muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/11979, Karar No: 2021/1317, Tarih: 15.02.2021

**15. Ceza Dairesi         2020/11979 E.  ,  2021/1317 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli dolandırıcılık suçundan meçhul şüpheli hakkında yapılan soruşturma esnasında, suç yeri itibarıyla dosyanın Kayseri Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair Karşıyaka Cumhuriyet Başsavcılığının 09/06/2020 tarihli ve 2020/3518 soruşturma, 2020/614 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez şüpheli ...hakkında yapılan soruşturma evresi esnasında suç yeri bakımından dosyanın İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin Kayseri Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 17/06/2020 tarihli ve 2020/21419 soruşturma, 2020/1252 sayılı yetkisizlik kararı üzerine, Karşıyaka Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili savcılık olarak belirlenmesine dair Boğazlıyan Ağır Ceza Mahkemesinin 20/07/2020 tarihli ve 2020/363 değişik iş sayılı kararı aleyhine, Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 26/10/2020 gün ve 94660652-105-35-14037-2020-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak soruşturma dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 16/11/2020 gün ve 2020/100142 sayılı tebliğnamesiyle Dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 04/11/2019 tarihli ve 2019/6236 esas, 2019/10639 karar sayılı ilamında "....Dairemizin 06.04.2015 tarih ve 2015/4473-23011 sayılı ilâmı ve daha birçok kararında da belirtildiği üzere, dolandırıcılık suçunun, iradesi fesada uğratılan kişinin yatırmış olduğu paranın fail tarafından çekildiği anda tamamlanacak olması nedeniyle suç yerinin de menfaatin temin edileceği yer olacağından hareketle..." şeklinde belirtildiği üzere, soruşturma dosyasına konu olayda, müşteki tarafından yatırılan paraların İstanbul ilinde bulunan Osmanbey Şubesinden çekildiği, bu halde haksız menfaatin temin edildiği yerin İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının yargı çevresinde kaldığı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Soruşturma dosyasına konu olayda haksız menfaatin temin edildiği yerin İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı yargı çevresinde kaldığı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet bulunmadığından, kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görülmekle, Boğazlıyan Ağır Ceza Mahkemesinin 20/07/2020 tarih ve 2020/363 D.İş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine, 15/02/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6534, Karar No: 2013/15894, Tarih: 26.04.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/6534 E.  ,  2013/15894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/12/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

İİK'nun 82/12. maddesi gereğince, borçlunun "haline münasip" evi haczedilemez. Bir meskenin borçlunun haline uygun olup olmadığı adı geçenin haciz anındaki sosyal durumuna ve borçlu ile ailesinin ihtiyaçlarına göre belirlenir. Buradaki "aile" terimi, geniş anlamda olup, borçlu ile birlikte aynı çatı altında yaşayan, bakmakla yükümlü olduğu kişileri kapsar. İcra mahkemesince, borçlunun sözü edilenlerle birlikte barınması için zorunlu olan haline münasip meskeni temin etmesi için gerekli bedel bilirkişilere tesbit ettirildikten sonra, haczedilen yerin kıymeti bundan fazla ise satılmasına karar verilmeli ve satış bedelinden yukarıda nitelikleri belirlenen mesken için gerekli olan miktar borçluya bırakılmalı, kalanı alacaklıya ödenmelidir. Bu kıstasları aşan nitelik ve evsaftaki yerlerle, makul ölçüleri geçen oda ve salonu kapsayan ve ikamet için zorunlu öğeleri içeren bir meskenin dışındaki yerler, maddede öngörülen amaca aykırıdır. Borçlunun görev ve sıfatı kendisinin yukarıda belirlenenden daha görkemli bir meskende ikamet etmesini gerektirmez.

