muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/11406, Karar No: 2011/1630, Tarih: 24.02.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/11406 E.  ,  2011/1630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, ilk prim kesintisinin yapıldığı tarihi takip eden aybaşından itibaren zorunlu Tarım ... sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının 1991 yılında yapılan ilk prim kesintisini takip eden aybaşından itibaren 2926 sayılı Yasa'ya tabi tarım ... sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kısmen kabulüyle, davacının 01.06.1996-31.12.1998 ve 01.01.2001-31.12.2001 tarihleri arasında 2926 sayılı Yasa'ya tabi tarım ... sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmiştir.

2-Dava, davacının 1991 yılında yapılan ilk prim kesintisini takip eden aybaşından itibaren 2926 sayılı Yasa'ya tabi tarım ... sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kısmen kabulüyle, davacının 01.06.1996-31.12.1998 ve 01.01.2001-31.12.2001 tarihleri arasında 2926 sayılı Yasa'ya tabi tarım ... sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım ... hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 58 yaşını dolduran kadınlarla, 60 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım ... sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır.Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek ...’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. ...’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan ... Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının esas alınacağı bildirilmiştir. Bu kayıtların tarımda kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi olduğu ortadadır.

Yapılan incelemede davacının Ziraat Odası veya başka bir tarımsal kuruluşta kaydının bulunmadığı, kendisine ait tarımsal taşınmazlarının bulunduğu, sattığı ürün bedelinden ilk prim kesintisinin 20.05.1996 tarihinde yapılıp 1997,1998 yıllarında ve bundan sonra da sadece 20.06.2001 tarihinde prim kesintisinin bulunduğu görülmektedir.

Mahkemece,davacının kesintinin bulunduğu 01.06.1996-31.12.1998 ve 01.07.2001-31.12.2001 tarihleri arasında 2926 sayılı Yasa'ya tabi tarım ... sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmesi doğru ise de, prim kesintisinin bulunmadığı 01.01.2001-30.06.2001 dönemi yönünden 2926 sayılı Yasa'nın 10. maddesinde belirtilen kayıtların da bulunmadığı ve tarımsal faliyet bu madde kapsamında kanıtlanamadığı halde tespit kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K’nun 438/7.maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, hüküm fıkrasının 1.bendinde yer alan “01.01.2001-31.12.2001” tarihlerinin silinerek, yerine “01.07.2001-31.12.2001” tarihlerinin yazılmasına, kararın bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, 24.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30228, Karar No: 2018/4194, Tarih: 29.03.2018

**17. Ceza Dairesi         2015/30228 E.  ,  2018/4194 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; isnat edilen suçun, sanık tarafından işlendiğini kabulde ve suçların nitelendirilmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "... daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını emel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hakim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere "İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı" olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında "Suçun işleniş şekli ve özellikleri" de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hakime takdir hakkı tanınmış olup. Hakim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığı... mağazasından 1 adet kazak çalması şeklindeki eylemi nedeniyle suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilmeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, TCK'nın 53/4. maddesi uyarınca anılan maddenin 1 fıkrasındaki hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

3-5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesine atıfta bulunan 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutar olan 20,00 TL'den az olduğu halde yargılama giderinin sanıktan tahsiline karar verilmesi,

2-Kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, TCK'nın 53/4. maddesi uyarınca anılan maddenin 1 fıkrasındaki hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

