muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/7800, Karar No: 2015/7829, Tarih: 01.12.2015

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davalı vekilinin taraflar arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine dayalı kira tazminatı ve ortak alanlardaki eksik imalat bedeline ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Taraflar arasındaki 26.07.2007 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin 3. maddesi, “Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine konu olan taşınmaz üzerine müteahhit tarafından yapılacak inşaatın süresi mücbir sebepler hariç ruhsat tarihinden itibaren 24 aydır.” hükmünü, 4. maddesi ise; “Müteahhit ruhsatı 6 ay içerisinde alacağını taahhüt eder. Ruhsatı 6 ay içerisinde alıp, inşaata başlamadığı taktirde arsa sahiplerinin isteği üzerine mukavele fesih olacaktır.” hükmünü içermektedir. Dosya kapsamından, binaya 26.12.2007 tarihinde inşaat ruhsatı verildiği anlaşılmıştır. Buna göre, sözleşme uyarınca inşaatın ruhsat tarihinden itibaren 24 ayda bitirilmesi gerektiğinden, arsa sahiplerine düşen bağımsız bölümlerin teslimi gereken tarih, 26.12.2009'dur. Mahkemece, inşaatın teslimi gereken 26.12.2009 tarihi ile dava tarihi arasındaki dönem için hesaplanacak kira tazminatına hükmedilmesi gerekirken, inşaat ruhsatının alındığı tarih doğru olarak yazılmasına rağmen, sözleşme tarihine 24 ay eklenmek suretiyle belirlenen teslim tarihine göre kira tazminatı hesabı yapan bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulmuştur. Bu durumda mahkemece, bilirkişi kurulundan 26.12.2009 tarihi ile dava tarihi arasındaki döneme ilişkin kira tazminatı miktarına yönelik rapor alınması ve sonucuna göre bir hüküm kurulması gerekirken, hatalı bilirkişi raporu hükme esas alınmak suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

Öte yandan, her paydaşın ortak alanlarda payı bulunduğundan bu yerler üzerindeki eksik işler bedelinden arsa sahiplerinin en fazla sözleşmedeki paylaşım oranına isabet eden miktar kadar talepte bulunabileceği gözetilmelidir. Bu durumda mahkemece, bilirkişi kurulundan ortak alanlarda bulunduğu anlaşılan eksik işler bedelinden, davacı arsa sahiplerinin sözleşmedeki paylaşım oranına göre paylarına düşen kısım ile ilgili ek rapor alınarak, sonucuna göre bir hüküm kurulması gerekirken, ortak alanlardaki tüm eksik işler bedelinin davacı arsa sahiplerine verilmesi sonucunu doğrucak şekilde hüküm kurulması da doğru olmamıştır.

Diğer yandan, davacılar vekili 17.03.2014 tarihli oturumda davacılardan K.. Y.. yönünden kira tazminatı talebinden vazgeçtiğini açıklamıştır. Buna göre mahkemece, davacı K.. Y.. yönünden kira tazminatı istemine yönelik davanın feragat nedeniyle reddine ve reddedilen kısım yönünden davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, vazgeçme sebebiyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi ve davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 01.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/743, Karar No: 2007/768, Tarih: 09.02.2007

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2007/743 E.  ,  2007/768 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Tem.San.Tic.Ltd.Şti. ile davalı T.C.Başbakanlık ... arasındaki davadan dolayı ... 2. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 12 10.2006 gün ve 371-314 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, temizlik hizmetleri sözleşmesinden kaynaklanmış bulunduğundan kararın temyizen incelenmesi görevi Yargıtay Yüksek 13.Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 13.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 09.02.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25344, Karar No: 2014/20820, Tarih: 09.12.2014

