muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/2948, Karar No: 2014/4980, Tarih: 14.04.2014

Soruşturma aşamasında Erciyes Üniversitesi Tıp Fakültesi Psikiyatri Anabilim Dalından alınan mağdure Münüre'nin olay nedeniyle ruh sağlığının bozulduğuna ve mağdure Sayime'nin ise zekâ geriliği nedeniyle ruhsal bakımdan kendini savunamayacak durumda olduğuna dair üç hekim tarafından düzenlemiş raporların dava açılması için yeterli olduğu ve raporların yetersiz görülmesi halinde yargılama aşamasında davaya bakacak mahkeme tarafından Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulundan görüş alınabileceği gözetilerek itirazın kabulüne karar verilmesi gerekirken reddine karar verilmesinde isabet bulunmadığı ve bu nedenle kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriğinin yerinde olduğu anlaşılmakla, Kırşehir Ağır Ceza Mahkemesinin 18.11.2013 gün ve 2013/868 D.İş sayılı Kararının CMK.nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın merciine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine, 14.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6260, Karar No: 2018/14824, Tarih: 19.12.2018

**2. Hukuk Dairesi         2018/6260 E.  ,  2018/14824 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma-Nafaka

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-davacı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosya içerisinde bulunan, davalı-davacı ... vekili Av. ...'a ait vekâletname genel vekâletname olup, boşanma davası ile ilgili özel yetkiyi içermemektedir. Boşanma davası açmak ve açılan davayı takip etmek kişiye sıkı sıkıya bağlı bir hakkın kullanımı niteliğindedir. Bu bakımdan vekâletnamede bu hususta özel yetkiyi gerektirir (HMK m. 74). O halde, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 74. maddesi gereğince boşanma davası ile ilgili özel yetkiyi içeren vekâletnamesini sunması için davalı-davacı vekiline süre verilmesi, bu süre içinde vekâletname verilmez ve asıl yapılan işlemleri kabul ettiğini dilekçe ile mahkemeye bildirmez ise gerekçeli kararın davalı-davacı tarafa tebliği sağlanıp, yasal temyiz süresi beklenildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine iadesine,

2-Davacı-davalı erkek vekili Av. ...'nın vekillikten çekildiği veya azledildiği yolunda dosya kapsamında herhangi bir bilgi ve belge bulunmadığı halde gerekçeli karar davacı davalı asile tebliğ edilmiştir. Vekille takip edilen işlerde tebligat vekile yapılır (Teb. K. M. 11). Bu nedenle gerekçeli kararın davacı-davalı erkek vekiline tebliğ edilmesi ve temyiz süresi de beklenildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi. 19.12.2018 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2015/5729, Karar No: 2016/4204, Tarih: 14.04.2016

