muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1337, Karar No: 2018/1075, Tarih: 16.05.2018

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenlerle direnme uygun bulunduğundan davalı vekilinin hüküm altına alınan alacak miktarına ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 22. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 16.05.2018 gününde oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Davacı işçi, iş sözleşmesi ile belirlenen temel ücretinin toplu iş sözleşmesi ile düşürüldüğünü, ücretlerinin eksik ödendiğini ileri sürerek fark alacak isteğinde bulunmuştur.

Davalı işveren, toplu iş sözlemesi ile davacının gelirlerinde artış meydana geldiğini, toplu iş sözleşmesi ile kararlaştırılan tüm ücret ve sosyal yardımlarının ödendiğini savunmuştur.

Taraflar arasında yapılan bireysel iş sözleşmesinde davacının günlük ücreti belirlendikten sonra toplu iş sözleşmesi uygulanmasıyla ücretin yeniden belirleneceği kararlaştırılmıştır. Davacının bireysel iş sözleşmesi şartlarıyla çalışmaya devam ederken sendikaya üye olduğu ve toplu iş sözleşmesinden yararlanmaya başladığı dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır.

Toplu iş sözleşmesi ile davacının günlük kök ücreti bir miktar düşürülerek yeniden belirlenmiştir. Ancak, davacı işçi bireysel iş sözlemesi kapsamında daha önce ücrete ilaveten sadece yemek yardımı almakta iken, toplu iş sözleşmesi ile ücrete ilaveten yıllık 112 yevmiye tutarında ikramiye, giyim yardımı, yemek yardımı, sosyal yardım, toplu taşıma yardımı, elektrik yardımı, gıda yardımı, hizmet teşvik primi, vardiya tazminatı, kasa tazminatı, bakım tazminatı, ağır vasıta ve iş güçlüğü tazminatı dahil olmak üzere yaklaşık 20 kalemden oluşan ek parasal hakların ödenmesi kararlaştırılmıştır. Toplu iş sözleşmesi ile davacının aylık sabit gelirlerinde yaklaşık %100 oranında artış meydana gelmiştir. Davacıya tüm bu ek ödemeler dikkate alınarak ihbar ve kıdem tazminatı ödenmiştir.

Davacının fark ücret talebinin dayanağı, sendika üyesi olarak toplu iş sözleşmesinden yararlanmaya başladığı tarihten itibaren günlük kök ücretinin indirilmesidir. Davalı şirkette uygulanan işletme toplu iş sözleşmelerinde, ücretlendirme sistemi bağlamında, işyerinde çalışan tüm işçilerin, gördükleri iş esas alınarak ücret düzeyiyle ilgili iş gruplandırması yapıldığı, işletme toplu iş sözlemesi kapsamında ödenecek ücretlerin iş grupları itibariyle belirlendiği görülmektedir.

Hemen belirtmek gerekir ki, kök ücretin (temel ücretin) işveren tarafından tek taraflı olarak indirilmesi İş Kanunun 62.maddesi uyarınca mümkün değildir. Ancak İş Kanunun 22.maddesi gereğince tarafların anlaşması veya toplu iş sözleşmesi ile asgari ücretin altında düşmemek kaydıyla kök ücretin indirilmesi mümkün olup, bu noktada öğreti ve uygulamada herhangi bir görüş farklılığı bulunmamaktadır.

Hemen belirtmek gerekir ki, kök ücretin (temel ücretin) işveren tarafından tek taraflı olarak indirilmesi İş Kanunun 62.maddesi uyarınca mümkün değildir. Ancak İş Kanunun 22.maddesi gereğince tarafların anlaşması veya toplu iş sözleşmesi ile asgari ücretin altında düşmemek kaydıyla kök ücretin indirilmesi mümkün olup, bu noktada öğreti ve uygulamada herhangi bir görüş farklılığı bulunmamaktadır.

Somut olayda davacı işçi, iş sözleşmesi ile kendisine verilen günlük kök ücretin, toplu iş sözleşmesi kapsamına girdikten sonra, düşürülmesi nedeniyle fark alacak isteğinde bulunduğuna göre, konunun toplu iş sözleşmesi mevzuatı bağlamında ele alınması gerekir. Bu nedenle dava konusu uyuşmazlığın İş Kanunun 22 ve 62.maddeleri ile ilgisi bulunmamaktadır.

