muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/49, Karar No: 2023/277, Tarih: 17.05.2023

Aynı Kanun'un 'Avukatın başvurma hakkı' başlıklı 261. maddesi ise;

'Avukat, müdafiliğini veya vekilliğini üstlendiği kişilerin açık arzusuna aykırı olmamak koşuluyla kanun yollarına başvurabilir.' şeklinde düzenlendiğinden müdafii ve vekilin kanun yoluna başvuru hakları bulunmaktadır.

'Davasız yargılama olmaz' ilkesi ve 5271 sayılı CMK'nın 'Temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı hükmü veren mahkemece reddi' başlığını taşıyan 296. maddesinin birinci fıkrası gereğince, temyiz incelemesi yapılabilmesi için aleyhine temyiz yoluna başvurulabilecek bir hükme karşı, hak sahibi tarafından, süresi içerisinde temyiz davası açılması yani temyiz isteminde bulunulmuş olması gerekir.

Ceza Muhakemesi Kanunu'nda, Cumhuriyet savcısı, şüpheli, sanık, katılan sıfatını almış olanlar ile katılma isteği karara bağlanmamış, reddedilmiş veya katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunanlar, verilen hüküm veya karar nedeniyle hukuki hakları zarar gören üçüncü kişiler, şüpheli veya sanığın yasal temsilcisi ve eşinin temyiz kanun yollarına başvuru hakkı bulunmaktadır.

Bu kapsamda, Tebligat Kanunu'nun 11. maddesi ile Ceza Muhakemesi Kanunu'nun ilgili hükümleri, özellikle Kanun'un 35/2-3. maddesi arasındaki ilişkinin incelenmesi gerekir.

5271 sayılı Kanun'un 291. maddesine göre; temyiz davası açılması için on beş günlük süre öngörülmüştür. Hükmün yüze karşı açıklanmasından itibaren bu süre içinde temyiz kanun yoluna başvurulması şarttır. Hüküm, temyiz kanun yoluna başvurma hakkı olanların yokluğunda açıklanmış ise bu süre tebellüğ ile birlikte işlemeye başlayacağından, tebligatın kime yapılacağı konusu önem arz etmektedir. Hangi hallerde tebligatın kime yapılması gerektiği 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nda ayrıntılı olarak düzenlenmiştir.

Konumuzu ilgilendiren 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 'Vekile ve kanuni mümesile tebligat' başlıklı 11. maddesi;

'Vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligat vekile yapılır. Vekil birden çok ise bunlardan birine tebligat yapılması yeterlidir. Eğer tebligat birden fazla vekile yapılmış ise, bunlardan ilkine yapılan tebliğ tarihi asıl tebliğ tarihi sayılır. Ancak, Ceza Muhakemeleri Usulu Kanununun, kararların sanıklara tebliğ edilmelerine ilişkin hükümleri saklıdır.' şeklinde iken,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 35. maddesinin 2 ve 3. fıkraları ise;

'...

(2) Koruma tedbirlerine ilişkin olanlar hariç, aleyhine kanun yoluna başvurulabilecek hakim veya mahkeme kararları, hazır bulunamayan ilgilisine tebliğ olunur.

(3) İlgili taraf serbest olmayan bir kişi veya tutuklu ise tebliğ edilen karar, kendisine okunup anlatılır.' şeklindedir.

7201 sayılı Kanun'un 11 nci maddesine göre, 'Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun, kararların sanıklara tebliğ edilmelerine ilişkin hükümleri saklıdır.' hükmü ile birlikte değerlendirilen Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 35/2. maddesine göre, aleyhine kanun yoluna başvurulabilecek hakim veya mahkeme kararları, hazır bulunamayan ilgilisine tebliğ edilecektir.

(3) İlgili taraf serbest olmayan bir kişi veya tutuklu ise tebliğ edilen karar, kendisine okunup anlatılır.' şeklindedir.

7201 sayılı Kanun'un 11 nci maddesine göre, 'Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun, kararların sanıklara tebliğ edilmelerine ilişkin hükümleri saklıdır.' hükmü ile birlikte değerlendirilen Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 35/2. maddesine göre, aleyhine kanun yoluna başvurulabilecek hakim veya mahkeme kararları, hazır bulunamayan ilgilisine tebliğ edilecektir.

'Hazır bulunamayan ilgilisi' kavramının kapsamına, bir müdafi tarafından temsil edilsin veya edilmesin şüpheli veya sanık, suçtan zarar gören, katılan, katılma isteği karara bağlanmamış, reddedilmiş, verilen hüküm veya karar nedeniyle hukuki hakları zarar gören üçüncü kişiler ve varsa diğer ilgilisi girer.

Uyuşmazlık konusuyla ilgisi bakımından Ceza Muhakemesinde müdafiin hukuki statüsünü kısaca irdelemek gerekmektedir.

1412 sayılı mülga Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nda yer almayan müdafinin tanımı, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 2/1-c maddesinde yapılmıştır. Buna göre, görevlendirilme şekline veya başka bir hususa bağlı olmaksızın ceza muhakemesinde şüpheli veya sanığın savunmasını üstlenen avukat, müdafi olarak değerlendirilmektedir. Ancak 5271 sayılı CMK'nın 151/3. maddesi düzenlenirken, '(…) maddesinde sayılan suçlar ile terör suçlarından tutuklu ve hükümlü olanların müdafilik veya vekillik görevini üstlenen avukat hakkında…' denilerek ceza davasında sanığın savunma avukatlığı görevini yapan müdafiin statüsünün aynı zamanda vekillik de olabileceği ifade edilmiş, benzer ifade CMK'nın 151/6. maddesinde de tekrarlanmıştır.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'na göre; bir ceza davasında avukat ile sanık arasında iki şekilde ilişki kurulabilir. Bunlardan birincisi, koşulları oluştuğunda isteğe bağlı olarak veya kanuni zorunluluk nedeniyle baro tarafından avukat atanmasıdır. İkincisi ise, sanığın vekaletname ile kendisine avukat tayin etmesidir. Birinci durumda bir görevlendirme, ikinci durumda ise sözleşmeden kaynaklanan ilişki söz konusudur. Bu yönüyle her iki durumda görevin başlaması, yürütülmesi, sona ermesi, ücret gibi konularda farklılıklar arz etmektedir.

Ceza Genel Kurulunun 06.03.2007 gün ve 13-54 sayılı, 13.05.2008 gün ve 101-113 sayılı kararlarında ayrıntılı olarak açıklandığı üzere, sözleşme ile kurulan ilişkide; avukat, vekil eden tarafından yurt içinde noterde düzenlenen bir vekaletname ile yetkilendirilmektedir. Bu nedenle, aslında söz konusu ilişkinin temelinde Borçlar Kanunu'nun 386 vd. maddelerinde düzenlenmiş olan 'vekalet sözleşmesinin' bulunduğu söylenebilir. Avukatlık Kanunu'nun 163. maddesine göre, 'Avukatlık Sözleşmesi' adı altında farklı bir sözleşme türü ihdas etmekle birlikte, bu sözleşme yeterince tanımlamamıştır. Ancak bu sözleşme, sanık avukat ilişkisi bakımından kendine özgü avukatlık sözleşmesidir.

Ceza Muhakemesi Kanunu'nda müdafiin hukuki statüsünü belirleyecek açık bir hüküm bulunmamaktadır. Bu nedenle müdafiin hukuki statüsüne ilişkin farklı görüşler mevcuttur.

Müdafiin sanığın yardımcısı olduğu görüşünü savunanlara göre, müdafi sanığa muhakemede yardım eden kimsedir. Bu görüş, özellikle 5271 sayılı CMK'nın 147 ve 149. maddelerinde yer alan düzenlemelere dayanmaktadır. Şüpheli veya sanığın soruşturma ve kovuşturmanın her aşamasında her zaman müdafi seçme ve onun hukuki yardımından yararlanma hakkı vardır. (CMK m. 147, f. 1; 149, f. 1) 'Soruşturma ve kovuşturma evrelerinin her aşamasında avukatın, şüpheli veya sanıkla görüşme, ifade alma veya sorgu süresince yanında olma ve hukuki yardımda bulunma hakkı engellenemez, kısıtlanamaz.' (CMK m. 149, f. 3) '... Müdafi seçebilecek durumda olmadığı ve bir müdafi yardımından faydalanmak istediği takdirde, kendisine baro tarafından bir müdafi görevlendirilir' (CMK m. 150, f. 1) düzenlemelerinde geçen 'müdafi yardımından yararlanma' ve 'hukuki yardımda bulunma hakkı' kavramlarından hareketle müdafi sanığın hukuki yardımcısıdır.

