muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/9574, Karar No: 2022/13170, Tarih: 03.10.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/9574 E.  ,  2022/13170 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Vasiyetnamenin tenfizi istemine ilişkin olarak açılan davada Çayıralan Asliye Hukuk ve Ankara 18. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemeleri’nin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesi’nin yargı çevresinde kalan Mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri Hukuk Dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan Adlî Yargı İlk Derece Hukuk Mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, vasiyetnamenin tenfizi istemine ilişkindir.

Çayıralan Asliye Hukuk Mahkemesince, murisin nüfus kayıt örneğine göre yerleşim yerinin Almanya olduğu, MÖHUK'un 41. maddesinde " Türk vatandaşlarının kişi hâllerine ilişkin davaları, yabancı ülke mahkemelerinde açılmadığı veya açılamadığı takdirde Türkiye’de yer itibariyle yetkili mahkemede, bulunmaması hâlinde ilgilinin sâkin olduğu yer, Türkiye’de sâkin değilse Türkiye’deki son yerleşim yeri mahkemesinde, o da bulunmadığı takdirde Ankara, İstanbul veya İzmir mahkemelerinden birinde görülür." hükmü yer aldığı ve murisin son yerleşim yeri tespit edilemediği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Ankara 18. Asliye Hukuk Mahkemesince, somut olayda, vasiyet eden ...'in Türk Vatandaşı olduğu, Türkiye'de yerleşim yerinin bulunmadığı, ancak Çandır- ... nüfusuna kayıtlı olduğu, Türkiye'ye geldiğinde ....,İlçesine bağlı ...., Köyünde 2- 3 gün kaldığı, ölümü üzerine de Kozan Köyü mezarlığına defnedildiği, buna göre, vasiyet edenin Türkiye'de sakin olduğu yerin ...., Köyü- Çandır/ ... olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanunu’nun 596. maddesince gereğince vasiyetname, geçerli olup olmadığına bakılmaksızın tesliminden başlayarak bir ay içinde miras bırakanın yerleşim yeri sulh hâkimi tarafından açılır ve ilgililere okunur, aynı Kanun’un 19/1. maddesine göre de, yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.

Türk Medenî Kanunu’nun 596. maddesince gereğince vasiyetname, geçerli olup olmadığına bakılmaksızın tesliminden başlayarak bir ay içinde miras bırakanın yerleşim yeri sulh hâkimi tarafından açılır ve ilgililere okunur, aynı Kanun’un 19/1. maddesine göre de, yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.

1086 sayılı HUMK'un 11. maddesinde, terekenin taksimi, katisine kadar, tereke aleyhine ikame olunan davaların, müteveffanın ikametgâhı mahkemesinde görüleceği belirtilmiş, 6100 sayılı HMK'nın 11. maddesinde ise terekenin kesin paylaşımına kadar mirasçılara karşı açılacak tüm davalarda ölen kimsenin son yerleşim yeri mahkemesinin kesin yetkili olduğu hüküm altına alınmış olup dosya kapsamında; murisin yerleşim yerinin “Herborn / Almanya” , nüfusa kayıtlı olduğu adresin” Çandır/ ...” olduğu, murisin Türkiye'de sakin olduğu yer hakkında yapılan kolluk araştırması neticesinde de Türkiye'ye geldiğinde Çandır İlçesine bağlı..... Köyünde 2- 3 gün kaldığı anlaşılmakla uyuşmazlığın Çayıralan Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nin 21 ve 22. maddeleri ve 5235 sayılı Kanun’un 36/3. maddesi gereğince Çayıralan Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 03.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12968, Karar No: 2010/11568, Tarih: 25.11.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/12968 E.  ,  2010/11568 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacılar, murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davacılar ile davalı vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davacıların tüm, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava zararlandırıcı sigorta olayı sonucu ölen sigortalının hak sahiplerinin maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Davacılar, murisleri Engin Bozkurt'un, davalı işverenin işçisi olarak çalışırken 11.06.2006 tarihinde işverenin kusurlu davranışı sonucu gerçekleşen iş kazası nedeniyle öldüğünü ileri sürerek davacı eş ve davacı çocuk ...'un her biri için 1.000,00.- TL maddi, 35.000,00.- TL manevi, davacı çocuk ... için 35.000,00.-TL manevi tazminatın kaza tarihinden işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsilini istemiş, davalı yanca davanın reddi savunulmuştur.

Mahkemece her bir davacı için 25.000,00.-TL manevi tazminat ile davacı eş için 1.000,00.-TL ve davacı çocuk ... için 3,75.-TL maddi tazminatın kaza tarihinden işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsiline, fazla istemin reddine karar verilmiş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacılar murisinin, iş kazasında % 50 ve davalının ise % 50 oranında kusurlu olduğu dosya içeriğinden anlaşılmaktadır. B.K.’nun 47.maddesinde, bedensel bütünlüğün bozulması halinde, Hakimin, olayın özelliklerini göz önünde bulundurarak zarar görene adalete uygun bir miktar paranın manevi tazminat olarak ödenmesine karar vereceği öngörülmüştür. Bedensel bütünlük, eş değişle vücut bütünlüğü kavramının fiziksel bütünlük yanında ruhsal bütünlüğü ve sağlığı da kapsadığı tartışmasızdır. Olayın özelliklerinin neler olduğu 22.06.1966 gün 1966/7-7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nda açıklanmıştır. Bunlar her olayda değişebildiğinden Hakimin, kararında bu özellikleri, objektif ölçülere göre göstermesi gerekir.

Öte yandan manevi tazminatın tutarını belirleme görevi, Hakimin taktirine bırakılmış ise de, hükmedilen tutarın uğranılan manevi zararla orantılı ve duyulan üzüntüyü hafifletecek nitelikte olması gerekir. Hakimin bu konudaki taktir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları, tarafların sosyal ve ekonomik durumu, paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu, olayın ağırlığı, işçinin sürekli iş göremezlik oranı, yaşı ve olay tarihi gibi durumları göz önünde tutması, hükmedilecek tutarın manevi tatmin duygusu yaratması yanında caydırıcı nitelikte de olması gerektiği söz götürmez.

Bu ilkeler doğrultusunda davacı çocukların her biri yararına 20.000,00-TL manevi tazminat yerine 25.000,00.-TL manevi tazminata hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının tümüyle silinerek yerine;

“1-Davanın kısmen kabulüne; davacı eş için 1.000,00.- TL maddi tazminat ile 25.000,00.- TL manevi tazminatın 17.06.2006 olay tarihinden itibaren işletilecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazla manevi tazminat talebinin reddine; davacı çocuk ... için 3,75.- TL maddi tazminat ile 20.000,00.- TL manevi tazminatın 17.06.2006 olay tarihinden itibaren işletilecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazla manevi tazminat talebinin reddine; davacı çocuk ... için 20.000,00.- TL manevi tazminatın 17.06.2006 olay tarihinden itibaren işletilecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazla manevi tazminat talebinin reddine;

2- Hüküm tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre, vekil ile temsil edilen;

a- Davacı eş yararına hüküm altına alınan maddi tazminat miktarı üzerinden 575,00.-TL ve manevi tazminat miktarı üzerinden 2.900,00-TL avukatlık ücretinin; davacı çocuk ... yararına hüküm altına alınan maddi tazminat miktarı üzerinden 575,00.-TL ve manevi tazminat miktarı üzerinden 2.400,00-TL avukatlık ücretinin; davacı çocuk ... yararına hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı üzerinden 2.400,00-TL avukatlık ücretinin davalıdan alınarak davacılara verilmesine,

b-Davalı kendisini vekille temsil ettirdiğinden davalı yararına, reddedilen manevi tazminat miktarı üzerinden 1.200,00-TL avukatlık ücretinin davacı eşten, 1.800,00.-TL avukatlık ücretinin davacı çocuk ...'tan, 1.800,00.- TL avukatlık ücretinin davacı çocuk ...'tan alınarak davalıya verilmesine,

