muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/28551, Karar No: 2013/27117, Tarih: 05.11.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/28551 E.  ,  2013/27117 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı şirket, davalı ile Soysal Sigortalar Kurumuna bağlı hastaların kabul ve tedavilerine ilişkin sağlık hizmeti satın alma sözleşmesi imzaladıklarını, sözleşme konusu işi eksiksiz olarak yerine getirdiklerini, ancak davalı tarafından 110.000,00 TL cezai şart uygulanıdğını belirterek cezai şart nedeniyle borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın gerek yetkisizlik, gerekse esastan reddini dilemiştir.

Mahkemece, taraflar arasındaki hizmet sözleşmesinde, ... Asliye Hukuk Mahkemelerinin yetkili kılındığı belirtilerek, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri kanununun 17. maddesine göre mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı ile aralarındaki sözleşme gereğince haksız olarak yapılan cezai işlemin iptali istemiyle eldeki davayı açmıştır. Mahkemece 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 17. maddesinde öngörülen düzenleme gereğince, davanın yetki sözleşmesinde belirtilen mahkemede açılması gerektiğinden bahisle yetkisizlik kararı verilmişse de, taraflar arasındaki sözleşme, 15.1.2009 tarihli olup, bu tarihte henüz 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu yürürlükte değildir. Dolayısıyla tarafların sözleşmenin imzalandığı tarihte, bu kanunun 17. maddesini öngörebilmeleri mümkün değildir. Sözleşmenin yapıldığı tarihte mevcut olmayan bir kanun hükmünün, daha sonra geriye yürür şekilde bu sözleşmeden doğan bir ihtilafa uygulanmasının kabul edilmesi, hukuk güvenliği ilkesine aykırıdır. Somut olayda davanın açıldığı tarihte yürürlükte olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununa göre, sözleşmeden doğan davalar, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinde de açılabilir. Yetki sözleşmesi yapılmış olması, davanın genel veya özel yetkili mahkemelerde açılmasına engel değildir. (HUMK madde 22) Başka bir ifade ile tarafların sözleşmede yetkili mahkemeyi kararlaştırmış olmaları, genel yetkili olan ve 10. maddedeki kural gereğince özel yetkili bulunan mahkemelerin yetkilerini kaldırmaz. Dolayısıyla dava, davacının seçimine göre, hem genel ve hem de özel yetkili mahkemede, ya da yetki sözleşmesi ile yetkili kılınan mahkemede açılabilir. (Bkz. HGK. 5.11.2003, 2003/13-640-627 sayılı kararı)

Davacı eldeki davada, sözleşme ilişkisine dayanarak, davalı tarafından sözleşmeye aykırı olarak verildiğini iddia ettiği cezai işlemin iptalini talep ettiğinden, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesi olan ... Asliye Hukuk Mahkemesi de davaya bakmakla görevlidir. O halde dava, özel yetkili olan mahkemede açılmış olup, işin esasının incelenmesi gerekirken, yazılı şekilde yetkisizlik kararı verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir..

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 05.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12448, Karar No: 2015/6573, Tarih: 03.11.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/12448 E.  ,  2015/6573 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2013/182146

MAHKEMESİ : İzmir 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 11/10/2012

NUMARASI : 2012/130 (E) ve 2012/468 (K)

SUÇ : Marka Hakkına Tecavüz

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, gerekçeli kararın sanığın yargılama sırasında 09/05/2012 tarihli savunmasında bildirdiği ikamet adresi yerine, 7201 sayılı Kanun'un 10.maddesine aykırı olarak doğrudan mernis adresine anılan Kanun'un 21/2.maddesi uyarınca 02/11/2012 tarihinde tebliğ edilmesinin usule aykırı olduğu ve sanığın öğrenme tarihinden itibaren temyiz isteminin yasal süresi içinde bulunduğu belirlenerek, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanığın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 03.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5555, Karar No: 2019/4038, Tarih: 18.06.2019

**10. Ceza Dairesi         2017/5555 E.  ,  2019/4038 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” , karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan beraat kararı verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi,

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 18/06/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14341, Karar No: 2023/996, Tarih: 28.02.2023

**9. Ceza Dairesi         2022/14341 E.  ,  2023/996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı,

kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yargıtay bozma ilamından önce ilk derece mahkemesince sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin bozma üzerine Bölge Adliye Mahkemesince kaldırılarak sanığın atılı suçlardan mahkumiyetine dair kurulan hükümler ile ilgili olarak sanık müdafileri de temyiz isteminde bulunmuş iseler de, sanığın temyiz aşamasında 27.09.2022 ve 12.10.2022 tarihli dilekçeleri ile temyiz hakkından feragat ettiğini bildirmesi karşısında, incelemenin katılan vekilinin temyizi ile sınırlı olarak yapılması gerektiği belirlenmiştir.

Sanık hakkında bozma üzerine verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz eden katılan vekilinin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafilerinin duruşmalı inceleme talebinin, sanığın temyiz hakkından feragat ettiği de gözetilerek 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

1. Iğdır 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 27.03.2019 gün ve 2018/175 Easas, 2019/71 Karar sayılı kararı ile sanığın beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin ikinci ile birinci fıkraları, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddeleri uyarınca neticeten 13 yıl 9 ay hapis cezası ve aynı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi ile beşinci fıkrası ve 53 üncü maddeleri uyarınca neticeten 12 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 06.12.2019 tarihli ve 2019/2333 Esas, 2020/1014 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik yapılan istinaf başvurularının beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan hüküm yönünden esastan ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm açısından ise düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

2. Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 06.12.2019 tarihli ve 2019/2333 Esas, 2020/1014 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik yapılan istinaf başvurularının beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan hüküm yönünden esastan ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm açısından ise düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

3. "Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 06.12.2019 tarihli ve 2019/2333 Esas, 2020/1014 Karar sayılı kararının Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısı ile sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Dairemizin 17.05.2022 tarihli ve 2021/15177 Esas, 2022/4620 Karar sayılı kararı ile "istinaf incelemesini gerçekleştiren Bölge Adliye Mahkemesince, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen karar yönünden sanığın müsnet suçu silahla işlemediği gerekçesiyle mahkumiyet kararında yer alan 5237 sayılı TCK’nın 109/3-a. maddesinin hükümden çıkarılmasına dair yapılan değerlendirmenin delil takdirine ilişkin olması nedeniyle 5271 sayılı CMK’nın 303/1-a. maddesi kapsamına girmediği ve bu hususla ilgili değerlendirmenin aynı Kanunun 280/1-g. maddesine göre duruşmalı yapıldıktan sonra bu suç ile bağlantılı şekilde işlenen beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçuyla ilgili hükümler kurulması gerektiği gözetilmeden dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde vaki istinaf başvurusunun esastan ve düzeltilerek esastan reddedilmesi" nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin ikinci ile dördüncü fıkraları uyarınca Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir."

4. Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 21.09.2022 tarihli ve 2022/1389 Esas, 2022/1284 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında, beden veya ruh sağlığını

bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından 5237 sayılı Kanun’un 102 nci maddesinin ikinci ve beşinci fıkraları ile 43 ve 53 üncü maddeleri uyarınca neticeten 13 yıl 9 ay hapis cezası ve aynı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci ve beşinci fıkraları ve 53 üncü maddeleri uyarınca neticeten 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. GEREKÇE

Katılan vekilinin temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından 5237 sayılı Kanun’un 102 nci maddesinin ikinci ve beşinci fıkraları ile 43 ve 53 üncü maddeleri uyarınca neticeten 13 yıl 9 ay hapis cezası ve aynı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci ve beşinci fıkraları ve 53 üncü maddeleri uyarınca neticeten 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. GEREKÇE

Katılan vekilinin temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141 inci maddesi ile 5271 sayılı Kanun'un 34 üncü maddesinin birinci fıkrası, 230 uncu ve 289 uncu maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca mahkeme kararlarının, Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde açık ve gerekçeli olmasının zorunlu olduğu, bu kapsamda öncelikle sanığın sübut bulduğu kabul edilen eylemlerinin mahkemece olayın kabulü şeklinde karar yerinde açıklanması, gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılarak değerlendirilmesi, hükme esas alınıp reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi, ulaşılan kanaat, sanığın suç oluşturduğu sabit görülen fiillerinin hukuki nitelendirmesinin yapılması suretiyle delillerle sonuç arasında bağ kurulması ve bu şekilde cezanın şahsîleştirilmesi gerekirken, açıklanan ilkelere uyulmadan hüküm kurulması, 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi kapsamında hukuka kesin aykırılık hâli olarak saptanmıştır.

III. KARAR

Başkaca yönleri incelenmeyen Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 21.09.2022 tarihli ve 2022/1389 Esas, 2022/1284 Karar sayılı kararının, gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca takdîren Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8281, Karar No: 2015/1193, Tarih: 04.03.2015

**20. Hukuk Dairesi         2014/8281 E.  ,  2015/1193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalılardan Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1- Dava konusu taşınmaza komşu .......... Köyü 239, 240, 241, 242, 243, 245, 808 ve 92 ilişkin kadastro tutanakları ve eklerinin, davalı iseler dava dosyalarının, kesinleştilerse kadastroca oluşan tapu kayıt örneklerinin ve fen bilirkişiler tarafından düzenlenen 04/03/2014 tarihli rapor ve krokisinde çekişmeli taşınmazın batısında Ramazan Varol kullanımındaki taşınmazın bulunduğu bildirildiğinden, bu taşınmaza ilişkin dava açılıp açılmadığı ........ Yönetiminden sorulmak ve mahkeme kayıtlarından da incelenmek suretiyle tespit edilerek, açılmış dava bulunduğu takdirde dava dosyasının,

2- Dava tarihinden 15 - 20 yıl önce çekilen hava fotoğrafları ve bu fotoğrafların yorumlanması ile üretilen orijinal renkli memleket haritaları ve standart topografik fotogrametri yöntemi ile düzenlenen kadastro haritaları ilgili yerlerden getirtildikten sonra dosyanın hükme esas alınan raporları düzenleyen orman ve ziraat bilirkişilerine verilip, getirtilen hava fotoğrafları ile bundan elde edilen memleket haritasının ölçekleri kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ve hava fotoğrafı ölçeğine bilgisayar ortamında (.... veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, bu haritalar komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunun çevre parsellerle birlikte memleket haritası ve hava fotoğrafı üzerinde gösterilmesi, hava fotoğrafının stereoskop aleti vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak, taşınmaz üzerindeki bitki örtüsünü oluşturan unsurların tek tek sayı olarak tarif edildiği, ağaçların cinsi, ortalama yaşı, kapalılık oranı, hakim ağaç türü ve kullanım şeklinin detaylı olarak incelendiği ek raporun alınarak dosyaya eklenmesi,

Ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK'nın 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 04/03/2015 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/164, Karar No: 2009/275, Tarih: 24.11.2009

**Ceza Genel Kurulu         2009/11-164 E.  ,  2009/275 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname:  2009/134069

Yargıtay Dairesi : 11. Ceza Dairesi

Sanıklar E.S., S.B.ve A. G.’nun suç işlemek için teşekkül oluşturmak ve nitelikli dolandırıcılık suçlarından delil yetersizliğinden, sanıklar M.Ş., T. D., H. Z., D. K., H. K., K.P.ve M.K.'ın suç işlemek için teşekkül oluşturmak suçundan suçun unsurları oluşmadığından beraatlarına,

Sanıklar M.Ş., T.D., H. Z., D. K., H. K., K. P.ve M. K.ın kredi kartı sözleşmesinde sahtecilik suçundan 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Yasasının 37/2, 765 sayılı TCY’nın 80 ve 59. maddeleri uyarınca ayrı ayrı 1’er yıl 11’er ay 10’ar gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına, T.D., D.K.ve H. Z.hakkındaki cezaların 647 sayılı Yasanın 6. uyarınca ertelenmesine ilişkin,

Kırıkkale Ağır Ceza Mahkemesince verilen 12.02.2008 gün ve 36-30 sayılı hüküm, tüm sanıklar için zorunlu müdafii olarak atanan Av. M.H.B. tarafından 28.02.2008 tarihinde temyiz edilmekle, temyiz istemi Kırıkkale Ağır Ceza Mahkemesince 28.02.2008 gün ve 36-30 ek sayı ile süresinde olmadığından bahisle CMK’nın 296/1. maddesi uyarınca red edilmiştir.

Temyizin reddi kararının da beraat eden sanıklar E.S., S.B. ve A.G. dışındaki sanıkların müdafii sıfatıyla Av. M.H.B.tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 11. Ceza Dairesince 22.12.2008 gün ve 13282-13686 sayı ile; bu red kararı onanmıştır.

Yargıtay C.Başsavcılığınca 02.07.2009 gün ve 134069 sayı ile;

“…Suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK.nın 504/3 maddesinin üst haddinin 5 yıl hapis cezasını gerektirmesi nedeniyle, 5271 Sayılı Yasanın 5560 sayılı Yasanın 21. maddesiyle yapılan değişiklikten önceki hükmü gereğince sanıklar için bir müdafiin atanması zorunludur.

Bu durumda, zorunlu müdafiinin 5271 sayılı Yasanın 156/1- b maddesi gereğince mahkemenin istemi üzerine baroca atanması gerekmekte olup, olayımız açısından üst sınırı 5 yıl hapis cezası olan nitelikli dolandırıcılık suçuyla ilgili olarak yapılmakta olan yargılama sırasında mahkemenin istemi ile baroca zorunlu müdafi olarak Avukat M.H. B.'nun tayin edilmiş olmasında herhangi bir usulsüzlük bulunmamaktadır.

İtiraza konu uyuşmazlığa benzer bir olayda Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.03.2008 tarih, 2008/8-9 E, 2008/58 sayılı kararında;

1- Zorunlu müdafii atamasının yapıldığı tarih itibarıyla yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre tayin edilmiş zorunlu müdafiye yapılan tefhim ve tebliğ, aynen vekaletnameli müdafiye yapıldığında olduğu gibi hukuki sonuçlarını doğurur. Ancak; bunun ön şartı, kendisine bir zorunlu müdafii atandığından sanığın haberdar edilmiş olmasıdır.

2- Sanığın zorunlu müdafii azletme ve değiştirilmesini isteme hakkı bulunmaktadır.

3- Kendisine zorunlu müdafii atandığından haberdar olan sanık buna ses çıkarmazsa, zorunlu müdafiin yapmış olduğu ve kendisinin açıkça karşı çıkmadığı tüm tasarrufların sonuçlarına katlanmak zorundadır.