muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/9998, Karar No: 2022/8115, Tarih: 01.06.2022

./..

S/2

üzerine çöküp ağzını eliyle kapatarak hareket etmesine engel olacak şekilde olay yerinden hızlıca uzaklaştıkları, akabinde olayın tanık ... tarafından Kolluk birimine ihbar edildiği, sanıklar seyir halindeyken yol üzerinde ... 'nın araçtan indiği, ... 'in mağdureyi amcasına ait tek odalı bir eve götürüp orada iki gün kaldıkları bu süreçte mağdure ile sanığın ayrı yataklarda yattıkları, sanığın 03.11.2013 tarihinde mağdureyi köy muhtarının yanına götürerek, Jandarma birimine haber verilmesi neticesinde ailesine teslim edildiği olayda; aradan geçen iki günlük süre zarfında sanık ...'in mağdureye yönelik dışa yansıyan cinsel söz ve davranışlarının bulunmadığı hatta gece kaldıkları evde ayrı yataklarda uyudukları, sanıkların mağdureyi evlenmeye ikna etmek amacıyla kaçırdıkları anlaşılmış ise de ikna olmaması nedeni ile tekrar ailesine teslim ettikleri, TCK.nın 109/5. maddesindeki cinsel amaç ifadesinin çok geniş yorumlamaya müsait muğlak bir kavram olduğu ceza içeren düzenlemelerin TCK.nın 2. maddesinde düzenlenen kanunilik ilkesi gereği dar yorumlanması gerektiği, 06.10.2015 tarih ve 2013/788 Esas, 2015/306 Karar sayılı Ceza Genel Kurulu kararında da belirtildiği üzere cinsel amaç kavramının dışa yansıyan cinsel içerikli davranışlar olarak yorumlanması gerektiği bunun hukuk devletinin ve kanunilik ilkesinin gereği olduğu dar yorumun kanunilik ilkesi güvencesine ve ceza adaletine uygun olacağı, sanıkların amaçlarının mağdurenin evlenme konusundaki düşüncesini öğrenmek, mümkünse ikna etmek olduğu, bunun dışında cinsel amaçla hareket ettiğine dair dışa yansıyan cinsel içerikli bir davranışta bulunmadıkları halde haklarında TCK.nın 109/5. maddesi uygulanarak fazla cezaya hükmedilmesinin hukuka aykırı olduğu kanaati ile sayın çoğunluğun onama kararına katılmadığımı saygıyla arz ederim. 01.06.2022

...

Muhalif Üye

KARŞI OY GEREKÇESİ

Sanıkların mağdureyi cinsel amaç için kaçırdığına ilişkin dosyada bir söz, eylem ve davranışın bulunmadığı;

Evlenmek amacıyla kaçırılan kişilerin cinsel amaç için kaçırıldığı düşüncesi, bir karineden ileri gitmeyeceği, ceza yargılamasında karineye göre hareket edilmeyeceği, sanığın kaçırma eylemini evlenmek amacıyla yaptığında cinsel bir davranışta bulunmama durumunun da olacağından TCK.nın 109/5. maddesi uygulanması gerektiği görüşüne katılmıyorum. 01.06.2022

...

Muhalif Üye
Yargıtay — Esas No: 2024/2313, Karar No: 2024/2842, Tarih: 18.03.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/2313 E.  ,  2024/2842 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2383 E., 2023/2031 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 18. İş Mahkemesi

SAYISI : 2018/197 E., 2021/159 K.

Taraflar arasındaki Kurum işleminin iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının 16.11.1967 doğumlu olduğu halde nüfus kaydına 16.11.1973 olarak kaydedildiğini, Çekerek Asliye Hukuk Mahkemesinin 1987/159 sayılı dosyası ile davacının yaşının 16.11.1967 olarak düzeltildiğini, 23.11.2017 tarihli tahsis talebinin ilk işe giriş tarihinden sonra yaş tashihi yaptığı, bu nedenle emekliliğe hak kazanamadığı gerekçesiyle reddedildiğini belirterek, Kurum işleminin iptali ile davacının yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitini, talep tarihinden hesaplanacak aylıkların ödenmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; davacının ilk defa sigortalı olarak çalışmaya başladığı tarihten sonra yaş tashihi yapılması, yaş şartını taşımaması nedeniyle tahsis talebinin reddedilmesine ilişkin Kurum işleminin yerinde olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile yaş tashihinin ilk defa sigortalı olarak çalışmaya başladığı tarihten sonra yapıldığı, tahsis talebinde davacının yaşının 16.11.1973 olarak esas alınacağı, tahsis talebinde bulunduğu 23.11.2017 tarihinde 506 sayılı Kanun'un Geçici 81/B-g bendine göre, 25 yıl sigortalılık süresi 5375 prim ödeme günü ve 50 yaşını doldurması koşulları aranacağından tahsis talep tarihinde yaşlılık aylığına hak kazanamayacağı, Kurum işleminin yerinde olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili, Mahkemece deliller toplanmadan, detaylı inceleme ve araştırma yapılmadan, Anayasaya aykırılık iddiası değerlendirilmeden karar verildiğini belirterek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili, Mahkemece deliller toplanmadan, detaylı inceleme ve araştırma yapılmadan, Anayasaya aykırılık iddiası değerlendirilmeden karar verildiğini belirterek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 07.07.1987 tarih ve 583673 varide sayılı ilk işe giriş bildirgesinde davacının işe giriş tarihinin 16.06.1987, doğum tarihinin 1967 yazdığı, bildirgenin 07.07.1987'de Kuruma sunulduğu, Çekerek Asliye Hukuk Mahkemesinin 1987/159 Esas,1987/193 Karar sayılı kararı sureti ircelendiğinde; dava tarihinin 12.08.1987, karar tarihinin ise 28.10.1987 tarihi olduğu; kararda davacının 16.11.1973 olan yaşının 16.11.1967 olarak düzeltildiği, kararın 11.12.1987 tarihinde kesinleştiği, Sivas Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğünün 16.01.2018 tarihli kararında davacının 20.11.2017 tarihli tahsis talebinin, yaş şartını doldurmadığı gerekçesiyle reddedildiği, hizmet döküm cetvelinin dosyada yer aldığı, sigortalılık başlangıç tarihinin 16.06.1987 olduğu, nüfus kayıt örneğinde Çekerek Asliye Hukuk Mahkemesinin 1987/159 Esas,1987/193 Karar sayılı ve 11.12.1987 kesinleşme tarihli ilamıyla doğum tarihinin düzeltildiği, 16.11.1973 olan doğum tarihinin kayıt düzeltmeyle 16.11.1967 olduğu, Çekerek Askerlik Şubesi Başkanlığının son yoklama dönemine ait kayıtlarının dosyada yer aldığı, buna göre davacının düzeltilen yaşına göre yoklama işlemi yapıldığı, davacı tarafından sigorta sicil kartı fotokopisinin ibraz edildiği, kartta doğum tarihinin 1967 ve işe giriş tarihinin 16.06.1987 olarak yazıldığı, davacı vekili 5510 sayılı Kanun'un 57/2 maddesinin Anayasa'ya aykırı olduğunu belirterek Anayasa Mahkemesine başvurulmasını talep etmişse de; Anayasa Mahkemesinin aynı konuda 2008/64 Esas, 2008/129 sayılı kararı olduğu, ilgili maddenin Anayasaya aykırı olmadığına karar verildiği, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 14.04.2010 tarih E 2010/219 Karar sayılı içtihatının bulunduğu, Yargıtay 10. HD'nin 3669/7700 Yargıtay 21. HD'nin 6171/6223 Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 21/316/322 kararlarının da aynı doğrultuda olduğu, davacının yaş tashihinin ilk defa sigortalı olarak çalışmaya başladığı tarihten sonra yapıldığı anlaşılmakla; tahsis talebinde de, davacının yaşının ilk defa çalışmaya başladığı tarihteki 16.11.1973 olarak esas alınacağı, tahsis talebinde bulunduğu 23.11.2017 tarihinde yaşlılık aylığına hak kazanamayacağı görüldüğünden, Kurum işleminin yerinde olduğu, açılan davanın reddine dair İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, istinaf dilekçesi içeriğini tekrarla kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; davacının mahkeme kararı ile düzeltilen doğum tarihinin, yaşlılık aylığının bağlanmasında esas alınıp alınamayacağına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'nun 120, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 57, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu'nun 10 ve 35, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 30 ve 39 uncu maddeleri ilgili hükümlerdir.

3. Değerlendirme

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Kanun'un 120/2 nci maddesinde “yaşlılık, ölüm ve maluliyet sigortalarına ilişkin yaş ile ilgili hükümlerin uygulanmasında; sigortalının ilk defa sigortalı olarak çalışmaya başladığı tarihte nüfus kütüğünde kayıtlı bulunan doğum tarihinin esas alınacağı” hükme bağlanmıştır. Hiçbir yoruma yer vermeyecek şekilde yapılan bu düzenleme karşısında sigortaya ilk tescil tarihinden sonra yapılan yaş düzeltilmesinin yaşlılık aylığı bağlanmasında nazara alınamayacağı açıktır. Nitekim 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu, 1479 sayılı Esnaf ve Sanatkârlar ve Diğer Bağımsız Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kurumu Kanunu (Bağ-Kur) ve 5434 sayılı Emekli Sandığı Kanunu'nda da anılan maddeye paralel hükümler getirilmiştir.

506 sayılı Kanun'un uygulanması açısından “yaş koşulunun” gerçekleşmesi, belli süre prim ödenmesi yaşlılık sigortasının uygulanması açısından önem taşımaktadır. Bu nedenle Kanun'un 120 nci maddesi sonradan yapılacak yaş düzeltmelerinde kimi kötü uygulamaları önlemek amacıyla özel bir düzenleme getirmiş belli sigorta kollarında hangi doğum tarihinin esas alınacağını açıkça belirlemiştir. Buna göre yaşlılık ölüm ve maluliyet sigortalarının uygulanmasında sigortalının ilk defa sigortalı olarak çalışmaya başladığı tarihte nüfus kütüğüne kayıtlı bulunan doğum tarihinin esas alınacağını hükme bağlamıştır.

Buradaki yaş düzeltmelerinden kasıt, Mahkeme kararı ile yapılan düzeltmelerdir. Esasen Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun kararlarında da aynı yaklaşım belirlenmiş olup, HGK 09.10.2002 tarih ve 2002/761-777, 02.06.2004 tarih 2004/316-322 sayılı kararı ile 14.04.2010 gün ve 2010/21-194 E. 2010/219 K.sayılı kararında bu yaklaşım aynen; “sigortaya ilk tescil tarihinden sonra kesinleşen mahkeme kararı ile yapılan yaş tashihinin yaşlılık aylığı bağlanmasında nazara alınamayacağı, bu hallerde Mahkeme kararının kesinleşme tarihinin dikkate alınması gerektiği belirtilmiştir.

Ancak, sigortalının yaşı ile ilgili gerçek kayıtlar esas alınıp doğum tarihinin mahkeme kararı ile düzeltilmesi halinde, ilama konu dava, gerçek yaşının kayda yansıtılması ile ilgilidir ve nüfusa asıl doğum günü yazılmayıp da küçük veya büyük yazılan kişi tarafından açılan doğum gününün düzeltilmesi sonucunu doğuran klasik yaş tashihi davası değildir. Bu davalar, yaş tashihi ile ilgili değil kayıt tashihi ile ilgili olduğundan bu hallerde yaşlılık aylığı bağlanması ile ilgili emeklilik koşullarının oluşmasında mahkemece de tespit edilen bu yaşın dikkate alınmasında bir isabetsizlik yoktur (Hukuk Genel Kurulunun 24.12.2008 gün ve 2008/10-784 E. 2008/768 K. sayılı kararı). Buradaki yaş düzeltmelerinden kasıt, Mahkeme kararı ile yapılan düzeltmelerdir. Esasen HGK 09.10.2002 tarih ve 2002/761-777, 02.06.2004 tarih 2004/316-322 sayılı kararları da bu yöndedir.

Eldeki davada, ilk defa 16.06.1987 tarihinde 506 sayılı Kanun kapsamında tescil edilen davacının 16.11.1973 olan doğum tarihinin Çekerek Asliye Hukuk Mahkemesinin 28.10.1987 tarihli kararı ile 16.11.1967 olarak düzeltildiği, Çekerek Askerlik Şubesi Başkanlığı yazı cevabına göre davacının 29.02.1988 tarihinde askere sevk edildiği ve 29.08.1989 tarihinde terhis edildiği, Çekerek İlçe Milli Eğitim Müdürlüğünün 07.02.2014 tarihli yazısında davacının ilkokuldan 18.05.1979 tarihinde mezun olduğunun bildirildiği, davacının doğum tarihindeki değişikliğin yaş tashihi değil, kayıt tashihi niteliğinde bulunduğunun anlaşılmasına göre, davanın kabulüne karar vermek gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

18.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1303, Karar No: 2014/6070, Tarih: 06.05.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/1303 E.  ,  2014/6070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen hükmün incelenmesinde;

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık ve müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık hakkında beden ve ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükme ilişkin temyize gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazların reddine,

Ancak;

Sanığın eylemine uyan ve müstakil ceza içeren TCK.nın 103/2. maddesi uyarınca, TCK.nın 61. maddesinde düzenlenen cezanın bireyselleştirilmesine ilişkin hususlar gözetilerek temel ceza belirlendikten sonra, TCK.nın 103/6. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeyerek, doğrudan TCK.nın 103/6. maddesi ile ceza tayini suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık ve müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, re'sen de temyize tâbi hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5559, Karar No: 2008/9671, Tarih: 16.10.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/5559 E.  ,  2008/9671 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Bursa 1. Asliye Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili aleyhine kambiyo senetlerine mahsus yolla icra takibi yapıldığını , müvekkilinin takibe konu çekleri hamiline düzenleyip, ...’a verdiğini, ...’ında ... İletişim Hizm.Ltd.Şti’ye ciro ettiğini, hamilin çekleri bankaya ibrazında karşılıksız olduğunun yazılıp,hamile iade edildiğini, davacının daha sonra çek bedelini ödediğini,yetkili hamilin çek asıllarını ilk ciranta ...’a teslim ettiğini,...’ın ibraname belgesi ile davacı keşideciden hiçbir alacağı kalmadığını beyan ettiğini, ancak çek asıllarının davacıya iade edilmeyip, çekte cirosu olmayan, ticari alışverişle ilgisi bulunmayan S.. M..’na teslim edildiğini, çeklerin bankaya ibraz sırasında davalı ...’nun cirosu bulunmadığını, icra dosyasında alacaklı hamil görünen davalının yetkili meşru hamil olmayıp, cironun sonradan yapıldığını, çekleri takibe koymaya yetkili olmadığını, bankadan çek asıllarının istenmesi durumunda iddianın gerçekliğinin anlaşılacağını, davalı yanca çekin bankaya ibrazından sonra ciro edilip yetkili hamil olması halinde alacağın temlik alan durumuna geldiğini, bu halde ilk hamile karşı ileri sürülebilecek itiraz ve def’ilerin temlik alana karşı da ileri sürülebileceğini, ilk hamilin çek bedellerini nakden ve peşin aldığını yazılı olarak belirtip, davacıyı ibra ettiğinden çeklerin bu yönüyle de karşılıksız kaldığını, çeklerin davacıya iadesi gerekirken sonradan araya ciro atmak yoluyla hamil olan 3.kişiye verildiğini, takip alacaklısının araya sonradan ciro atmasının haksız ve kötüniyetli olduğunu belirterek,borçlu olunmadığının tespiti ile takibin iptaline, %40’dan az olmamak üzere tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, çekin hamiline yazılı olup, davalının çeki alacağına karşılık aldığını,yetkili hamil bulunduğunu, yetkili hamil davalıya bir ödeme yapılmadığını, ödeme iddiasının takip alacaklısı davalıya karşı ileri sürülemeyeceğini,keşidecinin çeke dayalı ödemeyi çekin kendisine tevdii mukabilinde yapacağını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma, icra dosyaları, bankaların cevabi yazıları çek örnekleri, temlik sözleşmesi, ibraname,toplanan delillere göre davacının keşide ettiği çeklerden dolayı çeki elinde bulunduran davalıya karşı sorumlu ve borçlu bulunduğundan davanın ve şartları oluşmayan davalının tazminat isteminin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece iddia, savunma, icra dosyaları, bankaların cevabi yazıları çek örnekleri, temlik sözleşmesi, ibraname,toplanan delillere göre davacının keşide ettiği çeklerden dolayı çeki elinde bulunduran davalıya karşı sorumlu ve borçlu bulunduğundan davanın ve şartları oluşmayan davalının tazminat isteminin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu icra takibine konu edilen çeklerde davalının yetkili hamil olup olmadığı noktasında uyuşmazlıklar bulunmaktadır. ... Bank’tan alınan cevabi yazıda, ibraz tarihi itibariyle çeklerden (2) adedinde davalı Songül’ün imzasının bulunmadığı, (3) çekin ise aslının bulunmadığı bildirilmiştir. Mahkemece dosyadaki bu bilgi ve belgeler karşısında davalının dava konusu çeklerde yetkili hamil olduğunun kabulünü gerektiren inandırıcı ve gerektirici sebepler karar yerinde gösterilmeden eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre öteki yönlerin şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine 16.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1438, Karar No: 2021/8146, Tarih: 13.04.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/1438 E.  ,  2021/8146 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuğun, 5237 sayılı TCK'nın 116/2-4 ve 119/1-c maddelerine uyan iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunda, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11.12.2012 tarih ve 2012/1247 Esas ve 2012/1842 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere; 5237 sayılı TCK'nın 116/4 ve 119/1-c maddelerinde düzenlenen "suçların gece vakti ve birden fazla kişi ile birlikte işlenmesi"nin, suçların daha ağır ceza verilmesini gerektiren nitelikli halleri olması nedeniyle aynı Kanun'un 66/3. maddesi uyarınca dava zamanaşımı sürelerinin hesabında dikkate alındığında, TCK'nın 66/1-d, 66/2 ve 67/4. maddelerine göre zamanaşımı süresinin dolmadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuğun hüküm tarihinde farklı yargı çevresi içerisinde bulunan Elazığ E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan tutuklu olduğunun UYAP kayıtlarından anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuğa duruşmadan vareste tutulmak isteyip istemediği sorulmadan ve bu hususta bir karar alınmadan, hükmün açıklandığı 23/12/2015 tarihli duruşmada hazır edilmeyerek hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı CMK'nın 196. maddesine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 13/04/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3193, Karar No: 2021/1025, Tarih: 16.09.2021

**Hukuk Genel Kurulu         2017/3193 E.  ,  2021/1025 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Manisa 2. İş Mahkemesince verilen davanın kabulüne ilişkin karar davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Özel Dairece yapılan inceleme sonunda bozulmuş, mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten ve direnme kararının verildiği tarih itibariyle 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 26.09.2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanun’la değişikliği öncesi hâliyle 438. maddesinin 2. fıkrası gereğince direnme kararlarının temyiz incelemesinde duruşma yapılamayacağından davalı vekilinin duruşma isteğinin reddine karar verildikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin ambalaj imalatı yapılan davalı işverene ait fabrikanın geri kazanma bölümünde çalıştığını, davalı şirketin asıl işçileri ile benzer işi yaptığı hâlde ücreti belirgin şekilde düşük olduğu gibi, bu işçilerin yararlandırıldığı ikramiye, prim, sosyal yardımlar gibi olanaklardan da yoksun bırakıldığını, tüm emir ve talimatları davalı işverene bağlı görevlilerden aldığını ve alt işveren şirketle ilişkisinin yalnız ücret tahsilâtından ibaret olduğunu, dava tarihinden kısa bir süre önce de müvekkilinin çalıştığı geri kazanma bölümündeki işçilerin tamamının davalının kadrolu çalışanı durumuna getirildiğini, tüm bu hususların davalı ile alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğunu gösterdiğini, müvekkilinin çalıştığı süre boyunca muvazaaya dayalı ayrımcılığa maruz kaldığından kendisiyle benzer işi yapan davalı işverenin işçileriyle arasındaki ücret farkının ödenmesini, davalının muvazaa dolayısıyla eşit işlem borcuna aykırı davrandığından İş Kanunu’nun 5. maddesinin 6. fıkrasında düzenlenen dört aylık ücret tutarındaki tazminata da hak kazandığını belirterek, ücret farkı ile dört aylık ücretine karşılık tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabı: