muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/18738, Karar No: 2015/1848, Tarih: 27.01.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/18738 E.  ,  2015/1848 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; atılı suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın, müştekinin çalıştığı akaryakıt istasyonuna giderek, 50,00 TL lik gaz alıp, parasını vermeden olay yerinden kaçtığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'un temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 27.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3809, Karar No: 2023/14439, Tarih: 21.11.2023

**6. Ceza Dairesi         2023/3809 E.  ,  2023/14439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/729 Esas, 2016/106 Karar

SUÇ : Silahla tehdit

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bergama Cumhuriyet Başsavcılığının 17.12.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında tehdit suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 29 uncu maddesi, 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca cezalandırılması amacıyla kamu davası açılmıştır.

2. Bergama 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.02.2016 tarihli ve 2015/729 Esas, 2016/106 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteği

1. Sanığın suçu işlediğinin sabit olduğuna, şayet silahla tehdit suçunu ihtiva etmediğinin değerlendirilmemesi durumunda 5237 sayılı Kanunun 170 nci maddesinin birinci fıkrası gereğince hüküm kurulması gerektiğine,

2. Vesaire,

İlişkindir.

III.OLAY ve OLGULAR

1. Cumhuriyet Başsavcılığınca, "13.11.2015 tarihinde mağdur sanık ...'ın konuşmak için tanık S'yi ikametine çağırdığı, daha sonra ikamete tanık S'nin annesinin de geldiği, tarafların aralarında nişan merasimi ve evlilikleri konusunda konuştukları sırada mağdur sanık ...'ın ikamete gelerek elini giriş kapısının yanında bulunan açılır kapanır pencerenin camına hızla vurması üzerine camın kırıldığı ve mağdur sanık ...'nin mağdur sanık ...'a "gel buraya orospu çocuğu, sizi öldürecem" diyerek hakaret ve tehditte bulunması üzerine mağdur sanık ...'ın adli emanetin 2015/377 sırasında kayıtlı av tüfeğini almaya gittiği, ............. av tüfeğini alarak ikametinin tavanına bir el ateş ettiği ve mağdur sanık ...'ye "ananı sikeyim" diyerek hakarette bulunduğu, mağdur sanık ...'ın tüfekle ateş etmesi üzerine mağdur sanık ... ve tanık S. ile annelerinin ikametten ayrıldığı" bu şekilde mağdur sanık ...'ın silahla tehdit suçundan cezalandırılması amacıyla kamu davası açılmıştır.

2. İlk Derece Mahkemesince, sanığın üzerine atılı suçun sübuta erdiğine ilişkin her türlü şüpheden uzak, kesin, inandırıcı ve mahkûmiyetlerine yeterli deliller bulunmadığı, ayrıca "şüphe sanık lehine yorumlanır" ilkesi göz önünde bulundurularak, sanığın üzerine atılı suçtan beraatine karar verildiği anlaşılmıştır.

3. Olaya ilişkin taraf beyanları tespit edilmiştir.

4. Sanık ...'ın sol el avuç içi svabında atış artığı tespit edildiğine ilişkin uzmanlık raporu dosya arasında mevcuttur.

5. Tavanda tüfekle atılan 10 cm ebadında saçmaların açtığı yer olduğuna ilişkin görgü ve tespit tutanağı tespit edilmiştir.

6. Sanık ... tüfekle tavana doğru bir el ateş ettiğini ikrar etmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanık ikrarı, mağdur beyanı, Olay ve Olgular bölümünün 4 ve 5 numaralı bendlerinde bahsedilen tutanaklar birlikte değerlendirildiğinde; sanığın korkutmak amacıyla ateş etme eyleminin sabit olduğu anlaşıldığından 5237 sayılı Kanunun 25 inci maddesi tartışılarak hüküm kurulması gerekirken hatalı gerekçeyle beraatine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bergama 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.02.2016 tarihli ve 2015/729 Esas, 2016/106 Karar sayılı kararına yönelik o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

21.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14487, Karar No: 2015/31971, Tarih: 29.06.2015

**10. Ceza Dairesi         2014/14487 E.  ,  2015/31971 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2014/373649

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

İncelenen dosyadan;

a) Uşak 2. Sulh Ceza Mahkemesi'nce 22.12.2009 tarihinde 2008/360 esas ve 2009/871 karar sayı ile verilen, M.. G..'ın TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrası uyarınca sadece denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına ilişkin kararın itiraz edilmeksizin kesinleştiği,

b) İnfaz aşamasında Uşak Denetimli Serbestlik Müdürlüğü'nce 03.11.2010 tarihinde 2010/303 DS sayı ile sanığın 21.10.2010 tarihinde yapılan çağrı tebligatına uymadığının bildirilmesi üzerine, Mahkemesince 31.05.2012 tarihinde 2008/360 esas ve 2009/871 sayılı ek karar ile sanığın "çağrılara uymama gibi bir kastının bulunmadığı" gerekçesiyle, mazeretin kabulüne ve denetimli serbetlik tedbirinin infazına karar verildiği,

c) İnfaz aşamasında Uşak Denetimli Serbestlik Müdürlüğü'nce 16.01.2012 tarihinde 2011/482 DS sayı ile denetime uymadığının bildirilmesi üzerine, Mahkemesince 31.05.2012 tarihinde 2008/360 esas ve 2009/871 sayılı ek karar ile hükümlünün TCK'nın 191. maddesinin 1. fıkrası, 50 ve 62. maddesi gereğince 6.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, ayrıca aynı Kanunun 191. maddesinin 2. fıkrası uyarınca denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulmasına hükmolunduğu, hükmün temyiz edilmeksizin kesinleştiği,

d) Hükümlünün, denetimli serbestlik tedbirinin gereklerini yerine getirmesi üzerine, Mahkemesince hükümlü M.. G.. hakkında 13.01.2014 tarihinde 2008/360 esas ve 2009/871 karar sayılı ek karar ile hükümlünün denetimli serbestlik tedbirine uyduğu gerekçesiyle, TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası uyarınca «kamu davasının düşmesine» karar verildiği

Anlaşılmıştır.

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, «5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/7. maddesi uyarınca, sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranması hâlinde mahkûm olduğu cezanın infaz edilmiş sayılacağı ve Cumhuriyet savcılığınca sadece yerine getirme fişi tanzim edilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyduğundan bahisle kamu davasının düşürülmesine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.» denilerek, Mahkemenin 13.01.2014 tarihli ek kararının bozulması istenmiştir.

Somut olayda, sanık hakkında sadece denetimli serbestlik tedbirine karar verilmiş, sanığın kesinleşen bu karar gereğince infazına başlanan denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uymadığı bildirilmiş olduğundan; sanığın denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uymadığının saptanması halinde, TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası gereğince davaya devam olunarak hüküm verilmesi (cezaya hükmolunması); uymamasının geçerli bir mazerete dayandığının kabul edilmesi durumunda ise, "denetimli serbestlik tedbirinin infazının devamına" karar verilmesi gerekirken, cezaya ek olarak yeniden "denetimli serbestlik tedbiri" uygulanmasına karar verilmiştir.

Açıklanan nedenden dolayı Mahkemenin 31.05.2012 tarihli hükmüne karşı kanun yararına bozma talebinde bulunulup bulunulmayacağının takdiri için, dosyanın Adalet Bakanlığı'na sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na GÖNDERİLMESİNE, 29.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1730, Karar No: 2015/10858, Tarih: 23.11.2015

**14. Ceza Dairesi         2014/1730 E.  ,  2015/10858 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların yeniden düzenlenmesi karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek, lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın, denetime imkân verecek şekilde kararda gösterilmesi suretiyle yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11295, Karar No: 2014/12996, Tarih: 22.12.2014

**5. Ceza Dairesi         2014/11295 E.  ,  2014/12996 K.**

**"İçtihat Metni"**

5607 sayılı Yasaya muhalefet suçundan şüpheli hakkında yapılan soruşturma esnasında kaçakçılık fiilinin işlenmesinde kullanılan araç hakkında el koyma talebine ilişkin yapılan yargılama sırasında; Adana 6. Ağır Ceza Mahkemesiyle Adana 4. Sulh Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, olayın anlatılış biçimine ve Adana 6. Ağır Ceza Mahkemesinin kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen Adana 4. Sulh Ceza Mahkemesinin 03/05/2014 gün ve 2014/1040 Değişik İş sayılı GÖREVSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 22/12/2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/17276, Karar No: 2023/13994, Tarih: 09.10.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/17276 E.  ,  2023/13994 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

SAYISI : 2022/378 E., 2023/438 K.

KARAR : Davanın kısmen kabulü

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece ... Bölge Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin hizmet alımı sözleşmesi kapsamında alt işveren nezdinde çalışmakta iken 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin (375 sayılı KHK) geçici 23 üncü maddesi kapsamında sürekli işçi kadrosuna geçtiğini, davalı Bakanlık bünyesine geçtikten sonra davacının ücretinin asgari ücretin % fazlası olarak belirlendiğini, ancak geçiş sonrası 01.01.2019 tarihinden itibaren asgari ücretin katı üzerine zam yapılması gerekirken sadece Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığınca yayımlanan 375 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Geçici 23. Maddesi Uyarınca İdarelerce Sürekli İşçi Kadrosuna Geçirilen İşçilerin Ücret ile Diğer Malî ve Sosyal Haklarının Belirlenmesinde Esas Alınacak Toplu ... Sözleşmesi'nde belirlenen %4 zam oranının uygulandığını ve bu uygulamaya devam edilmesi nedeniyle davacının ücretinin ve ücrete bağlı ödemelerinin eksik yapıldığını ileri sürerek ücret, ikramiye, ilave tediye, ... bayram ve genel tatil ile fazla çalışma ücreti fark alacaklarının faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; alacakların zamanaşımına uğradığını, 375 sayılı KHK'nın geçici 23 üncü maddesi uyarınca geçişten önce alt işveren işçilerini kapsayan Yüksek Hakem Kurulu tarafından karar bağlanan ve süresi en son sona erecek toplu ... sözleşmesinin idarelerce sürekli işçi kadrosuna geçirilenlerin ücret ve diğer malî haklarının düzenlenmesinde esas alınması gerektiğini, bu çerçevede 31.10.2020 tarihine kadar bu doğrultuda uygulama yapıldığını, davacının ücretinin 2019 yılı asgari ücret seviyesine çekilerek bu ücrete %4 zam uygulanmasının söz konusu olmadığını, 31.12.2018 tarihindeki ücretine %4 zam yapıldığını ve davacının ücret farkının bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 23.11.2021 tarihli kararı ile; davacı ile davalı İdare arasında imzalanan belirsiz süreli ... sözleşmesinin 7 nci maddesinde, davacının ücretinin asgari ücretin belirli bir oran fazlası olacağına dair düzenleme olduğundan hareketle belirsiz süreli ... sözleşmesinin ve toplu ... sözleşmesinin ilgili hükümleri uyarınca yapılan hesaplama doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

... Bölge Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesinin 13.04.2022 tarihli kararı ile; taraflar arasında imzalanmış belirsiz süreli ... sözleşmesinin ve uygulanan toplu ... sözleşmesinin ilgili hükümleri dikkate alındığında, incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas bakımından hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 13.....2022 tarihli ilâmı ile; İlk Derece Mahkemesince hükme esas alınan bilirkişi raporu incelendiğinde, talep edilen fark ikramiye alacağının hesaplanmasında; 10.08.2020 imza tarihli ve 01.01.2019 – 31.12.2020 yürürlük süreli ... Ağır Sanayii ve Hizmet Sektörü Kamu İşverenleri Sendikası (...) ile ... Sağlık ve Sosyal Hizmet İşçileri Sendikası (... Sağlık-...) arasında imzalanan işletme toplu ... sözleşmesinin “İlave tediye ve ikramiye" başlıklı 35 inci maddesi doğrultusunda Mart ve Eylül aylarında otuzar günlük ücret tutarında ikramiye alacağının hesaplandığı, dava dilekçesinde bu toplu ... sözleşmesinde öngörülen ikramiyeye ilişkin düzenlemelere yönelik bir talep bulunmadığı, davacı vekili tarafından 31.10.2020 tarihine kadar uygulanacak Yüksek Hakem Kurulu kararı uyarınca fark ikramiye alacağı talebinde bulunulduğu, bu açıklamalar ışığında fark ikramiye alacağının hesaplanmasında, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığının 31.10.2020 tarihine kadar geçerli toplu ... sözleşmesi hükmü doğrultusunda hesaplama yapılarak sonuca gidilmesi gerektiği, dava dilekçesinde bahsi geçen ... 31. ... Mahkemesinin ilgili esasına kayıtlı davanın 12.....2019 tarihinde açıldığı, huzurdaki dava ile istenen alacak kalemlerinin o dosyada da talep edildiği, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verildiği, temyize konu somut dosyada, dava dilekçesindeki talebe rağmen 01.01.2019 tarihinden itibaren yapılan hesaplamanın hükme esas alınmasının ve ... 31. ... Mahkemesinin söz konusu dosyasının değerlendirilmemesinin de bir diğer bozma sebebi olduğu gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bozma ilâmı doğrultusunda yapılan yargılama sonucunda, Mahkemece verilen ilk kararda ... bayram ve genel tatil ücret alacağı yönünden verilen ret kararıyla ilgili bozma söz konusu olmadığından ve Bölge Adliye Mahkemesi kararı bu hususlarda ortadan kaldırılmadığından anılan alacak kalemi bakımından karar verilmesine yer olmadığına karar vermek gerektiği, ... 31. ... Mahkemesinin anılan dosyası dosya arasına alınarak dosyanın tekrar bilirkişiye tevdi edildiği, bilirkişi raporunun bozma gerekçelerine dikkat edilerek hazırlandığı ve hükme esas alındığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; davacının 2018 yılı ücretinin korunarak bu ücrete %4 oranında zam yapıldığını ve ücret farkına hak kazanmadığını, davacının ücretinde indirime gidilmediğini, davacının daha fazla ücret alması gerektiğine ilişkin iddiasının dayanaksız olduğunu, hükmedilen faiz türü, başlangıcı ve miktarının da hatalı olduğunu ileri sürerek temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, bozmadan sonra kurulması gereken hükmün kapsamına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ve 371 inci maddeleri.

2. 6100 sayılı Kanun'un "Hükmün kapsamı" kenar başlıklı 297 nci maddesinin ikinci fıkrası şöyledir:

"Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir."

3. Değerlendirme

1. 6100 sayılı Kanun'un 297 nci maddesinin ikinci fıkrasına göre hüküm fıkrasında, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi zorunludur. Bu biçim, yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereğidir. Aksi hâl, hükmün infazında zorluklara ve tereddütlere, yargılamanın ve davaların gereksiz yere uzamasına, davanın tarafı bulunan kişi ve kurumların mağduriyetlerine sebebiyet verecek ve Kamu düzeni ve barışını olumsuz yönde etkileyecektir.

2. Somut olayda bozmadan sonra kurulan hükümde İlk Derece Mahkemesince "1-Davacının fark ... ücret alacağıyla ilgili talebinin reddine dair verilen ilk hükme karşı bozma söz konusu olmadığından bu hususta yeniden karar verilmesine yer olmadığına," şeklinde karar verildiği görülmektedir.

2. Somut olayda bozmadan sonra kurulan hükümde İlk Derece Mahkemesince "1-Davacının fark ... ücret alacağıyla ilgili talebinin reddine dair verilen ilk hükme karşı bozma söz konusu olmadığından bu hususta yeniden karar verilmesine yer olmadığına," şeklinde karar verildiği görülmektedir.

3. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 22.02.2012 tarihli ve 2012/13-747 Esas, 2012/84 Karar sayılı ilâmında ve Dairemizin emsal kararlarında belirtildiği gibi Yargıtayca bozulan karar, sonraki kararın eki niteliğinde değildir. Bozma ile birlikte önceki hüküm ortadan kalkarak hukuki geçerliliğini yitirir. Mahkemece bozulan karara atıf yapılarak yeni hüküm oluşturulamaz. Bozmadan önceki ve bozmadan sonraki kararlar 6100 sayılı Kanun'un 297 nci maddesine uygun olmalıdır.

4. İlk Derece Mahkemesince uyulan bozma kararı doğrultusunda yapılan inceleme sonucunda, bozma kapsamı dışında kalan ... bayram ve genel tatil ücreti talebi hakkında da açıkça hüküm kurulması gerekirken, yukarıdaki kanuni düzenlemeler ve ilkeler dikkate alınmaksızın bozma sebebi yapılmayan bu alacak kalemi hakkında “karar verilmesine yer olmadığına," şeklinde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının usulden BOZULMASINA,

Bozma sebebine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

09.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.