muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3149, Karar No: 2020/648, Tarih: 22.09.2020

Anayasa’nın 158 inci maddesinin son fıkrasında “Diğer mahkemelerle, Anayasa Mahkemesi arasındaki görev uyuşmazlıklarında, Anayasa Mahkemesi’nin kararı esas alınır.” denilmektedir. Anayasa Mahkemesi’nin yukarıda gerekçesine yer verilen kararı, yasa koyucunun idari yargının görevine giren bir konuyu adli yargının görevine verebileceğine, dolayısıyla 2918 sayılı Kanunun 110 uncu maddesinin birinci fıkrası ile öngörülen, bu Kanun’dan doğan tüm sorumluluk davalarının adli yargıda görülmesi düzenlemesinin Anayasa’ya aykırı bulunmadığına dair olup, esas itibariyle görev konusunda verilmiş bir karardır ve Anayasa’nın 158 inci maddesi uyarınca, tüm yargı organları bakımından da uyulması zorunlu bir karar mesabesindedir.

Nitekim Anayasa Mahkemesi, 6100 sayılı HMK.’un “her türlü idari eylem ve işlemler ile idarenin sorumlu olduğu diğer sebeplerin yol açtığı vücut bütünlüğünün kısmen veya tamamen yitirilmesine yahut kişinin ölümüne bağlı maddi ve manevi zararların tazminine ilişkin davalara “asliye hukuk mahkemelerince” bakılacağı düzenlenmesi ile ilgili 3. Maddeyi iptal ederken, “Dava konusu kuralla, sadece kişinin vücut bütünlüğüne verilen maddi zararlar ile buna bağlı manevi zararların ve ölüm nedeniyle oluşan maddi ve manevi zararların tazmini konusu kapsama alınmakta ve bu tazminat davalarına bakma görevi asliye hukuk mahkemelerine verilmektedir. Buna göre, aynı idari eylem ve işlemler ile idarenin sorumlu olduğu diğer sebeplerden kaynaklanan zararlar kapsama alınmadığından, sorumluluk sebebi aynı olsa da bu zararların tazmini davaları idari yargıda görülmeye devam edecek, bu durumda, idarenin aynı yapı içinde aldığı kararın bir bölümünün idarî yargıda bir bölümünün adlî yargıda görülmesi yargılamanın bütünlüğünü bozacaktır. Ayrıca iki ayrı yargı kolunda görülen davalarda, idarenin sorumluluğu, bu sorumluluğun kapsamı, idarenin tazmin yükümlülüğü konularında farklı sonuçlara ulaşılabilecektir” gerekçesine dayanmıştır.

4.4. Nitekim Uyuşmazlık Mahkemesi de Anayasa Mahkemesi kararındaki gerekçelerle “2918 sayılı Yasanın 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 110. maddesi ile Anayasa Mahkemesi’nin işaret edilen kararı gözetildiğinde, bahsi geçen Kanun maddesinin karayollarında, can ve mal güvenliği yönünden trafik düzeninin sağlanarak trafik güvenliğini ilgilendiren tüm konularda alınacak önlemleri kapsadığı ve Kanunun, trafikle ilgili kuralları, şartları, hak ve yükümlülükleri, bunların uygulanmasını ve denetlenmesini, ilgili kuruluşları ve bunların görev yetki ve sorumlulukları ile çalışma usullerini kapsadığı, dolayısıyla meydana gelen zararın tazmini istemiyle açılan bu davanın da adli yargı yerinde çözümlenmesi gerektiğine” karar vermiştir (30.11.2015 gün ve 2015/7753 Esas, 2015/771 Karar-11.04.2016 gün ve 2016/7163 Esas, 2016/210 Karar- 24.09.2018 gün ve 2018/530 Esas, 2018/467 Karar).

2918 sayılı kanunun 110. maddesinin yürürlüğe girmesinden sonra Uyuşmazlık Mahkemesi anılan yasa kapsamında açılan uyuşmazlıklarda ister hizmet kusuru olsun, ister olmasın idareye karşı açılan davalarda uyuşmazlığın adli yargı yerinde görülmesi gerektiğini istikrarlı olarak devam etmektedir (26.04.2019 gün ve 2019/290 Esas, 2019/356 Karar- 24.02.2020 gün ve 2020/73 Esas, 2020/141 Karar).

5. Somut olayda; davacılar tarafından davalı İl Özel İdaresinin yolun trafiğin güvenli şekilde seyrine imkân verecek nitelikleri taşımaması, yolda gerekli işaretlemeler ile uyarı levhalarının bulunmaması, yolun kenarında bulunan dere yatağı ile yol arasında herhangi bir bariyer set bulunmaması nedeni ile trafik kazasında kusurlu olduğu ileri sürülerek maddi ve manevi tazminat istenmiştir. Davacılar davalının 2918 sayılı kanun uyarınca sorumlu olduğunu belirtmektedirler. Davalının kusuru 2918 sayılı kanuna göre belirlenecektir. Uyuşmazlığın 2918 sayılı kanundan doğduğu, kanunun 110. maddesi uyarınca da adli yargının görevli olacağı açıktır. Anayasa Mahkemesi ve Uyuşmazlık Mahkemesi kararları bu yöndedir. Anayasa Mahkemesi kararında belirtildiği gibi aynı tür davaların aynı yargı yolunda çözümlenmesi, kamu yararınadır.

Açıklanan gerekçelerle uyuşmazlıkta adli yargı yeri görevli olup, direnme kararının onanması gerektiğinden çoğunluk görüşüne katılınmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2018/2436, Karar No: 2018/4830, Tarih: 02.07.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/2436 E.  ,  2018/4830 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı (mağdur ...'a yönelik); çocuğun basit cinsel istismarı, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı (mağdur ...'e yönelik)

HÜKÜM : Sanığın mağdur ...'a yönelik atılı suçtan, mağdur ...'e yönelik eylemleri ise bütün halinde zincirleme şekilde beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı kabul edilerek bu suçtan mahkûmiyetine dair Oltu Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 19.01.2017 gün ve 2016/43 Esas, 2017/5 Karar sayılı hükümlere yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, ilk derece mahkemesinin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdiri ile anılan hükümlere ilişkin Bölge Adliye Mahkemesinin kararı nazara alındığında yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığın, evinde bulunduğu esnada mağdur ...'i koltuğa fırlatıp cinsel organını çıkartarak üzerine çıkmasının ardından kalçalarını okşadığı ...'in ittirmesi üzerine başkaca engel neden olmaksızın eylemine devam etmediği ve başka bir gün yurtta bulundukları sırada mağduru kanepeye itip yüz üstü yatırarak bacaklarını ayırması üzerine mağdurun her iki koluyla baskı uyguladığı sanığın kendiliğinden bırakması üzerine odadan çıktığı tüm dosya içeriğinden anlaşıldığından, mevcut haliyle sanığın eylemlerine devam etme imkanı varken sonlandırması, eylemlerin gerçekleşme şekli, yeri ve zamanı nazara alındığında eylemlerin çocuğun basit cinsel istismarı suçu kapsamında kaldığı gözetilip 6763 sayılı Kanunla getirilen düzenlemeler de değerlendirilmek suretiyle ilk derece mahkemesi tarafından belirlenecek lehe Kanuna göre hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde verilen karara yönelik istinaf başvurusunun kabulü yerine esastan reddedilmesi,

Eylem sonucu mağdurların ruh sağlığında bozulma olup olmadığının tespiti bakımından, Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Kurulundan veya Adli Tıp Kurumu Kanununun 7, 23/B ve 31. maddeleri gereğince Yükseköğretim Kurumları veya birimlerine bağlı hastanelerden, bir çocuk psikiyatristinin zorunlu katılımı ile Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulunun teşekkülüne göre oluşturulmuş en az beş kişilik bir heyetten rapor alındıktan sonra karar verilmesi gerekirken, mağdur ...'a ilişkin ... Üniversitesi Sağlık Kuruluşları Çocuk Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesince düzenlenen 05.08.2016 günlü dört kişilik heyetten alınan rapora dayanılarak lehe kanun değerlendirmesi yapılıp hüküm kurulması nedeniyle istinaf başvurusunun kabulu yerine yazılı şekilde esastan reddine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 14.11.2017 gün ve 2017/694 Esas, 2017/1464 Karar sayılı istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik hükmünün 5271 sayılı CMK’nın 302/2-4. maddesi gereğince BOZULMASINA, 02.07.2018 tarihinde mağdur ...'a yönelik eylem sebebiyle kurulan hüküm yönünden oybirliğiyle, mağdur ...'e yönelik eylem sebebiyle kurulan hüküm yönünden ise üyeler ... ile ...'ün karşı oyları ve oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Mağdur ...'in olayla ilgili soruşturma aşamasında alınan ilk ifadesinde sanığın kendisine yönelik yurtta ve sanığa ait evde cinsel istismar eylemlerinde bulunduğunu beyan etmesine karşın, ilk ifadesinin ardından savcılıkça alınan ek ifadesinde sanığın evinde meydana geldiğini söylediği olayların bir kısmının yaşanmadığının, İlker isimli arkadaşının kendisine " ...'i senin vereceğin ifadeyle içeri atacağız" demesi nedeniyle kendisini baskı altında hissettiğinden bu şekilde anlatımda bulunduğunu belirttiği, duruşmada alınan beyanında ise söz konusu istismar olaylarının yaşanmadığını söylediği, mağdurda hafif derecede zeka geriliği rahatsızlığı bulunması ve tüm aşamalardaki çelişkili ifadeleri karşısında; mevcut sübuta ilişkin deliller ile dosya içeriğinin çelişmesi sonucunu doğuracak şekilde 5271 sayılı CMK'nın 230/1-b. maddesine uygun düşmeyen yazılı gerekçeyle hüküm kurulduğu gözetilerek istinaf isteminin kabulü yerine yazılı şekilde karar verilmesi gerektiğinden bahisle sayın çoğunluğun görüşüne iştirak etmiyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2017/5716, Karar No: 2017/14596, Tarih: 02.10.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/5716 E.  ,  2017/14596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti, hafta tatili ücreti, fazla mesai ücreti ve ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin davalı işyerinde güvenlik görevlisi, bahçeci, temizlik işçisi olarak 01/05/2009-30/08/2013 tarihleri aralığında kesintisiz olarak çalıştığını, sitenin 81 dairelik bir site olup 300 kişinin üzerinde insanın yaşıdığı kalabalık bir site olduğunu, sitenin bahçe temizliği, sulama, gübreleme ve tüm bakımlarını yaptığını, 2012 yılının Kasım ayından itibaren de iç ve dış bakım temizlik işlerini yapmaya başladığını, müvekkilinin sabah 06.00-21.00 saatleri arası çalıştığını, müvekkilinin cumartesi pazar dahil hafta tatili kullanmadığını ve ücretini de almadığını, son bir yılda haftada bir gün hafta içi Salı günleri izinli sayılmış ancak bu izinli günde de saat 16.00 da siteye dönerek hizmetlerine devam ettğini, son 10 günlük ücret alacağı olarak 250,00 TL.'yi de almadığını, 2009-2010 yıllarında yıllık izin kullanmadığını, dini bayramlarda 2009-2010 yıllarında hiç izin kullanmadığını sonraki yıllarda da ilk üç gün izin kullandığını, resmi bayramlarda ise tüm ... döneminde hiç izin kullanmadığını, kısa bir izin vermelerine rağmen izin bitmeden aynı şartlarda çalışmaya devam etmesi gerektiğinin söylendiğini, izinli olduğunu söyleyince işten çıkartıldığını ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti, ulusal bayram, genel tatil, hafta tatili, fazla mesai ve ücret alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı temsilcisi; davacının apartman görevlisi olarak çalıştığını, yıllık izin bitimi olan 16/07/2012 tarihinde işe başlamadığını, davacı ile 18/07/2012 tarihinde irtibata geçilebildiğini ve davacının aynı tarihli kendi isteği ile ayrıldığını bildirir dilekçe sunarak işten ayrıldığını, siteden hiçbir alacağı bulunmadığını savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti, ulusal bayram, genel tatil, hafta tatili, fazla mesai ücretlerinin davalıdan tahsiline hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının hafta tatili günlerinde çalışıp çalışmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının hafta tatili günlerinde çalışıp çalışmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Mahkemece davacı tanık ifadelerine göre hesaplanan alacak hüküm altına alınmış ise de, davalı tanığı ... ile davacı tanıklarından ... davacının Pazar günleri izinli olduğunu beyan etmişlerdir. Bu durumda davalı tanıklarının beyanları ile davacı tanıklarının çelişkili ve soyut ifadeleri dikkate alındığında, davacının hafta tatillerinde çalıştığı iddiasını ispatlayamadığı anlaşılmıştır. Talebin reddi yerine kabulü hatalıdır.

3- Kat mülkiyetine tabi olan yerlerde çalışan işçinin işvereni kat malikleri olup, kat malikleri işçilik alacaklarından eşit olarak sorumludur. Yönetim işveren vekili konumundadır. Davanın yöneticilik aleyhine açılması yerinde ise de, hüküm Kat Mülkiyeti Kanunu'nun 20/a maddesi uyarınca kat malikleri aleyhine kurulmalıdır.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 02/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5238, Karar No: 2019/4823, Tarih: 04.07.2019

**10. Ceza Dairesi         2017/5238 E.  ,  2019/4823 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine", karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan beraat kararı verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi,

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 04/07/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4102, Karar No: 2014/14615, Tarih: 26.06.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/4102 E.  ,  2014/14615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kayseri 3. Aile Mahkemesi

TARİHİ :18.11.2013

NUMARASI :Esas no:2013/509 Karar no:2013/987

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen yetkisizliğe dair olan hüküm, davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece "tarafların nüfus kaydının Yozgat'ta olduğu, nüfus kaydının yerleşim yeri için karine oluşturduğu, tarafların hem mernis kayıtlarında hem de dava dilekçesinde dava sırasındaki yerleşim yerinin Yozgat olduğu" gerekçesiyle davalının yetki itirazının kabulü ile yetkisizlik kararı verildiği görülmektedir.

Boşanma veya ayrılık davaları eşlerden birinin yerleşim yeri mahkemesinde açılabileceği gibi, davadan önce son defa altı aydan beri birlikte oturdukları yer mahkemesinde de açılabilir (TMK. md. 168). Bu yerlerden birini tercih davayı açana aittir.

Dava, 13.06.2013 tarihinde açılmıştır. Davacının, bu tarihten önce yerleşim yeri adresini değiştirdiği, dava tarihi itibarıyla adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresinin Kayseri olduğu, taraflara ait nüfus kaydının altında yer alan yerleşim yeriyle ilgili bilgiden anlaşılmaktadır. Adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine ilişkin beyan, aksi sabit oluncaya kadar geçerlidir (Adres Kayıt Sistemi Yönetmeliği md. 13/1). Davalı bu karinenin aksini ispat edememiş, davacının yerleşim yeri adresini kötüniyetle değiştirdiğine ilişkin bir iddia da ileri sürmemiştir. Öyleyse, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 50'nci ve bu Kanuna dayanılarak çıkartılan "Adres Kayıt Sistemi Yönetmeliğinin" 13/1. maddesinde yer alan karineye değer verilerek, yetki itirazının reddi ile işin esasının incelenmesi gerekirken yetersiz gerekçe ile yetkisizlik kararı verilmesi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine oybirliğiyle karar verildi.26.06.2014 (Per.)
Yargıtay — Esas No: 2023/19308, Karar No: 2024/9946, Tarih: 19.11.2024

**7. Ceza Dairesi         2023/19308 E.  ,  2024/9946 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI :2020/423 E., 2021/915 K.

SUÇ :5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM :Beraat, eşya müsaderesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I.TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz sebebi, beraat kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

II.GEREKÇE

Olay tarihinde kolluk görevlilerince icra edilen yol uygulama noktasına yaklaşık 3 km mesafede duran, kapıları kilitli araç içerisinde ve çevresinde araç sürücüsünün veya sahibinin bulunmadığı, yapılan kontrolde aracın arka koltuk kısmında kaçak sigara bulunduğunun görülmesi üzerine aracın kapılarının kilitli ve kontak anahtarının bulunmamasından dolayı çekici marifetiyle İlçe Jandarma Komutanlığına çekildiği ve burada Nurdağı Sulh Ceza Mahkemesinin 2013/256 Değişik iş sayılı önleme araması kararına istinaden yapılan aramada aracın bagaj ve arka koltuk kısmında 845 karton kaçak sigara ele geçirildiği anlaşılmıştır. Aracın ruhsat sahibi ile iletişime geçildiğinde ruhsat sahibi aracını sanık ...'e 27.05.2013 tarihinde kiraladığına dair kira sözleşmesi ibraz etmiştir.

Sanık alınan ilk savunmasında, kendisinin de oto kiralama işi yaptığını, kendisinde araç kalmayınca başka yerden kiraladığı araçla Nizip'e müşterisinin düğününe gittiğini, orada aracı müşterilerine verdiğini, müşterilerin ismini bilmediğini, aracı geri getirmediklerini; bozma sonrası alınan savunmasında ise araç kiralamadığını ve araç ile kaçak sigara getirmediğini, olay tarihinde şoför olduğu için yolda olduğunu beyan etmiştir.

Olay tarihinde kolluk görevlilerince icra edilen yol uygulama noktasına yaklaşık 3 km mesafede duran, kapıları kilitli araç içerisinde ve çevresinde araç sürücüsünün veya sahibinin bulunmadığı, yapılan kontrolde aracın arka koltuk kısmında kaçak sigara bulunduğunun görülmesi üzerine aracın kapılarının kilitli ve kontak anahtarının bulunmamasından dolayı çekici marifetiyle İlçe Jandarma Komutanlığına çekildiği ve burada Nurdağı Sulh Ceza Mahkemesinin 2013/256 Değişik iş sayılı önleme araması kararına istinaden yapılan aramada aracın bagaj ve arka koltuk kısmında 845 karton kaçak sigara ele geçirilmesi şeklinde gerçekleşen olayda, aracın sanık tarafından kiralandığının sabit olduğu gibi dışarıdan görülebilecek şekilde kaçak sigaraların araç içerisinde bulunduğunun tespiti ve sonrasında önleme araması kararına istinaden gerçekleştirilen aramanın da hukuka uygun olduğunun tespiti ile, sanığın atılı suçtan mahkûmiyeti yerine suçtan kurtulmaya yönelik savunmasına itibar edilerek beraatine karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

III.KARAR

III.KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, 19.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3478, Karar No: 2019/12867, Tarih: 17.09.2019

**12. Hukuk Dairesi         2019/3478 E.  ,  2019/12867 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Dava dosyasında sanığın gerçeğe aykırı beyanda bulunduğuna dair delil bulunmadığından beraat kararı verilmesi gerekmesiyle birlikte, yerel mahkemenin kararı sonucu itibariyle doğru olduğundan,

Eyleme ve yükletilen suça yönelik şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 17/09/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.