muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/2029, Karar No: 2014/16086, Tarih: 01.10.2014

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.02.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.03.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; Özelleştirme İdaresi Başkanlığının 12.11.2013 tarih ve 2525 sayılı Dairemize hitaben gönderilen cevabi yazısında belirtildiği üzere Meram Medaş Elektrik Dağıtım A.Ş.'nin 30.10.2009 tarihinde hisselerinin özel şirkete devredildiği, dosyaya yansıyan mühür bozma tutanak tarihi olan 09.07.2012 tarihinde lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan işleme aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurları oluşmadığından, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 01.10.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/15297, Karar No: 2009/23668, Tarih: 25.11.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/15297 E.  ,  2009/23668 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İskilip İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/04/2009
Yargıtay — Esas No: 2008/9163, Karar No: 2008/12264, Tarih: 07.10.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/9163 E.  ,  2008/12264 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 162 ada 4 parsel sayılı 5154.92 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, tarla niteliğinde belgesizden, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ... adına tesbit edilmiştir. Davacı ... Yönetimi, taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne ve dava konusu parselin fen bilirkişi krokisinde (A) ile işaretli 2439. 96 m2'sinin orman niteliği ile Hazine, (B) ile işaretli 2714.96 m2'sinin tespit gibi davalı ... Kılıçarslan adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre yapılmıştır.

Dava kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre yapılmıştır.

Mahkeme tarafından yörede orman kadastrosu bulunup bulunmadığı Boyabat Orman İşletme Müdürlüğünden sorulmuş, gönderilen cevap yazısında çekişmeli taşınmazın yer aldığı ... Köyünde 3402 Sayılı Yasayı değiştiren 5304 Sayılı Yasa hükümlerine göre orman kadastrosunun yapıldığı, ancak çekişmeli parseli ilgilendiren orman tahdit sınırının hatalı olması nedeniyle Orman İşletme Müdürlüğü tarafından askı süresi içinde Boyabat Kadastro Mahkemesinde orman tahdidine itiraz davası açıldığı, bu nedenle çekişmeli taşınmazla ilgili orman sınırının kesinleşmemiş olduğu, açılan davaların Kadastro Mahkemesinin 2006/88 Esas sayılı dava dosyalarında devam etmekte olduğu bildirilmiştir. Yazıya ekli krokilerde itirazlı orman sınır hatları da gösterilmiştir. Ancak kadastro komisyonunca yerin itirazlı olduğu gözetilerek, malik hanesi boş bırakılmak suretiyle tutanağının düzenlenmesi gerekirken davalı adına tutanak düzenlenmesi üzerine temyize konu davanın açıldığı anlaşılmaktadır. Her ne kadar mahkeme orman kadastrosunun kesinleşmemiş olduğunu gözetip memleket haritası, amenajman planı ve hava fotoğraflarını uygulamak suretiyle hüküm kurmuşsa da aynı yerle ilgili olarak bir diğer davanın bulunması halinde birisinde verilen kararın diğerini etkileyeceği ve birbirinden farklı kararlar çıkma olasılığının dahi bulunduğu düşünülmelidir. Mahkemece temyize konu dava dosyası ile esas numarası bildirilen orman kadastrosuna itiraz davasının aynı yerle ilgili olup olmadığı ve H.Y.U.Y.'nın 45. maddesi gereğince birleştirilmelerinin gerekip gerekmediği kesin biçimde belirlenmemiştir. Bu nedenle öncelikle Orman Yönetimi tarafından ilgisi bildirilen orman kadastrosuna itiraz dosyasının getirtilmesi, bunun haricinde bir başka dosyada daha davalı olup olmadığının araştırılması, dosyanın yeniden rapor düzenleyen fen ve orman bilirkişilerine verilerek hangi orman sınır hattına komşu olduğunun, orman kadastrosuna itiraz dosyalarında da davaya konu olup olmadığının belirlenmesi, taşınmazın bulunduğu yeri geniş çevresi ile birlikte gösterir kadastro pafta örneği ile kesinleşmeyen tahdide ait haritanın ölçeklerinin denkleştirilmesinden sonra orman tahdit hattı ile irtibatını gösterir rapor ve kroki düzenlettirilmesi, sonucuna göre eğer orman tahdidine itiraz davasına konu olan yerler kapsamında ise H.Y.U.Y.'nın 45. maddesi hükmü gereğince dava dosyalarının birleştirilmesine karar verilmesi gereklidir. Yapılacak araştırma sonucunda tahdide itiraz davasına konu olmadığının anlaşılması halinde ise toplanan deliller doğrultusunda hüküm kurulmalıdır. Değinilen yönler göz ardı edilerek kurulan hüküm usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı ... Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine 07/10/2008 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11786, Karar No: 2015/12191, Tarih: 01.07.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/11786 E.  ,  2015/12191 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 6. TÜKETİCİ MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/04/2014

NUMARASI : 2013/3880-2014/1065

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin Ankara İli, Etimesgut İlçesi, ......Mahallesinde kain 46720 ada, 3 parsel üzerinde bulunan 6 numaralı bağımsız bölüm için, davalı idare nezdinde su akışının sağlanması amacı ile ferdi su abonesi olmak istediğini, davalı idare (ASKİ) tarafından müvekkilinden 3.049,88 TL kanal katılım payı ve şebeke hisse bedeli talep ve tahsil edildiğini, davalı idarece talep edilen kanal katılım payı ve şebeke hissesi bedelinden müvekkilinin sorumlu tutulmamasını, sorumlu olunacak tutarın tespitine, fazla ödenen tutarın iadesine, karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; yapılan işlemin usul ve yasaya uygun olduğunu 2464 sayılı Yasanın 87 ve 88. maddeleri ile, Aski Tarifeler Yönetmeliğinin 39. maddesi gereği davanın esastan reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; itibar edilen bilirkişi raporuna göre, davacının ödemesi gereken bedelin 456, 39 TL olduğuna, diğer kısımdan sorumlu olmadığına; davacıdan fazla alındığı anlaşılan 2.593,49 TL alacağın faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Uyuşmazlık; maliki bulunduğu bağımsız bölüme ilişkin ferdi su aboneliğinin tesisi nedeniyle, davacının; davalı idareye kanal katılım ve şebeke tesis bedeli ödemekle yükümlü olup olmadığı ve dava konusu bedellerin hesaplanması açısından yeni yönetmelik (Yeni-ASKİ Tarifeler Yönetmeliği 19) hükmünün eldeki davada uygulanıp uygulanmayacağına ilişkindir.

01/07/1981 tarihinde yürürlüğe giren 2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanununun Kanalizasyon Harcamalarına Katılma Payı başlığı altında 87. maddesi “Belediyelerce ve belediyelere bağlı müesseselerce, aşağıdaki şekilde kanalizasyon tesisi yapılması halinde, bunlardan faydalanan gayrimenkullerin sahiplerinden, kanalizasyon harcamalarına katılma payı alınır:

A-Kanalizasyon tesisi yapılması,

b-Mevcut tesislerin sıhhi ve fenni şartlara göre ıslah edilmesi iki ve daha fazla yol kenarında bulunan gayrimenkuller hangi yoldaki kanalizasyona bağlanmış ise, payın hesabında yola ait kanalizasyon giderleri nazara alınır.” düzenlemesi getirmiştir. Aynı yasanın 88.maddesi ile de su tesisleri için 87. maddeye paralel bir düzenleme öngörülmüştür.

A-Kanalizasyon tesisi yapılması,

b-Mevcut tesislerin sıhhi ve fenni şartlara göre ıslah edilmesi iki ve daha fazla yol kenarında bulunan gayrimenkuller hangi yoldaki kanalizasyona bağlanmış ise, payın hesabında yola ait kanalizasyon giderleri nazara alınır.” düzenlemesi getirmiştir. Aynı yasanın 88.maddesi ile de su tesisleri için 87. maddeye paralel bir düzenleme öngörülmüştür.

2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanununa dayalı olarak çıkarılan ASKİ Tarifeler Yönetmeliğinin 39. maddesi ise “2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanunun 87. ve 88. maddeleri gereği bir programa göre yapılacak yani; içme, kullanma, endüstri suyu ve kanalizasyon yatırımları ile mevcutların genişletilmesi (tevzi), iyileştirilmesi (ıslahı) amacıyla yapılan harcamalar ve istek üzerine A.. M..nce yapılacak işlerin toplam yatırım giderleri tesislerin hizmet edeceği saha dâhilindeki gayrimenkullerin sahiplerinden su ve kanalizasyon tesisleri harcamalarına katılma payı alınır.

Su ve kanalizasyon şebekelerine katılma paylarının binasız arsanın vergi değeri payına isabet eden kısmı, inşaat ruhsatının alınması aşamasında avans olarak tahsil edilir.

Bina tamamlandıktan sonra bağımsız bölümlere veya binanın tamamına tahsis aboneliği verilmesi sırasında arsa değeri üzerinden alınan avans düşülerek, yapı değerinin emlak vergi beyanı üzerinden ayrıca %2 oranından fazla olmamak üzere katılım payı tahsil edilir” düzenlemesini içermektedir.

Yine, 3194 sayılı İmar Kanununun “Yapı Kullanma İzni” başlıklı 30. maddesinin 3. fıkrasında “Bu maddeye göre verilen izin yapı sahibini kanuna, ruhsat ve eklerine riayetsizlikten doğacak mesuliyetten kurtarmayacağı gibi her türlü vergi, resim ve harç ödeme mükellefiyetinden de kurtarmaz.” hükmü yer almaktadır.

Yukarıda belirtilen yasa ve tarifeler yönetmeliği hükümleri birlikte değerlendirildiğinde, davalı idarece yasanın yürürlük tarihinden sonra yeni kanalizasyon ve içme suyu tesisleri yapılmış olması veya mevcutların iyileştirilmesinin yapılması halinde, tesislerin hizmet edeceği saha dâhilindeki gayrimenkul sahiplerinden yönetmelikte belirlenen ilkelere göre su ve kanalizasyon tesisleri katılım payı talebe hakkı vardır. Ancak bu katılım payı davalı tarafça hizmet götürülmesi koşuluna bağlı olarak alınır. Bu durumda hizmet götürüldüğünün davalı tarafça kanıtlanması hâlinde davacı katılım payının yüklenici veya kendisi tarafından ödendiğini kanıtlamakla yükümlüdür. Ayrıca İmar Kanununun 30/3. maddesi uyarınca iskân ruhsatının alınmış olması davalı idarenin kanal katılım payı istemesine engel teşkil etmez.

Somut olayda; her ne kadar davalı tarafından davacı taşınmazının bulunduğu bölgeye götürülen hizmetler, yapı kullanma izin belgesinin alınmasından önceki tarihe ait ise de, davalı idarece, davacıya ait taşınmazın bulunduğu bölgede kanalizasyon ve içme suyu tesislerinin yapıldığı ve davacının bu hizmetten yararlandığı sabittir.

Somut olayda; her ne kadar davalı tarafından davacı taşınmazının bulunduğu bölgeye götürülen hizmetler, yapı kullanma izin belgesinin alınmasından önceki tarihe ait ise de, davalı idarece, davacıya ait taşınmazın bulunduğu bölgede kanalizasyon ve içme suyu tesislerinin yapıldığı ve davacının bu hizmetten yararlandığı sabittir.

Öyle ise mahkemece; bilirkişi marifetiyle bu hizmetten yararlanan bağımsız bölümün ilk maliki olan davacının ödemekle yükümlü bulunduğu kanal katılım ve şebeke tesis bedelinin, abonelik başvuru tarihinde yürürlükte bulunan tarife hükümleri dikkate alınarak belirlenmesi suretiyle uyuşmazlığın çözümlenmesi ve sonucu dairesinde bir hüküm tesis edilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 01.07.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4798, Karar No: 2015/5361, Tarih: 09.07.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/4798 E.  ,  2015/5361 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat ve encümen kararının iptali davalarının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl ve birleşen davaların reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, asıl davada, davacı belediyeye ait taşınmaza, arsa payı karşılığı inşaat yapılması için yapılan ihale sonucu işin davalı yüklenici şirkette kaldığını, ancak, davalının, süresinde artırım bedelini ödemediğini ileri sürerek, sözleşmenin 17. maddesi gereğince belirlenen tazminatın tahsilini talep ve dava etmiş; davacı yüklenici şirket, birleşen davada, sözleşmenin belediyece haksız feshedildiğini, feshin usul ve yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek, buna ilişkin encümen kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, sözleşmenin 17. maddesinin cayma tazminatı olduğu, artırım bedelini üç ay içinde ödememesi halinde fesih hakkının doğduğu, ancak, davalıya mazereti için süre tanınmadan bu miktar tazminatın uygulanmasının hakkaniyete aykırı olduğu gerekçesiyle, asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı-davalı arsa sahibi belediye vekilinin tüm; davalı- davacı yüklenici vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2) Mahkemece, asıl dava konusu cezai şartın cayma cezası olarak nitelendirilmesine karşın akdi fesheden taraf yüklenici değil, 06.03.2012 tarihli encümen kararı ile arsa sahibi belediyedir. Birleşen davada ise, bu feshin haklı olduğunun tespitine karar verilmiştir. Asıl davada, arsa sahibi, sözleşmenin ihlal edildiğini bildirerek cezai şartın tahsilini istemiş, cayma cezası olduğuna dair bir iddiada bulunmamıştır. Vakıaları izah taraflara hukuki nitelendirme ise hakime aittir. Bu durumda, akdin ihlali sebebine dayalı olarak cezai şart talep edilebilmesi için sözleşmenin ayakta bulunması gerekmektedir. Taraflarca aksine bir hüküm de kararlaştırılmadığına göre encümen kararı ile feshi bildirilen ve birleşen dava ile de bu feshin geçerliği tespit edilmekle talep konusu cezai şartın tahsilinin istenmesi mümkün değildir. Belirtilen bu gerekçelerle asıl davanın reddi gerekirken, başka sebeplerle red kararı verilmesi yerinde değil ise de, karar, sonucu itibariyle doğru olduğundan hükmün HUMK'nun 438/ son maddesi uyarınca değiştirilen bu gerekçeyle onanması gerekmiştir

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı-davalı arsa sahibi belediye vekilinin tüm; davalı- davacı yüklenici vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine; (2) numaralı bent uyarınca davalı-davacı yüklenici vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile sonucu itibariyle doğru olan mahkeme kararının değişik gerekçe ile ONANMASINA, asıl davada davalı-birleşen davada davacıdan peşin alınan harcın istek halinde iadesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden asıl davada davacı-birleşen davada davalıdan alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 09.07.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20800, Karar No: 2014/4164, Tarih: 20.03.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/20800 E.  ,  2014/4164 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada Asliye Hukuk Mahkemesi (İş Mahkemesi sıfatıyla) ile .... İş Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, davalı kurumun prim belgesi düzenlenmesi işleminin iptali istemine ilişkindir.

Asliye Hukuk Mahkemesi (İş Mahkemesi sıfatıyla), davalının ikametgahının Antalya olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

İş Mahkemesi ise, davalı ...nın ...'de ... Merkezi adında şubesinin bulunduğu ve şubenin bulunduğu yer mahkemesi olan Kemer mahkemelerinin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik yönünde hüküm kurmuştur.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu 5. maddesinde iş uyuşmazlıklarında yer itibari ile yetkili iş mahkemelerini belirlemiştir. Buna göre, “iş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgâhı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme muteber sayılmaz.”

İş mahkemelerinde yetki kuralı, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun yetki kurallarına uygun olup buna ek olarak işin yapıldığı yer, yani işyeri mahkemelerini de yetkili kılmaktadır.

İş mahkemesine açılan dava, dava tarihinde davalının ikametgâhının bulunduğu veya işçinin işini yaptığı yerdeki iş mahkemesi veya iş davalarına bakmakla görevli asliye hukuk mahkemesinde açılmalıdır.

Türk Medeni Kanunu’nun 19. maddesi uyarınca gerçek kişi yönünden “Yerleşim yeri sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir”. Gerçek kişi işverenin başka bir yerde yerleşmek niyetiyle oturduğu kanıtlanmadığı takdirde, kural olarak nüfusta kayıtlı olduğu yerin ikametgâh sayılması gerekir. Aynı Kanun'un 17. maddesinde; gerçek veya tüzel bir kişinin birden çok yerde şubelerinin bulunması durumunda o şubenin işlemlerinden dolayı, iflas davası ayrık olmak üzere anılan şubenin bulunduğu yerde de dava açılabileceği yönünde düzenleme yapılmıştır. Diğer yandan 49. madde de, “Tüzel kişinin yerleşim yeri, kuruluş belgesinde başka bir hüküm bulunmadıkça işlerinin yönetildiği yerdir. Bu yer de genelde merkezin bulunduğu yerdir” hükmü getirilmiştir.

İş mahkemesinin yetkisi kamu düzeni ile ilgili olduğundan davalı tarafça süresinde yapılmasa da hakim tarafından kendiliğinden bu husus göz önünde bulundurmalıdır. Bir başka anlatımla hakim, davanın her aşamasında yetki itirazını dikkate alabileceği gibi, kendisi de resen yetkisizlik kararı verebilir.

İş mahkemesinin yetkisi kamu düzeni ile ilgili olduğundan davalı tarafça süresinde yapılmasa da hakim tarafından kendiliğinden bu husus göz önünde bulundurmalıdır. Bir başka anlatımla hakim, davanın her aşamasında yetki itirazını dikkate alabileceği gibi, kendisi de resen yetkisizlik kararı verebilir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 16.04.2008 gün ve 2008/10-329 Esas, 2008/334 Karar numaralı ilamında da "Davaya konu uyuşmazlık Tüzel kişilere karşı açılacak davalarda genel yetkili mahkeme, tüzel kişilerin yerleşim yerinin, yani merkezinin bulunduğu yer mahkemesi olmakla birlikte, şube işlemleri nedeniyle açılacak dava, taraf olarak bağlı bulunulan merkez davalı gösterilerek, şubenin bulunduğu yerde de açılabilir. “Kurum adına işlem yapmaya yetkili bulunmak” şubenin tanımından ortaya çıkan bir sonuç olup, şubenin bulunduğu yer mahkemesinin yetkili olmasında tek başına yeterli değildir. Şubenin bulunduğu yer yetkisi, o şubenin yapmış olduğu işlemlerden, davacıya ait işlemlerin yürütülmesinden doğan uyuşmazlıklarda geçerli bulunmaktadır." görüşü benimsenmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, davacı .... İl Müdürlüğü'ne başvurarak prim belgesi düzenlenmesi işleminin iptalini talep etmiş, talebin reddi üzerine açtığı davada, hakkında prim belgesi düzenlenmesi istenen kişinin davacı şirket çalışanı olmadığı ve işçi işveren ilişkisi kurulmadığını beyan ederek işlemin iptalini talep etmiştir. Açıklanan yasal düzenlemeler çerçevesinde; eldeki davada yetkili mahkeme ...’nın merkezinin bulunduğu Ankara’da veya işlemleri yürüten şubenin bulunduğu yer mahkemesidir. Bu durumda, uyuşmazlığın Antalya 1. İş Mahkemesinde görülüp çözümlenmesi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HMK’nın 21.ve 22. maddeleri gereğince Antalya 1. İş Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 20.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/16984, Karar No: 2006/15148, Tarih: 12.12.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/16984 E.  ,  2006/15148 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :  Burdur 1.Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Tarih :  05.10.2006

Davacı, 01.05.1995 tarihinden itibaren  2926 sayılı Yasa kapsamında zorunlu tarım Bağ-Kur   sigortalısı olduğunun tesbitine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı 1.5.1995 tarihinden  itibaren dava tarihine kadar 2926 sayılı Yasaya tabi tarım Bağ-Kur  sigortalısı  olduğunun  tesbitini istemiştir.

Mahkemece davacının 1.5.1996  tarihinden itibaren tarım Bağ-Kur  sigortalısı olduğunun  tesbitine karar verilmiştir.