muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/2453, Karar No: 2019/3864, Tarih: 20.05.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/2453 E.  ,  2019/3864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada İzmir 1. Tüketici Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 27/03/2018 tarih ve 2017/404-2018/153 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davalı ... vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının Irak'ın Erbil kentine iş nedeniyle davalı Sergi Turizm A.Ş.'nin düzenlediği paket tur kapsamında seyahat ettiğini, davalı ... tarafından da seyahat sağlık sigorta poliçesi düzenlendiğini, davacının dönüşte uçakta beyin kanaması geçirdiğini, davacının International Hospital İstanbul Hastenesine kaldırıldığını, 21.630,09 TL tedavi masrafı yapıldığını, poliçe kapsamında davalı ... şirketinin ve seyahati organize eden diğer davalı Sergi Turizm A.Ş.'nin bu harcamadan sorumlu olduğunu ileri sürerek 21.630,09 TL’nin yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili, rahatsızlığın Türkiye'de meydana gelmesi nedeniyle poliçe kapsamında olmadığını, ayrıca poliçede akut krizin poliçe teminatı dışında bırakıldığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece Dairemiz bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, davacının öncesinde saptanılmış bir hipertansiyonu olmadığı, beyin kanamalarının önceden kestirilemediği, davacının önceden beyin kanması veya beyin damar tıkanıklığı geçirdiğine dair bir bilginin olmadığı, riskin seyahat esnasında gerçekleşmesi nedeniyle poliçe kapsamında olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile 21.630,09 TL tazminatın davalı ... şirketinden dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı ... vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı ... vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1.441,65 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı ... şirketinden alınmasına, 20/05/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5594, Karar No: 2013/4809, Tarih: 12.02.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/5594 E.  ,  2013/4809 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmolunan kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın 5237 sayılı TCK'nin 50/1-f maddesi uyarınca "kamuya yararlı bir işte çalıştırma seçenek yaptırımına" çevrilmesi ile yetinilmesi gerekirken, infazı kısıtlar şekilde "bakım ve onarım kolunda çalıştırılmasına" karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince sanığa verilen hürriyeti bağlayıcı cezanın kamuya yararlı işte çalıştırılma seçenek yaptırımına çevrilmesi ile ilgili fıkradaki ''bakım ve onarım kolunda çalıştırılmasına'' cümlesinin, ''kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına'' şeklinde düzeltilmesi ve diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11497, Karar No: 2013/14278, Tarih: 13.05.2013

**9. Hukuk Dairesi         2012/11497 E.  ,  2013/14278 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş akdinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai, ulusal bayram genel tatil alacaklarının tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, ihbar olunan ...’nın 2006, 2007 ve 2008 yıllarındaki ihalelerini kazanarak güvenlik işini üstlendiğini, işçilerin işe alımı, işçilere talimat verilmesi, çalışma şartlarının belirlenmesi ve işten çıkartma konularında Belediyenin karar verdiğini, bu nedenle asıl alt işveren ilişkisi bulunmadığını, ihaleyi alan yeni işveren nezdinde çalışmasına devam ettiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, işverenin iş akdini feshinin haksız olduğu gerekçesi ile kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai, ulusal bayram genel tatil taleplerinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda yukarıdaki ilkeler doğrultusunda davacının 12 saatlik çalışmasından 1,5 saat ara dinlenmesi düşülmesi gerekirken 1 saat düşülerek sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 13.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1225, Karar No: 2012/8159, Tarih: 18.05.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/1225 E.  ,  2012/8159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Konya 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23/11/2010 tarih ve 2010/156-2010/637 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, davalı şirketin müvekkilinden para tahsil ettiğini ve parasını geri ödemediğini, müvekkili tarafından davalı şirket aleyhine Essen Asliye Hukuk Mahkemesinde açılan 3 O 35/08 nolu alacak davasının 22.09.2008 tarihinde kabulüne karar verildiğini ve kararın kesinleştiğini ileri sürerek, anılan mahkeme tarafından verilen kararın tenfizini ve davalının malvarlığı üzerine ihtiyati tedbir kararı verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yabancı mahkeme tarafından müvekkiline usule uygun tebligat yapılmadığını ve TTK 329 ve 405/2 maddesi uyarınca pay bedeli olarak ödenen paranın geri istenemeyeceğini, yabancı mahkeme ilamının kamu düzenine aykırı olduğunu, Türk mahkemelerinde aynı konudaki davalarda verilen kararlarla çeliştiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, davacının Alman mahkemelerinde açtığı davada verilen kararın davalıya adli yardımlaşmaya ilişkin Lahey sözleşmesi hükümlerine uygun olarak diplomatik yolla 24.04.2009 tarihinde tebliğ edildiği, ancak, TTK 329 maddesi uyarınca şirketlerin kendi hisse senetlerini temellük edemeyecekleri ve aynı yasanın 405/2 maddesi uyarınca pay sahiplerinin sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteme haklarının bulunmadığı, kamu düzenine ilişkin olan bu hükümlerin yabancı mahkeme ilamıyla ihlal edildiğinden tenfizi istenen kararın Türk kamu düzenine aykırı olduğu gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkin olup, mahkemece dava tarihinde yürürlükte bulunan 5718 sayılı MÖHUK’nun 54. maddesinin (c) bendi uyarınca, yabancı mahkeme hükmünün Türk kamu düzenine aykırı olduğu gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiştir.

Yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 5718 SK.’nun 54/c maddesi uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir. Kendisine karşı tenfiz istenen tarafın savunma haklarının ihlali ise kamu düzenine aykırılıktan bağımsız

Yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 5718 SK.’nun 54/c maddesi uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir. Kendisine karşı tenfiz istenen tarafın savunma haklarının ihlali ise kamu düzenine aykırılıktan bağımsız

bir tenfiz engeli olarak, 54/ç maddesinde düzenlenmiştir. Kanunda kamu düzeni kavramının zamana ve yere göre değişebilen niteliği gereği bir tanımlama yapılmaktan kaçınılmış ve konunun hakimin takdirine bırakılması tercih edilmiş, ancak kamu düzenine aykırılığın “açıkça” olmasının aranmasıyla bu konuda takdir hakkı bulunan hakime bir sınırlama getirilmek istenmiştir. Bu düzenleme, Türk tenfiz hukukunda, kamu düzeni kavramının izin verdiği ölçüde, yabancı mahkeme kararlarının tanınması ve tenfizi lehine bir eğilimin bulunduğunu göstermektedir. Doktrinde de bu konuda hakime yardımcı olması bakımından bazı kriterler verilmiştir. Buna göre örneğin, Türk tenfiz hakimi “kural olarak” yabancı mahkeme kararının doğruluğunu inceleyemez (revision au fond yasağı). Zira aksinin kabulü, aynı davanın Türk mahkemesinde tekrar görülmesi ve yeni bir Türk mahkemesi kararının ortaya çıkması sonucunu doğurur. Ancak, örneğin Türk hukukunun vazgeçilmez kabul ettiği temel prensiplerini ihlal eden veya milletlerarası alanda geçerli olan ortak ilkelere aykırı bulunan yabancı mahkeme kararları tenfiz edilemez. Tenfiz hakimi takdir hakkını kullanırken, her somut olayın kendine mahsus özelliklerini de dikkate almalıdır.

O halde dava konusu uyuşmazlık yönünden de somut olayın özelliklerine göre bir inceleme ve değerlendirme yapılmalıdır.Burada ilk olarak yabancı mahkemece davalının savunma hakkının ihlal edilip edilmediğinin incelenmesi gereklidir. Somut olayda yabancı mahkemece Alman Usul Yasası’nın 331/3. ve 276. maddeleri uyarınca, davacının talebi üzerine, sözlü yargılama yapılmaksızın “gıyabi karar” verilmiştir. Kural olarak, her mahkeme kendi usul hükümlerini uygular ve yabancı mahkemenin uyguladığı usulün Türk usul hukukundan farklı olması, Türk kamu düzeninin müdahalesi için tek başına yeterli sebep oluşturmaz. Aynı ilkeler yabancı mahkemece uygulanan ispat hukuku açısından da geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta incelenmesi gereken diğer bir konu da, benzer olaylarda Türkiye’de açılan davaların, TTK.’nun 329/1 ve 405/2. maddelerinde düzenlenen, anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyecekleri ve pay sahiplerinin sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyecekleri ilkeleri gereği reddedilmesine rağmen, aynı şartlardaki ortaklarca yabancı mahkemelerde açılan davaların kabul edilmesinin ve alınan farklı yöndeki bu yabancı mahkeme kararlarının Türkiye’de tenfizinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağıdır. Nitekim mahkemece bu durum, TC. Anayasası’nın kanun önünde eşitlik ilkesine ve kamu düzenine aykırı kabul edilmiştir.

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HUMK.’nun 445/10. maddesi uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır.

Somut uyuşmazlık yönünden asıl incelenmesi gereken husus, tarafları, konusu veya sebebi “farklı” olan bir yabancı mahkeme kararının, Türk mahkemelerinden alınan kararlar ile bağdaşmaması halinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağı noktasıdır. Burada ilk olarak tanıma ve tenfiz hukukundaki kamu düzenine aykırılık kavramının, iç hukuktaki emredici kurallara aykırılık kavramından daha dar ve sınırlı bir anlama sahip olduğu gözden uzak tutulmamalıdır. Dolayısıyla kamu düzeni gerekçesiyle yabancı mahkeme kararının tenfizine istisnaen müdahale edilmelidir. Ayrıca somut uyuşmazlıkta yukarıda açıklanan "revision au fond" yasağından ayrılmayı gerektirecek bir özellik de bulunmamaktadır. Yine aynı davanın Türk mahkemelerinde görülmesi halinde farklı sonuca varılacak olması, “tek başına” tanıma ve tenfiz engeli oluşturmayacaktır. Zira, esasa uygulanacak yabancı hukuk gibi yabancı mahkeme kararlarının da Türk mahkemelerinden verilecek kararlarla aynı olması beklenemez. Bu noktada belki Türk tarafların Türk hukukunun emredici hükümlerinden kaçmak amacıyla yabancı mahkemeden bir karar elde etmeye ve bu kararı Türkiye’de tenfiz ettirmeye çalışmalarının adalet duygusunu sarsacağı, bir başka emredici kural olan kanuna karşı hile yasağına ve bu sebeple de Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı düşünülebilir (Prof. Dr. Ergin Nomer Prof. Dr. Cemal Şanlı, Devletler Hususi Hukuku, İstanbul 2009, 17. Bası, sayfa: 491, dipnot: 270). Ancak öncelikle böyle bir durumun varlığı davalı tarafça ispat edilebilmiş değildir. Kaldı ki somut olayın dikkat edilmesi gereken başka bir özelliği daha vardır. O da Türk hukukunda kabul edilen anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyeceklerine dair ilkenin, Avrupa’da hakim olduğu gibi Alman hukukunda da kural olarak benimsenmiş bulunmasıdır. Davalı şirket, benzer ilkelerin egemen olduğu bir hukuk düzeninde, kendisine tanınan savunma olanaklarından yararlanmayarak, tenfizini istemediği kararın verilmesine ve kesinleşmesine kendisi neden olmuştur. Davalının bu şekilde yasal haklarını kullanmayıp, örneğin Türk mahkemelerinden verilmiş aynı nitelikteki bir kararı temyiz etmemek suretiyle Türkiye’de de kesinleşmesine neden olabilmesi mümkündür. Böyle bir durumda da kararın kamu düzenine aykırı olduğu ve infaz edilmemesi gerektiği ileri sürülemeyecektir.

Ayrıca, davacılardan ...’in isminin gerekçeli kararda davacı olarak yer almaması da yerinde olmamıştır.

Ayrıca, davacılardan ...’in isminin gerekçeli kararda davacı olarak yer almaması da yerinde olmamıştır.

O halde mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda yabancı mahkeme hükmünün tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturmayacağı kabul edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacılar yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 18/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3515, Karar No: 2011/4195, Tarih: 11.04.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/3515 E.  ,  2011/4195 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : YARGILANMANIN YENİLENMESİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 1159 parsel sayılı taşınmazı hakkında kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığından bahisle açılan tapu iptal davasının kabulle sonuçlandığını ve derecattan geçmek suretiyle kesinleştiğini, bu karar nedeniyle Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine yaptığı başvuru sonucunda hak ihlalinden kaynaklı zararın tazmin edildiğini, anılan kararla mülkiyet hakkının ihlal edildiğinin saptandığını ileri sürerek yargılamanın yenilenmesi, tapu kaydının iptaline dair kesinleşen mahkeme kararının kaldırılması ve mülkiyet hakkının kendisine iadesi için tapu kaydının iptali ile adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, yargılamanın yenilenmesi davasının süresinde açılmadığı gibi koşullarının da oluşmadığını, davacının Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine başvurusu sonucu lehine tazminata hükmedildiğini ve eylemli olarak ayni haklarından vazgeçtiğini, yeniden iç hukuk yollarına başvuramayacağını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının yargılamanın iadesi davasının esasına girilmeksizin mesmu olmadığından reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle, HUMK'nun 445.maddesine eklenen 11.bent ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin kararlarının iç hukuk açısından yargılamanın yenilenmesi nedeni olarak sayılacağı öngörülmüş ise de, somut olayda davacının anılan mahkemeye başvurarak, tazminata hak kazandığı anlaşıldığına göre; davacının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 1,25.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 11.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5916, Karar No: 2016/18968, Tarih: 02.06.2016

**19. Ceza Dairesi         2016/5916 E.  ,  2016/18968 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuk teslimi emrine muhalefet suçundan sanık ...'nin, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 341. maddesi uyarınca 6 aya kadar tazyik hapsi ile cezalandırılmasına dair, ... İcra Ceza Mahkemesinin 11/12/2015 tarihli ve 2015/157 esas, 2015/583 sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin, ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/01/2016 tarihli ve 2016/51 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 03/04/2016 gün ve 3263 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19/04/2016 gün ve KYB. 2016-140173 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Sanığın eyleminin 2004 sayılı Kanun'un 341. maddesindeki suçu oluşturabilmesi için sanık hakkında mahkemesince verilmiş ve kesinleşmiş çocuğun teslimine veya çocukla kişisel ilişki kurulmasına dair ilamın olması, alacaklının çocuk teslimi hakkındaki ilamı icraya koyması, icra dairesince gerekli ihtaratları içeren, teslim edilecek yer, gün ve saati belirten icra emrinin sanığa tebliğ edilmesi, sanığın tebliğe rağmen çocuğu teslim etmemesi veya kişisel ilişki kurmasına engel olması, sanığın teslim etmemesinin makul ve makbul bir mazerete dayanmaması ve sanığın suç kastını ortadan kaldıran nedenlerin bulunmamasının gerektiği, somut olayda sanık ile müştekinin ... Aile Mahkemesinin 05/12/2013 tarihli ve 2013/55 esas, 2013/307 sayılı kararı ile boşandıkları, velayeti sanığa verilen çocuk ile baba arasında kişisel ilişki kurulmasına karar verildiği, kararın kesinleşmesi sonrasında müştekinin müşterek çocuklarının teslimi ve kişisel ilişki kurulması amacıyla ilamı icraya koyduğu, icra dairesince sanığa gönderilen icra emrinde 26/01/2015 tarihinde saat 13:00 ila 15:00 arasında çocuğun babaya teslim edilmesi gerektiği belirtilmesine rağmen, çocukla şahsi münasebetin tesisi için 27/01/2015 tarihinde sanığın evine gidilerek evde bulunmadıklarından bahisle tutanak tutulmuş ise de; sanığın icra emrinde belirtilen tarih ve saatte konutunda teslim etme yükümlülüğünün bulunduğu, icra emrinde belirtilmeyen gün ve saatte evinde bulunmaması nedeniyle sorumlu tutulamayacağı gözetilmeden, itirazın bu yönden kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/01/2016 tarihli ve 2016/51 değişik iş sayılı kararının CMK'nın 309/4. maddesi uyarınca BOZULMASINA,sanık hakkında hükmolunan tazyik hapsinin kaldırılmasına, 02/06/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.