muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/7378, Karar No: 2012/32594, Tarih: 01.10.2012

**9. Hukuk Dairesi         2012/7378 E.  ,  2012/32594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, spor aidatı kesintisinin iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A)Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı belediyede çalışırken emekli olarak işten ayrıldığını, çalıştığı dönemde rızası dışında maaşından spor aidatı kesildiğini, bu kesintinin haksız olduğunu belirterek, yapılan kesintilerin iadesini istemiştir.

B)Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, yapılan kesintilerin yasal olduğunu ve TİS uyarınca kesildiğni belirterek, davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, TİS'e konulan spor aidatı kesintisinin işçinin rızasına dayanmaması nedeniyle yasal olmadığından davanın kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E)Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut olayda, toplu iş sözleşmesi özerkliği çerçevisinde kural koyma yetkilerinin dışına çıkılarak, işçilere sağlanan sosyal yardımlarda bir azalmaya gidilmemiş, tersine artışlar öngörülmüş, işçi ücretlerinden spor kesintisi adı altında bir kesintiye gidilmiştir.

Bu kesintiler uygulamada gerçek anlamda bir kesinti niteliğinde olmayıp, temizlik yardımı olarak fazladan sağlanan hakların bir kısmının geri alınması şeklinde görünümdedir.

Toplu iş sözleşmesine konulan temizlik yardımı adı altındaki artışlarla bağlantılı olarak yapılan spor aidatı kesintileri Dairemizin 01.11.2011 tarih, 2011/47503 Esas, 2011/42072 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere muvazaalı olduğundan, bu kesintinin bir kez de işçiye ödenmesi halinde işveren ikinci bir zarara uğrayacağından, mahkemece isteğin reddi yerine kabulüne karar verilmesini hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01.10.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12901, Karar No: 2015/1182, Tarih: 26.01.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/12901 E.  ,  2015/1182 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 62, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Anayasa Mahkemesinin 07.10.2009 gün ve 27369 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanıp, yayımından itibaren bir yıl sonra 07.10.2010 tarihinde yürürlüğe giren, 23.07.2009 gün ve 2006/65 Esas, 2009/114 karar sayılı iptal hükmünün yürürlüğe girdiği tarihe kadar 5237 sayılı TCK'nın 50 ve 52. maddeleri ve 765 sayılı TCK hükümleri uyarınca doğrudan hükmedilip, başkaca hak mahrumiyeti içermeyen 2000 TL'ye kadar (2000 TL dahil) adli para cezalarına ilişkin mahkumiyet hükümleri 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı Kanunun 305. maddesi gereğince kesin nitelikte olup, 07.10.2010 ila 6217 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 14.04.2011 tarihine kadar ise mahkumiyet hükümlerinin hiçbir istisna öngörülmeksizin temyizi mümkün, 14.04.2011 ve sonrasında ise, doğrudan hükmedilen 3000 TL’ye kadar (3000 TL dahil) para cezaları 5320 sayılı Kanunun Geçici 2. maddesi uyarınca kesin niteliktedir. Ancak, ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.04.2011 tarih, 2010/7-262 esas, 2011/35 karar sayılı içtihatında belirtildiği üzere, mahkemelerce doğru uygulama yapıldığında temyiz incelemesine konu olabilecek bir eylemde, suç niteliği doğru belirlenmesine karşın, yanılgılı bir uygulama ile kesinlik sınırı içinde kalan bir cezanın verilmesi halinde, bu gibi hükümler, aleyhe başvuru üzerine temyiz denetimine konu olabilecektir.

Bu açıklamalar ışığında değerlendirme yapıldığında; katılanın kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığı olay nedeni ile TCK'nın 89/1, 89/2-b, 53. mdaddeleri gereğince cezalandırılması talebi ile iddianame düzenlendiği, mahkemece, temel ceza 150 gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenip, 5237 sayılı TCK'nın 62, 52/2-4. maddeleri uyarınca sonuç olarak sanığın 2500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına hükmolunduğu; ancak, doğru uygulama yapıldığında, sanığa tayin olunan temel cezanın TCK'nın 89/2-b maddesinin uygulanması halinde sanığın 3.740,00 TL adli para cezası ile cezalandırılacağı ve kararın verildiği 26/11/2013 tarihi itibariyle hükmün kesinlik sınırı içerisinde kalmayacağı anlaşılmaktadır. Açıklanan nedenlerle, sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmünün temyiz edilebilir nitelikte olduğu belirlenerek, tebliğnamedeki ret görüşüne iştirak edilmeksizin yapılan incelemede:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Katılan hakkında .... Adli Tıp Şube Müdürlüğü tarafından düzenlenen 25.07.2011 tarihlli raporda katılanın, vücudunda kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığının belirtilmesine rağmen, sanık hakkında temel ceza tayin edildikten sonra TCK'nın 89/2-b maddesi gereğince artırım yapılması gerektiği gözetilmeksizin eksik ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca, hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 26/01/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4331, Karar No: 2010/8225, Tarih: 06.07.2010

