muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/32752, Karar No: 2023/3304, Tarih: 15.02.2023

**4. Ceza Dairesi         2020/32752 E.  ,  2023/3304 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Yerel Mahkemece sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının son cümlesinde düzenlenen tehdit suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat,

B. Yerel Mahkemece sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkralarında düzenlenen hakaret suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Tarafların ortak bahçesi bulunan evlerde oturdukları, bahçenin kullanımı nedeniyle aralarında anlaşmazlık olduğu, olay günü sanığın katılana ''Zilli kocana boynuz taktıracaksın, sen ...'ye çiçek gül verdin, sen benim yuvamı dağıttın burası sana dar gelecek, burasını sana dar getireceğim.'' şeklindeki sözlerle tehdit ve hakaret eylemlerini gerçekleştirdiği iddia edilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Katılan Vekilinin Temyiz Sebepleri Yönünden

Sanığın suçlamaları kabul etmemesi ve olay hakkında sanık ile katılanın eşleri ve husumetin tarafları olan tanıkların çelişen beyanları dışında kanıt veya tanık beyanı bulunmadığı anlaşılmakla sanığın mahkumiyetine yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden sanık hakkında beraat kararı verilmesine ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

B. Sair Temyiz Sebepleri Yönünden

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

B. Sair Temyiz Sebepleri Yönünden

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında, katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24223, Karar No: 2013/6471, Tarih: 25.02.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/24223 E.  ,  2013/6471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyada mevcut ekspertiz raporuna göre; davaya konu gaz tabancasının namlusu içerisinde mevcut bulunan dairesel yapıdaki gaz ayırıcı parçasının delikli bir yapıda olduğu, bu haliyle de özel şekil ve nitelikteki fişeklerin ucunda bulunan ve mermi çekirdeği özelliği taşıyan kurşun küre, saçma tanelerinin geçebileceği kadar bir boşluk sağladığının, silahın orijinal haline göre değişiklik yapıldığını gösterir herhangi bir bulgu ve emarenin görülmediğinin belirtilmesi ve tabanca ile birlikte ele geçen fişeklerin ses fişekleri olması karşısında; davaya konu gaz tabancasının marka, model ve üretim yılı tespit olunup Bilim, Sanayi ve Teknoloji Bakanlığından marka, model ve üretim yılı itibariyle bu silahların mevcut haliyle üretilmesine izin verilip verilmediği sorulup, bu silahların üretim şeması getirtilip, üretim şemasının bulunmaması ihtimali karşısında emanetteki silahın gaz ayırıcı parçasını da gösterir fotoğraflar ve ekspertiz raporu da eklenerek üretici firmadan silahın orijinal üretiminden sonra gaz ayırıcı parça üzerinde bilye, mermi çekirdeği geçişine imkan verecek şekilde tadilat yapılıp yapılmadığı sorulup gelen cevabi yazı ile birlikte dosya kül halinde Adli Tıp Kurumu'na gönderilerek silahın üretim izni verilen orijinal haline uygun şekilde bilye geçişine imkan verecek nitelikte gaz ayırıcı parçasının tadil edilip edilmediğine dair alınacak bir rapor ile 6136 sayılı Yasa kapsamında kalıp kalmadığı hususu kesin olarak saptandıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik soruşturma ile yazılı biçimde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 25.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2168, Karar No: 2021/4291, Tarih: 19.04.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/2168 E.  ,  2021/4291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizce bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılmasına ve ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesi üzerine, ilk derece mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde taraflarca temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, ilk derece mahkemesince uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın 6100 sayılı HMK’nın 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, 2.315,50 TL bakiye temyiz harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine, 19/04/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6168, Karar No: 2014/4723, Tarih: 04.03.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/6168 E.  ,  2014/4723 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 14. İş Mahkemesi

TARİHİ : 25/02/2013

NUMARASI : 2010/365-2013/206

Hüküm süresi içinde duruşmalı olarak davalı-karşı davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı-karşı davalı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesi haklı sebeplerle feshettiğini ileri sürerek, davalıdan kıdem tazminatı ile ücret, yıllık izin, ulusal bayram genel tatil alacağının tahsili ve teminat senedinin iadesini istemiştir.

Davalı-karşı davacı vekili ise, davacının işyerinden kendisinin ayrıldığını, istifasının haklı sebebe dayanmadığını belirterek davanın reddi ile avans alacağının karşı davalıdan tahsilini istemiştir.

Mahkemece, iş sözleşmesinin davacı tarafından haklı sebeple feshedildiği gerekçesiyle bilirkişi raporundaki hesaplamalar doğrultusunda davanın kabulü ile karşı davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı-karşı davacı vekilinin aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2- Taraflar arasında, davalı-karşı davacının avans alacağına hak kazanıp kazanmadığı hususu tartışmaldır.

Davalı-karşı davacı cevap dilekçesi ile davacının çeşitli tarihlerde almış olduğu 1.500,00 TL yol avanslarını geri ödemediğini, bu sebeple 18.09.2010 tarihinde İnsan Kaynaklarına verdiği dilekçe ile geri ödemeyi taahhüt ettiğini, buna rağmen davacının hiçbir ödeme yapmadığını ileri sürmüş, davacı-karşı davalı ise bu hususta hiçbir beyanda bulunmamıştır.

Dosya içerisinde bulunan “İnsan Kaynakları Müdürlüğüne” başlıklı davacının imzasını havi 18.09.2009 tarihli belgede, davacının 700 € (1.500 TL) borcu bulunduğunu ve her sefer dönüşünde hiçbir mazeret göstermeden asgari 175 € ödeyerek borcunu kapatacağını, ödemeyi aksatması durumunda haklı fesih dahil hakkında yapılacak işlemleri kabul ettiği görülmektedir.

Mahkemece, bilirkişi raporundaki değerlendirmeler doğrultusunda, davalı işverence 18.09.2009 tarihinden fesih tarihine kadar olan döneme ilişkin davacı ücretlerinin tam olarak ödendiğini gösterir imzalı bordro veya eş değer bir belge sunulmadığı, taahhüde konu borcun ödenmeksizin baki kaldığının tespiti mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. 18.09.2009 tarihli belge borç ikrarı mahiyetinde olup, davacı belgede sözü edilen miktarda ödeme yaptığını ispatlayamamıştır. Hal böyle olmakla, karşı davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken reddi hatalı olmuştur.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, 04.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8581, Karar No: 2017/4077, Tarih: 20.09.2017

**14. Ceza Dairesi         2014/8581 E.  ,  2017/4077 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı (suça sürüklenen çocuk), beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı (sanıklar), kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (suça sürüklenen çocuk ile sanık ...)

HÜKÜM : Suça sürüklenen çocuğun çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine, sanıkların çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkumiyetlerine, sanık ... ile suça sürüklenen çocuğun kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkumiyetlerine

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunla getirilen düzenlemeler de gözetilip dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar haklarında kurulan hükümler yönünden 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi ile ilgili olarak 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamıyla verilen iptal kararının infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, suça sürüklenen çocuk ile sanıklar müdafileri ve sanık ...'nin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 20.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24919, Karar No: 2014/9400, Tarih: 14.05.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/24919 E.  ,  2014/9400 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/273327

MAHKEMESİ : Afşin Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/07/2010

NUMARASI : 2007/309 (E) ve 2010/344 (K)

SUÇ : Mühür bozma

Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de; elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.04.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.” 5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. …Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.02.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.3.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında, özelleştirme uygulamaları neticesi elektirik dağıtım ve satışının katılan G. Elektrik Dağıtım A.Ş’ne hangi tarihte devredildiğinin araştırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerle 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 14.05.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2499, Karar No: 2020/1362, Tarih: 08.10.2020

**9. Ceza Dairesi         2020/2499 E.  ,  2020/1362 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Tefecilik Yapma

Hüküm : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Müştekinin 01/07/2003 tarihinde sanık ...'in aracılığı ile sanık ...'ten, 2004 yılının başlarında ise sanık ... aracılığı ile ölen sanık ...'ten faiz karşılığında borç para aldığını beyan ettiği, ikinci sefer faiz karşılığı alınan borç paranın kesin olarak ne zaman alındığının belirlenememesi nedeni ile sanık lehine değerlendirme ile 01/01/2004 olarak kabulü gerektiği, bu şekilde suç tarihinin birleşen dosyada gözetilmek suretiyle 01/07/2003-01/01/2004-2009 tarihi yerine gerekçeli karar başlığında 19/06/2008,2009 olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

1-Sanık ...'ın üzerine atılı tefecilik suçundan verilen mahkumiyet kararının yapılan incelemesinde;

Sanık ...'a yüklenen tefecilik suçunda ödünç para verme işleminin 01/07/2003-01/01/2004 tarihlerinde gerçekleştiğinin kabul edilmesine göre, bu tarihte yürürlükte bulunan 2279 sayılı Kanunun 17. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla 765 sayılı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirtilen 5 yıllık asli, 7 yıl 6 aylık ilaveli dava zamanaşımı sürelerine tabi olduğu, suç tarihi ile karar tarihi arasında bu sürelerin gerçekleştiği anlaşıldığından hükmün 5237 sayılı TCK'nın 7/2 maddesi ile 5320 sayılı kanunun 8/1 maddesi gözetilmek suretiyle CMK 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'nın 322 maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8 maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE,

2-Sanık ...'in üzerine atılı tefecilik suçundan verilen mahkumiyet kararının yapılan incelemesinde;

Birleşen dosyada sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair vergi inceleme raporu göz önüne alındığında yeterli kanıtın bulunmadığı halde bu suçla bağlantılı olarak sanık hakkında TCK'nın 43.maddesinin uygulanması suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 08/10/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/264, Karar No: 2023/704, Tarih: 26.12.2023

**Ceza Genel Kurulu         2021/264 E.  ,  2023/704 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname No : 2018/104180

KARARI VEREN

YARGITAY DAİRESİ : 8. Ceza Dairesi

MAHKEMESİ :Asliye Ceza

SAYISI : 760-507

I. HUKUKİ SÜREÇ

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, eylemin çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçunu oluşturduğu kabul edilerek sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 234/3, 62 ve 50/1-a maddeleri uyarınca 3.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Ankara 18. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 26.11.2013 tarihli ve 36-1108 sayılı hükmün, Cumhuriyet savcısı, katılan vekili ve sanık ... tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesince 20.06.2016 tarih ve 9506-6111 sayı ile; "Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sisteminde (UYAP) yapılan incelemede sanıklar haklarında aynı olayla ilgili olarak Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 20.12.2012 tarih, 2012/142427 soruşturma ve 2012/74882 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, ancak dosyada bu kararın kesinleşip kesinleşmediğine dair bilgi bulunmadığı anlaşılmakla, anılan kararla ilgili araştırma yapıp sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerekirken eksik değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan Ankara 18. Asliye Ceza Mahkemesince 15.05.2018 tarih ve 760-507 sayı ile; çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan sanığın TCK'nın 234/3, 43/2, 62, 50/1-a, 50/2 ve 52/4. maddeleri uyarınca 3.740 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve taksitlendirmeye, bu hükmün de sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 8. Ceza Dairesince 09.03.2021 tarih, 8578-3663 sayı ve oy çokluğuyla; "Sanık ... ile temyiz dışı sanık ...'in suç tarihinde on beş yaşından küçük ve rızası hukuken geçersiz mağdure ... ile...'ü cebir tehdit veya hile olmaksızın alıkoyduğu tüm dosya içeriğinden anlaşıldığından, eyleminin iki mağdureye yönelik işlenmesi nedeniyle sanığın iki kez TCK'nın 109/1, 3-b, maddeleri uyarınca mahkûmiyetine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde TCK'nın 234/3. maddesinde düzenlenen çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan mahkûmiyet hükmü kurulması" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Daire Üyesi E. Aydın; "Suça konu olayda suç tarihinde yurttan kaçan mağdurelerle sanıkların parkta tanıştığı, mağdurelerin sanıklara aileleri ile aralarının iyi olmadığını, bu nedenle evden kaçtıklarını söyledikleri, sanıkların mağdurelere evlerine dönmeleri gerektiğini söylemelerine rağmen mağdurelerin üvey anneleri tarafından kendilerine kötü davranıldığını belirtip birkaç gün idare edin demeleri karşısında mağdurelerin 3 gece sanıkların arabalarında birlikte oturarak sabahladıkları, sanıkların mağdurelere yönelik suç teşkil eden bir eylemde bulunmadığı ve mağdurelerin sanıklardan şikâyetçi olmadığı olayımızda; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunda, 12-15 yaş aralığında olup vazgeçtiği hakkın mahiyetini ve işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayabilen mağdurelerin bir yere gitmek veya bir yerde kalmak özgürlüğü bulunduğundan mağdurelerin açıkladığı rızası dahilinde işlenen fiilden dolayı faillere ceza verilmemesi gerektiği," düşüncesiyle karşı oy kullanmıştır.

II. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 16.04.2021 tarih ve 104180 sayı ile; ...Suça konu olayda suç tarihinde yurttan kaçan mağdurelerle sanıkların parkta tanıştığı, mağdurelerin sanıklara aileleri ile aralarının iyi olmadığını, bu nedenle evden kaçtıklarını söyledikleri, sanıkların mağdurelere evlerine dönmeleri gerektiğini söylemelerine rağmen mağdurelerin üvey anneleri tarafından kendilerine kötü davranıldığını belirtip birkaç gün idare edin demeleri karşısında mağdurelerin 3 gece sanıkların arabalarında birlikte oturarak sabahladıkları, sanıkların mağdurelere yönelik suç teşkil eden bir eylemde bulunmadığı ve sanıkların bu bilgiye vakıf olduklarında durumu karakola bildirmeleri gerekirken bu bildirimde bulunmayarak mağdure çocukları yanlarında bulundurdukları, şikâyet hakkının mağdureleri yurtta barındıran yurt idaresine ait olduğu ve yurt yetkililerinin şikâyet bildirimlerinin mevcut olduğu anlaşılmakla sanıklara atfedilen eylemin yerel mahkemece tayin edildiği üzere TCK'nın 234/3, 43/2, 62, 50, 52. maddelerine uygun olduğu onanması gerekirken bozulması usul ve yasalara aykırıdır." görüşüyle itiraz yoluna başvurmuştur.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 8. Ceza Dairesince 06.07.2021 tarih, 8467-17371 sayı ve oy çokluğuyla itiraz nedeni yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

III. UYUŞMAZLIK KAPSAMI VE KONUSU

İtirazın kapsamına göre inceleme sanık ... hakkında çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü ile sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire çoğunluğuyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanık ...’e atılı suçun niteliğinin belirlenmesine ilişkindir.

IV. OLAY VE OLGULAR

İncelenen dosya kapsamından;