Bir görüşe göre, müdafi sanığın temsilcisidir. Sanık hazır bulunmadan yapılan duruşmalara sanığın müdafi gönderme yetkisi vardır. Sanık hazır bulunmasa da, müdafi bütün oturumlara katılma yetkisine sahiptir. (CMK m. 197) Müdafiin temsilciliği, sanığın hazır olmadığı durumlarda hazırmış gibi sayılmasını sağlar ki, müdafii hazır bulunduğu durumda sanığın sahip olduğu yetkileri bağımsızca kullanabilir. Benzer şekilde arama ve el koyma işlemleri esnasında da hazır bulunan müdafi şüpheli veya sanığın temsilcisi konumundadır.

'Sanık hazır bulunmaksızın yapılan duruşmada eski hale getirme koşulu' başlıklı CMK'nın 198/1. maddesine göre; 'Duruşma, sanık hazır bulunmaksızın yapılırsa, mahkemenin karar ve işlemlerinin kendisine tebliği tarihinden itibaren bir hafta içinde, sürenin geçmesinden doğan sonuçları gidermek için sanık, kanuni nedenlere dayanarak, mahkemenin o karar ve işlemleri hakkında eski hale getirme isteminde bulunabilir.' Bu hükme göre, sanığın hazır bulunmaksızın yapılan duruşmada verilen karar ve işlemler hakkında eski hale getirme talebinde bulunabileceği ifade edilmiştir.

CMK'nın 198/2. maddesinde ise, 'Ancak, sanık kendi istemi üzerine duruşmadan bağışık tutulmuş veya müdafii aracılığıyla temsil edilmek yetkisini kullanmış olursa artık eski hale getirme isteminde bulunamaz.' hükmüne yer verilerek, sanığın duruşmada bulunmak istememesi veya kendisini avukatla temsil ettirme hakkını kullanması durumunda eski hale getirme hakkından yararlanamayacağı belirtilmiştir. Bu görüşü savunanlara göre, müdafi tamamen sanığın menfaatini savunan bir temsilci gibidir. Müdafi sanığın belirlediği doğrultuda ona yardım etmektedir.

Adli bir organ olarak müdafi görüşünü savunanlar ise, müdafiin, sanıktan ayrı olarak, kendine özgü yetki ve görevlerinin olması sebebiyle bağımsız bir ceza yargılaması süjesi olduğunu, müdafiin şüpheli veya sanığın temsilcisi olmadığı görüşündedir. Ancak müdafiin hukuki statüsünün bağımsız bir savunma makamı olduğu görüşünün aksine sanığın isterse müdafii kanun yolu başvurusu yapmaktan alıkoyabilmesi bu statü ile bağdaşmamaktadır.

Müdafi, sanığın yardımcısı ve aynı zamanda savunma makamı olarak, yargılamanın sonuna kadar sanığı temsil eder. Dolayısıyla sanık hakkında verilen kararlara karşı müdafiin kanun yoluna başvurma yetkisi vardır. Ancak bu yetki, sanık lehine ve sanık adına kullanılabilir. Müdafiin sanığın aleyhine kanun yoluna başvurusu düşünülemez. Müdafi, müdafiliğini üstlendiği kişinin açık arzusuna aykırı olarak kanun yoluna başvuramaz. (CMK m. 261) Kanun yoluna başvurduktan sonra müdafiin kanun yolundan vazgeçebilmesi için vekâletnamesinde bu hususta özel yetkili kılınmış olması gerekir. (CMK m. 266, f. 2)

Müdafiin hukuki statüsünün, asıldan bağımsız bir suje olduğu, vekilin ise ancak asılın iradesi doğrultusunda hareket edecek bir süje olduğu görüşüne göre, müdafiin sanığın açık arzusuna aykırı da olsa, sanığın lehine/aleyhine kanun yoluna başvurabilmesi gerekir. Oysa ki, Ceza Muhakemesi Kanunu'na göre sanığın isterse müdafii kanun yolu başvurusu yapmaktan alıkoyabilmesi müdafiin bağımsız suje statüsü olduğu görüşünün aksi tezahürüdür.

Tüm bu görüşler doğrultusunda, ister zorunlu veya ihtiyari müdafilik olarak anılan bir 'görevlendirme' yoluyla oluşan isterse hukuki yardımından yararlanmak için 'kendi müdafiini seçerek vekil tayin eden' kişi, dosyasına ilişkin tefhim/tebligatın müdafiine yapılacağını ve kanun yollarına başvurmak da dahil tüm işlemleri kendisi adına müdafi tarafından gerçekleştirileceğini bilmektedir. Kanun yolu başvurusu yönüyle, o davada müdafiin sanığın temsilcisi olup olmadığına bakmak gerekmektedir. Bu itibarla müdafiin sanığı temsil yetkisi olduğu durumlarda, yalnızca müdafie yapılan bildirim yeterlidir. Zira sanık, özellikle vekilini iradi olarak seçtiğinde müdafiine yapılan tebligat sanık açısından hukuki sonuç doğuracaktır. Usul hükümlerine göre tayin edilmiş zorunlu müdafie yapılan tefhim ve tebliğ, aynen vekâletnameli müdafie yapıldığında olduğu gibi hukuksal sonuç doğurur. Ancak bunun ön koşulu, kendisine zorunlu müdafi atandığından sanığın haberdar edilmiş olmasıdır.

06.06.1985 tarihinde 3220 sayılı Kanun ile değişiklik yapılan 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 11. maddesinde, 'vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligat vekile yapılır' denilmektedir. CMK'nın 35/2. maddesi incelendiğinde, kanun yollarına başvurulması mümkün bir hükmün ilgililere tebliğinin gerekli olduğu ifade edilmektedir. Kaldı ki, bu kapsamda ceza muhakemesinde aleyhine kanun yoluna başvurulabilecek kararların yalnızca sanığa değil, adil yargılanma hakkının gereği olarak hazır olmayan ilgilisine de bildirilmesi gerekir. Ancak bu husus müdafii bulunan sanık hakkında verilen kanun yollarına başvurulması mümkün bir hükme karşı, kanun yoluna başvuru hakkının kullanılabilmesinin 'ön koşulu' olmayıp bu maddeye göre yapılacak tebliğ de temyiz süresini 'yeniden' başlatmayacaktır.

Bu sebeple Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 35. maddesi ile birlikte Tebligat Kanunu'nun 11. maddesinin 1. cümlesi amir ve emredici konumunu sürdürmektedir. Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 35/2-3. maddesi bu anlamda bir istisna olmadığından temyiz hakkının kullanılabilmesiyle ilgili hukuki sürece bir etkisi bulunmamaktadır. Bu itibarla, müdafi yanında sanığa yapılacak tebligat, temyiz süresini yeniden başlatmayıp kararın içeriği hakkında bilgi sahibi olmayı ve müdafiin kusurlu davranışı ile kanun yolu başvuru süresini geçirmiş olması hâlinde eski hale getirme imkânının bulunup bulunmadığının incelenerek koşullarının bulunması hâlinde eski hale getirme talebinde bulunma imkânı verebilecektir.

Konuyla ilgili olarak Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 10.07.1940 tarihli ve 07/75 sayılı kararında da vekil ile takip edilen davalarda asile yapılan tebliğin kanun yoluna başvuru için dikkate alınamayacağını belirtmiştir. Kanun yolu başvuru süresinin başlamasına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulu ile Ceza Daire uygulamalarına göre, kanun yoluna başvuru süresinin tayininde müdafie yapılan tefhim veya tebligattan sonra ayrıca sanığa da yapılan tebligat temyiz süresini yeniden başlatmadığı gibi yeni bir temyiz hakkı da doğurmaz. Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.03.2008 gün 7–56, 24.11.2009 gün 164–275, 12.07.2011 gün 155–172, 14.02.2012 gün 2011/6–254-2012/32, 18.01.2022 gün 2021/5-421- 2022/21 ve 01.07.2021 gün 572-337 kararları başta olmak üzere birçok kararı bu yöndedir. Özellikle Ceza Genel Kurulunun 01.07.2021 tarihli ve 572-337 sayılı kararında belirtildiği üzere; Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 35/2. maddesi gereğince, sanıklara tebliğin gerekli olduğu ancak bu hususun temyiz hakkının kullanılabilmesinin ön koşulu olmadığından bu maddeye göre yapılan tebliğ temyiz süresini yeniden başlatmayacaktır.

Tebligat Kanunu'nun 11. maddesinde 1985 yılında yapılan değişiklikten sonra gerek 1412 sayılı mülga Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu gerekse 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu döneminde gelişen uygulamanın da bu yönde olduğu anlaşılmaktadır. Bu uygulama anılan madde gerekçesinde yer alan ve müdafi ile vekil arasındaki farkı açıklayan doktrinde genel kabul görmüş yaklaşımlara da aykırı değildir. Zira bu görüşlerde ilgili kararların sanıklara tebliğ ile haberdar edilmelerinin bir görev olduğu kabul edilmektedir.

Müdafi bulunsa bile sanığa ayrıca tebligat yapılmadığı takdirde temyiz süresinin başlamayacağı ve dolayısıyla hükmün kesinleşmeyeceğine dair kabul, temyiz hakkının kullanımına dair ceza muhakemesi sisteminin koşul ve usulleriyle ilgili karışıklığa sebebiyet verebileceği, temyiz hakkı gibi ceza muhakemesinde önem taşıyan bu hakkın kullanımında, sanığı müdafiin yardımından yoksun bırakabileceği, bu durumun ise müdafiden yararlanma hakkının özüne dokunan bir sonuç yaratacağı gözardı edilemez. Sanığın savunmasını üstlenen müdafinin kanun yollarına başvuru için yeterli düzeyde hukuki bilgiye sahip olduğu ve temyiz süresinin kararın yüze karşı verildiği hâllerde tefhimden, yokluğunda verilen hallerde tebliğden itibaren işlemeye başlayacağını bilmemesi düşünülemeyeceğinden 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 11. maddesinin son cümlesine ilişkin kuralların katı yorumlanmadığından da bahsedilemeyecektir.

Sonuç olarak, öncelikle 'hakim veya mahkeme kararlarının sanığa bildirilmesi' ile 'kanun yolu başvuru süresinin başlaması' kavramlarını birbirinden ayırmak gerekir. Zira, kanun yolu başvuru süresinin başlaması ile sanığın ve ayrıca ilgililerin kanuni haklarını kullanabilmeleri için yokluklarında verilen karar ve hükümlerden haberdar edilmeleri kavramları birbirinden farklıdır.

Kaldı ki, Ceza Muhakemesi Kanunu'nda sanığın tutuklu bulunması durumunda, tutuksuz bulunması hâlinden farklı olarak 'kanun yolu başvuru süresinin başlamasına' ilişkin mutlaka tutuklu bulunan sanığa tebligat yapılması gerektiğine dair düzenleme bulunmamaktadır.

Temel hak ve hürriyetlerle ilgili olan kanun yollarına başvuruda uygulamada yeknesaklığın sağlanamaması ile birlikte ceza muhakemesinde müdafilik görevini gereği gibi yerine getirmeyen avukatlar ile yargılamayı takip etmeyen sanıklar lehine bir durum yaratarak yargısal sürecin uzamasına sebebiyet verilecektir. Bu hakkı kötüye kullanmak isteyen ilgililerin kendilerine tebligat yapılmadığı için kesinleşen hükümlerle ilgili oluşacak istemleri hukuki istikrarı olumsuz yönde etkileyecektir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanık müdafiinin kendisine usulüne uygun tebliğ olunan hükme yönelik olarak sanığın süresinden sonra temyiz talebinde bulunduğu ve geçerli bir eski hale getirme sebebi de öne sürmediğinin anlaşılması karşısında, Yargıtay 11. Ceza Dairesi kararının isabetli olduğu, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmesi gerektiği görüşünde olduğumdan, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne dair Ceza Genel Kurulu sayın çoğunluğunun görüşüne katılmıyorum." gerekçesiyle,

Çoğunluk görüşü katılmayan üç Ceza Genel Kurulu Üyesi ise; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle,

Karşı oy kullanmışlardır.

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 10.10.2022 tarihli ve 4962-15845 sayılı temyiz isteminin reddine dair kararının KALDIRILMASINA,

3- Sanık ... hakkında Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesince 27.12.2021 tarih ve 244-1662 sayı ile istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen karara yönelik sanığın temyiz isteminin incelenmesi amacıyla dava dosyasının Yargıtay 11. Ceza Dairesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.05.2023 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15984, Karar No: 2012/4064, Tarih: 06.03.2012

**10. Hukuk Dairesi         2010/15984 E.  ,  2012/4064 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davalıya ait işyerinde 13.01.1995 ile 30.08.2007 tarihleri arasında geçen çalışmaların tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalılardan ...'ten alınmasına, 06.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7416, Karar No: 2014/30465, Tarih: 27.10.2014

**4. Ceza Dairesi         2014/7416 E.  ,  2014/30465 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2012/314126

MAHKEMESİ : İzmir 2. Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 31/10/2012

NUMARASI : 2012/345 (E) ve 2012/781 (K)

SUÇ : İş ve çalışma hürriyetinin ihlali

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Suça sürüklenen çocuğun, eylemi bıçakla işlediğine dair katılanın soyut iddiası dışında başka bir delil bulunmadığı gözetilmeden, TCK'nın 119/1-a maddesi uyarınca cezasının artırılması,

2- Suça sürüklenen çoçuğun, aşamalarda istikrarlı şekilde önce katılanın kendisine saldırarak vurduğunu savunması ve bu savunmasını destekler nitelikteki adli raporu karşısında, olayın çıkış nedeni ve gelişmesi üzerinde durulup, suça sürüklenen çocuk lehine TCK'nın 29. maddesindeki haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

Kanuna aykırı ve suça sürüklenen çocuk R.. Ü.. müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 27/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1076, Karar No: 2018/3972, Tarih: 08.05.2018

**6. Ceza Dairesi         2018/1076 E.  ,  2018/3972 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Yağma, 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Yağma suçundan ceza verilmesine yer olmadığına, 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan beraate dair.

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

İşlenmesi kastolunan bir suçun icrasına elverişle araçlarla başlanılmasından sonra,elde olmayan nedenlerle suçun tamamlanamaması suça teşebbüs başlığı altında 5237 sayılı TCK’nın 35. maddesinde yerini alırken; aynı kanunun 36. maddesinde gönüllü vazgeçmeden bahsedilmektedir.

Gönüllü vazgeçmede failin iradi hareketi ve çabası ile icra hareketlerinin terk edilmesi ya da suçun tamamlanmasının önlenmesi söz konusudur.

Suç tamamlanmadan veya sonuca ulaşmadan önce vazgeçme geçerlidir.

Gönüllü vazgeçme etkin pişmanlıktan farklıdır. Etkin pişmanlık suçun tamamlanmasından sonraki pişmanlığı düzenlemektedir. Suçun tamamlanmasından sonra suçun yol açtığı zararın giderilmesi,eski hale getirilmesi ya da malın iadesini kapsamaktadır.

Suçun tamamlanması veya sonucun gerçekleşmesini önleme pozitif bir özellik taşır. Diğer bir deyişle sonucu önleyecek yeni bir faaliyetin icra edilmesi gerekir.

O halde; Fail kasıtlı bir suç işlemesine yönelik olarak icra hareketine başlamalı, suç tamamlanmadan vazgeçmeli bu şekilde sanık vazgeçme ile suçun tamamlanması veya sonucun gerçekleşmesini önlemelidir. Gönüllü vazgeçme failin iradesi ile olmalıdır. Suçun tamamlanmasını önleyen çabada, aktif davranış önemlidir. Bunun

için fail sonucu önleyici bütün olanaklarını seferber edip, bu suretle sonucun meydana gelmesini engellediğinde, fail için gönüllü vazgeçmeden ancak o zaman bahsedilebilir.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince;