muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/4764, Karar No: 2018/12674, Tarih: 27.09.2018

II- (1) nolu kanun yararına bozma taleplerine yönelik yapılan incelemede;

05/08/2017 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Ceza Muhakemesinde Uzlaştırma Yönetmeliği'nin "Kovuşturma evresinde uzlaşmanın hukukî sonuçları" başlıklı 27. maddesinin "(1) Uzlaşma gerçekleştiği takdirde, mahkeme, uzlaşma sonucunda sanığın edimini def’aten yerine getirmesi hâlinde, davanın düşmesine karar verir. (2) Edimin yerine getirilmesinin ileri tarihe bırakılması, takside bağlanması veya süreklilik arzetmesi hâlinde; sanık hakkında, Kanunun 231 inci maddesindeki şartlar aranmaksızın, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilir. Geri bırakma süresince zamanaşımı işlemez. (3) Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildikten sonra, uzlaşmanın gereklerinin yerine getirilmesi hâlinde, açıklanması geri bırakılan hüküm ortadan kaldırılarak davanın düşmesine karar verilir. (4) Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildikten sonra, uzlaşmanın gereklerinin yerine getirilmemesi hâlinde, mahkeme tarafından, Kanunun 231 inci maddesinin on birinci fıkrasındaki şartlar aranmaksızın hüküm açıklanır. (5) Sanığın, edimini yerine getirmemesi hâlinde uzlaştırma raporu 2004 sayılı Kanunun 38 inci maddesinde yazılı ilâm mahiyetini haiz belgelerden sayılır." şeklinde olduğu, dosyada mevcut bila tarihli uzlaştırma raporu ve mağdur ... tarafından sunulan 06/01/2017 tarihli dilekçe içeriklerine göre, sanık ile mağdurun 600,00 Türk lirasını 12/01/2017, 12/02/2017 ve 12/03/2017 tarihlerinde 200,00'er Türk lirası olarak üç eşit taksitler halinde ödenmesi karşılığında uzlaştırmanın sağlandığı anlaşılmakla, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde kamu davasının düşürülmesine karar verilmesi nedeniyle kanun yararına bozma istemine dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın ihbar yazısı incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmüş olduğundan KABULÜ ile hırsızlık suçundan ... hakkında Boyabat Asliye Ceza Mahkemesinin 12/01/2017 tarihli ve 2010/293 esas, 2010/316 sayılı ek karar sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 4. fıkrasının (c) bendi uyarınca aleyhe sonuç doğurmamak ve yeniden yargılama yapılmamak üzere BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yerine getirilmesine, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 27/09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5075, Karar No: 2014/6901, Tarih: 19.03.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/5075 E.  ,  2014/6901 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, suçun sabit olmadığına, noksan araştırmaya ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması gerektiğine yönelik temyiz itiraz- larının reddine, ancak:

1- Sanığın aynı internet sitesinden kısa zaman aralığında iki kez yaptığı alışverişte TCK.nun 43. maddesinin uygulanma koşullarının oluşmadığı gözetilmeden ya- zılı şekilde uygulama yapılması,

2- TCK.nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkı ile vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverilmeye, altsoyu dışında kalanlarla ilgili hak ve yetkilerden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hiçbir ayrım yapılmaksızın koşullu salıvermeye ka- dar hak yoksunluğuna hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş oldu- ğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygu- lanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 19.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13653, Karar No: 2020/693, Tarih: 20.01.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/13653 E.  ,  2020/693 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı bir kısım işçilik alacaklarının ödenmemesi nedeniyle iş akdini haklı nedenle feshettiğini iddia ederek kıdem tazminatı, fazla mesai, ulusal bayram genel tatil, ücret, hafta tatili ve yıllık izin alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

B) Davalılar Cevabının Özeti:

Davalı davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Raporda bilirkişinin yetki ve görevi olmadığı halde mahkemeye takdirî indirim oranı önermesi sonuca etkili görülmemiştir.

