muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/10766, Karar No: 2013/15064, Tarih: 07.11.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/10766 E.  ,  2013/15064 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kısıtlı ...'e miras paylaşımı için kayyım tayini istenilmiştir. Mahkemece yetkisizlik kararı verilmiş, hüküm vasi ... tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vasi ..., vesayeti (velayeti) altında bulunan kısıtlı ... ile ortak murislerinden kalan malvarlığının paylaşılması için kısıtlı Haluk’a kayyım atanmasını istemiş; mahkeme, kısıtlının yeni adresinin Ankara olduğundan bahisle Türk Medeni Kanununun 430/1. maddesi gereğince yetkisizlik kararı verilmiştir.

Dava, vesayet altındaki küçüğe vasisi ile arasındaki menfaat çatışması nedeniyle kayyım atanmasına ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun “Vesayet işlerinde yetki “başlıklı 411. maddesinde “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” hükmü bulunmaktadır. Dosya arasında bulunan Bala Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 30/12/2009 tarih 2008/451 Esas-2009/581 Karar sayılı kararından küçük Haluk’un vesayet makamının Bala Sulh Hukuk Mahkemesi olduğu anlaşılmaktadır. Türk Medeni Kanununun “Yerleşim yerinin değiştirilmesi” başlıklı 412. maddesine göre “Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez.” Her ne kadar mahkemece vasi Türkan ile kısıtlının “... Altındağ/Ankara” adresinde ikamet ettikleri ve kısıtlının yeni adresinin mahkemenin yargı çevresi dışında olduğu belirtilerek yetkisizlik kararı verilmiş ise de; dosyada yerleşim yerinin değiştirilmesi hususunda vesayet makamından alınan bir izin bulunmadığı, dolayısıyla kısıtlının adres değişikliğinin geçerli olmadığının anlaşılması karşısında kısıtlıya kayyım atanması davasında yetkili mahkemenin Bala Sulh Hukuk Mahkemesi olması nedeniyle yargılamaya devam edilerek işin esası hakkında karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 07.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3078, Karar No: 2024/3600, Tarih: 18.07.2024

**7. Hukuk Dairesi         2024/3078 E.  ,  2024/3600 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/297 E.

KARAR : İstinaf başvurusunun kabulü ile; İlk Derece Mahkemesinin kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi gereğince kaldırılarak yemden karar verilmek üzere İlk Derece Mahkemesine iadesine

Taraflar arasındaki vasiyetnamenin tenfızi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kabulü ile; İlk Derece Mahkemesinin kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi gereğince kaldırılarak yeniden karar verilmek üzere İlk Derece Mahkemesine iadesine kesin olarak karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu 6100 sayılı Kanunun 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemelerince verilen 09.04.2024 tarihli karara ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemesince kesin olarak verilen kararlar, 6100 sayılı Kanunun 362 nci maddesinin (g) alt bendi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın yeniden görülmesi için dosyanın mahkemesine iadesine kesin olarak karar verildiğinden anılan Kanunun 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanunun 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı ... vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde yatırana iadesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

18.07.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1028, Karar No: 2015/2643, Tarih: 23.02.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/1028 E.  ,  2015/2643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KIRIKKALE 1. SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/11/2014

NUMARASI : 2014/97-2014/1210

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, çekişmeye konu 517 ada 12 parsel sayılı taşınmazın miras bırakan annesi Elmas'a ait olduğunu, kadastro tespiti sırasında annesinin soyadı Kürten olduğu halde hatayla Kürkçü olarak yazıldığını, murisinin sonradan yeniden evlenmesi ile Karakullukçu soyadığını aldığını ileri sürerek tapu kaydında ......... olarak yazılı kaydın nüfus kaydına uygun şekilde E......... K....... olarak düzeltilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Davanın kabulüne dair verilen karar Dairece eksik inceleme nedeniyle bozulmuş, mahkemece hükmüne uyulan bozma ilamı doğrultusunda yapılan inceleme sonucunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla;Tetkik Hakimi ..........raporu okundu,düşüncesi alındı.Dosya incelendi,gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddi ile usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalı Tapu Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına, 23.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6592, Karar No: 2018/11273, Tarih: 27.12.2018

**10. Hukuk Dairesi         2018/6592 E.  ,  2018/11273 K.**

**"İçtihat Metni"**

.........

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak, hükümde belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 29.08.2006 tarihinde uğradığı iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirlerden oluşan Kurum zararının rücuan tahsili talebine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte bulunan 506 sayılı Kanunun 9,10 ve 26. maddeleridir. Mahkemece, olayın iş kazası olmadığının tespiti ile davanın reddine dair verilen ilk kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 19.12.2014 tarihli 2014/2962 Esas 2014/27435 Karar sayılı ilamı ile eksik inceleme nedeni ile bozulmuş ve bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda olayın iş kazası olduğunun tespiti ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

1-Davacı, dava dilekçesinde 506 sayılı Yasanın 9-10. maddelerine dayanmış olup, mahkemece bu konu hakkında inceleme yapılmamıştır. Olayda, hem 26. hem de 10.madde koşulları oluşmuş ise; Kurum, anılan maddelerden sadece birine dayanarak dava açabileceği gibi, her iki madde hükümleri uyarınca da dava açabilir. Bu durumda, mahkemece her iki maddede öngörülen koşulların oluşup oluşmadığının araştırılıp saptanması gerekir. Her iki madde koşullarının oluştuğunun tespiti halinde Dairemizin yerleşmiş görüşüne göre 10.madde, uygulama önceliğine sahiptir.

Mahkemece; öncelikle 9 ve 10. madde koşullarının oluşup oluşmadığı araştırılmalı, koşulların oluştuğunun anlaşılması halinde ise; tarafların kusur oranı gözetilmeksizin belirlenecek ilk peşin sermaye değerinden Borçlar Kanunu’nun 43-44. maddeleri uyarınca sigortalının kusurunun %50'sinden az olmamak üzere hakkaniyet indirimi yapılarak davalının sorumlu olduğu miktar belirlendikten sonra rücu alacağına hükmedilmelidir.

Mahkemece, 506 sayılı Yasanın 9 ve 10. maddeleri kapsamında, işverenin sorumluluğu irdelenmeksizin, eksik araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

2-Dosyada bulunan 17.05.2018 tarihli Kurum yazısından sigortalının hak sahiplerine iş kazası ölüm geliri ve ölüm aylığı bağlandığı, hak sahibi eşin kendi çalışmasından dolayı yaşlılık aylığı almaya başladığı belirtilmekle, mahkemece 506 sayılı Kanunun 92. maddesi değerlendirilmeden ve hesap raporu alınmadan hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır.

2-Dosyada bulunan 17.05.2018 tarihli Kurum yazısından sigortalının hak sahiplerine iş kazası ölüm geliri ve ölüm aylığı bağlandığı, hak sahibi eşin kendi çalışmasından dolayı yaşlılık aylığı almaya başladığı belirtilmekle, mahkemece 506 sayılı Kanunun 92. maddesi değerlendirilmeden ve hesap raporu alınmadan hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır.

506 sayılı Yasa'nın 92. maddesi, “Malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları ile iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından hak kazanılan aylık ve gelirler birleşirse, sigortalıya veya hak sahibine bu aylık ve gelirlerden yüksek olanın tümü, eksik olanın da yarısı bağlanır. Bu aylık ve gelirler eşitse, iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından bağlanan gelirin tümü, malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortalarından bağlanan aylığın da yarısı verilir.” düzenlemesini içermektedir.

Kurumun, sigortalıya bağladığı ilk peşin sermaye değerli gelirden fazlasını isteme hakkı bulunmadığı gibi; bağlanan gelirin kesildiği veya kesilmesi gereğinin, yargılama sürecinde ortaya çıktığı durumlarda; Kurumun ödemediği veya ödemeyecek olduğu gelir kesimini rücuan isteyemeyeceği yönü de, tazmine yönelik davada gözetilmesi gereken genel ilkeler arasında bulunmaktadır.

Dava konusu edilen gelirlerin, 506 sayılı Yasa'nın 92. maddesi (5510 sayılı Yasa’nın 54. madde) uyarınca indirildiğinin anlaşılması halinde; davalının tazminle sorumlu olduğu ilk peşin sermaye değerli gelir miktarının; gelirin başladığı tarih itibariyle 506 sayılı Yasa'nın 92. maddesi (5510 sayılı Yasa’nın 54. madde) uyarınca indirilmiş hâli üzerinden hesaplanan ilk peşin sermaye değerli gelir miktarına, indirme tarihine kadar yapılan fiili ödeme miktarının yarısı da eklenmesi suretiyle belirlenmelidir.

Eldeki davada öncelikle sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelire 506 sayılı Kanunun 92. maddesinin uygulanıp uygulanmadığı, özellikle hak sahibi eşin kendi çalışmasından dolayı yaşlılık aylığı aldığı gözetilerek bunun 92. madde kapsamında ilk peşin sermaye değerli gelirlere etkisi araştırılarak; 92. madde uygulanmış ise gelirin başladığı tarih itibariyle 506 sayılı Yasa'nın 92. maddesi uyarınca indirilmiş hâli üzerinden hesaplanan ilk peşin sermaye değerli gelir miktarları ve indirme tarihine kadar yapılan fiili ödeme miktarları da kurumdan sorulmalı, bütün eksik hususlar tamamlandıktan sonra yukarıda belirtildiği üzere değerlendirme yapılarak hasıl olacak sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki esaslar göz önünde tutulmaksızın, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 27.12.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.

......
Yargıtay — Esas No: 2012/4697, Karar No: 2012/39386, Tarih: 18.06.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/4697 E.  ,  2012/39386 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu Malına Zarar Verme, Kamu Görevlisine Hakaret, Basit Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Sanık hakkında basit tehdit suçundan hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre, hükmün 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 5219 Sayılı Kanun’un 3-B maddesi ile değişik 1412 Sayılı CMUK’ un 305/1.maddesi uyarınca hüküm tarihi itibariyle temyizi mümkün olmadığından, temyiz isteğinin aynı kanunun 317.maddesi gereğince REDDİNE,

2-Kamu malına zarar verme ve kamu görevlisine hakaret suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının yapılan incelemesinde;

Olay günü alkollü vaziyetteyken yaralanması üzerine, tedavi amacı ile Bor Devlet Hastanesine giden sanığın, kendisine müdahale etmek isteyen nöbetçi Acil Servis doktoru olan katılana sinkaflı sözlerle hakaret ettiği ve müdahale odasında bulunan malzeme dolabının camını kırması biçimindeki eylemlerinin kamu malına zarar verme ve kamu görevlisine hakaret etme suçlarının oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 18.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5198, Karar No: 2020/6314, Tarih: 24.12.2020

**14. Ceza Dairesi         2016/5198 E.  ,  2020/6314 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Suça sürüklenen çocuğun, olay günü cinsel organını vücudunu okşayıp boynundan öptüğü on dört yaşındaki katılan mağdurenin cinsel organına külot üzerinden sürtmekten ibaret eyleminin hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanunla getirilen düzenleme sonrası 5237 sayılı TCK'nın 103/1-c.1. maddesinde yer alan çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu ve Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun 16.12.2013 tarihli raporunda eylem nedeniyle katılan mağdurenin ruh sağlığının bozulduğu tüm dosya kapsamından anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK’nın 23. maddesi düzenlemesi nazara alındığında cebir, tehdit, hile veya iradeyi etkileyen başka bir nedene dayalı hal olmaksızın işlenen eylemin ardından ağır netice olarak ortaya çıkan ruh sağlığındaki bozulmanın suça sürüklenen çocuk tarafından öngörülemeyeceği ve taksirle dahi hareket etmesinin söz konusu olmadığı gözetilmeden müsnet suçtan belirlenen cezanın koşulları oluşmadığı halde aynı Kanunun 103/6. maddesi ile artırılması,

Kabule göre de;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların yeniden düzenlenmesi karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" düzenlemesi gözetilerek lehe olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili maddeleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi suretiyle yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafisi ile katılan mağdure vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.12.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/786, Karar No: 2014/5207, Tarih: 17.04.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/786 E.  ,  2014/5207 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Devrek 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/03/2013

NUMARASI : 2011/17-2013/88

Davacılar tarafından, davalı aleyhine 19.01.2011 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil, kabul edilmediği takdirde beyanlar hanesine muhdesat şerhi işlenmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 07.03.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili, dava konusu .. ada..parsel sayılı taşınmaz üzerindeki beş katlı yapının yarısının tapuda adlarına kayıtlı olacak şekilde tapu kaydının iptali ile 1/2 hissesinin adlarına tescilini kabul edilmediği takdirde tapunun beyanlar hanesine söz konusu binanın yarısının davacılara ait olduğunun şerh verilmesini talep etmiştir.

Davalı, bilgisinin olmadığını beyan etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne,.. ada.. parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında bina olarak kaydedilen cinsinin arsa vasfına dönüştürülerek taşınmazın beyanlar hanesine 4 katlı kargir binanın 1/2 sinin davacılara 1/2'sinin davalıya ait olduğunun yazılmasına karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

3402 sayılı Kadastro Kanununun 19. maddesi gereğince muhdesat şerhinin ancak kadastro çalışmaları sırasında beyanlar hanesinde gösterilebileceği ayrıca kadastrodan sonra ise dava konusu taşınmazla ilgili olarak ortaklığın giderilmesi davası açılması veya devam etmekte olan kamulaştırma olması halinde şerh konulması istenebileceğinden davacının bu davayı açmakta hukuki yararı bulunmadığı gözetilmeden dava konusu taşınmazın beyanlar hanesine muhdesat şerhi işlenmesine karar verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

Ayrıca, gerekçeli kararın ilk sayfası dışındaki diğer sayfalarında ve bir kısım duruşma tutanaklarında "tüketici mahkemesi" ibaresi yazılmasının maddi hatadan kaynaklandığı ve mahallinde düzeltilebileceği anlaşıldığından bozma nedeni yapılmamış, bu hususa değinilmekle yetinilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 17.04.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1174, Karar No: 2017/3985, Tarih: 16.05.2017

**16. Ceza Dairesi         2017/1174 E.  ,  2017/3985 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2911 sayılı Kanuna muhalefet

Hüküm : 2911 sayılı Kanunun 32/1, TCK'nın 62, 50/1-a, 52/2. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde gerçekleştirilen izinsiz yürüyüş ve basın açıklaması esnasında kolluk tarafından dağılmaları yönünde ihtar yapılmakla birlikte zor kullanılmadığının olay tutanağı ve tüm dosya kapsamından anlaşılması karşısında, 2911 sayılı Kanunun 32. maddesinde tanımlanan suçun unsurları itibariyle oluşmadığı gözetilerek sanığın beraati yerine, hatalı değerlendirmeye yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 16.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18038, Karar No: 2020/5646, Tarih: 30.09.2020

**14. Hukuk Dairesi         2016/18038 E.  ,  2020/5646 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 29.11.2013 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 13.10.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, ortaklığın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Davacı vekili, ... Mahallesi'nde kain 356 ada 1 parsel sayılı taşınmazın rızaen taksimi hususunda tarafların anlaşamadıklarını, taşınmazın üzerinde dava dışı...ye ait bir adet ev olduğunu belirterek ortaklığın satış sureti ile giderilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, bilirkişi raporunda dava konusu taşınmazın rayiç değerinin düşük hesaplandığını, yeniden bilirkişi raporu alınması gerektiğini dile getirmiştir.

Davalı ..., dava konusu taşınmazdaki hissesini amcası olan davacıya devretmek istediğini dile getirmiştir.

Mahkemece davanın kabulüne, ortaklığın satış sureti ile giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiş, bu nedenle reddi gerekmiştir.

2-Paydaşlığın (ortaklığın) giderilmesi davaları, paylı mülkiyet veya elbirliği mülkiyetine konu taşınır veya taşınmaz mallarda paydaşlar (ortaklar) arasında mevcut birlikte mülkiyet ilişkisini sona erdirip ferdi mülkiyete geçmeyi sağlayan, iki taraflı, tarafları için benzer sonuçlar doğuran davalardır.

492 sayılı Harçlar Kanununun eki Tarifenin "Karar ve İlam Harcı" başlığı altında düzenlenen 1. maddesinin (c) fıkrası uyarınca bir gayrimenkulün hissedarlar arasında satış suretiyle şuyuun izalesine dair hükümlerde gayrimenkulün satış bedeli üzerinden binde 11,38 oranında, menkul niteliğindeki mallar üzerindeki paydaşlığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmesi halinde ise 2. maddesinin (a) fıkrası hükmü uyarınca maktu harç ile yetinilmesi gerekir.

Somut olaya gelince; dava konusu taşınmazın satış suretiyle ortaklığının giderilmesine karar verildiği tarih itibariyle harç miktarı binde 11,38 olduğu halde binde dokuz nokta dokuz oranında harcın taraflardan tahsil edilmesi doğru görülmemiştir. Ne var ki bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438/7. maddesi gereğince hüküm sonucunun düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Somut olaya gelince; dava konusu taşınmazın satış suretiyle ortaklığının giderilmesine karar verildiği tarih itibariyle harç miktarı binde 11,38 olduğu halde binde dokuz nokta dokuz oranında harcın taraflardan tahsil edilmesi doğru görülmemiştir. Ne var ki bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438/7. maddesi gereğince hüküm sonucunun düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenler ile davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile; hüküm sonucunun 6. bendinde yer alan "binde dokuz nokta dokuz" kelimelerinin hükümden çıkarılarak yerine "binde 11,38" kelimelerinin yazılmasına, hükmün 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438/7. maddesi gereğince DEĞİŞTİRİLMİŞ ve DÜZELTİLMİŞ bu şekliyle ONANMASINA, peşin yatırılan harcın yatıranlara iadesine, 30.09.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.Başkan