muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/17606, Karar No: 2013/6688, Tarih: 28.03.2013

3) Asıl işveren işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak hakları kısıtlanmak suretiyle çalıştırılmaya devam ettirilmesini,

4) Kamusal yükümlülüklerden kaçınmak veya işçilerin iş sözleşmesi, toplu iş sözleşmesi yahut çalışma mevzuatından kaynaklanan haklarını kısıtlamak ya da ortadan kaldırmak gibi tarafların gerçek iradelerini gizlemeye yönelik işlemleri, ihtiva eden sözleşmeler muvazaalı olarak açıklanmıştır.

Somut olayda davalı ... “fabrika atölyelerinde, malzeme ambarında veya sahasında mevcut ham, mamul, yarı mamul makine parçalarının ve muhtelif malzemelerin sevk ve istiflenmesi, tezgaha makine parçalarının taşınması bağlanması ve sökülmesi, (tezgah işletilmesi hariçtir), fabrikamız içi ve saha temizliği, banyo, tuvalet, soyunma mahalleri, ofis, yönetici adaları vb. yerlerin temizliği, malzemelerin çapaklarının flex taşı veya keski ile alınması, yüzey temizliğinin /yapılması, kaynak yerlerinin asit ile veya flex taşı ile temizlenmesi, fabrikaya gelen ve fabrikadan gidecek ürünlerin taşıttan indirilmesi, yüklenmesi sahaya istiflenmesi, fabrikamız atölyeleri, sosyal tesisleri ve çevresindeki ızgara, su/kalorifer sanallarının temizlenmesi, kanal üzerinde varsa toprak ve kanal kapaklarının kaldırılması” işini dava dışı ... firmasına vermiştir. Buna göre davacı, davalı ... A. Ş. ... Fabrikasında temizlik işleri alan dava dışı .... Şti. işçisi olarak sözleşme kapsamı konusunda temizlik tahmil ve tahliye gibi yardımcı işlerde çalışmaktadır. Davalı ... tarafından temizlik, tahmil ve tahliye işinin ... şirketine verilmesi yukarıda belirtilen alt işveren yönetmeliğine aykırılık teşkil etmemektedir. Davalı asıl işveren ile dava dışı alt işveren arasında muvazaalı bir durum söz konusu değildir. Mahkemece hükme esas alman bilirkişi raporunda davalı ... şirketinin sendikalı işçilerinin yararlandığı toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan haklarının dikkate alınıp yapılan hesaplamaya itibar edilerek davacının toplu iş sözleşmesi farkından kaynaklanın alacaklarının hüküm altına alınması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5179, Karar No: 2022/7993, Tarih: 19.10.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/5179 E.  ,  2022/7993 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizce bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesi üzerine, ilk derece mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, ilk derece mahkemesince uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın 6100 sayılı HMK’nın 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, 4.107,70 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 19/10/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2051, Karar No: 2016/16608, Tarih: 29.09.2016

**3. Ceza Dairesi         2016/2051 E.  ,  2016/16608 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece, Darimizin bozma ilamı üzerine kurulan hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Sanık hakkında kurulan 06/06/2012 tarihli hükümde, TCK'nin 62. maddesi gereğince indirim yapıldığı, bu hükmün sadece sanık tarafından temyiz edildiği, bu sebeple TCK'nin 62. maddesinin uygulanması hususunda 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca sanık lehine usuli kazanılmış hak oluştuğu gözetilmeksizin, 18/11/2015 tarihli yeni hükümde sanık hakkında TCK'nin 62. maddesinin uygulanmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı BOZULMASINA, 29/09/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/41, Karar No: 2018/2184, Tarih: 20.02.2018

**13. Hukuk Dairesi         2016/41 E.  ,  2018/2184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı vekili, dava dışı ... isimli hastanın 12.08.2013, 14.08.2013, 16.08.2013 tarihlerinde novovirüs enfeksiyonu sonrası ürtiker ve anjionörotik ödem tanılarıyla hastanelerine yatırıldığını ve tek gün kalarak aynı gün çıkış yapıldığını, hastaya bir kısım tedaviler uygulandığını, malzemelerin SGK'ya 01.08.2013 tarihinde yürürlükte bulunan SUT'un 3.2.1.A-2 maddesi gereği kodsuz olarak fatura ettiklerini, malzemelerin kodlu olarak fatura edilmesi gerekliliğinin 01.01.2014 tarihinde yürürlüğe girmek üzere eklendiğini, dolayısı ile SUT'ta kodlu olarak mevcut olan plasmaferezle ilgili malzemeler için 01.01.2014’ten önceki kodsuz faturalandırma nedeniyle kesinti yapılmasının hukuka aykırı olduğunu beyanla fazlaya ilişkin talep hakkı saklı kalmak kaydıyla şimdilik 1.000,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, ıslahla talebinin 11.289,00 TL olduğunu bildirmiştir.