3-5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesine atıfta bulunan 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutar olan 20,00 TL'den az olduğu halde yargılama giderinin sanıktan tahsiline karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 1412 sayılı CMK'nın 321. maddesi gereğince tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 29.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15243, Karar No: 2013/22887, Tarih: 20.12.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/15243 E.  ,  2013/22887 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, 11.05.2009 tarihinde davalı şirkette şoför olarak işe başladığını, daha doğrusu akrabalık bağları bulunan şirket yöneticileri ile yeni alınan bir tıra ortak olmak suretiyle aylık 2.500,00 TL ücret karşılığı çalışmaya başladığını, ortak olduğu tırın hissesine düşen borcunu ücretinden kesilmek suretiyle tahsil edileceğine dair anlaştıklarını, tırın tüm resmi işlerini kendisinin yürüttüğünü, çalıştığı süre boyunca hiçbir ücret ve ortak olduğu tırın karından hissesine düşen paya ilişkin alacağının ödenmediğini, ücret talep ettiğinde ortak olduğu araca ait borcuna düşen miktar düşüldüğünde ücret alacağının kalmadığının gerekçe gösterildiğini, 22.04.2011 tarihinde yine en son işçilik alacaklarını ve hissesine düşen karı talep ettiğinde “işine geliyorsa çalışma” denilerek işine son verildiğini, sigortasının da kendisinden habersiz olarak giriş çıkış yapılmak suretiyle eksik gösterildiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil, hafta tatili ve ücret alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının işten kendi isteği ile ayrıldığını, davacının uzun süre iş bulamaması ve yakın akraba olması nedeniyle aldığı tırda çalışması için davacıyı işe aldığını, davacının şirket yöneticilerinin yaşadığı sağlık sorunundan yaşanan boşluğu fırsat bilerek tırı hiçbir hesap vermeden istediği gibi çalıştırdığını, belli bir süre sonra tırın kendisine ait olduğunu iddia ettiğini, davacıdan uzun süre haber alınamadığını, araca dair hacze konu işlemlere rağmen davacının aracı teslim etmediğini, araç yeri tespit edildiğinde davacı tarafın saldırgan hareketlerde bulunarak araca müdahale ettirmediğini, daha sora çilingir yardımı ile açılan araçta yapılan muayenede; aracın perişan hale getirildiğinin tespit edildiğini, davacının asgari ücretle çalıştığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacı tarafça davalı ile aralarında hizmet akdinin bulunduğu iddia olunmuş ise de gerek davacının dilekçesinde gerekse davalı dilekçe ve tanık anlatımlarından ilişkinin hizmet akdine dayalı olmadığının anlaşıldığı, davacı tanığı ... ifadesinde “ Davalı şirketin esasen asıl işinin kuyumculuk olduğu, taşımacılık olarak zaten bir tane tırlarının olduğu, davacı ...'in şirkete ortak olarak girdiğini ve ortak olarak girerken söz konusu tırın alındığını ve bu şekilde kar zarar ortaklığı olarak işe başlandığını ancak daha sonra aralarında anlaşmazlık olduğunu ve tamamen ayrılmaya kadar gittiğini” beyan ettiği, davacı tanığı ... Ören’in beyanında “ Tırın ortak olarak alındığını, davacının bu tırda çalışarak ücret almayacağı ve almadığı ücretlerin arabanın ödemesinden sayılacağı” nı beyan ettiği, bu durumda; taraflar arasında esasen hizmet sözleşmesinin bulunmadığı, ortak bir tır alınmak suretiyle kar zarar ortaklığı şeklinde bir ilişki kurulduğu, ilişkinin hukuki mahiyetinin adi ortaklık şeklinde olduğu sonucuna varıldığı, bu durumda hizmet akdine dayalı alacak talebinin yerinde görülmediği, taleplerin bu nedenle reddine karar vermek gerektiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki ilişkini hizmet akdine dayalı olup olmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık vardır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 1 inci maddesine göre, iş mahkemelerinin görevi “İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya iş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözülmesi” dir. İşçi sıfatını taşımayan kişinin talepleriyle ilgili davanın, iş mahkemesi yerine genel görevli mahkemelerde görülmesi gerekir.

Somut olayda; tanık anlatımları, tarafların beyanları ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde tarafların ortak olarak işlettikleri tır aracındaki davacının çalışmasının hizmet akdi olmadığına dair Mahkemenin kabulü yerindedir. Ancak taraflar arasındaki ilişkinin hizmet ilişkisi olmaması nedeniyle davaya bakma görevinin genel görevli mahkemeler olması nedeniyle mahkemece görevsizlik kararı verilmesi gerekirken davanın reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 20.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9318, Karar No: 2014/6942, Tarih: 03.03.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/9318 E.  ,  2014/6942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Olay tarihinde müştekinin sorumlusu olduğu ... İstasyon Mescidine ikindi namazı kılmak amacıyla gelenlerden açık kimlikleri tespit edilemeyen 3-4 kişinin ayakkabı raflarına bıraktığı ayakkabıların sanık tarafından çalındığı, olayın gerçekleştiği yer ve zaman gözönüne alındığında, sanığın suça konu ayakkabıların ayrı ayrı şahıslara ait olduğunu bilmesinin mümkün olduğu değerlendirilmekle somut olayda müşteki adedince suç oluşacağı, aynı zaman dilimi içerisinde farklı şahıslara ait ayakkabının alınmasında TCK'nın 43. maddesinin uygulama olanağı bulunmadığı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ...'un temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 03.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/19541, Karar No: 2018/14276, Tarih: 03.10.2018

**3. Ceza Dairesi         2017/19541 E.  ,  2018/14276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın cezasında haksız tahrik nedeniyle olaya uygun olarak (¼) oranında indirim yapıldığı anlaşılmakla, tebliğnamedeki 1 no'lu bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddine, ancak;

1) Mağdur ... hakkında ... Devlet Hastanesince düzenlenen 23.08.2014 tarihli raporda, kafada frontal bölgede yaklaşık 5-6 cm'lik kesi, alında yaklaşık 2 cm'lik kesi olduğu, basit tıbbi müdahale ile giderilemeyeceği, geçici hekim raporu olduğu, kesin raporun plastik cerrahi ve beyin cerrahi tarafından verilmesinin uygun olduğunun belirtilmesine karşın, beyin cerrahi uzmanından kesin rapor alındığı ancak, plastik cerrahi uzmanından yüzde sabit eser konusunda kesin rapor alınmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Sanık hakkında TCK'nin 53. maddesi gereğince hak yoksunlukları uygulanırken, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas - 2015/85 sayılı Kararının gözetilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca kısmen isteme aykırı BOZULMASINA, CMUK 326/son maddesi gereğince kazanılmış hakkın dikkate alınmasına, 03.10.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/685, Karar No: 2017/4594, Tarih: 06.06.2017

**19. Hukuk Dairesi         2017/685 E.  ,  2017/4594 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek. Av. ... ile davalı ... vek. Av. ... aralarındaki itirazın iptali davası hakkında ...2. Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 08/09/2016 gün ve 2015/1005-2016/1374 E.-K. sayılı hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiş ve davacı vekili tarafından her ne kadar temyiz isteminin duruşmalı incelenmesi talep edilmiş ise de, duruşma isteminin miktardan reddine karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Mahkeme hükmünün davacı vekiline 11/10/2016 tarihinde tebliğ edildiği temyiz dilekçesinin HUMK’nun 437. maddesinde öngörülen 8 günlük yasal süre geçirildikten sonra 25/10/2016 tarihinde temyiz defterine kaydedildiği, mahkeme hükmünün davalı vekiline 10/11/2016 tarihinde tebliğ edildiği temyiz dilekçesinin HUMK’nun 437. maddesinde öngörülen 8 günlük yasal süre geçirildikten sonra 24/11/2016 tarihinde temyiz defterine kaydedildiği dosya içeriğinden anlaşılmaktadır. Süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi 01/06/1990 gün ve ¾ sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da bir karar verilebileceğinden taraf vekillerinin süresinden sonra yaptıkları temyiz istemlerinin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin temyiz istemlerinin süreden REDDİNE, peşin harcın istek halinde iadesine, 06/06/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9798, Karar No: 2017/1182, Tarih: 20.02.2017