**7. Ceza Dairesi         2014/25344 E.  ,  2014/20820 K.**

**"İçtihat Metni"**

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 65/1-b (e), maddesine aykırı davranmak eyleminden dolayı... İnş. Taahhüt San. Tic. Ltd. Şti. hakkında 7.678,00 Türk lirası idari para cezası uygulanmasına dair, ... İlçe Jandarma Komutanlığınca düzenlenen 27.12.2013 tarihli ve GI 698640 seri numaralı trafik idari para cezası karar tutanağına karşı yapılan başvurunun kabulü ile idari para cezasının kaldırılmasına dair, ... 3.Sulh Ceza Mahkemesinin 12.02.2014 tarihli ve 2014/2 değişik iş esas ve karar sayılı kararına karşı yapılan itirazın kabulü ile söz konusu kararın kaldırılmasına ilişkin, ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.03.2014 tarihli ve 2014/335 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek ... Bakanlığından verilen 25.07.2012 gün ve 51747 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03.09.2014 gün ve KYB. 2014-291836 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, ... plaka sayılı çekici cinsi araç yakalandığında kantara götürülüp tartılmadığı, hesaplama yöntemiyle aracın ağırlığının belirlendiği ancak aracın yükünün ne olduğunun tespit edilmediği, hesaplama sırasında ise araçta çakıl olduğu kabul edilerek hesaplama yapıldığı dikkate alındığında, aracın belirlenen miktardan fazla yük taşıyıp taşımadığı kesin olarak belirlenemediğinden, merciince başvurunun kabulüne ilişkin kararın yerinde olduğu gözetilmeksizin yapılan itirazın reddi yerine kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

26.10.1932 gün ve 29/12 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında da belirtildiği üzere kanun yararına bozmaya konu olabilecek yasaya aykırılık halleri uygulamadaki esaslı yanlışlıklar ile esasa etkili usul hatalarıdır. Buna göre, maddi ceza yasaları ile yargılama yasası kurallarına aykırılık hallerinde bu yola başvurulması mümkün olmakla birlikte hakimin takdir, tercih ve değerlendirmesine ilişkin sorunlar bakımından anılan yola gitme olanaksızdır.

Mahkeme tarafından delil takdiri yapılarak verilen karar aleyhine kanun yararına bozma yoluna gidilemeyeceği cihetle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 09.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/38233, Karar No: 2015/9886, Tarih: 30.03.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/38233 E.  ,  2015/9886 K.**

**"İçtihat Metni"**

Selin Tatlıcı vekili avukat ... ile . . . vekili avukat .. . aralarındaki dava hakkında İstanbul 16.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 23/05/2013 gün ve 2012/131-2013/334 sayılı hükmün Dairemizin 03.07.2014 tarih ve 2013/22834-2014/22763 sayılı ilamıyla düzeltilerek onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı (karşı davalı) avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Temyiz ilamında belirtilen gerektirici nedenler karşısında usulün 440. Maddesinde sayılan nedenlerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve aynı kanunun 442 maddesi hükmünce 250.00 (ikiyüzelli) Lira para cezası ile aşağıda dökümü yazılı 5,20 TL. kalan harcın karar düzeltme isteyene yükletilmesine, 30.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5820, Karar No: 2018/13718, Tarih: 20.11.2018

**2. Ceza Dairesi         2018/5820 E.  ,  2018/13718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suç tarihi itibariyle 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocukların eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b, 116/2, 119/1-c, 151, 125/1, 31/2. maddelerinde tanımlanan hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme ve hakaret suçları için öngörülen cezalarının türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2. maddelerine göre hesaplanan 4 yıllık asli dava zamanaşımının 20/03/2014 tarihli mahkumiyet kararından karar tarihine kadar geçtiği gözetilerek davanın zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiilerin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılan kamu davalarının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 20/11/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/97, Karar No: 2022/437, Tarih: 14.06.2022

**Ceza Genel Kurulu         2019/97 E.  ,  2022/437 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : (Kapatılan) 13. Ceza Dairesi

Sanık ... hakkında dolandırıcılık suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda eylemin hırsızlık suçunu oluşturduğu kabul edilerek sanığın, TCK'nın 142/2-b, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ilişkin ... 5. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 10.10.2013 tarihli ve 686-382 sayılı hükmün, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesince 17.05.2017 tarih ve 91-5562 sayı ile;

"Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın, katılanın çalıştığı markete giderek sıvı yağ aldıktan sonra 200 TL verdiği, katılanın da 197 TL para üstünü sanığa iade ettiği, daha sonra sanığın 200 TL'yi bozuk para vereceğini söyleyip katılandan geri aldığı 200 TL'yi iki adet 100 TL olarak bozmasını istediği, katılanın tekrar 100 TL vermesi sonucu sanığın sonuçta 297 TL ve sıvı yağı alarak marketten ayrılması şeklinde gerçekleşen olayda, sanık hakkında TCK'nın 142/1-b maddesi yerine yazılı şekilde uygulama yapılması,

2- Sanığa ait hükümlülük kaydında mevcut basit dolandırıcılık suçundan hükmedilen cezanın hükümden sonra 02.12.2016 tarihinde 29906 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 157/1. maddesinde tanımı yapılan dolandırıcılık suçunun da uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında, CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı Kanun'un 253. maddesinde belirtilen esas ve usule göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilip hakkında bahsedilen ilamın esas alınarak TCK'nın 58. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının gözetilmemesi,

3- Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli ve 140-85 sayılı, 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayınlanan kısmi iptal kararı uyarınca, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasının b. bendinde düzenlenen 'seçme ve seçilme ehliyetinden ve diğer siyasi hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına' hükmünün, iptal edilmesi nedeniyle uygulanamayacağının dikkate alınmaması," isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Bozma ilamına uyan Yerel Mahkemece devam olunan yargılama sonucunda 03.04.2018 tarih ve 708-324 sayı ile, sanığın TCK'nın 142/1-b ve 53. maddeleri uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

Bu hükmün de sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesince 28.11.2018 tarih ve 4726-17087 sayı ile onanmasına karar verilmiştir.

Bozma ilamına uyan Yerel Mahkemece devam olunan yargılama sonucunda 03.04.2018 tarih ve 708-324 sayı ile, sanığın TCK'nın 142/1-b ve 53. maddeleri uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

Bu hükmün de sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesince 28.11.2018 tarih ve 4726-17087 sayı ile onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 31.12.2018 tarih ve 50747 sayı ile;

"...Somut olayda, suça konu para ve eşya, hileli davranışlarla rızai bir teslimle sanığa verilmiş, sanığın el çabukluğu veya özel becerisi gibi maddi bir hareketiyle bulunduğu yerden alınmamıştır. Bu nedenle eylem hırsızlık suçunu değil dolandırıcılık suçunu oluşturacaktır. Öte yandan, TCK'nın 157/1. maddesinde düzenlenen basit dolandırıcılık suçu da, 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253 ve 254. maddeleri gereğince uzlaştırma işlemleri kapsamında kalmaktadır." düşüncesiyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Özel Dairece, 13.02.2019 tarih ve 272-2111 sayı ile itirazın yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlıklar;

1- Sanığın eyleminin hırsızlık suçunu mu yoksa dolandırıcılık suçunu mu oluşturduğu,

2- Eylemin, dolandırıcılık suçunu oluşturduğunun kabulü hâlinde 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi uyarınca uzlaştırma kapsamında kalıp kalmadığı,

Noktalarında toplanmaktadır.

İncelenen dosya kapsamından;

Katılan ...’un 07.03.2012 tarihinde erkek bir şahsın çalıştığı markete gelerek para üstü alıp vermek suretiyle kendisini dolandırdığı yönünde müracaatta bulunması üzerine soruşturmaya başlanıldığı,

CD izleme tutanağında; olay tarihinde saat 08.39 sıralarında 35-40 yaşlarında, 1.70 boyunda, siyah saçlı, hafif kilolu erkek bir şahsın kasaya yönelerek parayı kasaya koyduğu, kasiyerin parayı alarak kontrol ettiği, saat 09.17’de vermiş olduğu parayı kasiyerden alıp cebinden çıkardığı bozuk paraları verdiği, sonrasında kasiyerin uzattığı paraları alarak kamera görüntüsünden çıktığı bilgilerine yer verildiği,

Fotoğraf teşhis tutanağına göre, katılanın, kendisine gösterilen suçlular albümünde fotoğrafı bulunan sanığı kesin olarak teşhis ettiği,

Anlaşılmaktadır.

Fotoğraf teşhis tutanağına göre, katılanın, kendisine gösterilen suçlular albümünde fotoğrafı bulunan sanığı kesin olarak teşhis ettiği,

Anlaşılmaktadır.

Katılan aşamalarda; markette kasiyer olarak çalıştığını, olay tarihinde sonradan teşhiste bulunduğu sanığın, almış olduğu 5,75 TL değerindeki 1 litrelik zeytinyağını kasaya bırakarak nakit 200 TL verdiğini, kendisinin de para üzeri olarak 194 TL’yi küsuru ile birlikte sanığa uzattığını, bunun üzerine sanığın “Ben sana ayrı ayrı para vereceğim. Bu 200 TL’yi iki tane 100 TL yap.” dediğini, sanığın ilk vermiş olduğu 200 TL’yi sanığa geri verdiğini, ayrıca 200 TL’yi bozmak amacıyla bir tane 100 TL daha verdiğini, devamında sanığın 294 TL ve zeytinyağı ile marketten uzaklaştığını beyan etmiştir.

Sanık aşamalarda, olay tarihinde bahse konu markete alışveriş yapmak amacıya gittiğini, satın aldığı ürünlerin parasını ödeyerek ayrıldığını, iddia edildiği gibi kimseyi dolandırmadığını savunmuştur.

Uyuşmazlık konularının ayrı ayrı ele alınmasında fayda bulunmaktadır.

I- Sanığın eyleminin hırsızlık suçunu mu yoksa dolandırıcılık suçunu mu oluşturduğuna ilişkin uyuşmazlık konusunun değerlendirilmesinde;

A- Dolandırıcılık Suçu:

5237 sayılı TCK’nın “Dolandırıcılık” başlıklı 157. maddesinde; “Hileli davranışlarla bir kimseyi aldatıp, onun veya başkasının zararına olarak, kendisine veya başkasına bir yarar sağlayan kişiye bir yıldan beş yıla kadar hapis ve beş bin güne kadar adlî para cezası verilir.” şeklinde dolandırıcılık suçunun temel şekli düzenlenmiş olup 158. maddesinde ise suçun nitelikli hâlleri sayılmıştır.

Dolandırıcılık suçunun maddi unsurunun hareket kısmı, 765 sayılı TCK’nın 503. maddesinde bir kimseyi kandırabilecek nitelikte hile ve desiseler yapma olmasına karşın, 5237 sayılı TCK’nın 157. maddesinde hileli davranışlarla bir kimseyi aldatma şeklinde ifade edilmiş, 765 sayılı Kanun'da yer alan "desise" kavramına 5237 sayılı Kanun'da yer verilmemiş ve hileye, desiseyi de kapsayacak şekilde geniş bir anlam yüklenmiştir.

Mal varlığının yanında irade özgürlüğünün de korunduğu dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

1) Failin bir takım hileli davranışlarda bulunması,

2) Hileli davranışların mağduru aldatabilecek nitelikte olması,

3) Failin hileli davranışlar sonucunda mağdurun veya başkasının aleyhine, kendisi veya başkası lehine haksız bir yarar sağlaması,

Şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerekmektedir.

Fail, kendisi veya başkasına yarar sağlamak amacıyla bilerek ve isteyerek hileli davranışlar yapmalı, bu davranışlarla bir başkasına zarar vermeli, verilen zarar ile eylem arasında uygun nedensellik bağı bulunmalı ve zarar da, nesnel ölçüler göz önünde bulundurularak belirlenecek ekonomik bir zarar olmalıdır.

3) Failin hileli davranışlar sonucunda mağdurun veya başkasının aleyhine, kendisi veya başkası lehine haksız bir yarar sağlaması,

Şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerekmektedir.

Fail, kendisi veya başkasına yarar sağlamak amacıyla bilerek ve isteyerek hileli davranışlar yapmalı, bu davranışlarla bir başkasına zarar vermeli, verilen zarar ile eylem arasında uygun nedensellik bağı bulunmalı ve zarar da, nesnel ölçüler göz önünde bulundurularak belirlenecek ekonomik bir zarar olmalıdır.

Görüldüğü gibi, dolandırıcılık suçunu diğer mal varlığına karşı işlenen suç tiplerinden farklı kılan husus, aldatma temeline dayanan bir suç olmasıdır. Birden çok hukuki konusu olan bu suç işlenirken, sadece mal varlığı zarar görmemekte, mağdurun veya suçtan zarar görenin iradesi de hileli davranışlarla yanıltılmaktadır. Madde gerekçesinde de, aldatıcı nitelik taşıyan hareketlerle, kişiler arasındaki ilişkilerde var olması gereken iyiniyet ve güvenin bozulduğu, bu suretle kişinin irade serbestisinin etkilendiği ve irade özgürlüğünün ihlâl edildiği vurgulanmıştır.

5237 sayılı TCK’nın 157. maddesinde yalnızca hileli davranıştan söz edilmiş olmasına göre, hangi nitelikteki hileli davranışın dolandırıcılık suçunu oluşturacağının belirlenmesi gerekmektedir.

Kanun koyucu anılan maddede hilenin tanımını yapmayarak suçun maddi konusunun hareket kısmını oluşturan hileli davranışların nelerden ibaret olduğunu belirtmemiş, bilinçli olarak bu hususu öğreti ve uygulamaya bırakmıştır.

Hile, Türk Dili Kurumu sözlüğünde; “Birini aldatmak, yanıltmak için yapılan düzen, dolap, oyun, desise, entrika” (Türk Dil Kurumu, Türkçe Sözlük, ....891) şeklinde, uygulamadaki yerleşmiş kabule göre ise; “Hile nitelikli yalandır. Yalan belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun denetleme olanağını ortadan kaldırmalıdır. Kullanılan hile ile mağdur yanılgıya düşürülmeli ve yanıltma sonucu kandırıcı davranışlarla yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır... Hileli davranışın aldatacak nitelikte olması gerekir. Basit bir yalan hileli hareket olarak kabul edilemez.” biçiminde tanımlanmıştır.

Öğretide de hile ile ilgili olarak; “Olaylara ilişkin yalan açıklamaların ve sarf edilen sözlerin doğruluğunu kuvvetlendirecek ve böylece muhatabın inceleme eğilimini etkileyebilecek yoğunluk ve güçte olması, bu bakımdan gerektiğinde bir takım dış hareketler ekleyerek veya böylece var olan hâlden ve koşullardan yararlanarak, almayacağı bir kararı bir kimseye verdirtmek suretiyle onu aldatması, bu suretle başkasının zihin, fikir ve eylemlerinde bir hata meydana getirmesidir.” (Sulhi Dönmezer, Kişilere ve Mala Karşı Cürümler 2004, .... 453), “Hile, oyun, aldatma, düzen demektir. Objektif olarak hataya düşürücü ve başkasının tasavvuru üzerinde etki doğurucu her davranış hiledir.” (... Centel/Hamide Zafer/Özlem Çakmut, Kişilere Karşı Suçlar, ... 2011, Beta Yayınevi, 2.bası , Cilt I. .... 456) biçiminde tanımlara yer verilmiştir.

Yerleşmiş uygulamalar ve öğretideki baskın görüşlere göre ortaya konulan ilkeler göz önünde bulundurulduğunda; hile, maddi olmayan yollarla karşısındakini aldatan, hataya düşüren, düzen, dolap, oyun, entrika ve bunun gibi her türlü eylem olarak kabul edilebilir. Bu eylemler bir gösteriş biçiminde olabileceği gibi, gizli davranışlar olarak da ortaya çıkabilir. Gösterişte, fail sahip bulunmadığı imkânlara ve sıfata sahip olduğunu bildirmekte, gizli davranışta ise kendi durum veya sıfatını gizlemektedir. Ancak sadece yalan söylemek, dolandırıcılık suçunun hile unsurunun gerçekleşmesi bakımından yeterli değildir. Kanun koyucu yalanı belirli bir takım şekiller altında yapıldığı ve kamu düzenini bozacak nitelikte bulunduğu hâllerde cezalandırmaktadır. Böyle olunca hukuki işlemlerde, sözleşmelerde bir kişi mücerret yalan söyleyerek diğerini aldatmış bulunuyorsa bu basit şekildeki aldatma, dolandırıcılık suçunun oluşması bakımından yeterli kabul edilmeyecektir. Yapılan yalan açıklamaların dolandırıcılık suçunun hileli davranış unsurunu oluşturabilmesi için, bu açıklamaların doğruluğunu kabul ettirebilecek, böylece muhatabın inceleme eğilimini etkisiz bırakabilecek yoğunluk ve güçte olması, gerektiğinde yalana bir takım dış hareketlerin eklenmiş bulunması gerekir.

Failin davranışlarının hileli olup olmadığının belirlenmesi noktasında öğretide şu görüşlere de yer verilmiştir: “Hangi hareketin aldatmaya elverişli olduğu somut olaya göre ve mağdurun içinde bulunduğu duruma göre belirlenmelidir. Bu konuda önceden bir kriter oluşturmak olanaklı değildir.” (Veli ... Özbek/Koray Doğan/Pınar Bacaksız/İlker ..., Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, ... 2012, Seçkin Yayınevi, 4. bası, ....650), “Hileli davranışın anlamı birtakım sahte, suni hareketler ile gerçeğin çarpıtılması, gizlenmesi ve saklanmasıdır.” (Doğan Soyaslan, Ceza Hukuku Özel Hükümler 6. Baskı, sf.343), “Hilenin, mağduru hataya sürükleyecek nitelikte olması yeterlidir; ortalama bir insanı hataya sürükleyecek nitelikte olması aranmaz. Bu nedenle, davranışın hile teşkil edip etmediği muhataba ve olaya göre değerlendirilmelidir.” (... Centel/Hamide Zafer/Özlem Çakmut, Kişilere Karşı İşlenen Suçlar, ... 2011, Beta Yayınevi, 2. bası, Cilt I. ....462)

Esasen, hangi davranışların hileli olup olmadığı ve bu kapsamda değerlendirilmesi gerektiği yolunda genel bir kural koymak oldukça zor olmakla birlikte, olaysal olarak değerlendirme yapılmalı, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmak suretiyle sonuca ulaşılmalıdır.

B- Hırsızlık Suçu: