muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/3060, Karar No: 2012/4922, Tarih: 29.03.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/3060 E.  ,  2012/4922 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Konya 2.Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 16.12.2009 gün ve 2009/853 - 2009/354 sayılı kararı düzelterek onayan Daire’nin 27.12.2011 gün ve 2010/4962 - 2011/17677 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinden ...'nın eşi ve diğer davacıların annesi olan ...'ın davalının aracında yolcu iken meydana gelen kazada yaşamını yitirdiğini, rizikonun gerçekleştiği tarihte yürürlükte olan mevzuat hükümleri gereğince davalının Karayolu Yolcu Taşımacılığı Zorunlu Koltuk Ferdi Kaza Sigortasının yaptırılmasının zorunlu olduğunu, ancak davalının bu sigortayı yaptırmadığını, karayolu yolcu taşımacılığı zorunlu koltuk ferdi kaza sigortasının meblağ sigortası olduğundan yolcunun ölümü ile sonuçlanan rizikolarda poliçe teminat tutarının tamamının zarar hesabı yapılmadan miras payları oranında mirasçılara ödenmesi gerektiğini ileri sürerek, koltuk sigortaları için belirlenen teminat tutarı kişi başına 60.000,00 TL olarak belirlendiğinden veraset ilamındaki miras paylarına göre toplam 60.000,00 TL ölüm tazminatının kaza tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, taraf vekillerinin temyiz istemi üzerine Dairemizce düzeltilerek onanmıştır.

Bu kez davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 43,90 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 203,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 29.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3213, Karar No: 2011/7427, Tarih: 22.12.2011

**8. Hukuk Dairesi         2011/3213 E.  ,  2011/7427 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

... ile Hazine ve Alibeyli Köyü Tüzel Kişiliği aralarındaki tescil davasının kabulüne dair Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 25.06.2002 gün ve 36/188 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine temsilcisi tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili, imar ihya ve kazanmayı sağlayan zilyetliğe dayanarak tescil harici bırakılan taşınmazın vekil edeni adına tescilini talep etmiştir.

Davalı Hazine temsilcisi davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının davasının kabulüne karar verilmiştir. Hüküm, davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Toplanan deliller, tüm dosya kapsamından; uyuşmazlık konusu ve tescili istenen taşınmaz bölümü 1955 yılında yapılan kadastro çalışmaları sırasında “ tepelik” yerlerden olduğu gerekçesiyle tespit dışı bırakılmıştır. Niteliği belirlenen böyle bir taşınmazın kazanmayı sağlayan zilyetlik yoluyla edinilebilmesi için imar ve ihya koşullarının davacı yararına gerçekleşmesi ve zilyetlikle mülk edinme koşullarının oluşması gerekir. Şöyle ki, bir yerin imar–ihya yoluyla kazanılması için, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 17.maddesinde belirtilen tüm olumlu koşulların oluşmuş olması ve olumsuz koşulların araştırılması gerekir. Anılan maddede aynen  “orman sayılmayan Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve kamu hizmetine tahsis edilmeyen araziden masraf ve emek sarfı ile imar– ihya edilerek tarıma elverişli hale getirilen taşınmaz mallar 14. maddedeki şartlar mevcut ise imar ve ihya edenler veya halefleri adına aksi taktirde Hazine adına tespit edilir.” denilmektedir. Maddede açıkça belirtildiği üzere, bir yerin ihya yoluyla kazanılması için, para ve emek sarfı suretiyle tarıma elverişli hale getirilmesi ve bu olgunun tamamlandığı tarihten itibaren 20 yıldan fazla süreyle Kadastro Kanununun 14.maddesindeki koşullar altında tasarruf edilmiş olması gerekir.

Keşifte dinlenen yerel bilirkişi ve tanıklar dava konusu yerin teraslama suretiyle düzeltilerek ev yapıldığını açıklamışlar, ziraatçi bilirkişi ... 18.03.2002 tarihli raporunda aynı şekilde taşınmazın %15-20 meyilli olup, arazinin teraslanması sonucu üzerine 1 adet ev yapıldığını ve etrafının boş olduğunu bildirmiştir. Öte yandan, Dairenin ve Yargıtay'ın kararlılık kazanmış içtihatlarına göre ev yapmak ekonomik amaca uygun zilyetlik sayılmamaktadır. Dosya içindeki bu bilgiler ve açıklamalar karşısında taşınmazın tarım arazisi olarak kullanılmadığı anlaşıldığından Kadastro Kanununun 17.maddesine göre imar ihya edilmeyen taşınmaz hakkındaki davanın reddine karar verilmesi gerekir.

Davalı Hazine temsilcisinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3.maddesi yollamasıyla HUMK.nun 428.maddesi hükmü uyarınca BOZULMASINA, 22.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1567, Karar No: 2018/5364, Tarih: 05.07.2018

**20. Hukuk Dairesi         2016/1567 E.  ,  2018/5364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi istenilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü: K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1- Kadasto tespit tarihinden 15-20 yıl öncesine ait(1993-1998’li yıllar) hava fotoğrafları ile bu fotoğraflardan üretilen memleket haritası ile amnejman planları getirtildikten sonra dava dosyası, keşifte dinlenen ve raporları hükme dayanak yapılan fen, ziraat ve orman bilirkişilerine verilerek; getirtilen hava fotoğrafları, memleket haritaları ile dosyada mevcut olan ve uygulamada kullanıldığı belirtilen 1987 tarihli hava fotoğrafı ile 1991 tarihli memleket haritasının ölçeğini kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeğinin de memleket haritaları ve hava fotoğrafları ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, dava konusu taşınmazların konumunun çevre parsellerle birlikte memleket haritası üzerinde ve hava fotoğrafları üzerinde ayrı ayrı gösterilmesi ayrıca hava fotoğrafları, stereoskop aletiyle incelenerek, davaya konu taşınmazların üzerindeki bitki örtüsünün ve bitki örtüsünü oluşturan unsurların sayı olarak tarif edildiği, ağaçların cinsi, yaşı, kapalılık oranı, hakim ağaç türünün ve varsa kullanım durumunu, tasarruf sınılarını belirtir şekilde müşterek imzalı krokili ek rapor alınıp dosyaya konulması,

2- Ayrıca aynı yere ait mahkemenin Dairenin temyiz denetiminden geçen 2013/640 Esas, 2013/608 Esas sayılı dosyalarında bulunan fen bilirkişi ve orman bilirkişi rapor ve krokilerinden onaylı birer örneğinin dosya içine alınarak, fen bilirkişiden eldeki dava konusu taşınmazlar ile mezkur dosyadaki taşınmazların irtibatını gösterecek şekilde krokili ek rapor alınıp dosyaya konulmalı,

3- Dava konusu taşınmazların yola sınır olduğu anlaşıldığından, anılan yolun niteliğinin, ne zaman yapıldığının karayolları il müdürlüğünden sorularak alınacak cevabın dosyaya konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 05/07/2018 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13906, Karar No: 2011/6499, Tarih: 30.05.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/13906 E.  ,  2011/6499 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Yozgat 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 14.07.2009 tarih ve 2009/360-2009/680 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalıların, müvekkilinden para tahsil ettiklerini, geri vermediklerini, tahsili için yabancı mahkemede açılan davanın kabul edildiğini ileri sürerek, Federal Almanya Cumhuriyeti Darmstadt Asliye mahkemesinin 13 O 477/06 numaralı kararın ve yargılama masraflarına dair hükmün tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, kararın HUMK.nun 17 nci maddesinde düzenlenen ve Türk Mahkemelerinin münhasır yetkisine giren konuda verildiğini, kamu düzenine ilişkin olduğunu, tenfiz koşullarının bulunmadığını, esasen davacının müvekkili şirketiyle ilgisinin olmadığını, dava dışı Yimpaş Verwaltungs GmbH şirketinin ortağı bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, davacının Alman mahkemelerinde alacak davası olarak talebini hüküm altına aldırdığı, davalı şirkette ortaklığının bulunduğu iddiasıyla daha önce mahkemede açılan davaların TTK.nun 405/2 nci maddesi uyarınca reddedildiği, anılan yasal düzenleme karşısında yabancı mahkemenin kararının tenfizine karar verilmesi halinde açıkça Türk yasalarına aykırı bir durum oluşacağı, ticari hayatın işleyişine ve kamu düzenine de aykırı bulunacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkin olup, mahkemece yabancı mahkeme hükmünün Türk kamu düzenine açıkça aykırı olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 2675 sayılı MÖHUK.’nun 38/c maddesi (yeni 5718 Sayılı Kanun’un 54/c maddesi) uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir. Kendisine karşı tenfiz istenen tarafın savunma haklarının ihlali ise kamu düzenine aykırılıktan bağımsız bir tenfiz engeli olarak, 38/d maddesinde (yeni 54/ç maddesi) düzenlenmiştir.

Yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 2675 sayılı MÖHUK.’nun 38/c maddesi (yeni 5718 Sayılı Kanun’un 54/c maddesi) uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir. Kendisine karşı tenfiz istenen tarafın savunma haklarının ihlali ise kamu düzenine aykırılıktan bağımsız bir tenfiz engeli olarak, 38/d maddesinde (yeni 54/ç maddesi) düzenlenmiştir.

Kanunda kamu düzeni kavramının zamana ve yere göre değişebilen niteliği gereği bir tanımlama yapılmaktan kaçınılmış ve konunun hakimin takdirine bırakılması tercih edilmiş, ancak kamu düzenine aykırılığın “açıkça” olmasının aranmasıyla bu konuda takdir hakkı bulunan hakime bir sınırlama getirilmek istenmiştir. Bu düzenleme, Türk tenfiz hukukunda, kamu düzeni kavramının izin verdiği ölçüde, yabancı mahkeme kararlarının tanınması ve tenfizi lehine bir eğilimin bulunduğunu göstermektedir. Doktrinde de bu konuda hakime yardımcı olması bakımından bazı kriterler verilmiştir. Buna göre örneğin Türk tenfiz hakimi “kural olarak” yabancı mahkeme kararının doğruluğunu inceleyemez (revision au fond yasağı). Zira aksinin kabulü, aynı davanın Türk mahkemesinde tekrar görülmesi ve yeni bir Türk mahkemesi kararının ortaya çıkması sonucunu doğurur. Ancak örneğin Türk hukukunun vazgeçilmez kabul ettiği temel prensiplerini ihlal eden veya milletlerarası alanda geçerli olan ortak ilkelere aykırı bulunan yabancı mahkeme kararları tenfiz edilemez. Tenfiz hakimi takdir hakkını kullanırken, her somut olayın kendine mahsus özelliklerini de dikkate almalıdır.

O halde dava konusu uyuşmazlık yönünden de somut olayın özelliklerine göre bir inceleme ve değerlendirme yapılmalıdır.

Burada ilk olarak yabancı mahkemece davalının savunma hakkının ihlal edilip edilmediğinin incelenmesi gereklidir. Somut olayda yabancı mahkemece, dava dilekçesi ve ekleri davalıya 1965 tarihli Hukukî ve Ticarî Konularda Adlî ve Gayrı Adlî Belgelerin Yabancı Memleketlerde Tebliğine Dair Lahey Sözleşmesi’ne uygun olarak tebliğ edilmiş, davalının davaya karşı savunma yapmak isteğini göstermemesi nedeniyle, Alman Usul Yasası’nın 331/3. ve 276. maddeleri uyarınca, davacının talebi üzerine, sözlü yargılama yapılmaksızın “gıyabi karar” verilmiştir. Buraya kadar olan gelişmelerin Türk kamu düzenine aykırı veya davalının savunma hakkını kısıtlar nitelikte olmadığı, benzer olaylarda Yargıtay dairelerince verilen kararlarla da benimsenmiştir (Yargıtay 13. HD. 01.10.1992 gün ve 5764 E.-7352 K., Yargıtay 11. HD. 06.07.2010 gün ve 2008/12797 E.- 2010/7992 K.). Zira “kural olarak” her mahkeme kendi usul hükümlerini uygular ve yabancı mahkemenin uyguladığı usulün Türk usul hukukundan farklı olması, Türk kamu düzeninin müdahalesi için tek başına yeterli sebep oluşturmaz. Aynı ilkeler yabancı mahkemece uygulanan ispat hukuku açısından da geçerlidir.

Somut yuşmazlıkta incelenmesi gereken diğer bir konu da, benzer olaylarda Türkiye’de açılan davaların, TTK.’nun 329/1. ve 405/2. maddelerinde düzenlenen, anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyecekleri ve pay sahiplerinin sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyecekleri ilkeleri gereği reddedilmesine rağmen, aynı şartlardaki ortaklarca yabancı mahkemelerde açılan davaların kabuledilmesinin ve alınan farklı yöndeki bu yabancı mahkeme kararlarının Türkiye’de tenfizinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağıdır. Nitekim mahkemece bu durum, TC. Anayasası’nın kanun önünde eşitlik ilkesine ve kamu düzenine aykırı kabul edilmiştir.

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HUMK.’nun 445/10. maddesi uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır.

Somut uyuşmazlık yönünden asıl incelenmesi gereken husus, tarafları, konusu veya sebebi “farklı” olan bir yabancı mahkeme kararının, Türk mahkemelerinden alınan kararlar ile bağdaşmaması halinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağı noktasıdır. Burada ilk olarak tanıma ve tenfiz hukukundaki kamu düzenine aykırılık kavramının, iç hukuktaki emredici kurallara aykırılık kavramından daha dar ve sınırlı bir anlama sahip olduğu gözden uzak tutulmamalıdır. Dolayısıyla kamu düzeni gerekçesiyle yabancı mahkeme kararının tenfizine istisnaen müdahale edilmelidir. Ayrıca somut uyuşmazlıkta yukarıda açıklanan revision au fond yasağından ayrılmayı gerektirecek bir özellik de bulunmamaktadır. Yine aynı davanın Türk mahkemelerinde görülmesi halinde farklı sonuca varılacak olması, “tek başına” tanıma ve tenfiz engeli oluşturmayacaktır. Zira, esasa uygulanacak yabancı hukuk gibi yabancı mahkeme kararlarının da Türk mahkemelerinden verilecek kararlarla aynı olması beklenemez.

Bu noktada belki Türk tarafların Türk hukukunun emredici hükümlerinden kaçmak amacıyla yabancı mahkemeden bir karar elde etmeye ve bu kararı Türkiye’de tenfiz ettirmeye çalışmalarının adalet duygusunu sarsacağı, bir başka emredici kural olan kanuna karşı hile yasağına ve bu sebeple de Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı düşünülebilir (Prof. Dr. Ergin Nomer Prof. Dr. Cemal Şanlı, Devletler Hususi Hukuku, İstanbul 2009, 17. Bası, sayfa: 491, dipnot: 270). Ancak öncelikle böyle bir durumun varlığı davalı tarafça ispat edilebilmiş değildir. Kaldı ki somut olayın dikkat edilmesi gereken başka bir özelliği daha vardır. O da Türk hukukunda kabul edilen anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyeceklerine dair ilkenin, Avrupa’da hakim olduğu gibi Alman hukukunda da kural olarak benimsenmiş bulunmasıdır. Somut uyuşmazlıkta yabancı mahkemece davalının savunma haklarının ihlal edilmediği yukarıda açıklanmıştır. Dolayısıyla davalı şirket, benzer ilkelerin egemen olduğu bir hukuk düzeninde, kendisine tanınan savunma olanaklarından yararlanmayarak, tenfizini istemediği kararın verilmesine ve kesinleşmesine kendisi neden olmuştur. Davalının bu şekilde yasal haklarını kullanmayıp, örneğin Türk mahkemelerinden verilmiş aynı nitelikteki bir kararı temyiz etmemek suretiyle Türkiye’de de kesinleşmesine neden olabilmesi mümkündür. Böyle bir durumda da kararın kamu düzenine aykırı olduğu ve infaz edilmemesi gerektiği ileri sürülemeyecektir.

O halde mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda yabancı mahkeme hükmünün tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturmayacağı kabul edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 30.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1310, Karar No: 2025/115, Tarih: 08.01.2025

**3. Hukuk Dairesi         2024/1310 E.  ,  2025/115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2706 E., 2023/2976 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gaziantep 2. Tüketici Mahkemesi

SAYISI : 2018/773 E., 2021/783 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkilinin 09.01.2018 tarihinde Özel ... Hastanesinde davalı hekim tarafından hemeroid ameliyatı edildiğini, ameliyat sonrasında müvekkilinin üç-dört gün kadar hastanede kalıp taburcu olduğunu, makatta şiddetli ağrı ve vajinadan kötü kokulu sıvılar gelmesi nedeniyle bir hafta sonra tekrar davalı hekime başvurduğunu, yapılan muayene neticesinde iç kısımda iltihap oluştuğunun tespit edildiğini ve davalı hekimin müvekkiline antibiyotik ilaç reçete ettiğini, şikayetlerin artarak devam etmesi sonrasında müvekkilinin tekrar davalıya başvurduğunu, bunun üzerine davalı hekimin vajinadan gelen ağır kokulu sıvının jinekolojik açıdan değerlendirilmesi için müvekkilini kadın doğum doktoruna yönlendirdiğini, aynı gün kadın doğum hekimi tarafından yapılan muayene neticesinde müvekkilinin vajinasından gelen ağır kokulu sıvının gaita olduğunun tespit edildiğini ve bu durumun kadın doğum hekimi tarafından davalı hekime bildirildiğini, kadın doğum kliniğindeki muayeneden bir gün sonra müvekkilinin ağrılarının giderek artması neticesinde davalı hekimin ve kadın doğum hekiminin bir arada bulunduğu bir zamanda müvekkilinin tekrar muayene edildiğini ve muayene sonucunda müvekkilinin vajinası ile anüs arasında bulunan ara bölgede bir kesinin oluştuğunun tespit edildiğini, davalı hekimin müvekkilini 23.01.2018 tarihinde ikinci kez ameliyat ettiğini, ameliyat sonrasında aynı akıntının devam ettiğini, bunun üzerine müvekkilini üçüncü kez ameliyata aldığını, üçüncü ameliyat sonrasında da müvekkilinin şikayetlerinde herhangi bir azalma olmadığını, tekrar davalı hekime başvurulduğunda da dördüncü kez ameliyat olması gerektiğinin söylendiğini ve müvekkilinin eşi ve ailesinin uzun uğraşları sonucunda dördüncü ameliyata ikna olduğunu, fakat davalı hekim tarafından yapılacak operasyon ile bağırsağın dışarı alınacağı ve 6 hafta dışarıda bekleyeceği, müvekkilinin dördüncü ameliyatı sonrasında şikeyetlerinin devam ettiğini ve akabinde müvekkilinin beşinci kez ameliyata alındığını, beşinci ameliyat sonrasında da müvekkilinin şifa bulamadığını, altıncı ameliyatın davalının yönlendirmesi ile dava dışı doktor tarafından yapıldığını ancak ameliyat sonrasında yapılan kontrol sonucunda müvekkiline hemoroid probleminin halihazırda devam ettiğinin ve bu ameliyatın tekrar yapılması gerektiğinin, aksi durumda şikayetlerin devam edeceğinin söylendiğini, müvekkilinin de davalı hekimin çalıştığı özel hastanede yeni göreve başlayan dava dışı doktor ... tarafından yedinci kez ameliyat edildiğini, bağırsaklarının içeriye alındığını, ilgili doktor tarafından yedinci ameliyat sonrasında makattaki şişlik ve ağrılar için yeniden hemeroid ameliyatı olması gerektiğinin söylendiğini, tüm bu süreçte davalı doktor tarafından uygulanan tedavi ve cerrahi müdahalelerin tıp kurallarına uygun olmadığını, davacının hem bedensel hem de ruhsal anlamda büyük bir çöküş yaşadığını ileri sürerek, şimdilik 1.000,00 TL maddi, 500

... tarafından yedinci kez ameliyat edildiğini, bağırsaklarının içeriye alındığını, ilgili doktor tarafından yedinci ameliyat sonrasında makattaki şişlik ve ağrılar için yeniden hemeroid ameliyatı olması gerektiğinin söylendiğini, tüm bu süreçte davalı doktor tarafından uygulanan tedavi ve cerrahi müdahalelerin tıp kurallarına uygun olmadığını, davacının hem bedensel hem de ruhsal anlamda büyük bir çöküş yaşadığını ileri sürerek, şimdilik 1.000,00 TL maddi, 500.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.