muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/10031, Karar No: 2008/12843, Tarih: 13.10.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/10031 E.  ,  2008/12843 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar Orman Yönetimi ve Hazine vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

... Köyü 110 ada 92 parsel sayılı 7150,07 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, öncesinin orman olduğu, nitelik kaybı nedeniyle 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması sonucu orman rejimi dışına çıkarıldığından Hazine adına tesbit ve tescil edilmiştir. Davacı, taşınmazın kendisine ait tapu kaydı kapsamında kaldığı iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın kabulüne ve dava konusu parselin davacı ... adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalılar Orman Yönetimi ve Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 2/B madde sahasında kalan taşınmazın tapu kaydının iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 3116 Sayılı Yasaya göre 19.07.1947 tarihinde yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 3402 Sayılı Yasaya göre 02.07.1996 tarihinde yapılıp dava tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 2/B uygulaması vardır.

Yörede 1947 yılında 3116 Sayılı Yasaya göre yapılan orman tahdidinde o tarihte yürürlükte bulunan 1940 tarihli Orman Tahdit ve Tescil Yönetmeliğinin 38. maddesine göre taşınmazın fiili durumunun belirlenmesi ile yetinilerek taşınmaz orman olarak tahdit sınırları içinde bırakılmış ve dava açılmadığından kesinleşmiştir.

Yörede 1947 yılında 3116 Sayılı Yasaya göre yapılan orman tahdidinde o tarihte yürürlükte bulunan 1940 tarihli Orman Tahdit ve Tescil Yönetmeliğinin 38. maddesine göre taşınmazın fiili durumunun belirlenmesi ile yetinilerek taşınmaz orman olarak tahdit sınırları içinde bırakılmış ve dava açılmadığından kesinleşmiştir.

Davacının dayandığı tapu kaydı, orman kadastrosunun kesinleştiği tarihten önce Hazine ve Orman Yönetiminin taraf olmadığı hasımsız olarak açılan Balıkesir Asliye Hukuk Mahkemesinin 03.12.1946 gün ve 632-1145 sayılı tescil ilamıyla oluşturulmuş ve Şubat 1947 tarih 21 numarada 6 dönüm olarak tescil edilmiştir. Tescil ilamına ekli bir krokinin bulunmadığı ve yüzölçümünün tahmini olarak yazıldığı anlaşılmaktadır. Orman Yönetimi ve Hazinenin taraf olmadığı dava sonucu oluşturulan tapu kaydı bu yönetimleri bağlamayacağı gibi, orman kadastrosu tescil kararından sonra 19.07.1947 tarihinde ilan edilerek kesinleşmiş olduğundan kesinleşen orman sınırları içerisinde kalan tapu kaydına ve mahkeme kararına değer verilemez. Çekişmeli taşınmazın dört tarafı ...-... Devlet Ormanı ile çevrilidir. Dört tarafı orman alanı ile çevrili olan bir yer, öncesi orman olmasa dahi, nitelik kaybı nedeniyle orman rejimi dışına çıkartılamaz. Nevar ki; bu durumu gözönünde bulundurmayan orman kadastro komisyonu 1996 yılında II poligon numarası verilerek 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması sonucu Maliye Hazinesi adına yasaya aykırı olarak orman rejimi dışına çıkartılmıştır. 6831 Sayılı Yasanın 17/2. maddesi uyarınca orman içi açıklıkların özel mülk olarak kişiler adına tescil edilemeyeceği ve özel mülke dönüştürülemeyeceği hükmü karşısında, biran için taşınmaz, 2/B madde uygulaması sonucu Hazine adına orman sınırları dışına çıkartılmamış olduğu düşünülse dahi kişiler adına özel mülk olarak tescili mümkün değildir. Kaldı ki; taşınmaz orman sınırı içindedir ve 1996 yılında orman rejimi dışına çıkartılmıştır. Orman rejimi dışına çıkartılan yerlerin Anayasanın 169-170. maddesi hükümlerine göre değerlendirileceğinden kişiler adına tescili olanağı bulunmamaktadır.

Hal böyle olunca; tapu iptali ve tescil davasının reddine karar verilmesi gerekirken, kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Orman Yönetimi ve Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde Orman Yönetimine iadesine 13/10/2008 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/29195, Karar No: 2015/30488, Tarih: 20.10.2015

**13. Hukuk Dairesi         2015/29195 E.  ,  2015/30488 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/03/2015

NUMARASI : 2015/208-2015/107

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin görevsizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar, arsa sahipleri olarak davalı şirketle 11.4.2013 tarihinde kat karşılığı inşaat sözleşmesi imzaladıklarını, ancak davalının edimlerini gereği gibi yerine getirmediğini, hisselerine düşen bağımsız bölümlerde eksik ve ayıplı işlerin bulunduğunu, bu nedenle zarara uğradıklarını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere, eksik işler nedeniyle 1.000,00 TL, değer kaybı nedeniyle de 1.000,00 TL’nin yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Mahkemece dosya üzerinden yapılan incelemede, taraflar arasındaki uyuşmazlığın eser sözleşmesinden kaynaklanması nedeniyle davaya bakmakla görevli mahkemenin, 6502 sayılı Yasa gereğince tüketici mahkemesi olduğu belirtilerek, mahkemenin görevsizliğine, dava şartı noksanlığı nedeniyle davanın usulden reddine karar verilmiş, hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; taraflar arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine dayalı tazminat istemine ilişkindir. 28.05.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6502 sayılı Kanun’un 3. maddesinin (I) bendinde "gerçek veya tüzel kişilerle tüketiciler arasında kurulan eser sözleşmeleri de tüketici işlemi kapsamına alınmış, aynı Kanun’un 73/1. maddesinde de tüketici işlemlerinden kaynaklanan davalarda tüketici mahkemelerinin görevli olduğu belirlenmiştir.

Dava; taraflar arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine dayalı tazminat istemine ilişkindir. 28.05.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6502 sayılı Kanun’un 3. maddesinin (I) bendinde "gerçek veya tüzel kişilerle tüketiciler arasında kurulan eser sözleşmeleri de tüketici işlemi kapsamına alınmış, aynı Kanun’un 73/1. maddesinde de tüketici işlemlerinden kaynaklanan davalarda tüketici mahkemelerinin görevli olduğu belirlenmiştir.

6502 sayılı Kanun’un 3. maddesinin gerekçesinde, eser sözleşmelerinin Kanun kapsamına alınmasına ilişkin herhangi bir açıklama getirilmemiştir. Ne var ki Kanun’un sistematiği dikkate alındığında, Kanun’da zikredilen eser sözleşmelerinden kastın; ticari ve mesleki olmayan amaçlarla, salt kişisel ihtiyaçlar için kullanma ve tüketme amacıyla yapılan eser sözleşmeleri olduğu anlaşılmaktadır. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri ise, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 470 ve devamı (818 sayılı Mülga Borçlar Kanunu’nun 355 ve devamı) maddelerinde düzenlenen eser sözleşmelerinin kendine özgü bir türüdür. Bu sözleşmelerde arsa sahibi açısından güdülen amaç, kullanmak amacıyla konut edinmek değil, arsasını değerlendirmektir. Bu nedenle arsa sahibinin, bu sözleşmenin kurulması konusundaki amaç ve beklentilerinin, 6502 sayılı Yasa’da tanımlanan tüketici işlemlerinden farklı olduğu izahtan varestedir. O halde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde arsa sahibinin, Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’un 3/k maddesindeki tüketici tanımına uymadığı anlaşılmaktadır. Gerçekten de bu sözleşmelere konu işin, üst düzey teknolojiyi gerektirdiği, sözleşme kapsamında taşınmaz satış vaadi ve inşaat sözleşmelerinin de bulunduğu dikkate alındığında, 6502 sayılı Kanun’un, salt kullanma ve tüketme amacına yönelik olan (dolap yapımı, araç tamiri gibi) dar kapsamlı eser sözleşmelerini kapsadığının, arsa karşılığı inşaat sözleşmelerinin ise bu kapsamda olmadığının kabulü gerekir. Açıklanan nedenlerle, somut uyuşmazlığın çözümünde görevli mahkeme Asliye Hukuk Mahkemesi olduğundan, mahkemece işin esası incelenerek, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde “mahkemenin görevsiz olduğundan” bahisle davanın usulden reddine karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, temyiz edilen hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 27,70 TL harcın istek halinde iadesine, 20/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11298, Karar No: 2017/1472, Tarih: 08.02.2017

**12. Hukuk Dairesi         2016/11298 E.  ,  2017/1472 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından çeke dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla başlatılan takibe karşı borçlu şirketin, ... İcra Müdürlüğünün yetkili olduğunu ileri sürerek yetki itirazı ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece, itirazın reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

İİK'nun 50/1. maddesine göre, para ve teminat borçlarına ilişkin icra takiplerinde yetkili icra dairesi, HMK'nun 447/2. maddesinin göndermesiyle HMK'nun yetkiye dair hükümleri kıyas yoluyla uygulanmak suretiyle belirlenir. Ayrıca, takibe esas olan akdin yapıldığı icra dairesi de takibe yetkilidir.

Buna göre; çeke dayalı olarak yapılan icra takibi, genel yetkili yer olan borçlunun yerleşim yerindeki icra dairesinde (HMK. 6.md.), muhatap bankanın bulunduğu yer, ödeme yeri sayıldığından buradaki icra dairesinde (HMK. 10.md.) ve ayrıca İİK'nun 50/1. maddesi uyarınca çekin keşide edildiği yerdeki icra dairesinde yapılabilir.

HMK.nun 7/1.maddesinin birinci cümlesine göre; borçlu birden fazla ise, bunlardan birinin yerleşim yeri icra müdürlüğünde takip yapılabilir. Bu durumda, diğer borçlular yetki itirazında bulunamazlar. Ancak, anılan hüküm, borçlulardan birinin onun için genel yetkili yerleşim yeri icra dairesinde takip yapılması ve onun hakkındaki yetkinin kesinleşmiş olması hali içindir.

Somut olayda; çekin lehtarı konumunda olan muteriz borçlunun adresi .../... olup, borçluya örnek 10 ödeme emrinin 22.04.2015 tarihinde .../... adresinde tebliğ edildiği ve borçlunun 5 günlük yasal süre içinde icra mahkemesine başvurduğu, diğer takip borçlusu ... Ltd Şti.'nin ... adresine yapılan ödeme emrine ilişkin tebligatın bilâ tebliğ iade edildiği, itiraz tarihinde henüz diğer borçlu açısından takibin kesinleşmediği anlaşılmaktadır. Dolayısıyla yetkili icra müdürlüğünün belirlenmesinde HMK.nun 7/1.maddesinin uygulanma imkanı yoktur.

Diğer yönden, HMK.nun 7/1.maddesi uygulanmış olsa dahi, itiraz etmeyen borçlu şirketin mahkeme dosyası içinde yer alan 04.10.2013 tarihli ticaret sicil bilgilerine göre adresi Yenişehir/... olup, mahkemenin gerekçesi bu nedenle de yerinde değildir.

Borçlu şirketin yetki itirazının, diğer yetki kuralları muvacehesinde incelenmesi halinde;

İtiraz eden borçlu şirketin merkezi ile takip konusu çekin keşide yerinin ... olduğu ve ödeme emrinin de borçlu şirkete bu adreste tebliğ edildiği anlaşılmaktadır. Bu durumda sözkonusu icra takibi yönünden ... İcra Müdürlüğü'nün yetkili olduğunun kabulü gerekir.

Borçlu şirketin yetki itirazının, diğer yetki kuralları muvacehesinde incelenmesi halinde;

İtiraz eden borçlu şirketin merkezi ile takip konusu çekin keşide yerinin ... olduğu ve ödeme emrinin de borçlu şirkete bu adreste tebliğ edildiği anlaşılmaktadır. Bu durumda sözkonusu icra takibi yönünden ... İcra Müdürlüğü'nün yetkili olduğunun kabulü gerekir.

O halde, mahkemece, yetki itirazının kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile istemin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 08/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17865, Karar No: 2016/4112, Tarih: 05.04.2016

**14. Hukuk Dairesi         2015/17865 E.  ,  2016/4112 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 03.07.2014 gününde verilen dilekçe ile önalım hakkı nedeniyle tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın reddine dair verilen 16.09.2015 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından, duruşmasız temyiz incelemesi davalı vekili tarafından istenilmekle tayin olunan 05.04.2016 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekilleri Av. ... ., Av...... ...... ... ile karşı taraftan davalı vekili Av. ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, önalım hakkı nedeniyle tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davalı vekili, müvekkilinin baştan itibaren dava konusu gayrimenkulün gerçek maliki olduğunu, yerin bedelinin davalı tarafından ödendiğini, satıcı Kuddisi Bilici'nin davalının babası olduğunu, baba ile oğul arasındaki inanç ilişkisine uygun olarak davalıya devredildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, önalım hakkının şartlarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili ile davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davalı vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Somut olayda; davacı taraf, 13.12.2012 tarihli akit ile dava dışı Kuddisi Bilici tarafından 1441 ada 8 parsel sayılı taşınmazda 1/2 payın 1.860.000 TL bedelle davalı ...'ye satışına ilişkin olarak önalım hakkına dayalı tapu iptali ve tescil talebinde bulunmuştur. Dava dilekçesinde dava değeri 80.000 TL gösterilmiş ise de yargılama esnasında akitte gösterilen satış bedeli üzerinden eksik harç tamamlanmıştır. Mahkemece, davanın reddine karar verildiğine göre davalı lehine yargılama esnasında harcı tamamlanan değer üzerinden vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken dava dilekçesinde gösterilen 80.000 TL üzerinden vekalet ücretine hükmedilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, 1.350 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, peşin yatırılan harcın istek halinde davalı tarafa iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05.04.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25918, Karar No: 2014/28495, Tarih: 21.10.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/25918 E.  ,  2014/28495 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 19. İş Mahkemesi

TARİHİ : 16/07/2014

NUMARASI : 2013/1127-2014/769

Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, asıl işveren olan davalı Türk Telekomünikasyon A. Ş ait iş yerinde 01.07.2004-04.11.2011 tarihleri arasında, diğer davalı A.. Rehberlik ve Müşteri Hizmetleri A.Ş işçisi sıfatı ile çalıştırıldığını, davalılar arasındaki asıl işveren- alt işerenlik ilişkinin muvazaalı olduğunu, iş sözleşmesinin işverence haklı ve geçerli sebebe dayanılmaksızın feshedildiğini ileri sürerek, feshin geçersizliğine, asıl işveren Türk Türk Telekomünikasyon A. Ş'ne ait işe iadesine, işe iadenin mali sonuçlarından davalıların müteselsilen sorumlu tutulmasına karar verilmesini talep etmiştir

Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesinin geçerli sebebe dayanılmaksızın feshedildiği, davalılar arasındaki asıl işveren- alt işverenlik ilişkisinin muvazaalı olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne davacının alt işveren olan Assist Rehberlik ve Müşteri Hizmetleri A.Ş. nezdinde işe iadesine, hüküm altına alınan boşta geçen süre ücret alacağı ile işe başlatmama tazminatından davalıların birlikte sorumlu olduklarına karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı ve davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasındaki temel uyuşmazlık, asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanıp dayanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Alt işveren; bir iş yerinde yürütülen mal ve hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde veya yardımcı işlerde, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren alanlarda iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini, sadece bu iş yerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımlamalara göre asıl işveren - alt işveren ilişkisinin varlığından söz edebilmek için iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekmektedir.

Alt işverene yardımcı işin verilmesinde bir sınırlama olmasa da asıl işin bir bölümünün teknolojik uzmanlık gerektirmesi zorunludur. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2. maddesinde, asıl işveren alt işveren ilişkisinin sınırlandırılması yönünde kanun koyucunun amacından da yola çıkılarak, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilmesinde “işletmenin ve işin gereği'' ile “teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler" ölçütünün bir arada bulunması şarttır. Bırakıldığı davalının cevap dilekçesi içeriği ile sabittir.

Davalı davalı Türk Telekomünikasyon A. Ş ile A.. Rehberlik ve Müşteri Hizmetleri A.Ş arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğu hususunda Yargıtay 9. Hukuk Dairesi tarafından 2009 - 2012 yılları arasında verilen çok sayıda karar mevcuttur.

Dairemizin denetiminden geçen emsal nitelikteki çok sayıdaki işe iade davasın da da davalılar arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğu ve çağrı merkezi çalışanlarının Türk Telekomünikasyon A. Ş ait asıl işte çalışmaları sebebi ile iş sözleşmelerinin başlangıcından itibaren Türk Telekomünikasyon A. Ş. işçisi oldukları kabul edilerek kararlar verilmiştir.

Ancak, Assist Rehberlik ve Müşteri Hizmetleri A.Ş'nin Haber İş Sendikasının iş kolunda faaliyet göstermediğini bu şirkete bağlı iş yerlerinde yapılan işlerin Çalışma Bakanlığı tarafından “ Ticaret Büro Eğitim ve Güzel Sanatlar “ iş koluna girdiğinin 08.04.2009 tarihinde tespit edilmesi üzerine, ilgili sendikanın Ankara 4. İş Mahkemesinin 2011/1240 esas, 2012/699 karar sayılı dosyası üzerinde açmış olduğu itiraz ve A.. Rehberlik ve Müşteri Hizmetleri A.Ş tarafından yapılan işlerin “ Haberleşme “ iş koluna girdiğinini tespiti talebli dava sonucunda Yargıtay 9 Hukuk Dairesi 05.07.2012 tarih 2012/18727 esas, 26716 karar sayılı ilamı ile, Assist Rehberlik ve Müşteri Hizmetleri A.Ş 'nin işlerinin “ Ticaret, Büro., Eğitim ve Güzel Sanatlar “ iş koluna girdiğinin tespitine karar verilmiştir

İş kolu tespitine ilişkin verilen bu karadan sonra artık davalılar arasında imzalanan çağrı merkezi hizmet sözleşmesinin doğrudan muvazaalı olduğunun söylenemeyeceği sabit ise de; davacının iş sözleşmesi, iş kolu tespitine ilişkin verilen 05.07.2012 tarihli karardan önce 04.11.2011 tarihinde feshedilmiş davada bu karardan önce 15.11.2011 tarihinde açılmıştır.

Fesih ve davanın açıldığı tarihte, henüz A..Rehberlik ve Müşteri Hizmetleri A.Ş 'nin işlerinin “ Ticaret, Büro Eğitim ve Güzel Sanatlar “ iş koluna girdiğinin tespitine ilişkin karar bulunmadığından, fesih tarihi itibari ile davalılar arasındaki asıl işveren - alt işverenlik ilişkisinin muvazaalı olduğu kabul edilmeli davacı Türk Telekomünikasyon A. Ş. nezdinde işe iade edilmelidir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın Kabulü ile

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın Kabulü ile

a)İşverence yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE, davacının davalı Türk Telekomünikasyon A. Ş. nezdinde işe iadesine,

b)Davacının kanuni sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının, fesih nedeni ve kıdemi dikkate alınarak ve davalılar birlikte sorumlu olmak üzere dört aylık ücreti olarak belirlenmesine,

c)Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davalılar birlikte sorumlu olmak üzere davacıya ödenmesi gerektiğinin belirlenmesine, davacının işe başlatılması halinde varsa ödenen ihbar ve kıdem tazminatının bu alacaktan mahsubuna,

d)Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

e)Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 1.500,00 TL vekâlet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,

f)Davacı tarafından yapılan 347,50 TL yargılama giderinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,

4-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, kesin olarak 21.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.