muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/17409, Karar No: 2014/19210, Tarih: 21.10.2014

Somut olayda, yetki tespit prosedür dosyasına ve SGK kayıtlarına göre davacı işverenliğin 2013 yılı Temmuz ayı itibari ile 1112057.001 mahiyeti kullanma suyu tesisi olan işyerinde 15; 1112055.001 nolu mahiyeti atık su arıtma tesisi olan işyerinde 15; 0033144.001 nolu mahiyeti büro işyeri olan işyerinde 73; 1141713.001 nolu mahiyeti itfaiye işi olan işyerinde 15 ve 1120025.001 nolu işyerinde 1 işçinin çalıştığı, bunlardan 1120025.001 işyerinin 19, 1112057.001 ve 1112055.001 nolu işyerlerinin 14 numaralı, 0033144.001 nolu işlerinin 10 numaralı iş koluna girdiği, yetki tespit kararına konu olan 1141713.001 numaralı işyerinde şimdiye kadar müracaat olmadığından bakanlıkça iş koluna ilişkin tespit yapılmadığı anlaşılmaktadır. Yani davacı işverenliğe ait bir çok işyeri bulunduğu açıktır. Bu itibarla davacı işverenliğin 4562 sayılı Organize Sanayi Bölgeleri Kanunu’nun 4 ve 5.maddelerine göre Bakanlığı onayı ile kurulan lehine kamulaştırma işlemleri yapılabilen özel hukuk tüzel kişiliği olması nedeni ile kuruluşuna ve statüsüne ilişkin sözleşme ve kararlar getirtilerek merkezi tespit edilip, ayrıca işyerlerine ait iş kolu tespitdosyaları bakanlıktan getirtilerek şayet işverenliğin merkezinin bağlı olduğu Çalışma ve İş Kurumu İl Müdürlüğünün bağlı olduğu mahkemenin davanın görüldüğü mahkemeden başka yer mahkemesi olduğu tespit edilir ise 6356 sayılı kanun 34/4 maddesinde uyarınca dava açması için davacı vekiline süre verilerek sonuca gidilmelidir.

Şayet mahkemenin, davacı işverenliğin merkezindeki Çalışma ve İş Kurumu İl Müdürlüğü'nün bağlı olduğu mahkeme olduğu tespit edilir ise, öncelikle davacı tarafa işverenliğe ait iş kolu tespiti yapılmayan işyerlerinin işkolunun tespiti için Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı'na başvurması için süre verilmeli, yapılan başvuru ve bu tespit sonucu ön mesele yapılarak işkolu tespit başvurusunun sonucuna göre işin esası çözüme kavuşturulmalıdır.

Şayet mahkemenin, davacı işverenliğin merkezindeki Çalışma ve İş Kurumu İl Müdürlüğü'nün bağlı olduğu mahkeme olduğu tespit edilir ise, öncelikle davacı tarafa işverenliğe ait iş kolu tespiti yapılmayan işyerlerinin işkolunun tespiti için Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı'na başvurması için süre verilmeli, yapılan başvuru ve bu tespit sonucu ön mesele yapılarak işkolu tespit başvurusunun sonucuna göre işin esası çözüme kavuşturulmalıdır.

İşkolu tespiti prosedürü tamamlandıktan sonra sonucuna göre; somut olayda çözümlenmesi gereken konu, 6356 sayılı Kanun'un 34/2. fıkrasında belirtilen “Bir gerçek ve tüzelkişiye veya bir kamu kurum ve kuruluşuna ait aynı işkolunda birden çok işyerine sahip bir işletmede ancak bir toplu iş sözleşmesi yapılabilir.“ tanımına uygun aynı işkolunda kurulu birden çok işyerinden oluşan bir işletme olup olmadığı, tespit edilmelidir. Buna göre aynı işkolunda kurulu birden çok işyerinin bulunması olgusu işletmenin bir unsuru olarak kabul edildiğinden bu işyerlerinin aynı işkolunda kurulu ancak birbirinden bağımsız işyerleri olması gerekir. O halde, işyerleri için yapılacak işkolu tespiti sonucuna göre aynı işkolunda kurulu farklı işyerlerinin varlığı kabul edilir ise işyerleri birlikte işletme kabul edileceği için işçi sayısının tespitinde aynı işkolundaki tüm işyeri birlikte değerlendirilecektir. Yine yapılacak tespit sonucuna göre, bir kısım işyerlerinde görülen iş asıl işe yardımcı iş kabul edilir ise, aynı işkolunda farklı bir işyeri oluşturmayacağı, bağımsız varlığı olmadığı için, 6356 sayılı Kanun madde 4/(2)’ye göre “Bir işyerinde yürütülen asıl işe yardımcı işler de, asıl işin girdiği işkolundan sayılır.” kuralı uyarınca asıl işyeri ile birlikte değerlendirilecektir. Ancak bütün bu tespitlerin yapılabilmesi için bekletici mesele kabul edilecek olan, işkolu tespit kararına ihtiyaç vardır.

