muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/110, Karar No: 2010/161, Tarih: 29.06.2010

Murat; Ü... İlçesinde taksicilik yaparım. Olayın meydana geldiği tarihte benim arabam olay yerine yakın bir yerde park halindeydi. Burada kavga eden şahıslar benim aracımın dikiz aynasını kırmışlar, kırılma olayını ve kavgayı görmedim. Daha sonra Ozan'ın dükkânına gittim, içerisi bayağı kalabalıktı, polislerde vardı, tek tanıdığım Ozan olduğu için Ozan'a aynayı kimin kırdığını sordum, O da bilmediğini söyleyerek, ertesi gün gel aynanın parasını benden al dedi. Ben de ertesi gün Ozan'ın dükkanına gittim ve kırılan aynanın parasını Ozan'dan aldım,

Şeklinde beyanda bulunmuşlardır.

Gözaltı takip formlarına göre, sanıklar Mehmet, Ozan ve Olgun'un, 12.02.2009 günü saat 23.45'de, konut dokunulmazlığını ihlal ve kasten yaralama suçlarından gözaltına alındığı,

Yakalama ve gözaltına alma formlarına göre, Olgun'un 12.02.2009 günü saat 23.15'de, Ozan'ın 23.45'de, Mehmet'in ise 23.15'de yakalandıkları anla-şılmaktadır.

Mağdurlar hakkında düzenlenen 12.02.2009 tarihli raporlarda;

Mağdur Oktay, mağdur Cüneyt, mağdur Bayram ve mağdur Ayhan'ın vücutlarının muhtelif yerlerinde yaralar Olduğu ve bu yaraların BTM ile giderilebileceği belirtilmiştir.

Sanıklar hakkında düzenlenen 13.02.2009 tarihli adli raporlarda;

Olgun'un, vücudunda herhangi bir darp ve cebir izine rastlanmadığı, 217 promil alkollü olduğu,

Mehmet'in, kafasındaki şişlik nedeniyle BTM ile giderilebilecek şekilde yaralandığı,

Ozan'ın ise, 170 promil alkollü olduğu, omzunda hafif hassasiyet olduğu BTM ile giderilebilecek şekilde yaralandığı,

Bilgilerine yer verilmiştir.

Uyuşmazlık konuları hakkında karar verilebilmesi için öncelikle kişiyi hürri-yetinden yoksun kılma suçunun yapısının incelenmesinde zorunluluk bulunmaktadır.

Her ne kadar Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının kapsamına göre 1. uyuşmazlık nedeni, sanıkların mağdurlar Cüneyt ve Ayhan'a yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma eylemlerinde 5237 sayılı TCY'nın 43/2. maddesinin uygulanma olanağı bulunup bulunmadığına ilişkin ise de, öncelikle sabit olan eylemin hangi suçu oluşturduğu ve bu suç tipine göre somut olayda 5237 sayılı TCY'nın43/2. maddesinin uygulanma koşullarının bulunup, bulunmadığı değerlendirilmesi gerekmektedir.

Her ne kadar Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının kapsamına göre 1. uyuşmazlık nedeni, sanıkların mağdurlar Cüneyt ve Ayhan'a yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma eylemlerinde 5237 sayılı TCY'nın 43/2. maddesinin uygulanma olanağı bulunup bulunmadığına ilişkin ise de, öncelikle sabit olan eylemin hangi suçu oluşturduğu ve bu suç tipine göre somut olayda 5237 sayılı TCY'nın43/2. maddesinin uygulanma koşullarının bulunup, bulunmadığı değerlendirilmesi gerekmektedir.