Somut olayda, meskeniyet iddiası nedeniyle haczedilmezlik şikayetinde bulunulan taşınmazın tamamı borçlu N.A.adına kayıtlı olup, tapu kaydında Bursa İli Nilüfer İlçesi Beşevler Mahallesi, 594 ada 3 nolu parselde kayıtlı mesken olduğu görülmektedir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda; taşınmazın değerinin 150.000,00 TL olduğu  bildirilmiştir. Rapor bu hali ile hüküm kurmaya elverişli değildir. Zira takip hukukunda asıl olan borcun ödenmesi olup, borçlunun Bursa ilinin mütavazi semtlerinden alabileceği  haline münasip meskenin değeri belirtilmemiştir.

Mahkemece yapılacak iş; bilirkişilerden ek rapor alınarak borçlunun daha mütevazi koşullara sahip yerlerde haline münasip evi alabileceği değerin belirlenerek, bu tespitlerden sonra borçlunun haline münasip evi alabileceği miktar, mahcuzun değerinden az ise mahcuzun satılarak, borçlunun haline münasip ev alması için gerekli bedelin kendisine, artanın alacaklıya ödenmesine, satışın borçlunun haline münasip ev alabileceği miktardan az olmamak üzere yapılmasına karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile ve yetersiz rapora dayalı olarak yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26/04/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1159, Karar No: 2019/5184, Tarih: 11.11.2019

**4. Hukuk Dairesi         2018/1159 E.  ,  2019/5184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ...Turizm Temizlik ve Gıda San. Tic. Ltd. Şti. ve diğeri aleyhine 13/11/2012 gününde verilen dilekçe ile trafik kazası nedeniyle maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; maddi ve manevi tazminat talebinin kısmen kabulüne dair verilen 19/02/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Davalı ...Turizm Temizlik ve Gıda San. ve Tic. Ltd. Şti’ye yapılan gerekçeli karar ve vekilin istifa dilekçesinin tebliğinin incelenmesinde; söz konusu tebligatların adı geçen davalı şirketin ticaret sicili adresine doğrudan Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebliğe çıkarılmış ve bu madde hükmüne göre tebliğ edildiği anlaşılmıştır.

Tüzel kişiliğe haiz taraflar açısından tebligatın usulüne uygun olması için Tebligat Kanunu 12, 13 ve 35/4 ve Tebligat Kanunu’nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 20 ve 21. maddelerinin birlikte değerlendirilmesi gerekmektedir. Anılan yasa ile ilgili yönetmeliğin yukarıda belirtilen maddelerinde hükmi şahıslara yapılacak tebligatlar ile ilgili olarak tebligatın bir özel hukuk tüzel kişisi olan davalı şirket yetkili temsilcisine, yetkili temsilcinin herhangi bir sebeple mutat iş saatlerinde iş yerinde bulunmaması veya o sırada evrakı bizzat alamayacak bir halde olması durumunda tüzel kişinin o yerdeki sürekli çalışan memur veya müstahdemlerinden birine yapılması gerekeceğini düzenlemiştir. Bununla birlikte aynı kanunun 35/4 maddesine göre “Daha önce tebligat yapılmamış olsa bile, tüzel kişiler bakımından resmî kayıtlardaki adresleri esas alınır ve bu madde hükümleri uygulanır.” şeklinde düzenlemenin yer aldığı anlaşılmaktadır.

Şu halde; adı geçen davalı şirkete gerekçeli karar ve vekilin istifa dilekçesinin yukarıdaki yasal düzenlemeler dikkate alınarak usulüne uygun şekilde tebliğ sağlandıktan ve yasal temyiz süresi beklendikten sonra gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklandığı şekilde işlem yapılıp, eksiklikler tamamlandıktan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay’a yeniden gönderilmesi için, dosyanın mahal mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 11/11/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3806, Karar No: 2025/501, Tarih: 20.01.2025

**2. Hukuk Dairesi         2024/3806 E.  ,  2025/501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 38. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1347 E., 2023/1955 K.