Davalı vekili, kurumca yapılan işlemlerin yasal mevzuata uygun olarak yapıldığını haksız ve mesnetsiz açılan davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 11.289,00 TL’nin ilk hakediş tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı, eldeki dava ile dava dışı hastanın tedavisinin yapıldığı, malzemelerin kodlu olarak fatura edilmesi gerekliliğinin 01.01.2014 tarihinde yürürlüğe girdiğini, SUT'ta kodlu olarak mevcut olan plasmaferezle ilgili malzemeler için 01.01.2014’ten önceki kodsuz faturalandırma nedeniyle kesinti yapılmasının hukuka aykırı olduğunu beyanla 11.289,00 TL haksız kesintinin iptaline karar verilmesini istemiş; Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir. Ne var ki; davacının 667 sayılı KHK ile kapatılan kurumlardan olup olmadığı ve buna göre taraf sıfatının bulunup bulunmadığının değerlendirilmesi gerekmektedir. O halde, mahkemece, davacının, 667 sayılı KHK ile kapatılan kurumlardan olup olmadığı ve buna göre taraf sıfatının bulunup bulunmadığının değerlendirilmesi gerektiğinden kararın bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

2-Bozma nedenine göre davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle, hükmün BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 20/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/31391, Karar No: 2016/10098, Tarih: 26.05.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/31391 E.  ,  2016/10098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suç tarihinde mağdura ait inşaattan hırsızlık yapıldığına dair yapılan anons üzerine başka bir sokak üzerinde yakalanan suça sürüklenen çocuğun kesintisiz takip olmaksızın suça konu eşyalarla birlikte yakalandığının anlaşılması karşısında koşulları oluşmadığı halde hakkında teşebbüs hükümlerinin uygulanması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 26/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/9154, Karar No: 2006/12005, Tarih: 06.06.2006

**12. Hukuk Dairesi         2006/9154 E.  ,  2006/12005 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Akçadağ İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/11/2005

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlunun malulen emekli işleminin görevi esnasında görevinden dolayı meydana gelmemiş olmasına, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 12.20 YTL onama harcı temyiz edenden alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 06.06.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11152, Karar No: 2013/11352, Tarih: 12.07.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/11152 E.  ,  2013/11352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında soyadının tashihine ilişkin olarak görülen davada İstanbul 7. Asliye Hukuk ve Tuzluca Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, soyadı tashihi istemine ilişkindir.

İstanbul 7.Asliye Hukuk Mahkemesince, davacının Türkiye’de ikametgahı bulunmadığından nüfusa kayıtlı olduğu yere yetkisizlik kararı verilmiştir.

Tuzluca Asliye Hukuk Mahkemesi ise, nüfusta kayıtlı olunan yerin ikametgaha karine teşkil etmemesi ve 5718 sayılı Kanun hükümlerine göre yetkisizlik kararı vermiştir.

Dosya kapsamından davacının Türkiye’de sakin olduğu yerin ve ikametgahının olmadığı, Nüfusa kayıtlı olunan yerin ikametgaha karine teşkil edeceğine ilişkin kural da yürürlükten kaldırılmıştır.

Davacının Türk vatandaşı olması nedeniyle 5718 sayılı Kanunun 10. maddesi uyarınca Türk Hukukunun uygulanması gerekli olup, hükümlünün Türkiye'deki en son yerleşim yeri ve sakin oldukları yer dosya kapsamından anlaşılamamakta olup, yerleşim yerinin yurt dışında olduğu görülmektedir.

5718 Sayılı Milletlerarası Özel Hukuk Ve Usul Hukuku Hakkında Kanun’un 41. maddesinde “Türk vatandaşlarının kişi hâllerine ilişkin davaları, yabancı ülke mahkemelerinde açılmadığı veya açılamadığı takdirde Türkiye'de yer itibariyle yetkili mahkemede, bulunmaması hâlinde ilgilinin sâkin olduğu yer, Türkiye'de sâkin değilse Türkiye'deki son yerleşim yeri mahkemesinde, o da bulunmadığı takdirde Ankara, İstanbul veya İzmir mahkemelerinden birinde görülür.”hükmüne yer verilmiştir. Bu durumda uyuşmazlığın 5718 sayılı Kanunun 41. maddesi uyarınca İstanbul 7. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HMK’nin 21. ve 22. maddeleri gereğince İstanbul 7.Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 14.07.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2300, Karar No: 2019/5111, Tarih: 11.07.2019

**10. Ceza Dairesi         2018/2300 E.  ,  2019/5111 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan beraat kararı verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi,

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 11/07/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/18761, Karar No: 2012/10893, Tarih: 25.04.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/18761 E.  ,  2012/10893 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 85/1,62,50/1a, maddeleriuyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanıktarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Tebliğnamede, 05/12/2007 tarihli keşif zabtının katip tarafından imzalanmadığı ve yapılan keşfe yönelik Cumhuriyet savcısının diyeceklerinin sorulmadığından bahisle bozma talep edilmişse de, yapılan keşif sonrası alınan bilirkişi raporuna yönelik, sanığın ve duruşmalara iştirak eden Cumhuriyet savcısının bir itirazı olmadığı, imza eksikliğinin mahallinde giderilebileceği değerlendirilmekle belirtilen bozma düşüncelerine iştirak edilmemiştir.

Minibüs şoförü olan sanığın yerleşim yeri içinde, gündüz vakti, sokak arasındaki yoldan, solundaki yola dönerken, yolun solundan, köşebaşından (kavşak başında) yola giren maktüle ilk geçiş hakkını vermediği ve fren tertibatına başvurmadığından asli kusurlu olduğu, Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesi'nce düzenlenen 21.01.2008 tarihli raporun, sanığın eylemi ile uyumlu olduğu değerlendirilmekle, yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA 25.04.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/36366, Karar No: 2013/15015, Tarih: 15.05.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/36366 E.  ,  2013/15015 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyada mevcut ekspertiz raporuna göre; davaya konu gaz tabancasının namlusu içerisinde bulunan gaz ayırıcı parçasının daire şeklinde delikli bir yapıda olduğu, bu haliyle özel şekil ve nitelikteki fişeklerin ucunda bulunan kurşun, küre, veya saçma tanelerinin geçebileceği kadar bir boşluk sağladığının belirtildiği, silahların orjinal haline göre değişiklik yapıldığını gösterir herhangi bir bulgu ve emarenin görüldüğünün veya görülmediğinin belirtilmemesi karşısında; davaya konu gaz tabancalarının marka, model ve üretim yılı tespit edilip Bilim, Sanayi ve Teknoloji Bakanlığından marka, model ve üretim yılı itibariyle bu silahların mevcut haliyle üretilmesine izin verilip verilmediği sorulup, bu silahların üretim şeması getirtilip, üretim şemasının temin edilememesi halinde suça konu silahın gaz ayırıcı parçasının fotoğrafları varsa faturası ve dosyadaki adli tıp ve polis kriminal raporları eklenip üretici firmadan gaz ayırıcı parçanın mevcut şekli ile imal edilip edilmediği, izne uygun imalattan sonra gaz ayırıcı parça üzerinde mermi çekirdiği geçişine imkan verecek şekilde tadilat yapılıp yapılmadığı sorulup dosya kül halinde tekrar Adli Tıp Kurumu'na gönderilerek silahların üretim izni verilen orjinal haline uygun şekilde bilye geçişine imkan verecek nitelikte gaz ayırıcı parçasının tadil edilip edilmediğine dair alınacak bir rapor ile 6136 sayılı Yasa kapsamında kalıp kalmadığı hususu kesin olarak saptandıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı biçimde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 15.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5494, Karar No: 2017/11487, Tarih: 26.10.2017

**13. Ceza Dairesi         2016/5494 E.  ,  2017/11487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1- Gece saat 01.00 sıralarında katılana ait iş yerinin önünde duran ve bir kapısı arızalı olan dolabından iki adet dondurmayı çalan suça sürüklenen çocuğun eyleminin TCK'nın 141/1 ve 143. maddelerinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde 142/1-b suçundan uygulama yapılması,

2- Ceza uygulaması sırasında, 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin, aynı yasanın 31/3. maddesinden önce uygulanması gerekirken yazılı şekilde uygulama yapılması suretiyle TCK'nın 61. maddesine aykırı davranılması,

3- Suça sürüklenen çocuk hakkındaki kısa süreli hürriyeti bağlayıcı ceza paraya çevrilirken 2.500 TL yerine 1.900 TL adli para cezası verilmesi suretiyle hesap hatası sonucu eksik cezaya hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ...’in temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 1412 saylı CMUK 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 26.10.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12240, Karar No: 2013/17313, Tarih: 20.11.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/12240 E.  ,  2013/17313 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : TCK'nun 203/1, 43, 62, 52/2-4. maddeleri gereği 3.740,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına

I- Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de; Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”.

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. …Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.