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu, 5237 sayılı TCY'nın, İkinci Kitap, Hürriyete Karşı Suçlar'a ilişkin Yedinci Bölüm'de 109. maddesinde düzenlenmiştir. 765 sayılı TCY'nın, 179, 180, 181, 182, 429, 430 ve 431. maddelerinde düzenlenmiş bulunan suçlar, benzer bir biçimde 5237 sayılı TCY'nın 109. mad-desinde yaptırıma bağlanmıştır. Altı fıkra halinde düzenlenen maddenin birinci fıkrasında, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun temel şekli, ikinci fıkrasında, suçun cebir, tehdit veya hile ile işlenmesi nitelikli hal olarak, üçüncü fıkrasında ise, altı bend halinde, suçun silahla, birden fazla kişi ile birlikte, kişinin yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle, kamu görevinin sağladığı nüfuz kötüye kullanmak suretiyle, üstsoy, altsoy veya eşe karşı, çocuğa ya da beden veya ruh bakımından kendini savunamayacak durumda bulunan kişiye karşı işlenmesi nitelikli haller olarak yaptırıma bağlanmış, dördüncü fıkrasında, suçun netice sebebiyle ağırlaşmış haline, beşinci fıkrasında, cinsel amaçla işlenen özgürlüğü kısıtlama suçuna yer verilmiş, altıncı fıkrasında ise, suçun işlenmesi amacıyla veya sırasında kasten yaralama suçunun sonucu itibariyle ağırlaşmış hallerinin gerçekleşmesi halinde, ayrıca bu suça ilişkin hükümlerin de uygulanacağı belirtilmiştir.

Maddenin birinci fıkrası; "Bir kimseyi hukuka aykırı olarak bir yere gitmek veya bir yerde kalmak hürriyetinden yoksun bırakan kişiye ....cezası verilir" hükmünü taşımaktadır.

Bu suç ile cezalandırılmak istenen husus, bireylerin hareket özgürlüğünün hukuka aykırı biçimde kaldırılması, kısıtlanmasıdır. Nitekim bu husus madde gerekçesinde de, "bu suç ile korunan hukuki değer, kişilerin kendi arzusu ve iradesi çerçevesinde hareket edebilme hürriyetidir" şeklinde belirtilmiştir. Suçun maddi unsuru, kişinin özgürlüğünden yoksun bırakılmasıdır. Bu fiil, failin doğrudan doğruya veya dolaylı hareketleriyle ve çeşitli araçlar kullanılarak gerçekleştirilebilir. Sonuç ise, mağdurun hareket etme ya da yer değiştirme özgürlüğünün kaldırılması biçiminde kendini gösterir. Serbest hareketli bir suç olduğundan, maddi anlamda özgürlüğün kaldırılması sonucunu doğurabilecek her türlü hareket ile işlenebilir.

Özgürlüğün sınırlandırıldığı yer başlı başına suçun gerçekleşmesi bakımından önemsizdir; gerçekten failin ya da mağdurun veya başkalarının mülkiyetinde olması; açık ya da kapalı bulunması; üzüntü verici ya da tedavi edici (curativo) veya şeref kırıcı vb. nitelikli bir yer olması arasında herhangi bir fark yoktur. Menkul yer olabilir; gemi, otomobil vb. olabilir. Sözgelimi, mağdurun kapatıldığı yerden kurtulması için yüksek pencerelerden atlamasının, gece bekçisinin gözetiminden ayrılmasının, saldırgan köpeklerden kurtulmasının ya da edebe aykırı bir kılıkta uzaklaşmasının zorunluluğunun söz konusu bulunduğu hallerde olduğu gibi. (Erol Cihan, Kişisel Özgürlüğü Sınırlama Cürmü, İÜHFM, 1975, sy.57)

Öte yandan, özgürlüğü sınırlama süresi konusunda TCY'da herhangi bir açıklama bulunmamaktadır. Ancak, kişisel özgürlükten yoksun bırakma kavramı, anlık olmayan bir süreyi zorunlu olarak içerir ve fiil ile sonucun hukuken kabul edilebilecek bir zaman müddetince sürmesini gerektirir. Bu bakımdan, her olayda sürenin, hem fail hem mağdur açısından kişiyi özgürlüğünden yoksun bırakma niteliğini taşıyıp taşımadığının,, hareketin ağırlığı, önemi ve ciddiyeti ile birlikte hâkim tarafından değerlendirilerek belirlenmesi gerekir.

