muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/28670, Karar No: 2013/27836, Tarih: 01.11.2013

Somut olayda dava dilekçesinde, davacının davalıya ait işyerinde şantiye şefi olarak çalıştığı ileri sürülmüş, aynı husus davacı tanıklarınca doğrulanmıştır. Davacının görev yaptığı yerde en üst düzeyde çalışıp çalışmadığı dosya içeriğinden anlaşılamamaktadır. Mahkemece; bu yönde yukarıdaki ilkeler doğrultusunda değerlendirme yapılarak davacının mesaisini kendisinin belirleyebildiğinin anlaşılması halinde fazla çalışma ücreti isteği reddedilmelidir. Ancak işyerinde davacının mesaisini belirleyen proje müdürü, genel müdür, yönetim kurulu üyesi veya başkanı gibi konumda bir görevli varsa ve mesai saatleri bu kişi tarafından belirlenmekteyse şimdiki gibi karar verilmelidir.

3- Kabule göre de; işçiye, işyerinde çalıştığı sırada verilen ara dinlenme süresi ve fazla çalışma ücretlerinin hesabı konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az on beş dakika, dört saatten fazla ve yedi buçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedi buçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedi buçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi on bir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedi buçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok on bir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde on bir saate kadar olan (on bir saat dâhil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, on bir saatten fazla çalışmalarda ise en az bir buçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dâhilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliği’nin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmi dört saat içinde kesintisiz on iki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda hükme dayanak kılınan bilirkişi raporunda davacının haftanın 6 günü 07.00-19.00 saatler arasında günlük 12 saat çalıştığı kabul edilmiş ve günlük 1 saat ara dinlenmesi düşülerek fazla mesai hesaplanmıştır. 11 saati aşan çalışmalarda bir buçuk saat ara dinlemesi düşülerek fazla mesai alacağının hüküm altına alınması gerekirken hatalı tespitler içeren bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması isabetsizdir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerdnn dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 01.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22258, Karar No: 2013/2423, Tarih: 11.02.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/22258 E.  ,  2013/2423 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suç tarihi olan 29.03.2005’ten temyiz inceleme gününe kadar 765 sayılı TCK’nın 102/4 ve 104/2 maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımının dolduğu anlaşıldığından; 5320 sayılı Kanun’un 8/1.maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’un 321.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı kanunun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak 5271 sayılı CMK’nın 223/8.maddesi gereğince sanıklar hakkında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 11.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12778, Karar No: 2019/2661, Tarih: 13.05.2019

**10. Ceza Dairesi         2013/12778 E.  ,  2019/2661 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içerdiğinden, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti için, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup kesin bir şekilde belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” , karar verilmesinde,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan beraat kararı verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesinde,

Zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 13/05/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11576, Karar No: 2013/1142, Tarih: 06.02.2013

**17. Hukuk Dairesi         2012/11576 E.  ,  2013/1142 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ait trans mikser tipi aracın, davalıların maliki ve sürücüsü olduğu aracın çarpması sonucu hasarlandığını, davalı sürücünün asli kusurlu olduğunu, müvekkiline ait araçta meydana gelen hasarın sigorta şirketince karşılandığını ancak aracın 25 günlük tamir süresince kullanılamaması nedeniyle işten kalma zararının günlük en az 350,00-TL olduğu belirtilerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 5.000,00-TL kazanç kaybının kazanın meydana geldiği 25.05.2011 tarihinden itibaren ticari faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... Tur. İnş. Ot. San. Tic. A.Ş vekili, belirtilen tamir süresi ve günlük ücretin fahiş olduğunu, kaza tarihinde aracın ...'a kiraya verilmiş olduğunu bu nedenle tazminattan sorumlu olmadıklarını belirterek davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, aracın ihbar olunan ve müvekkilinin işvereni olan Metrans Makina Endüstrisi Ürünleri San. ve Tic. A.Ş tarafından kiralanması üzerine müvekkili

tarafından kullanılırken kazanın meydana geldiğini müvekkilinin sorumlu olmadığını, bilirkişi raporunu kabul etmediklerini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere göre, davanın kısmen kabulü ile 4.000,00 TL tazminatın kaza tarihi olan 25.05.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı vekilince temerrüt faizi olarak ticari faiz istenilmiş, ancak mahkemece yasal faize hükmedilmiştir. Oysa zarara neden olan davalı şirketin aracı, ticari araç olup, temerrüt faizi olarak ticari faiz niteliğindeki avans faizine hükmedilmesi gerekirken yasal faize hükmedilmesi doğru değildir. Ayrıca, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık asgari ücret tarifesinin 3/2 maddesi uyarınca müteselsil sorumluluk da dahil olmak üzere, birden fazla davalı aleyhine açılan davanın reddinde, ret sebebi ortak olan davalılar vekili lehine tek avukatlık ücretine hükmolunacağı, 12/2 maddesi uyarınca ise asıl alacak miktarı 3.333,33 TL'ye kadar olan davalarda avukatlık ücretinin, tarifenin ikinci kısmının, ikinci bölümünde, icra mahkemelerinde takip edilen davalar için öngörülen maktu ücret olduğu ön görülmüştür. Somut olayda davalılar yönünden aynı sebeple davanın reddine karar verilmiş olması nedeniyle davalılar yararına 400,00- TL maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken ayrı ayrı 600,00-TL vekalet ücretine karar verilmesi doğru değil bozma nedeni ise de; bu yanılgıların giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden hükmün, 6100 Sayılı HMK’nin geçici 3/2.maddesi delaletiyle 1086 sayılı HUMK’nin 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, 2 nolu

bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm fıkrasının 1. bendindeki tümce içinde yazılı olan "yasal faizi ile” ibaresinin çıkartılarak yerine “değişen oranlarda avans faizi ile” ibaresinin, hükmün 6 ve 7.bendinin çıkarılarak yerine “Davalıların kendilerini vekille temsil ettirdikleri ancak aynı sebepten davanın kısmen reddine karar verildiğinden 400,00-TL maktu vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılara eşit olarak verilmesine” cümlesinin yazılmasına, 8.bend numarasının ise “7” olarak ve hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 6.2.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9745, Karar No: 2013/9865, Tarih: 09.04.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/9745 E.  ,  2013/9865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İstanbul 9. Aile Mahkemesi

TARİHİ :19.01.2012

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından velayet, kişisel ilişki ve iştirak nafakası yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 09.04.2013 günü temyiz eden davalı M... A... T... ile vekili Av. A... K... geldiler. Karşı taraf davacı E... T... ile vekilleri gelmediler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Kişisel ilişki ile ilgili kararlar kesin hüküm teşkil etmezler. Türk hukukunun da bir parçası olan " Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi"nin 12. ve "Çocuk Haklarının Kullanılmasına İlişkin Avrupa Sözleşmesi"nin 3. ve 6. maddeleri; çocukları ilgilendiren konularda idrak çağındaki çocukların görüşünün alınmasını ve çocuğun menfaatlerine açıkça ters düşmediği takdirde, görüşlerine gereken önemin verilmesi gerektiğini öngörmektedir. Velayet, çocukları ilgilendiren konuların en önemlilerindedir. Tarafların müşterek çocukları 17.11.1999 doğumlu Şeyma Türkan idrak çağında olup uzman ile görüşmesinde baba ile birlikte kalmak istediğini belirtmiştir. 14.09.2012 tarihli uzman raporunda da velayetin babaya verilmesi önerilmiştir. İdrak çağında olan çocuğun yüksek yararı gerektirdiği takdirde, çocuğun görüşünün aksine karar verilebilir. Mahkemenin velayetin anneye verilmesi gerekçesi olarak gösterdiği hususlar; çocuğun yüksek yararı olabilecek nitelikte değildir. O halde, idrak çağındaki ortak çocuk ile uzman görüşüne itibar edilerek, velayetin babaya verilmesi gerekirken; yazılı gerekçe ile velayetin anneye verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple velayet yönünden BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer yönlerin şimdilik incelenmesine yer olmadığına, duruşma için takdir olunan 990.00 TL. vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.09.04.2013 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2018/4586, Karar No: 2018/8920, Tarih: 17.09.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/4586 E.  ,  2018/8920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : 1219 Sayılı Kanuna Aykırılık, Kişilerin Hayatını ve Sağlığını Tehlikeye Sokacak Biçimde İlaç Yapma veya Satma

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmediği ve kanunda da kamu davasına katılması konusunda özel düzenleme bulunmadığı halde mahkemece kanuna aykırı gerekçeyle Denizli İl Sağlık Müdürlüğü'nün kamu davasına katılan olarak kabulünün, şikayetçiye bu niteliği ve dolayısıyla kanun yoluna başvurmak hak ve yetkisini kazandırmadığı anlaşıldığından, şikayetçi vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca tebliğnamaye uygun olarak REDDİNE, 17.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4224, Karar No: 2023/1900, Tarih: 30.03.2023

**8. Hukuk Dairesi         2022/4224 E.  ,  2023/1900 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1319 E., 2022/351 K.

HÜKÜM/KARAR : İstinaf talebinin esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Pazar(...) 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki muris muvazaası hukuki sebebine dayalı tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının davacı tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı ... vekili dava dilekçesinde; ... ili .... ilçesi ... Mahallesinde kain 563 ada 2, 563 ada 8, 529 ada 40, 535 ada 6, 540 ada 3, 559 ada 1, 560 ada 1, 561 ada 4, 569 ada 10, 569 ada 19, 570 ada 10, 529 ada 40 parsel ve Tatlısu Mahallesinde kain 589 ada 7 parsel sayılı taşınmazların davalıların murisi ...'ya ait iken vefatı sonrasında intikalen mirasçılarına kaldığını, halen paylı mülkiyet şeklinde davalılara ait olduğunu bu grup taşınmaza ek olarak ... ili ... İlçesi ... Mahallesi 575 ada 13 parsel ve 541 ada 13 parsel sayılı taşınmazların da davalı ...'ya ait olduğunu, dava dilekçesinde belirtilen tüm taşınmazların ...'dan kaldığını, ancak bu taşınmazların evveliyatında da müvekkili olan davacının babası ...'dan kaldığını, bu taşınmazlarda davacının annesi Meryem Bilici'nin de ... ile eşit hisseye sahip olması gerektiğini belirterek, tapu kayıtlarının iptali ile taşınmazların payı oranında davacı adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalılar cevaplarında, davanın reddini savunmuşlardır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, davalıların babası olan ...'ya sağlığındayken taşınmazların karşılıksız olarak bağışlandığı ve zilyetliğinin de devredildiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve numarası belirtilen kararına karşı, davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2. İlk Derece Mahkemesinin 09.07.2021 tarihli ek kararıyla, istinaf başvurusunun yasal süresinde yapılmadığı gerekçesiyle, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 344 üncü maddesi uyarınca davacı vekilinin istinaf talebinin reddine karar verilmiş ve iş bu karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve numarası belirtilen kararına karşı, davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2. İlk Derece Mahkemesinin 09.07.2021 tarihli ek kararıyla, istinaf başvurusunun yasal süresinde yapılmadığı gerekçesiyle, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 344 üncü maddesi uyarınca davacı vekilinin istinaf talebinin reddine karar verilmiş ve iş bu karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçelerinde; ilk derece mahkemesi kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu, eksik araştırma ve inceleme yapıldığını açıklayarak, kararının kaldırılması suretiyle davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, İlk Derece Mahkemesinin 09.07.2021 tarihli ek kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353/(1)-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeleri tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369/1, 370 ve 371 inci maddeleri, 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun (3402 sayılı Kanun) 14, 17 ve Geçici 8 inci maddeleri,

3. Değerlendirme

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere ve temyiz edenin sıfatına, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri bulunmadığına göre, İlk Derece Mahkemesinin 09.07.2021 tarihli ek kararı ve Bölge Adliye Mahkemesi kararındaki gerekçeler dikkate alındığında temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

80,70 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 99,20 TL'nin temyiz edenden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,30.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/28612, Karar No: 2016/510, Tarih: 14.01.2016

**4. Ceza Dairesi         2015/28612 E.  ,  2016/510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Temyiz isteğinin reddi, mahkumiet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık tarafından mahkemeye sunulan dilekçede eski hale getirme istemi ile birlikte temyiz talebinde de bulunulduğu anlaşılmakla; CMK’nın 42. maddesi gereğince temyiz hakkını elde etmeye yönelik eski hale getirme istemi hakkında karar vermeye temyiz incelemesini yapacak olan Yargıtay'ın yetkili olması karşısında, yerel mahkemenin yetkisi bulunmadığı halde eski hale getirme talebinin reddine ilişkin olarak verdiği 11/09/2015 tarihli ek kararın hukuken geçersiz olduğu tespitiyle ve gerekçeli kararın yöntemine göre tebliğ edilmediğine ilişkin olarak dile getirilen düşünceler yerinde görülmeyerek yapılan incelemede;

Temyiz dilekçesinin süresi içinde verilmediği anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca sanık ...'ın tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE, 14/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.