muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/11860, Karar No: 2012/2526, Tarih: 16.02.2012

Ancak, ilk rücu davasında; davalının toplam %70 oranındaki kusuru dikkate alınarak, yapılan harcamalar ile bağlanan gelirlerin istek gibi %10 kusur karşılığının hüküm altına alınması karşısında, ilk peşin değerli gelirler ile yapılan harcamaların %60 kusur farkı toplamı olan 31.661, 19 TL’nin tahsiline karar verilmesi gerekirken, hatalı belirlemeyle artışları da içeren gelirler ile harcamaların %60 kusur farkı toplam 34.978, 98 TL’nin tahsiline hükmedilmesi, usul ve yasaya aykırı görülmüştür.

Ne var ki; bu hususların düzeltilmesi, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3.maddesi yollamasıyla Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 436. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının (2) no’lu paragrafında yer alan “34.978,98” rakamlarının silinerek, yerine, “31.661,19” rakamlarının yazılmasına, (4) nolu paragrafında yer alan “2077,75” rakamlarının silinerek, yerine, “1880,67” rakamlarının yazılmasına, (6) nolu paragrafa yer alan “4047,68” rakamlarının silinerek, yerine, “3732,73” rakamlarının yazılmasına ve kararın bu biçimiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalıdan alınmasına, 16.02.2012 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1986, Karar No: 2024/4872, Tarih: 16.12.2024

**6. Hukuk Dairesi         2023/1986 E.  ,  2024/4872 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 27. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/449 E., 2023/260 K

KARAR : Başvurunun Esastan Reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 8. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2018/388 E., 2021/44 K.

1-Davacı davasında 16.10.2017 tarihli sözleşme ile davalıya ait lisanslı tarım ürünleri ve müştemilatı tesislerinin yapım işini üstlendiğini, sözleşmenin 12. maddesine göre davalıya 21.800.000,00 TL bedelli avans teminat mektubu verdiğini, karşılığında 2.700.000,00 TL avans aldığını, davalının Şanlı Urfa’da yapılacak işler için yer teslimini yaptığını, ancak imar problemleri nedeniyle ancak iki ay sonra inşaat çalışmalarına başlayabildiklerini, sözleşme konusu diğer illerde ise davalı tarafından yer tesliminin gereği gibi yerine getirilmediğini, gönderdikleri 16.05.2018 tarihli ihtarname ile sözleşmeyi tek taraflı olarak feshettiklerini davalıya bildirdiklerini belirterek sözleşme masraflarına yönelik 1.033.320,00 TL damga vergisi tutarı,alınan malzeme bedeli olarak 6.254.000,00 TL’dan alınan 2.700.000,00 TL avansın düşümü ile bakiye 3.554.000,00TL,Şanlı Urfa’da yapılan imalatlar için 1.000.000,00 TL’nin davalıdan tahsili ile 2.700.000,00 TL ve 6.540.000,00 TL bedelli teminat mektuplarının iptaline karar verilmesini istemiş, yargılama sırasında 2.700.000,00 TL’lik teminat mektubunun paraya çevrildiğinden istirdatına karar verilmesini istemiş, sonraki beyanında ise bu talebinden ve malzeme bedeli ile ilgili bakiye 3.554.000,00 TL alacak talebinden feragat ettiğini açıklamıştır.

İlk Derece Mahkemesince; davacının açmış olduğu 3.554.000,00 Türk Lirası değerli alınan malzemeye yönelik davası, 2.700.000,00 Türk Lirası bedelli teminat mektubunun iptali iken istirdata dönüşen davasının feragat nedeniyle reddine karar vermek gerektiği, davacının açmış olduğu iş bedeline konu (hafriyat) alacak davası, damga vergisinden kaynaklı alacak davası ve 6.540.000,00 Türk Lirası bedelli teminat mektubunun iptali davası ile ilgili olarak dosya kapsamına göre, işe başlama ve bitirme tarihinin sözleşmenin 8.maddesinde düzenlenmiş olduğu, buna göre sözleşmenin imzalandığı tarihten itibaren 5 gün içinde her iş yeri için ayrı ayrı yer teslimi yapılarak işe başlanılacağı, yüklenicinin taahhüdünün tümünü, işyeri teslim tarihinden itibaren 330 takvim günü içinde tamamlayarak geçici kabule hazır hale getirmek zorunda olduğu, sürenin hesaplanmasında, havanın fen noktasından çalışmaya uygun olmayan dönemi ve resmi tatil günleri dikkate alındığından ayrıca süre uzatımın verilmeyeceğinin düzenlendiği, teminata ilişkin hükümlerin 9.maddede kararlaştırılmış olup 9.1.1 maddesi uyarınca 6.540.000,00 Türk Lirası bedelli kesin teminatın yüklenici tarafından verildiği, kesin teminatın ve ek kesin teminatın geri verilmesi hususunda Yapım İşleri Genel Şartnamesindeki hükümlerin uygulanacağının kararlaştırıldığı, dosya kapsamından; Şanlıurfa işine ait iş programında yer teslimi yapılan 20/10/2017 tarihinde işe başlanılması ve 18.12.2017 tarihine kadar proje onaylarının tamamlanmasının öngörüldüğü, 19.12.2017 tarihinde başlayan inşaat işlerinin 206 gün içerisinde 12.07.2018 tarihinde tamamlanmasının hedeflendiği, siloların montajına 09.02.2018 tarihinde, taşınma ekipmanları ve diğer çelik işlerinin montajına 23.02.2018 tarihinde başlanılması gerektiği, davacı tarafça davalıya 16.05.2018 tarihli ihtarname gönderilip 5 gün süre verildiği, ihtarnamenin bitiş tarihi 21.05

.12.2017 tarihine kadar proje onaylarının tamamlanmasının öngörüldüğü, 19.12.2017 tarihinde başlayan inşaat işlerinin 206 gün içerisinde 12.07.2018 tarihinde tamamlanmasının hedeflendiği, siloların montajına 09.02.2018 tarihinde, taşınma ekipmanları ve diğer çelik işlerinin montajına 23.02.2018 tarihinde başlanılması gerektiği, davacı tarafça davalıya 16.05.2018 tarihli ihtarname gönderilip 5 gün süre verildiği, ihtarnamenin bitiş tarihi 21.05.2018 tarihi olup bu tarihte davanın açıldığı, bu tarih ve iş programı dikkate alındığında, iş programına göre inşaat işleri kapsamında gösterilen silo montajları ile diğer çelik işlerinin montajının büyük bir kısmının tamamlanmış olması gerektiği, ancak sadece inşaat kazısının yapıldığı, davacı tarafından hazırlanan ve davalıya sunulan iş programında yer alan yapım iş süreleri dikkate alındığında davacı yüklenicinin Şanlıurfa işini gerektiği gibi yürütmediğinin anlaşıldığı, Babaeski işi ile ilgili olarak davacı yüklenicinin edimlerini onaya sunulan iş programındaki gibi yerine getirmediği ve işe sözleşmede ön görüldüğü biçimde başlamadığı ve ilerletmediğinin anlaşıldığı, Babaeski ve Şanlıurfa işleri dışındaki Merkez / Aksaray, Lüleburgaz/ Kırklareli ve Uzunköprü / Edirne işleri ile ilgili olarak bu işlerde yaşanan 211 günlük gecikmelerde yüklenici davacı firmanın kusurunun olmadığı, idari şartnamede ihale sürecinde öngörülen 90 günlük süre esas alınarak 90 gün sonunda tekliflerin geçerlilik süresinin dolduğu, yüklenicinin rızası olsa dahi sürenin en fazla 180 gün olabileceği, bu yerler için 211 günlük bir gecikmenin olduğu ve bu işlere ilişkin sözleşmede öngörülen sürelerde yer tesliminin yapılmadığı, fiyat farkı olmayan bir sözleşmede gecikmeden dolayı artan maliyetin karşılanamaması karşısında davacının sözleşmeyi feshinin haklı olduğu, 5 ayrı iş için tek sözleşme yapıldığı, sözleşmenin bütün olarak ele alınması gerektiği, bu durumda 3 yerle ilgili durum da nazara alınarak davacının sözleşmeyi haklı olarak feshettiği sonuç ve kanaatine varıldığı, davacı tarafça sözleşmenin feshinin haklı olduğunun kabulü nedeniyle sözleşme uyarınca yapılan masraflar ve iş bedelinin (hafriyat) istenebileceği, bu kapsamda yapılan inceleme ve değerlendirmede davacı tarafça sözleşme uyarınca 1.033.320,00 Türk Lirası damga vergisi ödenmiş olup, sözleşmenin haklı olarak feshi nedeniyle menfi zarar kapsamında isteneceği, ancak tek sözleşme içerisindeki 5 ayrı yer ve bu 5 ayrı yerin bedelleri kapsamında sözleşme tarihi itibariyle sözleşme bedelinin yıllık binde 9,48 ine isabet eden damga vergisi tutarının 540.529,69 Türk Lirası olduğu, damga vergisine konu alacak talebinin yerinde olduğu denetime ve hüküm kurmaya elverişli bilirkişi raporunda hafriyata yönelik miktarın 697.722,37 Türk Lirası olarak belirlendiği, diğer masraf olarak yapılan hesaplamaların ise dava konusu kalemler içerisinde yer almadığı anlaşılmakla iş bedeline konu davanın 697

.529,69 Türk Lirası olduğu, damga vergisine konu alacak talebinin yerinde olduğu denetime ve hüküm kurmaya elverişli bilirkişi raporunda hafriyata yönelik miktarın 697.722,37 Türk Lirası olarak belirlendiği, diğer masraf olarak yapılan hesaplamaların ise dava konusu kalemler içerisinde yer almadığı anlaşılmakla iş bedeline konu davanın 697.722,37 Türk Lirası üzerinden kısmen kabulüne, dava tarihi öncesi itibariyle temerrüt oluşmadığından alacağa dava tarihinden itibaren avans faizi işletilmesine, bu kalemden fazlaya ilişkin istemin reddine karar vermek gerektiği, davacının 6.540.000,00 Türk Lirası bedelli kesin teminat mektubunun iadesi / iptali isteği ile ilgili olarak mahkemece yapılan inceleme ve tüm dosya kapsamına göre kesin teminatın iadesinde Yapım İşleri Genel Şartnamesi hükümlerinin uygulanacağının sözleşmede kararlaştırıldığı, sözleşme kapsamında üç yer olan Uzunköprü, Lüleburgaz ve Aksaray için işe başlanılamadığı davacının kusurunun bulunmadığı, tek bir sözleşme olma durumu da nazara alındığında sözleşmenin bütün olarak ele alınması gerektiği, bu yerler için kesin kabul yapılacak bir durumun da olmadığı, SGK borcuna yönelik bir iddianın bulunmadığı, iptal koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davacının 3.554.000,00 Türk Lirası değerli alınan malzemeye yönelik davasının feragat nedeniyle reddine, davacının 2.700.000,00 Türk Lirası bedelli teminat mektubunun iptali iken istirdata dönüşen davasının feragat nedeniyle reddine, davacının iş bedeline (harfiyat) konu davasının kısmen kabulü ile 697.722,37 Türk Lirası'nın 21.05.2018 dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, bu kalemden fazlaya ilişkin istemin reddine, davacının damga vergisinden kaynaklı alacak davasının kısmen kabulü ile 540.529,69 Türk Lirası'nın 21.05.2018 dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine, davacının Denizbank Ankara Ticari Merkez Şube tarafından düzenlenen 13.10.2017 tarih 3700TM8816 mektup nolu 6.540.000,00 Türk Lirası bedelli teminat mektubunun iptali davasının kabulü ile teminat mektubunun iptaline karar verilmiştir.

2- İlk Derece Mahkemesi kararına karşı taraf vekillerince istinaf yoluna başvurulması üzerine, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 27. Hukuk Dairesince; davacı yüklenicinin yer teslimi yapılan iki işe ilişkin yapmış olduğu imalatlar itibariyle iş programının gerisinde kaldığı, her ne kadar sözleşmede sürenin yer teslimlerinden itibaren başlayacağı belirtilmiş ise de sözleşmenin götürü bedel sözleşme olduğu, tüm iş için 330 gün süre kararlaştırılmış olup sözleşme tarihinden itibaren davacının fesih ihtarına kadar geçen süre nazara alındığında ve davalı tarafça da yer tesliminin yapılamamış olması nedenleriyle tarafların sözleşmenin fesihle sonuçlanmasında ortak kusurlu olduklarının anlaşıldığı, davacı tarafça keşide edilen ihtarname 16.05.2018 tarihli olup, ihtarnamede 3 iş günü süre tanınması ve dava tarihi dikkate alındığında faizin dava tarihinden başlatılmasının da usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

3- Bu karara karşı süresinde taraf vekillerince temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Kamu düzenine aykırılık hallerinin re'sen gözetildiği, istinaf nedenleriyle sınırlı ve usulüne uygun olarak istinaf inceleme ve denetiminin yapıldığı; dosya içeriği, kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, yine; dosya kapsamında alınan bilirkişi raporları arasında çelişki bulunmadığı ve denetime elverişli olduğu, ayrıca vekalet ücreti hesabında hata yapılmadığı da gözetildiğinde taraf vekillerinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 27. Hukuk Dairesi kararına ilişkin taraf vekillerinin tüm temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan kararın ONANMASINA, aşağıda yazılı harçların temyiz eden taraflardan alınmasına, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 27. Hukuk Dairesine gönderilmesine 16.12.2024 tarihinde kesin olarak oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9374, Karar No: 2013/10579, Tarih: 02.07.2013

**17. Hukuk Dairesi         2013/9374 E.  ,  2013/10579 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mirascılık Belgesi istemine ilişkin olarak açılan davada İstanbul 10. Sulh Hukuk ile Küçükçekmece 1. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

-KARAR-

Dava, mirascılık belgesi istemine ilişkindir.

İstanbul 16. Sulh Hukuk Mahkemesi, mirasçılık belgesi verilmesi talebinin çekişmesiz yargı işi olduğu, talepte bulunanın oturduğu yer mahkemesinin yetkili olduğunu, mernis adresine göre davacının Küçükçekmece adresinde oturduğundan Küçükçekmece Sulh Hukuk Mahkemesi yetkili olduğu gerekçesi ile yetkisizlik kararı vermiştir.

Küçükçekmece 1.Sulh Hukuk Mahkemesi ise mirasçılık belgesi verilmesine ilişkin çekişmesiz yargı işinde yetki kuralının kesin yetki olmadığını, resen dikkate alınamayacağı, itirazında olmadığı belirtilerek İstanbul 10. Sulh Hukuk Mahkemesinin yetkili olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Mirasçılık belgesinin verilmesine ilişkin dava 6100 Sayılı HMK'nın 382. maddesinin çekişmesiz yargı işlerinden sayılmış, 384.maddesinde ise kanunda aksine hüküm bulunmadıkça, çekişmesiz yargı işleri için talepte bulunan kişinin veya ilgililerden birinin oturduğu yer mahkemesi yetkili olduğu, HMK.nın 11/3. maddesinde ise Mirasçılık belgesinin iptali ve yeni mirasçılık belgesi verilmesine ilişkin davalarda, mirasçıların her birinin oturduğu yer mahkemesinin de yetkili olduğu belirtilmiştir.Bu hale göre mirasçılık belgesinin verilmesi davalarında kesin yetki kuralı olmayıp tarafların yetki itirazı da olmadığına göre davanın açıldığı ilk mahkeme olan İstanbul 10. Sulh Hukuk Mahkemesi'nde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK'nın 21., 22. ve 23. maddeleri gereğince İstanbul 10. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 02.07.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/11094, Karar No: 2023/13221, Tarih: 25.12.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/11094 E.  ,  2023/13221 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/785 Esas, 2023/799 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Kahramanmaraş 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 23.09.2022 Tarihli ve 2022/999 Esas, 2022/1117 Karar ... Kararı

Kısıtlı ..., 4721 ... ... Medenî Kanunu’nun (4721 ... Kanun) 407 nci maddesi gereğince kısıtlanmış ve kendisine ... vasi olarak atanmıştır.

Vasi, 05.01.2023 tarihli dilekçesiyle, kısıtlının adres değişikliğine izin verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece 16.06.2023 tarihli ek kararıyla, kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ve mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

B. Bakırköy 7. Sulh Hukuk Mahkemesinin 15.08.2023 Tarihli ve 2023/785 Esas, 2023/799 Karar ... Kararı

Hükümlünün cezaevinden tahliye olmadan yeni yerleşim yeri edinmesi ve ikametinin değiştirilmesi için izin verilmesinin mümkün olmayacağı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 ... Kanun’un 407 nci maddesi uyarınca kısıtlanan kısıtlının yerleşim yeri adresinin değiştirilmesi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 ... Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 ... Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 ... Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 ... Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 ... Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 ... Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 ... Kanun’un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur.”

C. Değerlendirme

Kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan Kahramanmaraş 3. Sulh Hukuk Mahkemesince 4721 ... Kanun’un 412 nci maddesinin birinci fıkrasına göre verilmiş bir izin kararı olduğundan vesayet dosyasının takibi ile Bakırköy 7. Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 ... Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 ... Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Bakırköy 7. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

25.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3103, Karar No: 2018/5873, Tarih: 16.10.2018

**16. Hukuk Dairesi         2016/3103 E.  ,  2018/5873 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVATÜRÜ: TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu,

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacılar, ... İli, ... İlçesi, ... Köyü çalışma alanında bulunan ve kadastro sırasında tespit harici bırakılan taşınmaz bölümü hakkında irsen intikal, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak tescil istemiyle dava açmışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, fen bilirkişisi ...'in sunduğu 11.06.2015 havale tarihli bilirkişi raporu ekinde (A) harfi ile gösterilen, cinsi harman yeri olan taşınmazın davacılar adına müşterek hisseli olarak tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir. Dava, TMK’nın 713/1 ve Kadastro Kanunu'nun 14. maddesine dayalı tescil isteğine ilişkindir. Mahkemece, dava konusu yerin 1983 tarihli hava fotoğrafı incelemesinde sınırlarının belirgin olduğu, yapılan keşifte alınan beyanlarda taşınmazın 1990-95 yıllarına kadar davacılar ve öncesinde babaları tarafından harman yeri olarak kullanılageldiği ve toplamda 20 yıldan fazla süredir zilyetliklerini devam ettirdikleri, sunulan bilirkişi raporlarında da taşınmazın harman yeri niteliğinde olduğunun anlaşıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir. Ancak mahkemece çekişmeli taşınmaza komşu 122 ada 1 sayılı parselin tüm tedavülleriyle dayanak kayıtları, kadastro tutanak sureti ile varsa tapu kaydı getirtilerek çekişmeli taşınmazı ne yönüyle okuduğu araştırılmamış ve TMK’nın 713/4 ve 5. fıkraları uyarınca yapılması zorunlu olan yasal ilanlar yapılmamıştır. Eksik inceleme ile hüküm kurulamaz.Hal böyle olunca; doğru sonuca ulaşılabilmesi için; çekişmeli taşınmaza komşu 122 ada 1 sayılı parselin tüm tedavülleriyle dayanak kayıtları, kadastro tutanak sureti ile varsa tapu kaydı getirtilerek çekişmeli taşınmazı ne yönüyle okuduğu belirlenmeli, TMK’nın 713/4 ve 5. fıkraları gereğince keşif sonucu elde edilen bilirkişinin rapor ve krokisine göre gerekli yerel ve gazete ilanları yöntemine uygun bir biçimde yapılmalı, ilanın yapıldığı gazete ile ilan tutanakları dosya arasına konulmalı, yasal 3 aylık sürenin dolması beklenilmeli ve bundan sonra 3402 sayılı Kanun'un 14. ve 17. maddesinde öngörülen koşullar yönünden tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik incelemeyle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulüyle hükmün BOZULMASINA, 16.10.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1092, Karar No: 2016/2171, Tarih: 09.03.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/1092 E.  ,  2016/2171 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sanık ... hakkında, mühür bozma suçundan .... Asliye Ceza Mahkemesinin 13.02.2014 gün, 2013/457 Esas, 2014/145 Karar sayılı kararıyla kurulan hükmün katılan vekili tarafından temyizi üzerine, Dairemizce yapılan temyiz incelemesi sonunda; 14.01.2016 tarih, 2015/13473 Esas, 2016/226 Karar sayılı ilam ile beraat hükmünün onanmasına karar verildiği ve bu karara karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11.02.2016 gün ve 11-2014/166846 sayılı yazısı ile 6352 sayılı Kanun'un 99. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nun 308. maddesi uyarınca sanık aleyhine itirazda bulunulması üzerine dosya yeniden incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.04.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”