Özgürlüğü sınırlama suçunun manevi unsuru ise, failin, mağduru kişisel özgürlüğünden yoksun bırakmaya yönelik hareketleri gerçekleştirmeyi istemesini ve bilmesini içeren genel kasttır. Yasanın metninden ve ruhundan da anlaşılacağı üzere, suçun oluşumu için özel kast (saik) aranmaz. Bu görüş öğretide (Erman-Özek, Kişilere Karşı İşlenen Suçlar, İst-1994, sy.130, Prof. Dr. Ayhan Önder, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, 4.Bası, İst-1994, sy.31, Prof. Dr. Durmuş Tezcan - Doç. Dr. Mustafa Ruhan Erdem - Yrd. Doç. Dr. Murat Önok, Teorik-Pratik Ceza Hukuku, Ankara-2008, sy.363 vd., Prof. Dr. Mehmet Emin Artuk, Prof. Dr. Ahmet Gökçen, Doç. Dr. A. Caner Yenidünya, Ceza Hukuku Özel Hükümler, Ankara-2010, sy.275 vd., Dr. Recep Gülsen, Hürriyeti Tahdit Suçları, Ankara-2002, sy.87) ve yargısal kararlarda da (CGK'nun 03.12.2002 gün ve 288-419, 23.01.2007 gün ve 275-9 sayılı kararları) benimsenmiştir.

Esasen kural olarak, failin suç saydığı bir sonucu bilmesi, istemesi ve bu suretle harekette bulunması, kastın varlığı açısından yeterlidir. Ayrıca, sonucun yasaya veya hukuka aykırı olduğunu bilme şartı aranmaz. Ancak, kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçu bakımından yasamız, eylemin "hukuka aykırı" işlenmesini şart koştuğundan, failin bu şekilde hareket ettiğini bilmesini ve istemesini aramaktadır. Bu durumda, failin, işlediği fiilin hukuka aykırılık bilincine de sahip olması gerekmektedir. Hâkim, suçun manevi unsuruna dâhil olan "hukuka aykırılık bilinci'Yıi elbette araştıracaktır.

Yasanın hukuka aykırılık şartını failin iradesi ile ilgili olarak açık bir şekilde aradığı bu gibi hallerde, failin, fiilin gayrimeşru olduğunu bilmesi, kast kavramı içine girer. (Pisapia'ya atfen Dr. Recep Gülsen, Hürriyeti Tahdit Suçları, 2002, sy.89) Başka bir deyişle, manevi unsur, yani kusurluluk, hukuka özel aykırılığı kapsamına alır.

Fakat, hukuka aykırılık bilinci özel kasıtla karıştırılmamalıdır. Fail, suç tipinin objektif unsurlarını bilerek ve isteyerek gerçekleştirdiği halde, eylemde hukuka aykırılık bilincinin bulunmaması nedeniyle, kastının varlığı kabul edilemese dahi, bu durum suçun özel kasıtla işlenebileceği anlamını taşımaz. (Prof. Dr. Ayhan Önder, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, 4.Bası, İst.-1994, sy.32)

Bu suç tipi ile zincirleme suç ilişkisine gelince;

5237 sayılı TCY'nın 43/3. maddesinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanamayacağı suçlar arasında aynı Yasanın 109. maddesinde düzenlenen kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçuna yer verilmemiş olduğundan, koşulları bulunduğunda, kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçu yönünden de 5237 sayılı Yasanın 43/1-2 maddelerinin uygulanmasına yasal engel bulunmamaktadır.