Mahkemece davacı işverenliğin kuruluşuna ve statüsüne ilişkin belgeler, varsa sözleşmeler, kararlar getirtilerek yukarıda yapılan açıklamalar uyarınca bir değerlendirme yapılarak sonuca gidilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalıların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davalı Sendikaya iadesine, 21.10.2014 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/23281, Karar No: 2012/8462, Tarih: 19.03.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/23281 E.  ,  2012/8462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 11. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/06/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde   temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İİK.nun 83.maddesi uyarınca intifa hakkının 1/4'ten aşağı olmaması üzere haczinin mümkün bulunmasına, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 18.40 TL onama harcının  mahsubuna, bakiye 2,75 TL'nin temyiz edenden alınmasına, 19.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4381, Karar No: 2021/7430, Tarih: 28.06.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/4381 E.  ,  2021/7430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; .... isimli firma ile 31 Ekim 2014 ve 31 Ekim 2015 tarihleri arasında geçerli olmak üzere iki adet teknenin kiralanması konusunda sözleşme imzaladıklarını, bu firmayı temsil ettiğini beyan eden davalıların sözleşmeyi firma adına imzaladığını, sözleşme süresi boyunca kira bedellerinin ödenmediğini, sözleşmenin imzalandığı esnada tarafı hakkında yanıltıldığını, iradesinin fesada uğradığını, hukuken hiçbir varlığı olmayan bir şirket adına sanki Türkiye'de kurulu yasal bir şirketmiş ve tüzel kişiliği varmış gibi kira sözleşmesi imzalandığını, Türkiye genelinde bu unvanla ya da benzer unvanla tescil edilmiş bir şirket bulunmadığını, sözleşme geçersiz ve yok hükmünde olduğundan yetkiye dair sözleşme hükmünün de geçerli olmayacağınıbelirterek uğradiği kira kaybi zararinin emsal kira bedeli tespit edilerek belirlenmesini, minimum 195.300 Euro'nun sözleşme tarihinden itibaren işleyecek ticari faiziyle tahsilini istemiştir.

Davalı; davacının İspanyol şirketi olduğunu, gemilerin Malta bayraklı olduğunu, davalının ise Avustralyada kayıtlı ortaklık olduğunu, kira sözleşmesinin 12. maddesinde Türk Mahkemelerinin değil İspanyol Mahkemelerinin yetkili olduğuna dair madde bulunduğunu, bu nedenle Türk mahkemelerinin yetkili olmadığını belirterek yetki ilk itirazında bulunmuş, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; yetki sözleşmesi ile yargılama yapma yetkisinin kira sözleşmesinin 12. maddesinde kararlaştırıldığı üzere İspanyol mahkemelerine ait olduğu, taraflar arasında geçerli bir yetki sözleşmesi olduğu gerekçesiyle açılan davada İspanyol Mahkemeleri yetkili olduğu belirtilerek dava dilekçesinin yetki sebebiyle reddine karar verilmiş; hüküm davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle kararda yazılı gerekçelere göre davacının yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Mahkemece taraflar arasındaki geçerli yetki sözleşmesine dayanarak yetkili olmadığı gerekçesiyle verilen red kararı yerinde ise de hüküm fıkrasında İspanyol Mahkemelerinin yetkili olduğunun belirtilmesi hatalıdır. Zira mahkeme ancak Türk mahkemelerinin milletlerarası yetkisi olup olmadığını değerlendirmeye yetkili olup başka bir ülke mahkemesine yetki veremez ya da atıflandıramaz.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nun 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nun 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenle davacının temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan nedenlerle, hüküm fıkrasının 1. bendinde yer alan "Açılan davada İspanyol Mahkemeleri yetkili olmakla" ifadelerinin çıkartılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28/06/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/367, Karar No: 2010/1413, Tarih: 11.02.2010

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2010/367 E.  ,  2010/1413 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... İcra Mahkemesi

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı tarafından davalı borçlu hakkında 27.11.2008 tarihinde haciz ve tahliye istekli olarak başlatılan icra takibinde 7.9.2008 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesine dayanılarak aylık 600.00 YTL'den ödenmeyen 2008 yılı Eylül-Ekim-Kasım ayları toplam 1.800.00 YTL'nin tahsili istenmiştir. Davalı borçlu yasal süredeki itirazında aylık kiranın 600.00.YTL olmayıp, 500.00 YTL olduğunu sözleşmedeki imzanın kendisine ait olmadığını, alacaklı ile 7.9.2008 başlangıç tarihli bir sözleşme yapmadığını, 2008 yılı Eylül Ekim ve Kasım aylarına ait kira borcunun 1.500.00 YTL olduğunu bildirmiştir. Davacı alacaklı, icra takibine ve davaya dayanak yaptığı 7.9.2008 başlangıç tarihli sözleşmede aylık kiranın 600.00 YTL olduğunu iddia etmiş ise de, davalı bu sözleşmedeki imzasını açıkça inkar etmiştir. Bu durumda davacı ancak İİK.nun 269/b maddesinde nitelikleri yazılı bir sözleşmeye dayanarak icra mahkemesinden itirazın kaldırılmasını isteyebilir. Davacı aylık kira parasının 600.00 YTL olduğunu yukarıda nitelikleri yazılı bir belge ile kanıtlayamamıştır. Davalının itirazlarının değerlendirilmesi davacının isteği de gözönünde bulundurulduğunda uyuşmazlığın halli yargılamayı gerektirip dar yetkili icra mahkemesinde çözümlenemeyeceğinden isteğin bu gerekçe ile reddine karar vermek gerekirken davalının kabul ettiği miktarın süresinde ödendiği ve temerrüt olgusunun gerçekleşmediğinden söz edilerek isteğin reddine karar verilmesi doğru değil ise de, karar sonucu itibariyle redde ilişkin bulunduğundan

HUMK.nun 438/son maddesi uyarınca değiştirilmiş bu gerekçeyle düzeltilerek ONANMASINA ve aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenden alınmasına 11.2.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3287, Karar No: 2015/8587, Tarih: 22.06.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/3287 E.  ,  2015/8587 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 13. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/10/2014

NUMARASI : 2014/381-2014/283

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 13. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 20/10/2014 tarih ve 2014/381-2014/283 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, taraflar arasında imzalanan dağıtım sözleşmesi gereğince müvekkilinin davalıdan teslim aldığı emtiayı alıcılarına ulaştırdığını, tüm teslimatların hasarsız teslimine ilişkin müşteri imzalarının alındığını, teslim esnasında ihtirazi kaydın ileri sürülmediğini, 5.996,14 TL tutarındaki hizmet bedeli ödenmeyince takip başlatıldığını, davalının takibe itirazının haksız olduğunu ileri sürerek itirazın iptalini, icra inkâr tazminatının tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının sözleşme ile üstlendiği edimleri lâyıkı ile yerine getirmediğini, ürünlerin geç ulaştırılmasına, nakliye ve dağıtım esnasında hasara uğramasına sebep olduğunu, bir kısım ürünlerin müşteri tarafından kabul edilmemesi, bir kısım ürünün değiştirilmesi, bir kısım ürünün ise hasar gören parçalarının değiştirilmesine sebebiyet vermesi nedeniyle davacının müvekkilini zarara uğrattığını, hasar gören 92 adet gönderiden 30 adedi için davacıya fatura düzenlenmişse de bu faturaların ödenmediğini, bunların işgücü gideri hariç 5.729,88 TL'ye tekabül ettiğini, 62 adet ürün için de fatura edilmeyen hasar bedellerinin bulunduğunu, bunlara ilişkin haklarının saklı olduğunu, takas ve mahsup defi'inde bulunduklarını savunarak davanın reddini ve kötüniyet tazminatının tahsilini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacı şirket ile davalı şirket arasında dağıtım sözleşmesinin akdedildiği, bu sözleşme ile davacı şirket tarafından davalı şirket ürünlerinin dağıtımı ve tesliminin sözleşmede belirtilen şartlarla yapılmasının kararlaştırıldığı, dağıtımı istenen tüm malların davacı tarafından tam ve eksiksiz olarak dağıtıldığı, ancak hizmet bedelinin sözleşmeye göre ödenmediği, davalının halen davacıya 5.996,14 TL borcu bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, itirazın iptaline, icra inkâr tazminatı talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 304,60 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 22/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5432, Karar No: 2019/595, Tarih: 06.02.2019

**1. Ceza Dairesi         2018/5432 E.  ,  2019/595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : Suça sürüklenen çocuk ... hakkında katılan mağdur çocuk ...'a karşı kasten öldürmeye teşebbüs etmek suçundan TCK'nin 82/1-e, 35/1-2, 29/1, 31/3, 62, 63, 54. maddeleri uyarınca neticeten 6 yıl 8 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Yargıtay Büyük Genel Kurulunun iş bölümünü düzenleyen 09.02.2018 tarih ve 1 sayılı Kararı uyarınca, suça sürüklenen çocuk ... hakkında bozma üzerine kurulan mahkumiyet hükmüyle ilgili olarak temyiz inceleme görevi dosyayı daha önce inceleyerek hükmün bozulmasına karar veren Yargıtay Yüksek 3. Ceza Dairesine ait olduğundan, Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın görevli Daireye GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4397, Karar No: 2020/7316, Tarih: 21.12.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/4397 E.  ,  2020/7316 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Dava Tarihi : 29/02/2012

Hüküm : Davanın reddine

Davacının tazminat talebinin reddine ilişkin hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

7201 sayılı Tebligat Kanununun 10/2. madde ve fıkrasının, "Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır." hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise mernis adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, 7201 sayılı Tebligat Kanununun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanunun 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, mercii tarafından, tebligata, Tebligat Kanununun 23/1-8 ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, "Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, 7201 sayılı Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması" gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin, gerekçeli kararın ve davalı vekilinin temyiz dilekçesinin davacının 10/12/2018 tarihli dilekçesinde bildirdiği "Karşıyaka Mahallesi, 1030 Sokak, E-11 Blok, Daire: 8 Ordu" adresi yerine, mernis adresi olan "Merdivenköy Mahallesi, Yelkenli Değirmen Sokak, No: 17A Kadıköy/İstanbul" adresine 7201 sayılı Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre doğrudan tebliği usule aykırı olduğundan, gerekçeli karar ve davalı vekilinin temyiz dilekçesi 7201 sayılı Tebligat Kanunu hükümlerine göre davacıya usulüne uygun olarak tebliğ edilip, tebliğ belgesinin, verilmesi halinde temyiz dilekçesinin ve davacının temyiz istemine ilişkin düzenlenecek ek tebliğnamenin gönderilmesi için dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE; 21/12/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19700, Karar No: 2015/1219, Tarih: 26.01.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/19700 E.  ,  2015/1219 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması, Tehdit, Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme

Hüküm : Tehdit suçundan; TCK'nın 106/1-2.cümle, 62/1, 52/1-4 maddeleri gereğince mahkumiyet

Kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçundan; TCK'nın 133/2, 62/1, 51/1-3-6-7 maddeleri gereğince mahkumiyet, erteleme

Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçundan;

TCK'nın 136/1, 62/1, 51/1-3-6-7 maddeleri gereğince mahkumiyet, erteleme

Tehdit, kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması, verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Tehdit suçundan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Anayasa Mahkemesinin 07.10.2009 gün ve 27369 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanıp, yayımından itibaren bir yıl sonra 07.10.2010 tarihinde yürürlüğe giren, 23.07.2009 gün ve 2006/65 Esas, 2009/114 karar sayılı iptal hükmünün yürürlüğe girdiği tarihe kadar 5237 sayılı TCK'nın 50 ve 52. maddeleri ve 765 sayılı TCK hükümleri uyarınca doğrudan hükmedilip, başkaca hak mahrumiyeti içermeyen 2000 TL'ye kadar (2000 TL. Dahil) adli para cezalarına ilişkin mahkumiyet hükümleri 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı Kanunun 305. maddesi gereğince kesin nitelikte olup, 07.10.2010 ila 6217 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 14.04.2011 tarihine kadar ise mahkumiyet hükümlerinin hiçbir istisna öngörülmeksizin temyizinin mümkün olduğu, 14.04.2011 ve sonrasında ise, doğrudan hükmedilen 3000 TL’ye kadar (3000 TL. Dahil) Para cezalarının 5320 sayılı Kanunun Geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğu, 27.06.2013 tarihinde verilen 500-TL'den ibaret mahkumiyet hükmüne karşı suç niteliğine ilişkin de herhangi bir temyiz istemi bulunmadığından, sanığın temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak REDDİNE,

2- Kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması ve verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçlarından mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, eksik araştırmaya ve sübuta ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

2- Kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması ve verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçlarından mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, eksik araştırmaya ve sübuta ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanığın, müşteki ile birlikte yaşadıkları dönemde aralarında geçen aleni olmayan konuşmalara ilişkin sesleri cep telefonuyla gizlice kaydettiği olayda; TCK'nın 133/2. maddesindeki aleni olmayan söyleşiyi kaydetme suçunun failinin, söyleşiye katılan kişilerden birisi olabileceği, dolayısıyla, söyleşide en az üç kişinin yüzyüze iletişimi zorunlu olup ancak bu halde içlerinden birisinin fail olabileceği, iki kişi arasındaki yüzyüze konuşmanın, diğeri tarafından gizlice kaydedilmesi halinde, eylemin TCK'nın 133/2. maddesi kapsamında değil, aynı Kanunun 134/1. maddesindeki özel hayatın gizliliğini ihlal suçu kapsamında değerlendirilebileceği anlaşılmakla, şikayete konu ses kaydını içeren CD üzerinde uzman bilirkişi incelemesi yaptırılarak, CD'de yer alan konuşmaların kimler arasında geçtiği, yüzyüze veya haberleşme aracı ile yapılıp yapılmadığı ve konuşmanın içeriği bilirkişi incelemesiyle açıklığa kavuşturulduktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik kovuşturma ile yazılı düşüncelerle sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Sanığın, evli olan müşteki ile duygusal arkadaşlık kurarak bir süre birlikte yaşadığı, müştekinin, ilişkiye son vermesi üzerine duyduğu tepki ile, müştekiye ait sesleri ve müşteki ile yaptıkları bir piknikte cep telefonuyla çektiği video görüntülerini CD'ye aktararak, ses ve görüntülerin bulunduğu CD'yi, müşteki ile olan ilişkisinden sözederek, müştekinin eşine verilmek üzere, müştekinin kaynı tanık ...'a bırakmak suretiyle ifşa ettiği olayda; müştekinin, üçüncü kişiler tarafından görülmesini ve bilinmesini istemediği, evlilik dışı ilişkisini ortaya koyan, özel yaşam alanına ilişkin ses ve görüntüleri yasal anlamda kişisel veri kapsamında değerlendirilemeyeceğinden, eylemin, verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçunu değil, TCK'nın 134/2. maddesine uyan özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu oluşturduğu ve sanığın bu suçtan sorumlu tutularak cezalandırılması gerektiği gözetilmeden, suçun nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek olayda uygulama yeri bulunmayan aynı Kanunun 136/1. maddesi uyarınca hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

Hükmün gerekçesinde, sanığın daha önce kasıtlı suçtan mahkum edilmiş olması ve şartlar oluşmadığından TCK'nın 51. maddesi gereğince cezanın ertelenmesine yer olmadığına karar verildiği açıklandıktan sonra, hükümde, tayin olunan hapis cezalarının TCK'nın 51. maddesi gereğince ayrı ayrı ertelenmesine karar verilerek gerekçe ile hükmün karıştırılması,