muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/360, Karar No: 2016/421, Tarih: 15.11.2016

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Mağdurenin ikametinden, inceleme dışı ... ile birlikte laptop, fotoğraf makinesi ve cep telefonu çalan sanığın, başka bir olay nedeniyle yakalanması üzerine samimi ikrarda bulunarak, mağdureye yönelik hırsızlık eylemini itiraf edip yer göstermesi sonucu suç eşyalarından laptopun soruşturma evresinde mağdureye iadesini sağladığı, mağdurenin, kovuşturma evresinde 20.12.2010 tarihli oturumda; iade edilmeyen eşyalarının olduğunu, zararı tamamen giderilmediği için şikâyetinin devam ettiğini, kısmi iade nedeniyle etkin pişmanlık hükmünün uygulanmasına rızasının olmadığını beyan ettiği, ancak hükümden önce verdiği anlaşılan 06.01.2011 tarihli dilekçesi ile zararının 03.01.2011 tarihinde giderildiğini ve sanık hakkındaki şikâyetinden vazgeçtiğini belirttiği olayda; mağdureden soruşturma ve kovuşturma evresinde kısmi iade nedeniyle sanık hakkında etkin pişmanlık hükmünün uygulanmasına rızasının bulunup bulunmadığı sorulmadan, oturum arasında bu içerikte bir dilekçe sunması halinde, duruşmaya davet edilerek dilekçe içeriğinin açıklattırılması gerekmekte ise de, 20.12.2010 tarihli oturumda açıkça; sanık hakkında kısmi iade nedeniyle etkin pişmanlık hükmünün uygulanmasına rızasının bulunmadığını, zararı tamamen giderilmediği için şikâyetinin devam ettiğini beyan etmesi karşısında, mağdurenin, sanık hakkında etkin pişmanlık hükmünün uygulanması için zararının tamamen giderilmesi koşulunu aradığı ve sanığın da mağdurenin kısmi iadeye rıza göstermemesi üzerine 03.01.2011 tarihinde mağdurenin zararını tamamen karşılamasından sonra mağdurenin şikâyetinden vazgeçtiği göz önünde bulundurulduğunda, mağdurenin 06.01.2011 tarihli dilekçesinin giderilecek zararının kalmaması nedeniyle kısmi iadeye zımni olarak muvafakat verdiği şeklinde geniş yorumlanamayacağı, mağdurenin yeniden çağrılıp kısmi iade veya tazmin nedeniyle ceza indirimine muvafakatı olup olmadığı hususunda beyanının alınmasına gerek olmadığı, bu durumda mağdurenin soruşturma evresinde gerçekleşen kısmi iade nedeniyle ceza indirimine muvafakatının bulunmaması ve zararın tamamının kovuşturma evresinde giderilmiş olması dikkate alınarak, sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde, TCK'nun 168/2. maddesi uyarınca ceza indirimine gidilmesine dair yerel mahkeme hükmü ile bu hükmü onayan Özel Daire kararında herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı görülmekle, itirazın reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Başkanı;

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Başkanı;

"Mağdurenin, 01.12.2010 günlü müracaatı üzerine başlatılan soruşturma kapsamında, olay yerinden herhangi bir delil elde edilemediği, 02.12.2010 günü başka bir olay nedeniyle yakalanan dava dışı Ferhat Can Tekin isimli şahsın, ... ve ... isimli şahıslarla hırsızlık yaptıkları yolunda beyanda bulunması üzerine yakalanan sanığın, hem mağdureye yönelik eylemi hem de başka hırsızlık eylemlerini itiraf ederek, ayrı ayrı yer gösterme işleminde bulunduğu, çaldıkları bir laptopu sakladığı yeri göstererek kolluk güçlerine teslim ettiği, bu şekilde ele geçirilen laptopun mağdureden çalıntı olduğunun anlaşıldığı, incelemeye konu hırsızlık olayının da bu yolla aydınlatıldığı, sanığın kendisinde bulunan suça konu laptopun soruşturma aşamasında mağdureye iadesini sağladığı, bu şekilde duyulan üzüntü ile atılı suçun sonuçlarını ortadan kaldırma hususunda gösterilen gayretin ilk olarak soruşturma aşamasında tezahür ettiği, suç tarihinin 01.12.2010 günü olup, 06.12.2010 tarihli iddianame ile kamu davası açılarak kovuşturma safhasının başladığı, sanığın diğer suç eşyaları kendisinde olmadığından iadeyi gerçekleştiremediği gibi zaman aralığı da dikkate alındığında geri kalan eşyaların maddi karşılığının sanık tarafından temininin de zor olabileceği, nitekim olaydan yaklaşık 1 ay kadar sonra 03.01.2011 günü iade edilmeyen eşyaların maddi karşılığının mağdureye sanığın ailesi tarafından ödendiği, mağdurenin de 20.12.2010 tarihli oturumda, 'iade edilmeyen eşyaları olduğu, şikâyetinin devam ettiği, kısmi iade nedeniyle ceza indirimine rızasının olmadığı' yolundaki beyanına karşın, daha sonra 'celse arasında 600 Lira zararının sanığın ailesi tarafından giderildiği, şikâyetçi olmadığı' şeklinde dilekçe sunmuş olduğu, sanığın ailesi tarafından sonradan hiç ödeme yapılmasaydı dahi mağdurenin muvafakat göstermesi halinde TCK'nun 168/1-4. maddesi gereğince ½ den daha fazla bir oranda indirim yapılması gerekeceği, somut olayda, suça konu eşyalardan bir kısmı soruşturma aşamasında, kalan kısmı ise kovuşturma aşamasında giderildiğinden, bir başka anlatımla, zarar giderimi, farklı aşamalarda kısmen iade kısmen tazmin şeklinde gerçekleştiğinden, TCK'nun 168/1-4. maddesi uyarınca etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanabilmesi için, ayrıca mağdurenin rızası gerekmektedir.

Mağdurenin kovuşturma aşamasında karar verilmeden önce 'geriye kalan 600 Liranın ödendiğini, zararın tümüyle giderildiğini, sanıktan şikâyetçi olmadığını' hakim tarafından havale edilen dilekçesiyle bildirdiği, şikayetten vazgeçmenin ceza indirimine muvafakat etme sonucunu doğurmayacağı ancak bu aşamada mağdureye ceza indirimine muvafakat edip etmeyeceği sorulduğu takdirde muvafakat etmesinin kuvvetle muhtemel olduğu, buna göre adil yargılama ve hakkaniyet gereği olarak mağdurenin çağrılıp belirtilen hususta yeniden beyanının alınması, bu bağlamda itirazın değişik gerekçeyle kabul edilmesi gerektiği kanaatiyle sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum” düşüncesiyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurul Üyesi ...;

"Sanığın suçu işledikten sonra, 03.12.2010 günü soruşturması evresinde, katılan ile uzlaşmayı kabul ettiği, ancak katılanın kabul etmediği, yine sanığın hırsızlık konusu laptobu rızasıyla polise teslim ettiği, hakkında tefrik kararı verilen diğer sanık ...’ın da fotoğraf makinasını aldığı ve götürdüğü, diğer sanığın polise bıçak çekerek kaçtığı halde, dosyamız sanığının kaçmayıp, ekip arabasına gittiği, yani özetle dosyamız sanığının suçu birlikte işlediği sanıktan farklı bir davranış içerisinde olduğu, hem pişmanlık göstererek kaçmayıp polisin aracına bindiği, hem sakladığı bilgisayarın yerini gösterip teslimi sağladığı, hem de uzlaşma iradesini soruşturma evresinde ortaya koyduğu hususunda kuşku bulunmamaktadır.

Ayrıca dosyamız sanığının, birlikte suç işleyen ve kaçan sanığın kimliği konusunda da güvenlik güçlerine yardımcı olduğu (03.12.2010, Saat: 01.30 tutanak) anlaşılmıştır.

Müştekinin, sanığın soruşturma evresindeki uzlaşma önerisine karşı çıktığı, 20.12.2010 günlü oturumda, 'benim zararım tamamen giderilmediği için şikayetim devam etmektedir. Kısmi iade nedeni ile etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına da rızam yoktur' dediği, 06.01.2011 günlü oturumda, zararının karşılandığına dair dilekçe sunduğunun belirtildiği, dilekçede, 600 Lira zararının 03.01.2011 günü giderildiğinden dolayı şikayetinden vazgeçtiği anlaşılmıştır.

Ancak müştekinin, 20.12.2010 günlü oturumdaki beyanında zararı ödenmediği için etkin pişmanlık uygulanmasına rızası olmadığı şeklindeki açıklaması ile 06.01.2011 günlü şikayetten vazgeçme dilekçesinin içeriğinden alacağını aldığının anlaşılmasına göre, bu kez etkin pişmanlık uygulanmasına rıza gösterip göstermediği sorulmaksızın sanık hakkında TCK'nun 168. maddesinin 2. fıkrasıyla 1/2 oranında indirim uygulanmıştır.

Ancak müştekinin, 20.12.2010 günlü oturumdaki beyanında zararı ödenmediği için etkin pişmanlık uygulanmasına rızası olmadığı şeklindeki açıklaması ile 06.01.2011 günlü şikayetten vazgeçme dilekçesinin içeriğinden alacağını aldığının anlaşılmasına göre, bu kez etkin pişmanlık uygulanmasına rıza gösterip göstermediği sorulmaksızın sanık hakkında TCK'nun 168. maddesinin 2. fıkrasıyla 1/2 oranında indirim uygulanmıştır.

Oysa sanığın baştan beri anlattığım olay zinciri içerisindeki davranışı, hırsızlık konusu bilgisayarı rızai iadesi, uzlaşma istemesi ve müştekinin kabul etmemesi, diğer sanıkta kalan fotoğraf makinasının bedelini de ödemesi, müştekinin duruşmada, önce ödemenin yapılmaması nedeniyle etkin pişmanlık uygulanmasına rıza göstermemesi, sonradan ise şikayetinden vazgeçmesi karşısında, müştekiden, sanığın etkin pişmanlılıktan yararlanmasına rıza gösterip göstermediği sorulmadan, TCK'nun 168. maddesinin 1. fıkrası gereğince cezasından indirim yapılıp yapılmayacağına ilişkin değerlendirme yapılmasına olanak sağlanmamıştır.

Kaldı ki; genel adaletten yaklaşıldığında, müştekinin zararının tamamen karşılanması, soruşturma evresinde sanığın kendisinde bulunan suç konusu bilgisayarı rızai olarak teslim etmiş olması da gözetilerek, tüm zararın sonradan giderilmesi de dikkate alınarak ve şikayetten vazgeçme iradesinin, bir önceki oturumdaki şarta bağlı açıklaması, lehe kabulle, sanık hakkında TCK'nun 168. maddesinin 1. fıkrasından indirim yapılması gerektiğinden yüksek çoğunluğun görüşüne iştirak edilmemiştir." açıklamasıyla,

Çoğunluk görüşüne katılmayan sekiz Ceza Genel Kurulu Üyesi de; “İtirazın kabulüne karar verilmesi gerektiği" düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle,

1-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının REDDİNE,

2-Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.11.2016 günü yapılan müzakerede yasal çoğunluk sağlanamadığından 15.11.2016 günü yapılan ikinci müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25617, Karar No: 2013/14568, Tarih: 04.06.2013

**2. Ceza Dairesi         2012/25617 E.  ,  2013/14568 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, mağdurun evinin önünde sokak üstüne park ettiği aracına takılı bulunan plakayı çalması biçimindeki eyleminin, 5237 sayılı TCK.nun 142/1-e maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğundan, oluşa ve dosya içeriğine uygun olan mahkemenin kabul ve değerlendirmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki düşünceye katılınmamıştır,

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre, temyiz itirazları yerinde olmadığından, reddiyle, hükmün tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA, 04/06/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8860, Karar No: 2022/10853, Tarih: 20.09.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/8860 E.  ,  2022/10853 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Mahkemece, bozmaya uyularak ilâmında belirtildiği şekilde isteğin reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilâmına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, Üye ...'in muhalefetine karşı, Başkan ... ile Üyeler ..., ... ve ...'ün oyları ve oy çokluğuyla, 20/09/2022 gününde karar verildi.

KARŞI OY

Davacı ... Halıcılık A.Ş.ye ait işyerinde 7/1/1991 tarihinde işe başladığını ve işe giriş bildirgesinin Kuruma verildiğini belirterek 7/1/1991 tarihinin sigorta başlangıcı olarak tespitini talep etmiştir. Kararın onanmasına ilişkin Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin çoğunluk görüşüne aşağıda belirtilen gerekçelerle katılamamaktayım.

Uyuşmazlık, davacının halı dokuma işyerinde geçen çalışmasının uzun vadeli sigorta kolları kapsamında olup olmadığı ve davacının sigorta işe giriş bildirgesinde çalışma başlangıcı olduğu belirtilen tarihteki çalışmasının yöntemince kanıtlanıp kanıtlanmadığı noktalarında toplanmaktadır.

I) El Halıcılığı Dokuma İşyerlerinde Çalışanların Sigortalılığı:

506 sayılı Kanun'un ilk halinde "el halıcılığı dokuma işlerinde çalışanlar" hakkında özel bir düzenleme bulunmamakta iken; 09.07.1987 tarihinde yürürlüğe giren 20.06.1987 tarih ve 3395 sayılı Kanun'un 1'inci maddesi ile 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun 3 üncü maddesinin II numaralı fıkrasına aşağıdaki (D) bendi eklenmiştir.

"D) El halıcılığı dokuma işlerinde çalışanlar hakkında yalnız iş kazaları ile meslek hastalıkları, analık ve hastalık sigorta kollan uygulanır. Ancak bunlar istekleri halinde malullük, yaşlılık ve ölüm sigorta kollan bakımından 85 inci madde hükmüne göre isteğe bağlı sigortalı olabilirler."

06.08.2003 günü yürürlüğe giren 4958 sayılı Kanun'un 57'nci maddesiyle söz konusu bent yürürlükten kaldırılmış olup Kanun'da yürürlükten kaldırmaya yönelik yasama işleminin geriye yürütüleceğine ilişkin herhangi bir yasal düzenleme bulunmamaktadır.

İşin, işverene ait atölye ve fabrika benzeri bir işyerinde, işverenin denetim ve gözetimi altında ve ona bağımlı olarak geçmesi durumunda yapılan işin hizmet akdi niteliğinde olduğu ve uzun vadeli sigorta kollarına tabi olacağı belirgindir.

06.08.2003 günü yürürlüğe giren 4958 sayılı Kanun'un 57'nci maddesiyle söz konusu bent yürürlükten kaldırılmış olup Kanun'da yürürlükten kaldırmaya yönelik yasama işleminin geriye yürütüleceğine ilişkin herhangi bir yasal düzenleme bulunmamaktadır.

İşin, işverene ait atölye ve fabrika benzeri bir işyerinde, işverenin denetim ve gözetimi altında ve ona bağımlı olarak geçmesi durumunda yapılan işin hizmet akdi niteliğinde olduğu ve uzun vadeli sigorta kollarına tabi olacağı belirgindir.

Kırklareli ilinde halı dokuma işinde çalışanlar tarafından açılan sigorta başlangıç tarihinin tespiti davalarının kabulüne dair kararların Yargıtay tarafından onandığı, Yargıtay 10.Hukuk Dairesinin 21.04.2016 gün ve 2016/5478 - 2016/6136 E.K; Yargıtay 21.Hukuk Dairesinin 16.11.2017 gün ve 2016/15755 - 2017/9339 E.K.; Yargıtay 21.Hukuk Dairesinin 16.11.2017 gün ve 2016/16248 - 2017/9342 E.K.; Yargıtay 21.Hukuk Dairesinin 25.01.2018 gün ve 2016/15537 - 2018/611 E.K.; Yargıtay 21.Hukuk Dairesinin 22.03.2018 gün ve 2016/16489 - 2018/2657 E.K.; Yargıtay 10.Hukuk Dairesinin 29.03.2018 gün ve 2018/1130 - 2691 E.K.sayılı kararlarının bu yönde olduğu görülmektedir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 07.05.2019 gün ve 2016/21-626 E. 2019/522 K.sayılı kararında açıklandığı üzere; hukuk devleti, devlet ve insan faaliyetlerine yön veren, yönetilenlere hukuk güvenliği sağlayan ilkeler bütünüdür. Devletin organ ve kurumları bakımından bu ilkeler birer sınırlama niteliği taşırken, vatandaşlar açısından hukuki güvenlik içinde yaşamanın araçları olarak işlev görmektedir.

Hukuki güvenlikle bağlantılı olarak “genellik” ve “öngörülebilirlik”, hukuk devletinin iki temel unsuru kabul edilir. Genellik unsuru, hukukun özel kişi ya da durumlara değil, herkesi kapsayacak biçimde genel, soyut ve tarafsız, geçmişe uygulama yasağı çerçevesinde ileriye yönelik, kamuya açık kurallar üzerine inşa edilmesi anlamını taşır.

Hukukun öngörülebilirliği ise, hukukun anlam açısından belirgin ve açıkça ifade edilmiş, istikrarlı ve birbiriyle uyumlu kurallar ile önceden tahmin edilebilir uygulamalara dayanmasıdır. Bireylerin hukukun gerektirdiği şeyi önceden bilmeleri ve davranışlarını buna göre düzenlemelerini sağlayan bir ilke olarak hukuki öngörülebilirliğin hukuki belirlilik ile ilişkisi, bu noktada çok açıktır. Hukuk kurallarının bütünüyle belirsiz olduğu kabul edildiğinde, hukuki öngörülebilirlikten de söz edilemeyecektir. Hukuki güvenirlik ve yargı erkine güven sağlandığından kamu yararı ile doğrudan ilgilidir. Buradaki asıl amaç hukuki barışın sağlanmasıdır.

El halıcılığı dokuma işyerlerinde çalışan bir kısım sigortalıların hizmet tespiti veya sigorta başlangıç tarihinin tespiti davaları kabul edilmiş, Yargıtay onamasından geçerek kesinleşmiş ve bu kişilere uzun vadeli sigorta kollarından yaşlılık aylığı dahi bağlanmış iken bir kısım sigortalıların davalarının reddedilmesi, toplumdaki adalet anlayışını örseleyen, hukuki güvenlik ilkesini ihlal eden sonuçlara yol açacağından çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.

II) Hukuki Güvenlik İlkesi:

El halıcılığı dokuma işinin işverene ait atölye ve fabrika benzeri bir işyerinde, işverenin denetim ve gözetimi altında ve ona bağımlı olarak geçmesi durumunda yapılan işin hizmet akdi niteliğinde olduğu ve uzun vadeli sigorta kollarına tabi olacağı açık olup; bu sigortalıların uzun vadeli sigorta kolları kapsamında sayılmamalarını gerektirir gerçek ve makul bir neden olmadığından, Anayasal sosyal güvenlik güvenlik ilkesine aykırı Kanun hükmünün dar yorumlanması gerektiği kanaatindeyim.

El halıcılığı dokuma işyerlerinin asli işi "el halısı dokunması" olup bu işi yapanların sigortalı sayılmamasına karşın bu işyerlerinde şoför, aşçı, yönetici olarak çalışan kişilerin sigortalı sayılmasının makul bir izahı bulunmamaktadır.

Bu çalışanların uzun vadeli sigorta kolları kapsamı dışında tutulması, ölçülülük ilkesine aykırıdır ve Anayasal sosyal güvenlik ilkesinin ihlali sonucunu doğurduğundan, yargısal içtihatlarda anılan Kanun hükmü dar yorumlanarak hizmet akdi unsurlarını eksiksiz taşıyan iş ilişkisinin tespitine imkan tanınmalıdır.

III) Çalışma Olgusunun Tespiti:

Bu çalışanların uzun vadeli sigorta kolları kapsamı dışında tutulması, ölçülülük ilkesine aykırıdır ve Anayasal sosyal güvenlik ilkesinin ihlali sonucunu doğurduğundan, yargısal içtihatlarda anılan Kanun hükmü dar yorumlanarak hizmet akdi unsurlarını eksiksiz taşıyan iş ilişkisinin tespitine imkan tanınmalıdır.

III) Çalışma Olgusunun Tespiti:

Somut olayda, davacının çalışmasının işe giriş bildirgesine uygun biçimde ancak malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarına tabi olmayanlar için düzenlenen (kısa vadeli sigorta kolları kapsamında çalışanlara mahsus) dönem bordrosu ile Kuruma bildirildiği, dinlenen tanık beyanlarından davacının sigorta başlangıç tarihindeki çalışmasının bordro tanıklarının beyanları ve kısa vadeli sigorta kolları bordroları ile kanıtlandığı, başvuru koşulunun yerine getirildiği, davacının çalışmasının çırak olarak geçmediği, işin işverene ait atölye ve fabrika benzeri bir işyerinde, işverenin denetim ve gözetimi altında ve ona bağımlı olarak geçmesi nedeniyle yapılan işin hizmet akdi niteliğinde olduğu ve uzun vadeli sigorta kollarına tabi olacağı, Kırklareli ilinde halı dokuma işinde çalışanlar tarafından açılan sigorta başlangıç tarihinin tespiti davalarının kabulüne dair kararlarının Yargıtay tarafından onandığı, Yargıtay 10.Hukuk Dairesinin 21.04.2016 gün ve 2016/5478 - 2016/6136 E.K; Yargıtay 21.Hukuk Dairesinin 16.11.2017 gün ve 2016/15755 - 2017/9339 E.K.; Yargıtay 21.Hukuk Dairesinin 16.11.2017 gün ve 2016/16248 - 2017/9342 E.K.; Yargıtay 21.Hukuk Dairesinin 25.01.2018 gün ve 2016/15537 - 2018/611 E.K.; Yargıtay 21.Hukuk Dairesinin 22.03.2018 gün ve 2016/16489 - 2018/2657 E.K.; Yargıtay 10.Hukuk Dairesinin 29.03.2018 gün ve 2018/1130 - 2691 E.K.sayılı kararlarının bu yönde olduğu, eldeki davanın sigorta başlangıç tarihinin tespitine yönelik olduğu ve tüm dosya kapsamı ile davacının çalışmasının uzun vadeli sigorta kollarına tabi olduğu anlaşıldığından, onama yönündeki çoğunluk görüşüne belirtilen nedenlerle katılamamaktayım.
Yargıtay — Esas No: 2018/3551, Karar No: 2020/2351, Tarih: 11.03.2020

**11. Ceza Dairesi         2018/3551 E.  ,  2020/2351 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tefecilik Yapmak, sahte belge düzenlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

I-Sanık hakkında 2008 takvim yılında sahte belge düzenleme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafinin ve katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesinde;

5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasının, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı iptal hükmü ile birlikte infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamada, toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığa yüklenen suçun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonucuna uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebebin nitelik ile derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafinin ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle hükmün ONANMASINA,

II-Sanık hakkında 2008 takvim yılında tefecilik yapmak suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafinin ve katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesinde ise;

Sanığın, POS cihazlarını kullanım amaçları ve sözleşme koşulları dışında, kredi kartı sahiplerinin nakit ihtiyaçlarının karşılanması amacıyla kullanmaktan ibaret fiillerinin, hem TCK’nin 241. maddesinde düzenlenen “tefecilik” suçunu hem de 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunu'nun 36. maddesinde düzenlenen “gerçeğe aykırı olarak harcama belgesi düzenleme” suçunu oluşturması; TCK'nin 241. maddesinin genel ve 5464 sayılı Kanun'un 36. maddesinin özel norm niteliğinde olması karşısında; “özel normun önceliği” kuralı gereğince, sanık hakkında zincirleme olarak 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunu'nun 36. maddesinde düzenlenen "gerçeğe aykırı olarak harcama belgesi düzenleme" suçundan hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi yasaya aykırı;

Kabule göre de;

Hükümden sonra 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin ve katılan vekilinin temyiz talepleri bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 11.03.2020 tarihinde üye ...'ın Tefecilik eylemi yönünden sanığın eyleminin tefecilik suçunu oluşturduğuna ilişkin karşı oyu ile sair yönlerden oy birliği ile karar verildi.

KARŞI OY;

Dairemizin 2018/3551 Esas, 2020/2351 Karar sayılı 11.03.2020 tarihli kararına ilişkin (Tefecilik suçu yönünden) karşı oy: