muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/8989, Karar No: 2013/9887, Tarih: 24.06.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/8989 E.  ,  2013/9887 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı verilen görevsizlik hükmünün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkillerinin murisinin, babası olan ...'in rahatsızlığı nedeniyle davalı ...'nden başka bir hastaneye ambulansla sevki sırasında meydana gelen tek taraflı kaza sonucu murisin vefat ettiğini belirterek müvekkili ... için 100.000,00 TL, müvekilleri İsmet ve ... için 50.000,00'er TL manevi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, hastanelerin kamu hizmeti yürüttüğü sırada kişiye verdiği zararın tazmini istemiyle açılan davada hizmet kusuru nedeniyle idarenin sorumlu olup olmadığının belirlenmesi gerektiği, bu nedenle davanın çözüm yerinin idari yargı olduğu gerekçesiyle dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan ölüm nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, hastanelerin kamu hizmeti yürüttüğü sırada kişiye verdiği zararın tazmini istemiyle açılan davada hizmet kusuru nedeniyle idarenin sorumlu olup olmadığının belirlenmesi gerektiği, bu nedenle davanın çözüm yerinin idari yargı olduğu gerekçesiyle dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan ölüm nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 106. maddesinde “Genel ve katma bütçeli kuruluşlara, il özel idareleri ve belediyelere ve kamu iktisadi teşebbüslerine ve kamu kuruluşlarına ait motorlu araçların sebep oldukları zararlardan dolayı bu kanunun işletenin hukuki sorumluluğuna ilişkin hükümleri uygulanır” denilmektedir. Anılan Yasanın sekizinci kısmının “İşletenin Hukuki Sorumluluğu” başlıklı birinci bölümünde yer alan 85-90. maddelerinde, motorlu araçların trafik kurallarına ve gereklerine aykırı davranışları sonunda meydana gelen zararlar nedeniyle gerçek ve özel kişilerle, kamu tüzel kişilerinin ayrım yapılmadan aynı sorumluluk kurallarına bağlı olmaları ön görülmüştür. Bu düzenleme itibariyle yasa, kamu idare ve kurumlarına ait ve bu arada kamu hizmetine tahsis edilen motorlu araçların verdikleri zararlardan dolayı, trafik olaylarından ... zararların özelliği gözönünde tutularak, kamu idare ve kurumlarının özel kişilerle eşit şartlarda aynı esaslara göre sorumlu tutulması gereğini ifade etmiştir. Aynı şekilde anılan yasanın görev ve yetkiye ilişkin 11/01/2011 tarihinde değişikliğe uğrayan 110. maddesinde "işleteni veya sahibi Devlet ve diğer kamu kuruluşları olan araçların sebebiyet verdiği zararlara ilişkin olanları dahil, bu kanundan ... sorumluluk davaları, adli yargıda görülür." şeklinde ifade edilmiştir. Yasanın anılan bu hükümleri karşısında, kamu araçlarının verdikleri zararlardan dolayı idare, kamu hukuku kurallarına göre değil, “işleten” sıfatıyla özel hukuk kurallarına göre sorumlu tutulabilecektir. Bu durumda, davalının işleteni olduğu aracın neden olduğu zararın tazmini isteği ile açılan davanın, bu kuralları uygulamakla görevli adli yargı yerinde görülmesi gerekmektedir. Yerel mahkemece, açıklanan yasal düzenlemeler gözetilmeksizin yargı yolu bakımından görevsizlik kararı verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 24/06/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16232, Karar No: 2014/467, Tarih: 16.01.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/16232 E.  ,  2014/467 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MANİSA 2. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/05/2013

NUMARASI : 2013/243-2013/344

Taraflar arasında görülen yoksulluk nafakasının kaldırılması davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı, davalı ile boşandıklarını, boşanma ilamı ile birlikte müşterek çocuk için 100 TL iştirak nafakasına, davalı için 150 TL yoksulluk nafakasına hükmedildiğini, davalının boşanma ilamından sonra sigortalı olarak çalışmaya başladığını belirterek, yoksulluk nafakasının kaldırılması ile davalının işe başladığı tarihten itibaren ödediği yoksulluk nafakasının tarafına iadesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

Mahkemece, davalı kadının işçi olduğu, asgari ücret aldığı, günümüz şartlarında asgari ücretle geçinmenin zor olduğu, yoksulluk nafakasının kaldırılmasını gerektirecek anlamda ekonomik açıdan bir değişikliğin olmadığı, davalı kadının yoksulluğunun devam ettiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Türk Medeni Kanununun 176/4.maddesine göre; "Tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin gerektirdiği hallerde iradın artırılması veya azaltılmasına karar verilebilir".

Hukuk Genel Kurulunun yerleşik kararlarında "asgari ücretle çalışılmakta bulunulması" yoksulluk nafakası bağlanmasını veya yoksulluk nafakasının ortadan kaldırılmasını gerektiren bir durum olarak kabul edilmemiştir.

Ancak, yoksulluk nafakasının kaldırılması talebi, azaltılması talebini de içermekte olup, bu durum nafakanın miktarını tayinde ve indirilmesinde etken olarak dikkate alınmalıdır.

Dosya kapsamına göre, davacının asgari ücretle çalıştığı, üzerine kayıtlı bir kamyonetinin olduğu, başkaca bir malvarlığının olmadığı, davalının da asgari ücretle çalıştığı, herhangi bir malvarlığının olmadığı, aylık 350 TL kira ödediği anlaşılmaktadır.

O halde; çoğun için de az da vardır kuralı gereğince nafakanın kaldırılması isteminin azaltılması istemini de kapsadığı gözetilerek, davalının yaptığı iş gereği yoksulluğu ortadan kalkmasa bile mali durumunun olumlu yönde değiştiği dikkate alınarak nafakada hakkaniyete uygun bir oranda indirim yapılması gerekirken davanın tümden reddi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 16.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/35676, Karar No: 2013/27226, Tarih: 13.11.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/35676 E.  ,  2013/27226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

1- Dosyada mevcut ekspertiz raporlarına göre; davaya konu 3 adet gaz tabancasının 1 tanesinin namlusu içerisinde bulunan gaz ayırıcı parçasının daire şeklinde delikli bir yapıda olduğu, bu haliyle özel şekil ve nitelikteki fişeklerin ucunda bulunan kurşun, küre, veya saçma tanelerinin geçebileceği kadar bir boşluk sağladığının belirtildiği, bu tabanca ile birlikte diğer 2 tabancanın orjinal haline göre değişiklik yapıldığını gösterir herhangi bir bulgu ve emarenin görülüp görülmediğinin belirtilmemesi karşısında; davaya konu gaz tabancalarının marka, model ve üretim yılı Bilim, Sanayi ve Teknoloji Bakanlığından marka, model ve üretim yılı itibariyle bu silahların mevcut haliyle üretilmesine izin verilip verilmediği sorulup, bu silahların üretim şeması getirtilip, üretim şemasının temin edilememesi halinde suça konu silahın gaz ayırıcı parçasının fotoğrafları, varsa faturası ve dosyadaki adli tıp ve polis kriminal raporları eklenip üretici firmadan gaz ayırıcı parçanın mevcut şekli ile imal edilip edilmediği, üretim iznine uygun imalattan sonra gaz ayırıcı parça üzerinde mermi çekirdiği geçişine imkan verecek şekilde tadilat yapılıp yapılmadığı sorulup dosya kül halinde tekrar Adli Tıp Kurumu'na gönderilerek silahların üretim izni verilen orjinal haline uygun şekilde bilye geçişine imkan verecek nitelikte gaz ayırıcı parçasının tadil edilip edilmediğine dair alınacak bir rapor ile 6136 sayılı Yasa kapsamında kalıp kalmadığı hususu kesin olarak saptandıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik soruşturma ile yazılı biçimde hüküm kurulması,

2- TCK.nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkı ile vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverilmeye, altsoyu dışında kalanlarla ilgili hak ve yetkilerden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hiçbir ayrım yapılmaksızın koşullu salıvermeye kadar hak yoksunluğuna hükmolunması,

3- Aylık gelirinin 1300 TL olduğunu beyan eden ve mahkemece de ekonomik durumu ile ilgili herhangi bir araştırma yapılmayan sanığa hükmedilen 8320 TL adli para cezasının TCK.nun 52/4. madde ve fıkrası uyarınca sanığın ekonomik durumuna göre taksitlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Aylık gelirinin 1300 TL olduğunu beyan eden ve mahkemece de ekonomik durumu ile ilgili herhangi bir araştırma yapılmayan sanığa hükmedilen 8320 TL adli para cezasının TCK.nun 52/4. madde ve fıkrası uyarınca sanığın ekonomik durumuna göre taksitlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 13.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7024, Karar No: 2014/16122, Tarih: 10.07.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/7024 E.  ,  2014/16122 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Adana 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 17/02/2014