Aynı mağdurun, değişik zamanlarda, aynı suç işleme kararıyla hürriyetinden yoksun bırakılması halinde 5237 sayılı TCY'nın 43. maddesinin 1. fıkrası, failin aynı suç işleme kararının icrası düşüncesiyle, tek bir fiille birden fazla kişiyi özgürlüğünden yoksun bırakması halinde ise aynı maddenin 2. fıkrası uygulama olanağı bulunacaktır. Örneğin, bir odada bulunanların üzerine kapının kilitlenmesi suretiyle suçun işlenmesi, bir otobüsün hareket halinde iken durdurulması suretiyle yolcuların özgürlüğünün kısıtlanması, bir uçağın kaçırılması, hallerinde somut olayın gerçekleşme biçimi de nazara alınarak, 43. maddenin 2. fıkrası uygulanabilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanıklar Ozan, Olgun ve Mehmet'in, olaydan bir gün önce Ozan'a ait internet cafenin önünde meydana gelen olaydan sorumlu tuttukları mağdurlara ders vermek amacıyla, mağdur Bayram'ın evde olmadığı bir sırada geceleyin mağdurun rızasına aykırı olarak evinin kapı kilidini kırarak içeriye girip, mağdur Bayram'ı beklemeye başladıkları, mağdur Bayram'ın saat 20:30 sularında eve gelmesi üzerine hep birlikte mağduru darp ettikleri, yaralamanın konut içinde gerçekleşmesi nedeniyle bu eylemlerin devamı süresince gerçekleştirilen fiiller, doğal olarak mağdurun direncini yok ederek, bir yere gitmek veya bir yerde kalmak özgürlüğünü sınırlandırmış ise de, yaralama suçu esnasındaki bu davranışlarda, sanıkların mağdurların özgürlüklerini daralttıkları bilinç ve iradesiyle hareket ettikleri kabul edilemez, ancak, mağdur Bayram'ın bir gün önce gerçekleşen olayın faili olmadığının anlaşılması üzerine, bir gün önceki olayda bulunduğuna inanılan mağdur Cüneyt'in, mağdur Bayram'a telefonla aratılarak, gelmesinin istenmesi, mağdur Cüneyt'e ulaşılamaması nedeniyle, mağdur Bayram'ın evden ayrılmasına engel olunması, bilahare telefonunda cevapsız arama gören mağdur Cüneyt'in, Bayram'ı araması üzerine, mağdur Bayram'ın sanıklardan korkarak gerçek durumu, Cüneyt'e söylemeksizin eve gelmesini istemesi ve bu sırada da mağdur Bayram'ın özgürlüğünün rızasına aykırı olarak sanıklar tarafından kısıtlanması, bu mağdur açısından kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçunu oluşturmaktadır. Karşılıklı telefon irtibatından bir süre sonra mağdur Cüneyt'in, yanında arkadaşı olan ve olayla ilgisi bulunmayan Ayhan'la birlikte olay yerine gelmesi üzerine, sanıkların her iki mağdura saldırıp ellerindeki sopa ve telle yaralamaları, bu esnada her üç mağdurun evde tutulması, bir süre sonra mısırcı Oktay kim diyerek kardeşi Cüneyt'e, mağdur Oktay'a telefon ettirilerek Oktay'ın gelmesinin istenmesi, Oktay gelinceye kadar olayla ilgisi bulunmayan mağdur Ayhan'ın da, özgürlüğünün kısıtlanması olguları birlikte değerlendirildiğinde, bu mağdurlara karşı gerçekleştirilen yaralama ve akabinde diğer mağdur Oktay gelinceye kadar evde tutulmaları eylemlerinin 5237 sayılı TCY'nın 109/2-3-b maddesinde yaptırıma bağlanan özgürlüğü kısıtlama suçunu oluşturduğu, 5237 sayılı TCY'nın 43/2. maddesinin uygulanabil-mesi için tek bir fiille aynı suçun birden fazla mağdura karşı işlenmesi gerektiği, gerek mağdur Cüneyt'e gerekse olaydan habersiz olarak konuta gelen mağdur Ayhan'a yönelik hareketlerin tek fiil kapsamında değerlendirilemeyeceği, bu itibarla Yargıtay C.Başsavcılığının, sanıkların mağdur Cüneyt ve Ayhan'a yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma eylemlerinde 5237 sayılı TCY'nın 43/2. maddesinin uygulanması gerektiğine ilişkin itiraz nedeninin yerinde olmadığı ve reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmaktadır.

Çoğunluk görüşüne katılmayan altı Kurul Üyesi Yargıtay C.Başsavcılığıitirazında ileri sürülen nedenlerle, Kurul Üyesi O.Yaşar ise, her üç mağdura yönelik hürriyetten yoksun bırakılma suçlarında, 5237 sayılı TCY'nın 43/2. maddesi ile uygulama yapılarak, sanıkların yalnızca bir kez cezalandırılması gerektiği görüşüyle itirazın kabulü yönünde karşı oy kullanmışlardır.

Diğer itiraz nedenine gelince;

Mağdur Oktay'ın telefonla aranması ve Oktay'ın eve gelmesi üzerine, sanıklar Ozan, Mehmet ve Olgun tarafından, silahtan sayılan sopalarla darp edilerek, BTM ile giderilebilecek şekilde yaralandığı, dışarıdan sesler duyan tanık İdris'in içeriye girmesi ile de, sanıkların bu mağdura karşı eylemlerinin sonlandığı, bu şekilde gerçekleşen olayda, özgürlüğü sınırlama süresi konusunda TCY'da herhangi bir açıklama bulunmamakta ise de, kişisel özgürlükten yoksun bırakma kavramı, anlık olmayan bir süreyi zorunlu olarak içerdiğinden, fiil ile sonucun hukuken kabul edilebilecek bir zaman müddetince sürmesi gerekmektedir. Somut olayda, mağdurun eve gelişi ile kendisine karşı yaralama fiilleri arasında geçen zaman süreci tam olarak saptanamamış, sanıkların mağduru özgürlüğünden yoksun bırakma bilinç ve iradesiyle hareket ettikleri hususu da, bu suç yönünden yapılan soruşturmanın yetersizliği nedeniyle kuşkulu kalmıştır. Kuşku sanık lehine yorumlanır ilkesi uyarınca, var olan kuşkunun sanıklar lehine yorumlanması ile bu mağdura yönelik eylemlerin yaralama boyutunu aşıp, kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçu aşamasına ulaşmadığının kabulünde zorunluluk bulunmaktadır. Bu itibarla itiraz nedeni yerinde olup, kabulüne karar verilmelidir.

Bu itiraz nedeni yönünden ise, üç Kurul Üyesi yerel mahkeme hükmünün isabetli olduğu gerekçeleriyle, Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının reddi yönünde oy kullanmıştır.

Sonuç:

Açıklanan nedenlerle;

1-Yargıtay C. Başsavcılığı itirazının,

a) Mağdurlar Cüneyt ve Ayhan'a yönelik eylemler yönünden (REDDİNE),

b) Mağdur Oktay'a yönelik eylemler yönünden ise (KABULÜNE),

2- Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 25.12.2009 gün ve 14088-16644 sayılı onama kararının, sanıkların mağdur Oktay'a yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönünden (KALDIRILMASINA),

3- Ünye Asliye Ceza Mahkemesinin 04.05.2009 gün ve 141-348 sayılı hükmünün, sanıkların mağdur Oktay'a yönelik eylemlerinin, kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçunu oluşturmayıp, yaralama suçunu oluşturması nedeniyle (BOZULMASINA),

4- Dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C. Başsavcılığına (TEVDİİNE), 29.06.2010 günü yapılan müzakerede her iki itiraz nedeni yönünden de oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17836, Karar No: 2016/14462, Tarih: 01.12.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/17836 E.  ,  2016/14462 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalı ... avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalı ...'ten alınmasına, 01.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9768, Karar No: 2017/519, Tarih: 06.02.2017

**21. Ceza Dairesi         2015/9768 E.  ,  2017/519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Temyizin kapsamına göre sanık hakkındaki resmi belgede sahtecilik suçundan dolayı kurulan mahkumiyet hükmüne hasren yapılan incelemede;

