muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/5506, Karar No: 2010/9734, Tarih: 05.10.2010

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HUMK.’nun 445/10. maddesi uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır.

Somut uyuşmazlık yönünden asıl incelenmesi gereken husus, tarafları, konusu veya sebebi “farklı” olan bir yabancı mahkeme kararının, Türk mahkemelerinden alınan kararlar ile bağdaşmaması halinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağı noktasıdır. Burada ilk olarak tanıma ve tenfiz hukukundaki kamu düzenine aykırılık kavramının, iç hukuktaki emredici kurallara aykırılık kavramından daha dar ve sınırlı bir anlama sahip olduğu gözden uzak tutulmamalıdır. Dolayısıyla kamu düzeni gerekçesiyle yabancı mahkeme kararının tenfizine istisnaen müdahale edilmelidir. Ayrıca somut uyuşmazlıkta yukarıda açıklanan revision au fond yasağından ayrılmayı gerektirecek bir özellik de bulunmamaktadır. Yine aynı davanın Türk mahkemelerinde görülmesi halinde farklı sonuca varılacak olması, “tek başına” tanıma ve tenfiz engeli oluşturmayacaktır. Zira, esasa uygulanacak yabancı hukuk gibi yabancı mahkeme kararlarının da Türk mahkemelerinden verilecek kararlarla aynı olması beklenemez.

Bu noktada belki Türk tarafların Türk hukukunun emredici hükümlerinden kaçmak amacıyla yabancı mahkemeden bir karar elde etmeye ve bu kararı Türkiye’de tenfiz ettirmeye çalışmalarının adalet duygusunu sarsacağı, bir başka emredici kural olan kanuna karşı hile yasağına ve bu sebeple de Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı düşünülebilir (Prof. Dr. Ergin Nomer Prof. Dr. Cemal Şanlı, Devletler Hususi Hukuku, İstanbul 2009, 17. Bası, sayfa: 491, dipnot: 270). Ancak öncelikle böyle bir durumun varlığı davalı tarafça ispat edilebilmiş değildir. Kaldı ki somut olayın dikkat edilmesi gereken başka bir özelliği daha vardır. O da Türk hukukunda kabul edilen anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyeceklerine dair ilkenin, Avrupa’da hakim olduğu gibi Alman hukukunda da kural olarak benimsenmiş bulunmasıdır. Somut uyuşmazlıkta yabancı mahkemece davalının savunma haklarının ihlal edilmediği yukarıda açıklanmıştır. Dolayısıyla davalı şirket, benzer ilkelerin egemen olduğu bir hukuk düzeninde, kendisine tanınan savunma olanaklarından yararlanmayarak, tenfizini istemediği kararın verilmesine ve kesinleşmesine kendisi neden olmuştur. Davalının bu şekilde yasal haklarını kullanmayıp, örneğin Türk mahkemelerinden verilmiş aynı nitelikteki bir kararı temyiz etmemek suretiyle Türkiye’de de kesinleşmesine neden olabilmesi mümkündür. Böyle bir durumda da kararın kamu düzenine aykırı olduğu ve infaz edilmemesi gerektiği ileri sürülemeyecektir.

O halde mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda yabancı mahkeme hükmünün tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturmayacağı kabul edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, davacı vekille temsil olunmadığından vekalet ücreti takdirine yer olmadığına, temyiz harcı peşin alındığından davalıdan başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 05.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19791, Karar No: 2014/17113, Tarih: 15.05.2014

**4. Ceza Dairesi         2014/19791 E.  ,  2014/17113 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Kovuşturmanın ertelenmesi

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

6352 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesi uyarınca verilen kovuşturmanın ertelenmesi kararının niteliğine göre karara karşı yalnızca itiraz yolu açık ve dolayısıyla yapılan başvurunun bu doğrultuda değerlendirilmesinin gerekli bulunduğu,

Anlaşıldığından, sanık ... müdafiinin tebliğnameye uygun olarak, temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA ve dosyanın incelenmeksizin karar mahkemesine GERİ GÖNDERİLMESİNE, 15/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4570, Karar No: 2019/4916, Tarih: 24.10.2019

**19. Hukuk Dairesi         2017/4570 E.  ,  2019/4916 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davası hakkında ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nden verilen 2016/926 esas ve 2017/368 karar sayılı ve 29.03.2017 tarihli hükme karşı davacı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulması sonucunda İstanbul BAM 14. Hukuk Dairesi tarafından verilen davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik kararın süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, taraflar arasındaki borç ilişkisine istinaden 25.02.2016 keşide tarihli 3.250.000,00 TL bedelli, 6957303 seri nolu çekin düzenlendiğini, çekin keşide yerinin ... olduğunu, davalıların oyalamaları sonucu çekin bankaya ibraz edilemediğini, bu sebeple ibraz süresini kaçırdıklarını, çek vasfını yitiren bu belgedeki alacak için ... 4. İcra Müdürlüğü’nün 2016/9468 esas sayılı dosyası ile genel haciz yolu ile icra takibi başlattıklarını, davalıların borca ve yetkiye itiraz etmeleri üzerine takibin durduğunu iddia ederek itirazın iptaline, takibin devamına ve % 20 oranında icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar ... ve ..., çek üzerinde yazılı miktar ile keşide yerini ve tarihini kabul etmediklerini, hiçbir şekilde böyle bir evrak düzenlemediklerini, bu hususta inceleme yapılmasını talep ettiklerini, dava konusu çekteki borcu kabul etmediklerini, ayrıca çekin TEB’in ... Şubesi’nden verildiğini, kendilerinin ikametgahlarının da ... olması sebebiyle ... icra dairelerinin ve ... mahkemelerinin yetkili olduğunu savunarak davanın reddini istemişlerdir.

İlk derece mahkemesince, dava konusu çekin TEB’in ... Şubesi’nden verildiği, keşide yerinin ... olduğu, ancak çekin süresinde bankaya ibraz edilmediğinden kambiyo evrakı niteliğini kaybettiği, somut olayda çek kambiyo niteliğini kaybettiğinden genel hükümlere göre yetki kurallarının belirlenmesinin gerektiği, bu durumda borçluların ikametgahlarının bulunduğu yer icra daireleri ile mahkemelerinin yetkili olduğu, itirazın iptali davalarında yetkili icra dairesinde başlatılmış bir takibin bulunmasının dava şartı olduğu, davalıların icra dairesinin yetkisine itiraz ettikleri, yetkili icra dairesinde başlatılmış bir takip bulunmadığı gerekçesiyle davanın usulden reddine karar verilmiş, hükme karşı davacı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, takibe konu çekin süresinde bankaya ibraz edilmediği, çek niteliğini yitirdiği, adi havale niteliğindeki bu belgeye dayanılarak ilamsız icra takibi başlatıldığı, çek süresinde bankaya ibraz edilmediğinden çeke bağlı borcun götürülecek borç haline geldiğinden bahsedilemeyeceği, davanın TTK’nın 732. maddesine dayanılarak açıldığı, yetkili mahkeme ve icra dairesinin genel hükümlere göre tespit edilmesi gerektiği, davalıların takip ve dava tarihi itibariyle ... ilinde ikamet ettikleri, çekin verildiği banka şubesinin de ... ilinde bulunduğu, bu durumda ... ilinin takipte yetkili icra dairesi olmadığı, davalıların icra dairesinin yetkisine itiraz ettikleri, yetkili icra dairesinde takip başlatılmasının itirazın iptali davasının şartı olduğu, bu açıklamalar ışığında ilk derece mahkemesince davanın usulden reddine dair kararının yerinde olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

İİK m. 50, HMK m. 10 ve TBK m. 89 hükümlerine göre para alacaklarının tahsili için başlatılan takiplerde davacının ikametgahı icra dairesi de yetkilidir. Davacı alacaklının ikametgahı takip talebinde .../İstanbul olarak gösterilmiş olup, takip ...’da başlatılmış, davalılar ikametgah adreslerinin ... İli’nde olduğundan bahisle icra dairesinin yetkisine itiraz etmişlerdir. Davacı ve davalılar yönünden ... icra daireleri yetkili değildir. İlk derece mahkemesince yetkili icra dairesinde başlatılmış bir takip olmadığı gerekçesiyle davanın usulden reddine karar verilmesi ve bu karara karşı davacı tarafın istinaf başvurusunun bölge adliye mahkemesince esastan reddi sonuç itibariyle doğru ise de, icra dairesinin yetkisi hususundaki açıklamalar somut olaya uygun düşmemektedir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi tarafından yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçelerle reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir. Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi’nin 2017/480 esas ve 2017/456 karar sayılı ve 13.07.2017 tarihli kararının gerekçesinin yukarıda açıklandığı şekilde HMK’nın 370. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi’nin 2017/480 esas ve 2017/456 karar sayılı ve 13.07.2017 tarihli kararının gerekçesinin HMK’nın 370. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’ne, karardan bir örneğin bilgi için İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi’ne gönderilmesine, peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 24/10/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1739, Karar No: 2015/3288, Tarih: 05.03.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/1739 E.  ,  2015/3288 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BALA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/07/2014

NUMARASI : 2012/203-2014/286

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden maliki olduğu 1204 parsel (ifraz ile 1216 parsel) sayılı taşınmazın 5.415,08 m2'lik kısmına, davalı tarafından ekip biçmek suretiyle müdahale edildiğini ileri sürerek elatmanın önlenmesine, geriye doğru 5 yıllık kullanım için ecrimisile karar verilmesini istemiş, yargılama sırasında ecrimisil talebini ıslah etmiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, müdahalenin keşfen belirlendiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 904,84 .-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 05.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/11876, Karar No: 2006/14877, Tarih: 10.11.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/11876 E.  ,  2006/14877 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 108 ada 142 parsel sayılı 1.713,58 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, senetsiz belgesiz olarak tarla niteliği ile kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı ..., çekişmeli taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın kabulüne, dava konusu taşınmazın kadastro tespitinin iptal edilerek orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu yapılmamıştır.

Mahkemece yapılan inceleme, araştırma ve uygulama hüküm kurmaya yeterli değildir.

a) Hükme dayanak yapılan orman bilirkişi raporunda; çekişmeli alanın, çok eski tarihlerden beri 30-40 cm pulluk derinliğinde sürülerek ve işlenerek en az 100 yıldır tarım arazisi olarak kullanıldığı, ancak son 10-15 yıldır terk edilerek nadasa bırakıldığı, bakımsızlıktan üzerinin çayır otları ile kaplandığı, yörenin ekolojik koşullarına uygun olarak nadasa bırakıldığı süre içerisinde alana gelen ve alanın kenarlarında serpili halde 10-15 yaşlarında meşe ağaçlarının oluştuğu, davalı parsel üzerinden alınan toprak örneklerinden ve profil içinde yapılan incelemelerden toprak içerisinde orman ağaçlarına ilişkin kök kalıntılarının yer almadığının tespit edildiği,

b) Raporun devamında ise, dava konusu alanın çevresi ile birlikte incelendiğinde ormanlık alanlar ile arasında ayırıcı unsur bulunmadığı, çevresindeki ormanlık alanlar ile tam bir bütünlük arz ettiği genel görünümü itibariyle alanın toprak yapısının orman yetiştirmeye elverişli ve orman toprağı niteliğinde bulunduğu, çekişmeli taşınmazın 1959 basım tarihli memleket haritasında ve tarihi belirtilmeyen hava fotoğraflarında yeşil zemin üzerinde orman ile sembolize edilen orman alanları içinde kaldığı, bu sebeplerle orman sayılan yerlerden olduğunu,

c) Diğer taraftan, aynı keşifte bilgisine başvurulan ziraat bilirkişi tarafından düzenlenen raporda ise; çekişmeli taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olmadığı tarım arazisi niteliğinde bulunduğu açıklanmıştır.

Bu durumda karara dayanak alınan uzman orman ve ziraat bilirkişi raporları birbiriyle ve kendi içinde çelişkili olup, raporlar çekişmeli yerin öncesinin orman niteliğini belirlemeye yeterli ve kanaat verici olmadığından, bu raporlara dayanılarak hüküm kurulamaz.

c) Diğer taraftan, aynı keşifte bilgisine başvurulan ziraat bilirkişi tarafından düzenlenen raporda ise; çekişmeli taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olmadığı tarım arazisi niteliğinde bulunduğu açıklanmıştır.

Bu durumda karara dayanak alınan uzman orman ve ziraat bilirkişi raporları birbiriyle ve kendi içinde çelişkili olup, raporlar çekişmeli yerin öncesinin orman niteliğini belirlemeye yeterli ve kanaat verici olmadığından, bu raporlara dayanılarak hüküm kurulamaz.

O halde mahkemece, eski tarihli memleket haritası, hava fotoğrafları ve varsa amenajman planı ilgili yerlerden getirtilip, önceki bilirkişiler dışında bu konuda uzman serbest orman mühendisleri arasından seçilecek bir orman yüksek mühendisi bir ziraat mühendisi ve bir fen elemanı aracılığıyla yeniden yapılacak inceleme ve keşifte, çekişmeli taşınmaz ile birlikte çevre araziye de uygulanmak suretiyle taşınmazın öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli; 3116, 4785 ve 5658 Sayılı Yasalar karşısındaki durumu saptanmalı; tapu ve zilyedlikle ormandan toprak kazanma olanağı sağlayan 3402 Sayılı Yasanın 45. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 ... ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 ... ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 ... ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 Sayılı Yasanın 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olduğundan, bu yollarla ormandan yer kazanılamayacağı, öncesi orman olan bir yerin üzerindeki orman bitki örtüsü yok edilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğu düşünülmeli; toprak yapısı, bitki örtüsü ve çevresi incelenmeli; kesinleşmiş orman kadastrosu bulunmadığından, yukarıda değinilen diğer belgeler fen ve uzman orman bilirkişiler eliyle yerine uygulattırılıp; orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritasının ölçeği kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ölçeğine çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de içine alacak şekilde birbiri üzerine ablike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu çevre parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri yalnız büro incelemesine değil, uygulamaya ve araştırmaya dayalı, bilirkişilerin onayını taşıyan krokili bilimsel verileri bulunan yeterli rapor alınmalı ve oluşacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmelidir. Açıklanan hususlar gözetilmeksizin, eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı biçimde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine 10.11.2006 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19643, Karar No: 2014/9828, Tarih: 13.05.2014

**6. Ceza Dairesi         2011/19643 E.  ,  2014/9828 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2010/92847

MAHKEMESİ : Erzurum 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/06/2009

NUMARASI : 2005/222 (E) ve 2009/306 (K)

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 150.maddesinin 2.fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nın 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, 150.maddenin 2.fıkrasına sevk amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması,

2-Sanıkların yakınanın önce cep telefonunu zorla aldıkları ancak 5-6 dakika sonra iade ettikleri, sonra 6.50 TL'yi silah zoruyla aldıkları, şikayet üzerine yakalandıklarında 29.06.2004 tarihli araştırma, yakalama ve zaptetme tutanağına göre kabaca yapılan üst aramasında herhangi bir suç unsuruna rastlanmadığı belirtilerek, suça konu para sorulduğunda sanık S.. A..'ın kendiliğinden cebindeki 5.50 TL parayı iade ettiği, işyeri sahibi Y.. G..'ün kısmi iadeye rızasının olduğu ve bu şekilde iadenin soruşturma aşamasında yapıldığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 168/1-3. maddesi uyarınca 1/3 oranından fazla indirim yapılması gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-5237 sayılı TCK'nın 7/3. maddesi uyarınca 01.06.2005 tarihinden önce işlenen suç nedeniyle aynı Yasanın 58. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar S.. A.. ve N.. A.. savunmanı ile sanık N.. A..'ın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, sanıklar hakkında 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 13.05.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4192, Karar No: 2012/5767, Tarih: 17.05.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/4192 E.  ,  2012/5767 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasındaki davadan dolayı Konya 4. Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 12.10.2010 gün ve 267-428 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

Dairenin bozma kararından sonra karar düzeltme aşamasında mirasçılardan ... ... vekili tarafından dosya arasına sunulan veraset ilamından davacı ...'nin karar tarihinden sonra 08.06.2011 tarihinde öldüğü ve geride mirasçı olarak ..., ... ..., ... ..., ... ... ile ...'ın kaldığının anlaşıldığı, ne var ki bozma ilamı ile davalının karar düzeltme dilekçesinin (karar düzeltme dilekçesi yalnızca mirasçı ... ... vekiline tebliğ edilmiş) mirasçılara tebliğ edilmediği anlaşılmakla,

Dairenin bozma ilamı ile davalı vekilinin karar düzeltme dilekçesinin davacı ... mirasçılarından ..., ... ..., ... ... ile ...'a tebliğ edilerek, karar düzeltme süresi beklendikten sonra sonra gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 17.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8891, Karar No: 2013/21294, Tarih: 15.11.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/8891 E.  ,  2013/21294 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelir ile yapılan ödemelerin rücuan tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında açıklanan gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı ... avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı, 506 sayılı Yasanın 26. maddesi olup,eldeki davada da, sürekli iş göremez hale gelen sigortalıya bağlanan peşin değerli gelirlerde, 14.07.2004 tarihinden itibaren gelire girdiği, 15.07.2004 tarihten itibaren 506 sayılı Yasanın 92. maddesi gözetilerek bir mahsup işleminin yapılmış olduğu görülmektedir.

506 sayılı Yasanın 92. maddesi, “malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları ile iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından hak kazanılan aylık ve gelirler birleşirse, sigortalıya veya hak sahibine bu aylık ve gelirlerden yüksek olanın tümü, eksik olanın da yarısı bağlanır. Bu aylık ve gelirler eşitse, iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından bağlanan gelirin tümü, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarından bağlanan aylığın da yarısı verilir.” düzenlemesini içermektedir.

Kurumun, sigortalı veya haksahiplerine bağladığı ilk peşin sermaye değerli gelirden fazlasını isteme hakkı bulunmadığı gibi; bağlanan gelirin kesildiği veya kesilmesi gereğinin, yargılama sürecinde ortaya çıktığı durumlarda; Kurumun ödemediği veya ödemeyecek olduğu gelir kesimini rücuan isteyemeyeceği yönü de, tazmine yönelik davada gözetilmesi gereken genel ilkeler arasında bulunmaktadır.

İş kazası nedeniyle gelire giren sigortalıya bağlanan gelirlerin ilk peşin değerinin tespiti kapsamında; bağlanan gelirlerin peşin sermaye değeri hesap tablosunda 506 sayılı Yasanın 92.maddesi gereğince mahsup işlemi yapıldığı, mahsubu yapılan bu gelirin içerisinde artışlar da bulunduğundan; anılan madde

gereği ilk peşin değerli gelirden bu maddeye göre düşülen miktarlar gözetilmek suretiyle ve 1. rücu davasında hükmedilen tutar da gözetilerek bakiye zararın hüküm altına alınması gerekirken, peşin sermaye değerli gelirin kusur oranı karşılığının hesaplanmasında 92. madde göz önüne alınmayarak fazla rücu alacağına hükmedilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı tarafın bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 15.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.