**4. Hukuk Dairesi         2010/4331 E.  ,  2010/8225 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 11/01/2008 gününde verilen dilekçe ile borçlu olmadığın tespitinin istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece verilen kararın dairece bozulması üzerine bozmaya uyularak konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair verilen 24/02/2010 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 06/07/2010 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı vekili Av. ... ile karşı taraf davacı kurum vekili Av. ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra taraflara duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma gereğince karar verilmiş olmasına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA 06/07/2010 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

(M)

KARŞI OY YAZISI

Dava, kendisine İ.İ.K’nun 89. maddesi gereğince 2 defa haciz ihbarnamesi gönderilen davacının açtığı menfi tespit davasıdır.

Menfi tespit davasının açılma süresi İ.İ.K’nun 89/3. maddesinde düzenlenmiş olup, bir ve ikinci haciz ihbarnamelerinin tebliğinden sonra süresi içinde itiraz edilmez, hak veya mal icra dairesine teslim edilmesse gönderilecek üçüncü bildirimin tebliğinden itibaren 15 gündür. Bu süre hak düşürücü süre olup, ileri sürülmese dahi hakimin esasa girmeden önce resen nazara alacağı ve değiştiremeyeceği bir süredir.

Somut davamızda, davacıya birinci ve ikinci haciz ihbarnamelerinin tebliğinden sonra, menfi tespit davası açma ihtarın da içeren üçüncü bildirime ilişkin tebligatın 20/11/2007 tarihinde yapılmasına rağmen hak düşürücü süre olan 15 günlük dava açma süresi geçtikten sonra davacı tarafından bu dava 11/01/2008 tarihinde açılmakla süresinden sonra açılmıştır.

Bu davanın açılma tarihi olan 11/01/2008 tarihinden de sonra davacının şikayet yolu ile haciz ihbarnamelerinin iptali ile ilgili Ankara 11. İcra Hukuk Hakimliği’nin 2008/113 Esas sayılı dosyası ile açtığı davanın tarihinin 25/01/2008 olması, bu tarihin dahi hak düşürücü süreden sonra olması yanında, davacının bu davayı açmadan da önümüzdeki menfi tespit davasında da bu itirazlarını ileri sürebilecek olması karşısında sonradan açılan ve haciz ihbarnamelerinin iptaline ilişkin mahkeme kararının hak düşürücü süreden sonra açılan bu menfi tespit davasına etki edeceği düşünülemez. Diğer bir deyişle davanın açılma süresi ile ilgili olarak davacıya bir hak vermez.

Dolayısıyla hak düşürücü sürede açılmayan menfi tespit davasının süre yönünden reddine karar verilmesi düşüncesindeyim. 06/07/2010
Yargıtay — Esas No: 2010/14544, Karar No: 2012/19024, Tarih: 23.11.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/14544 E.  ,  2012/19024 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 2.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 2. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 11/05/2010 tarih ve 2008/177-2010/79 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin İstanbul Kapalıçarşı Sarrafhan projesinin müellifi olduğunu, bu projede dava dışı ...’in kendisine yardımcı olduğunu, projenin kurula sunulması sırasında şehir dışında işi olması nedeniyle projeyi ...’in imzaladığını, bu esere ilişkin olarak 1994 yılında ödül aldığını, davalıların ise proje yapılan yerin maliki ve tadilat projesini hazırlayan mimar olduğunu, kendisinden izin almadan eserde değişiklik yaptıklarını, müvekkili ile anlaşma sağlayamayan davalıların projede imzası bulunan ...’ten projeye ilişkin muvafakat belgesi aldıklarını, olay nedeniyle davacının maddi ve manevi zararının oluştuğunu ileri sürerek, 25.000 TL maddi ve 50.000 TL manevi tazminatın davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, projenin müellifinin muvafakatini aldıklarını, projelerinin diğer proje ile aynı olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, davacının projede eser sahibi olarak gözüken ...’e karşı dava açmadığı, eser sahipliği iddiasının bu davada tartışılamayacağı, davalıların projede ismi bulunan ...’ten muvafakat aldıkları, projenin üzerinden 20 yıla yakın süre geçmesine rağmen davacının herhangi bir hukuki eylemde bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, davacının projede eser sahibi olarak gözüken ...’e karşı dava açmadığı, eser sahipliği iddiasının bu davada tartışılamayacağı, davalıların projede ismi bulunan ...’ten muvafakat aldıkları, projenin üzerinden 20 yıla yakın süre geçmesine rağmen davacının herhangi bir hukuki eylemde bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, 5846 Sayılı Kanun’dan kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkin olup, mahkemece davacının restorasyon projesinde eser sahibi olarak ismi geçen dava dışı ... hakkında dava açmadığı, eser sahipliği iddiasının işbu davada tartışılamayacağı, davalıların projede ismi geçen ...’ten muvafakat aldıkları gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir. Oysa, 5856 Sayılı Kanun’un 11. maddesi “Yayımlanmış eser nüshalarında veya güzel sanat eserinin aslında, o eserin sahibi olarak adını veya bunun yerine tanınmış müstear adını kullanan kimse, aksi sabit oluncaya kadar o eserin sahibi sayılır. “ hükmünü haiz olup, somut uyuşmazlıkta dava konusu proje üzerinde imzası olan ve işbu davada dava kendisine ihbar olunan ... tarafından mahkemeye yapılan beyanda dahi tarafların proje üzerinde birlikte eser sahibi oldukları kabul edildiği gibi, dosyada bulunan yazışma ve belge örneklerinde de dava konusu proje üzerinde davacı ve ...’in birlikte ortak oldukları sabit olup, bu durumda artık 5846 Sayılı Kanun’un 11. maddesindeki eser sahipliğine ilişkin karinenin davacı yararına kanıtlandığının kabulü gerekir.

