muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/13514, Karar No: 2012/46622, Tarih: 27.12.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/13514 E.  ,  2012/46622 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli Dolandırıcılık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçlarından cezalandırılmasına karar verilen sanık ...'in dosyaya yansıyan son adresinin, 30.09.2010 tarihli duruşmada sorgusunun yapıldığı esnada mahkemeye bildirdiği "Toki konutları F-7/B kat 4 no:7 Merkez-Iğdır" olmasına rağmen, 7201 sayılı Tebligat Kanununun 10.maddesine aykırı bir biçimde gerekçeli kararın sanığın öncelikle bilinen son adresi yerine daha evvel soruşturma safhasında bildirdiği adresine aynı Kanunun 21.maddesi uyarınca tebligat yapılmış olması nedeniyle, sanığa usulüne uygun tebligat yapılarak gerekçeli karar tebliğ edilip temyiz dilekçesi vermesi halinde temyiz dilekçesi de eklenerek incelenmek üzere iadesinin mahallince sağlanması için dosyanın Yargıtay C. Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 27.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/29071, Karar No: 2017/2600, Tarih: 06.03.2017

**2. Ceza Dairesi         2014/29071 E.  ,  2017/2600 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocukların, katılan tarafından direksiyon kilidi ile kilitlenerek sokak üzerine bırakılan motosikleti, düz kontak yapmak suretiyle çalmaları şeklindeki eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-e maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Kanun'un 142/1-b maddesi uyarınca cezalandırılmalarına karar verilmesi, her iki bentteki cezanın alt ve üst sınırlarının aynı olması nedeniyle sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 06/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5093, Karar No: 2011/7614, Tarih: 15.07.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/5093 E.  ,  2011/7614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Alanya 1.Sulh Hukuk ve Edirne Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, vesayet hukukuna ilişkindir

Alanya 1.Sulh Hukuk Mahkemesince, hükümlünün nüfus kaydındaki yerleşim yeri adresinin Saray Akpınar Yolu Üzeri, ... Mahallesi, No :38, İç Kapı No :A, ..., Edirne olduğu bildirilerek yetkisizlik kararı verilmiştir.

Edirne 1.Sulh Hukuk Mahkemesi ise, yetkisizlik kararının dayalı olduğu adresin cezaevi adresi olduğunu ve hükümlünün cezaevine girmeden önce Almanya'da ikamet ettiğini belirtip, nüfusa kayıtlı olunan yere göre Alanya Sulh Hukuk Mahkemesine yetkisizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Dosya kapsamından hükümlünün cezaevine girmeden önce yurtdışında Almanya'da yaşadığı anlaşılmaktadır. Nüfusa kayıtlı olunan yerin ikametgaha karine teşkil edeceğine ilişkin kural da yürürlükten kaldırılmıştır.

Hükümlünün Türk vatandaşı olması nedeniyle 5718 sayılı Kanunun 10 maddesi uyarınca Türk Hukukunun uygulanması gerekli olup, hükümlünün Türkiye'deki en son yerleşim yeri ve sakin oldukları yer dosya kapsamından anlaşılamamakta olup, yerleşim yerinin yurt dışında olduğu görülmektedir.

5718 Sayılı Milletlerarası Özel Hukuk Ve Usul Hukuku Hakkında Kanun’un 41. maddesinde “Türk vatandaşlarının kişi hâllerine ilişkin davaları, yabancı ülke mahkemelerinde açılmadığı veya açılamadığı takdirde Türkiye'de yer itibariyle yetkili mahkemede, bulunmaması hâlinde ilgilinin sâkin olduğu yer, Türkiye'de sâkin değilse Türkiye'deki son

2011/5093

2011/7614

yerleşim yeri mahkemesinde, o da bulunmadığı takdirde Ankara, İstanbul veya İzmir mahkemelerinden birinde görülür.”hükmüne yer verilmiştir.

Bu durumda uyuşmazlığın 5718 sayılı Kanunun 41. maddesi uyarınca Nöbetçi İstanbul.Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince Nöbetçi İstanbul Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 14.07.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3748, Karar No: 2013/3666, Tarih: 31.05.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/3748 E.  ,  2013/3666 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

- KARAR -

Dosyanın incelenmesinde temyiz dilekçesinde müdahil vekilinin imzasının bulunmadığı, evrakın elektronik imza da içermediği anlaşıldığından, imza eksiğinin giderilmesinden sonra;

Diğer evrakın da (gereksiz belgeler ayıklandıktan sonra) usulüne uygun biçimde düzenlenip, onaylanmak ve dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine geri çevrilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 31.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6426, Karar No: 2012/6277, Tarih: 26.06.2012

**8. Hukuk Dairesi         2012/6426 E.  ,  2012/6277 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

Davacı-karşı davalı Hazine ile davalılar-karşı davacılar ... ve müşterekleri aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının reddine dair .... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 19.04.2011 gün ve 120/216 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı-karşı davalı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı-karşı davalı Hazine vekili; mülkiyeti davalılara ait olan 4712 parsel sayılı taşınmazın keşifte belirlenecek kısmının 3621 sayılı Kıyı Kanununa göre, kıyı kenar çizgisi kapsamında kalan yerlerden olduğundan tapu kaydının kısmen iptaline ve bu kısım üzerinde bulunan tüm yapıların kal'ine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar-karşı davacılar ... ve .... vekili; davacı Hazinenin davasının reddine karar verilmesini savunmuş ve davanın kabulü ile vekil edenleri adına kayıtlı bulunan tapunun kısmen iptaline karar verilmesi halinde ise, fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak kaydıyla 257000 TL tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı Hazineden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; davacı Hazinenin açtığı davanın hak düşürücü süreden reddine ve karşı dava yönünden ise, tapu kaydının iptali talebi reddedildiğinden ve tazminat davasının hukuki dayanağı kalmadığı gerekçesiyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi üzerine; hükmün redde ilişkin bölümü, davacı-karşı davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davanın kısmen reddine ve kısmen karar verilmesine yer olmadığına dair önceki karar davacı-karşı davalı Hazine vekilinin temyizi üzerine ... Hukuk Dairesinin 23.09.2010 tarih, 2010/7880-9256 Esas ve Karar sayılı kararında özetle; “ ....3402 sayılı Yasanın 12/3 maddesinde öngörülen 10 yıllık hak düşürücü süreden davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından, Hazinenin bu yöne ilişen temyiz itirazlarının reddine, ancak her davanın açıldığı tarihteki koşullara tabi olduğu ve dava tarihi itibari ile davacı Hazinenin davasında haklı olup, buna bağlı olarak yargılama giderlerinden ve bu giderlerden sayılan avukatlık ücretinden davalı tarafın sorumlu tutulmasının değerlendirilmesi...” gereğine değinilerek mahkeme kararı bozulmuş olup, mahkemece bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda, hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Hemen belirtmelidir ki, mahkemenin esasa ilişkin ilk kararı ve Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin yukarıda açıklanan bozma kararı ile temyize konu son mahkeme kararları tümüyle, 5841 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 14.03.2009 tarihinden sonra verilmiş olup; bu Kanunun 2. ve 3.maddeleri ile getirilen yeni düzenlemelere dayanılarak oluşturulmuştur.

Hemen belirtmelidir ki, mahkemenin esasa ilişkin ilk kararı ve Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin yukarıda açıklanan bozma kararı ile temyize konu son mahkeme kararları tümüyle, 5841 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 14.03.2009 tarihinden sonra verilmiş olup; bu Kanunun 2. ve 3.maddeleri ile getirilen yeni düzenlemelere dayanılarak oluşturulmuştur.

14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 25.02.2009 günlü 5841 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanunun 2.maddesi ile 3402 sayılı Kanunun 12.maddesinin 3.fıkrasına eklenen cümlede: “Bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet ve diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın" ve 3.maddesi ile aynı Kanuna eklenen Geçici 10.maddesinde ise; “Bu Kanunun 12.maddesinin 3.fıkrası hükmü Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır.” şeklindedir. Bu değişiklik nedeniyle bu yasanın yürürlük tarihinden sonra Hazinenin açtığı davalarda da 10 yıllık hak düşürücü süre uygulanmaya başlanmıştır.

Ne var ki, bozma ve mahkeme kararlarının verilmesinden sonra, son kararın temyizi aşamasında Anayasa Mahkemesinin 12.05.2011 gün ve 2009/31 E. 2011/77 K. sayılı kararıyla; “25.02.2009 gün ve 5841 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 2.maddesiyle 21.06.1987 günlü 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12.maddesinin üçüncü fıkrasına eklenen cümlenin ve 3.maddesiyle 3402 sayılı Yasaya eklenen Geçici 10. maddenin Anayasaya aykırı olduğuna ve iptaline” karar verilmiş ve bu iptal kararı 23.07.2011 tarihli Resmi Gazetede yayımlanmıştır.

Anayasa Mahkemesinin iptal kararlarının yasama, yürütme ve yargı organları ile idari makamlar, gerçek ve tüzel kişileri bağlayacağı açıktır.

Diğer taraftan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 33.maddesinde yer alan “Hakim, Türk hukukunu resen uygular” hükmü ile ifadesini bulan yasal ilke gözetildiğinde; Anayasa Mahkemesinin iptal kararlarının derdest dosyalar yönünden uygulanmasının zorunluluğu ortadadır.

Öyle ise, kesin hüküm halini almamış ve kazanılmış hakkın istisnasını teşkil eden bu durum karşısında 5841 sayılı Yasa hükümleri uyarınca davanın reddine ilişkin olarak kurulan hükmün, verildiği tarih itibariyle doğru olduğu düşünülse ve ayrıca Anayasanın 153.maddesine göre iptal kararı geriye yürümez ise de 10.03.1969 gün ve 1/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçe bölümünde belirtildiği üzere iptal, kesin şekilde çözüme bağlanmış uyuşmazlıkları etkilemez ve henüz anlaşmazlık hali devam ediyorsa iptalin kapsamına girer. Bu durumda davanın hak düşürücü süreden reddine ilişkin kurulan kararın Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararından sonra doğru olduğu söylenemez. Zira, kamu düzeninin söz konusu olduğu bütün haller istisnanın kapsamına girer.

Bir başka yönüyle, Anayasa Mahkemesinin iptal kararları usuli kazanılmış hakların istisnasını teşkil ederler. Her ne kadar Yargıtay 1. Hukuk Dairesince, 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiğinden bahisle yerel mahkemenin verdiği redde ilişkin ilk kararla ilgili esasa ilişkin Hazinenin temyiz itirazları reddedilmiş ise de, bozma ilamının dayanağını oluşturan yasa metni Anayasa Mahkemesince yukarıda değinildiği üzere iptal edilmiş olmakla; artık taraflar yararına usuli kazanılmış hakkın gerçekleştiğinden söz edilemeyecektir.

Bu husus, 28.06.1960 tarih ve 21/9 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da “...Sonradan çıkan içtihadı birleştirme kararının, temyiz mahkemesinin bozma kararına uyulmakla meydana gelen usule ait müktesep hak esasının istisnası olarak, henüz mahkemede veya temyiz mahkemesinde bulunan işlere tatbiki gereklidir...” şeklinde ifade edilmiştir. Anayasa Mahkemesinin iptal kararlarında da aynı ilke geçerlidir.

Hal böyle olunca, Anayasa Mahkemesinin iptal kararı sonucu oluşan durumun eldeki maddi anlamda kesinleşmemiş ve derdest olan davaya da uygulanması zorunlu olup, kamu malları ile ilgili davalar, aynı zamanda kamu düzeni ilkesini de içermektedirler. Bu nedenle mahkemece, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda Anayasa Mahkemesinin iptal kararından sonra oluşan yeni yasal durum dikkate alınarak, inceleme yapılıp sonuca ulaşılması gerektiğinde kuşku bulunmamaktadır.

Somut olayda; işin esasının ve dava konusu taşınmaz bölümünün, 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararıyla belirlenen veya belirlenecek olan kıyı kenar çizgisine göre değerlendirilmesi ve ayrıca 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasanın 16. maddesiyle 3402 sayılı Yasanın 36.maddesine bazı ilaveler getiren 36/A maddesi hükmüne göre kadastro işlemleri sebebiyle açılan davalar nedeniyle yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretinden davalı tarafın sorumlu tutulamayacağı hususunun da gözetilmesi, mahkemece bu konudaki görüşün ortaya konulması ve ondan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı-karşı davalı Hazine vekilinin yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün redde ilişkin bölümünün 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK.nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK.nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 26.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13044, Karar No: 2016/1372, Tarih: 08.02.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/13044 E.  ,  2016/1372 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5651 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Kovuşturmanın Ertelenmesi

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece 6352 sayılı Kanun’un geçici 1/1-b maddesi gereğince verilen kovuşturmanın ertelenmesine ilişkin karar, davayı sona erdiren nihai bir karar olmadığından, temyizi mümkün bulunmayıp itiraza tabi olduğu cihetle; gereği mahallinde değerlendirilmek üzere dosyanın incelenmeksizin iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 08/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11020, Karar No: 2013/27252, Tarih: 03.10.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/11020 E.  ,  2013/27252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kilitlenmek suretiyle muhafaza altına alınan eşya hakkında hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık ... hakkında hükmolunan cezanın, 5237 sayılı TCK'nın 58/6-7. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olmasının, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olduğu; hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının ise TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi nedeniyle kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına ayrıca verdiği önemi gösterdiği;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de; maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılmasının da olanaklı olmadığı; 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçiminin; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel aldığı;

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkimin indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptayacağı;

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özelliklerinin” de dikkate alınmasının gerektiği; TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkimin takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapacağı anlaşılmakla;

Somut olayda; ŞOK market isimli iş yerinden 29,5 TL değerindeki kavurma ile ... çalan sanıklar hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi;

Somut olayda; ŞOK market isimli iş yerinden 29,5 TL değerindeki kavurma ile ... çalan sanıklar hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi;

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 03/10/2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17194, Karar No: 2016/4644, Tarih: 10.03.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/17194 E.  ,  2016/4644 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuğa yükletilen konut dokunulmazlığının ihlali eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 10.03.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/7905, Karar No: 2006/390, Tarih: 31.01.2006

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2005/7905 E.  ,  2006/390 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davallıardan ... ... ... ve ... tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava İİK.nun 277 vd. maddelerine dayanılarak açılmış olup, tasarrufun iptâline ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne, tasarrufun iptâline dair verilen karar davalılar ... ... ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 501,90 YTL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılar ... ve ...’ten alınmasına, 31.1.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/777, Karar No: 2021/9200, Tarih: 27.04.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/777 E.  ,  2021/9200 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan sanık ...'nin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 116/2, 119/-c ve 62/1. maddeleri gereğince 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Giresun 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/12/2014 tarihli ve 2014/1 esas, 2014/756 sayılı kararın aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 13/11/2020 gün ve 21831-2019 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04/01/2021 gün ve 2020/106899 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

İş yeri dokunulmazlığını ihlâl etme suçundan sanık ...'nin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 116/2, 119/-c ve 62/1. maddeleri gereğince 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Giresun 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/12/2014 tarihli ve 2014/1 esas, 2014/756 sayılı kararını kapsayan dosya sureti incelendi.

Dosya aslının, diğer sanık yönünden Giresun 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2019/309 esasına kayden yargılamanın derdest olması sebebiyle mahallinde bulunmakla, onaylı sûret üzerinden yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre; Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 04/03/2019 tarihli ve 2017/6441 esas, 2019/2698 karar sayılı ilâmında "...Suça konu yerde herhangi bir ticari faaliyetin yürütülmediği ve bir iş yerinin eklentisi niteliğinde olmayan yere girilmesinin de iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunu oluşturmayacağı gözetilmeden, sanık ... ve temyiz dışı sanık ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan beraat yerine mahkumiyetlerine karar verilmiş ise de; bu yönde kanun yararına bozma yoluna gidilebileceği mümkün görülmekle yapılan incelemede;... '' şeklinde belirtildiği üzere, somut olayda, sanık ...'nin ... Plastik isimli fabrikanın metal aksamlarının kesilip satılması konusunda şüpheli ... ile görüşerek sözlü anlaşma yapıldığı, diğer şüphelilerle birlikte fabrikanın yanına gittikleri burada şüphelilerin fabrikanın kuzeye bakan demir giriş kapısından kapıya zarar vermeden hafif biçimde itip açarak içeri girdikleri ve içeride fabrikanın metal aksamını kesmeye başladıkları şeklindeki eylem sebebiyle, suça konu yerde herhangi bir ticari faaliyetin yürütülmediği ve bir iş yerinin eklentisi niteliğinde olmayan yere girilmesinin de iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunu oluşturmayacağı gözetilmeksizin sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ: