muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/15912, Karar No: 2018/73, Tarih: 08.01.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/15912 E.  ,  2018/73 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı yasaya muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1)Cumhuriyet Savcısının temyiz talebinin incelenmesinde;

5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 310. maddesi hükmüne göre, Asliye Ceza Mahkemesi kararlarını “bir hafta” içinde temyiz etmesi gerektiği halde, 17.09.2014 tarihinde tefhim edilen hükmü, Cumhuriyet savcısının bu süre geçtikten sonra 20.10.2014 tarihinde temyiz ettiği anlaşıldığından, temyiz isteminin aynı Yasanın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2)Sanık müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

a)17.09.2014 tarihli hükmün verildiği oturuma gelen sanığa Cumhuriyet Savcısının esas hakkındaki mütaalasına karşı diyeceklerinin sorulduğu, ancak duruşmanın biteceği hatırlatılarak esas hakkındaki savunması sorulmayarak 5271 sayılı CMK'nın 216/3. maddesine aykırı davranılması suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

b)Kabule göre de;

aa)Sanığın, süzme bal destekleme parası almak amacıyla ... tarafından sahte olarak düzenlenip verilen 02.10.2006 tarihli müstahsil makbuzunu İlçe Tarım Müdürlüğüne ibraz ederek kullandığının iddia ve kabul olunduğu somut olayda, suça konu makbuzun herhangi bir vergisel işlemde kullanılmadığının anlaşılması karşısında, eylemin 5237 sayılı TCK'nın 207/1 maddesinde tanımlanan özel belgede sahtecilik suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında hataya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi,

bb)Suça konu müstahsil makbuzunun bir adet olmasına, normal bal üretim kapasitesi ile makbuzda belirtilen satış miktarı arasında fahiş bir fark bulunmamasına rağmen yetersiz gerekçe ile sanık hakkında üst sınırdan teşditli ceza tayin edilmesi,

cc)5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 Tarih 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.01.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15715, Karar No: 2014/5915, Tarih: 27.03.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/15715 E.  ,  2014/5915 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada verilen 26/01/2011gün ve sayılı kararı onayan Daire’nin 16/05/2013 gün ve sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ile sigortalattığı emtiadan bir kısmının sigortalı dönemde araçlarla taşınır iken mevkiinde üst geçide çarpması sonucu hasar oluştuğunu, rizikonun davalı ... şirketine ihbar edilmesine rağmen hasarın tazmin edilmediğini ileri sürerek fazlaya dair haklarını saklı tutarak 25.606 TL tazminatın rizikonun gerçekleşme tarihi olan 26/09/2009 tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı temsilcisi beyanında, 119. maddesinin 2. fıkrası gereğince acenteden doğrudan tazminat talep edilemeyeceğini savunarak husumet yokluğundan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ...Ş. vekili, davacıya ait emtianın davalı şirkete ile sigortalı olduğunu, poliçe özel şartlarına göre dar kamyon klozu teminatı verildiğini, dava dilekçesinde belirtildiği gibi 24/11/2009 tarihinde iki adet kamyon ile taşınan davacıya ait iki adet mono blok beton köşk ve aksamlarının köprüye çarpması sonucu hasarın oluştuğunu, hasarın kamyonların köprüye çarpması neticesinde değil taşınan yükün köprüye çarpması sonucu oluşması nedeni ile gabari üzeri yük nedeni ile hasarın teminat dışında kaldığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, sigorta poliçesinin dar bir biçimde değil geniş yorumlanmak sureti ile sonuca gidilmesi gerektiği ve bu kapsamda çarpma deyiminden sadece kamyonun çarpmasının değil kamyonun üzerindeki yükün hareket halinde iken köprüye çarpması sonucu yükte meydana gelen hasarı da poliçenin ve kamyon klozunun teminat kapsamına aldığının kabulü gerektiği, hasar tutarı ve hasarın giderilmesi için gerekli vinç kira bedeli gibi giderler ile nakliye bedelinin talep edilebileceği gerekçesiyle davalı ...Ş. yönünden davanın kısmen kabulü ile 21.070,08 TL'nin 29.12.2009 tarihinden itibaren %9 oranından başlamak sureti ile değişen oranlarda yasal faizi ile bu davalıdan tahsiline, davalı aleyhine açılan davanın ise reddine dair verilen karar davalı ... (yeni unvanı vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 16.05.2013 tarihli kararı ile onanmıştır.

Davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

Davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalıvekilinin karar düzeltme isteğinin 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 01,95 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 228,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak gelir kaydedilmesine, 27/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5334, Karar No: 2017/8639, Tarih: 08.11.2017

**12. Ceza Dairesi         2017/5334 E.  ,  2017/8639 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dairemizce verilen 24.05.2017 gün ve 2015/16049 esas, 2017/4297 sayılı karara Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca, somut olayda tali kusurlu olan sanık hakkında mahkumiyet hükmün kurulması gerektiği gerekçesiyle itiraz edilmekle, 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesine 02.07.2012 gün ve 6352 sayılı Kanunun 99. maddesine eklenen 3. fıkra uyarınca itiraz konusu değerlendirildi;

İncelenen dosyada, sanığın idaresindeki otomobil ile gündüz vakti, meskun mahalde, orta refüj ile bölünmüş on metre genişliğindeki tek yönlü yolda seyir halindeyken, olay mahalli ışık kontrollü dörtlü kavşaktan kendisine yeşil ışık yanmakta iken geçtiği esnada, seyir istikametine göre karşı yönden gelen ve yasak olmasına rağmen kavşak içinde sola dönüş yaparak önüne aniden çıkan ölenin idaresindeki motosikletle kavşak içerisinde çarpışması şeklinde gerçekleşen olayda; olaydan hemen sonra düzenlenen trafik kazası tespit tutanağına göre sanığın aracına ait yaklaşık 28 metrelik fren izinin çarpma noktasından itibaren başladığının tespit edildiği, sanığın da aşamalarda hızlı gitmediğini ifade etmesi ve sanığın olay anındaki hızının mekanik olarak tespit edilememiş olması karşısında, sanığa yüklenecek kusur bulunmadığı, meydana gelen olayda ölenin tam kusurlu olduğu kabul edilerek; mahkemece sanığın beraatine karar verildiği ve hükmün Dairemizce onandığı görülmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- 24.05.2017 gün ve 2015/16049 esas, 2017/4297 sayılı ONAMA kararının KALDIRILMASINA,

3-Taksirle öldürme suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından sanığın kusurunun bulunmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanlar vekilinin, sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Olay günü, sanığın idaresindeki aracı ile gündüz vakit meskun mahalde yer alan kontrolsüz kavşağa giriş yaptığı esnada motorsiklet sürücüsünün kavşakta sola dönüşün yasak olduğu yerden dönüş yaptığı ve bu şekilde kavşak içinde sanık ile motorsiklet sürücüsünün çarpıştıkları olayda, kaza tespit tutanağına ekli krokinin incelenmesinden, sanığın çarpma noktasından 27, 8 metre sonra fren izi bırakarak durabildiği görülmekle, meskun mahal mahal şartlarına göre hızını ayarlamayan, kavşağa uygun hızla giriş yapmayan sanığın olayın meydana gelmesinde tali kusurlu olduğu gözetilemeden sanık hakkında yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 08.11.2017 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ:

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 08.11.2017 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ:

Mersin 2. Ağır Ceza Mahkemesince sanığın beraatine ilişkin olarak verilen karar Dairemizin 24/05/2017 tarih 2015/16049 E. 2017/4297 sayılı kararıyla "Onandığı" Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı üzerine dairemizce yapılan incelemede;

Sanığın idaresindeki otomobil ile güzdüz vakti, meskun mahalde, orta refüj ile bölünmüş on metre genişliğindeki tek yönlü yolda seyir halindeyken, olay mahalli ışık kontrollü dörtlü kavşaktan kendisine yeşil ışık yanmakta iken geçtiği esnada, seyir istikametine göre karşı yönden gelen yasak olmasına rağmen kavşak içinde sola dönüş yaparak önüne aniden çıkan ölenin idaresindeki motosikletle kavşak içerisinde çarpışması şeklinde gerçekleşen olayda; olaydan hemen sonra düzenlenen trafik kazası tespit tutanağına göre sanığın aracına ait yaklaşık 28 metre fren izinin çarpma noktasından itabaren başladığının tespit edildiği, sanığın da aşamalarda hızlı gitmediğini ifade etmesi ve sanığın olay anındaki hızının mekanik olarak tespit edilememiş olması karşısında, şüpheden sanık yararlanır ilkesi de dikkate alındığından sanığa yüklenecek kusuru bulunmadığı, meydana gelen olayda ölenen tam kusurlu olduğu kabul edilerek, sanığın beraatine karar verilmesine ilişkin Yerel mahkeme kararının onanması yerine sanığın tali kusurlu olduğu ve mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği yönündeki sayın çoğunluğun görüşüne iştirak etmiyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2016/6741, Karar No: 2020/15, Tarih: 06.01.2020

**14. Ceza Dairesi         2016/6741 E.  ,  2020/15 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, kasten yaralama

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre mahkemece kabul ve takdir kılınmış beraat hükümleri usul ve kanuna uygun bulunduğundan, katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Sanığa isnat edilen kasten yaralama suçunun 5237 sayılı TCK’nın 86/2. maddesinde düzenlenip öngörülen cezanın üst sınırı itibarıyla aynı Kanunun 66/1-e. maddesinde belirtilen 8 yıllık asli dava zaman aşımına tabi bulunduğu ve beraat eden sanığın mahkeme sorgusunun yapıldığı 03.06.2011'den inceleme tarihine kadar bu sürenin geçtiği anlaşıldığından, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca müsnet suçtan açılan kamu davasının zaman aşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 06.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14030, Karar No: 2012/13246, Tarih: 03.07.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/14030 E.  ,  2012/13246 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :2141-573

Dava, kısa vadeli sigorta kollarından bildirilen çalışmaların uzun vadeli sigorta kollarına tabi olarak gerçekleştiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 03.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4877, Karar No: 2019/1669, Tarih: 06.05.2019

**23. Hukuk Dairesi         2016/4877 E.  ,  2019/1669 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın kabulüne, karşı davanın reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde asıl davada davalılar-karşı davacılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı-karşı davalı vekili, davalı arsa sahipleri ile yüklenici olan müvekkilleri arasında imzalanan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine göre davacıya düşen 5 numaralı bağımsız bölümün, davalılar tarafından yüklenici hesabına satıldığını, satış bedeli olan 145.000,00 TL.nin davacıya verilmediğini ileri sürerek bu bedelin tahsilini istemiştir.

Davalı-Karşı davacı vekili, 5 numaralı daire bedelinin 5.000,00 TL.sinin peşinat olarak teslim edildiğini, 56.000 TL.sinin havale ile, 20.000 TL sinin elden ve 64.000,00 TL sinin ise tapuda verildiğini savunarak asıl davanın reddini istemiş, karşı davada ise yüklenicinin zor duruma düşmesi nedeni ile ödemeleri yapamadığını, sunulacak 68.567,00 TL tutarındaki dekont ile sabit olduğunu ayrıca inşaat işlerinden dolayı 30.000,00 TL. ödeme yaptıklarını, inşaatın geç teslimi nedeni ile kira alacaklarının olduğunu ileri sürerek haksız çıkmaları durumunda takas def'i ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 30.000,00 TL.nin tahsilini talep ve dava etmişlerdir.

Mahkemece, iddia, savunma, kısmen benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre taraflar arasındaki sözleşme uyarınca geç teslim nedeni ile davalı-karşı davacı arsa sahiplerinin 12.000,00 TL. kira tazminatı alacakları olduğu, yükleniciye düşen 5 numaralı bağımsız bölümün değeri olan 145.000 TL.nin arsa sahipleri tarafından yükleniciye ödenmediği, davalı-karşı davacı tarafından bu konuda bir kısım dekontlar sunulmuş ise de bunların senet kesin delili niteliğinde olmadığı, elle yazılan belgelerin her zaman düzenlenebilecek nitelikte olduğu, davalılar tarafından ödenmiş olan harçların sözleşmeye göre yüklenicinin sorumluluğunda olduğuna dair bir hüküm bulunmadığı, PTT havalesi ile gönderilen bedellerin ise dava konusu ile bağlantısının açıklanamadığı, sözleşmede doğal gaz tesisi için ödenen bedelin yüklenicinin sorumluluğunda olduğuna dair bir hüküm bulunmadığı, arsa sahipleri tarafından harcandığı iddia edilen 73.303,91 TL. harcama kalemlerinin ise diğer kesin delil niteliğindeki belgelerle desteklenmeyen fiş ya da fatura niteliğindeki adi belge olduğu gerekçesi ile 12.000 TL. kira bedelinin mahsubu ile 133.000,00 TL.nin davalı-karşı davacıdan alınarak davacı-karşı davalıya ödenmesine karar verilmiştir.

Karar, asıl davada davalılar-karşı davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Karar, asıl davada davalılar-karşı davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine dayalı alacak davasıdır. Davacı yüklenici davalı arsa sahibi tarafından satılan daire bedelinin ödenmediğini ileri sürmüş, davalı arsa sahibi bedelin ödendiğini savunarak bir kısım havale dekontları sunmuştur. Havalede bir açıklama bulunmaması halinde yapılan havale ile mevcut bir borcun ödendiği bir karinedir. Ancak davalı tarafından sunulan bir kısım havale dekontlarda açıklama olmasına rağmen bu harcamaların yüklenici lehine yapılıp yapılmadığı araştırılmamıştır.

Bu kabilden olmak üzere, mahkemece gerekirse bu belgeler konusunda HMK’nın 169. maddesi uyarınca isticvap hususu ile davalı-karşı davacı arsa sahibinin dayandığı yemin delili üzerinde durulup sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerleasıl davada davalılar-karşı davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 06.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2444, Karar No: 2019/6023, Tarih: 02.10.2019

**10. Ceza Dairesi         2018/2444 E.  ,  2019/6023 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : KÜÇÜKÇEKMECE 21. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan beraat kararı verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 ayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi,

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 02/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/2157, Karar No: 2025/6248, Tarih: 28.04.2025

**5. Hukuk Dairesi         2025/2157 E.  ,  2025/6248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/849 Esas, 2024/166 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Ankara 9. Asliye Hukuk Mahkemesinin 04.10.2024 Tarihli ve 2024/223 Esas, 2024/437 Karar Sayılı Kararı

Davacının Antalya ili, Aksu ilçesinde yer alan taşınmazın davalıya temlikinin hile ile sağlandığı, satış bedelinin ödenmediği iddiasıyla bedel istemiyle açtığı davanın taşınmazın aynına ilişkin olduğu ve taşınmazın bulunduğu yer mahkemesinin kesin yetkili olduğu gözetilerek, taşınmazın Antalya ili, ..., ... Mahallesinde bulunduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Antalya 18. Asliye Hukuk Mahkemesinin 05.12.2024 Tarihli ve 2024/849 Esas, 2024/166 Karar Sayılı Kararı

Taraflar arasındaki dava konusu taşınmazın aynına yönelik olmadığı ve dava sonucunda elde edilecek menfaain taşınmaz mülkiyetini değiştirecek bir nitelikte olmayıp taşınmazın değerine yönelik olduğu, bu durumda kesin yetki kuralının uygulanma alanının bulunmadığı, genel yetki kuralları geçerli olacağından dosyadaki dava konusu alacak davası olup, davalının yerleşim yerinin Ankara ili, yine aradaki ilişki alacak ilişkisi olması nedeniyle götürülecek borçlardan olması ve davacının yerleşim yerinin de yetkili olduğu, yine davacının yerleşim yerinin Ankara ili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, taşınmaz satış sözleşmesinden kaynaklanan alacak davasında yetkili mahkemenin belirlenmesi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 6100 sayılı Kanun’un “Genel yetkili mahkeme” başlıklı 6 ncı maddesi şöyledir:

“Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir.”

3. 6100 sayılı Kanun’un “Sözleşmeden doğan davalarda yetki” başlıklı 10 uncu maddesinin şöyledir: “Sözleşmeden doğan davalar, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinde de açılabilir.”

4. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) “İfa yeri” başlıklı 89 uncu maddesi şöyledir:

“Borcun ifa yeri, tarafların açık veya örtülü iradelerine göre belirlenir. Aksine bir anlaşma yoksa, aşağıdaki hükümler uygulanır;

1. Para borçları, alacaklının ödeme zamanındaki yerleşim yerinde,

2. Parça borçları, sözleşmenin kurulduğu sırada borç konusunun bulunduğu yerde,

3. Bunların dışındaki bütün borçlar, doğumları sırasında borçlunun yerleşim yerinde, ifa edilir.