muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/5112, Karar No: 2014/7113, Tarih: 08.09.2014

Bu nedenle mahkemece, eski tarihli memleket haritası, hava fotoğrafları ve varsa amenajman planı ilgili yerlerden getirtilip, önceki bilirkişiler dışında halen Orman ve Su İşleri Bakanlığı ve bağlı birimlerinde görev yapmayan bu konuda uzman orman yüksek mühendisleri arasından seçilecek bir orman mühendisi ve bir fen elemanı marifetiyle yeniden yapılacak inceleme ve keşifte, çekişmeli taşınmaz ile birlikte çevre araziye de uygulanmak suretiyle

taşınmazın öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli; 3116, 4785 ve 5658 sayılı kanunlar karşısındaki durumu saptanmalı; tapu ve zilyedlikle ormandan toprak kazanma olanağı sağlayan 3402 sayılı Kanunun 45. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 sayılı Kanunun 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olduğundan, bu yollarla ormandan yer kazanılamayacağı, öncesi orman olan bir yerin üzerindeki orman bitki örtüsü yokedilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğu düşünülmeli; toprak yapısı, çevresi, eğimi, taşınmazlar üzerindeki bitki örtüsü, ağaç cinsi ve sayısı, yaşı, kapalılık oranı, hakim bitki örtüsü ayrıntıları ile incelenmeli; ayrıca taşınmazlar üzerinde bulunduğu bildirilen meşe ağaçlarının sayısı, arazide dağılımı, çevresiyle birlikte açıkça rapora yansıtılıp krokide gösterilmeli; keşifte, hakim gözetiminde, taşınmazların dört yönden renkli fotoğrafları çektirilip, onaylanarak dosyaya eklenmeli; yukarıda değinilen diğer belgeler fen ve uzman orman bilirkişiler eliyle yerine uygulattırılıp; orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritasının ölçeği kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ölçeğine çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de içine alacak şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu çevre parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri yalnız büro incelemesine değil, uygulamaya ve araştırmaya dayalı, bilirkişilerin onayını taşıyan krokili bilimsel verileri bulunan yeterli rapor alınmalı ve oluşacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Y.. A..'ın temyiz itirazlarının kabulü ile 109 ada 35 sayılı parsel yönünden hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 08/09/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/18007, Karar No: 2013/9828, Tarih: 30.09.2013

**14. Ceza Dairesi         2011/18007 E.  ,  2013/9828 K.**

**"İçtihat Metni"**

İftira ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetine dair Boyabat Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 02.07.2009 gün ve 2009/12 Esas, 2009/181 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında iftira suçundan verilen hükmün incelenmesinde;

21.07.2004 gün ve 25529 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5219/3-B sayılı Kanun ile değişik CMUK.nın 305. maddesi uyarınca tür ve miktar itibarıyla kesin olan hükmün temyizi kabil olmadığından, sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen hükme ilişkin temyize gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazların reddine,

Ancak,

Sanık ...'ın, mağdurlar hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan soruşturma başlamadan önce Cumhuriyet Savcılığına, mağdurların kendisine ait arabayı hırsızlamadıklarını, mağdur Uğur'un içkili olduğunu ve başına birşey gelmesini önlemek amacıyla mağdurlara böyle bir isnadda bulunduğunu beyan etmiş olması karşısında, sanık hakkında TCK.nın 110. maddesi gereğince cezasından indirim yapılmayarak yazılı şekilde hüküm kurulmak suretiyle fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.09.2013 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Sanık ...'ın aracını, yanında kalan mağdurun kendisinden izinsiz alıp uzaklaşması üzerine hırsızlık suçundan şikâyette bulunması biçimindeki, mağdur tarafından da her aşamada doğrulanan eyleminin; gerçek bir olaya dayanan Anayasal şikâyet hakkının kullanılması niteliğinde olduğu ve TCK.nın 267/1. maddesinde öngörülen iftira sıçunu oluşturmayacağı; iftira suçunun oluşmaması nedeniyle de aynı Kanunun 267/4. maddesi göndermesiyle hırsızlık suçundan haksız gözaltına alınmaya yol açma niteliğindeki hürriyetten yoksun bırakma suçunun unsurlarının da oluşmayacağı açıktır.

AİHM 37569/06 başvuru nolu ve 27.11.2012 tarihli kararında, kesinlik nedeniyle temyiz edilememe halinin AİHS'nin 6/1. maddesinde öngörülen mahkemeye erişim hakkının kısıtlanması olarak değerlendirmiş ve bu durumu kararında aşağıdaki ifadelerle vurgulamıştır.

AİHM 37569/06 başvuru nolu ve 27.11.2012 tarihli kararında, kesinlik nedeniyle temyiz edilememe halinin AİHS'nin 6/1. maddesinde öngörülen mahkemeye erişim hakkının kısıtlanması olarak değerlendirmiş ve bu durumu kararında aşağıdaki ifadelerle vurgulamıştır.

“.....AİHM, özellikle “belirlenen bir miktarın altında para cezası verilmesi halinde, öngörülen cezanın özellikleri dikkate alınmaksızın, yargılanabilir kisilerin temyize basvurma haklarına getirilen sınırlamanın ve dolayısıyla bu kisiler hakkında meydana gelebilecek zararlı sonuçların Anayasa’nın 2. ve 36. maddeleriyle uyumlu olmadığı kanaatine varan” Türk Anayasa Mahkemesi tarafından Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesinin 2. fıkrasının elestirildiğini gözlemlemektedir.

AİHM, aynı zamanda Türk ceza hukukunda, ilk derece mahkemesince ortaya konulan olay ve olguların ceza hukuku alanında nitelendirilmesine Cumhuriyet Savcısı itiraz ettiği takdirde, bunun savcının sanığın aleyhine yaptığı temyiz basvurusu olarak değerlendirildiğini dikkate almaktadır (yukarıdaki 16. paragraf). AİHM, temyize basvurma imkânı bulunmayan sanıkların savcılığa göre dezavantajlı bir durumda oldukları kanısındadır. Çünkü savcılık, olay ve olguların nitelendirilmesine itiraz ederek davayı üst mahkemeye götürebilmektedir. Dolayısıyla, somut olayda hükmedilen para cezasının miktarı nedeniyle basvuranların haklarına getirilen sınırlama, davanın özel durumu ile ceza alanındaki “adil yargılama” kosullarının daha sıkı olması göz önünde bulundurulduğunda, silahların esitliği ilkesine uymamaktadır (bkz, mutatismutandis, Ghirea v. Moldova, n° 15778/05, § 34, 26 Haziran 2012).

Yukarıda belirtilenler ısığında ve davanın özel durumu ile yargılamanın tamamı dikkate alındığında, AİHM, basvuranların mahkemeye erisim haklarına orantısız bir kısıtlama getirildiği ve dolayısıyla Sözlesme’nin 6. maddesinin 1. paragrafının güvence altına aldığı mahkemeye erisim hakkının esas yönünden ihlal edildiği kanısına varmıstır.”

Buna göre 1412 sayılı CMUK'nın 305/2. maddesi uyarınca her ne kadar, TCK.nın 267/1. maddesi uyarınca belirlenen ceza, suç tarihi itibariyle temyiz edilemez nitelikte ve kesin ise de; hürriyetten yoksun bırakma suçuna ilişkin 109/1. madde uyarınca verilen cezanın kesin nitelikte olmaması ve bu suçun iftira suçu nedeniyle oluştuğunun gerekçelendirilmiş olması karşısında, iftira suçuna ilişkin hükmün de temyiz edilebilir olduğunun kabul edilmesi gerektiği, aksi halde, iftira suçu oluşmazken, iftiraya dayalı hürriyetten yoksun bırakma suçunun oluştuğunun kabulünün kendi içinde çelişkili ve haksız bir sonuca yolaçacağı ve mahkemeye erişim hakkının engellenmesi suretiyle AİHS'nin 6/1. maddesine aykırılık oluşturacağı;

Kabule göre ise; iftiradan dönmenin TCK.nın 110. maddesinin değil 269. maddesinin uygulanmasının dayanağı olabileceği düşüncesinde olduğumdan sayın çoğunluğun ret ve bozma kararındaki düşüncelerine katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2012/14544, Karar No: 2013/1504, Tarih: 19.02.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/14544 E.  ,  2013/1504 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ... ...'nin yapılan yargılaması sonunda; çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkûmiyetine dair ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 13.09.2012 gün ve 2012/187 Esas, 2012/331 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurenin kollukta alınan 21.03.2012 tarihli anlatımında, suç tarihinde sanık ile anal yoldan cinsel ilişkiye girdikten sonra üzerlerini giyinip yattıklarını, bir süre sonra sanığın kendisine aynı şekilde ikinci kez nitelikli cinsel istismarda bulunduğunu, kovuşturma aşamasında alınan beyanında ise, ilk cinsel ilişkiden yaklaşık 1 saat sonra ikinci eylemin gerçekleştiğini, bu şekilde 2-3 kez sanığın livata yoluyla kendisine cinsel istismarda bulunduğunu söylemesi, sanığın da müdafii hazır bulunduğu halde kollukta alınan 22.03.2012 tarihli ifadesinde, mağdure ile anal yoldan ilişkiye girdikten sonra 1-2 saat oturup, muhabbet ettiklerini, daha sonra ikinci kez fiili livata yoluyla cinsel ilişkiye girdiklerini belirtmiş olması karşısında, sanığın mağdureye yönelik ilk livata eyleminden sonra, aynı suç işleme kararının icrası kapsamında ikinci kez nitelikli cinsel istismarda bulunarak eylemini zincirleme olarak gerçekleştirdiği anlaşıldığından tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 19.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4221, Karar No: 2010/4047, Tarih: 30.03.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/4221 E.  ,  2010/4047 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasından dolayı Yerel Mahkemece verilen yukarıda gün ve sayısı ... hükmün; Dairemizin 22.12.2009 gün ve 2009/16853 - 19196 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmiş, süresi içinde davalı ... vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içindeki tüm belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Karar düzeltme dilekçesinde değinilen hususlar temyiz aşamasında da ileri sürülmüştür.

Dairemiz kararı bu konulara cevap teşkil edecek nitelikte olduğu gibi, dava konusu 103 ada 89 sayılı parsele revizyon gören tapu kaydı 2510 Sayılı Yasa hükümlerine göre 1938 yılında ... oğlu ... ve ailesi adına, Doğusu: ... ..., Batısı: ..., Kuzeyi: Orman, Güneyi: Yol sınırlı olarak, yine doğuda komşu 35 sayılı parsele uygulanan T.Sani 1938 tarih 21 nolu tapu aynı yasa hükümlerine göre, ... oğlu ... adına oluşturulmuş ve bu kaydın batısı yani çekişmeli taşınmaz yönünü orman olarak okumaktadır. Güneydeki 34 nolu ve batıdaki 36 ve 37 sayılı parsellere uygulanan tapu kayıtları 1924 yılında 1771 Sayılı İskan Yasası hükümlerine göre oluşturulmuş ve bunlardan 36 parsele uygulanan tapu kaydı doğuda ... olarak 34 nolu parsele revizyon gören tapu kaydı malikini okumaktadır. Keza, 34 parsele uygulanan tapu kaydının güney sınırı ve 89 sayılı parsele uygulanan tapu kaydının güney sınırını yol okuduğu ve yolun da dosyada bulunan memleket haritasına göre 34 sayılı parselin güney sınırında olduğunu ve 89 sayılı parselin fiili sınırında yol bulunmadığına göre, 89 sayılı parsele revizyon gören tapu kaydının bu yere ait olduğu kabul edilemeyeceği gibi, tapu kaydının cinsi tarla olduğu, taşınmazın üzerinde 80 yaşlarında meşe, gürgen, kayın cinsli orman ağaçları bulunduğu gözönüne alındığında kaydın oluştuğu 1938 yılında dahi taşınmazın tarla olmadığı ve bu haliyle tapu kaydının cins olarak dahi taşınmaza uymadığı anlaşıldığına göre usul ve yasaya da uygundur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle ve H.Y.U.Y.nın 440. maddesinde ... hallerden hiçbirine uymayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı yasanın 442. maddesi uyarınca takdiren 172.00.- TL. para cezası ile Harçlar Yasası uyarınca 35.50.- TL. red harcının düzeltme isteyenden alınmasına 30/03/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5285, Karar No: 2023/6845, Tarih: 05.07.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/5285 E.  ,  2023/6845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Eskişehir 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 07.02.2023 Tarihli ve 2023/376 Esas, 2023/334 Karar Sayılı Kararı

Hükümlünün yerleşim yeri adresinin Emirbaba Mahallesi ... Sokak No:1 İç Kapı No:1 Emirdağ/Afyonkarahisar olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Emirdağ Sulh Hukuk Mahkemesinin 23.03.2023 Tarihli ve 2023/217 Esas, 2023/240 Karar Sayılı Kararı

Hükümlünün cezaevine girmeden önceki adresini Büyükdere Mahallesi ... Sokak No:1/4 Odunpazarı/Eskişehir olarak beyan ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı ... Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 407 nci maddesi uyarınca vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 ... maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

C. Değerlendirme

Eskişehir L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünün 01.02.2023 tarihli yazısının ekinde bulunan tutanağa göre hükümlünün cezaevine girmeden önceki son yerleşim yeri adresini Odunpazarı/Eskişehir olarak beyan ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın Eskişehir 3. Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Eskişehir 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

05.07.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/18180, Karar No: 2019/8052, Tarih: 11.06.2019

**8. Ceza Dairesi         2017/18180 E.  ,  2019/8052 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suç tarihi itibariyle 12 yaşını doldurup 15 yaşını doldurmayan suça sürüklenen çocuğa yüklenen suçun yasa maddesinde öngörülen cezasının türü ve üst sınırı itibariyle 5237 sayılı TCK.nın 66/1-e, 66/2. maddelerinde belirlenen 4 yıllık dava zamanaşımı süresinin, zamanaşımını kesen son işlem olan hüküm tarihinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği, Cumhuriyet Savcısının ve suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmekle sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta anılan Yasanın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK.nın 66/1-e, 66/2. ve CMK.nın 223/8. maddeleri gözetilerek DÜŞÜRÜLMESİNE, 11.06.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/24539, Karar No: 2018/3213, Tarih: 22.03.2018

**8. Ceza Dairesi         2017/24539 E.  ,  2018/3213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde kasten silahla ateş etme

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; olay tarihinde müştekiler ile sanığın arkadaşı ...’ın tartışmaları esnasında sanığın av tüfeği ile müşteki...’i korkutmak amacıyla havaya doğru ateş etmesi şeklindeki eylemin, TCK.nun 106/2-a maddesine uyan silahla tehdit suçunu oluşturduğu gözetilmeden yazılı biçimde genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/l. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA, sonuç ceza itibariyle sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 22.03.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23195, Karar No: 2014/21347, Tarih: 12.06.2014

**4. Ceza Dairesi         2014/23195 E.  ,  2014/21347 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

KARAR : Kovuşturmanın ertelenmesi

Yerel Mahkemece verilen karar temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

6352 sayılı Kanun'un geçici 1. maddesi uyarınca verilen kovuşturmanın ertelenmesi kararının niteliğine göre karara karşı yalnızca itiraz yolu açık ve dolayısıyla yapılan başvurunun bu doğrultuda değerlendirilmesinin gerekli bulunduğu,

Anlaşıldığından, sanık ...'ın tebliğnameye uygun olarak, temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA ve dosyanın incelenmeksizin karar mahkemesine GERİ GÖNDERİLMESİNE, 12/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/9592, Karar No: 2007/15408, Tarih: 25.09.2007

**21. Hukuk Dairesi         2007/9592 E.  ,  2007/15408 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çorum İş Mahkemesi

TARİHİ : 26/09/2006

Davacı, ilk prim kesintisi tarihinden itibaren tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara,  toplanan delillere,  hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre  davalı Bağ-kur’un  diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, davacının tarımsal faaliyeti nedeniyle sattığı ürün bedelinden  ilk Bağ-kur prim  kesintisinin yapıldığı tarihi takip eden aybaşından dava tarihi olan 10.8.2006 tarihine kadar  2926 sayılı Yasa’ya tabi tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davacının 01.05.1996 tarihinden dava tarihi olan, 10.8.2006 tarihine kadar SSK.'na tabi sigortalı olduğu süreler dışında tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmiştir.

2-Dava, davacının tarımsal faaliyeti nedeniyle sattığı ürün bedelinden  ilk Bağ-kur prim  kesintisinin yapıldığı tarihi takip eden aybaşından dava tarihi olan 10.8.2006 tarihine kadar  2926 sayılı Yasa’ya tabi tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davacının 01.05.1996 tarihinden dava tarihi olan, 10.8.2006 tarihine kadar SSK.'na tabi sigortalı olduğu süreler dışında tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 50 yaşını dolduran kadınlarla, 55 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır.Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. Bağ-Kur’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir.

2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık  ve  Nüfus  İdareleri  kayıtları  ile  diğer  kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan pancar ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.  Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.