Numarası : 2012/116-2014/75

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işyerinde 15.08.2007 tarihinde işe başladığını, ilk önce Atikopta bulunan M.. K.. B..de davalı işverenin personeli olarak, daha sonra davalı L.. K.. alt işvereninden alınarak davalı işverenin kendi kadrosunda çalıştırıldığını, son 4 aya kadar hiçbir şekilde maaş ödemesi yapılmadığını, ücret ve alacaklarının ödenmesini talep etmesi üzerine ödeme yapılmayarak iş akdinin 28.01.2009 tarihinde feshedildiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile yıllık izin, ulusal bayram genel tatil, hafta tatili ve ücret alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının M.. K..Tic.‘de çalıştığı süreden kendilerinin sorumlu olamayacağını, çünkü bayii olan bu şirketle, alt-üst işveren ilişkisinin bulunmadığını, davacının davalı işyerinde 09.04.2008 tarihinde işe başladığını ve 18.02.2009 tarihinde iş akdinin sona erdiğini, davacının işe ardı ardına 3 gün izinsiz ve mazeretsiz gelmemesi nedeni ile tutulan tutanak sonucu Antalya ??Noterliğinin 09.02.2009 tarih ve ....... yevmiyeli ihtarnamesi ile iş akdinin feshedildiğini, davacının mazeret bildirmediğini, davacının iş akdi haklı nedenle feshedildiğinden kıdem ve ihbar hakkı olmadığını, davalı şirkette 1 yılı doldurmadığından kıdem tazminatı hakkının olmayacağını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının İş Kanunun 34/1 maddesi gereğince süresinde ödenmeyen ücret ve genel tatil ücreti alacağı olduğu için iş sözleşmesini fesihte haklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı iş akdini 28.01.2009 tarihinde feshettiğini ileri sürmüştür. Hükme esas alınan bilirkişi raporuna göre davacının 18.02.2009 tarihine kadar davalı işyerinde çalıştığının kabul edilmesi suretiyle hesaplama yapılmıştır.

HMK.'nun 26. maddesi hükmüne aykırı olarak talebi aşar şekilde hesaplama yapan bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması hatalıdır.

3-Davacının ücret alacaklarının hesabında hükme esas alınan bilirkişi raporunun incelenmesinde; davacının maaş ödemelerine ilişkin banka kayıtlarında görülmekte olan 28.01.2009 tarihli yol masrafı dahil açıklamasıyla yatırılan 494,40 TL’lik ödemenin dikkate alınmadan karar verilmesi de hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

HMK.'nun 26. maddesi hükmüne aykırı olarak talebi aşar şekilde hesaplama yapan bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması hatalıdır.

3-Davacının ücret alacaklarının hesabında hükme esas alınan bilirkişi raporunun incelenmesinde; davacının maaş ödemelerine ilişkin banka kayıtlarında görülmekte olan 28.01.2009 tarihli yol masrafı dahil açıklamasıyla yatırılan 494,40 TL’lik ödemenin dikkate alınmadan karar verilmesi de hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 10/07/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13563, Karar No: 2023/5345, Tarih: 25.05.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/13563 E.  ,  2023/5345 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen 4650 sayılı Kanun ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulünekarar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı idare tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; ... ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 102 ada 51 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ile tapu kaydının iptali ile yol olarak terkinine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Bir kısım davalılar vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı idarenin taşınmaza düşük bedel takdir ettiğini belirtmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Susurluk Asliye Hukuk Mahkemesinin 17.09.2019 tarihli ve 2018/459 Esas, 2019/415 Karar sayılı kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 11.02.2021 tarihli ve 2020/414 Esas, 2021/262 Karar sayılı kararı ile taraf vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizce yapılan inceleme sonucunda; arazi niteliğindeki ... ili, ... ilçesi, ... Mahallesi, 102 ada 51 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kanun'un 11 inci maddesinin birinci fıkrası (f) bendi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile yol olarak terkinine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmediği; buna karşın dava konusu 10.500,00 m² yüzölçümündeki 102 ada 51 parsel sayılı taşınmazın tamamı kamulaştırıldığı halde, gerekçeli kararda taşınmazın 12.300,00 m² olduğu belirtilerek 7.701,41 m²'sinin kamulaştırılmasına karar verilmesinin doğru olmadığından bahisle kararın bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; taşınmaz bedelinin yüksek bedel belirlendiğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, temel olarak davacı idare ile davalı tapu malikleri arasındaki kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 305 inci maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ile 11 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı idare vekili tarafından ileri sürülen temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı idare vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun İlk Derece Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10737, Karar No: 2016/10198, Tarih: 07.11.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/10737 E.  ,  2016/10198 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada .... Sulh Hukuk ve ... 3. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kısıtlı ..., .... 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 12.01.2010 tarih ve 2009/700 Esas, 2010/32 Karar sayılı ilamı ile TMK'nın 405. maddesi gereğince kısıtlanarak kendisine kızı ... vasi olarak atanmış; dosya, yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesi ile ... Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmiştir.

Vasi, 14.03.2016 tarihli dilekçesi ile vasilik süresinin uzatılmasını talep etmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlının yerleşim yerinin “....” olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... 3. Sulh Hukuk Mahkemesince yetkisizlik kararı veren mahkemenin ikamet değişikliğine izin verdiğine dair herhangi bir kararının bulunmadığı ve vesayet makamından izin alınmaksızın yapılan yerleşim yeri değişikliğinin hiçbir hukuki sonuç doğurmayacağı gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar vermiştir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” TMK'nın 412. maddesinde ise "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur" hükmü yer almaktadır.

Dosyanın incelenmesinden, kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan .... Sulh Hukuk Mahkemesince TMK'nın 412/1 maddesine göre verilmiş bir karar olmadığından vasinin talebi ile ilgili karar vermekte ... Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 07/11/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20863, Karar No: 2012/23046, Tarih: 12.10.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/20863 E.  ,  2012/23046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı,.... İlçesi,... Mahallesi 61202 ada 1 parsel B blok 3 no.lu bağımsız bölümde bulunan dairesine su abonesi olabilmek için 1748 TL kanal katılım ve şebeke bedeli ödediğini belirterek,tahsil edilen bedelin haksız olduğunun tespiti ile 1748 TL.nin ödeme tarihinden itibaren faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemenin,davanın kabulüne dair kararının davalı tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 22.02.2010 tarih ve 2009/11281 esas 2010/2162 karar sayılı ilamı ile; “....hizmet götürüldüğünün davalı tarafça kanıtlanması halinde davacı katılım payının yüklenici veya kendisi tarafından ödendiğini kanıtlamakla yükümlüdür.Bu konuda tarafların delilleri toplanıp gerektiğinde keşif ve bilirkişi incelemesi yapılarak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekir” gerekçesiyle karar verilmiş,mahkemece bozma ilamına uyularak;davaya konu aboneliğin bulunduğu mahalde kanalizasyon ve şebeke hizmetinin yapıldığı,daha önce kanal katılım ve şebeke hissesi bedelinin tahsil olunduğu,mahallinde yeni bir kanalizasyon hizmetinin yapılmadığı,ayrıca mevcut tesislerin sıhhi ve fenni şartlara göre ıslahının söz konusu olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne,1748 TL.nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş,hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

2012/20863-23046

Uyuşmazlık, davacının satın aldığı konuta su abonesi olmak için kanal katılım payı ödemekle yükümlü olup olmadığı konusundadır.

2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanununun Kanalizasyon Harcamalarına Katılma Payı başlığı altında 87.maddesi "Belediyelerce ve belediyelere bağlı müesseselerce, aşağıdaki şekilde kanalizasyon tesisi yapılması halinde, bunlardan faydalanan gayrimenkullerin sahiplerinden, kanalizasyon harcamalarına katılma payı alınır:

a)Kanalizasyon tesisi yapılması,

b)Mevcut tesislerin sıhhi ve fenni şartlara göre ıslah edilmesi iki ve daha fazla yol kenarında bulunan gayrimenkuller hangi yoldaki kanalizasyona bağlanmış ise, payın hesabında yola ait kanalizasyon giderleri nazara alınır." düzenlemesi getirmiştir. Aynı yasanın 88.maddesi su Tesisleri için 87.maddeye paralel bir düzenleme öngörmüştür.