DAVA TÜRÜ : Boşanma - Ziynet Eşyası Alacağı

İLK DERECE MAHKEMESİ : Edirne 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2018/374 E., 2021/538 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı erkek vekili tarafından kusur belirlemesi ve manevî tazminat yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı-karşı davacı erkek vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü ile kişilik haklarına yapılan saldırının ağırlığına nazaran davacı -karşı davalı kadın lehine takdir edilen manevî tazminat çoktur. 4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi ile 6098 sayılı Kanun'un 50 nci ve 51 inci maddelerinde düzenlenen hakkaniyet kuralları dikkate alınarak 4721 sayılı Kanun'un 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları uyarınca daha uygun miktarda manevî tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının kadın lehine hükmedilen manevî tazminatın miktarı yönünden erkek yararına BOZULMASINA,

2.Davalı -karşı davacı erkek vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozmanın kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Peşin alınan harcın istek halinde yatırana iadesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,20.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2239, Karar No: 2016/3225, Tarih: 25.05.2016

**23. Hukuk Dairesi         2016/2239 E.  ,  2016/3225 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili ve dava dışı diğer arsa sahipleri ile davalı arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, 3. kat 17 no'lu bağımsız bölümün müvekkiline isabet ettiğini, yüklenicinin daireyi zamanında teslim etmediğini ileri sürerek, tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı vekili, gecikmenin müvekkilinden değil arsa maliklerinin kusurundan kaynaklandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının dairesinin iskân alma süresi ile birlikte 14.02.2007 tarihinde teslim edilmesi gerekirken, iskânın 08.06.2008 tarihinde alındığı, binanın ortak yerlerinde ve davacıya isabet eden bağımsız bölümde de kullanıma engel olan eksik ve ayıplı imalatlar bulunduğu ve bu imalatların 1 aylık sürede tamamlanabileceği, bu süre iskân tarihine eklendiğinde 08.07.2009 tarihine kadar davacının talepte bulunabileceği gerekçesiyle, 7.632,00 TL tazminatın tahsiline karar verilmiştir.

Karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Taraflar arasındaki 14.04.2005 günlü arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca işin fiilen teslim edilmesi gereken tarihin 14.10.2006 olarak belirlendiği sabittir. Sözleşmede, yapı kullanım izin belgesinin alınması için teslimden sonra 4 aylık bir süre daha belirlenmişse de fiili teslimin yapılması gereken tarihin 14.10.2006 olduğunda şüphe bulunmamaktadır. Bu durumda, davaya konu edilen gecikme tazminatı hesabında bu tarihin başlangıç tarihi olarak esas alınması gereklidir. Bunun yanında, davacı yana ait bağımsız bölümün anahtarının 27.06.2008 tarihli tutanak ile teslim edildiği açık olup, bu husus, dava dilekçesindeki beyana göre davacı yanca da kabul edilmektedir. Yani bu tarih itibariyle artık daire üzerindeki tasarruf imkânı arsa malikine geçmiştir. Ne var ki, arsa maliki, anahtarı teslim aldığı tarih itibariyle dairede eksikler bulunduğunu belirttiğinden, bilirkişilerce, eksiklerin 1 ay içinde tamamlanabileceği görüşü bildirilmiştir. Arsa sahibi, dairesine ait anahtarı aldıktan sonra zararın artmasına engel olmak zorunda olduğundan, aksi durumda doğacak sonuçlardan sorumlu bulunmaktadır. Şu halde, 14.10.2006 ile 27.07.2008 tarihleri arasında oluşan gecikme ile sınırlı olarak tazminata hükmedilmesi gerekirken, yapı kullanma izin belgesinin alındığı tarihte eksik işlerin tamamlanması için gerekli sürenin ilavesi ile tespit edilen tarihe kadar tazminata hükmedilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

Diğer yandan, hüküm altına alınan miktar üzerinden harç hesabı yapılması ile davalıdan tahsil hükmü kurulması gerekirken, yazılı şekilde dava edilen alacağın tümü üzerinden harç hesabı yapılması usul ve yasaya aykırı olmuştur.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, taraflar yararına BOZULMASINA, peşin alınan harçların istek halinde temyiz edenlere iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 25.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16832, Karar No: 2016/22462, Tarih: 30.11.2016

**13. Hukuk Dairesi         2016/16832 E.  ,  2016/22462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi(Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı şirkete 26/02/2013 ve 02/08/2013 tarihlerinde toplam 55.000,00 TL havale ile borç gönderdiğini, bu borcun bir kısmının ödendiğini, 31.500,00TL'lik borcun ise ödenmediğini, alacağın tahsili için davalı aleyhine ... İcra Müdürlüğü'nün 2014/82848 sayılı dosyası ile icra takibine geçildiğini ancak davalının takibe haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek, vaki itirazın iptaline ve takibin devamına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, icra dairesinin ve mahkemenin yetkisiz olduğunu, yetkili icra dairesinin ve mahkemenin şirket merkezinin bulunduğu Isparta İcra daireleri ve mahkemeleri olduğunu savunmuş, aksi halde davanın esastan reddini dilemiştir.

Mahkemece, davalı şirket merkezinin Isparta ilinde olduğu ve bu yer icra daireleri ve mahkemesinin kesin yetkili olduğu, Hatay icra dairesinin yetkili olmadığı, takibin yetkisiz icra dairesinde yapılması nedeniyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, havale ile gönderilen borca dair alacağın tahsili amacıyla başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali davasıdır. Uyuşmazlık, yetkili icra dairesinin belirlenmesi noktasında toplanmaktadır. Dava konusu alacak niteliği itibariyle götürülecek borçlardandır. TBK.nun 89/1 maddesi gereğince, sözleşmenin ifa edileceği yerin taraflarca açık veya zımmi olarak belirlenmediği durumlarda, para borcu alacaklının ödeme zamanındaki yerleşim yerinde ödenmesi gerekeceğinden para alacağına ilişkin davalarda alacaklının ikametgahının bulunduğu yer mahkemesinde de dava açılabilir. Buna göre davacı, davasını özel veya genel yetkili mahkemelerden herhangi birinde açabilir. (veya İİK.nun 50. maddesi belirlemesiyle takip açabilir). Hal böyle olunca, alacaklının ikametgahında başlatılan takip ve bu takibe yapılan itirazın iptali için açılan davanın yetkili yargı yerleri önünde ikame edildiği, bu halde işin esasına girilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken mahkemece yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz olunan hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 27,70 TL harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30/11/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17406, Karar No: 2019/8607, Tarih: 26.09.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/17406 E.  ,  2019/8607 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili ile davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkillerinin müşterek murisi olan ...'un 28/03/2012 tarihinde vefat ettiğini, ... ölmeden önce halen müvekkillerinin kullanmakta olduğu evi almak amacıyla ... Şubesinden kredi kullandığını ve kullanmış olduğu krediden dolayı bankaca 30/12/2011 tarihinde hayat sigortası yaptırıldığını, sigortalının vefatından sonra hayat sigortası yapan davalı kuruma başvurulduğunda ilgili kurum tarafından müvekkiller tarafından gönderilen evrakların incelenmesi neticesinde müteveffaya sigortaya başlamadan önce mide kanseri teşhisi konulduğunu, durumun başvuru formunda beyan edilmediğinin anlaşıldığını, gerçek dışı beyan sebebiyle sözleşmeden caymış olduğunu, sigorta poliçesinin iptal edildiğinden ötürü tazminat ödemesinin yapılmayacağını beyan ettiklerini, müvekkillerinin murisi ...'un mide kanseri olması nedeni ile öldüğünü, ancak müvekkillerinin muristen kanser olduğunu sakladıklarını, çünkü kanser hastalığında moral ve motivasyonun çok önemli olduğunu, bu nedenle murisin sigorta poliçesini kanser hastası olduğunu bilmeden imzaladığını, şahsın bunu sakladığından bahisle cayma hakkının kullanılmasının doğru olmadığını, toplumun sosyal yapısı bu şekilde olmasına rağmen davalı tarafça talep edilen sigorta bedelinin müvekkillerin müşterek murisinin gerçeğe aykırı beyanda bulunduğundan bahisle ödenememesi ve cayma hakkının kullanılmasında hukuka uygunluk olmadığını, bu nedenle fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile şimdilik 3.000,00 TL nin ölüm tarihi olan 28/03/2012 tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan alınarak müvekkillerine verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, sigortalının ölümü üzerine ... Şubesinin poliçe lehdarı sıfatıyla ölüm tazminatı almak için müvekkili şirkete yaptığı müracaatı üzerine gerekli işlemlerin yapılabilmesi için ölen sigortalılarına ait dosyanın incelemeye alındığını sigortalının sigortaya dahil olmadan evvel var olan hastalıkları ile ilgili görmüş olduğu tedavileri gösterir hastane kayıtları ve epikriz raporlarının müvekkil şirket sağlık müşavirliği tarafından incelendiğini, sigorta başlangıç tarihinden önce yapılan muayenesinde mide kanseri olduğunu, sonuç olarak sigortalılarının, sigorta başlangıç tarihinden önce teşhis edilmiş ve tedavi edilmekte olduğu mide kanseri hastalığı nedeni ile vefat ettiğini, ...'un 30/10/2009 tarihinde kullanmış olduğu krediyi vefatı durumunda teminat altına almak amacıyla 30/12/2011 tarihinde sigorta sözlemesi akdettiğini ve sigortalanma aşamasında mevcut kanser hastalığını müvekkili şirkete bildirmeyerek kendisini sigorta kapsamına aldırdığını ve sigortalılık süresi içerisinde öldüğü takdirde müvekkili şirketten alınacak ölüm tazminatı ile lehdar tayin ettiğini ve aynı zamanda borçlu olduğu bankaya olan borcundan kurtulma yoluna başvurduğunu, çünkü müvekkili şirketin sigortalının bu denli ciddi hastalığı olduğunu öğrenmiş olsa idi sigorta sözleşmesini yapmayacağını beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın kabulüne, 120.876,81 TL tazminatın 3.000,00 TL sinin 10/09/2014 tarihinden itibaren, 117,876,81 TL sinin ıslah tarihi olan 12/05/2016 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacılara verilmesine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili ile davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, hayat sigorta poliçesine dayalı tazminat istemine ilişkindir. Türk Ticaret Kanunu'nun (TTK) 1290. maddesine göre, sigorta ettiren, sigortacı tarafından sözleşme yapılırken gerçek durumları bildirdiği taktirde sözleşmeyi yapmamasını ya da daha ağır şartlarda yapmasını gerektiren bütün hususları sigortacıya bildirmekle yükümlü tutulmuştur.

Somut olayda; davacıların murisinin dava dışı bankadan tüketici kredisi kullandığı, davalı tarafından 30.12.2011 tarihinden geçerli olmak üzere 3 yıl süreli davalı nezdinde hayat sigorta poliçesiyle sigortalandığı, muris ... ile taraflar arasında 30.12.2011 tarihli poliçe akdedildiği sırada rahatsızlığı bulunduğuna dair herhangi bir beyanda bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Davalı sigorta şirketi sigortalı ...'un ölüm sebebinin mide kanseri olduğunu, tedavi gördüğü hastanedeki bilgilere göre sigortalının poliçenin tanziminden önceki dönemde mide kanseri tedavisi gördüğü halde poliçe tanzim edilirken bu rahatsızlığını bildirmediğini, TTK'nın 1290. maddesi ve Hayat Sigortası Genel Şartları’nın C.2/2.2. maddesi uyarınca talebin teminat dışında kaldığını savunmuştur.