muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/15915, Karar No: 2014/1179, Tarih: 29.01.2014

Taraflar arasında davalı H.. B.. 'in malik olduğu taşınmaz üzerinde akaryakıt istasyonunun işletilmesi için 21.06.2010 tarihli protokol ve buna bağlı olarak 28.05.2010 tarihli 5 yıl süreli Bayilik Sözleşmesi imzalandığı ve davacı lehine 28.05.2010 başlangıç tarihli 22.000 TL bedelli 15 yıl süreli intifa hakkının tesis ve tescil edildiği tarafların kabulündedir.

Taraflar arasındaki 21.06.2010 tarihli protokolün 6. maddesinde intifa bedelinin geri ödenmesi ile ilgili hüküm bulunduğu, 28.05.2010 tarihli bayilik sözleşmesinin 38. maddesi ve 21.06.2010 tarihli protokol'ün 15. maddesinde yetkili mahkemenin İstanbul Mahkemeleri olduğunun belirtildiği görülmüştür.

HMK'nın 6.maddesi gereğince bir davada genel yetkili mahkeme, davalının ikametgâhının bulunduğu yer mahkemesidir.

Aynı kanunun 10.maddesinde sözleşmeden doğan davalar için, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinde de dava açılabilir. Bu da özel yetkiye ilişkin bir düzenlemedir. Öte yandan; yine aynı kanunun 17.maddesinde tarafların yetki sözleşmesi yapmak suretiyle yetkili olmayan bir mahkemenin yetkisini kabul edebilecekleri belirtilmiştir. Tarafların sözleşmede yetkili mahkemeyi kararlaştırmış olmaları, HMK.nun 6.maddesi uyarınca genel yetkili olan ve 10. maddedeki kural gereğince özel yetkili bulunan mahkemelerin yetkilerini kaldırmaz. Dolayısıyla dava, davacının seçimine göre, hem genel ve hem de özel yetkili mahkemede açılabilir. (Bkz. HGK. 05.11.2003, 2003/13-640-627 sayılı kararı).

"Bayilik sözleşmesi feshedilmiş olsa da bu sözleşmeden kaynaklanan uyuşmazlıklarda bayilik sözleşmesindeki yetkili mahkemenin belirlenmesine ilişkin hükümler uygulanır. Dolayısıyla mahkemece, Kadıköy mahkemelerinin yetkili olacağına dair sözleşmenin 20.maddesi gözetilerek yetki itirazının değerlendirilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır. (Yargıtay 19.H.D. 21.05.2013 tarih 2013/2956-2013/9323 E.K.)"

Hal böyle olunca, mahkemece, dava konusu uyuşmazlığın taraflar arasındaki bayilik sözleşmesi ve sözleşmenin devamı niteliğindeki protokolden kaynaklandığı ve bu itibarla yetkili mahkemenin belirlenmesine ilişkin sözleşme ve protokol hükümlerinin uygulanacağı hususu gözetilmeksizin, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde yetkisizlik kararı verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 29.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/2095, Karar No: 2006/3294, Tarih: 13.04.2006

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2006/2095 E.  ,  2006/3294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili müvekkiline ait sevk ve idaresindeki... plakalı aracıyla yola tedbir almadan bırakılan davalılardan Murat'a ait Oktay'ın sevk ve idaresindeki ...plakalı traktöre çarptığını belirterek hasar, değer kaybı ve araçta taşınan 100kg balın bedeli olarak toplam 3.600.00.YTL'sı tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir.

Davalı ... vekili kusur oranı ve hasar miktarını kabul etmediklerini davanın Karayolları Genel Müdürlüğüne ihbar edilerek reddini savunmuştur.

Davalı... tebligata rağmen savunma yapmamıştır.

Mahkemece iddia, savunma toplanan deliller benimsenen bilirkişi raporu gereğince davanın kısmen kabulü ile 3.212.00.YTL'sı tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davalı ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

../...

-2-

2006/2095

2006/3294

2-Davacı aracında taşıdığı ve zayii olduğunu iddia ettiği 100 kg balla ilgili herhangi bir delil sunmamıştır. Yine; talep edilmediği halde 190.00.YTL'sı araç nakil ücretine hükmedilmeside doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle usul ve kanuna uygun bulunmayan hükmün temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene geri verilmesine 17.4.2006 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/27956, Karar No: 2023/9937, Tarih: 26.12.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/27956 E.  ,  2023/9937 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/284 E., 2016/703 K.