1-Sanık hakkında, sahte olarak düzenlenen suça konu çeki ciro ederek kullandığı iddiasıyla resmi belgede sahtecilik suçundan açılan davada, sanığın aşamalardaki savunmalarında suçlamayı kabul etmeyerek bu çeki ilk ciranta olan kimyevi madde alım satımı yapan ........ isimli kişiden aldığını, aralarında ticari ilişki olduğunu, ........’ün ......’da ikamet ettiğini, firmasının muhtemelen ........... olduğunu, ticari ilişkisine dair fatura ve irsaliyelerin ......... ........’da ikamet eden eski muhasebecisi ....... tarafından muhafaza edildiğini düşündüğünü, ayrıca suç tarihinden sonra cezaevine girmesi nedeniyle bürosundaki evraklara el konularak halasının oğlu ’a teslim edildiğini savunması, alınan bilirkişi raporlarında, çekin ön yüzündeki yazı, rakam ve imzalar ile çekin arkasındaki ........ yazısı ve imzasının sanığa ait olmadığının belirtilmesi de nazara alınarak, öncelikle belgelerde sahtecilik suçlarında aldatma yeteneğinin bulunup bulunmadığının takdiri hakime ait olduğu cihetle, suça konu çek aslının duruşmaya getirtilip incelenerek bulunması gereken zorunlu unsurları ihtiva edip etmediğinin tespit edilmesi ve çek aslının denetime imkan verecek şekilde dosya arasına konulmasının ardından; kolluk araştırması yapılarak, ...... ilçesinde kimyevi madde alım satımı yapan ........ isminde herhangi bir kişi olup olmadığının, bu ilçede faaliyet gösteren ........... adında herhangi bir firma bulunup bulunmadığının ve yetkilisinin kim olduğunun araştırılması, savunmada adı geçen ve .......’in açık kimlik ve adres bilgilerinin tespiti ile tanık sıfatıyla beyanlarına başvurularak, ........’ü tanıyıp tanımadıkları, sanıkla ........ arasında ticari ilişki bulunup bulunmadığının sorulması, varsa sanığa ait buna ilişkin belge ve faturaların ibrazının istenmesi, ........’ün tespiti durumunda tanıklıktan çekinme hakları hatırlatılarak beyanına başvurularak sanığın savunmasının doğruluğunun araştırılması, gerekirse imza ve yazı örneklerinin alınarak bilirkişi incelemesi yaptırılmasından sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm tesisi yasaya aykırı,

2-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk,

Bozmayı gerektirmiş, sanık, sanık müdafii ve Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 06.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/655, Karar No: 2009/1858, Tarih: 14.04.2009

8. Hukuk Dairesi 2009/655 E., 2009/1858 K.

**8. Hukuk Dairesi 2009/655 E., 2009/1858 K.**

**- MER'A NİTELİĞİ

- TAPU İPTALİ VE TESCİL

- ZİLYETLİKLE KAZANMA**

**"İçtihat Metni"**

Sefarettin ile Hazine ve G... Belediye Başkanlığı aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının reddine dair (Yeşilyurt/Malatya Asliye Hukuk Ha-kimliği)'nden verilen 14.11.2008 gün ve 129/253 sayılı hükmün duruşma yapılması suretiyle Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmiştir. Temyiz isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

Davacı Sefarettin vekili, vekil edeninin 504 mer'a parselinin bir kısmını 1976-1977 yıllarında imar ihya ederek tarım arazisi haline getirdiğini, 25-30 yıldan beri malik sıfatıyla davasız, aralıksız zilyet olduğunu, sonradan mer'a niteliği kaldırılarak 4370 ve 4373 parsel numarasını alan taşınmazların kayıtlarının iptaliyle vekil edeni adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine ve G... Belediye Başkanlığı vekilleri, hak düşürücü sürenin geçtiğini, mer'aların zilyetlikle edinilemeyecegini belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuşlardır.

