muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/7505, Karar No: 2022/8469, Tarih: 29.06.2022

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrası.

2. 6245 sayılı Kanun’un 12, 14 ve 15 inci maddeleri.

3. 211 sayılı Kanun’un 12 nci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Somut olayda, davacının 6245 sayılı Kanun’un 15 inci maddesinde belirtilen kapsamda olmadığı, bu nedenle davalı İdare tarafından 6245 sayılı Kanun’un 14 üncü maddesi uyarınca harcırahın belirlenip ödenmesi gerekirken davacıya uygulanması mümkün olmayan aynı Kanun’un 15 inci maddesi uyarınca işlem yapılarak harcırahın eksik ödenmesinin işyerinde uygulanmakta olan toplu iş sözleşmesine uygun olmadığı ve toplu iş sözleşmesinin 66 ncı maddesinin (a), (b) ve (c) bentleri birlikte değerlendirildiğinde, yemek yardımının ayni olarak sağlanması hâlinde toplu iş sözleşmesinin 6 ncı maddesinin (c) bendinin uygulanamayacağı anlaşılmaktadır.

3. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekillerince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

29.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/524, Karar No: 2021/5036, Tarih: 24.03.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/524 E.  ,  2021/5036 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten yaralama, hakaret, tehdit, iftira

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, beraat, ceza verilmesine yer olmadığına

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık ... hakkında, katılan ...'ı tehdit suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların itirazı kabil kararlardan olup, ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.06.2016 tarih ve 2016/512 D.iş sayılı kararı ile itirazın reddine karar verildiğinden temyiz incelemesi dışında bırakılmış olup, temyiz kapsamının, sanık ...'in, katılan ...'i kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmü ile sanık ... hakkında kasten yaralama, hakaret ve iftira suçlarından kurulan hükümler ile sınırlı olduğu anlaşılmakla yapılan incelemede;

1)Sanık ... hakkında hakaret suçundan verilen ceza verilmesine yer olmadığına dair hüküm ile iftira suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre katılan sanıklar müdafiileri ve katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

2)Sanık ...'ın, katılan ...'i kasten yaralama suçundan verilen beraat hükmü ile sanık ...'in, katılan ...'ı kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

2)Sanık ...'ın, katılan ...'i kasten yaralama suçundan verilen beraat hükmü ile sanık ...'in, katılan ...'ı kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre, Malkara Devlet Hastanesi dahiliye polikliniğinde doktor olarak görev yapan katılan sanık ... ile polikliniğe muayene olmak için gelen katılan sanık ... arasında ilaç yazdırma meselesinden tartışma çıktığı, katılan sanık ...'in aşamalarda, sanık ...'tan dışarı çıkması için ricada bulunduğunu, ...'ın ise '' burası bakkal mı, ne biçim davranıyorsun'' şeklinde söylemlerde bulunup kendisini duvara doğru ittiğini, kendisini savunmak için karşı koyup birlikte kucak kucağa yere düştüklerini savunduğu, katılan sanık ...'ın aşamalardaki beyanlarında, sanık ...'in kendisine saldırıp dizi ve yumruklarıyla vurduğunu, kendisine vurmasını engellemek için sanığın boynunu tutuğunu, birlikte yere düştüklerini ifade ettiği, katılan sanık ...'in yanında tıbbi sekreter olarak görev yapan tanık ...'in ise, sanık ...'ın hasta tahlilleri ile birlikte odaya geldiğini, sert bir şekilde tahlilleri doktor beyin masasına attığını, laubali bir şekilde oturduğunu, doktor bey kendisine dışarı çıkmasını söylediğinde, o da "burası bakkal mı çıkmayacağım" dedi, doktor bey ayağa kalkıp kendisini dışarı çıkması için uyardığını, o sırada raporlar ile uğraştığı için onları görmediğini, en son ikisinin kucak kucağa yerde olduklarını görünce olay çıkmaması için dışarı çıkıp güvenliğe haber verdiğini ifade ettiği olayda, katılan sanıklar ... ve ... arasında ilaç yazdırma meselesinden çıkan tartışmanın karşılıklı kavga şeklinde devam ettiğinin anlaşılması karşısında, katılan sanık ...'ın, eyleminin meşru savunma sınırları kapsamında, katılan sanık ...'in ise, eylemini haksız tahrik altında işlediği kabul edilerek, karşılıklı kavganın tarafı olan sanıklar hakkında birlikte uygulama olanağı bulunmayan meşru savunma ve haksız tahrik hükümlerinin sanıklar hakkında ayrı ayrı tatbik edilmesi suretiyle çelişkiye neden olunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan sanıklar müdafiilerinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.03.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14306, Karar No: 2014/10739, Tarih: 30.10.2014

**9. Ceza Dairesi         2013/14306 E.  ,  2014/10739 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Suçtan kaynaklanan malvarlığı değerlerini aklama

Hüküm : TCK'nın 282/1, 62/1, 53/1, 52/2-4. maddeleri

uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanık ...'ın yasal süreden sonra olan temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2- Sanık ...'ın temyizine gelince;

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin "30.12.2002 " yerine "2001-2002" olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

Sanığa atılı "TCK'nın 282. maddesinde düzenlenen suçtan kaynaklanan malvarlığı değerlerini aklama" suçunun oluşabilmesi için öncül suç için öngörülen hapis cezasının altı sınırının 1 yıl veya daha fazla olması gerekmekte olup, sanığın gerçeğe aykırı belge ile gümrük idaresini yanıltıp vergilerini eksik ödemek suretiyle ithalat yaparak elde ettiği kazancı akladığı kabul edilmişsede; kaçakçılık suçuna ilişkin öncül suçun düzenlendiği kanunda suçun yaptırımının adli para cezası olarak öngörüldüğünün anlaşılması karşısında, unsurları oluşmayan suçtan sanığın beraati yerine yazılı gerekçe ile mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabul ve uygulamaya göre de;

Adli sicil kaydına göre suç tarihinde engel sabıkası bulunmayan sanık hakkında yasal olmayan yetersiz gerekçeyle, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve ertelenmesine yer olmadığına karar verilmesi,

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve bu nedenle de davaya katılma hakkı bulunmayan İstanbul Muhakemat Müdürlüğünün davaya katılmasına karar verilerek lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 30.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1836, Karar No: 2014/14462, Tarih: 10.09.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/1836 E.  ,  2014/14462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın, bir sebebe dayanmayan temyiz itirazlarının reddine; ancak:

TCK.nun 52. maddesi uygulanması esnasında sonuç adli para cezasının 3000 lira yerine, 6000 lira olarak fazla tayini,

Yasaya aykırı ise de yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı Yasanın 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, TCK.nun 52. maddesinin uygulanmasıyla ilgili hüküm fıkrasından "altı" ibaresinin çıkartılarak yerine, "üç" ibaresinin yazılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün istem gibi DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21578, Karar No: 2013/35986, Tarih: 25.11.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/21578 E.  ,  2013/35986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Ceza vermekten vazgeçme

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanıklar ... ve ... hakkında iddianame ile 5237 sayılı TCK'nın 116/4,31/3. maddeleri gereğince dava açılan işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan zamanaşımı içerisinde karar verilmesi olanaklı görülmüştür.

Sanıklar ... ve ... hakkında müşteki ...’a yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hakim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında ... takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; müştekiye ait çay ocağına girip, 7,25 TL bozuk parayı çalan sanıklar ... ve ... hakkında, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde ceza vermekten vazgeçilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 25.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11142, Karar No: 2021/8321, Tarih: 14.04.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/11142 E.  ,  2021/8321 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Suça sürüklenen çocukların gündüz vakti katılanın direksiyon kilidiyle kilitleyerek evinin önündeki sokağa park ettiği elektrikli bisikletini çalması şeklindeki eylemin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-e maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek aynı Kanun'un 142/2-h maddesi ile uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 14/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/27835, Karar No: 2013/24975, Tarih: 03.10.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/27835 E.  ,  2013/24975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İŞ MAHKEMESİ (... 1. İŞ)

DAVA :Davacı ve karşı davalı, kıdem tazminatı, ücret, fazla çalışma ücreti, genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti, hafta tatili ücreti ile 512 Euro alacaklarının ödetilmesine, davalı ve karşı davacı ise ihbar tazminatı alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, asıl davayı kısmen hüküm altına almış, karşı davayı reddetmiştir.Hüküm süresi içinde davalı ve karşı davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı ve Karşı Davalı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin yıllık izin ücretlerinin ödenmemesi, sigorta primlerinin gerçek maaşı üzerinden bildirilmemesi, asgari ücret tutarlarının kendisine ödenmemesi, fazla mesai ücretlerinin ödenmemesi ve bunlarla birlikte çalışma şartlarının daha da ağırlaştırılması sebebiyle iş akdini haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek ücret alacağı, kıdem tazminatı, fazla çalışma, genel tatil, yıllık izin, hafta tatili ve 512 Euro alacağın davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı ve Karşı Davacının Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iş akdini haksız ve bildirimsiz olarak feshettiğini, taleplerinin mesnetsiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiş ve açtığı karşı dava ile de ihbar tazminatı isteminde bulunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının davasının kısmen kabulüne karar verilerek ücret alacağı, kıdem tazminatı, fazla çalışma, genel tatil ve hafta tatili alacakları hüküm altına alınmış, yıllık izin ücreti ve 512 Euro alacak isteminin ise reddine karar verilmiş olup; ayrıca, davalı karşı davacının ihbar tazminatı isteminin ise reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı karşı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı karşı davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

D) Temyiz:

Kararı davalı karşı davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı karşı davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı işçinin fazla çalışma yapıp-yapmadığı ve hafta tatillerinde çalışıp-çalışmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.Yargıtay’ın kararlılık kazanmış olan uygulamasına göre yurt dışına sefer yapan tır şoförlerinin salt tanık deliline dayanarak fazla çalışma ücreti talep etmeleri mümkün değildir. Tanıkların anlatımları kendi çalışma saatleri ile ilgili olup, dava açan tır şoförü ile aynı seferde görev yapmamaları sebebiyle günlük çalışma saatlerini tam olarak bilmeleri imkânsızdır (Yargıtay 22. H.D. 02.05.2013 gün, 2012/ 20294 E, 2013/ 9333 K.). Öte yandan uluslararası tır şoförleri mesailerini kendileri belirledikleri gibi günlük tır kullanımıyla ilgili sıkı trafik mevzuatına uymak zorundadırlar (Yargıtay 9.H.D. 25.03.2013 gün, 2013/ 1808 E, 2013/ 9914 K. ; Yargıtay 9.H.D. 23.01.2013 gün, 2010/ 39429 E, 2013/ 2594 K.).

Avrupa ülkelerinde hafta tatili günlerinde tır trafiği yasak olduğu için Avrupa ülkelerine sefer yapan tır şoförleri için salt tanık beyanları ile hafta tatili çalışmalarının ispatı mümkün değildir (Yargıtay 9.H.D. 2011/ 16868 E, 2013/ 17242 K.; Yargıtay 9.H.D. 03.05.2013 gün, 2011/ 7424 E, 2013/ 13347 K.).Yurt dışına sefer yapan tır şoförlerinin fazla çalışma yaptıklarını ve hafta tatillerinde çalıştıklarını yazılı delille ispatlamaları gerekir.

Somut olayda, uluslararası tır şoförü olan davacının fazla çalışma alacağı tanık beyanlarına göre hesaplanmıştır ki, bu husus yukarıda belirtildiği üzere Dairemizin yerleşik İçtihatlarına aykırıdır. Ayrıca, davacının Avrupa ülkelerine sefer yaptığı göz önünde bulundurulduğunda, bu ülkelerde hafta tatili günlerinde tır trafiği yasak olduğu için salt tanık beyanları ile hafta tatili çalışmalarının ispatı da mümkün değildir.Açıklanan nedenlerle, davacının fazla çalışma ve hafta tatili ücreti istemlerinin reddi gerekirken kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.F) Sonuç:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 03.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3605, Karar No: 2020/1713, Tarih: 26.02.2020

**10. Hukuk Dairesi         2019/3605 E.  ,  2020/1713 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dava, 11.09.1989 tarihinde 1 gün çalıştığının tespiti ile sigorta başlangıç tarihinin tüm sigorta kollarında olmak üzere 11.09.1989 tarihi olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalı Kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine,...Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesince verilen kararın, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM

Dava; davacının (1) gün süreyle hizmet akdine tabi sigortalı çalışmasının ve 506 sayılı Kanun'un 108'inci maddesine göre sigorta başlangıç tarihinin tespiti istemine ilişkindir.

II-CEVAP

Davalı Kurum vekili; Kurum işlemlerinin usul ve yasaya uygun olduğunu, başvuru koşulunun yerine getirilmesi gerektiğini, çalışma olgusunun yöntemine göre kanıtlanması gerektiğini, davanın hak düşürücü süreye uğradığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk derece mahkemesi Davanın kabulüne, Davacı ... (...)'nın işveren...Halıcılık San. Tic. A.Ş.'ye ait iş yerinde (13762874) sigorta sicil numarası ile 506 sayılı kanunun 60-g maddesine göre sigortalılık başlangıç tarihinin (18) yaşını ikmal ettiği 13.10.1992 tarihi olduğunun ve 11.09.1989 tarihindeki bir günlük çalışmaya yönelik ödenecek sigorta priminin, prim ödeme gün sayısının hesabına dahil edilmesi gerektiğinin tespitine, karar vermiştir.

B-BAM KARARI

... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi, Kırklareli İş Mahkemesi'nin 08/12/2017 tarihli, 2016/195 Esas - 2017/127 Karar sayılı kararı usul ve esas yönünden hukuka uygun bulunduğundan davalı Kurum vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Yasa'nın 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine karar vermiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

davalı Kurum vekili; davanın yöntemince kanıtlanmadığını, hak düşürücü sürenin söz konusu olduğunu, yazılı belge bulunmadığını, davanın tanık sözleri ile kanıtlanamayacağını belirterek temyizen incelenmesi talep edilmiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

506 sayılı Kanunun 108. maddesi gereğince sigortalılık başlangıç tarihinin belirlenmesine ilişkin açılan her dava, sigortalılığın saptanması istemini de içerdiğinden, aynı Kanunun 79/10 maddesi kapsamında bir günlük çalışmanın belirlenmesi davasıdır.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

506 sayılı Kanunun 108. maddesi gereğince sigortalılık başlangıç tarihinin belirlenmesine ilişkin açılan her dava, sigortalılığın saptanması istemini de içerdiğinden, aynı Kanunun 79/10 maddesi kapsamında bir günlük çalışmanın belirlenmesi davasıdır.

Halı imalatı işyerinde 11.09.1989 günü çalışmaya başladığı yönünde hakkında düzenlenen işe giriş bildirgesi davalı Kuruma verilmesine karşın herhangi bir sigortalılık bildirimi ve adına prim ödemesi gerçekleştirilmeyen davacının istemi, sigortalılık başlangıç tarihinin tespitine ilişkin olup mahkemece yapılan yargılamada davanın kabulüne karar verilmiş, davalı kurum vekilinin istinaf başvurusu ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi tarafından esastan reddedilmiştir.

Davanın yasal dayanağı olan 506 sayılı Kanunun 3. maddesinin II numaralı fıkrasına, 09.07.1987 tarihinde yürürlüğe giren 3395 sayılı Kanunun 1. maddesiyle eklenen (D) bendinde “El halıcılığı dokuma işlerinde çalışanlar hakkında yalnız iş kazaları ile meslek hastalıkları, analık ve hastalık sigorta kolları uygulanır. Ancak bunlar istekleri halinde malullük, yaşlılık ve ölüm sigorta kolları bakımından 85 inci madde hükmüne göre isteğe bağlı sigortalı olabilirler.” düzenlemesine yer verilmiş, sonrasında 06.08.2003 günü yürürlüğe giren 4958 sayılı Kanunun 57. maddesiyle söz konusu bent ilga edilmiş olup yürürlükten kaldırmaya yönelik yasama işleminin geriye yürütüleceğine ilişkin herhangi bir yasal düzenleme bulunmadığından, şu durumda 09.07.1987 – 05.08.2003 (dahil) dönemi bakımından bentte yazılı nitelikteki hizmetin 506 sayılı Kanun hükümleri gereğince uzun vadeli sigorta kollarına tabi zorunlu sigortalılık olarak değerlendirilemeyeceği belirgindir.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava irdelendiğinde, anılan Kanun kapsamında malûllük, yaşlılık ve ölüm sigorta kolları bakımından 85. madde gereğince isteğe bağlı sigortalılık başvurusu bulunmayan davacının sunduğu yazılı belgeler karşısında uyuşmazlık konusu dönemde davacının, işverene bağlı olarak yerine getirdiği faaliyetin “el halıcılığı dokuma işi” niteliğinde olup olmadığı belirlendikten sonra, yapılan işin el halıcılığı kapsamında olduğunun anlaşılması halinde davanın reddine, aksi halde elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi'nin kararı, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı bozulmalıdır.

SONUÇ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi kararının HMK'nın 373/1 maddesi gereği kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 04.03.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.