2-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

3-Davacı, fesihten sonra işverenin bir kısım ücret ödemesi yaptığını beyan ederek dönemini belirtmediği 600 TL bakiye ücret alacağının tahsilini talep etmiş, Mahkemece istek hüküm altına alınmıştır. Rapordan sonra dosyaya gelen 23.12.2015 günlü yazı ekindeki banka ekstresinde davalıya ödemeler yapıldığı görülmektedir. Buna göre banka ekstresindeki ödemeler karşılaştırılarak davacının bir ücret alacağı bulunup bulunmadığı araştırılmadan eksik inceleme ile karar verilmesi hatalıdır.

4- Fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil alacakları ihtilaflıdır.

Fazladan yapılan çalışmaların yazılı delil yerine tanık beyanlarına dayalı olarak hesaplanması halinde, işçinin normal mesaisinin üzerine sürekli olarak aynı şekilde fazla çalışması mümkün olmadığından, hastalık mazeret izin gibi nedenlerle belirtildiği şekilde çalışamadığı günlerin olması kaçınılmaz olup, bu durumda karineye dayalı makul indirim yapılmalıdır(Yargıtay HGK, 06.12.2017 tarih 2015/9-2698 E.-2017/1557 K.).

Fazladan yapılan çalışmaların tanık anlatımları yerine doğrudan yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Fazladan yapılan çalışmalara ait ücretlerden karineye dayalı makul indirime gidilmesi sebebiyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemez.

Somut uyuşmazlıkta; fazla mesai, hafta tatili ve resmi bayram genel tatil alacakları tanıkla ispatlandığından mahkemece karineye dayalı makul (takdiri indirim) indirim yapılmadan hesaplanan tutarların tamamına hükmedilmesi hatalıdır.

Fazladan yapılan çalışmalara ait ücretlerden karineye dayalı makul indirime gidilmesi sebebiyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemez.

Somut uyuşmazlıkta; fazla mesai, hafta tatili ve resmi bayram genel tatil alacakları tanıkla ispatlandığından mahkemece karineye dayalı makul (takdiri indirim) indirim yapılmadan hesaplanan tutarların tamamına hükmedilmesi hatalıdır.

5-Hüküm altına alınan alacakların net mi yoksa brüt miktarlar mı olduğunun belirtilmemesinin infazda tereddüte yol açacağının düşünülmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 20.01.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4526, Karar No: 2016/8114, Tarih: 21.09.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/4526 E.  ,  2016/8114 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... 12. İş ile ... 1. İş Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

... 12. İş Mahkemesi, ... ... İl Müdürlüğü'nün işleminin dava konusu olduğu ve mahkemenin yargı çevresi dışında bulunduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

... 1. İş Mahkemesi ise davalı kurumun ...'de şubesinin bulunduğu, davalı tarafça süresi içerisinde ve usulüne uygun yetki itirazında bulunulmadığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 5. maddesinde, iş uyuşmazlıklarında yer itibari ile yetkili iş mahkemeleri belirlenmiştir. Buna göre, “iş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medenî Kanunu gereğince ikametgâhı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme muteber sayılmaz.”

İş mahkemelerinde yetki kuralı, Hukuk Muhakemeleri Kanununun yetki kurallarına uygun olup, buna ek olarak işin yapıldığı yer, yani işyeri mahkemeleri de yetkili kılınmıştır.

Buna göre, iş ve ...le ilgili davaların dava tarihinde davalının ikametgâhının bulunduğu veya işçinin işini yaptığı yerdeki iş mahkemesi veya iş davalarına bakmakla görevli asliye hukuk mahkemesinde açılması gerekmektedir.

Türk Medenî Kanununun 19/1. maddesi uyarınca gerçek kişi yönünden “Yerleşim yeri", "Bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” Gerçek kişi işverenin başka bir yerde yerleşmek niyetiyle oturduğu kanıtlanmadığı takdirde, kural olarak nüfusta kayıtlı olduğu yerin ikametgâh sayılması gerekir.

HMK m. 14/1. uyarınca "Bir şubenin işlemlerinden doğan davalarda, o şubenin bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir."

Diğer yandan Türk Medeni Kanununun 51. maddesi uyarınca “Tüzel kişinin yerleşim yeri, kuruluş belgesinde başka bir hüküm bulunmadıkça işlerinin yönetildiği yerdir."

İş mahkemesinin yetkisi kamu düzeni ile ilgili olduğundan, davalı tarafça süresinde itiraz edilmese dahi hâkim tarafından kendiliğinden bu husus gözönünde bulundurulmalıdır. Bir başka anlatımla hâkim, davanın her aşamasında yetki itirazını dikkate alabileceği gibi, kendisi de re'sen yetkisizlik kararı verebilir.

Diğer yandan Türk Medeni Kanununun 51. maddesi uyarınca “Tüzel kişinin yerleşim yeri, kuruluş belgesinde başka bir hüküm bulunmadıkça işlerinin yönetildiği yerdir."

İş mahkemesinin yetkisi kamu düzeni ile ilgili olduğundan, davalı tarafça süresinde itiraz edilmese dahi hâkim tarafından kendiliğinden bu husus gözönünde bulundurulmalıdır. Bir başka anlatımla hâkim, davanın her aşamasında yetki itirazını dikkate alabileceği gibi, kendisi de re'sen yetkisizlik kararı verebilir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.04.2008 gün ve 2008/10-329 E. - 2008/334 K. numaralı ilâmında da "Davaya konu uyuşmazlık tüzel kişilere karşı açılacak davalarda genel yetkili mahkeme, tüzel kişilerin yerleşim yerinin, yani merkezinin bulunduğu yer mahkemesi olmakla birlikte, şube işlemleri nedeniyle açılacak dava, taraf olarak bağlı bulunulan merkez davalı gösterilerek, şubenin bulunduğu yerde de açılabilir. “Kurum adına işlem yapmaya yetkili bulunmak” şubenin tanımından ortaya çıkan bir sonuç olup, şubenin bulunduğu yer mahkemesinin yetkili olmasında tek başına yeterli değildir. Şubenin bulunduğu yer yetkisi, o şubenin yapmış olduğu işlemlerden, davacıya ait işlemlerin yürütülmesinden doğan uyuşmazlıklarda geçerli bulunmaktadır." görüşü benimsenmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, davacı hakkında borç tahakkuk ettirilen ... ... İl Müdürlüğünün 2014/043289 takip nolu ödeme emrinin iptalini talep etttiği anlaşılmıştır.

Açıklanan yasal düzenlemeler çerçevesinde; eldeki davada yetkili mahkeme ... Kurumu Başkanlığının merkezinin bulunduğu ... veya davacının işlemlerini yürüten şubenin bulunduğu yer mahkemesidir. ... ... Merkezince ödeme emri tebliğ edilmesi sonrasında davacı iş bu davayı açtığından, davacının işlemlerini yürüten şubenin bulunduğu yer mahkemesinin yetkili olduğu anlaşılmakla, uyuşmazlığın ... 1. İş Mahkemesinde görülüp çözümlenmesi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 1. İş Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 21/09/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4940, Karar No: 2024/1778, Tarih: 27.02.2024

**8. Ceza Dairesi         2022/4940 E.  ,  2024/1778 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/1274 E., 2021/2368 K.

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Boyabat Cumhuriyet Başsavcılığının 2019/231 Esas sayılı iddianamesiyle sanık hakkında başka suçla birlikte kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve iftira suçlarından cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2.Boyabat Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.06.2020 tarihli kararı ile sanığın, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 6 yıl hapis cezası ile mahkumiyetine, iftira suçundan 1 yıl 3 ay hapis cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir.

3.Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 15.12.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince iftira suçundan kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun esastan reddine kesin olarak karar verilmiş, İlk Derece Mahkemesince kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ve sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 3 yıl hapis cezası ile mahkumiyetine karar verilmiştir.

4.Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 18.04.2022 tarihli ek kararı ile sanığın iftira suçundan kurulan hükme yönelik temyiz talebinin 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri; atılı suçları işlemediğine, hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

Dava konusu olay, sanık ... ile mağdur ...' nin karı koca oldukları, olay tarihinde ikametlerinde bulundukları sırada sanığın mağdur ... ile yatak odasında zorla cinsel ilişkiye girmek istediği, mağdurun rıza göstermemesi üzerine yatak odasının kapısını kilitleyerek mağdurun çıkmasını engellemek suretiyle cinsel amaçla hürriyetini kısıtladığı, mağdurlar ..., ...ve ...' ın olay günü sanığın evine hiç gelmedikleri halde sanığın, mağdurların kendisine hakaret ve tehdit suçlarını işlediklerini belirterek asılsız suç isnadında bulunmak suretiyle zincirleme şekilde iftira suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk derece mahkemesince sanığın, mağdur ...' ye karşı tehdit kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği ve mağdurlar ..., Halil ve Hasan' ın gerçekte sanığın ikametine gelmemesine rağmen evine geldiklerini ve kendisine hitaben hakaret ve tehditte bulunduklarını beyan etmek suretiyle mağdurlara karşı zincirleme şekilde iftirada bulunduğu sabit kabul edilerek atılı suçlardan mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Sanık hakkında iftira suçundan İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik bulunmadığı kabul edilmiş ve istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesince sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün Bölge Adliye Mahkemesince kaldırılmasına karar verilmiş ve "...sanığın suç tarihinde resmi nikahlı eşi olan mağdur Münise ile cinsel ilişkiye girmek istediği, mağdurenin kabul etmemesi üzerine onu odaya kilitleyip onun odadan çıkmasını engellediği, olayın kolluğa haber verilmesi üzerine kolluk görevlilerinin geldiği, oluşun bu şekilde kabul olunduğu, kabule göre, sanık ...'ın mağdur Münise'ye

yönelik eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 109/1-3-e, 5 maddelerinde düzenlenen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu,..." gerekçesiyle sanık hakkında temel ceza 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca tayin edilerek mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

A.Sanık hakkında iftira suçundan kurulan hüküm yönünden yapılan incelemede;

5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde sanığın temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

B. Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden yapılan incelemede;

B. Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden yapılan incelemede;

Dava dosyası içeriği, mağdurun anlatımları, olayın kolluğa intikal şekli, tanık beyanları, sanık savunmaları, doktor raporu ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda hukuka aykırılık bulunmadığı, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın, atılı suçu işlemediğine, hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine yönelik yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

A.Sanık hakkında iftira suçundan kurulan hüküm yönünden,

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 18.04.2022 tarihli ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

B.Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden,

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenle Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 15.12.2021 tarihli kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Boyabat Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2501, Karar No: 2012/4840, Tarih: 11.07.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/2501 E.  ,  2012/4840 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kira kaybı ve eksik imalat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili arsa sahibi ile davalı müteahhit arasında akdedilen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince müvekkiline verilmesi gereken dairelerin ve dükkanın teslim edilmediğini, beş yıllık teslim süresinin 08.09.2005 tarihinde sona erdiğini, 466 ada 1 parselde bulunan apartmanın bitirilmesi için müvekkilinin 600.000,00 TL harcadığını, yine müvekkilinin 400.000,00 TL zarara uğradığını ileri sürerek, 07.03.2000 tarihli sözleşmenin feshine, şimdilik 10.000,00 TL eksik imalat bedeli ve 5.000,00 TL kira kaybı bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının sözleşme kapsamında üzerine düşen edimleri yerine getirmediğini, taraflar arasıdan akdedilen 31.10.2005 tarihli ek sözleşme gereğince davacının davalıyı ibra ettiğini, bir takım taşınmazların tapu ferağ işlemlerinin 30.05.2006 tarihine kadar bitirilmesine karar verildiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, sözleşme gereğince öngörülen teslim süresinin 08.09.2005’de sona erdiği, davalının taahhütlerini yerine getirmediği, binadaki eksikliklerin diğer konut malikleriyle birlikte davacı tarafından tamamlandığı, teslim edilmeme nedeniyle davacının kira kaybına uğradığı, davalının savunmasında dayandığı 31.10.2005 tarihli ibranamenin adi yazılı şekilde yapılmış olması nedeniyle geçerli olmadığı gerekçesiyle, davanın kabulü ile 07.03.2000 tarihli sözleşmenin iptaline, 10.000,00 TL eksik imalat ve 5.000,00 TL kira kaybı bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.