk kamu düzeninin müdahalesi için tek başına yeterli sebep oluşturmaz. Aynı ilkeler yabancı mahkemece uygulanan ispat hukuku açısından da geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta incelenmesi gereken diğer bir konu da, benzer olaylarda Türkiye’de açılan davaların, TTK.’nun 329/1. ve 405/2. maddelerinde düzenlenen, anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyecekleri ve pay sahiplerinin sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyecekleri ilkeleri gereği reddedilmesine rağmen, aynı şartlardaki ortaklarca yabancı mahkemelerde açılan davaların kabul edilmesinin ve alınan farklı yöndeki bu yabancı mahkeme kararlarının Türkiye’de tenfizinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağıdır. Nitekim mahkemece bu durum, T.C. Anayasası’nın kanun önünde eşitlik ilkesine ve kamu düzenine aykırı kabul edilmiştir.

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HUMK.’nun 445/10. maddesi uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır.

Somut uyuşmazlık yönünden asıl incelenmesi gereken husus, tarafları, konusu veya sebebi “farklı” olan bir yabancı mahkeme kararının, Türk mahkemelerinden alınan kararlar ile bağdaşmaması halinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağı noktasıdır. Burada ilk olarak tanıma ve tenfiz hukukundaki kamu düzenine aykırılık kavramının, iç hukuktaki emredici kurallara aykırılık kavramından daha dar ve sınırlı bir anlama sahip olduğu gözden uzak tutulmamalıdır. Dolayısıyla kamu düzeni gerekçesiyle yabancı mahkeme kararının tenfizine istisnaen müdahale edilmelidir. Ayrıca somut uyuşmazlıkta yukarıda açıklanan revision au fond yasağından ayrılmayı gerektirecek bir özellik de bulunmamaktadır. Yine aynı davanın Türk mahkemelerinde görülmesi halinde farklı sonuca varılacak olması, “tek başına” tanıma ve tenfiz engeli oluşturmayacaktır. Zira, esasa uygulanacak yabancı hukuk gibi yabancı mahkeme kararlarının da Türk mahkemelerinden verilecek kararlarla aynı olması beklenemez.

Bu noktada belki Türk tarafların Türk hukukunun emredici hükümlerinden kaçmak amacıyla yabancı mahkemeden bir karar elde etmeye ve bu kararı Türkiye’de tenfiz ettirmeye çalışmalarının adalet duygusunu sarsacağı, bir başka emredici kural olan kanuna karşı hile yasağına ve bu sebeple de Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı düşünülebilir (Prof. Dr. Ergin Nomer Prof. Dr. Cemal Şanlı, Devletler Hususi Hukuku, İstanbul 2009, 17. Bası, sayfa: 491, dipnot: 270). Ancak öncelikle böyle bir durumun varlığı davalı tarafça ispat edilebilmiş değildir. Kaldı ki somut olayın dikkat edilmesi gereken başka bir özelliği daha vardır. O da Türk hukukunda kabul edilen anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyeceklerine dair ilkenin, Avrupa’da hakim olduğu gibi Alman hukukunda da kural olarak benimsenmiş bulunmasıdır. Somut uyuşmazlıkta yabancı mahkemece davalının savunma haklarının ihlal edilmediği yukarıda açıklanmıştır. Dolayısıyla davalı şirket, benzer ilkelerin egemen olduğu bir hukuk düzeninde, kendisine tanınan savunma olanaklarından yararlanmayarak, tenfizini istemediği kararın verilmesine ve kesinleşmesine kendisi neden olmuştur. Davalının bu şekilde yasal haklarını kullanmayıp, örneğin Türk mahkemelerinden verilmiş aynı nitelikteki bir kararı temyiz etmemek suretiyle Türkiye’de de kesinleşmesine neden olabilmesi mümkündür. Böyle bir durumda da kararın kamu düzenine aykırı olduğu ve infaz edilmemesi gerektiği ileri sürülemeyecektir.

O halde mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda yabancı mahkeme hükmünün tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturmayacağı kabul edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın, davacı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalı ... San. Tic. ve Yatırım Holding A.Ş.'nden alınarak davacıya verilmesine, davalı ... San. Tic. ve Yatırım Holding A.Ş.'nden temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 21/12/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8286, Karar No: 2014/8026, Tarih: 22.04.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/8286 E.  ,  2014/8026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanık ... hakkında beraat; Sanık.... hakkında hükümlülük, erteleme, sigaraların müsaderesine, nakil aracının müsaderesine yer olmadığına

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I-Katılan ... vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Sanıkların eyleminin suç tarihi ve suça konu eşyanın niteliğine göre, 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4.fıkrası kapsamında kaldığı cihetle, suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen gümrük idaresinin davaya katılma ve hükmü temyize yetkisinin bulunmadığı gibi katılmasına karar verilmesi de hükmü temyiz yetkisi vermeyeceğinden, gümrük vekilinin vaki temyiz talebinin 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 317.maddesi gereğince REDDİNE,

II-0 Yer Cumhuriyet Savcısının sanık ... hakkındaki temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan gümrük idaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, O yer Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi uyarınca, hüküm fıkrasından gümrük idaresi lehine hükmedilen vekalet ücretine ilişkin kısmın çıkarılması, diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22.04.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7944, Karar No: 2019/358, Tarih: 16.01.2019

**14. Ceza Dairesi         2018/7944 E.  ,  2019/358 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN

ÇOCUK : ...

