muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/6053, Karar No: 2021/8805, Tarih: 25.11.2021

**2. Hukuk Dairesi         2021/6053 E.  ,  2021/8805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Vesayet

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm vasi adayı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, Türk Medeni Kanunu'nun 405. ve 408. maddelerinde düzenlenen akıl hastalığı ve yaşlılık nedeniyle ve 406. maddede düzenlenen mal varlığının kötü yönetilmesi nedeniyle kısıtlı adayının vesayet altına alınması istemine ilişkindir.

Mahkemece her ne kadar bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, yazılı gerekçe ile kısıtlı adayına TMK’nin 429. maddesi gereğince oğlu ...’ın yasal danışman olarak atanmasına karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli değildir.

Şöyle ki;18.3.2016 tarihli raporda, kısıtlı adayının kısıtlanmasını gerektirir bir durum olmadığı belirtilmiş, bozma sonrası alınan 14.5.2018 tarihli raporda ise, vesayet altına alınmasını gerektirecek düzeyde bir akıl hastalığı veya zayıflığı olmamakla birlikte, cehaleti ve güncel değerlere uyum sorunu nedeniyle kendisine bir müşavir atanmasının uygun olduğu tespitine yer verilmiştir. Dosyaya ibraz edilen raporlar arasında çelişki oluşmuş ve Mahkemece bu çelişki giderilmeden hüküm tesis edildiğinden,dosyaya ibraz edilen sağlık kurulu raporları arasındaki çelişkinin giderilmesi açısından, T.C Adalet Bakanlığı Adli Tıp Kurumu İzmir Grup Başkanlığından rapor alınması gerektiğine işaret edilerek bozma kararı verilmiş, bozma sonrasında mahkemece, bu konuda Adli Tıp Kurumundan rapor alınması yerine 16.12.2019 tarihli sosyal inceleme raporu alınmış, bu haliyle bozma gereği yerine getirilmediği gibi raporlar arasındaki çelişki de giderilmemiştir. Bu nedenle dosyaya ibraz edilen sağlık kurulu raporları arasındaki çelişkinin giderilmesi açısından, T.C Adalet Bakanlığı Adli Tıp Kurumu İzmir Grup Başkanlığından rapor alınması sonrasında TMK’nin 405. maddesi ve malvarlığını kötü yönetme (TMK mad. 406) iddiası yönünden tüm delillerin birlikte değerlendirilmesi ondan sonra davacı tarafın TMK'nin 406.maddesine dayanan talebi hakkında çoğun içinde az da vardır kuralı da gözetilerek bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, HUMK'un 440/III-3. bendi gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna oy birliğiyle karar verildi. 25.11.2021 (Per.)
Yargıtay — Esas No: 2013/6759, Karar No: 2013/8213, Tarih: 30.05.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/6759 E.  ,  2013/8213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 20.01.2011 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 20.11.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi gereğince dava konusu taşınmazın davalı adına oluşturulan tapu kaydının iptali ile Hazine adına tescili isteğine ilişkindir.

Davalı, çekişme konusu taşınmazı tapu kaydına güvenerek satın aldığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın evveliyatının mera olduğu ve 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesinde yazılı koşulların gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiş aynı zamanda adli yardım talebinde bulunmuştur.

1-Bilindiği üzere, adli yardıma ilişkin usül ve esaslar 6100 sayılı HMK'nın 334 ila 340. maddelerinde düzenlenmiş olup, 336/3. maddesinde adli yardım talebinin kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay'a da yapılabileceği belirtilmiş, 337/1. maddesinde de duruşma yapılmaksızın talep hakkında karar verilebileceği hükme bağlanmıştır.

Temyiz dilekçesine eklemiş olduğu belgelerden davalının, kendisinin ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin temyiz harç ve giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu kanaatine ulaşıldığından,başka bir deyişle HMK'nın 334/1. maddesinde öngörülen koşulların gerçekleştiği anlaşıldığından, davalının adli yardım talebinin kabulüne karar verilmiştir.

2- Davalı vekilinin, davalının kabulüne ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

İmar planı içindeki meralar planın onayıyla birlikte hukuki bakımdan meralık vasfını yitireceğinden, bu yerlerden genel hizmete ayrılanların (yol, park, yeşil saha, gibi) belediye veya özel idareye bedelsiz terkini gerekir. İmar planında genel hizmetler dışında özel mülkiyete konu olabilecek konut, sanayi ve ticaret alanı olarak belirlenmiş alanlarda kalan meralar bu vasıflarını yitirmeleri halinde Hazine adına tescili gerekir. (Danıştay 1. Dairesinin 1988/328 E, 1989/19 K. sayılı mütalaası) Belediye adına tescili gerekmeyen yerler belediye veya gerçek ve özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş ise “Yolsuz Tescil “ olacağından Hazine her zaman bu iddia ile dava açabilir. Ne var ki, başlangıçtaki tescil işlemi yolsuz tescil olsa da 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi hükmü koşulların oluşması halinde tescilin belediye veya gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına devam etmesi olanağı sağladığından, artık burada 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi şartları üzerinde durulması gerekir.

27.05.2004 tarihli 5178 sayılı Kanunun 5. maddesi ile ayrıca 03.06.2007 tarihli 5685 sayılı Kanunun 1.maddesi ile 4342 sayılı Mera Kanununun bazı maddelerinde değişiklik yapılmış ve eklenen geçici 3. madde ile;

“Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 1.1.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazinece açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir

(Ek fıkra: 3/6/2007-5685/1 md.) Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan, Hazine adına tescil edilmesi gerekirken belediyeler adına tescil edilen ve belediyelerce konut veya işyeri yapılmak üzere bedelsiz olarak veya bedeli karşılığında gerçek ve özel hukuk tüzel kişilerine tahsis edilen, daha sonra Hazine tarafından ilgili belediye aleyhine açılan davalar sonucu mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilerek mera, yaylak ve kışlak özel siciline yazılan, fakat daha sonra bu Kanun hükümlerine göre mera, yaylak ve kışlak vasfı değiştirilerek Hazine adına tescil edilen taşınmazlardan; herhangi bir kamu hizmeti için gerekli olmayan, Hazinece herhangi bir tasarrufa konu edilmeyen ve halen tapuda Hazine adına kayıtlı olan  taşınmazlar, tahsis tarihindeki arsa değerine devir tarihine kadar geçen süre için yasal faiz eklenerek belirlenecek bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla adlarına tahsis yapılanlara devredilir” şeklinde düzenlemeler yapılmıştır.

Yukarıya aynen alınan madde hükmünden anlaşılacağı üzere; 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesinin uygulanacağı taşınmazlar, öncesi mera iken yasanın öngördüğü koşulların gerçekleşmesi sebebiyle aslında Hazine adına tescili gereken veya Hazine adına tescili gerekirken gerçek veya tüzel kişiler adına tescil edilecek taşınmazlardır.

Bir yörede 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesine göre işlem yapılabilmesi için;

a) Mera, 4342 sayılı Kanunun geçici 3. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği 03.05.2005 tarihi itibariyle belediye ve mücavir alan sınırları içersinde bulunmalıdır. Zira bu tarih itibariyle köy sınırları içerisinde bulunan veya bu tarihten sonra belediye ve mücavir alan sınırları içerisine alınan meralarda bu madde hükümlerinin uygulanma olanağı yoktur.

b) Mera, 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşmiş imar planı içersinde kalmalıdır. Bu tarihten sonra imar planı içerisine alınan veya imar planı bulunmayan yerlerdeki meralarda bu madde hükmü uygulanmaz. Yasa hükmünde geçen “imar planından” maksat ise, her türlü ölçekteki plan yani nazım, uygulama veya mevzi imar planlarıdır.

c) Meranın yerleşim yeri olarak işgal edilmesi yani bu şekilde kullanılması durumunun da 01.01.2003 tarihinden önce mevcut olması gerekir. Bu tarihten sonra işgal edilerek yerleşim yeri olarak kullanılan meralarda bu madde hükmü uygulanamaz. Bu maddenin uygulanmasında “yerleşim yeri” kavramı konut, konaklama, turizm, sanayi, askeri v.b. amaçlar için kullanılmak üzere planlanarak yapılaşmış veya eskiden beri bu amaçlarla kullanılan şehir, kasaba ve beldelerin üzerinde yapılaşma bulunan yerleşim alanlarını ifade etmektedir

d) Diğer bir koşul da meranın mera niteliği ile kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunmamasıdır.

Bu gibi yerler yasa uyarınca Hazine adına tescili gereken yerler olacağından, mahkemece 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi koşullarının varlığı veya yokluğu üzerinde yeterince durulmalıdır.

Somut olayda;

Dosyada yer alan bilgi ve belgelerden dava konusu taşınmazın da içinde bulunduğu ifrazen oluşan bir kısım parsellerin 359.000 m2 yüzölçümlü mera vasıflı 19.04.1955 tarihli ve 28 no'lu parselden geldiği, 1965 yılında yapılan tapulama çalışmaları ile Belediye adına mera vasfı ile tescil edildiği ve sonradan yapılan imar uygulamaları ile dava konusu taşınmazın önce belediye adına sonra tahsisen davalı adına tescil edildiği ve üzerinde betonarme bina bulunduğu, dava konu taşınmazın bulunduğu yörede yapılaşmalar olduğu anlaşılmaktadır.

Bu durumda mahkemece, çekişme konusu taşınmazın tapu kaydı ilk tesisinden itibaren tüm tedavülleri ile birlikte incelenerek ve davacıya yapılan tahsisin niteliği de araştılarak yerinde şehir plancısı, ziraatçı bilirkişi ve harita mühendisi bulundurmak koşuluyla yeniden keşif yapılmalı, 2981 sayılı Kanunun 10/c. maddesi ve imar planı uygulama haritaları Belediyeden sağlanmalı ve bu haritaların kapsamına göre mera olan taşınmazların 01.01.2003 tarihinden önce yerleşim yeri olarak işgal edilen yerlerden olup olmadığı resmi deliller toplanarak ve bu tarihlere yakın tarihlerde çekilen hava fotoğraflarından da yararlanarak saptanmalı, öte yandan, meranın artık mera olarak kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunup bulunmadığı parsel bazında değil, imar planları ve ada bazında ziraatçı bilirkişiye incelettirilmeli, 6100 sayılı HMK'nın 290. maddesi hükmü gereğince keşfi izlemeye olanak sağlayacak ve bilirkişi raporlarını denetlemeye yardımcı olacak sayıda fotoğraf çektirilerek dosyaya konulmalı, böylelikle ortaya çıkacak sonuca uygun bir hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece, belirtilen tüm bu hususlar gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırlan harcın istek halinde yatırana iadesine, 30.05.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22343, Karar No: 2016/217, Tarih: 13.01.2016

**15. Ceza Dairesi         2013/22343 E.  ,  2016/217 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2012/47214

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ : Samsun 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/12/2011

NUMARASI : 2011/652, 2011/557

SUÇ : Dolandırıcılık

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık ve müdafi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, yolda yürümekte olan şikayetçinin yanına yaklaşarak eski tanıdığı olduğu düşüncesini oluşturmak için "hoşgeldin, nasılsın, sen beni tanıyamadın mı, ben S..... oğluyum, ne yapıyorsun burada" diye sorduğu, şikayetçinin hasta olan akrabasını ziyarete geldiğini söylemesi üzerine, sanığın şikayetçiye ne kadar parası olduğunu sorduğu, şikayetçinin 210 TL parası olduğunu belirtmesi üzerine, sanığın "bu para sana yetmez, ben sana evden biraz daha para vereyim" diyerek şikayetçinin elindeki parayı kendi eline aldıktan sonra şikayetçiyi ara sokaklarda dolaştırdığı, şikayetçinin parasını istemesi üzerine sanığın cebine koyduğu 210 TL'nin 110 TL'sini şikayetçiye uzatıp kendisinde kalan 100 TL ile birlikte olay yerinden uzaklaşmak suretiyle dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda; sanık beyanı, şikayetçi ifadesi, teşhis tutanağı ile tüm dosya kapsamına göre, sanığın mahkumiyetine yönelik kabulde isabetsizlik görülmemiş olup, 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesinin tamamlanmış suçlarda uygulanabileceği, somut olayda ise, dolandırıcılık suçuna konu miktarın 100 TL olması ve suç tamamlandıktan sonra sanığın zararı karşılamaya yönelik eylemi olmaması nedeniyle tebliğnamdeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin (1), (2), ve (4) numaralı fıkralarıyla ilgili olarak Anayasa Mahkemesi'nin verdiği 08.10.2015 tarihli ve E.2014/140, K.2015/85 sayılı kısmi iptal kararının, 24/11/2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle koşulları oluşması halinde infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık ve müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık ve müdafinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8.maddesi gereğince halen uygulanmakta olan1412 sayılı CMUK'un 321.. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılanmayı gerektirmeyen bu hususlarda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasından, adli para cezasının uygulanmasına ilişkin olarak sırasıyla “100 gün”, “83 gün” ve “1.660 TL” adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla “5 gün” , “4 gün” ve “80 TL” adli para cezası ibaresinin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28310, Karar No: 2013/25168, Tarih: 18.11.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/28310 E.  ,  2013/25168 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem ve ihbar tazminatı, ücret alacağı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, 01.05.2008-23.05.2008 tarihleri arasında davalı yöneticiliğindeki apartmanda apartman görevlisi (kapıcı) olarak çalıştığını, ücretinin tam olarak ödenmediğini, yıllık ücretli izin hakkının kullandırılmadığını, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde de çalıştırıldığını, pazar günü hariç haftanın altı günü 07.00-21.00 saatleri arasında çalıştırılmasına rağmen fazla mesai ücretinin de ödenmediğini iddia ederek ihbar ve kıdem tazminatı ile ücret alacağı, ulusal bayram ve genel tatil günleri ücreti, fazla mesai ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

Davalı apartman yöneticiliği, davacının maddi durumunun kötü olması ve özellikle hasta çocuğunun bulunması nedeniyle apartmanın temizlik işlerinin yapılması karşısında kapıcı dairesinde kira bedeli ödemeden oturmasını sağlandığını, oturduğu sürece kapıcı konutunun su ve elektrik giderlerinin apartman yöneticiliğince karşılandığını ve yardım amaçlı olarak kendisine aylık ödemeler yapıldığını olumsuz tutum ve davranışları nedeniyle apartmanın temizlik işlerinin başka bir kişiye yaptırılması yönünde karar alınıp kapıcılık konutunun boşaltması için ihtar çekildiğini, davacının temizlik işleri dışında başka bir işin yaptırılmadığını, fazla çalışma iddialarının doğru olmadığını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davacının iddia ettiği tarihler arasında davalı yöneticiliğindeki apartmanda apartman görevlisi (kapıcı) olarak çalıştığı, ... sözleşmesinin davalı apartman yöneticili tarafından haksız olarak feshedildiği kabul edilerek hesap bilirkişisi tarafından düzenlenen raporda hesaplanan miktarlarda alacaklı olduğu sonucuna varılarak davacı taleplerinin kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı, davalı yöneticiliğindeki apartmanda Pazar günleri hariç haftanın altı günü 07.00-21.00 saatleri arasında çalışmasına rağmen fazla mesai ücretinin ödenmediğini iddia etmiş, mahkemece bilirkişinin davacı tanık beyanlarına dayanarak hesaplanan fazla mesai alacağının kabulüne karar verilmiş ise de bu sonuç yeterli araştırma ve incelemeye dayanmadığından isabetli bulunmamıştır.

2-Davacı, davalı yöneticiliğindeki apartmanda Pazar günleri hariç haftanın altı günü 07.00-21.00 saatleri arasında çalışmasına rağmen fazla mesai ücretinin ödenmediğini iddia etmiş, mahkemece bilirkişinin davacı tanık beyanlarına dayanarak hesaplanan fazla mesai alacağının kabulüne karar verilmiş ise de bu sonuç yeterli araştırma ve incelemeye dayanmadığından isabetli bulunmamıştır.

Davacının davalı apartmanda kapıcı olarak çalıştığı dosya kapsamı ile sabittir. Kapıcılık hizmeti uzun ara dinlenmeleri olan ve aralı çalışmayı gerektiren bir ... olup, kapıcının günlük çalışma süresi, apartmanda yaptığı işlerin alacağı sürelerin toplamına göre belirlenir. Somut olayda davacının çalıştığı apartmanın kaç daireli olduğu ve mutat kapıcılık hizmetleri kapsamında hangi işleri yaptığı belirlenmemiştir. Bu yönler açıklığa kavuşturulmadan bilirkişi tarafından davacının Pazar günleri hariç haftanın altı günü 07.00-20.00 saatleri arasında çalıştığının kabulü ile hesaplanan fazla mesai ücretine hükmolunması doğru olmamıştır.

Mahkemece, öncelikle davalı yöneticiliğindeki apartmanın kaç daireli olduğu, davacının kapıcılık hizmeti kapsamında hangi işleri yaptığı, bu işlerin ne zamanda yapılabileceği ve bir günde toplam süresinin ne kadar olacağı uzman bir bilirkişi görüşüne başvurularak tespit edilmeli, gerekirse mahallinde keşif dahi yapılmalı, bundan sonra davacının haftalık yasal süreyi aşan fazla çalışmasının bulunup bulunmadığı belirlenerek oluşacak sonuca göre karar verilmelidir.

Mahkemece bu yönler dikkate alınmadan sadece davacı tanıklarının beyanlarına değer verilerek yapılan hesaplamaya göre hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3874, Karar No: 2011/12155, Tarih: 12.12.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/3874 E.  ,  2011/12155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı yetkisizlik nedeniyle dava dilekçesinin reddine dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili bankaya rehinli aracın çalındığını, aracı kasko poliçesi ile sigortalayan davalı şirketin zararı karşılamadığını iddia ederek araç bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın yetkili mahkemede açılmadığını, aracın çalındığı yere göre yetkili mahkemenin Kadıköy Asliye Ticaret mahkemesi olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının yetki itirazı kabul edilerek dava dilekçesinin yetkisizlik nedeniyle reddine, davalı şirketin merkezinin bulunduğu yere göre dosyanın Beyoğlu Asliye Ticaret Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kasko sigorta poliçesinden kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

Trafik kazasına dayalı tazminat davalarında 1086 sayılı HUMK'nın 9. (6100 sayılı HMK'nın 6.) maddesi gereği davalının ikametgahında dava açılabileceği gibi HUMK'nun 16. (HMK'nun 16.) maddesi uyarınca, haksız fiilin vuku bulduğu yer mahkemesinde de açılabilir. Yine 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 110. maddesi uyarınca, motorlu araç kazalarından dolayı hukuki sorumluluğa ilişkin davalar, zorunlu trafik sigortacısının merkez veya şubesinin veya sigorta sözleşmesini yapan acentenin bulunduğu yer mahkemelerinde de açılabilir.

Bir dava için birden fazla genel ve özel yetkili mahkeme varsa, davacı, bu mahkemelerden birinde dava açmak hususunda seçimlik hakka sahiptir. Davacı, bu genel ve özel mahkemelerden hiç birisinde dava açmaz, yetkisiz bir mahkemede dava açarsa, o zaman yetkili mahkemeyi seçme hakkı

davalıya geçer. Davalı vekili, yetki itirazında bulunduğu cevap dilekçesinde, yetkisizlik kararı verilerek dosyanın yetkili Kadıköy Asliye Ticaret Mahkemesi'ne gönderilmesine karar verilmesini talep etmiştir. O halde, yetkisizlik nedeniyle dava dilekçesinin reddine ve dosyanın yetkili Kadıköy Asliye Ticaret Mahkemesi'ne gönderilmesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 12.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.