muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/5520, Karar No: 2008/388, Tarih: 24.01.2008

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2006/5520 E.  ,  2008/388 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı ... ile birleşen dava davalısı ... vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacılar ... vs. vekili avukat ..., davacı ... ve davalı ... ile davalı ... vekili avukat ... .... Müdahil davacı şirket ile davalı ... vekili gelmedi. Temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları ile davacı ... ve davalı ... dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü

K A R A R

Davacı arsa sahipleri tarafından davalı yüklenicinin devrettiği bağımsız bölüm tapularının iptâli için açılan dava mahkemece kabul edilmiş, arsa sahipleri ile davada taraf olmayan yüklenici arasındaki kat karşılığı inşaat sözleşmesinin geriye etkili olarak feshi ile 4-6-10-12 nolu bağımsız bölümlerin tapularının iptâliyle davacı arsa sahipleri adına tesciline dair verilen karar davalılar ... ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre temyiz eden davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş reddi gerekmiştir.

2-Davacı arsa sahipleri ile ... İnşaat Taahhüt Ltd.Şti. arasında 09.05.1997 tarihinde Düzenleme Şeklinde kat karşılığı inşaat sözleşmesi düzenlenmiş, sözleşme daha sonra arsa sahiplerinin muvafakatı ile ... İnşaat Taahhüt Ticaret Ltd.Şti.ne devredilmiştir. Davacı arsa sahipleri dava tarihinden önce keşide ettikleri 29.08.2001 tarihli ihtarla kat karşılığı inşaat sözleşmesini feshettiklerini bildirmişlerdir. Kat karşılığı inşaat sözleşmeleri aynı zamanda tapuda pay devrini de içerdiklerinden sözleşmenin feshi için mahkeme kararına ihtiyaç bulunmaktadır. Arsa sahiplerinin tek taraflı irade beyanı fesih için yeterli olmayıp esasen davacıların dava dilekçesinde sözleşmenin geriye etkili olarak feshi yolunda bir talepleri de bulunmamaktadır. Bu itibarla mahkemece davacı arsa sahiplerine mehil verilerek kat karşılığı inşaat sözleşmesinin tarafı olan yüklenici şirket ile devralan şirket aleyhine satın alan üçüncü kişilerle birlikte fesih talebi ile dava açılmalı, 10 ve 12 nolu bağımsız bölümleri davalı ... ve ...’a devreden ... da davada taraf olarak gösterilmeli ve açılacak bu dava asıl dava ile birleştirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir. Tüm bu yönler gözetilmeden ve taraf teşkili sağlanmadan talep dışı sözleşmenin geriye etkili feshine karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 2.bentte yazılı nedenlerle temyiz olunan kararın BOZULMASINA, 1.bent uyarınca davalıların diğer temyiz taleplerinin reddine, 550,00 YTL duruşma vekâlet ücretinin davacıdan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davalılara verilmesine, ödedikleri temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalılara geri verilmesine 24.01.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5537, Karar No: 2019/7853, Tarih: 13.05.2019

**12. Hukuk Dairesi         2019/5537 E.  ,  2019/7853 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu ve fer'i müdahil tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

1-Borçlunun temyiz isteminin incelenmesinde;

İstinaf başvurusunda bulunmayan borçlunun temyiz isteminin REDDİNE;

2-Fer'i müdahil T. ... Bankası'nın temyiz istemine gelince;

Dar yetkili icra mahkemelerinde asli ya da fer'i müdahillik mümkün değil ise de, icra mahkemesince müdahilliğine karar verilen T. ... Bankası'nın kanun yollarına başvuru hakkı bulunmadığından temyiz isteminin REDDİNE, 13/05/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1250, Karar No: 2024/2772, Tarih: 04.04.2024

**1. Hukuk Dairesi         2024/1250 E.  ,  2024/2772 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1411 E., 2023/1414 K.

HÜKÜM/KARAR : Kabul / Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/494 E., 2023/374 K.

Taraflar arasındaki tapusuz taşınmazın tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Hazine temsilcisi tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı, Sinop ili, Boyabat ilçesi, ... köyü Köprübaşı mevkiinde bulunan, doğusu;... Köyü Tüzel Kişiliğine ait taşınmaz, batısı; arazi yolu, kuzeyi; arazi yolu, güneyi; ... taşınmazı ile çevrili bulunan taşınmazın 20 yıldan fazla bir süreden beri zilyedliğinde bulunduğunu, zilyetliğinin malik sıfatıyla nizasız ve çekişmesiz olduğunu, dava konusu taşınmazların bir bütünden bölünme olmadığını, komşu taşınmaz mallardan kesin sınırlar ile ayrılmış bulunduğunu, dava konusu taşınmaz malların köyün tapulama tespitinden evvel de evvelki zilyedin hüküm ve tasarrufunda bulunduğunu, zilyedin tasarrufunun yasanın aradığı manada zilyetliği kesilmeden geçici olarak kesintiye uğradığını, bu sırada köyün tapulama tespiti yapılmış bulunduğu için tespit dışı kaldığını, tapulama tespitinden sonra yine zilyetliğinin devam ettiğini, sonrasında da büyük masraflarla eski hale getirildiğini, taşınmazların yeniden imar ve ihya edildiğini, taşınmazın köy hükmi şahsiyeti ile hiçbir ilgi ve alakasının bulunmadığını, taşınmazların sazlık, bataklık mera olmadığını, taşınmazın 3402 sayılı Yasanın 16 ve M.K'nın 715 inci maddesinde belirtilen özel mülkiyete konu olamayacak devletin hüküm ve tasarrufunda olan yerlerden olmadığını ileri sürerek söz konusu taşınmazın adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı Hazine, dava konusu yerin mera olma ihtimalinin bulunduğunu, iktisap koşullarının oluşmadığını, açılan davanın yersiz olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı Hazine, dava konusu yerin mera olma ihtimalinin bulunduğunu, iktisap koşullarının oluşmadığını, açılan davanın yersiz olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesinin 27.04.2023 tarihli ve 2021/494 Esas, 2023/374 Karar sayılı kararıyla; davaya konu taşınmazın 1956 yılında yapılan tapulama çalışmaları sırasında "taşlık" olarak tapulama harici bırakıldığı, davaya konu taşınmazın mera olmadığı ve köylünün ortak kullanımına ayrılan yerlerden olmadığı, jeoloji bilirkişisinden usulüne olarak alınan rapor uyarınca taşınmazların üzerinde ırmak ve dere yatağına rastlanmadığı, taşınmaz alanı ve çevresinde taşkın durumun söz konusu olmadığı, dinlenen mahalli bilirkişi anlatımlarından taşınmaz üzerinde davacının mirasbırakanı ...'nın 30 yılı aşkın bir süre beri devam eden ve nizasız fasılasız süren bir zilyetliğinin bulunduğu, ...'nın yaşlandığı için malvarlığını çocukları arasında taksim ettiği ve davaya konu taşınmazın da davacıya isabet ettiği, yine harita mühendisi bilirkişinin raporuna göre 1990 tarihli hava fotoğrafının incelenmesinden taşınmaz üzerindeki imar ihyanın tamamlandığı, dava konusu taşınmaza davacı ve mirasbırakanı tarafından tarım arazisi vasfı kazandırıldığının ortaya çıktığı, davacı ve mirasbırakanın emek ve para harcayarak bu hale getirdiği taşınmazdaki çabasının imar ihya olgusunu oluşturduğu ve zilyetlik için aranan süreyi aştığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine temsilcisi istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı Hazine temsilcisi istinaf dilekçesinde özetle; Yerel Mahkemenin vermiş olduğu kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, dava konusu taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu olan yerlerden olup, iş bu sebeple zilyetlikle kazanılmaya elverişli olmadığını, dosyada mevcut bilirkişi raporlarında ve tanık beyanlarında her ne kadar imar ve ihyadan bahsedilmiş ise de bunun içeriği ve niteliğinin, zilyetliğinin ne zaman başladığının belirtilmediğini, ayrıca tescil harici olarak bırakılan bu alanın Yargıtay kararlarında da belirtildiği gibi öncesinin imar ve ihyaya muhtaç yerlerden olup olmadığı ve zilyetliğin sürdürülüş biçiminin açıklanmadığını, bu sebeplerle de dava konusu taşınmaz hakkında TMK 713 üncü madde ve Kadastro Kanunu 17 nci maddede istenilen koşulların oluşmadığını belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 30.11.2023 tarihli ve 2023/1411 Esas, 2023/1414 Karar sayılı kararıyla; incelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, mahallinde yapılan keşif sırasında dinlenilen yerel bilirkişi ve tanıkların zilyetliği doğrulamasına, uzman jeodezi ve fotogrametri bilirkişinin çekişmeli ve istinafa konu taşınmaz bölümünün 1987, 1990 ve 2005 tarihli hava fotoğrafları ile 2010 yılı ortofotoda, 2013 tarihli uydu görüntüsü ve 2021 tarihli ortofotoda tarım arazisi olarak kullanıldığını,1990 yılında imar-ihyanın tamamlandığını, zilyetlik faaliyetlerinin devam ettiğini ve etrafındaki tarım arazileri ile benzer özellik gösterdiğini bildirmesine, incelenen 1990 tarihli hava fotoğrafı ile dava tarihi arasında 20 yıldan fazla bir sürenin geçmiş bulunmasına, ziraat bilirkişinin çekişmeli taşınmaz bölümünün tarım arazisi olduğunu, 20-25 yıldır ekilip biçildiğini bildirmesine, jeolog bilirkişinin taşınmaz üzerinde ırmak ve dere yatağı izine rastlanmadığını, taşınmazın alanı ve çevresinde taşkın durumunun söz konusu olmadığını ve taşınmazın ırmağın etki alanı dışında olduğunu bildirmesine, mahalli bilirkişi ve tanık beyanları ile dava konusu taşınmazın davacının babasından davacıya kaldığının ve davacının babasının sağlığında kendisi tarafından mirasçıları arasında taksim edildiğinin beyan edilmesine, yapılan senetsiz araştırması sonucunda da norm kısıtlamasının aşılmadığının anlaşılmasına, bu halde çekişmeli ve istinafa konu taşınmaz üzerinde adına tescil kararı verilen davacı yararına 3402 sayılı Kanun'un 14 üncü ve TMK’nın 713 üncü maddesinde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile taşınmaz edinme koşullarının gerçekleştiğinin belirlenmesine göre, davalı temsilcisinin yerinde görülmeyen istinaf başvurusunun HMK.nun 353/1-b.1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine temsilcisi temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı temsilcisi temyiz dilekçesinde özetle; cevap dilekçesinde ve istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü itirazlarını yineleyip, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, tapusuz taşınmazın tescili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 713/1 inci maddesi; 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 14 ve 17 nci maddeleri

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanunu'nun 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. 1956 yılında Sinop ili, Boyabat ilçesi, ... köyünde yapılan kadastro çalışmaları sırasında, dava konusu taşınmaz “taşlık” vasfında olduğundan bahisle tescil harici bırakılmıştır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 713/1 inci maddesi; 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 14 ve 17 nci maddeleri

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanunu'nun 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. 1956 yılında Sinop ili, Boyabat ilçesi, ... köyünde yapılan kadastro çalışmaları sırasında, dava konusu taşınmaz “taşlık” vasfında olduğundan bahisle tescil harici bırakılmıştır.

3. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı Hazine temsilcisinin temyiz itirazının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Temyiz eden davalı Hazine harçtan muaf bulunduğundan bu konuda karar verilmesine yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

04.04.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10032, Karar No: 2013/4505, Tarih: 25.03.2013

**9. Ceza Dairesi         2012/10032 E.  ,  2013/4505 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma, silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işleme, silahlı terör örgütünün propagandasını yapma

Hüküm : 1- Sanık ... hakkında; a- TCK'nın 314/2, 53/1-2-3, 58/9, 63, 3713 sayılı Kanunun 5. maddeleri uyarınca mahkumiyet b- 3713 sayılı Kanunun 7/2, TCK'nın 53/1-2-3, 58/9. maddeleri uyarınca mahkumiyet 2- Sanık ... ... hakkında; a- TCK'nın 314/2, 53/1-2-3, 58/9, 63, 3713 sayılı Kanunun 5. maddeleri uyarınca mahkumiyet b- 3713 sayılı Kanunun 7/2, TCK'nın 53/1-2-3, 58/9. maddeleri uyarınca mahkumiyet (2 kez) 3- Sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... hakkında; a- TCK'nın 314/3, 220/6. madddeleri yollamasıyla TCK'nın 314/2, 53/1-2-3, 58/9, 63, 3713 sayılı Kanunun 5. maddeleri uyarınca mahkumiyet b- 3713 sayılı Kanunun 7/2, TCK'nın 53/1-2-3, 58/9. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükmedilen cezaların süresine göre şartları bulunmadığından, sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... müdafiinin duruşmalı inceleme isteğinin 1412 sayılı CMUK'nın 318. maddesi uyarınca REDDİNE,

Usulüne uygun tebligata rağmen sanıklar ... ve ... müdafiinin duruşmaya gelmediği ve geçerli bir mazeret de bildirmediği anlaşıldığından, tüm sanıklar yönünden duruşmasız olarak yapılan incelemede;

1- Sanıklar ... ve ... hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılama sonunda toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıkların suçunun sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2- Sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... hakkında silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işleme suçundan ve tüm sanıklar hakkında silahlı terör örgütünün propagandasını yapma suçundan kurulan hükümlere yönelik temyize gelince;

Sanıklar müdafilerinin diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden sonra yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanunun 85. maddesiyle TCK'nın 220/6. maddesinde yapılan değişiklik ile sanıklara yüklenen terör örgütünün propagandasını yapma suçunun, tarihi, işlenme yöntemi ve temel şekli itibariyle gerektirdiği cezanın süresine göre, aynı Kanunun geçici 1 ve 2. maddeleri kapsamında kaldığı anlaşıldığından; sanıkların hukuki durumlarının yeniden takdir ve tayininde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 25.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14076, Karar No: 2013/19171, Tarih: 16.12.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/14076 E.  ,  2013/19171 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK'nun 203/1, 43, 62, 53. maddeleri uyarınca 7 ay 3 gün hapis cezası

1-Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma” suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve Doğalgaz’ın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun'un 37. maddesinin 27.04.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. ...Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. ...Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.02.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.03.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliğinin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa'nın 38 ve TCK'nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; Özelleştirme İdaresi Başkanlığının 12.11.2013 tarih ve 2525 sayılı Dairemize hitaben gönderilen cevabi yazısında belirtildiği üzere Sakarya Elektrik Dağıtım A.Ş.'nin 11.02.2009 tarihinde hisselerinin özel şirkete devredildiği, 05.06.2009 olan suç tarihinde lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurları oluşmadığından, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

Sanık hakkında tayin olunan temel cezadan 5237 sayılı TCK'nun 43. maddesi uyarınca artırım yapılırken hesap hatası sonucu fazla ceza tayin edilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/743, Karar No: 2008/11468, Tarih: 10.07.2008

**21. Hukuk Dairesi         2008/743 E.  ,  2008/11468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kütahya İş Mahkemesi

TARİHİ : 06/12/2007

Davacı, ilk kesinti -1.6.2006 tarihleri arası tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, davacının ilk prim kesintisinin Kurum hesabına intikal ettiği tarihten 1.6.2006 tarihine kadar Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davacının prim kesintisinin Kurum hesabına intikal ettiği tarihi takip eden aybaşı, dikkate alınarak 1.6.1999 tarihinden tarım Bağ Kur sigortalısı olduğu, 9.5.1998-31.12.1998 tarihleri arasında ve 1.6.2003-31.12.2003 tarihleri arasında tarım Bağ Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmiştir.