muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/3559, Karar No: 2014/24507, Tarih: 03.12.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/3559 E.  ,  2014/24507 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62/1, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkûmiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü, sabah 06:30 sıralarında, idaresindeki otomobil ile yanışlıkla girdiği sokaktan çıkmak isterken geri geri geldiği sırada, katılan ...'ın usulüne uygun şekilde park edilmiş aracına çarpan sanığın eyleminin, katılan tarafından kolluk görevlilerine telefonla haber verilmek istendiği sırada sanığın aracıyla olay yerinden kaçması şeklinde gerçekleşen olayda, tanık olarak dinlenen ...'ın sanığın araçtan indikten sonra alkol kokusu geldiğini, sanığın gözlerinin kızarmış halde olduğunu ve sağlıklı şekilde konuşamadığını beyan ettiği, tanık ...'nin de sanığın sokaktan aracını çıkarmak için bir süre uğraştığını, aracından inerken düşecek halde olduğunu, olayı kolluk görevlilerine bildirilmesini istemediğini beyan ettiği, bu beyanların katılanın ifadeleri ile de örtüştüğü anlaşılması karşısında; sanığın kastının yoğunluğu, oluşan zarar ve suçun işleniş biçimi dikkate alınarak sanık hakkında asgari hadden uzaklaşılarak ceza tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi; aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK'nın 50/6. maddesinin tedbirlerle sınırlı olduğu gözetilmeksizin, sanık hakkında TCK'nın 50/1-a, 52/2. maddeleri gereğince hükmedilen adli para cezasına ilişkin TCK'nın 52/4. maddesi uyarınca ihtarat da yapılmasına rağmen TCK'nın 50/6. maddesinin uygulanması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hüküm fıkrasının TCK'nın 50/6. maddesinin uygulanmasına ilişkin 7. bendinin hükümden çıkartılması suretiyle, eleştirilen husus dışında sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8131, Karar No: 2012/8216, Tarih: 18.05.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/8131 E.  ,  2012/8216 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Konya 4. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 25.02.2010 tarih ve 2009/268-2010/63 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili ve katılma yolu ile davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 18.05.2012 günü hazır bulunan davacı vekilleri Av. ... ve Av. .... ile davalı vekili Av. ..... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Almanya Freiburg Asliye Mahkemesi tarafından verilen 30.01.2007 tarihli, 8 O 42/06 numaralı kararın kesinleştiğini ileri sürerek, tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, tenfizi istenen kararın TTK’nın 329 ve 405/2. maddesine aykırı olduğu, benzer nitelikteki Türkiye’de açılan davaların bu nedenle reddedilmesi nedeniyle eşitlik ilkesine aykırılık oluşturduğu, ayrıca tenfizi istenen kararda şirket hisselerinin davalıya iadesine karar verilmemesi nedeniyle mükerrer tahsilata neden olunabileceği, tüm bu durumların açıkça kamu düzenine aykırılık oluşturduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve katılma yolu ile davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin vekalet ücretine yönelik temyiz itirazları dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkin olup, mahkemece, tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının usulüne uygun kesinleştiği kabul edildiği halde kararın kamu düzenine ilişkin TTK’nın 329 ve 405/2. maddelerine ve anayasanın eşitlik ilkesine aykırı olduğu ve şirket hisselerinin davalıya iadesine karar verilmemesi nedeniyle mükerrer tahsilata neden olunabileceği gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm tesis edilmiştir.

Gerçekten de, yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 5718 SK.’nun 54/c maddesi uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir.

Gerçekten de, yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 5718 SK.’nun 54/c maddesi uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir.

Kanunda kamu düzeni kavramının zamana ve yere göre değişebilen niteliği gereği bir tanımlama yapılmaktan kaçınılmış ve konunun hakimin takdirine bırakılması tercih edilmiş, ancak kamu düzenine aykırılığın “açıkça” olmasının aranmasıyla bu konuda takdir hakkı bulunan hakime bir sınırlama getirilmek istenmiştir. Bu düzenleme, Türk tenfiz hukukunda, kamu düzeni kavramının izin verdiği ölçüde, yabancı mahkeme kararlarının tanınması ve tenfizi lehine bir eğilimin bulunduğunu göstermektedir. Doktrinde de bu konuda hakime yardımcı olması bakımından bazı kriterler verilmiştir. Buna göre örneğin Türk tenfiz hakimi “kural olarak” yabancı mahkeme kararının doğruluğunu inceleyemez (revision au fond yasağı). Zira aksinin kabulü, aynı davanın Türk mahkemesinde tekrar görülmesi ve yeni bir Türk mahkemesi kararının ortaya çıkması sonucunu doğurur. Ancak örneğin Türk hukukunun vazgeçilmez kabul ettiği temel prensiplerini ihlal eden veya milletlerarası alanda geçerli olan ortak ilkelere aykırı bulunan yabancı mahkeme kararları tenfiz edilemez. Tenfiz hakimi takdir hakkını kullanırken, her somut olayın kendine mahsus özelliklerini de dikkate almalıdır.

O halde dava konusu uyuşmazlık yönünden de somut olayın özelliklerine göre bir inceleme ve değerlendirme yapılmalıdır.

Burada ilk olarak yabancı mahkemece davalının savunma hakkının ihlal edilip edilmediğinin incelenmesi gereklidir. Somut olayda yabancı mahkemece, dava dilekçesi ve ekleri davalıya 1965 tarihli Hukukî ve Ticarî Konularda Adlî ve Gayrı Adlî Belgelerin Yabancı Memleketlerde Tebliğine Dair Lahey Sözleşmesi’ne uygun olarak tebliğ edilmiş, davalının davaya karşı savunma yapmak isteğini göstermemesi nedeniyle, Alman Usul Yasası’nın 331/3. ve 276. maddeleri uyarınca, davacının talebi üzerine, sözlü yargılama yapılmaksızın “gıyabi karar” verilmiştir. Buraya kadar olan gelişmelerin Türk kamu düzenine aykırı veya davalının savunma hakkını kısıtlar nitelikte olmadığı, benzer olaylarda Yargıtay dairelerince verilen kararlarla da benimsenmiştir (Yargıtay 13. HD. 01.10.1992 gün ve 5764 E.-7352 K., Yargıtay 11. HD. 06.07.2010 gün ve 2008/12797 E.- 2010/7992 K.). Zira “kural olarak” her mahkeme kendi usul hükümlerini uygular ve yabancı mahkemenin uyguladığı usulün Türk usul hukukundan farklı olması, Türk kamu düzeninin müdahalesi için tek başına yeterli sebep oluşturmaz. Aynı ilkeler yabancı mahkemece uygulanan ispat hukuku açısından da geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta incelenmesi gereken diğer bir konu da, benzer olaylarda Türkiye’de açılan davaların, TTK.’nun 329/1. ve 405/2. maddelerinde düzenlenen, anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyecekleri ve pay sahiplerinin sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyecekleri ilkeleri gereği reddedilmesine rağmen, aynı şartlardaki ortaklarca yabancı mahkemelerde açılan davaların kabul edilmesinin ve alınan farklı yöndeki bu yabancı mahkeme kararlarının Türkiye’de tenfizinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağıdır. Nitekim mahkemece bu durum, T.C. Anayasası’nın kanun önünde eşitlik ilkesine ve kamu düzenine aykırı kabul edilmiştir.

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HUMK.’nun 445/10. maddesi uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır.

