muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/777, Karar No: 2021/9200, Tarih: 27.04.2021

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Dosya kapsamına göre; Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 04/03/2019 tarihli ve 2017/6441 esas, 2019/2698 karar sayılı ilâmında "...Suça konu yerde herhangi bir ticari faaliyetin yürütülmediği ve bir iş yerinin eklentisi niteliğinde olmayan yere girilmesinin de iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunu oluşturmayacağı gözetilmeden, sanık ... ve temyiz dışı sanık ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan beraat yerine mahkumiyetlerine karar verilmiş ise de; bu yönde kanun yararına bozma yoluna gidilebileceği mümkün görülmekle yapılan incelemede;... '' şeklinde belirtildiği üzere, somut olayda, sanık ...'nin ... Plastik isimli fabrikanın metal aksamlarının kesilip satılması konusunda sanık ... ile görüşerek sözlü anlaşma yapıldığı, diğer sanıklarla birlikte fabrikanın yanına gittikleri burada sanıkların fabrikanın kuzeye bakan demir giriş kapısından kapıya zarar vermeden hafif biçimde itip açarak içeri girdikleri ve içeride fabrikanın metal aksamını kesmeye başladıkları şeklindeki eylem sebebiyle, suça konu yerde herhangi bir ticari faaliyetin yürütülmediği ve bir iş yerinin eklentisi niteliğinde olmayan yere girilmesinin de iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunu oluşturmayacağı gözetilmeksizin beraat kararı verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, sanık hakkında işyeri dokunulmazlığının ihlali suçu ile ilgili olarak (GİRESUN) 1. Asliye Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen 29.12.2014 tarihli ve 2014/1 Esas, 2014/756 Karar sayılı kararın, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkra (d) bendinin verdiği yetkiyle, işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan sanığın BERAATİNE, tayin olunan cezanın çektirilmemesine, 27/04/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18448, Karar No: 2013/4871, Tarih: 18.03.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/18448 E.  ,  2013/4871 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacılar, murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davacılar ile davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava; 19.09.2010 tarihindeki iş kazasında yaşamını yitiren sigortalının haksahiplerinin maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, maddi tazminat davası bakımından davacı ...'in maddi tazmint isteminin kabulüne, diğer davacıların ise maddi tazminat istemlerinin reddine karar verilirken, manevi tazminat davası bakımından davacı ... çin 50.000,00TL, diğer davacılar için ayrı ayrı 35.000,00'er TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir

Dosya kapsamındaki kayıt ve belgelerden,davaya konu zararlandırıcı olayın Kurum tarafından iş kazası olarak kabul edildiği, anılan olaya dair yapılan ceza soruşturması neticesinde ATK ... Gurup Başkanlığının 03.03.2011 tarihli raporu dikkate alınarak takipsizlik kararı verildiği, anılan ATK raporunda özetle "sigortalı ...'ın ölüm nedeninin dahili nedenlere bağlı gelişen beyin kanaması olduğunun, beyin kanamasının travmatik nedenli olmadığının, vucudunda oluşan yanığın yaşamı tehlikeye sokor nitelikte olduğunun ama kişinin direk olarak ölümüne neden olmadığının, yanığın ölüme kadar geçen süreyi kısaltacak nitelikte olduğunun, yanık olmasa bile beyin kanamasının beklenen neticesinin ölüm olduğunun, ölüm üzerinde etkili başkaca neden belirlenemediğinin" açıklandığı, davaya konu zararlandırıcı olayı doğrudan gören kimsenin bulunmadığı, hükme esas alınan 22.06.2011 tarihli kusur raporunda iş kazasının oluşumunda %70 oranında davalı işverinin, %30 oranında ise ölen sigortalının kusurlu olduğunun belirtildiği, 22.06.2011 tarihli bu raporda ise işveren kusuru olarak özetle "kaza olayına neden olan esas etkenin olay tarihinde çözelti havuzundaki boşluğu örtecek şekilde kapak ve ızgaranın bulundurulmayışı" hususunun açıklandığı anlaşılmıştır.

İnsan yaşamının kutsallığı çevresinde işveren, işyerinde işçilerin sağlığını ve iş güvenliğini sağlamak için gerekli olanı yapmak ve bu husustaki şartları sağlamak ve araçları noksansız bulundurmakla yükümlü olduğu İş Kanununun 73.maddesinin açık buyruğudur. Bunun yanında maddi ve manevi tazminat davalarına etkileri bakımından ilgililerin kusur durumunun hiçbir tereddüte yer vermeyecek şekilde ortaya konulması, kusurun aidiyeti ve oranının açık bir şekilde belirlenmesi hakkaniyet gereğidir.

İnsan yaşamının kutsallığı çevresinde işveren, işyerinde işçilerin sağlığını ve iş güvenliğini sağlamak için gerekli olanı yapmak ve bu husustaki şartları sağlamak ve araçları noksansız bulundurmakla yükümlü olduğu İş Kanununun 73.maddesinin açık buyruğudur. Bunun yanında maddi ve manevi tazminat davalarına etkileri bakımından ilgililerin kusur durumunun hiçbir tereddüte yer vermeyecek şekilde ortaya konulması, kusurun aidiyeti ve oranının açık bir şekilde belirlenmesi hakkaniyet gereğidir.

Somut olayda ceza soruşturması sırasında ATK ... Gurup Başkanlığından alınan 03.03.2011 tarihli rapor ile işbu dosyada alınan 22.06.2011 tarihli kusur raporu arasında maddi vakıanın ortaya konulması bakımından farklı değerlerdirmelerin yapıldığı, ATK raporunda ölüm neticesinin travmatik olmayan ve dahili nedenlerle gelişen beyin kanaması olduğu açıklanırkan, hükme esas alınan kusur raporunda ise sigortalının ölüm nedeni olarak travmatik nedenlerin gösterilmesine göre raporlar arasında çelişki doğduğu ve bu çelişkinin hiçbir tereddüt kalmayacak şekilde giderilmediğinin anlaşılmasına göre hükme esas alınan 22.06.2011 tarihli raporun İş Kanununun 77.maddesinin öngördüğü koşulların göz önünde tutulduğu, özellikle işyerinin niteliğine göre, burada uygulanması gereken İş Sağlığı ve Güvenliği Yönetmeliğinin ilgili maddelerini incelemek suretiyle, işverenin işyerinde alması gerekli önlemlerin neler olduğu, hangi önlemlerin alınıp hangilerinin alınmadığı, bu önlemlerin alınması ve uygulandığının denetiminin kimin yada kimlerin görevinde olduğu gibi hususların ayrıntılı bir biçimde incelemek suretiyle kusurun aidiyeti ile oranının tereddütsüz şekilde saptandığı bir rapor olmadığı hususu açıktır.

Hal böyle olunca mahkemece, ATK ... Gurup Başkanlığından alınan 03.03.2011 tarihli rapor ile işbu dosyada alınan 22.06.2011 tarihli kusur raporu arasındaki çelişki giderilmeden, İş Kanununun 77.maddesinin öngördüğü koşulları yukarıda açıklanan nedenlerle tam olarak taşımayan 22.06.2011 tarihli kusur raporu esas alınarak ... şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; ceza soruşturması sırasında ATK ... Gurup Başkanlığından alınan 03.03.2011 tarihli raporunda göz önünde bulundurularak İş Kanununun 77.maddesinin öngördüğü koşulları taşıyan bir rapor almak üzere işçi sağlığı-iş güvenliği konularında uzman ehil bilirkişi kuruluna konuyu yukarıda açıklandığı biçimde yeniden inceletmek, verilen rapor ile dosyadaki bilgi ve belgeleri birlikte değerlendirilerek kusur raporları arasındaki çelişkiyi gidermek ve sonuca göre karar vermekten ibarettir.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozmanın niteliğine göre tarafların sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlere iadesine

18/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11394, Karar No: 2018/4498, Tarih: 07.06.2018

**20. Hukuk Dairesi         2016/11394 E.  ,  2018/4498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar ile davalı vekilleri tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili 30/11/2015 tarihli dava dilekçesinde; müvekkilline ait ... bulunan 510 parsel sayılı taşınmazın ... tarafından açılan dava sonucu kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı gerekçesi ile tapusunun iptaline karar verildiğini, davacıların tapu siciline güven ilkesinden yararlanmakta iken mülkiyet hakkından mahrum kaldığını, bunun karşılığından bir bedel de ödenmediğini belirterek mahkemece tespit edilecek gerçek değerin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, dava dilekçesinde dava değerini 3000,00.-TL olarak göstermiştir.

Davacılar vekili 04/05/2016 tarihli ıslah dilekçesi ile talep ettiği tazminat miktarını 44.816,00.-TL'ye artırmış dava tarihinden işleyecek yasal faiz ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş, ıslah harcını da yatırmıştır.

Mahkemece yapılan yargılama sonucu; davacıların davasının kısmen kabulü ile 33.612,00.-TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davacılar ile davalı vekilleri tarafından temyiz edilmiştir

Dava, TMK'nun 1007. maddesi gereğince tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece kurulan hüküm usûl ve kanuna aykırıdır. Şöyle ki; dosya kapsamından tazminat istemine dayanak yapılan ve ... bulunan 510 parsel sayılı taşınmazın yörede 1977 yılında yapılan kadastro sonucu 12600 m² yüzölçümü ve tarla vasfı ile dava dışı kişiler adına tapuya tescil edildiği, 14.04.1992 tarihinde yapılan satış ile .../...payının davacıya geçtiği, ... tarafından açılan dava sonucu ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2004/258 E. - 461 K. sayılı kararı ile taşınmazın tamamının kıyı kenar çizgisi içinde kalması nedeni ile tapu kaydının iptali ile kıyı olarak kamuya terkinine karar verilmiş, hüküm .../07/2006 tarihinde kesinleşmiş, 30/11/2015 tarihinde eldeki dava açılmıştır.

Türk Medenî Kanununun 1007. maddesi uyarınca kabul edilen Devletin sorumluluğu, tapu sicilinin önemi ve kişilerin bu sicile olan güven duygularını sağlamak bakımından, ayni hakkın saptanması, herkese açık tutulmasında tekel hakkı sağlayan bir sicil olması esasına dayanmaktadır. Bu sorumluluk asıl ve nesnel (Objektif) bir sorumluluk olduğundan zarara uğrayan, zararının ödetilmesini doğrudan Devletten isteyebilir.

Türk Medenî Kanununun 1007. maddesi uyarınca kabul edilen Devletin sorumluluğu, tapu sicilinin önemi ve kişilerin bu sicile olan güven duygularını sağlamak bakımından, ayni hakkın saptanması, herkese açık tutulmasında tekel hakkı sağlayan bir sicil olması esasına dayanmaktadır. Bu sorumluluk asıl ve nesnel (Objektif) bir sorumluluk olduğundan zarara uğrayan, zararının ödetilmesini doğrudan Devletten isteyebilir.

Anılan madde uyarınca Devletin sorumluluğunun kapsamı, tapu işlemleri, kadastro tespiti işlemlerinden başlayarak birbirini izleyen işlemler olup tapu kütüğünün oluşumu aşamasındaki kadastro işlemleri ile tapu işlemleri bir bütün oluşturduğundan, bu kayıtlarda oluşan hataları da kapsamaktadır. Bir başka deyişle, kadastro işlemleri, tapu kütüğünün oluşumuna dayanak

oluşturduğundan, bu işlemler nedeniyle tapu kütüğünde oluşacak yanlışlıklar nedeniyle doğacak zararlar da TMK'nın 1007. maddesi kapsamındadır. Devletin sorumluluğu kusursuz sorumluluk niteliğinde olup, tapu siciline bağlı çıkarların ve mal varlığına ilişkin (aynî) hakların, yanlış tescil sonucu sicile güven ilkesi yönünden değişmesi ya da yitirilmesi, bu haklardan yoksun kalınması temeline dayanır. Çünkü sicillerin doğru tutulmasını üstlenen Devlet, sicillerdeki yanlış kayıtlardan doğan zararları ödemeyi de üstlenmektedir. Dayanaksız ya da hukukî duruma uymayan kayıtlar düzenlemek, taşınmazın niteliğinde yanlışlıklar yapmak da aynı kapsamda düşünülmüştür.

4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 1007. maddesi gereğince, tapu sicilinin yanlış tutulması nedeniyle zarara uğrayan kişinin bütün zararlarından devlet sorumludur. Tapu kaydının iptali nedeniyle, tapu sahibinin oluşan gerçek zararı neyse, tazminatın miktarı da o kadar olmalıdır. Gerçek zarar; tapu kaydının iptali nedeniyle, tapu malikinin mal varlığında meydana gelen azalmadır. Tazminat miktarı, zarar verici eylem gerçekleşmemiş olsaydı, zarar görenin mal varlığı ne durumda olacak idiyse, aynı durumun tesis edilebileceği miktarda olmalıdır (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 05.03.2003 gün ve 2003/19-152 E. - 2003/125 K.; ....09.2010 gün ve 2010/14-386 E. - 2010/427 K.; 15.12.2010 gün ve 2010/13-618 E. - 2010/668 K. sayılı kararı).

Zarara uğrayan kişinin gerçek zararı ise tazminat miktarının belirlenmesinde esas alınacak değerlendirme tarihine göre belirlenecek olup, bu tarih ise zararın meydana geldiği tarihtir. 4721 sayılı TMK’nın 705/2. maddesi uyarınca tapu iptal ve tescil istekli davaların kesinleştiği tarih itibariyle mülkiyet hakkı sona ereceğinden bu tarih itibariyle tapusu iptal edilen gerçek ve tüzel kişilerin zararı oluşacaktır. Dolayısıyla mülkiyetin kaybedildiği tarih itibariyle taşınmazın değerinin tespit edilmesi gerektiği kuşkusuzdur. Zararın meydana geldiği tarihe göre, tapusu iptal edilen gayrimenkulün niteliği ve değeri belirlenmelidir. Taşınmazın niteliği arazi ise, net gelir metodu yöntemi ile, arsa vasfında ise değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması suretiyle gerçek değer belirlenmelidir.

Bu bilgiler ışığında somut olaya bakıldığında; kıyılar özel mülkiyete konu olamayacak ise de, genel arazi kadastrosu sırasında taşınmaz hakkında kadastro tespit tutanağı düzenlenerek tapu kütüğünün gerçek kişi adına oluşturulduğu, bu şekilde tapu sicili hatalı olarak tutulduğundan, TMK'nın 1007. maddesi kapsamında Devletin kusursuz sorumluluğunun bulunduğu ve davacının gerçek zararının tazmininin gerektiği açıktır. Tapusu iptal edilen taşınmazın arazi niteliğinde kabul edilerek hüküm kurulmasına, tarafların bir itirazı bulunmamaktadır. Ancak, gerçek zararın, tapu iptal kararının kesinleşme günündeki net gelir metoduna göre hesaplanması zorunlu iken, mahkemece dava tarihi resmî rakamları esas alınarak yapılan değerlendirmeye göre hüküm kurulması doğru değildir.

Ayrıca bilirkişi heyeti, bir ziraat bilirkişi ve bir gayrimenkul değerlendirme uzmanı avukat bilirkişiden oluşmakta olup, bilirkişi heyetinin oluşumu Bilirkişilik Kanununda açıklanan yönteme aykırıdır.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda dava tarihi değerlendirme tarihi olarak alınmış ve taşınmazın üzerinde bulunan meyve ağaçlarının değeri arazi değerine eklenmiş ise de;zararın doğduğu tarih, taşınmazın tapu kaydının iptaline ilişkin hükmün kesinleştiği tarih olup, bu tarihten sonra taşınmaz üzerine dikilen ağaçların değerinin taşınmaz değerine eklenmesi doğru olmadığı gibi taşınmazın sulu yada kuru arazi olup olmadığı hususunda yeterli bir açıklama yapılmadan % 5 kapitilizasyon faiz oranı uygulanarak değer belirlenmesi ve resen % ... oranında hakkaniyet indirimi adı altında bir indirim yapılmış olması doğru değildir.

O halde, mahkemece çekişmeli taşınmazın arazi niteliğinde olduğundan sulu-kuru olup olmadıkları, yerleşim alanlarına uzaklıkları, iklim şartları, arazilerin toprak ve topoğrafik yapıları ve bölgelerindeki konumları gözetilerek 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 6754 sayılı Bilirkişilik Kanununun 39. maddesiyle değişik 15. maddesinde belirtilen yönteme göre oluşturulacak bilirkişi kurulu yardımıyla çevrede yetiştirilen ürünlerin münavebesi, dekar başına ortalama verim, toptan satış fiyatı ve üretim maliyeti resmî verileri ilçe tarım müdürlüğünden getirtilmek suretiyle, elde edilen verilere uygun biçimde değerlendirme yapılarak net gelir

yöntemiyle değerlendirme tarihlerindeki (tapu iptali ve tescil davalarının kesinleştiği tarihdeki) gerçek değerlerinin hesaplattırılması, tapu iptal kararının kesinleşme tarihi itibari ile taşınmazın üzerinde bulunan ağaç değerlerinin taşınmaz değerine eklenmesi, bu şekilde tapusu iptal edilen tapu sahibinin gerçek zararının saptanması, oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma sonucu yetersiz bilirkişi kurul raporuna dayalı verilen karar usûl ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacılar ve davalı vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 07/06/2018 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4855, Karar No: 2015/17367, Tarih: 15.10.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/4855 E.  ,  2015/17367 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Siirt 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/06/2014

NUMARASI : 2013/1062-2014/520

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

1-Değerlendirmede esas alınan tarla sebzeciliginde, o yörede hangi sebze ürünlerinin yetiştirildiği İl Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğü'nden,

2-Yetiştiriciliği yapılan her bir sebze ürünü için ayrı ayrı olmak üzere, dekar başına ortalama üretim miktarı ile değerlendirme tarihi itibari ile hasat zamanındaki ortalama toptan kilogram satış fiyatları ve dekar başına ortalama masrafı, aynı il müdürlüğü ile diğer resmi kurumlardan,

Sorulduktan sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9461, Karar No: 2016/1980, Tarih: 18.02.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/9461 E.  ,  2016/1980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; müşteki beyanına göre toplamı 50,00 TL olan bir adet pantolon ve bir adet tişört çalan sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2)T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 18.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13227, Karar No: 2018/7340, Tarih: 24.04.2018

**3. Ceza Dairesi         2017/13227 E.  ,  2018/7340 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Katılan ve temyize gelmeyen olayın diğer mağdurunun aşamalardaki istikrarlı beyanları ve bu beyanlara uygun olan doktor raporlarına göre, sanık, katılan ve katılanın arkadaşının birlikte parkta buluştukları, aralarında alacak verecek meselesi nedeni ile kavga çıktığı ve kavga esnasında sanığın sopa ile her ikisini de darp ettiği sabit olduğu halde, sanığın atılı suçtan mahkumiyeti yerine, yasal ve yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenle 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 24.04.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20172, Karar No: 2012/40812, Tarih: 13.09.2012

**2. Ceza Dairesi         2012/20172 E.  ,  2012/40812 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Temyize gelmeyen ve yokluğunda karar verilen diğer sanık ...'e gerekçeli kararın, yargılama devam ederken tespit edilen son adresi olan “Osmangazi mahallesi, kınık sokak, no:3 Kütahya” adresi yerine, farklı adrese tebliğe çıkarıldığı, bila tebliğ iade üzerine Tebligat Yasasının 35. maddesine göre tebligat yapıldığı ve yapılan bu tebliğ işleminin usulsüz olduğu anlaşılmakla, öncelikle gerekçeli kararın sanık ...'ın son adresine uslüne uygun tebliği ile verildiği taktirde temyiz dilekçesi ile birlikte dosyanın incelenmek üzere dairemize gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 13.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.