Öte yandan, 5846 sayılı Kanun’un 54. maddesi “Mali bir hakkı yahut kullanma ruhsatını devre salahiyetli olamayan kimseden iktisap eden, hüsnüniyet sahibi olsa bile himaye görmez.” hükmünü haiz olup, davacı taraf dava dışı ...’le proje üzerinde birlikte eser sahibi olduğuna göre, eser üzerindeki tasarrufun da birlikte yapılması gerekmekte olup, bu bağlamda davalı Mimar ...’ın projesine dava dışı ... tarafından verilen 27.05.2008 tarihli muvafakat belgesinin geçerli olarak kabul edilmesi mümkün değildir.

Bu itibarla, mahkemece yukarıda yapılan açıklamalara göre, taraflar arasındaki hukuki ilişkinin değerlendirilip, işin esasına girilerek neticesine göre bir karar vermek gerekirken, yanılgılı değerlendirmelerle yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

2- Bozma neden ve şekline göre davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 23.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5541, Karar No: 2019/3740, Tarih: 19.03.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/5541 E.  ,  2019/3740 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/1, 89/2-b-d-e, 62/1, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine; ancak;

1- Olay günü, sanığın idaresindeki ford transit kamyonet ile ... nolu sokakta seyir halindeyken, olay yeri ışık kontrollü kavşaktan sola (... nolu sokağa) dönüş yaptığı sırada, karşı yönden gelen katılan idaresindeki motosikletin, sanığa ait aracın sağ arka tekerine çarptığı olayda; olay yerinde tutulan kaza tespit tutanağının, katılanın ağır yaralanması nedeni ile sanığın ifadesine göre düzenlendiği, keşif sırasından dinlenen tanıklar ve katılan ifadelerinden olayın yukarıda anlatıldığı şekilde gerçekleştiği, soruşturma aşamasında alınan bilirkişi raporunda sanığın kusursuz olduğu görüşü verildiği, kovuşturma esnasında iki ayrı keşfe binaen alınan bilirkişi raporlarında ise sanığın tam kusurlu olduğuna yönelik kusur değerlendirmesi yapılması karşısında, dosyanın kül halinde Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesine gönderilmek suretiyle, olay tarihindeki kaza mahallinin konumu, çarpma noktası, yol durumu ve trafik işaret ve lambaları değerlendirilmek sureti ile olayda sanığın kusurlu olup olmadığı konusunda ayrıntılı rapor alınarak sonucuna göre de sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

2-Sanık hakkında, sürücü belgesinin alınmasına karar verilir iken, kısa karar ve gerekçeli kararın hüküm kısmının beşinci bendinde, “sanık hakkında sürücü belgesinin alınmasına ilişkin TCK 53/6. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına” yazıldığı, hükmün gerekçe kısmında sürücü belgesinin alınmasına karar verildiği ve sehven beşinci bendin yazıldığı açıklandıktan sonra, kısa karar ve gerekçeli kararın hüküm kısmına onuncu bendin eklenerek sanığın sürücü belgesinin alınmasına karar verildiği yazılmak suretiyle, çelişki oluşturulması;

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 19.03.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8900, Karar No: 2012/374, Tarih: 18.01.2012

**7. Ceza Dairesi         2010/8900 E.  ,  2012/374 K.**

**"İçtihat Metni"**

2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu'na aykırılık suçundan sanık ...'in, 2863 sayılı Kanun'un 65/b, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62, 52.maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis ve 4.000 yeni Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. Maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, 231/8 maddesi uyarınca sanığın 5 yıl süre ile denetim süresine tabi tutulmasına, aynı Kanun'un 231/8-c maddesi uyarınca sanığın fidan dikim mevsimi olarak bilinen 2008 Ekim ve Kasım ayları içerisinde Kaymakamlıkça gösterilecek Çivril sınırları içerisinde bir yere, masrafı kendisi tarafından karşılanmak kaydıyla 15.000 adet çam fidanı diktirme yükümlülüğüne tabi tutulmasına dair Çivril Asliye Ceza Mahkemesinin 10/06/2008 tarihli ve 2007/179 esas, 2008/318 sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 16.06.2010 gün ve 39256 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Cumhuriyet Başsavcılığının 05.07.2010 gün ve KYB. 2010/160775 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, "fidan diktirme" mükellefiyetinin para sarfı ile yerine getirilebilecek maddi bir edim ihtiva ettiği, hakim ceza ve mükellefiyet tayininde takdir yetkisini haiz ise de bu takdirini kanundaki ilkeler çerçevesinde kullanmak durumunda olduğu, işlenen suçla ilgisi olmayan hükümlünün ıslahı amacına hizmet etmeyen "fidan diktirme" mükellefiyetine hükmedilemeyeceği,

Hükümde dikim alanı olarak ilçe sınırlanının öngörülmesi, infazla ilgili yasal görevi olmayan Kaymakamlık Makamına fidan dikilecek yer gösterme vecibesi yüklenmesi, fidan cinsi ve dikim zamanı gibi ayrıntılara yer verilmesi suretiyle infazın kısıtlandığı,

Gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

İddianamedeki sevk ve nitelendirmeye, hükmün konusuna, Yargıtay Kanunu'nun 14.maddesine ve Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 12.05.2011 gün ve 2011/1 sayılı kararına göre, temyiz inceleme görevi Yargıtay Yüksek 12. Ceza Dairesine ait bulunduğundan, Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın anılan Daireye sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1918, Karar No: 2024/8087, Tarih: 25.12.2024

**12. Ceza Dairesi         2024/1918 E.  ,  2024/8087 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/674 E., 2024/11 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Dairemizce verilen bozma ilâmı üzerine mahkemece sanık hakkında kurulan hükmün; sanık müdafii ile katılanlar vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317.maddesindeki temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62/1, 53/1. maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına ilişkin verilen kararının, sanık müdafii, katılanlar vekili ve o yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine Dairemizin 27.09.2023 tarihli ilâmıyla bozulmasına karar verildiği, mahkemece bozma ilamına uyulması yönünde karar verilerek sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62/1, 50/4-1, 52/2-4. maddeleri uyarınca 24.300,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca sanık müdafii ve katılanlar vekilinin temyiz istemleri hakkında hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık müdafiinin temyiz isteği; hükmü temyiz etme iradesine ilişkindir.

B. Katılanlar vekilinin temyiz isteği; söz konusu verilen kararın eksik inceleme sonucu alındığı, dolayısıyla katılanlar aleyhine verilen ve yine mahkemece eksik inceleme ve araştırma yaparak sanık hakkında mahkumiyet hükmü verilmesi gerekirken, para cezasına çevrilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; olay günü saat 10:38 sıralarında, sanık sürücü ... sevk ve idaresindeki ... plakalı çekici ve çekiciye bağlı ... plakalı yarı römork ile Boyabat istikametinden Sinop istikametine meskun mahalde, gündüz vakti bölünmüş asfalt kaplama yolda sol şeritte seyir halinde iken Karacaören mevkinde istikamet seyrine göre yolun sağında bulunan tuğla fabrikasına sol şeritten kontrolsüzce dönerek girmek istediği...... plakalı kamyonetin seyir istikametini kapatarak çekicinin sağ yan mozot deposu ve çekiciye bağlı yarı römorkun sağ ön kasa kısımlarıyla kamyonetin sol ön ve kapı kısımlarının çarpışarak tuğla fabrikasının giriş kısmına düşerek durmaları neticesinde sürücü ...'in öldüğü, kazanın meydana gelmesinde sanığın asli kusurlu olduğu kabul edilerek taksirle öldürme suçundan mahkûmiyetine ilişkin verilen kararın, sanık müdafii, katılanlar vekili ve o yer Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine Dairemizin 27.09.2023 tarihli ilâmıyla;