**20. Ceza Dairesi         2015/9798 E.  ,  2017/1182 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : 10. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Suç konusu toplam net 6457 gram eroin cinsi uyuşturucu madde miktarına bağlı olarak önem ve değerine göre, temel cezaların alt sınır aşılarak tayin edilmesi yerinde ise de, TCK'nın 3/1. maddesindeki "orantılılık" ilkesi ile 61. maddesindeki ölçütlere aykırı olarak, temel cezaların üst sınır veya üst sınıra yakın olarak belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, aşağıda belirtilenler ve eleştiri dışında sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-İstanbul Kriminal Polis Laboratuvarı'nca ve Adli Tıp Kurumu Başkanlığı'nca suç konusu maddelerden alınan tanık numunelerin müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanık hakkında TCK'nın 53. maddesi uygulanırken Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararının gözetilmesinde zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, CMUK’nın 321. maddesi gereğince hükmün BOZULMASINA; ancak bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca giderilmesi mümkün bulunduğundan;

1-Hüküm fıkrasının müsadereye ilişkin bölümünde yer alan "Samsung marka cep telefonu ve sim kartın" ibaresinden sonra gelmek üzere "ile İstanbul Kriminal Polis Laboratuvarınca ve Adli Tıp Kurumu Başkanlığı'nca suç konusu maddelerden alınan tanık numunelerin de" ibaresinin eklenmesi,

2-TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümün hüküm fıkrasından çıkartılarak yerine "Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı gözetilerek sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1. ve 2. fıkraları ile 3. fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına" ibaresinin yazılması suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20.02.2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17254, Karar No: 2017/9256, Tarih: 13.06.2017

**12. Hukuk Dairesi         2016/17254 E.  ,  2017/9256 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkikinin borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine özgü haciz yolu ile başlatılan takipte, borçlunun yasal süresi içinde icra mahkemesine başvurusunda; sair itirazları yanında ikametgahının ... olduğunu bu nedenle ... İcra Müdürlüğü'nün yetkili olduğunu ileri sürerek takibi yapan ... İcra Müdürlüğünün yetkisine itiraz ettiği, mahkemece, takip konusu bonoda ... İcra Dairelerinin yetkili kılındığı ve borçlunun ad ve soyadının yanında gösterilen adresin ... olduğu gerekçesi ile yetki itirazının reddine karar verildiği görülmektedir.

İİK’nun 50. ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 447/2. maddesinin göndermesiyle uygulanması gereken HMK'nun 6. maddesi, "Genel yetkili mahkeme, dava açıldığı tarihte davalı gerçek ve tüzel kişinin yerleşim yeri mahkemesidir. Yerleşim yeri, 22/11/2001 tarihli ve 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre belirlenir" hükmünü içermektedir.

İİK'nun 50/1. maddesine göre, para ve teminat borçlarına ilişkin icra takiplerinde yetkili icra dairesi, HMK'nun 447/2. maddesi atfıyla aynı Kanun'un yetkiye dair hükümleri kıyas yoluyla uygulanmak suretiyle belirlenir. Ayrıca, takip dayanağı akdin yapıldığı yer icra dairesi de yetkilidir.

Buna göre, bonoya dayalı takip, genel yetkili yer olan borçlunun yerleşim yerindeki icra dairesinde (HMK. 6. md.), bonoda öngörülen ödeme yerinde (6102 sayılı TTK'nun 777/3. maddesine göre ödeme yeri gösterilmeyen bonoda, ödeme yeri olarak tanzim yeri kabul edilir) (HMK. 10. md.) ve ayrıca İİK'nun 50/1. maddesi uyarınca bononun tanzim edildiği yerdeki icra dairesinde yapılabilir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun yetki sözleşmesini düzenleyen 17. maddesinde ise; "Tacirler veya kamu tüzel kişileri, aralarında doğmuş veya doğabilecek bir uyuşmazlık hakkında, bir veya birden fazla mahkemeyi sözleşmeyle yetkili kılabilirler. Taraflarca aksi kararlaştırılmadıkça dava sadece sözleşmeyle belirlenen bu mahkemelerde açılır" düzenlemesine yer verilmiştir. Görüldüğü üzere, yetki sözleşmesi düzenleyebilecek şahıslar sadece tacirler veya kamu tüzel kişileri olarak belirlenmiştir.