Somut uyuşmazlık yönünden asıl incelenmesi gereken husus, tarafları, konusu veya sebebi “farklı” olan bir yabancı mahkeme kararının, Türk mahkemelerinden alınan kararlar ile bağdaşmaması halinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağı noktasıdır. Burada ilk olarak tanıma ve tenfiz hukukundaki kamu düzenine aykırılık kavramının, iç hukuktaki emredici kurallara aykırılık kavramından daha dar ve sınırlı bir anlama sahip olduğu gözden uzak tutulmamalıdır. Dolayısıyla kamu düzeni gerekçesiyle yabancı mahkeme kararının tenfizine istisnaen müdahale edilmelidir. Ayrıca somut uyuşmazlıkta yukarıda açıklanan revision au fond yasağından ayrılmayı gerektirecek bir özellik de bulunmamaktadır. Yine aynı davanın Türk mahkemelerinde görülmesi halinde farklı sonuca varılacak olması, “tek başına” tanıma ve tenfiz engeli oluşturmayacaktır. Zira, esasa uygulanacak yabancı hukuk gibi yabancı mahkeme kararlarının da Türk mahkemelerinden verilecek kararlarla aynı olması beklenemez.

Bu noktada belki Türk tarafların Türk hukukunun emredici hükümlerinden kaçmak amacıyla yabancı mahkemeden bir karar elde etmeye ve bu kararı Türkiye’de tenfiz ettirmeye çalışmalarının adalet duygusunu sarsacağı, bir başka emredici kural olan kanuna karşı hile yasağına ve bu sebeple de Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı düşünülebilir (Prof. Dr. Ergin Nomer Prof. Dr. Cemal Şanlı, Devletler Hususi Hukuku, İstanbul 2009, 17. Bası, sayfa: 491, dipnot: 270). Ancak öncelikle böyle bir durumun varlığı davalı tarafça ispat edilebilmiş değildir. Kaldı ki somut olayın dikkat edilmesi gereken başka bir özelliği daha vardır. O da Türk hukukunda kabul edilen anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyeceklerine dair ilkenin, Avrupa’da hakim olduğu gibi Alman hukukunda da kural olarak benimsenmiş bulunmasıdır. Somut uyuşmazlıkta yabancı mahkemece davalının savunma haklarının ihlal edilmediği yukarıda açıklanmıştır. Dolayısıyla davalı şirket, benzer ilkelerin egemen olduğu bir hukuk düzeninde, kendisine tanınan savunma olanaklarından yararlanmayarak, tenfizini istemediği kararın verilmesine ve kesinleşmesine kendisi neden olmuştur. Davalının bu şekilde yasal haklarını kullanmayıp, örneğin Türk mahkemelerinden verilmiş aynı nitelikteki bir kararı temyiz etmemek suretiyle Türkiye’de de kesinleşmesine neden olabilmesi mümkündür. Böyle bir durumda da kararın kamu düzenine aykırı olduğu ve infaz edilmemesi gerektiği ileri sürülemeyecektir.

O halde mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda yabancı mahkeme hükmünün tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturmayacağı kabul edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

3- Bozma neden ve şekline göre davalı vekilinin vekalet ücretine yönelik temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın, davacı yararına BOZULMASINA, 3 nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin vekalet ücretine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 18.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9522, Karar No: 2017/423, Tarih: 02.02.2017

**14. Ceza Dairesi         2016/9522 E.  ,  2017/423 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Sanığın kasten yaralama suçundan mahkûmiyeti ile beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından beraatine

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi.

Katılan vekilinin kanunen hakkı bulunmadığından duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 318. maddesi gereğince reddiyle incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Katılanın aşamalarda sanık tarafından evde zorla alıkonulduğunu, ev sahibi.... ile eşi ve kızının da bu durumu bildiğini, evde bulunduğu sırada sanığın anne ve babasının da eve geldiğini, onların da durumdan bilgilerinin olduğunu, yine sanığın dedesiyle telefonla görüştüğünde zorla tutulduğunu dedesine de söylediğini ifade etmesi karşısında, bu kişilerin tanık olarak dinlenmesinden sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kabule göre de;

Sanık hakkında düzenlenen iddianame ile mağdureye yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma eyleminden dolayı 5237 sayılı TCK'nın 109/2. maddesi sevkiyle kamu davası açılmasına rağmen, yargılama neticesinde sanığın bu suçtan beraati ile aynı eylemle ilgili olarak anılan Kanunun 86/2. maddesinde düzenlenen kasten yaralama suçundan mahkûmiyetine karar verilmesi suretiyle hükmün karıştırılması,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14860, Karar No: 2014/546, Tarih: 16.01.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/14860 E.  ,  2014/546 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, çekişme konusu 188 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında "...." olarak yazılı soyadının nüfus kaydına uygun şekilde "Bala" olarak düzeltilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın ispatlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalı ... Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına,

16.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12033, Karar No: 2010/8718, Tarih: 08.07.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/12033 E.  ,  2010/8718 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

Uyuşmazlığın, temizlik işini konu alan eser sözleşmesinden kaynaklanmasına göre kararın temyiz incelemesi Dairemizin görevinde olmayıp Yüksek 15.Hukuk Dairesinin görevi dahilindedir.

Dava dosyası Yüksek 11.Hukuk Dairesine ve Yüksek 13.Hukuk Dairesinin görevsizlik kararları üzerine Dairemize geldiğinden görev uyuşmazlığı 04.02.2010 tarih ve 3 sayılı Başkanlar Kurulu kararı uyarınca Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulunca çözümlenmelidir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın Yüksek Birinci Başkanlığa sunulmasına, 08.07.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20305, Karar No: 2015/21962, Tarih: 10.11.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/20305 E.  ,  2015/21962 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe iade

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, iş sözleşmesinin geçerli ve haklı neden yok iken feshedildiğini belirterek feshin geçersizliğinin tespitine, işe iadesine, işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süre ücreti ve diğer haklara karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının yönetiminden sorumlu olduğu ... Mağazası ... Departmanı reyonlarında; balık reyonunda deniz ve kültür balıklarında atık olması gereken son kullanma tarihi ( ...) geçmiş ürünlerin atık yapılmayarak davacının bilgisi dahilinde ve talimatı ile sorumlusu olduğu ... reyonunda satışa sunulduğu, balık departmanı sayımlarında bazı ürünlerin fiziksel stoğu “0” olmasına rağmen davacı tarafından sistemsel olarak stok varmış gibi gösterdiği, tespit edilmiş olup davacının şirketin taze gıda rutinlerine aykırı davrandığı ve müşteri sağlığını riske atarak işvereni yasal açıdan risk altında bıraktığı açıkça sabit olup bu nedenle davacının iş akdinin davalı işverence 13.05.2013 tarihi itibariyle 4857 sayılı İş Kanununun 25/2 fıkrası uyarınca haklı nedenle derhal feshedildiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama ve toplanan deliller ışığında davalı işverence yapılan fesih işleminin geçerli nedene dayanmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinde iş sözleşmesinin işveren tarafından işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanılarak feshedilebileceği düzenlenmiştir. Söz konusu geçerli sebepler İş Kanunu’nun 25.maddesinde belirtilen derhal fesih için öngörülen nedenler yanında, bu nitelikte olmamakla birlikte, işçinin ve işyerinin normal yürüyüşünü olumsuz etkileyen hallerdir.

İşçinin yeterliliğinden veya davranışlarından kaynaklanan sebepler ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde fesih için geçerli sebep olabilirler. İş ilişkisinin sürdürülmesinin işveren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyeceği durumlarda, feshin geçerli sebeplere dayandığı kabul edilmelidir.

Somut olayda, davacı davalının ... Mağazasında ... olarak yaklaşık 6 yıl 1 ay süreyle çalışmıştır.

İş Sözleşmesinin, tespite konu ürünlerin satış işlemini ( son kullanım tarihi geçmiş) gerçekleştirmek suretiyle şirketin taze gıda rutinlerine aykırı davrandığı ve müşteri sağlığını riske atarak işvereni yasal açıdan risk altında bıraktığı görüldüğünden dolayı haklı nedenle feshedildiği belirtilmiştir.

Somut olayda, davacı davalının ... Mağazasında ... olarak yaklaşık 6 yıl 1 ay süreyle çalışmıştır.

İş Sözleşmesinin, tespite konu ürünlerin satış işlemini ( son kullanım tarihi geçmiş) gerçekleştirmek suretiyle şirketin taze gıda rutinlerine aykırı davrandığı ve müşteri sağlığını riske atarak işvereni yasal açıdan risk altında bıraktığı görüldüğünden dolayı haklı nedenle feshedildiği belirtilmiştir.

Fesih nedenlerine ilişkin olarak davalı işverence yapılan inceleme ile bu inceleme sırasında alınan bir kısım işçiye ait yazılı beyanlar birlikte değerlendirildiğinde son kullanım tarihi geçmiş ürünün satışı ile ilgili davacıdan sadır talimat verildiği sonucu çıkmaktadır.

Aynı inceleme ile son kullanım tarihi geçmiş balık satılması olayı da dahil birçok eylemin tespit edilmesi nedeniyle iş sözleşmesi feshedilen ve davacının çalıştığı mağazanın müdürü olan ...'ın açtığı işe iade davasında mahkemece verilen feshin geçerli nedenle yapıldığı gerekçesiyle davanın reddine dair kararın temyizi üzerine Yargıtay 22.Hukuk Dairesi'nin, 26.11.2014 tarih ve 2014/20034 E-2014/33282 K sayılı ilamı ile de “ ...davacının mal kayıpları, stok ve iadeler ile son kullanma tarihi geçmiş balıkların satılmasına yönelik olaylarda, denetim görevini yerine getirmediğine dair feshe sebep gösterilen olumsuz davranışlarının haklı sebep ağırlığında olmasa bile fesih için geçerli sebep teşkil ettiğinin anlaşılmasına göre...” gerekçesiyle onandığı görülmüştür.

Dolayısıyla somut olayda davalı işverence yapılan araştırma ve bilgi toplama sürecinde tespit edilen hususlar ile bu hususların ispatına yarar bir kısım işçinin yazılı beyanları, emsal nitelikteki yukarıda belirtilen karar ve tanık beyanlarından davacının üzerine atılı eylemleri değerlendirildiğinde, tutum ve davranışlarının geçerli nedene dayandığının kabulü ile sonuca gidilmesi gerekirken davanın kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

SONUÇ:

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davanın REDDİNE,

3. Alınması gereken 27,70 TL peşin harçtan yatırılan 24,30 TL harcın mahsubu ile bakiye 3,40 TL harcın davacıdan alınarak Hazineye gelir kaydına,

4. Davacının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 72,00, TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5.Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ne göre 1.500,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6.Artan gider ve delil avansının ilgilisine iadesine,

7.Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, KESİN olarak 10.11.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9396, Karar No: 2013/10405, Tarih: 19.06.2013

**11. Ceza Dairesi         2013/9396 E.  ,  2013/10405 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Sanık ...'in PTT adına dağıtım hizmet ihalesini alan İklim Organizasyon Nakliyat Reklamcılık ve Ticaret Ltd. Şti. firmasında işçi statüsünde ve dağıtım elemanı olarak çalışıp katılan ...'ya şifre gönderilmesine ilişkin acele posta gönderisini kimliği belirsiz bir kişiye teslim etmesine ya da hiç teslim etmemesine ve katılanın ... adında kızı olmamasına rağmen katılanın kızı ...'ya 28.02.2008 tarihinde teslim ettiğine dair sahte belge düzenlendiğinden bahisle açılan davada; özel şirket bünyesinde işçi olarak çalışan ve posta dağıtım işi yapan sanığın savunması dikkate alındığında suça konu belgenin niteliği dikkate alınarak özel belgede sahtecilik suçu sübuta erdiği halde kastı bulunmadığından bahisle resmi belgede sahtecilik suçundan beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 19.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.