**16. Hukuk Dairesi         2015/5729 E.  ,  2016/4204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucu ... çalışma alanında bulunan 104 ada 2 parsel sayılı 3.732,99 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz köy tüzel kişiğinin zilyetliği ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olması nedeniyle kargir cami ve ev ve arsası vasfıyla ... Tüzel Kişiği adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı ... ve ... kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak tapu iptal ve tescil istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ... ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece davacıların maliki belli olan taşınmaza ilişkin korunmaya değer üstün bir yararları olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş ise de; karar usul ve yasaya uygun olmadığı gibi, yapılan araştırma, inceleme ve uygulama karar için yeterli bulunmamaktadır. Mahkemece 22.11.2013 tarihinde yapılan keşifte taraf tanıkları ve mahalli bilirkişiler taşınmaz başında dinlenmemiş 07.11.2013 tarihli duruşmada dinlenmiştir. Gayrimenkulün aynına ilişkin davalarda mahalli bilirkişi ve tanıkların keşifte taşınmaz başında dinlenmesi gerekirken duruşmada dinlenmesi isabetsiz olmuştur; sağlıklı sonuca varılabilmesi için, öncelikle taraflara tanık listelerini ve varsa diğer delillerini sunmaları için imkan tanınmalı, çekişmeli taşınmazları iyi bilen, yaşlı ve tarafsız üç kişilik mahalli bilirkişi listesi kolluk vasıtasıyla temin edilerek dosya keşfe hazır hale getirilmelidir. Daha sonra mahalli bilirkişiler, taraf tanıkları, ziraat mühendisi ve fen bilirkişisi huzuruyla taşınmazlar başında keşif icra edilmelidir. Taşınmazların başında yapılacak keşif sırasında yerel bilirkişi ve bildirilmesi halinde taraf tanıklarından, dava konusu taşınmazın kim tarafından kime intikal ettiğinin ve davacılar tarafından kullanılıp kullanılmadığının, kullanılıyor ise ne zamandan beri ve ne kadar kısmını, ne şekilde kullandıklarının belirlenmesi için etraflıca sorulup maddi olaylara dayalı olarak açıklattırılmalı, beyanlar arasında çelişki bulunması halinde aykırılık giderilmeye çalışılmalı, fen bilirkişiye keşfi takibe imkan verir ve denetime elverişli taşınmazı davacılar tarafından kullanıldığı iddia edilen yeri ve cami olarak kullanılan yeri mahalli bilirkişi ve tanık anlatımları doğrultusunda ayrı ayrı gösterir harita ve ayrıntılı rapor düzenlettirilmeli, ziraat bilirkişisinden taşınmazın davaya konu kısmının ayrıca değerlendirilmesi istenerek toprak yapısı ve niteliğinin, kullanım şekli, üzerindeki ağaçların yaşı hususlarında ayrıntılı, gerekçeli denetime elverişli, bilimsel rapor alınmalı, HMK'nın 290/2. maddesi uyarınca birlikte keşfe götürülecek bir fotoğrafçı aracılığıyla raporlarda belirtilen hususların somutlaştırılması için, taşınmazlar ve çevresini tüm yönleriyle gösterecek şekilde taşınmaz ve çevresinin yakın plan fotoğrafları çektirilip fotoğraflar üzerinde çekişmeli taşınmaz ve kullanım durumuna göre köy tüzel kişiliği tarafından cami ve avlusu olarak kulllanılan yer ile davacıların kullandığını iddia ettiği kısım ayrı ayrı fen bilirkişisine işaretlettirilmeli ve bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Mahkemece, belirtilen hususlar gözetilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edenlere iadesine, 14.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1624, Karar No: 2014/18287, Tarih: 22.09.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/1624 E.  ,  2014/18287 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması

Hüküm : TCK'nın 133/3, 62, 50/1-a, 52/2-4 maddeleri gereğince mahkumiyet

Kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'ın, yaklaşık 4 yıl önce semt pazarında sebze satışı yaptığı, yerini balık satış yerine çevirmek istediğinde zabıtaların, pazarın ikiye bölüneceği, bir tarafında balık satılacağını söyleyerek izin vermedikleri, zabıta komiseri mağdur ...'in, 1.000-TL karşılığında sanık ...'a pazar yerinde balık tezgahı açtıracağını söylediği, sanık ...'ın, kardeşi temyiz dışı sanık ...'la birlikte mağdur...'e 1.000-TL para verdikleri, mağdur...'in parayı zabıta komiseri ...'le paylaştığı, sanık ...'ın, sonradan pazar yerinde 6 tane balık tezgahı kurulacağını öğrendiği için balık tezgahı açmaktan vazgeçtiği, parayı geri istediği, mağdur...'in parayı aldığını inkar ettiği, sanık ...'ın 2 yıl önce abisi Hakim ile zabıta karakoluna giderek 1.000-TL parayı geri istediği,...'in, bana para vermediniz diyerek sanık ...'ı kovduğu, sanık ...'ın, karakolda mağdur...'le aralarındaki aleni olmayan konuşmaları rıza olmaksızın cep telefonuna kaydedip CD'ye aktararak olaydan 2 yıl sonra Cumhuriyet Başsavcılığı'na şikayetçi olduğunun iddia edildiği olayda;

TCK'nın 133. maddesinde düzenlenen kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçunun, aynı Kanun'un 139/1. maddesi uyarınca soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı olup, mağdur tarafından, fiilin ve failin öğrenildiği halde sanık hakkında usulüne uygun şikayette bulunulmadığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında açılan kamu davasının şikayet yokluğu nedeniyle TCK’nın 139/1, 73/1 ve CMK’nın 223/8. maddeleri gereğince düşmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, sanık hakkındaki davanın şikayet yokluğu nedeniyle TCK'nın 73, 139 ve CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE, 22.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14580, Karar No: 2011/16701, Tarih: 09.12.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/14580 E.  ,  2011/16701 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Yozgat 1.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 30.04.2009 tarih ve 2009/34 - 2009/301 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davacı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 09.12.2011 gününde davacı avukatı .. .... gelip, davalı avukatı tebligata rağmen gelmediğinden, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan davacı avukatı dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilince davalıya yöneltilen ve Hamburg Eyalet Mahkemesi'nce kabulle sonuçlanan davanın 01.05.2005 tarihinde kesinleştiğini ileri sürerek, kararın tenfizini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, tenfiz koşullarının oluşmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar Dairemizce bozulmuş, bozmaya uyulmuş, davacının davalı şirkette hissesinin bulunduğu ve HUMK'nun 17. maddesi uyarınca Yozgat Mahkemelerinin yetkisinin kesin olduğu, tenfizi istenen kararın gıyapta verildiği, böylelikle davalıya savunma hakkı tanınmadığı, tenfiz için yasal şartların oluşmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkin olup, mahkemece bozma ilamına uyularak yazılı gerekçelerle sonuçta tenfiz koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiştir.

Yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 2675 sayılı MÖHUK’nun 38/c maddesi (yeni 5718 sayılı Kanun’un 54/c maddesi) uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir. Kendisine karşı tenfiz istenen tarafın savunma haklarının ihlali ise kamu düzenine aykırılıktan bağımsız bir tenfiz engeli olarak, 38/d maddesinde (yeni 54/ç maddesi) düzenlenmiştir.

Yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 2675 sayılı MÖHUK’nun 38/c maddesi (yeni 5718 sayılı Kanun’un 54/c maddesi) uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir. Kendisine karşı tenfiz istenen tarafın savunma haklarının ihlali ise kamu düzenine aykırılıktan bağımsız bir tenfiz engeli olarak, 38/d maddesinde (yeni 54/ç maddesi) düzenlenmiştir.

Kanunda kamu düzeni kavramının zamana ve yere göre değişebilen niteliği gereği bir tanımlama yapılmaktan kaçınılmış ve konunun hakimin takdirine bırakılması tercih edilmiş, ancak kamu düzenine aykırılığın “açıkça” olmasının aranmasıyla bu konuda takdir hakkı bulunan hakime bir sınırlama getirilmek istenmiştir.Bu düzenleme, Türk tenfiz hukukunda, kamu düzeni kavramının izin verdiği ölçüde, yabancı mahkeme kararlarının tanınması ve tenfizi lehine bir eğilimin bulunduğunu göstermektedir. Doktrinde de bu konuda hakime yardımcı olması bakımından bazı kriterler verilmiştir.Buna göre örneğin Türk tenfiz hakimi “kural olarak” yabancı mahkeme kararının doğruluğunu inceleyemez (revision au fond yasağı). Zira aksinin kabulü, aynı davanın Türk mahkemesinde tekrar görülmesi ve yeni bir Türk mahkemesi kararının ortaya çıkması sonucunu doğurur. Ancak örneğin Türk hukukunun vazgeçilmez kabul ettiği temel prensiplerini ihlal eden veya milletlerarası alanda geçerli olan ortak ilkelere aykırı bulunan yabancı mahkeme kararları tenfiz edilemez. Tenfiz hakimi takdir hakkını kullanırken, her somut olayın kendine mahsus özelliklerini de dikkate almalıdır.

O halde dava konusu uyuşmazlık yönünden de somut olayın özelliklerine göre bir inceleme ve değerlendirme yapılmalıdır.

Burada ilk olarak yabancı mahkemece davalının savunma hakkının ihlal edilip edilmediğinin incelenmesi gereklidir. Somut olayda yabancı mahkemece, dava dilekçesi ve ekleri davalıya 1965 tarihli Hukukî ve Ticarî Konularda Adlî ve Gayrı Adlî Belgelerin Yabancı Memleketlerde Tebliğine Dair Lahey Sözleşmesi’ne uygun olarak tebliğ edilmiş ve Alman Usul Yasası’nın 331/3. maddesi uyarınca, sözlü yargılama yapılmaksızın “gıyabi karar” verilmiştir. Buraya kadar olan gelişmelerin Türk kamu düzenine aykırı veya davalının savunma hakkını kısıtlar nitelikte olmadığı, benzer olaylarda Yargıtay dairelerince verilen kararlarla da benimsenmiştir (Yargıtay 13. HD. 01.10.1992 gün ve 5764 Esas-7352 Karar, Yargıtay 11. HD. 06.07.2010 gün ve 2008/12797 Esas- 2010/7992 Karar). Zira “kural olarak” her mahkeme kendi usul hükümlerini uygular ve yabancı mahkemenin uyguladığı usulün Türk usul hukukundan farklı olması, Türk kamu düzeninin müdahalesi için tek başına yeterli sebep oluşturmaz. Aynı ilkeler yabancı mahkemece uygulanan ispat hukuku açısından da geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta incelenmesi gereken diğer bir konu da, benzer olaylarda Türkiye’de açılan davaların, TTK’nun 329/1. ve 405/2. maddelerinde düzenlenen, anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyecekleri ve pay sahiplerinin sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyecekleri ilkeleri gereği reddedilmesine rağmen, aynı şartlardaki ortaklarca yabancı mahkemelerde açılan davaların kabul edilmesinin ve alınan farklı yöndeki bu yabancı mahkeme kararlarının Türkiye’de tenfizinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağıdır. Nitekim mahkemece bu durum, T.C. Anayasası’nın kanun önünde eşitlik ilkesine ve kamu düzenine aykırı kabul edilmiştir.

Bu noktada belki Türk tarafların Türk hukukunun emredici hükümlerinden kaçmak amacıyla yabancı mahkemeden bir karar elde etmeye ve bu kararı Türkiye’de tenfiz ettirmeye çalışmalarının adalet duygusunu sarsacağı, bir başka emredici kural olan kanuna karşı hile yasağına ve bu sebeple de Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı düşünülebilir (Prof. Dr. Ergin Nomer Prof. Dr. Cemal Şanlı, Devletler Hususi Hukuku, İstanbul 2009, 17.

Bası, sayfa: 491, dipnot: 270). Ancak öncelikle böyle bir durumun varlığı davalı tarafça ispat edilebilmiş değildir. Kaldı ki somut olayın dikkat edilmesi gereken başka bir özelliği daha vardır. O da Türk hukukunda kabul edilen anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyeceklerine dair ilkenin, Avrupa’da hakim olduğu gibi Alman hukukunda da kural olarak benimsenmiş bulunmasıdır. Somut uyuşmazlıkta yabancı mahkemece davalının savunma haklarının ihlal edilmediği yukarıda açıklanmıştır. Dolayısıyla davalı şirket, benzer ilkelerin egemen olduğu bir hukuk düzeninde, kendisine tanınan savunma olanaklarından yararlanmayarak, tenfizini istemediği kararın verilmesine ve kesinleşmesine kendisi neden olmuştur. Davalının bu şekilde yasal haklarını kullanmayıp, örneğin Türk mahkemelerinden verilmiş aynı nitelikteki bir kararı temyiz etmemek suretiyle Türkiye’de de kesinleşmesine neden olabilmesi mümkündür. Böyle bir durumda da kararın kamu düzenine aykırı olduğu ve infaz edilmemesi gerektiği ileri sürülemeyecektir.

O halde mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda mahkemece, tenfizi istenen ilamdaki vasıflandırma da gözetildiğinde, kabulün aksine Türk Mahkemeleri'nin yetkisinin münhasır olmadığı ve davalının savunma hakkının kısıtlanmadığı nazara alınarak yabancı mahkeme hükmünün tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturmayacağı ilke olarak kabul edilerek sonucuna göre bir karar verilmek gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 825,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 09.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14656, Karar No: 2012/8123, Tarih: 20.04.2012

**22. Hukuk Dairesi         2011/14656 E.  ,  2012/8123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Üsküdar 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 30/12/2010

Davacı işçi, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından geçerli neden olmadan feshedildiğini ileri sürerek, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücretinin belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinin birinci fıkrasına göre iş güvencesi hükümlerinden yararlanmak için otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerinde çalışmak gerekir. Aynı maddenin dördüncü fıkrasına göre işverenin aynı iş kolunda birden fazla işyerinin bulunması halinde, işyerinde çalışan sayısı bu işyerlerinde çalışan toplam işçi sayısına göre belirlenir. İşçi sayısına ilişkin bu hüküm nispi emredici olduğundan, daha az işçi sayısını öngören sözleşme hükümleri geçerli kabul edilmektedir.

Otuz işçi sayısının belirlenmesinde fesih bildiriminin işçiye ulaştığı tarih itibariyle belirli-belirsiz süreli, tam-kısmi süreli, daimi-mevsimlik sözleşmelerle çalışan tüm işçiler dikkate alınır.

Dosya içeriğine göre, davacının çalıştığı davalıya ait 1024524 sicil nolu işyerinde fesih tarihi itibariyle 25 işçi bulunduğu anlaşılmaktadır. Ayrıca, davalıya ait farklı sicil nolu işyerlerinde de fesih tarihi itibariyle çalışan işçiler bulunduğu ve davalıya ait işyerlerinin işçi toplamının 30'dan fazla olduğu görülmektedir. Ancak, davalıya ait diğer işyerleri ile davacının çalıştığı işyerinin aynı iş kolunda olup olmadığı anlaşılamamaktadır. Bu durumda, davalı işverenin aynı işkolunda birden fazla işyerinin bulunması halinde, işyerinde çalışan sayısı bu işyerlerinde çalışan toplam işçi sayısına göre belirleneceğinden, davalıya ait işyerlerinin aynı iş kolunda bulunup bulunmadığının araştırılarak, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken,  eksik  inceleme  ile yazılı şekilde karar verilmiş olması hatalı olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 20.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2718, Karar No: 2018/4486, Tarih: 07.11.2018

**1. Ceza Dairesi         2018/2718 E.  ,  2018/4486 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : 1-) Sanığın 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçundan; 6136 sayılı Yasanın 13/1, TCK'nun 62, 50/1-a, 52/2-4, 63. maddeleri gereğince 6.500 TL adli para cezasına,

2-) Sanığın ...'i kasten öldürmek suçundan; TCK'nun 81/1, 29, 62, 53/1, 63, 54. maddeleri gereğince 1 yıl 10 ay hapis cezasına

ilişkin Boyabat Ağır Ceza Mahkemesinin 29/03/2017 tarih ve 2016/42 E. - 2017/11 K sayılı hükmüne yönelik,

Kasten öldürme suçu yönünden sanık müdafii ve katılanlar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine,

6136 sayılı Yasaya muhalefet suçu yönünden hapisten çevrilme 6.000 TL ve doğrudan verilen 500 TL adli para cezalarının ayrı ayrı infaz edilmesine, taksitlendirmeye, ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine karar verilmesi suretiyle diğer yönleri aynen bırakılarak bu şekilde düzeltilmek suretiyle istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 28/06/2017 gün ve 201/1047 E. - 2017/1022 K sayılı Kararı.

Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 28/06/2017 gün ve 2017/1047 esas, 2017/1022 karar sayılı istinaf başvurusunun reddi kararının sanık müdafiinin; suç vasfına, eksik inceleme yapıldığına, cezanın fazla olduğuna, katılanlar vekilinin; suç vasfına, cezanın yetersiz olduğuna, haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Mahkemenin oluş ve kabulüne göre; maktulden kaynaklanan ve sanığa yönelen haksız tahrik teşkil eden davranışların ulaştığı boyut gözetilerek, haksız tahrik nedeniyle 12 ile 18 yıl arasında ceza indirimi öngören TCK'nun 29. maddesi ile yapılan uygulama sırasında makul bir indirim yapılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde 13 yıl hapis ceza verilmesi suretiyle suretiyle eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, 07/11/2018 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15098, Karar No: 2015/8002, Tarih: 02.12.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/15098 E.  ,  2015/8002 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/362595

MAHKEMESİ : Gürgentepe Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13/07/2011

NUMARASI : 2010/69 (E) ve 2011/91 (K)

SUÇ : 213 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

İddianamede ''sanığın, bal destekleme parası almak amacıyla M.. A.. tarafından sahte olarak düzenlenip verilen 25.12.2006 tarihli müstahsil makbuzunu İlçe Tarım Müdürlüğüne ibraz ederek kullandığı'' şeklinde açıklanan eyleme, hükmün konusuna, Yargıtay Kanunu’nun 14. maddesine, Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 19.01.2015 ve 2015/8 sayılı kararına göre, temyiz inceleme görevi Yüksek 21. Ceza Dairesinin görevine girdiğinden, Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın anılan daireye GÖNDERİLMESİNE, 02.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.