Mahkemece, meraların zilyetlik yoluyla kazanılmayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi üzerine, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Öncesi 504 parsel olan dava konusu 4370 ve 4373 parseller 28.07.1969 tarihinde kadastro yoluyla Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki ham toprak niteliğiyle Hazine adına tespit edilmiş, itirazı reddedilen Hatice'nin Yeşilyurt Kadastro Mahkemesi'ne açtığı tespite itiraz davasının yargılaması sonunda verilen 08.10.1984 tarih 2/15 sayılı karar ile mera olarak sınırlandırılmasına karar verilmiş, hüküm Yargıtay denetiminden geçerek 29.01.1988 tarihinde kesinleşmiştir. Sonradan aradan yol geçmesi ile 4370, 4371, 4372 ve 4373 parseller oluşmuş, dava konusu taşınmaz bölümleri 4370 ile 4373 parseller içinde kalmıştır. Daha sonra imar uygulamasıyla mer'a niteliğinin kaldırılmasıyla 4370 parsel sportif alan ve spor kompleksi olarak 16.03.2005 tarihinde Hazine adına tescil edilmiştir. 4373 parselin mer'a niteliği devam etmiştir. Görülmekte olan dava imar ihya ve kazanmayı sağlayan zilyetlik hukuksal nedenine dayanılarak açılmış mer'a sınırlamasının ve tapu kaydının iptaliyle tescil isteğine ilişkindir.

4342 sayılı Mer'a Kanunu'nun 3/b maddesinde mer'alar, hayvanların otlatılması ve otundan yararlanılması için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerler olarak tanımlanmıştır. Aynı Kanun'un 4. maddesi, meraların amaçları dışında kullanılamayacağını, kazandırıcı zamanaşımının uygulanamayacağını düzenlemiştir. Böyle yerlerin mer'a niteliği, kanunlarda belirtilen yetkili organlarca değiştirilmedikçe zilyetlikle kazanılamaz ve tapu siciline tescil edilemez. Somut olayda mer'a olduğu Yargıtay denetiminden geçerek kesinleşen mahkeme hükmüyle belirlenmiş olan dava konusu 4370 parselin 16.03.2005 tarihinde bu niteliği ortadan kaldırılmış olsa bile, tapulu bir yerdir. Tapulu taşınmazların zilyetlik yoluyla kazanılmaları mümkün değildir. 4373 parselin ise mer'a niteliği halen devam etmektedir. Mer'alar, imar ihya yolu ile dahi zilyetlik süresi neye ulaşırsa ulaşsın kazanılamaz. Kaldı ki, imar ihyanın bitirilerek zilyetliğin başladığı 1976-1977 yılından hükmen mer'a olarak sınırlandırıldığı 29.01.1988 tarihine kadar da 20 yıla ulaşan zilyetlik süresi geçmemiştir. 1988 yılından sonraki zilyetliğin hukuki değeri yoktur. Diğer yandan, davacı vekilinin açıklamalarından dava konusu taşınmazın çapa bağlanmasından ve kadastro tutanağı düzenlendikten sonra ağaç dikmek

suretiyle zilyetliğin başladığı anlaşıldığından davacının iyiniyeti söz konusu olamayacağından ağaçların bedelini de isteyemez. Tüm bu açıklamalar karşısında davanın reddine ilişkin karar usul ve kanuna uygundur.

Davacı vekilinin avukatlık ücretine ilişkin temyiz itirazına gelince; dosya içeriğine göre, davalılar Hazine ve Belediye vekille temsil edilmiştir. Davanın konusu tek olup aynı nedenden red edildiğine göre Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 3. maddesine göre tüm davalılar yararına tek avukatlık ücreti takdir ve tayini gerekirken, somut olayda olduğu gibi avukat sayısı kadar avukatlık ücretine hükmedilmiş olması doğru değildir. Ne var ki, bu husus yeniden yargılama yapmayı gerektirmediğinden hüküm fıkrasının 4. satırı çıkarılarak yerine "...9181,18 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak da-valılara verilmesine" ibaresi yazılmak suretiyle düzeltilmesine, hükmün düzeltilmiş bu şekli ile (ONANMASINA), 14.04.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.