muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/13716, Karar No: 2015/7937, Tarih: 08.09.2015

4342 sayılı Mera Kanununun 3. maddesinde yapılan tarife göre çayır; taban suyunun yüksek bulunduğu veya sulanabilen yerlerde biçilmeye elverişli yem üretilen ve genellikle kuru ot üretimi için kullanan yerlerdir. Çayır nitelikli bir yerin aynı zamanda mera özelliği taşıyabileceği kuşkusuzdur. Nitekim; anılan kanunun 3. maddesinin (i) bendinde çayır, mera, yaylak ve kışlak arazisinin sınırlandırmaya tabi olduğu kabul edilmiştir. Her ne kadar bir yerin çayır olması mutlak suretle zilyetlikle kazanmaya elverişli olmadığının kabulünü gerektirmez ise de bu yerin özellikleri ve kullanma biçimi, özellikle de taşınmazın mera niteliğiyle sınırlandırılan parsel içinde kalması mera bütünlüğünü bozacağından o yerin meradan açıldığını ve zilyetlikle kazanılamayacak yerlerden olduğunu gösterebilir. Ne var ki bilirkişi raporları sonucu taşınmazın niteliği kesin olarak saptanmamıştır.

Bu durumda mahkemece yapılması gereken iş; DSİ tarafından bölgede yapılan göl kurutma işlemine ait harita ve belgeler getirtilmeli, mahallinde Ziraat, Jeoloji, fen ve mahalli bilirkişileri eşliğinde yeniden keşif yapılmalı, dava konusu taşınmazın toprak yapısı incelenmeli, kadim kullanım durumu araştırılmalı, komşu 254 sayılı mera parseli ile toprak yapısı karşılaştırılmalı ve taşınmazın niteliği tam olarak tespit edildikten sonra bunun sonucuna uygun bir hüküm kurmak olmalıdır.

Eksik inceleme ve araştırma ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş, bu nedenle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 08.09.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15385, Karar No: 2013/2510, Tarih: 14.02.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/15385 E.  ,  2013/2510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın kaldırılması

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, itirazın kaldırılması ve kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahalli mahkemece kararda davanın, .. 2. İcra Müdürlüğü'nün 2010/23195 nolu icra dosyasındaki takibe yapılan itirazın kaldırılması olarak kabul edilmiş ise de, davacının dava dilekçesindeki talebi, noterde düzenlenen tahliye taahhüdünde kararlaştırılan, günlüğü 500 dolardan 18.05.2010 tarihinden itibaren dokuz günlük toplam 4.500 dolar cezai şartın TL karşılığının tahsili için 26.05.2010 gününde başlatılan .... 5. İcra Müdürlüğü'nün 2010/22205 takip sayılı dosyasına vaki davalı tarafça yapılan itirazın kaldırılması ve takibin devamı istemine ilişkin olup, cezai şart alacağının tahsili tazminat hukuku ile ilgili bulunduğundan, uyuşmazlığın yargılama yapılarak çözümlenmesi gerekir. Dar yetkili icra mahkemesinde bu uyuşmazlık incelenemeyeceğinden, mahkemece uyuşmazlık yargılamayı gerektirdiğinden bahisle talebin reddine karar verilmesi gerekirken mahkemece yargılama yapılarak ve işin esasına girilerek yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru değil ise de, karar sonucu itibariyle doğru olduğundan, kararın değiştirilmiş bu gerekçe ile ONANMASINA ve aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenden alınmasına 14.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13483, Karar No: 2011/14146, Tarih: 22.11.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/13483 E.  ,  2011/14146 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 20.05.2008 gününde verilen dilekçe ile yüklenicinin temlikine dayalı tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın reddine dair verilen 25.03.2011 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 04.10.2011 günü mürafaa icrasından sonra dosyada görülen eksiklik nedeniyle evrak mahalline iade edilmiştir. Anılan eksikliğin giderilmesinden sonra dosya tekrar Dairemize gönderilmiş olmakla, içerisindeki bütün kağıtlar inelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, yüklenicinin temliki işlemine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davalılardan yüklenici arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi gereğince üstlendiği edimleri yerine getirdiğini, diğer davalılar arsa sahipleri ise yüklenicinin sözleşme uyarınca yapması gereken bazı imalatları yapmadığını, dolayısıyla kendilerinden karşı edim istenemeyeceğini, açılan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, yapıda saptanan eksiklikler sebebiyle ödenmesi gereken tutar davacı tarafından depo edilmediğinden bahisle dava reddedilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

Belirtildiği üzere, davada alacağın temliki işlemine dayanılmıştır. Bir tanımlama yapmak gerekirse alacağın temliki alacaklı ile onu devralan üçüncü kişi arasında borçlunun rızasına ihtiyaç olmaksızın yapılabilen ve sadece kazandırıcı bir tasarruf işlemi niteliğini taşıyan şekli bağlı bir akittir. Bu bakımdan da davada dayanılan adi yazılı düzenlenmiş 11.10.2005 tarihli

sözleşme Borçlar Kanununu 162 ve devamı maddeleri uyarınca yapılmış bir temlik anlaşmasıdır. Gerçekten, yüklenici eseri meydana getirerek sözleşmenin karşı tarafına teslim etmesi halinde kazanacağı şahsi hakkı (hak kazandığı bağımsız bölümler karşılığı arsa payını) arsa sahiplerinin rızası olmaksızın yukarıda belirtilen koşullara uygun olarak üçüncü bir kişiye (davacıya) temlik edebilir. Ancak, temlik talebine muhatap olan borçlu (davalı arsa sahipleri) temlik işlemine dayalı hakkı hemen yerine getirmek zorunda değildir. Zira, Borçlar Kanununun 167. maddesi hükmüne göre borçlu (arsa sahipleri) temlike vakıf olunca temlik edene (yükleniciye) karşı haiz olduğu bütün def’ileri temellük edene (davacı üçüncü kişiye) dahi ileri sürebilir hale gelir. Davalı arsa sahiplerinin temellük edenin taleplerine karşı koymalarının nedeni Borçlar Kanununun 167. maddesidir. Bu bakımdan davalı arsa sahiplerinin gerçekten temellük edene (davacıya) yüklenici ile olan sözleşme sebebi ile bazı haklar ileri sürüp süremeyeceği işin mahiyetine uygun şekilde araştırılmalıdır.

Davalılar arasındaki 27.12.2004 tarihli sözleşme arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesidir. Bu tür sözleşmelerde yüklenicinin temel borcu yapımı üstlenilen binayı sözleşmesine, fen ve amacına uygun meydana getirerek arsa sahibine teslim etmektir. Bir binanın fen ve amaca uygun yapımından maksat o binanın imar hukukuna, bu arada yetkili merci tarafından tasdik edilen projelere uyulması demektir. Başka bir ifade ile tarafların arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesini diledikleri şekilde düzenlenmeleri, sözleşmelerinde imar kurallarına aykırı hükümlere yer vermeleri olanaklı değildir. Şayet, taraflar sözleşmelerinde kamu düzeninden olan imar mevzuatından aykırı hükümlere yer vermiş ise ortaya ifa imkansızlığı sorunu çıkar.

İfa imkansızlığı, ortaya çıkış nedenine göre bazı ayrımlara tabi tutulmaktadır. Şayet ifa imkansızlığı sadece sözleşmenin tarafların bakımından değil herkes için söz konusu ise buna “objektif imkansızlık”, yalnız sözleşmenin taraflarından birinin tutumundan doğmuş ise buna da “sübjektif imkansızlık” denir. İmkansızlık sözleşmeden sonra ve taraflardan birinin (borçlunun) kusurundan kaynaklanmakta ise buna “kusurlu imkansızlık” fakat, tarafların kusuru olmadan meydana gelmiş ise “kusursuz imkansızlık” denilir. Kusursuz imkansızlık borcu sona erdiren nedenlerden biridir. Çünkü, BK. m. 117/I’e göre “borçluya isnat olunamayan haller münasebetiyle borcun ifası mümkün olmazsa borç sakıt olur”. İfa imkansızlığı halinde de borçludan borcun yerine getirilmesi istenemez.

Bu genel açıklamalardan sonra mahkemece yapılması gereken iş;

Yetkili merci olan belediyede bulunan 1668 ada 69 sayılı parsel üzerindeki yapıya ilişkin bütün tasdikli projeleri getirtmek, gerekirse belediyede mevcut işlem dosyasını incelemek üzere bilirkişiye yetki vermek, sonra yerinde keşif yapılarak yapının kamu düzeninden olan imar mevzuatına uygun, diğer bir deyişle tüm tasdikli projelere uyularak yapılıp yapılmadığını bilirkişiye tespit ettirmek, sözleşmede hüküm olsa bile yapı imar mevzuatına uygun yapılıp tamamlanmışsa bazı edimlerin hukuki nedenlerle yüklenici tarafından yerine getirilemediğini kabul ederek istemi hüküm altına almak, sözleşmede yer alan ancak yapılmayan bazı eksiklikler bulunmaktaysa bunların parasal tutarını tespit etmek ve ödemesi için davacıya uygun bir mehil vermek, davayı birlikte ifa kuralları gereği kabul etmek, aksinin saptanması halinde şimdiki reddetmek olmalıdır.

Değinilen yönler bir yana bırakılarak eksik inceleme ve araştırmayla davanın yazılı olduğu şekilde reddi doğru olmamış kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle temyiz olunan kararın BOZULMASINA, 825,00 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davalılardan alınarak davacıya verilmesine, 22.11.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/32351, Karar No: 2013/8152, Tarih: 07.03.2013

**12. Hukuk Dairesi         2012/32351 E.  ,  2013/8152 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/10/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi  tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından başlatılan çeke dayalı kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla takibe karşı borçlu, iflas erteleme davasında verilen tedbir ara kararı nedeniyle takibin iptalini talep etmiştir. Mahkemece, iflas erteleme davasında verilen tedbir kararı kaldırıldığından şikayetin reddine karar verildiği görülmüştür.

Her ne kadar şikayet tarihinden sonra, karar tarihinden önce 04.09.2012 tarihinde Bala Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2011/278 - 2012/191 K. sayılı kararı ile tedbirin kaldırılmasına karar verilmiş ise de; 28.11.1956 tarih ve 15/15 Sayılı İBK. ve HGK.nun 17.3.1954 tarih ve 3/40-49 sayılı kararları gereğince; her dava açıldığı tarihteki koşullara ve hukuki duruma göre hükme bağlanır.

Bala Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2011/278 Esas sayılı iflasın ertelenmesi davasında verilen 05.12.2011 tarihli ihtiyati tedbir kararı ile “İİK 206/1 maddesi sırasında belirtilen takiplerin dışında kalan ilamlı ve ilamsız takipler ve 6183 sayılı yasa uyarınca yapılan takipler de dahil olmak uzere tüm takiplerin ihtiyati tedbir yoluyla önlenmesine” karar verildiği anlaşılmıştır.

İİK'nun 179/b madde hükmü gereğince, açılan iflasın ertelenmesi davası nedeniyle verilen bu tedbir kararı üzerine borçlu aleyhine 6183 Sayılı Kanuna göre yapılan takipler de dahil olmak üzere bütün takipler durur.

O halde mahkemece; takip, alacaklı tarafından bu tedbir kararından sonra 31.7.2012 tarihinde başlatıldığından ve “takiplerin önlenmesine” ilişkin tedbir kararı verildiğinden, şikayetin  kabul edilerek  tedbirden sonra  başlatılan bu takibin iptaline karar vermek gerekirken, yazılı gerekçe ile şikayetin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK. 366 ve HUMK.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3882, Karar No: 2012/5336, Tarih: 06.06.2012

**8. Hukuk Dairesi         2012/3882 E.  ,  2012/5336 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

Hazine ile ... aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının reddine dair Edremit 1.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 02.12.2010 gün ve 619/723 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı Hazine vekili, mülkiyeti davalıya ait olan 82 parsel sayılı taşınmazın 29 m2'lik kısmının 3621 sayılı Kıyı Kanununa göre, kıyı kenar çizgisi kapsamında kalan yerlerden olduğundan tapu kaydının kısmen iptaline ve tecavüzlü kısım üzerindeki yapının kal'ine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, hak düşürücü süreden davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davanın kısmen kabulüne dair önceki karar davacı Hazine vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 25.03.2010 tarih, 2010/2477-3420 Esas ve Karar sayılı kararında özetle; “ ...3402 sayılı Yasanın 12/3 maddesinde öngörülen 10 yıllık hak düşürücü süreden davanın reddine karar verilmesi gerektiği, ancak her davanın açıldığı tarihteki koşullara tabi olduğu ve dava tarihi itibarı ile davacı Hazinenin davasında haklı olup, buna bağlı olarak yargılama giderlerinden ve bu giderlerden sayılan avukatlık ücretinden davalı tarafın sorumlu tutulmasının değerlendirilmesi...” gereğine değinilerek mahkeme kararı bozulmuş olup, davacı velinin karar düzeltme isteği de Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 23.09.2010 tarih 2010/7897-9294 Esas ve Karar sayılı kararıyla reddedilmiş ve mahkemece bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda, hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Hemen belirtmelidir ki, mahkemenin esasa ilişkin ilk kararı ve Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin yukarıda açıklanan bozma kararı ile temyize konu son mahkeme kararları tümüyle, 5841 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 14.03.2009 tarihinden sonra verilmiş olup; bu Kanunun 2. ve 3.maddeleri ile getirilen yeni düzenlemelere dayanılarak oluşturulmuştur.

14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 25.02.2009 günlü 5841 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun’un 2. maddesi ile 3402 sayılı Kanunun 12. maddesinin 3. fıkrasına eklenen cümlede: "bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet ve diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın" ve 3. maddesi ile aynı Kanuna eklenen geçici 10. maddesinde ise; “Bu Kanunun 12. maddesinin 3. fıkrası hükmü Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır.” şeklindedir. Bu değişiklik nedeniyle bu yasanın yürürlük tarihinden sonra Hazinenin açtığı davalarda da 10 yıllık hak düşürücü süre uygulanmaya başlanmıştır.

Ne var ki, bozma ve mahkeme kararlarının verilmesinden sonra, son kararın temyizi aşamasında Anayasa Mahkemesi’nin 12.05.2011 gün ve 2009/31 E. 2011/77 K. sayılı kararıyla; “25.02.2009 gün ve 5841 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 2.maddesiyle 21.06.1987 günlü 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 12.maddesinin üçüncü fıkrasına eklenen cümlenin ve 3.maddesiyle 3402 sayılı Yasa’ya eklenen Geçici 10. maddenin Anayasa’ya aykırı olduğuna ve iptaline” karar verilmiş ve bu iptal kararı 23.07.2011 tarihli Resmi Gazetede yayımlanmıştır.

Anayasa Mahkemesinin iptal kararlarının yasama, yürütme ve yargı organları ile idari makamlar, gerçek ve tüzel kişileri bağlayacağı açıktır.

Diğer taraftan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 33.maddesinde yer alan “Hakim, Türk hukukunu resen uygular” hükmü ile ifadesini bulan yasal ilke gözetildiğinde; Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının derdest dosyalar yönünden uygulanmasının zorunluluğu ortadadır.

Öyle ise, kesin hüküm halini almamış ve kazanılmış hakkın istisnasını teşkil eden bu durum karşısında 5841 sayılı Yasa hükümleri uyarınca davanın reddine ilişkin olarak kurulan hükmün, verildiği tarih itibarıyla doğru olduğu düşünülse ve ayrıca Anayasanın 153.maddesine göre iptal kararı geriye yürümez ise de 10.3.1969 gün ve 1/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçe bölümünde belirtildiği üzere iptal, kesin şekilde çözüme bağlanmış uyuşmazlıkları etkilemez ve henüz anlaşmazlık hali devam ediyorsa iptalin kapsamına girer. Bu durumda davanın hak düşürücü süreden reddine ilişkin kurulan kararın Anayasa Mahkemesi’nin anılan iptal kararından sonra doğru olduğu söylenemez. Zira, kamu düzeninin söz konusu olduğu bütün haller istisnanın kapsamına girer.

Bir başka yönüyle, Anayasa Mahkemesinin iptal kararları usuli kazanılmış hakların istisnasını teşkil ederler. Her ne kadar Yargıtay 1. Hukuk Dairesince, 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiğinden bahisle Yerel Mahkemenin verdiği kısmen kabule ilişkin ilk karar bozulmuş ise de, bozma ilamının dayanağını oluşturan yasa metni Anayasa Mahkemesince yukarıda değinildiği üzere iptal edilmiş olmakla; artık taraflar yararına usuli kazanılmış hakkın gerçekleştiğinden söz edilemeyecektir.

Bu husus, 28.06.1960 tarih ve 21/9 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nda da “...Sonradan çıkan içtihadı birleştirme kararının, Temyiz Mahkemesinin bozma kararına uyulmakla meydana gelen usule ait müktesep hak esasının istisnası olarak, henüz mahkemede veya Temyiz Mahkemesinde bulunan işlere tatbiki gereklidir...” şeklinde ifade edilmiştir.

Anayasa Mahkemesinin iptal kararlarında da aynı ilke geçerlidir.

Bu husus, 28.06.1960 tarih ve 21/9 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nda da “...Sonradan çıkan içtihadı birleştirme kararının, Temyiz Mahkemesinin bozma kararına uyulmakla meydana gelen usule ait müktesep hak esasının istisnası olarak, henüz mahkemede veya Temyiz Mahkemesinde bulunan işlere tatbiki gereklidir...” şeklinde ifade edilmiştir.

Anayasa Mahkemesinin iptal kararlarında da aynı ilke geçerlidir.

Hal böyle olunca, Anayasa Mahkemesinin iptal kararı sonucu oluşan durumun eldeki maddi anlamda kesinleşmemiş ve derdest olan davaya da uygulanması zorunlu olup, kamu malları ile ilgili davalar, aynı zamanda kamu düzeni ilkesini de içermektedirler. Bu nedenle mahkemece, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda Anayasa Mahkemesinin iptal kararından sonra oluşan yeni yasal durum dikkate alınarak, inceleme yapılıp sonuca ulaşılması gerektiğinde kuşku bulunmamaktadır.

Somut olayda; işin esasının ve dava konusu taşınmaz bölümünün, 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararıyla belirlenen veya belirlenecek olan kıyı kenar çizgisine göre değerlendirilmesi ve ayrıca 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasanın 16. maddesiyle 3402 sayılı Yasanın 36.maddesine bazı ilaveler getiren 36/A maddesi hükmüne göre kadastro işlemleri sebebiyle açılan davalar nedeniyle yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretinden davalı tarafın sorumlu tutulamayacağı hususunun da gözetilmesi, mahkemece bu konudaki görüşün ortaya konulması ve ondan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı Hazine vekilinin yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK.nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK.nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunabileceğine 06.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6649, Karar No: 2024/9750, Tarih: 11.06.2024

**2. Ceza Dairesi         2022/6649 E.  ,  2024/9750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, suça sürüklenen çocuk kısa kararın açıklandığı 10.02.2022 tarihli duruşmada SEGBİS vasıtasıyla hazır edilerek hükümler yüzüne karşı verilmiş ise de, yasa yolu bildiriminde 5271 sayılı CMK'nın 263. maddesine göre bulunduğu cezaevi aracılığıyla kararları temyiz edebileceğinin belirtilmemesi suretiyle yanıltıldığı anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuğun öğrenme üzerine 04.03.2022 tarihli temyiz isteminin 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Suç tarihi itibarıyla 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 143, 116/2-4, 119/1-c ve 31/3. maddelerinde öngörülen cezaların üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-d, 66/2, 67/3-4. maddeleri uyarınca hesaplanan 15 yıllık dava zamanaşımının, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 13.09.2010 tarihi itibarıyla durduğu ve suça sürüklenen çocuğun denetim süresi içerisinde işlediği kasıtlı suçtan dolayı verilen hükmün kesinleşmiş olması karşısında, denetim süresi içerisinde suçun işlendiği 30.03.2011 günü yeniden işlemeye başladığı nazara alındığında, 6 ay 17 günlük durma süresi de eklendiğinde, olağanüstü zamanaşımının, 21.04.2008 olan suç tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davalarının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.