muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/1118, Karar No: 2021/1651, Tarih: 25.05.2021

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak davacı yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz istemininin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, Dairemiz karar örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesine gönderilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 14,90 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 25/05/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10936, Karar No: 2019/16930, Tarih: 25.11.2019

**13. Ceza Dairesi         2019/10936 E.  ,  2019/16930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I)Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere ilişkin yapılan temyiz incelemesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, suça sürüklenen çocuk hakkında tayin edilen adli para cezalarına ilişkin hükümlerin, cezanın türü ve miktarı itibariyle temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazının tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II)Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme ilişkin yapılan temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 25.11.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/11586, Karar No: 2006/14884, Tarih: 10.11.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/11586 E.  ,  2006/14884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 108 ada 76 parsel sayılı 10.937,21 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, senetsiz belgesiz olarak tarla niteliği ile kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalılar ... ve müşterekleri adlarına tespit edilmiştir. Davacı ..., çekişmeli taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın kabulüne, dava konusu taşınmazın kadastro tespitinin iptal edilerek orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu yapılmamıştır.

Mahkemece yapılan inceleme, araştırma ve uygulama hüküm kurmaya yeterli değildir.

a) Hükme dayanak yapılan orman bilirkişi raporunda; çekişmeli alanın, çok eski tarihlerden beri 30-40 cm pulluk derinliğinde sürülerek ve işlenerek en az 100 yıldır tarım arazisi olarak kullanıldığı, ancak son 10-15 yıldır terk edilerek nadasa bırakıldığı, bakımsızlıktan üzerinin çayır otları ile kaplandığı, yörenin ekolojik koşullarına uygun olarak nadasa bırakıldığı süre içerisinde alana gelen ve alanın kenarlarında serpili halde 10-15 yaşlarında meşe ağaçlarının oluştuğu, davalı parsel üzerinden alınan toprak örneklerinden ve profil içinde yapılan incelemelerden toprak içerisinde orman ağaçlarına ilişkin kök kalıntılarının yer almadığının tespit edildiği,

b) Raporun devamında ise, dava konusu alanın çevresi ile birlikte incelendiğinde ormanlık alanlar ile arasında ayırıcı unsur bulunmadığı, çevresindeki ormanlık alanlar ile tam bir bütünlük arz ettiği genel görünümü itibariyle alanın toprak yapısının orman yetiştirmeye elverişli ve orman toprağı niteliğinde bulunduğu, çekişmeli taşınmazın 1959 basım tarihli memleket haritasında ve tarihi belirtilmeyen hava fotoğraflarında yeşil zemin üzerinde orman ile sembolize edilen orman alanları içinde kaldığı, bu sebeplerle orman sayılan yerlerden olduğunu,

c) Diğer taraftan, aynı keşifte bilgisine başvurulan ziraat bilirkişi tarafından düzenlenen raporda ise; çekişmeli taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olmadığı tarım arazisi niteliğinde bulunduğu açıklanmıştır.

Bu durumda karara dayanak alınan uzman orman ve ziraat bilirkişi raporları birbiriyle ve kendi içinde çelişkili olup, raporlar çekişmeli yerin öncesinin orman niteliğini belirlemeye yeterli ve kanaat verici olmadığından, bu raporlara dayanılarak hüküm kurulamaz.

c) Diğer taraftan, aynı keşifte bilgisine başvurulan ziraat bilirkişi tarafından düzenlenen raporda ise; çekişmeli taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olmadığı tarım arazisi niteliğinde bulunduğu açıklanmıştır.

Bu durumda karara dayanak alınan uzman orman ve ziraat bilirkişi raporları birbiriyle ve kendi içinde çelişkili olup, raporlar çekişmeli yerin öncesinin orman niteliğini belirlemeye yeterli ve kanaat verici olmadığından, bu raporlara dayanılarak hüküm kurulamaz.

O halde mahkemece, eski tarihli memleket haritası, hava fotoğrafları ve varsa amenajman planı ilgili yerlerden getirtilip, önceki bilirkişiler dışında bu konuda uzman serbest orman mühendisleri arasından seçilecek bir orman yüksek mühendisi bir ziraat mühendisi ve bir fen elemanı aracılığıyla yeniden yapılacak inceleme ve keşifte, çekişmeli taşınmaz ile birlikte çevre araziye de uygulanmak suretiyle taşınmazın öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli; 3116, 4785 ve 5658 Sayılı Yasalar karşısındaki durumu saptanmalı; tapu ve zilyedlikle ormandan toprak kazanma olanağı sağlayan 3402 Sayılı Yasanın 45. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 ... ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 ... ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 ... ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 Sayılı Yasanın 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olduğundan, bu yollarla ormandan yer kazanılamayacağı, öncesi orman olan bir yerin üzerindeki orman bitki örtüsü yok edilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğu düşünülmeli; toprak yapısı, bitki örtüsü ve çevresi incelenmeli; kesinleşmiş orman kadastrosu bulunmadığından, yukarıda değinilen diğer belgeler fen ve uzman orman bilirkişiler eliyle yerine uygulattırılıp; orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritasının ölçeği kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ölçeğine çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de içine alacak şekilde birbiri üzerine ablike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu çevre parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri yalnız büro incelemesine değil, uygulamaya ve araştırmaya dayalı, bilirkişilerin onayını taşıyan krokili bilimsel verileri bulunan yeterli rapor alınmalı ve oluşacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmelidir. Açıklanan hususlar gözetilmeksizin, eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı biçimde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatıranlara iadesine 10.11.2006 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6067, Karar No: 2014/7502, Tarih: 11.09.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/6067 E.  ,  2014/7502 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Orman Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

tarla niteliğiyle 1962 yılında yapılan arazi kadastrosunda davalılar adına tespit edilmiş, itirazsız olarak kesinleşerek tapuya tescil edilmiştir.

Davacı yüzölçümündeki taşınmazın, 2005 yılında yapılan orman kadastrosu sınırları içerisinde kaldığı iddiasıyla çekişmeli taşınmazın kesinleşen tahdit içerisinde kalan bölümünün orman niteliğiyle adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme orman tahdidinin çekişmeli taşınmazın bulunduğu köyde ilân edilmediği, orman tahdidine ilişkin işlemlerin kesinleşmediği gerekçesiyle mahkemenin görevsizliğine, karar kesinleştiğinde dosyanın re'sen görevli kadastro mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş, davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine hüküm; Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 27/12/2012 gün ve 2012/6869 – 15123 sayılı kararı ile hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; “Mahkemece orman kadastrosunun davalı taşınmazın bulunduğu Gazidere Köyünde ilân edilmediğinden kesinleşmediği, bu nedenle sicil oluşturmakla görevli mahkemenin kadastro mahkemeleri olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiş ise de, mahkemenin bu kabulü yerinde değildir. Davacı Orman Yönetimi, çekişmeli taşınmazın kesinleşmiş orman kadastrosu sınırları içerisinde kaldığı iddiasıyla tapu iptali - tescil davası açmıştır. Bu durumda mahkeme; H.M.K.'nun 26. maddesi gereğince iddia ve savunma çerçevesinde bir karar vermekle yükümlüdür.anların 6831 sayılı Kanuna göre orman kadastrosu ve aynı Kanunun 2/B maddesi uygulama çalışmaları yapmak üzere 16 nolu Komisyon görevlendirilmiş, 04/02/2005 tarihinde bitişik belde ve köylerde ilân edilerek 08/03/2005 tarihinde işe başlamış, 10/11/2006 tarihinde sonuçlandırma tutanağı ile çalışmalar bitirilip 31/05/2007 tarihinde tarihinde kesinleştirilmiştir. Çekişmeli 1227 sayılı parsel sınırları içinde olup, işe başlama ilânı 6831 sayılı Orman Kanun'unun 8. maddesi gereğince 04/02/2005 tarihinde ilân edilmiş, ancak; sınırlaması bitirilen kadastro tutanak ve haritaları 6831 sayılı Kanun'un 10. maddesi ve 6831 sayılı Kanun'a göre Orman Kadastrosunun Uygulaması Hakkında Yönetmelik'in 69. maddesi gereğince, ilgili köy ve beldelerde ilân edilmesi gerekirken ve çalışmalar sırasında 1227 sayılı parselinsınırları içerisinde kaldığı tutanaklarda da belirtilmesine rağmen, taşınmazın bulunduğu

ilân edilmemiştir. O halde; kesinleşmiş orman kadastrosu bulunmadığı, yapılan orman kadastrosu sonuçları da dilmediği için kadastro mahkemesinin görevi de başlamamıştır. Mahkemece, tarafların iddia ve savunmaları çerçevesinde davanın esası hakkında karar verilmesi gerekirken, görevsizlik kararı verilmesi usûl ve kanuna aykırıdır.” denilerek bozulmuştur.

Mahkemece, bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucu davanın kısmen kabul kısmen reddi ile; bilirkişisi olan 20/10/2011 tarihli raporunda yazılı ve davaya konu taşınmazın gizli memleket haritasına göre rapora ekli krokide belirtilen (A2), (A3), (A5), (A6) ve (A7) numaraları ile gösterilen alanların orman vasfında olması nedeniyle davalılar adına olan tapu kaydının iptali ile orman vasfıyla adına tesciline, aynı rapora ekli krokide belirtilen (A1), (A4), (B1), (B2), (B3) ve (B4) numaraları ile gösterilen alanların orman olmadığı anlaşılmış olmakla söz konusu alanlar için açılan davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı Orman Yönetimi tarafından çekişmeli taşınmazın (A1), (A4), (B1), (B2), (B3) ve (B4) numaraları ile gösterilen kısımlarına yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dava, kesinleşen tahdide dayalı açılan tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

yılında orman kadastrosuna başlanmış, 31/05/2007 tarihinde Boyabat merkezinde ilân edilerek 31/11/2007 tarihinde kesinleşmiştir. Yapılan bu çalışma dava konusu taşınmazın bulunduğu ilân edilmediğinden kadastro çalışmaları yapılmamış kabul edilmelidir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada çekişmeli taşınmazın temyize konu (A1), (A4), (B1), (B2), (B3) ve (B4) ile gösterilen kısımlarının orman sayılmayan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 11/09/2014 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8567, Karar No: 2012/9854, Tarih: 20.09.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/8567 E.  ,  2012/9854 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Dava konusu taşınmaz 7876,47 m² olup bunun 1831,43 m²’si ... tarafından kamulaştırılmıştır. Taşınmazın tapu kaydında davacı kurumun dışında, kamulaştırma tarihinden önce 1979 tarihinde TEK Genel Müdürlüğü lehine 2084 m²'lik alanda eski irtifak hakkı tesis edildiği anlaşılmıştır.

İrtifak hakkı tesis edilmek amacıyla yapılan kamulaştırmalarda kamulaştırma bedeli, taşınmazın irtifak hakkı tesisinden önceki değeri ile irtifak hakkı tesis edildikten sonraki değeri arasındaki farktan ibarettir. Taşınmazın niteliğine göre Kamulaştırma Yasası'nın 11. maddesinin 3. fıkrası hükmü gereğince taşınmazın tamamının bir bütün olarak değeri tespit edildikten sonra aynı maddenin son fıkrası uyarınca irtifak kurulması nedeniyle taşınmazda meydana gelecek değer düşüklüğünün oran ve tutarının gerekçeleri ile belirtilmesi gerekir. İrtifak kurulması nedeniyle taşınmazda meydana gelecek değer düşüklüğünün oranı, taşınmazın cinsi, niteliği, kullanım şekli, irtifak hakkının niteliği, taşınmazda kapladığı alan ve yeri, istikameti dikkate alınarak belirlenir. Yargıtay uygulamalarında, taşınmazın niteliğine uygun kullanımını önemli ölçüde etkileyen özel bir durum söz konusu olmaması halinde arazilerde irtifak nedeniyle olabilecek değer kaybının irtifaktan etkilenen alanın mülkiyet değerinin %35'ini aşmaması gerektiği kabul edilmektedir. Buna göre taşınmazdaki önceki irtifak nedeniyle uğradığı değer kaybının en fazla %9 alınması gerekirken %26 alınarak hesaplama yapılmış olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 20.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1390, Karar No: 2014/1624, Tarih: 17.09.2014

**Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulu         2014/1390 E.  ,  2014/1624 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Tarih ve numarası yukarıda yazılı hükmün incelenmesi sırasında Özel Daireler arasında meydana gelen görev uyuşmazlığının giderilmesi istenilmekle, 2797 sayılı Yasa uyarınca toplanan Başkanlar Kurulu'nca dairelerin görevsizlik kararlarıyla dava dosyası incelenerek gereği görüşüldü:

Dava, ihale bedeli üzerinden tahsil harcı alınması işleminin iptali talebidir.

Uyuşmazlığın bu niteliği ve dosyanın Yargıtay'a geliş tarihi itibariyle hükmün temyiz inceleme görevi Yargıtay 12.Hukuk Dairesine aittir.

S O N U Ç : 12.Hukuk Dairesinin görevsizlik kararının KALDIRILMASINA, dosyanın bu Daireye gönderilmesine, 17.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6602, Karar No: 2012/6343, Tarih: 24.09.2012

**7. Hukuk Dairesi         2012/6602 E.  ,  2012/6343 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün ONANMASINA ilişkin olarak daireden verilen 29.02.2012 gün ve 2012/202-2012/1302 E.K. sayılı ilamın karar düzeltme yoluyla incelenmesi davacı ... ve ... ... tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Karar düzeltme nedeni olarak ileri sürülen yönler daire kararında gerekçesi gösterilmek suretiyle karşılanmıştır. Düzeltilmesi istenilen karar, dosya içeriğine, usul ve kanuna uygundur. Bu nedenlerle, yerinde olmayan karar düzeltme isteğinin Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440. maddesi gereğince REDDİNE, aynı kanunun 442.maddesi hükmünce 203,00 TL para cezasının karar düzeltme isteğinde bulunan davacı ... ve ... ...'ten alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde davacı ... ve ... ...'e iadesine, 24.09.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18386, Karar No: 2017/1880, Tarih: 14.02.2017

**12. Hukuk Dairesi         2016/18386 E.  ,  2017/1880 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Şikayetçi borçlunun icra mahkemesine başvurusunda; satışa konu menkullerin satış ilanında ''169 adet tır güneşliği'' olarak gösterildiği halde eksik sayıda tır güneşliğinin ihale edildiğini, satış ilanında gösterilen tır güneşlikleriyle alıcıya ihale edilen tır güneşliklerinin aynı miktarda olmadığını ileri sürerek ihalenin feshi isteminde bulunduğu görülmektedir.

Bilindiği üzere; bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz. Bu çerçevede, kimsenin kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği en temel hukuk ilkesidir.

Somut olayda, şikayetçi borçlu ...-... Kalıp Otom. Yedekparça Makine San. Tic. A.Ş. nezdinde gerçekleştirilen 25.07.2013 tarihli menkul haczi sırasında 169 adet tır güneşliğinin haczedilerek haciz esnasında hazır olan borçlu şirketi münferiden temsile yetkili bulunan Bünyamin Sarıtan'a yediemin sıfatıyla teslim edildiği, bilahare, 09.07.2014 tarihli muhafaza işlemi sırasında mahcuz menkullerin eksik olduğunun tespit edilerek tutanağa geçirildiği ve borçlu şirket yetkilisi ... tarafından da kendisine bırakılan tır güneşliklerinden 50 adedinin satışının yapıldığının ifade edildiği, 20.10.2014 tarihli açık artırma ilanında satışa konu menkullerin ''169 adet tır güneşliği'' olarak gösterildiği, 05.12.2014 tarihli ihale tutanağında tır güneşliklerinden 80 adedinin bulunmadığının saptanarak 89 adet tır güneşliğinin alacaklıya alacağına mahsuben ihale edildiği anlaşılmaktadır. Öte yandan, borçlunun 09.12.2014 tarihli şikayet dilekçesinde ''...kendisine yediemin olarak bırakılmış olsa da bu görevini kötüye kullanarak hacizli malların bir kısmı şirket yetkilisi tarafından satıldığından dolayı haczedilen malların çoğu adet olarak eksilmiştir...'' şeklinde beyanının yer aldığı, yine borçlunun anılan dilekçe ekinde Bursa Cumhuriyet Başsavcılığı'nın borçlu şirket yetkilisi ...'ın muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan cezalandırılması istemiyle düzenlenmiş olan 15.10.2014 tarih ve 2014/10913 No'lu iddianameyi ibraz ettiği görülmektedir.

Tüm olgular ve dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; haczedilerek borçlu şirketin yetkilisi ...'a yediemin olarak bırakılan tır güneşliklerinden bir kısmının bizzat adı geçen şikayetçi borçlu şirketin yetkilisi tarafından satılarak elden çıkarıldığı kuşkusuzdur. Bu durumda, hacizli malların eksilmesi bizatihi şikayetçi borçlunun kendisinin eyleminden kaynaklandığından satış ilanında gösterilen tır güneşlikleriyle alıcıya ihale edilen tır güneşliklerinin aynı miktarda olmadığı hususunun borçlu tarafından ihalenin feshi sebebi olarak ileri sürülmesi hakkın kötüye kullanımı niteliğindedir. Dolayısıyla,bu nedene dayalı olarak borçlu tarafından ihalenin feshi istenemeyeceği gibi ihalenin de feshedilemeyeceği açıktır.

O halde, mahkemece, başkaca fesih sebebi bulunmadığı da gözetilerek ihalenin feshi isteminin reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle, yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14527, Karar No: 2014/32157, Tarih: 17.11.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/14527 E.  ,  2014/32157 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/106038

MAHKEMESİ : İstanbul 50. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/11/2012

NUMARASI : 2012/192 (E) ve 2012/1620 (K)

SUÇ : Hırsızlık

lli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da mümkün değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; 3.75 TL çalan sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık Z.. G..'in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 17.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.