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün;karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Kuşadası Cumhuriyet Başsavcılığının, 11.03.2015 tarihli ve 2015/740 esas No.lu iddianamesi ile sanığın katılan ile para alışverişi yaptığı esnada sanığın katılana fark ettirmeden 1.200,00 TL parayı aldığı iddiasıyla hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-b, 58. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2.Kuşadası 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.05.2016 tarihli ve 2015/284 Esas, 2016/703 Karar sayılı kararı ile sanığın hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/2-b maddesi uyarınca 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarının uygulanmasına ve 58. maddesi uyarınca hükmolunan hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet Savcısının temyiz istemi, sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanığın, suç tarihinde resepsiyonist olarak çalışmakta olduğu Sentinus Otel'e saat 19:00 sıralarında gelerek bir oda istediği, oda ücretini Euro olarak ödeyeceğini ve para üstünü de Euro cinsinden almak istediğini beyan ettiği, katılanın kasada yeterince Euro olmadığını ve para üstünü Türk Lirası olarak verebileceğini beyan etmesi üzerine sanığın teklifi kabul ettiği, katılanın para üstünü verdiği esnada sanığın el becerisi suretiyle 1.200,00 TL parayı aldığı, suçun katılan beyanları ve teşhis tutanağı ile ... olduğu ve sanığın savunmalarının suçtan kurtulmaya yönelik olduğu kabulüyle sanığın elde veya üstte bulunan eşyayı çekip almak suretiyle veya ... beceriyle hırsızlık suçundan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

2.Katılanın aşamalardaki beyanları, 26.10.2013 tarihli Teşhis Tutanağı, 07.07.2013 tarihli CD İnceleme ve Resimleme Tutanağı dosya içerisinde mevcuttur

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 06.03.2021 tarihli ve 2016/305394 sayılı, bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

IV. GEREKÇE

2.Katılanın aşamalardaki beyanları, 26.10.2013 tarihli Teşhis Tutanağı, 07.07.2013 tarihli CD İnceleme ve Resimleme Tutanağı dosya içerisinde mevcuttur

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 06.03.2021 tarihli ve 2016/305394 sayılı, bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

IV. GEREKÇE

1.07.07.2013 tarihli CD İnceleme ve Resimleme Tutanağı içeriğine göre olay anına ilişkin görüntüleri tespit edilen sanığın, tutanağı düzenleyen kolluk birimi tarafından tanınmaması nedeniyle görüntüleri POLNET ortamında paylaşılması üzerine şahsın daha önce hakkında benzer suç nedeniyle işlem yapılan sanık ... olduğunun değerlendirilmesi üzerine sanığın sistemde kayıtlı teşhise elverişli fotoğrafları temin edilerek katılana gösterildiği ve katılanın 26.10.2013 tarihli Teşhis Tutanağı ve aynı tarihli ek beyanı uyarınca sanığı kesin olarak teşhis etiğinin anlaşıldığı, yine sanığın güncel olarak çektirilerek dosya arasına alınan fotoğraflarının mahkemece katılana gösterildiği ve katılanın yine sanığı kesin olarak teşhis ettiği hususları ve tüm dosya kapsamı dikkate alındığında sanığın atılı suçtan mahkûmiyetine dair karar isabetli bulunarak tebliğnamedeki (1) numaralı bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

2.Katılanın soruşturma aşamasında alınan detaylı beyanına ve dosya içerisindeki güvenlik kamerası görüntülerinin incelenmesine göre; sanığın, suç tarihinde resepsiyonist olarak çalışmakta olduğu Sentinus Otel'e saat 19:00 sıralarında gelerek bir oda istediği, oda ücretini Euro olarak ödeyeceğini ve para üstünü de Euro cinsinden almak istediğini beyan ettiği, katılanın kasada yeterince Euro olmadığını ve para üstünü Türk Lirası olarak verebileceğini beyan etmesi üzerine sanığın teklifi kabul ettiği, katılanın para üstü olarak banko üzerine bir miktar para koyduğu, sanığın bu paraları aldıktan sonra bir adet 200,00 TL lik banknotu banko üzerine koyarak katılandan 4 adet 50,00 TL olarak bozmasını istediği, ardından elindeki paraları ... olduğu 200,00 TL'nin üzerine koyarak işlemin iptalini istediği, parasını dışarıda bozdurmak istediğini söylediği, katılanın kendisinin bozabileceği kur değerini beyan etmesi üzerine aralarında yeniden bir para alışverişi yaşandıktan sonra sanığın dışarıda bozdurmaya karar vererek otelden ayrıldığı, yapılan kontrolde kasadaki paranın eksik olduğunun fark edildiği, kamera görüntülerinin incelenmesinde arada geçen para alışverişi esnasında katılanın kasadan çıkararak banko üzerine bıraktığı paraların sanık tarafından alındığı esnada her seferinde aradan bir banknotun el çabukluğu ile sanık tarafından alındıktan sonra paraların katılana geri verildiğinin tespit edildiği, buna göre sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden aynı Kanun'un 142/2-b maddesinin uygulanması suretiyle fazla cezaya hükmolunması hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (2) numaralı bendinde açıklanan nedenle Kuşadası 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.05.2016 tarihli ve 2015/284 Esas, 2016/703 Karar sayılı kararına yönelik Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15504, Karar No: 2015/36326, Tarih: 17.12.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/15504 E.  ,  2015/36326 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/402799

MAHKEMESİ : Boyabat Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/11/2013

NUMARASI : 2013/64 (E) ve 2013/92 (K)

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1)Sanıklar Selami ve Adem hakkında kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair hükümlere yönelik temyiz itirazının incelenmesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.02.2009 gün 2009/13-12 sayılı kararı uyarınca, sanıklar hakkında verilen 5271 sayılı CMK'nin 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının, ayni Kanunun 231/12. maddesi uyarınca itirazı kabil olup, temyizi mümkün bulunmadığından, itiraz mercii tarafından tetkik edilmek üzere, temyizen incelenmeksizin mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

2)Sanıklar Hasan ve Mustafa hakkında kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas-2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre katılan sanıklar müdafilerinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 17.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27997, Karar No: 2015/4675, Tarih: 03.03.2015

**12. Hukuk Dairesi         2014/27997 E.  ,  2015/4675 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun bilinen adrese tebligatı düzenleyen 10. maddesinin 1. fıkrasına göre; tebligat muhatabın bilinen en son adresinde yapılır. 6099 Sayılı Yasa'nın 3. maddesi ile eklenen aynı maddenin 2. fıkrasına göre ise, bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat bu adrese yapılır.

Aynı Kanun'un "Tebliğ imkansızlığı ve tebellüğden imtina" başlıklı 21. maddesine, 6099 Sayılı Yasa'nın 5. maddesi ile eklenen 2. fıkrasında; "Gösterilen adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olup, muhatap adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olsa dahi, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza karşılığında teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırır. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır" hükmü yer almaktadır.

Söz konusu 7201 Sayılı Yasa'nın 10. maddesi ile ilgili değişikliğe ilişkin kanun gerekçesinde; kişilere getirilen adres kayıt sistemi zorunluluğu ile birlikte, işleyişin kolaylaştığı dile getirilmiş, ancak yapılan yeni düzenlemeyle, öncelikle yine bilinen en son adrese tebligat yapılacağı, tebligatın yapılmasını isteyenin veya tebligatı çıkartan makamın bildirdiği adresin, tebligata elverişli olmadığının anlaşılması ya da bu adrese tebligat yapılamaması halinde, muhatabın 5490 Sayılı Kanun'a göre adres kayıt sistemindeki adresinin bilinen en son adresi olarak kabul edileceği ve tebligatın buraya yapılacağı açıklanmış, değişiklik ile birlikte adres kayıt sistemi dışında başkaca adres araştırması yapılmasının gerekmeyeceği vurgulanmıştır.

7201 Sayılı Yasa'nın 21. maddesi ile ilgili değişikliğe ilişkin kanun gerekçesinde ise; 21/1. maddeye göre bilinen en son adrese çıkartılan tebligattan sonuç alınamazsa, bu kanunun 10/2. maddesi gereği adres kayıt sistemindeki adres esas alınarak başkaca araştırma yapılmaksızın o adrese tebligat çıkarılacağı açıklanmıştır. Bunun yapılabilmesi için de, tebligatı çıkaran merciin, muhatabın adresinin, adres kayıt sistemindeki adresi olduğunu ve tebligatın, TK'nun 21/2. maddesine göre yapılacağını tebliğ evrakında belirtmesi gerekmektedir.

Ayrıca Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesinde; "Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır, ayrıca başkaca adres araştırması yapılmaz. 79. maddenin ikinci fıkrasına göre renkli bastırılan tebligat zarfında, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek bu adrese tebligat yapılacağına dair meşruhata yer verilir" hükmüne yer verilmiştir. Bu yönetmeliğe göre 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereğince tebligat yapılabilmesi için, tebliği çıkaran mercice, tebligat çıkarılan adresin, muhatabın, adres kayıt sistemindeki adresi olduğuna dair tebliğ evrakı üzerine kayıt düşülmesi zorunludur. Yani; tebligatı çıkaran merci tarafından adres kayıt sitemine ilişkin olarak şerh verilmeden dağıtıcı tarafından 2l/2. maddeye göre tebliğ işlemi yapılamaz.

Tüm bu açıklamalar doğrultusunda kişiye önce bilinen en son adresi esas alınarak Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre tebligat çıkartılmalı, adres tebligata elverişli değilse ya da tebligat yapılamazsa, adres kayıt sistemindeki adresine, buna ilişkin şerh verilerek 21/2. madde uyarınca tebligat gönderilmelidir.

Somut olayda, ...'a gönderilen duruşma gününü bildirir davetiyelerin; “... i...” adresinde 18.02.2014 tarihinde bizzat kendisine, yine “...” adresinde 18.02.2014 tarihinde TK'nun 21/1. maddesine uygun olarak tebliğ edildiği, bundan sonra ...'ın bilinen bu adreslerine gönderilip de bila tebliğ dönen bir tebligat yok iken, İİK'nun 68/a-5 maddesi uyarınca düzenlenen meşruhatlı davetiye'nin mernis adresi olan “...” adresine doğrudan Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebliğ edilmesi usulsüzdür.

Bu durumda mahkemece usulsüz tebliğ edilen meşruhatlı davetiyeye dayalı olarak itirazın reddi yönünde hüküm kurulması isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13457, Karar No: 2015/15226, Tarih: 26.10.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/13457 E.  ,  2015/15226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, .... İlçesi, .... Köyü 103 parsel ile ... Köyü 106 ada 1 parsel sayılı taşınmazların kamulaştırmasız elatma nedenine dayalı olarak bedelinin ve ecrimisilin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan buğday, buğday samanı ve karpuzun 2010 yılı itibarıyla kuru şartlarda dekar başına asgari ve azami veriminin, kilogram başına toptan satış fiyatının ve dekar başına ayrıntılı üretim giderinin (gider kalemlerini tek tek açıklar biçimde) .... ilçe müdürlüğünden getirtilip bilirkişi raporu denetlenmeden eksik incelemeyle hüküm kurulması,

2-2942 Sayılı Kamulaştırma Kanununun 6487 sayılı Kanunla değiştirilen geçici 6.maddesinin onikinci ve onüçüncü fıkraları 13.03.2015 tarihli Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesi'nin 13.11.2014 tarih, 2013/95 Esas ve 2014/176 Karar sayılı kararıyla iptal edildiğinden; 04.11.1983 tarihinden sonra elatılan taşınmazlar yönünden, kamulaştırmasız elatma nedeniyle açılan davalarda, her türlü vekalet ücretinin nispi olarak uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

3-Davalı ...nın karar ve ilam harcından muaf olduğu gözetilmeden karar harcından sorumlu tutulması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davacı tarafa iadesine, 26.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21389, Karar No: 2013/5501, Tarih: 26.03.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/21389 E.  ,  2013/5501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; Denizli Belediyesinde çalışan sanığın, o tarihte aynı yerde temizlik işlerinde çalışan katılan ...'a iktidar partisinin Konya teşkilatına kayıtlı olduğunu, AKP il başkanı ...'i tanıdığını, Başbakan'ın özel kalem müdürü sağ kolu olan ... Bey isimli şahsı tanıdığını söyleyerek bu tanıdıkları vasıtası ile mağdura ölen kocasından emekli aylığı bağlatabileceğini ve KPSS den 83 puan alan ve ancak herhangi bir memuriyete giremeyen kızı tanık ...'ın işe girmesini sağlayabileceğini belirterek 2006 yılı ocak ayında katılandan 6,000 TL aldığı ve daha sonra bu parayı geri ödemediği şeklindeki eyleminde; kimden söz ettiğini katılanın anlayacağı şekilde makamını, rütbesini, unvanını ve lakabını söylediği, kamu görevlilerini tanıdığını, hatırının sayıldığını, işini yaptıracağını söyleyerek kandırması şeklindeki eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 158/2. maddesinde tarif edilen nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, bunun gerekçelerinin gösterilmesi, dayanılan gerekçelerin de yasal olması ve dosya içeriğiyle örtüşmesi gerektiği halde TCK.nun 61.maddesindeki ölçütlere göre gerekçe gösterilmeksizin alt sınırın üzerinde 600 gün olarak tayin edilmesi,