Söz konusu çekişmede uygulanacak yasal düzenleme, olayın meydana geldiği tarih itibariyle yürürlükte bulunan 2822 sayılı Sendikalar Kanunu'nun 6.maddesi hükmüdür. Anılan hükme göre “Toplu iş sözleşmesinde aksi belirtilmedikçe hizmet akitleri toplu iş sözleşmesine aykırı olamaz. Hizmet akitlerinin toplu iş sözleşmesine aykırı hükümlerinin yerini toplu iş sözleşmesindeki hükümler alır. Hizmet akdinde düzenlenmeyen hususlarda toplu iş sözleşmesindeki hükümler uygulanır. Toplu iş sözleşmesinde hizmet akitlerine aykırı hükümlerin bulunması halinde hizmet akdinin işçi lehindeki hükümleri geçerlidir”.

Buna göre bireysel iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesi hükümleri çatıştığında işçi yararına olanı uygulanacaktır. Somut olayda esasen bu noktada özel daire ile yerel mahkeme arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık işçi yararına olanın nasıl tespit edileceği ile ilgilidir.

Yararlılık ilkesi, işçi lehine olan hükümlerin belirlenmesi çerçevesinde bireysel iş sözleşmesi ile toplu iş sözleşmesi hükümlerinin karşılaştırılması temeline dayanır. Türk hukukunda doktrinde eskiden hükümlerin tek tek karşılaştırılması önerilirken bugün aynı konu ile ilgili hükümlerin toplu olarak, gruplar halinde karşılaştırılması yöntemi benimsenmektedir (SOYER, Polat, Toplu Sözleşme Hukukunda İşçiye Yararlılık İlkesi, Ankara 1991, sh. 67; ASTARLI, Muhittin, İş Hukukunda Çalışma Süreleri, Ankara 2008, s.76). Grup karşılaştırılmasında birbirleriyle sıkı ilişkisi olan konular aynı gruba dahil edilerek karşılaştırma yapılır. Örneğin izin süresi, izin ücreti grubunu oluşturur. Bunun gibi iş ilişkisinin temeli olan ücret, ikramiye ve diğer parasal haklar bir grup olarak karşılaştırılmalı ve işçi lehine olan şarta ilişkin kanun hükmü bu şekilde değerlendirilmelidir(ŞAHLANAN, Fevzi, Toplu İş İlişkileri Açısından Yargıtay’ın 2015 yılı Kararlarının Değerlendirilmesi, s.80 vd) Alman Hukukunda da bu uygulama benimsenmiş olup işçi lehine olanın tespiti toplu iş sözleşmesinin bütünü ile bireyel iş sözleşmesinin bütününün değil nitelikleri itibariyle benzer hakların gruplandırılarak karaşılaştırılması suretiyle yapılması gerekir (TUNCAY, A. Can, Toplu İş Hukuku, 2.Bası, Ağustos 2010, İstanbul, s.199'da belirtilen yazarlar).

Hukuk Genel Kurulunun 03.05.2017 tarih ve 887-885 sayılı kararında da belirtildiği üzere bireysel iş sözlemesi ile toplu iş sözleşmesi hükümlerinin bire bir, tek tek ya da bütün olarak değil, konuların gruplandırılarak karşılaştırılması gerekir. Bu yönde bir karşılaştırma yapılırken ücrete ilişkin lehe olan hükümlerin bir kısmının toplu iş sözleşmesinden bir kısmınn ise bireysel iş sözlemesinden alınarak sonuca gidilmesi doğru değildir.

Somut olayda davacıya bireysel ve toplu iş sözleşmesi ile sağlanan benzer nitelikteki parasal haklar bir bütün olarak birlikte değerlendirildiğinde davacının toplu iş sözleşmesinin uygulanması ile birlikte ücret ve ekleri yönünden yaklaşık %100 oranında bir artışın olduğu açıktır. Yukarıda belirtildiği üzere yararlılık karşılaştırmasında parasal haklar bir bütün olarak değerlendirilmelidir. Karşılaştırmada ücret ve ekleri birbirlerinden ayrı değerlendirilemez. Bu nedenle sırf bireysel iş sözleşmesindeki kök ücretle toplu iş sözleşmesindeki kök ücretin karşılaştırılması yararlılık ilkesi ile bağdaşmaz. Karşılaştırmada göz önünde bulundurulan ücret ekleri belirli şartların gerçekleşmesine bağlanmış arızi nitelikte haklar da değildir. Dava konusu işyerinde iş sözleşmesi ile çalışan ve toplu iş sözleşmesinden yararlanan her işçiye sürekli olarak sağlanmış haklardır.

Direnme kararının bozulması gerektiği görüşünde olduğumdan, sayın çoğunluğun kararına katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2018/2837, Karar No: 2019/4465, Tarih: 17.06.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/2837 E.  ,  2019/4465 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR

HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen1 03/01/2011 tarih ve 2010/71-2011/2 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin “Namlı Pastırmacı” ismiyle 1929 yılından bu yana faaliyet gösteren, tanınmış bir şirket olduğunu, “NAMLI” ibaresinin müvekkilince kullanımı sonucu ayırt edicilik kazandığını, önceliki olarak anılan ibare üzerinde hak sahibi olduğunu, müvekkilince 2008/34847 sayılı “NAMLI SİNCE 1929+Şekil” ibareli marka için tescil başvurusunda bulunulduğunu, davalı kurumca, 35. sınıfın 08 alt grubundaki “müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için çeşitli malların bir araya getirilmesi hizmetleri (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, kataloglar vb. diğer yöntemlerle sağlanabilir)” hizmetler yönünden, 2002/32785 sayılı “NAMLI” ibareli, 2005/44398 sayılı “NAMLI” ibareli, 2007/60041 sayılı ”NAMLI PASTIRMACI” ibareli markaları mesnet alarak 556 sayılı KHK 7/1-b maddesi uyarınca marka tescil başvurusunun reddine karar verildiğini, anılan karara karşı yapılan itirazın ise YİDK tarafından reddedildiğini, müvekkilinin anılan ibare üzerinde gerçek anlamda hak sahibi olduğunu, bu hususun redde mesnet markalar hakkında müvekkilince açılan davalarla da sabit olduğunu, müvekkilinin reddedilen 35.08 sınıfta tescilli 2006/50734, 2007/62072 ve 2003/36960 sayılı markalarının bulunduğunu, başvuru markasının müvekkilinin markalarının devamı olduğunu ileri sürerek YİDK’nın 2010-M-256 sayılı kararının iptalini, başvuru markasının reddedilen hizmetler yönünden tescilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; başvuru markası ile redde mesnet alınan markaların ayırt edilemeyecek düzeyde benzer olduğunu, 556 sayılı KHK 7/1-b maddesi koşullarınını oluştuğunu, müvekkilinin karar tarihindeki duruma göre değerlendirme yaptığını, redde mesnet markalar hakkındaki davaların kesinleşmediğini, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davacı şirketin 21.02.1991 tarihinde kurulduğu, kurucu ve ortakların Emin Mepa’nın eş ve çocukları, Emin Mepa’nın da Naim Mepa’nın çocuğu olduğu, davacı şirket ortakları ve seleflerinin yahut üst soylarının şirket unvanı dışında NAMLI ibareli bir tescillerinin bulunmadığı, fakat dosya içerisinde bulunan ilki 1959 tarihli olan ve müteakip yıllara ait belgelerden, davacı ortaklarınca, üst soylarına ait işyeri ile ilgili olarak NAMLI PASTIRMACI adının vergi daireleri, ticaret odası gibi kuruluşlarda, iş ve tanıtım evraklarında tescilsiz biçimde kullanıldığı, redde mesnet marka sahibinin 28.11.1984 tarihinde Hisar Gıda Pazarı unvanıyla odaya kayıt olduğu, 15.10.1987 tarihinde unvanını Namlı Pastırmacı olarak değiştirdiği, başvuru markası ile redde mesnet markaların asıl ve ayırt edici unsurunun “NAMLI” ibaresi olduğu, anılan markalar arasında görsel, sescil ve anlamsal olarak karıştırılmaya neden olacak derecede benzerliğin bulunduğu, 35/8

.10.1987 tarihinde unvanını Namlı Pastırmacı olarak değiştirdiği, başvuru markası ile redde mesnet markaların asıl ve ayırt edici unsurunun “NAMLI” ibaresi olduğu, anılan markalar arasında görsel, sescil ve anlamsal olarak karıştırılmaya neden olacak derecede benzerliğin bulunduğu, 35/8. sınıf hizmetlerin markaların kapsamında olduğu, redde mesnet alınan 2002/32785 sayılı “NAMLI” ibareli marka ile 2005/44398 sayılı “NAMLI” ibareli markalar hakkında YİDK kararının iptali istemiyle açılan davalarda verilen kesinleşmiş mahkeme kararlarıyla, anılan markaların müşterilerin malları elverişle şekilde görmesi ve satın alması için malların bir araya getirilmesi hizmetleri yönünden hükümsüzlüklerine karar verildiği, redde mesnet 2007/60041 sayılı marka hakkında tescil sonrasında davacı tarafça hükümsüzlük istemli dava açıldığını, redde mesnet markaların hükümsüz kılındıkları bir kısım davalarda davacının NAMLI ibaresini markasal olarak kullanım önceliğine sahip olduğunun tespit edildiği, ancak davacının anılan hizmetler yönünden son başvuru tarihinden evvel kesinleşmiş bir başvuruya dayalı bir marka tescilinin bulunmadığı, redde mesnet 2002/32785 ve 2005/44398 sayılı markalar hakkında verilen YİDK kararlarının, davacı itirazlarının kabulüyle iptallerine karar verilerek anılan markaların tescillerinin hükümsüz kılınmasıyla önceliklerini geriye doğru başvuru tarihi itibariyle kaybettikleri, bu sebeple 2002/32785 ve 2005/44398 sayılı markaların başvurunun reddine mesnet alınamayacağı, ancak redde mesnet 2007/60041 sayılı markanın marka tescilinin sağlandığı, anılan marka hakkında kurumun verdiği karar hakkında yargılama sürecinin işlemediği, sonradan 2007/60041 sayılı marka hakkında açılan hükümsüzlük davasının sonuca etkili olmadığı, kurumun karar tarihindeki hukuki duruma göre karar verdiği, YİDK karar tarihi itibariyle 2007/60041 sayılı markanın tescilli olduğu, hükümsüzlük davasının sonucunun davalı kurumca bekleneceğine dair yasal yükümlülüğün bulunmadığı, kurum kararının redde mesnet 2007/60041 sayılı marka yönünden sonucu itibariyle yerinde olduğu, davacının marka başvuru tarihinde aynı ibareli aynı hizmetlerde tesccli markasının bulunmadığı, tescilsiz kullanımının olduğu, davacının marka başvurusunun, işletmesi ile özdeşleşmiş asli unsurlarını içeren, işletmesel köken itibariyle önceki tescilli markası ile bağlantılı olduğu mesajını açık biçimde veren, önceki markaların serisi olarak algılanmasında tereddüt bulunmayan, tüketici nezdinde bıraktığı ayırt edici izlenimi koruyan, asli unsur yanında bazı ekler de içeren, davalının markasından bağımsızlaşmış, yeni ve seri bir marka olmadığı, davacının 2003/36960 sayılı “NAMLI” ibareli aynı sınıftaki tescil başvurusunun reddine dair kurum kararının iptaline karar verildiği, ancak anılan markanın seri marka olarak dayanak oluşturamayacağı, 2003/36960 sayılı markaya yönelik YİDK kararı hakkında Ankara 3 Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nin 18.12

.12.2007 gün ve 2006/478 esas, 2007/264 karar sayılı kararının kesinleştiği 12.11.2010 tarihinden sonra 2003/36960 sayılı başvurunun 35/8. sınıf hizmetler bakımından ilâna çıkarılacağı, ilana itirazlarda ne tür kararlar verileceğinin bilinemediğinden başvuru markası için kazanılmış hakka dayanak oluşturmayağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 17/06/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21363, Karar No: 2012/41005, Tarih: 03.12.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/21363 E.  ,  2012/41005 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın beraatine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Mağdurun olay sonrası alınan ifadesinde oğlu olan sanık ile alacak meselesi nedeniyle tartıştıklarını ve sanığın tahra ile kolundan kendisini yaraladığını beyan ettiği, mağdurun iddia ettiği kol bölgesinde yaralanmasının bulunduğu adli rapor ile tespit edildiği; sanığın da ilk ifadesinde suçlamayı kabul etmemesine rağmen mağdurla tartıştığını ikrar ettiği anlaşılmakla, sanığın beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, üst Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 03/12/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3091, Karar No: 2014/6149, Tarih: 31.03.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/3091 E.  ,  2014/6149 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 1. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 08/10/2013

NUMARASI : 2011/650-2013/344

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ile davalı asil tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili ile dava dışı İ.. Ofset Baskı Ambalaj San. ve Ltd. Şti. arasında akdedilen Genel Kredi Sözleşmesi'ni davalının müşterek borçlu ve müteselsil kefil sıfatıyla imzaladığını, yapılan ihtara rağmen kredi borcunun ödenmemesi üzerine alacağın tahsili amacıyla yapılan icra takibinin davalının haksız itirazı ile durduğunu belirterek, davalının itirazının iptali ile takibin 13.094,21-TL asıl alacak, 11.735,72-TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 24.829,93-TL üzerinden devamına ve %40'tan az olmamak üzere icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, dava konusu kredi sözleşmesindeki imzanın kendisine ait olmadığını ve borcu kabul etmemekle birlikte, sözleşmede kefil olunan miktar belli olmadığından geçersiz kefalet sözleşmesine dayalı takip yapıldığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılamada toplanan deliller ve bilirkişi raporuna göre; davalının imza ile ilgili beyanının alınabilmesi için usulüne uygun isticvap davetiyesinin tebliğine rağmen davalının geçerli bir mazeret bildirmeksizin duruşmaya katılmaması nedeniyle takip konusu kredi sözleşmesindeki imzanın davalıya ait olduğunun kabul edildiği, davacının takip tarihi itibarıyla toplam alacağının 2.378,28-TL olduğu, kredi sözleşmesinin 2 ve 9. maddelerine göre belirlenen akdi faiz oranın %22,32, temerrüt faiz oranının %29,02 olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile davalının İzmir 6. İcra Müdürlüğü'nün 2011/9355 esas sayılı dosyasına yaptığı itirazın kısmen iptali ile takibin 2.738,28-TL asıl alacak ile asıl alacağa icra takip tarihinden itibaren hesaplanacak %29,02 temerrüt faizi ve faizin %5 BSMV'si ile birlikte devamına, takibin devamına karar verilen miktar üzerinden hesaplanacak %20 icra ve inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davacı vekili ve davalı asil tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı icra dosyasında ödeme emrine itirazında, icra takibine konu edilen Genel Kredi Sözleşmesindeki imzanın kendisine ait olmadığını bildirmiştir. Açılan itirazın iptali davasında ispat yükü davacıya aittir. Davacı Genel Kredi Sözleşmesindeki kefalet imzasının davalıya ait olduğunu kanıtlamak zorundadır. Mahkemece kredi sözleşmesinden önceki tarihe ilişkin olmak üzere davalıya ait imza örnekleri toplanıp, davalının mahkeme huzurunda da imzaları alınmak suretiyle, uzman bilirkişi vasıtasıyla imza incelemesi yaptırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harçların istek halinde iadesine, 31.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11040, Karar No: 2013/11292, Tarih: 22.11.2013

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2013/11040 E.  ,  2013/11292 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 107 ada 69 parsel sayılı 13.567.90 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz Sulh Hukuk Mahkemesinde dava konusu olduğundan söz edilerek malik hanesi açık bırakılmak suretiyle tespit edilmiştir. Davacı ... tarafından davalı ... Tüzel Kişiliği aleyhine Sulh Hukuk Mahkemesinde açılan el atmanın önlenmesi davası, davaya konu olan parsel hakkında tutanak düzenlenmiş olması nedeniyle Kadastro Mahkemesine aktarılmıştır. Kadastro Mahkemesinde çekişmeli parsel tutanağı ile dava dosyası birleştirilerek yapılan yargılama sonunda davanın reddine ve çekişmeli parselin çayır niteliği ile davalı Hazine adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece davacının, tutunduğu 30.01.1977 tarihli senet gereği gibi uygulanmamış, senedin dayanağı olan Kanuni evvel 301 tarih 62 ve 63 nolu tasdiksiz yoklama kayıtları dosya arasına getirtilmemiş, davacının 15.07.2007 tarihli dilekçe ile bildirdiği tanıkları ..., ..., ...., ... dinlenmemiştir. Zirai bilirkişi tarafından dosyaya sunulan rapor bilimsellikten uzak, kendi içinde çelişkili, taşınmaza ait fotograflarıda içermediği için denetime elverişli değildir. Sağlıklı sonuca varılabilmesi için, öncelikle davacının satış senedinin dayanağı olan Kanuni evvel 301 tarih 62 ve 63 nolu tasdiksiz yoklama kayıtları 14.09.1965 tarihli Tapu Müdürlüğünce verilen belgenin bir örneği de eklenerek Tapu Sicil Müdürlüğü ve Tapu Kadastro Genel Müdürlüğünden getirtilmeli, dosya arasında bulunan 14.09.1965 tarihli belge örneğinin aslının Kangal Sulh Hukuk Mahkemesinin 1978/6 Esas sayılı dosyasında olduğudu belirtildiğine göre söz konusu dosyada getirtilerek içeriğinde bulunan ve dosyamızla ilgili olabilecek kayıt ve belgelerden yararlanılmalı, dosya ikmal edildikten sonra mahallinde yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen, davada yararı bulunmayan şahıslar arasından seçilecek daha önceki keşifte dinlenmemiş üç yerel bilirkişi; davacı ve davalının bildirmiş olduğu ve yukarıda isimleri zikredilen tanıkları huzuruyla keşif icra edilmelidir. Taşınmazın başında icra edilecek keşif sırasında dinlenecek yerel bilirkişiler ve taraf tanıklarından taşınmazın geçmişte ne durumda bulunduğu, kime ait olduğu, kimden nasıl intikal ettiği, kim tarafından ne zamandan beri ne suretle kullanıldığı, taşınmazın öncesinin mera, yaylak veya kışlak olup olmadığı, taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olması halinde imar-ihyaya konu edilip edilmediği, imar ihyaya konu edilmiş ise ihyanın hangi tarihte başlayıp ne zaman bitirildiği, etraflıca sorulup maddi olaylara dayalı olarak açıklattırılmalı, davacının tutunduğu satış senedi ve bulunması halinde yoklama kayıtları taşınmaz başında usulüne uygun şekilde uygulanmalı, bilirkişi ve tanık sözleri komşu parsel tutanak ve dayanaklarıyla denetlenmeli, fen bilirkişisinden keşifte alınan beyanları ve uygulanan kayıtları denetlemeye elverişli şekilde rapor hazırlanması istenilmeli, zirai bilirkişiden çekişmeli taşınmazın toprak yapısı ile komşu parsellerin toprak yapısı mukayese edilmesi suretiyle ve taşınmazın niteliği hususundaki çelişkiyi giderecek şekilde, taşınmazın toprak yapısı ve niteliğini belirtir ayrıntılı ve gerekçeli taşınmazın değişik yönlerden gösterir şekilde renkli fotoğraflarını içerir şekilde rapor alınmalı, çayır niteliğinde bulunan taşınmazların otunun biçilmesi suretiyle kullanılması halinde ekonomik amaca uygun kullanım olabileceği ve şahıslar lehine zilyetlikle mülk edinme şartlarının gerçekleşebileceği hatırda tutulmalı, bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir

. Eksik incelemeyle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davacıya iadesine, 22.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.