muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/6334, Karar No: 2020/6444, Tarih: 16.12.2020

CMK 289. maddesinin 1-a-e bentlerinde, kanuna kesin aykırılık halleri içinde, "mahkemenin kanuna uygun olarak teşekkül etmemiş olması ile Cumhuriyet savcısı veya duruşmada kanunen mutlaka hazır bulunması gereken kişilerin yokluğunda duruşma yapılması" gösterilmiştir. Temyiz denetiminde bu madde kapsamındaki hukuka aykırılıklar temyiz kapsamında gösterilmiş olmasa da re'sen incelenecektir (CMK 289/1).

Tüm bu hususlar dikkate alınarak somut olay değerlendirildiğinde; silahlı terör örgütü üyeliği suçundan yargılaması yapılan sanığın, yargılama aşamasında kendisinin seçtiği bir müdafii bulunmadığı gibi CMK'nın 156. maddesi gereğince de re'sen bir müdafii görevlendirilmediği, sanığa isnat edilen “silahlı terör örgütü üyeliği” suçunun niteliği dikkate alındığında, CMK'nın 150. maddesinin 2 ve 3. fıkraları uyarınca hakkında müdafii görevlendirilmesinin zorunlu olduğunun anlaşılması karşısında, Anayasanın 36, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddelerinde teminat altına alınan adil yargılanma ilkesine aykırı olacak ve savunma hakkının kısıtlanmasını doğuracak biçimde kovuşturmada müdafii hazır bulundurulmaksızın mahkumiyet hükmü kurulmak suretiyle CMK'nın 150/3, 188/1, 197/1 ve 289/1-a-e maddelerine muhalefet edilmesi;

Kanuna aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenle BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın, ... 12. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine, kararın bir örneğinin bilgi için ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.12.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/127, Karar No: 2022/10547, Tarih: 26.05.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/127 E.  ,  2022/10547 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın hırsızlık suçunu, müştekinin hemşire olarak görev yaptığı hastanede, yine müştekinin özel ve şahsi olarak kullanımına tahsis edilmiş hemşireler odası içerisinde işlediği, hastane içerisindeki suçun işlendiği bu yerin müştekinin rızası olmaksızın girilmesi mutad olan yer olarak değerlendirilemeyeceği anlaşıldığından, işyeri dokunulmazlığının ihlali suçunun unsurlarının oluştuğu gözetilerek dava zamanaşımı süresi içerisinde sanık hakkında işlem yapılması olanaklı görülmüştür.

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın, müştekinin hemşire olarak çalıştığı hastanede, hemşireler için tahsis edilmiş odaya girerek, müştekinin dolapta muhafaza ettiği çantasında bulunan 840 TL. Parasını çalması şeklinde gerçekleşen eyleminin, suç tarihi itibarıyla TCK’nın 142/2-h maddesinde tanımlanan suça uyduğu gözetilmeyerek, eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, sanık hakkında bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesinin gözetilmesine, 26.05.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4783, Karar No: 2016/7710, Tarih: 10.11.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/4783 E.  ,  2016/7710 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilip dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanık hakkında nitelikli cinsel saldırı suçundan eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 102/2, 102/3-c, 3-d. maddeleri gereğince belirlenen 10 yıl 6 ay hapis cezasının, olay nedeniyle katılanın ruh sağlığının bozulmasından dolayı uygulanması gereken aynı Kanunun 102/5. maddesinde 10 yıldan aşağı olmamak üzere müstakil hapis cezasının düzenlendiği nazara alınıp TCK'nın 49/1. maddesine göre de hapis cezasının üst sınırının 20 yıl olduğu gözetilerek bu kapsamda hapis cezasına hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde 10 yıl 6 ay hapis cezasının 102/5. maddesi uyarınca 1/10 oranında arttırılması suretiyle hüküm kurulması,

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan dolayı TCK'nın 102/2, 102/3-c, 3-d. maddelerine göre tayin edilen 10 yıl 6 ay hapis cezası aynı Kanunun 43/1. maddesi ile 1/4 oranında arttırıldığında 13 yıl 13 ay 33 gün yerine 14 yıl 2 ay 3 gün hapis cezasına hükmedilmesi,

Sanığın suçta kullandığı adli emanette kayıtlı bıçağın 5237 sayılı TCK'nın 54/1. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Hükümden sonra 24.11.2015 günlü, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi yönünden kısmi iptal kararı verildiğinden, anılan husus nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanık müdafii ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 10.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10759, Karar No: 2013/17474, Tarih: 04.10.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/10759 E.  ,  2013/17474 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 1.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 11.11.2010 gün ve 2003/953-2010/206 sayılı kararı onayan Daire’nin 19.03.2013 gün ve 2011/4132-2013/5357 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin “VİKO Nilüfer” markasının bulunduğunu, davalının ise müvekkili markası ile aynı anlamı taşıyan “LOTUS” ibareli markasının bulunduğunu, davalıya ait markanın müvekkiline ait marka ile iltibasa neden olacak şekilde benzer olduğunu, bu durumun müvekkiline ait marka hakkına tecavüz ve haksız rekabete neden olduğunu, bununla birlikte davalıya ait markanın “lamba veya lamba cinsi” olarak bilinmesi nedeniyle 556 sayılı KHK’nın 7/1-c maddesi gereğince vasıf bildirmesinden dolayı hükümsüz kılınması gerektiğini ileri sürerek, marka hakkına tecavüz ve haksız rekabetin tesbit ve men’ini, davalı adına tescilli markanın hükümsüzlüğünü talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın reddine dair verilen kararın davacı vekilince temyizi üzerine karar Dairemizin 2011/4132 E., 2013/5337 K. sayılı ilamıyla onanmıştır.

Davacı vekili bu defa karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 50,45 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 04.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12568, Karar No: 2015/30226, Tarih: 28.10.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/12568 E.  ,  2015/30226 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2015/79200

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/05/2013

NUMARASI : 2012/148 (E) ve 2013/290 (K)

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine; ancak;

5237 sayılı TCK'nin 87/3. maddesindeki atıf 86. maddeye yönelik olduğundan, mağdurda hayati tehlikeye ve kemik kırığına neden olan yaralanmadan dolayı sanıkların sadece en ağır cezayı gerektiren 5237 sayılı TCK'nin 87/1.d-son maddesiyle sorumlu tutulabileceği, bulunan bu cezanın ayrıca 87/3 maddesi uyarınca arttırılamayacağı gözetilmeden, yazılı şekildeki uygulamayla sanıklara fazla ceza tayini Bozmayı gerektirmiş sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme uygun olarak BOZULMASINA,

Ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince, hüküm fıkralarında yer alan sonuç cezaya ilişkin kısımda kemik kırığı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 87/3.maddesi uygulanması ile ilgili kısmının çıkartılarak 3 yıl olan sonuç cezanın 2 yıl 6 aya hapis cezasına indirilmesi suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28/10/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6315, Karar No: 2007/11817, Tarih: 09.07.2007

**21. Hukuk Dairesi         2007/6315 E.  ,  2007/11817 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çorum İş Mahkemesi

TARİHİ : 23/06/2006

Davacı, ilk prim kesintisi yapıldığı tarihi takip eden aybaşından itibaren tarım Bağ-Kur sigortalısı sayılması gerektiğinin tesbitine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı  vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının  1998 yılından dava tarihi olan 24.4.2006 tarihleri arasında tarım Bağ-Kur  sigortalısı  olduğunun  tesbiti istemine  ilişkindir.

Mahkemece  istemin  kabulüne karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının  1998 yılından dava tarihi olan 24.4.2006 tarihleri arasında tarım Bağ-Kur  sigortalısı  olduğunun  tesbiti istemine  ilişkindir.

Mahkemece  istemin  kabulüne karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 50 yaşını dolduran kadınlarla, 55 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır.Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. Bağ-Kur’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık  ve  Nüfus  İdareleri  kayıtları  ile  diğer  kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan pancar ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.  Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

Dosya içeriğinden  davacının Ziraat Odası  kaydının 25.07.2001’den başladığı , Tarım Kredi Kooperatifine ise ortak olmadığı,  üzerine kayıtlı zirai arazisinin bulunduğu, Ziraat Bankasından kredi almadığı, davacının sattığı ürün bedelinden ilk prim kesintisinin 20.05.1998 tarihinde yapılıp, 1998,2001,2003,2003,2004.2005 yıllarında da kesintilerinin bulunduğu  anlaşılmaktadır.

Mahkemece kesintinin bulunduğu 1.6.1998-31.12.198 dönemi ile 1.7.2001-24.4.2006 dönemi yönünden verilen tesbit kararı yerinde ise de prim kesintisinin ve başkaca kaydının bulunmadığı 1999,ve 2000, yılları yönünden 2926 sayılı Yasa'nın 10. maddesinde belirtilen kayıtların varlığı  araştırılmaksızın sonuca gidildiği  gibi davacının tarımsal faaliyeti bu yıllar için ispatlanmadan  hüküm kurulduğu görülmektedir.

Yapılacak İş; davacıya  ihtilaf  konusu dönemlerde varsa başka ürün satışı yaptığı kişi,  kurum ve kuruluşları  açıklattırmak  bu kişi, kurum ve  kuruluşlardan  ürün bedelinden  prim kesintisi  yapılıp  yapılmadığını  sormak, yapılmış  ise belgelerini getirtmek ,pancar kesintileri nedeniyle Pancar Ekicileri Kooperatif kaydının olup olmadığını yöntemince araştırmak , gelen belgeler ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirilerek  davacının kesintilerinin bulunmadığı  1999 ve 2000 yıllarına ilişkin olarak 2926 sayılı yasanın 10.maddesinde belirtilen kayıt yada başkaca kesintinin bulunmaması halinde bu sürelere ilişkin talebin reddine karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki  olgular  gözetilmeksizin eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması  usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 09.07.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/17285, Karar No: 2018/24364, Tarih: 14.11.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/17285 E.  ,  2018/24364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalılardan Kipa A.Ş.’ ne ait ... AVM’ nin temizlik işini yapan alt işveren diğer davalı ... Ltd. Şti. firmasında temizlik elemanı olarak 29.05.2003 – 18.09.2013 tarihleri arasında kesintisiz asgari ücretle çalıştığını, özellikle yemek şirketlerinin bulunduğu katların temizliğini yaptığını, yiyecek ve içecek bölümünde bulunan restoranların kullanmadıkları, bayatlayan ya da arta kalan ekmekleri çöp kovalarının içine atmayıp üzerine koyduklarını, müvekkili ile diğer iş arkadaşlarının da bırakılan bu ekmekleri ziyan olmaması için sokak hayvanlarına, barınaklarına veya evlerine götürmek üzere aldıklarını, işyerindeki uygulamanın bu şekilde olduğunu, bu zamana kadar bu konuda herhangi bir uyarı gelmediğini, müvekkilinin 17.09.2013 tarihinde yemek bölümündeki çöpleri topladığı sırada çöp kovası üzerine ekmek bırakıldığını gördüğünü ve bu ekmeklerin çöpe atıldığını düşünerek ziyan olmaması için aldığını, ertesi gün işe geldiğinde işveren tarafından işe başlatılmadığını, müvekkilinin ekmekleri çaldığının iddia edildiğini, polise şikayette bulunulacağı baskısı ile gerçek iradesi dışında istifa dilekçesi imzalatıldığını ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Kipa Kitle Pazarlama Tic. ve Gıda San. A.Ş. vekili, müvekkili şirket ile davacı arasında hiçbir şekilde yazılı ve sözlü bir hizmet sözleşmesinin bulunmadığını, diğer davalı şirket tarafından istihdam edildiğini, davanın müvekkili yönünden husumetten reddi gerektiğini ileri sürerek davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... Tem. Hiz. İşl. Bak. Ser. ve Temz. Malz. San. Tic. Ltd. Şti. vekili, davacının iş sözleşmesini ihbar önelsiz olarak ve haklı bir neden ileri sürmeksizin kendi isteğiyle feshettiğini ileri sürerek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanılan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içerisinde davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasındaki iş ilişkisinin nasıl sona erdiği hususu temel uyuşmazlığı oluşturmaktadır.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanılan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içerisinde davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasındaki iş ilişkisinin nasıl sona erdiği hususu temel uyuşmazlığı oluşturmaktadır.

Genel olarak "fesih hakkı,” karşı tarafa yöneltilmesi gereken tek taraflı bir irade beyanı ile iş sözleşmesini derhal veya belirli bir sürenin geçmesiyle ortadan kaldırabilme yetkisi veren, bozucu yenilik doğuran bir haktır. İşçinin haklı sebeple iş sözleşmesini derhal feshi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 24. maddesinde düzenlenmiştir. İşçinin süreli fesih bildiriminin kanuni düzenlemesi ise aynı Kanun'un 17. maddesinde ele alınmıştır. Bunun dışında kanunda işçinin istifası özel olarak düzenlenmiş değildir. İşçinin haklı bir sebebe dayanmadan ve bildirim süresi tanımaksızın iş sözleşmesini feshi, istifa olarak değerlendirilmelidir. İstifa iradesinin karşı tarafa ulaşmasıyla birlikte iş ilişkisi sona erer. İstifanın işverence kabulü zorunlu değilse de, işverence dilekçenin işleme konulmamış olması ve işçinin de işyerinde çalışmaya devam etmesi halinde gerçek bir istifadan söz edilemez. Şarta bağlı istifa ise kural olarak geçerli değildir.

Somut olayda, davacı işçi 06.12.2013 tarihli dava dilekçesi ile istifa ettiğini ancak istifasının davalının baskıları üzerine gerçekleştiğini iddia etmiştir. Davalı işveren ise davacının işyerinde bulunan bir dükkanın önünden izinsiz ve habersiz olarak ekmek almasının tespit edilmesi üzerine davacının istifa ettiğini savunmuştur. Mahkemece, 4857 Sayılı İş Kanununun 25/II-e maddesine göre işçinin, işverenin güvenini kötüye kullanmak, hırsızlık yapmak gibi doğruluk ve bağlılığa uymayan davranışlarda bulunmasının işveren bakımından haklı fesih sebebi olduğu belirtilmesine rağmen davacının kıdem ve ihbar tazminatının kabulüne karar verilmiştir.

Tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, davacının davalı işyerinde temizlik personeli olarak sabah vardiyasında çalıştığı, sabahın erken saatlerinde temizlik yaptığı esnada işyerindeki dükkanlardan bir tanesinin önünde bulunan ekmekleri iziniz ve habersiz biçimde aldığı, bu ekmekleri eve götürdüğünün davacının da kabulünde olduğu anlaşılmaktadır. Davacı tarafından her ne kadar işyerinde bırakılan ekmeklerin ziyan olmaması için çalışanlarca alınarak dışarıya çıkartılabildiği yönünde bir işyeri uygulaması olduğu iddia edilmiş ise de, traflar arasındaki hizmet akdinin “Özel Hükümler” başlıklı 4.md.’ sinin 3.paragrafında; “İşçi, iade mali promosyon ürünleri ve defolu mallarda dahil olmak üzere, çalıştığı işyerinde satılan veya bulundurulan hiçbir ürünü saklayamaz ve kayıtlardan geçirmeden işyerinin dışına çıkartamaz. Yetkililer tarafından bedelsiz olarak verilen malların kabulü ve dışarıya çıkarılması, işveren temsilcisinin izni ile mümkündür. Aksi davranışların “hırsızlık” suçu oluşturacağı konusunda işçi bilgilendirilmiş ve bu gibi durumlarda hizmet akdinin bildirimsiz olarak feshedileceğini işçi kabul etmiştir.” düzenlemesine yer verilmiştir. Davalı tanıkları da, çalışanların hiçbir suretle işyeri dışına yiyecek götüremediklerini, güvenlik görevlileri tarafından zaman zaman çıkışlarda bu hususta kontrollerin yapıldığı belirtilmişlerdir. Aksi kanaatle, davacının iddia ettiği şekilde bir işyeri uygulmasının varlığının kabul edilmesi halinde dahi davacı tanıklarının beyanlarına göre bu uygulamanın gece restaurantlar kapandıktan sonra gün sonunda arta kalan ekmek ve yiyecekler bakımından geçerli olduğu, oysaki davacının sabah vardiyasında çalışan olduğu gözetildiğinde davacının bu iddiasının da ispatlanamadığı kabul edilmelidir. Ayrıca dosyada yer alan CD görüntülerinin incelenmesinde, davacının işyerinde bulunan dükkanın önündeki yüksekçe bir yerden aldığı ekmek poşetini kontrol ettiği, davalı tanıklarının da alınan ekmeklerin ambalajlı oldğunu beyan ettikleri göz önünde bulundurulduğunda, davacının alınan ekmeklerin gün sonunda kalan artık ekmek olduğu iddiasının da gerçeği yansıtmadığı anlaşılmaktadır. Davacının eylemi, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25/2. maddesine göre ahlak ve iyiniyet kurallarına aykırı davranış niteliğindedir. Davalı işverence işyerinde tespit edilen davacının eylemi sonrasında, davacı 18.09.2013 tarihli istifa dilekçesi vermiş olup, davacının iddiasına göre davalının kanuni şikayet hakkının kullanılacağının bildirilmesi dışında istifa iradesinin fesada uğratıldığına dair bilgi ve belge bulunmadığı, işverence şikayet yoluna başvurulacağının bildirilmesinin istifa iradesi üzerinde baskı olarak nitelendirilemeyeceği dolayısıyla davacının feshe dair iradesinin sakatlandığını ispat edemediği kabul edilmelidir. Bu sebeple iş sözleşmesinin davacı tarafından haklı bir sebep olmadan feshedildiğinin anlaşılmasına göre kıdem ve ihbar tazminatı isteminin reddi gerekirken, kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 14.11.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.