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olayın intikal şekli ve zamanı, mağdurun aşamalardaki beyanlarıyla doktor raporları içerikleri, suça sürüklenen çocuğun aşamalardaki savunmaları ve tüm dosya kapsamına göre, olay günü suça sürüklenen çocuğun mağdura fındık vererek gezmeye götürme vaadiyle kandırıp evlerinin çatı katına çıkardıktan sonra mağdurun cinsel organını ağzına alarak bir müddet emdiği, mağdurun poposunu öpüp yaladığı, daha sonra mağdurdan kendi cinsel organını emmesini istediği ancak mağdurun kabul etmediği, devamında ise mağduru kucağına alıp basit nitelikteki istismar hareketlerine devam ettiği sırada onu darp ettiğinin anlaşılması karşısında, hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanununla 5237 sayılı TCK'nın 103. maddesinde yapılan değişikliklerde değerlendirilerek suça sürüklenen çocuğun 5237 sayılı TCK'nın 103/1-4 ve 109/2-3f-5. maddelerinden cezalandırılması gerekirken suçların niteliğinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sonuç ceza miktarları yönünden suça sürüklenen çocuğun kazanılmış hakkı saklı kalmak üzere hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 16.01.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18066, Karar No: 2013/1733, Tarih: 31.01.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/18066 E.  ,  2013/1733 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, müştekiden aldığı bal'a karşılık suça konu çalıntı çeki vermek suretiyle haksız menfaat temin ettiği 01.11.2004 gününün suç tarihi olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

01.11.2004 olan suç tarihinden temyiz inceleme gününe kadar 765 sayılı TCK’un 102/4 ve 104/2.maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımının dolduğu anlaşıldığından; 5320 sayılı Kanun’un 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’un 321.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı kanunun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak 5271 sayılı CMK’un 223/8.maddesi gereğince sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 31.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/55169, Karar No: 2011/33571, Tarih: 14.09.2011

**2. Ceza Dairesi         2009/55169 E.  ,  2011/33571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Elektrik enerjisi hırsızlığı

HÜKÜM : BERAAT

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Şikayetçi kurumun kovuşturma evresinde duruşmadan haberdar edilmesine rağmen, 5271 sayılı CMK.nun 237/1.maddesi gereğince kovuşturma evresinde davaya katılma talebinde bulunmadığı ancak, hükümden sonra 23/07/2008 havale tarihli dilekçe ile davaya katılma talebinde bulunduğu belirlenmekle, katılan sıfatını almayan şikayetçi kurumun hükmü temyiz yetkisi bulunmaması nedeniyle şikayetçi vekilinin temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK.nun 317.maddesi gereğince REDDİNE, 14.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/2877, Karar No: 2006/6212, Tarih: 20.04.2006

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/2877 E.  ,  2006/6212 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalı ile 1992 yılında evlenip, 11.7.2002 tarihinde kesinleşen boşanma ilamı ile boşandıklarını, 2000 yılı Mayıs ayında tatile gidiyoruz diyerek ...'dan Türkiye'ye getirip kendisini ailesinin yanına bırakan davalının çeyiz senedinde yazılı eşya ve ziynetlerini vermediğini öne sürerek, eşyaların aynen teslimini, olmadığı takdirde rayiç değeri olan 11.545.000.000 TL'nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacının ...'daki evi rızası ile terkettiğini, takılarını götürdüğünü, bilahare polis marifetiyle kalan eşyalarını da alıp gittiğini, bazı eşyaların çeyiz senedinde olmadığı halde var gösterildiğini bildirerek, yersiz olan davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüyle eşlaların aynen, olmadığı takdirde bedelleri toplamı olan 6.627.125.000 TL'nin tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, dava dilekçesinde davalı ile ...'da ikamet ettiklerini, 2000 Mayıs ayında davalı ile birlikte tatile geldiklerini, bilahare davalının kendisini bırakarak gittiğini, ziynet eşyalarının davalıda kaldığını, iddia ederek eldeki davayı açmıştır. Genel yaşam deneylerine göre olağan olanın ziynet eşyalarının davacı kadının şahsi eşyası olup üzerinde taşıması veya kadın tarafından evde saklanmış olmasıdır. Olağan akışa aykırı olanı iddia eden kadının altın ve ziynetlerin götürülmesine engel olunduğunu veya bunların zorla elinden alındığını götürme fırsatını bulamadığını iddia ve ispat edememiştir.

Ayrıca davalının ibraz ettiği 22.12.2003 tarihli belge ile davacının, görevli bayan Gertraud Koch eşliğinde önceki ikamet adresindeki müşterek konuta gelerek kendisine ait şahsi eşyaları da aldığı anlaşılmaktadır. Tarafların Türkiye'ye gelirken tatil amacıyla geldiklerini de gözönüne alındığında dava konusu ziynet eşyalarının davacı kadında kaldığının kabulü gerekir. Mahkemece ziynet eşyaları konusundaki takibin reddine karar verilmesi gerekirken, bu kalem isteğin de kabulü şeklinde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektir.

SONUÇ: Birinci bent gereğince davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 20.4.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.