muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/915, Karar No: 2020/3834, Tarih: 01.07.2020

**11. Ceza Dairesi         2018/915 E.  ,  2020/3834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Sanık ... hakkında: Mahkumiyet

Sanık ... hakkında: Hükmün açıklanmasının geri bırakılması

Diğer sanıklar hakkında: Beraat

1-Sanıklar ..., ..., ..., ..., ...,..., ... ve ... hakkında verilen beraat hükümlerine, sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükmüne ve sanık ... hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına yönelik şikayetçi vekilinin temyiz nedenlerinin incelenmesinde;

Sahtecilik suçlarında mağdurun, suçun maddi unsurunun hedef aldığı kişi olması ve suçun konusunu oluşturan belgenin şikâyetçi kuruma karşı kullanılmaması nedeniyle, yüklenen özel belgede sahtecilik suçundan doğrudan zarar görmeyen şikâyetçi kurumun kamu davasına katılma hakkı bulunmadığı gibi, usulsüz olarak verilen katılma kararının da hükmü temyiz yetkisi vermeyeceğinden; şikâyetçi kurum adına vekilinin temyiz talebinin, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2-Sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz nedenlerinin incelenmesinde;

Türk Ceza Kanunu'nun 207. maddesinde yer alan ve "Bir özel belgeyi sahte olarak düzenleyen veya gerçek bir özel belgeyi başkalarını aldatacak şekilde değiştiren ve kullanan kişi, bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır" şeklinde düzenlenen özel belgede sahtecilik suçunda, gerçeğe aykırı belge düzenleme olarak tanımlanan içerik (fikri) sahteciliğine yer verilmemiş, yalnızca, "belgeyi sahte düzenleme" hareketine yer verilmiştir. İçerik sahteciliğinde belgeyi düzenleyen olarak görülen kişi gerçek olduğu halde, belgenin içeriği gerçeğe aykırıdır. Maddede sadece taklit suretiyle sahte belge düzenleme veya gerçek bir belgede ekleme veya çıkarma suretiyle sahtecilik, başka bir deyişle maddi sahtecilik eylemlerine yer verilmiştir. Maddenin gerekçesinde belgenin sahte olarak düzenleme hareketi açıklanırken; "özel belge esasında mevcut olmadığı halde, mevcutmuş gibi sahte üretilmektedir" ifadesiyle de eylemin maddi sahteciliği kapsadığı belirtilmiştir. Buna göre salt yalan beyanı içeren özel belge, açıklanan ve unsurları gösterilen özel belgede sahtecilik suçunun maddi konusunu oluşturmamaktadır. Somut olaya gelince, sanık ... tarafından içeriği sahte olarak tanzim edilen suça konu özel belgelerin, imzaya yetkili gerçek kişilerce imzalanarak oluşturulmuş olduğu, sanığın eyleminin içerik sahteciliği olarak kabul edilmesi gerektiği, içerik sahteciliğinde, 5237 sayılı TCK'nin 207. maddesinde düzenlenen özel belgede sahtecilik suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilerek sanığın atılı suçtan beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01.07.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6610, Karar No: 2018/2142, Tarih: 01.03.2018

**2. Ceza Dairesi         2015/6610 E.  ,  2018/2142 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : HIrsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Sanık hakkında hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

2- Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Sanığa atılı suçun, ... ... ve Makineleri Limited Şirketinin sahibi olan şikayetçinin şirkete ait mamul ve yarı mamül malzemelerin bulunduğu, şirket adına kiraladıkları ve depo olarak kullandığı yerden gerçekleştiğinin anlaşılması karşısında; suça konu yerin, iş yeri gibi kullanılan yerlerden olup olmadığı, herhangi bir ticari faaliyetin sürdürülüp sürdürülmediği ve iş yeri eklentisi olup olmadığı araştırılıp sonucuna göre iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunun oluşup oluşmayacağının tartışılması gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 01/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1190, Karar No: 2022/4971, Tarih: 16.06.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/1190 E.  ,  2022/4971 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 14. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 15. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 19.07.2018 tarih ve 2016/206 E- 2018/853 K. sayılı kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi'nce verilen 05.11.2020 tarih ve 2019/50 E- 2020/1162 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili banka ile dava dışı Namlı Ayakkabıcılık İth. İhr. San. ve Tic. Ltd. Şti. arasında akdedilen genel kredi sözleşmelerine istinaden kredi kullandırıldığını, davalıların sözleşmeyi müteselsil kefil sıfatıyla imzaladıkları, borcun ödenmemesi üzerine davalılar aleyhine icra takibine geçildiğini, itiraz üzerine takibin durduğunu ileri sürerek, davalıların itirazlarının iptaline, icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, müvekkilerinin 03.12.2013 tarihli hisse devir sözleşmesiyle şirket ortaklığından ayrıldıklarını 17.02.2014 tarihinde davacı bankaya ihtarname keşide edilerek kefilliklerinin sonlandırılmasını talep ettiklerini, davacı tararfından haksız olarak müvekkilleri aleyhine icra takibi başlattığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalılar vekili, müvekkilerinin 03.12.2013 tarihli hisse devir sözleşmesiyle şirket ortaklığından ayrıldıklarını 17.02.2014 tarihinde davacı bankaya ihtarname keşide edilerek kefilliklerinin sonlandırılmasını talep ettiklerini, davacı tararfından haksız olarak müvekkilleri aleyhine icra takibi başlattığını savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davacı temlik eden Garanti Bankası A.Ş'nin ... şubesi ile dava dışı asıl borçlu Namlı Ayakkabıcılık İth.İhr.San.ve Tic. Ltd. Şti. arasında 20.07.2012 tarihli ve 2.000.000,00 TL limitli genel kredi sözleşmesinin bağıtlandığı, davalıların sözleşmeyi müşterek borçlu müteselsil kefil olarak 2.500.000,00 TL limit ile imzaladıkları, davalı kefillerin ... Noterliği'nin 17.02.2014 tarih ve 01511 yevmiyeli ihtarname ile şirket ortaklığından ayrıldıklarını davacı temlik eden bankaya bildirdikleri,bildirim tarihi itibariyle genel kredi sözleşmesi ve bu sözleşmenin eki olan şirket kredi kartı KMH ve iskonto hesaplarından kaynaklı 305.913,68 TL şirket borcu bulunduğu, bu borç nedeniyle davalıların kefaletinin sonlandırılabilmesi için bankaca davalı kefillere verilmiş ve kabul anlamına gelen yazılı bir olur bulunmadığı, davalı kefillerin sorumlu oldukları miktarın 219.748,00 TL olduğu ve bu borcun temerrüdünden sorumlu oldukları, davalıların iddia ettiği gibi yeni bir sözleşme yapılmadığı, davalı ... ve ... yönünden; 219.748,00 TL asıl alacak, 133.842,00 TL işlemiş faiz, 6.692,00 TL %5 BSMV olmak üzere toplam 360.282,00 TL üzerinden itirazın iptaline, takibin devamına, 219.748,00 TL asıl alacağa takip tarihinden itibaren %48 sözleşme faizi yürütülmesine, hüküm altına alınan 360.282,00 TL'nin %20'si oranında icra inkar tazminatının davacı lehine davalılardan tahsiline, davalı ... yönünden; 219.748,00 TL asıl alacak, 120.999,76 TL işlemiş faiz, 6.050,00 TL %5 BSMV olmak üzere toplam 346.797,76 TL üzerinden itirazın iptaline, takibin devamına, fazla istemin reddine, 219.748,00 TL asıl alacağa takip tarihinden itibaren %48 sözleşme faizi yürütülmesine, hüküm altına alınan 346.797,76 TL'nin %20'si oranında icra inkar tazminatının davacı lehine davalılardan tahsiline, karar verilmesi gerektiği, davacının çek yapraklarına ilişkin gayri nakdi alacak talebinin ise; Genel Kredi Sözleşmesinde davalı kefillerin gayrinakdi çek yükümlülüklerinden sorumlu olacaklarına dair açık hüküm bulunmaması nedeniyle reddine karar verilmesi gerektiği gerekçeiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karara karşı, taraf vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Karara karşı, taraf vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince genel kredi sözleşmesinde bulunan kefalete ilişkin hükümlerde kefilin gayrinakdi kredilerin deposuna ilişkin bir düzenleme bulunmadığı, kefaletten ayrılma beyanının iletildiği tarih itibariyle davalıların, imzaladıkları genel kredi sözleşmesi kapsamında asıl borçlunun bankaya kredi sözleşmesinden kaynaklı borcunun bulunduğu, genel kredi sözleşmesinin doğmuş ve doğacak borçları kapsar şekilde düzenlendiği gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalılar vekilinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 18.458,14 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan alınmasına, 16/06/2022 tarihinde kesin olarak oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Uyuşmazlık, Bölge Adliye Mahkemesince davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi, bu kararında temyiz incelemesi sonucunda onanması durumunda Bölge Adliye Mahkemesince hükmedilecek istinaf red harcı ile Yargıtayca hükmedilecek onama harcının maktu mu yoksa nisbi mi olacağına ilişkindir.

T.C. Anayasasının 73/3 maddesinde "Vergi, resim, harç vb. mali yükümlülüklerin Kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağı",

492 sayılı Harçlar Yasası'nın 2. maddesinde "Yargı işlemlerinden bu kanuna bağlı (1) sayılı tarifede yazılı olanların yargı harçlarına tabi olacağı",

(1) sayılı Tarifenin III karar ve ilam harcı başlıklı 1/a madddesinde "Konusu belli bir değerle ilgili bulunan davalarda esas hakkında karar verilmesi halinde hüküm altına alınan anlaşmazlık konusu değer üzerinden binde 68.31 oranında nisbi harç alınacağı",

1/e maddesinde "yukarıdaki nisbetlerin Bölge Adliye Mahkemeleri, Bölge İdare Mahkemeleri, Danıştay, ve Yargıtay'ın tasdik veya işin esasını hüküm altına aldığı kararları içinde aynen uygulanacağı"

2.a maddesinde de "1. fıkra dışında kalan davalarla, taraf teşkiline imkan bulunmayan davalarda verilen esas hakkındaki kararlarla, davanın reddi kararı ve icra tetkik merciilerinin 1. fıkra dışında kalan kararlarında" maktu harç alınacağı düzenlenmiştir.

1/e maddesinde "yukarıdaki nisbetlerin Bölge Adliye Mahkemeleri, Bölge İdare Mahkemeleri, Danıştay, ve Yargıtay'ın tasdik veya işin esasını hüküm altına aldığı kararları içinde aynen uygulanacağı"

2.a maddesinde de "1. fıkra dışında kalan davalarla, taraf teşkiline imkan bulunmayan davalarda verilen esas hakkındaki kararlarla, davanın reddi kararı ve icra tetkik merciilerinin 1. fıkra dışında kalan kararlarında" maktu harç alınacağı düzenlenmiştir.

Bölge Adliye Mahkemelerinde işin esasını hüküm altına aldığı kararlar, ilk derece mahkemesinin yerine geçerek verdiği ve icrai kabiliyeti söz konusu olan kararlardır. Bu kararlar ise, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak 6100 sayılı HMK 353/1-b-2,3 maddelerine göre davanın kabulü veya reddi yönünde verilen kararlardır. İlk Derece Mahkemesi Kararının İstinaf incelemesi sonucunda doğru bulunarak verilen "istinaf başvurusunun esastan reddi" kararı davanın esası hakkında verilen ve işin esasına bölge adliye mahkemesince girilip verilmiş ve icra edilecek bir karar değildir. İlk Derece mahkemesi kararı geçerliliğini sürdürmektedir. Bu itibarla konusu belli bir değere ilişkin davada, davalının istinaf başvurusunun reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararı 1 sayılı Tarifenin III-1-a maddesinde ifade edilen "esas hakkında" karar niteliğinde bulunmadığından Bölge Adliye mahkemesince nisbi değil, maktu karar ve ilam harcının alınması gerekmektedir.

Başvurunun esastan reddinde, aslında davanın esasına girilmemekte, ilk derece mahkemesi kararı doğru bulunduğundan dava hakkında ayrıca karar verilmemektedir. Kanun koyucunun buradaki "esastan" ifadesini, istinaf başvurusu sırasında dilekçeye, harca, süreye vb. şekli hususlara ilişkin bir eksiklik olmaması, istinaf sebeplerinin incelenerek ilk derece kararında usul veya esas yönünden hukuka aykırılık bulunmamasıdır. (Pekcanıtez-Usul-Medeni Usul Hukukun Sh. 2270 vd)

Keza İstinaf başvurusunun reddine ilişkin karar temyiz incelemesi olmadığı için onama kararı niteliğinde de değildir. (Pekcanıtez-Atalay-Özekes Sh. 583, Konuralp, Uluslararası Toplantı Sh. 260, Özekes-100 soruda İstinaf ve Temyiz sh. 99)

1) Sayılı Tarifenin III-1-e maddesi tasdik (onama) edilen kararlar için nisbi karar ve ilam harcı alınacağını düzenlemiş olduğundan Bölge Adliye Mahkemesinin kararı niteliğine göre nisbi karar ve ilam harcına hükmedilmesi mümkün olmayıp bu nedenle de maktu harç alınmalıdır.

Aksi düşüncenin kabulü T.C. Anayasası'nın 73/3 maddesindeki "Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağına" ilişkin temel hükme de aykırılık teşkil edecektir ki vergi ve harç yükümlülüğü konusunda kıyas veya yorum yoluyla yükümlülük getirilmesi mümkün değildir.

Aksi düşüncenin kabulü T.C. Anayasası'nın 73/3 maddesindeki "Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin kanunla konulacağı, değiştirileceği veya kaldırılacağına" ilişkin temel hükme de aykırılık teşkil edecektir ki vergi ve harç yükümlülüğü konusunda kıyas veya yorum yoluyla yükümlülük getirilmesi mümkün değildir.

Somut uyuşmazlıkta, nisbi değere tabi bulunan davada, davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesi kararı aleyhinde davalı tarafça istinaf kanun yoluna başvurulmuş olup, Bölge Adliye Mahkemesince davalının istinaf başvurusunun esastan reddine ve nisbi karar ve ilam harcının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı hükmedilen karar ve ilam harcı yönünden yukarıda açıklanan yasal düzenlemelere aykırılık teşkil etmektedir.

Diğer taraftan davalı, istinaf başvurusunun esastan reddi kararını temyiz etmiş olup, red kararının temyiz incelemesi sonucunda alınması gereken onama harcı (1) sayılı Tarifenin 2.a maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemesi Kararının, niteliğine göre maktu olmalıdır.

Bu halde, Bölge Adliye Mahkemesi kararındaki nisbi karar ve ilam harcının maktu karar ve ilam harcı olarak düzeltilmesi suretiyle HMK 370/1. maddesi gereğince kararın onanması, Daire onama ilamında da nisbi yerine maktu onama harcına hükmedilmesi gerekirken karar ve ilam harçları konusunda yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmesine ilişkin sayın çoğunluk görüşüne katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/7837, Karar No: 2019/13182, Tarih: 12.06.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/7837 E.  ,  2019/13182 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili 08.07.2013 tarihli dava dilekçesinde özetle, müvekkilinin 15.02.2010 - 19.04.2013 tarihleri arasında çalıştığını, fazla çalışma ücretlerini alamaması ve diğer personele yapılan maaş artışının 3 yıldır kendisine yapılmaması, terfi verilmemesi nedenleriyle iş akdini haklı sebeple feshettiğini, en son net 2.100,00 TL ücret aldığını iddia ederek 6.628,00 TL kıdem tazminatı ve 5000,00 TL fazla çalışma ücreti için şimdilik toplam 11.628,00 TL’nin faizleri ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili 03.09.2013 havale tarihli cevap dilekçesinde özetle, davacının net değil, aylık brüt ücretinin 2.100,00 TL olduğunu, davacının işe 1.350,00 TL net ücretle başladığını ve 2011 yılında ücretine zam yapılarak net 1.450,00 TL’ye arttırıldığını, işyerinde denkleştirme esası uygulandığını, fazla mesai ücretlerinin sabit ücrete dahil olduğunu, yıllık 270 saati aşan çalışmaların fazla çalışma olduğunu, davacının istifa ile işten ayrıldığını savunarak davanın reddine; davacının iş akdini bildirimsiz olarak feshetmesi sebebiyle karşı dava olarak 3.229,94 TL ihbar tazminatının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe :

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Davacı işçinin fazla çalışma ücreti isteğinin kabulüne karar verilmiştir.

Fazla çalışmaların yazılı delil yerine tanık beyanlarına dayalı olarak hesaplanması halinde, işçinin normal mesaisinin üzerine sürekli olarak aynı şekilde fazla çalışması mümkün olmadığından, hastalık mazeret izin gibi nedenlerle belirtildiği şekilde çalışamadığı günlerin olması kaçınılmaz olup, bu durumda karineye dayalı makul indirim yapılmalıdır(Yargıtay HGK, 06.12.2017 tarih 2015/9-2698 E.-2017/1557 K.).

Fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine doğrudan yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Fazla çalışma ücretinden karineye dayalı makul indirime gidilmesi sebebiyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemez.

Fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine doğrudan yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Fazla çalışma ücretinden karineye dayalı makul indirime gidilmesi sebebiyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemez.

Somut uyuşmazlıkta davacı fazla mesai iddiasının takdiri delil niteliğindeki tanık beyanlarıyla ispatlandığından hesaplanan fazla mesai ücretinden hakkın özünü etkilemeyecek oranda karineye dayalı (takdiri) indirim yapılmadan karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 12.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2012/1497, Karar No: 2012/1780, Tarih: 15.03.2012

**8. Hukuk Dairesi         2012/1497 E.  ,  2012/1780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

... ve müşterekleri ile Hazine ve ... aralarındaki tescil davasının kabulüne dair Bala Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 07.06.2011 gün ve 424/127 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve uyulan bozma ilâmında açıklandığı üzere işlem yapılıp sonucu dairesinde hüküm tesis edildiğine göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul, kanun ve bozma gereklerine uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve 2588 sayılı Kanunla eklenen 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi uyarınca Hazineden harç alınmasına mahal olmadığına 15.03 .2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/366, Karar No: 2017/1057, Tarih: 06.03.2017

**1. Hukuk Dairesi         2017/366 E.  ,  2017/1057 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen tespit davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'un raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, tespit istemine ilişkindir.

Davacı doğum tarihinin 1963 olmasına rağmen çekişme konusu 2249, 2250, 2251 ve 2254 parsel nolu taşınmazların tapu kaydında 1928 doğumlu olarak yazıldığını ileri sürerek, kayıt maliki ile aynı kişi olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile 2249, 2250, 2251 ve 2254 parsel sayılı taşınmazların maliki hanesi kaydının 01/10/1963 doğumlu ... şeklinde düzeltilerek tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

Hemen belirtilmelidir ki; 22.07.2013 tarihli ve 2013/5150 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlüğe konulan Tapu Sicili Tüzüğü'nün “Mülkiyet Hakkının Tescili” başlıklı 28. (18.05.1994 tarihli ve 94/5623 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlüğe konulan Tapu Sicili Tüzüğü'nün 25.) maddesinde kütükte bulunması zorunlu bilgiler; malikin adı, soyadı, baba adı, edinme nedeni, tarih ve yevmiye numarası olarak belirlenmiştir. Görüldüğü gibi bunların arasında T.C kimlik numarası, medeni hali, cilt ve sıra numarası ile doğum tarihi yer almamıştır. Dolayısıyla, tapu kütüğünde bulunması zorunlu olmayan nüfus bilgisinin ilavesi veya düzeltilmesi dava yoluyla istenemez.

Ne var ki; akit tablosu, dayanak tapu kaydı, kadastro tutanağı gibi belgelerde var olan çelişkiler veya hatalı yazımlar nedeniyle, idarece tapu maliklerinin talepleri kabul edilmemektedir. Ancak, tapuda intikal işlemlerinin yaptırılabilmesi için "çoğun içinde az da vardır" kuralı gereğince bir tespit hükmü kurulması gerekeceği açıktır. Nitekim davacının talebi de bu yöndedir.

./..

Mahkemece, Tapu Sicili Tüzüğü’ne aykırı şekilde tapuda doğum tarihinin eklenmesine karar verilmesi isabetsiz ise de, anılan husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 2. bendinin çıkartılarak yerine "Dava konusu . 109 ada 2249, 2250, 2251 ve 2254 parsel nolu taşınmazlar malikinin 01/10/1963 doğumlu nolu davacı ... ile aynı kişiler olduğunun tespitine’ ibaresinin yazılarak hükmün bu şekilde düzeltilmesine, davalının temyiz itirazları yerinde olmadığından reddi ile 6100 sayılı HMK'nin geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.