3- Red edilen ve kabul edilen miktarlar nazara alınarak, davacı tarafça yapılan toplam 472.26,00.-TL yargılama giderinden takdiren 292,35.-TL’nin davalıdan alınarak davacılara verilmesine, kalan kısmın davacılar üzerinde bırakılmasına,

4-Alınması gereken 3.564,20.-TL karar ve ilam harcından davacı tarafından peşin yatırılan 1.458,00.-TL’nin indirimi ile kalan 2.106,20.-TL ilam harcının davalıdan alınarak Hazineye gelir kaydına

5- Davacı tarafça yatırılan 1.458,00.- TL. nisbi harç ile 12,20.- TL. başvuru harcı olmak üzere toplam 1.470,20.-TL. harcın davalıdan tahsili ile davacılara verilmesine,” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harçlarının temyiz edenlerden ilgililerine yükletilmesine, 25.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5788, Karar No: 2022/1031, Tarih: 24.01.2022

**11. Ceza Dairesi         2020/5788 E.  ,  2022/1031 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

5271 sayılı CMK’nin 231/8-son cümlesi uyarınca, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 08.12.2015 tarihinden, denetim süresi içinde ikinci suçun işlendiği 12.11.2019 tarihine kadar dava zamanaşımının durduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Bozmaya uyularak yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hukuka uygun yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirilerek fiilin sanık tarafından işlendiğinin tespit edildiği, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA, 24.01.2022 tarihinde hükmün açıklanma koşullarının oluşup oluşmadığına dair ön sorun yönünden Başkan Vekili ...'ın karşı oyu ile oy çokluğu ile diğer yönlerden ise oy birliğiyle karar verildi.

KARŞI OY

Dairemizin 24/01/2022 tarih, 2020/5788 Esas, 2022/1031 Karar sayılı çoğunluk görüşüne aşağıdaki sebeplerden katılmıyorum.

Sanığın TCK’nin 204/1, 62 ve 53. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna ilişkin, 5271 sayılı CMK’nin 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanması suretiyle kurulan Küçükçekmece 1. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 29/09/2020 tarih 2020/213 Esas, 2020/371 Karar sayılı kararı usul ve yasaya aykırıdır. Sanık hakkında aynı mahkemece 22/10/2015 tarih 2015/239 Es., 2015/546 Kr. sayıyla verilen hükmün CMK’nin 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakıldığı anlaşılmaktadır.

Deneme devresi içinde sanık hakkında Boyabat Asliye Ceza Mahkemesi’nin 05/03/2020 tarih 2020/26 Esas, 2020/125 Karar sayı ile TCK’nin 86/2, 62/1, 52/2. maddeleri ile doğrudan 2.000 TL APC ve aynı Yasanın 106/1-2. cümle, 62, 52/2. maddeleri uyarınca doğrudan 500 TL APC, yine aynı Yasanın 125/1, 4, 62/1, 52/2. maddeleri uyarınca 1.760 TL APC ile cezalandırılmasına ilişkin kesin olarak verilen hükümlere istinaden ilgili mahkemesine ihbarda bulunulduğu görülmüştür.

Kesin olarak verilen hükümlerin olağan yargı yolu içinde temyiz incelenmesine konu edilmesi mümkün değildir. Ancak şartların varlığı halinde kanun yararına bozma suretiyle hukuka aykırılığın giderilmesi mümkündür. Dolayısıyla etkin bir yargısal denetime tabi olmayan kesin hükümlerin hükmün açıklanmasına dayanak alınması mümkün değildir. Bu durum iç hukukumuzun bir parçası olan İnsan Hakları ve Ana Hürriyetleri Korumaya Dair Avrupa Sözleşmesinin 6/2. maddesine güvence altına alınan Masumiyet Karinesinin ihlali niteliğindedir.

Bu sebeplerle anılan mahkeme kararının öncelikle hükmün açıklanma koşullarının bulunmadığı sebebi ile bozulması gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun Onama yönündeki görüşüne katılmıyorum. 24.01.2022
Yargıtay — Esas No: 2014/5993, Karar No: 2016/5967, Tarih: 07.06.2016

**15. Ceza Dairesi         2014/5993 E.  ,  2016/5967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .. Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık

Resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan ..'ın .. ilçesinde Balıkçılık yaptığı, suç tarihinde sanık .. temyiz dışı beraat eden sanıkla birlikte tanık aracılığıyla katılan ile bağlantıya geçtiği, bu şekilde balık alımı hususunda anlaştıkları, balıkları sanık ..'in aldığı ve suça konu keşidecisi... olan 02.05.2007 tarihli 8.000 TL bedelli çeki katılan ..'a sanık ..'in ciro ederek verdiği, çekin bankaya ibraz edilmesiyle sahte olduğunun anlaşıldığı olayda; sanık savunması, tanık beyanı ve bilirkişi raporu dosya kapsamına göre, yapılan yargılama sonucunda sanığın mahkumiyetine yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın dolandırıcılık kastının bulunmadığına yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 07.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10375, Karar No: 2025/619, Tarih: 14.01.2025

**11. Ceza Dairesi         2022/10375 E.  ,  2025/619 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/231 E., 2020/2442 K.

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İlk Derece

Boyabat Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.09.2019 tarihli ve 2017/259 Esas, 2019/608 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.

B. İstinaf

Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, yukarıda belirtilen kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik Cumhuriyet savcısı tarafından yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kaldırılması ile 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin (a) bendi uyarınca sanığın beraatine, yargılama giderlerinin Hazine üzerinde bırakılmasına karar verilmek suretiyle hükmün düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz istemi

Duruşma açılmadan verilen beraat hükmünün Kanun'a aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanık hakkında, İlk Derece Mahkemesince resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurusu üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince duruşma açılmaksızın 5271 sayılı Kanun'un 280/1-a maddesi delaletiyle aynı Kanun'un 303/1-a maddesi uyarınca beraat kararı verilmiş ise de; mevcut delillerin yeniden değerlendirilmesi suretiyle yeni bir hüküm kurulup İlk Derece Mahkemesinin olaya ilişkin kabulünden farklı olarak beraat kararı verilmesinin, 5271 sayılı Kanun'un 303/1-a maddesi kapsamına girmediği ve hususa ilişkin değerlendirmenin aynı Kanun'un 280/1-g maddesine göre duruşma duruşma açılarak ve taraflar da çağrılarak delillerin değerlendirilmesi sonucunda anılan Kanun maddesinin ikinci fıkrasına göre yeniden hüküm kurulması suretiyle yapılabileceği gözetilmeden, duruşma açılmaksızın dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda sanığın beraatine karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Başkaca yönleri incelenmeyen Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 18.11.2020 tarihli kararına konu hükmün, gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca takdîren Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4 Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20480, Karar No: 2013/7698, Tarih: 20.03.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/20480 E.  ,  2013/7698 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Eskişehir 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ :15.5.2012
Yargıtay — Esas No: 2014/9965, Karar No: 2014/26253, Tarih: 22.12.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/9965 E.  ,  2014/26253 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suçlar : Özel hayatın gizliliğini ihlal, hakaret

Hükümler : Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan: TCK'nın 134/2, 62, 53/1. maddeleri gereğince mahkumiyet,

Hakaret suçundan: TCK'nın 125/2. maddesi atfıyla 125/1, 62, 53/1. maddeleri gereğince iki kez mahkumiyet,

Özel hayatın gizliliğini ihlal ve hakaret suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa ve kabule göre; katılan ...'ın çıplak resmini tanık ...'a göstererek onun özel hayatına ilişkin görüntüsünü ifşa eden, katılan ...'ın kullanımındaki cep telefonuna 25.08.2011 ve 28.08.2011 tarihlerinde, katılan ...'ın ağabeyi olan diğer katılan ...'ın cep telefonuna 02.09.2011 tarihinde gönderdiği mesajlarla onlara hakaret eden sanık ... hakkında, TCK'nın 61/1. maddesinde yer alan ölçütler nazara alınarak, aynı Kanun'un 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiillerin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddelerde öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmedilmesi gerekirken, temel cezaların asgari hadden tayin edilmesi, bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda katılan ...'a hakaret eden sanık hakkında, katılan ...'a yönelik hakaret suçundan hükmedilen temel cezada, TCK'nın 43/1. maddesi gereğince artırım yapılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulmak suretiyle, sanığa eksik ceza tayin edilmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi sayılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sübuta ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında TCK'nın 53. maddesi tatbik edilirken, 3. fıkraya aykırılık oluşturacak şekilde, TCK’nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (c) bendindeki hak ve yetkileri kullanmak yönündeki yoksunluğuna, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından “koşullu salıverilme tarihine kadar”, diğer kişiler yönünden ise, “hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar” karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; 1, 2 ve 3 numaralı hükümlerin 53. maddenin uygulanmasına ilişkin paragraflarının hüküm fıkrasından çıkarılarak, yerlerine, “Sanığın

kasten işlemiş olduğu suçtan dolayı hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (a), (b), (d), (e) bentlerindeki hakları kullanmaktan aynı Kanun'un 53/2. maddesi gereğince hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar; TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (c) bendindeki hakları kullanmak yönünden ise, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından aynı Kanun'un 53/3. maddesi gereğince koşullu salıverilme tarihine kadar, diğer kişiler bakımından TCK'nın 53/2. maddesi gereğince hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle, eleştirilen hususlar dışında, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7973, Karar No: 2014/11464, Tarih: 16.06.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/7973 E.  ,  2014/11464 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KONYA 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/08/2011

NUMARASI : 2010/719-2011/291

Taraflar arasında görülen davada Konya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 16/08/2011 tarih ve 2010/719-2011/291 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Almanya Aschaffenburg Eyalet Mahkemesi tarafından verilen 17.11.2009 tarih 30613/08 kararın kesinleştiğini ileri sürerek, bu kararın tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, tenfizi istenen kararın konusunun şirket ortağı tarafından sermaye olarak konulan paranın tahsili istemi olduğu, böyle bir istemin TTK’nın 329 ve 405. maddelerine aykırı olduğu, aynı konuda Türk mahkemelerinde açılan davaların bu nedenle reddedildiği, yabancı mahkeme kararının şirket ortakları arasında eşitsizliğe neden olduğu, tenfizi istenen kararı veren mahkemece davalının savunma hakkının kısıtlandığı, yabancı mahkeme kararının kamu düzenine aykırı olduğu, bu nedenle tenfiz şartlarının oluşmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Davaya konu Almanya Aschaffenburg Eyalet Mahkemesi’nin yapmış olduğu yargılama sonucu verdiği kararın tercümesinden, kararın davalıya posta yoluyla 05.02.2010 tarihinde tebliğ edildiği ve karara 23.03.2010 tarihinde kesinleşme şerhi düşüldüğü anlaşılmıştır. Dosyada tenfizi istenen kararın tebliğine ilişkin evraklar bulunmamaktadır.

Mahkemece tenfiz isteminin reddine ilişkin gerekçelerden birisi, tenfizi istenen mahkeme kararının Türk kamu düzenine aykırı olduğudur. Gerçekten de, yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 5718 sayılı Kanun'un 54/c maddesi uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir.