muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/19173, Karar No: 2023/5662, Tarih: 18.10.2023

Maddenin uyuşmazlık konusunu da ilgilendiren ve iade veya tazmin şeklinde tezahür eden etkin pişmanlığın kovuşturma aşamasında gerçekleşmesi, 5237 sayılı Kanun'un 168/2. maddesinde; “Etkin pişmanlığın kovuşturma başladıktan sonra ve fakat hüküm verilmezden önce gösterilmesi halinde, verilecek cezanın yarısına kadarı indirilir.” biçiminde ifade edilmiştir. Maddenin birinci fıkrasındaki düzenlemeden de anlaşılacağı üzere, etkin pişmanlığın gerçekleşme zamanına ilişkin ilk koşul suçun tamamlanması olmakla birlikte; suç tamamlandıktan sonra etkin pişmanlık iki aşamada gerçekleşebilir ve 5237 sayılı Kanun'un 168. maddesinde de bu durum ilk iki fıkrada hüküm altına alınmıştır. İlk durumda şüphelinin/sanığın, kovuşturma başlamadan önce etkin pişmanlık göstererek, iade ve tazmini gerçekleştirmesi durumunda, 5237 sayılı Kanun'un 168/1. maddesi kapsamında verilecek cezanın üçte ikisine kadarı indirilebileceği belirtilmiştir. Uyuşmazlığın giderilmesi kapsamında önemi haiz olan kovuşturma başladıktan sonra etkin pişmanlık durumunda ise, etkin pişmanlığın hüküm verilinceye kadar gösterilmiş olmasının gerektiği, aynı Kanun'un 168/2. maddesinde "hüküm verilmezden önce" ibaresinde bahse konu yapılan "hüküm"den kasıt; İlk Derece Mahkemesinin verdiği son karar, bir başka deyişle, İlk Derece Mahkemesince 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223. maddesi kapsamında verilen (beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararı) hükümlerdir. Kural olarak, hüküm verildikten sonra, istinaf veya temyiz aşamasında gerçekleşen iade veya tazmin nedeniyle fail hakkında etkin pişmanlık hükmünün uygulanması mümkün olmadığı gibi, hüküm de bu nedenle bozulamaz. Kanun'da zararın hüküm verilmezden önce giderilmesi aranmış olup, kastedilenin ilk hüküm olduğuna dair bir sınırlama getirilmediğinden, hükmün bozulması halinde, bozmadan sonra verilecek hükme kadar zararı gideren fail hakkında da 5237 sayılı Kanun'un 168. maddesinin 2. fıkrası uygulanmalıdır. Bu durum sonraki bozmalar için de geçerli olmalıdır. (..., ... ..., Hırsızlık, Karşılıksız Yararlanma ve Yağma Suçları, Ankara, Dördüncü Baskı, 2023 s.402.) Verilecek kararın türünün belli olmadığı yargılama aşamasında, kanundaki ifadeyle "hüküm verilmezden önce" etkin pişmanlığa dair bir girişimi veya beyanı olmayan sanığın mahkûmiyet kararının tesiri ile birlikte yaptığı zarar giderimi sonrasında, sanığın cezasından etkin pişmanlık hükümleri uyarınca indirim yapılması, etkin pişmanlık müessesesinin ruhuna ve aynı zamanda adalet ve nesafet kurallarına aykırılık teşkil edecektir. Keza Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.11.2019 tarihli ve 2017/6-1174 Esas, 2019/673 Karar sayılı kararında bu durum "... sanık B.E. müdafisinin 17.09.2013 tarihinde mağdurun zararını tazmin ettiklerine dair banko dekontu ibraz etmesine karşın 21.05.2012 tarihinde sanık A.'nın yargılamasının bitirildiği, hüküm verildikten sonra zararın giderilmesine ..

. Keza Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.11.2019 tarihli ve 2017/6-1174 Esas, 2019/673 Karar sayılı kararında bu durum "... sanık B.E. müdafisinin 17.09.2013 tarihinde mağdurun zararını tazmin ettiklerine dair banko dekontu ibraz etmesine karşın 21.05.2012 tarihinde sanık A.'nın yargılamasının bitirildiği, hüküm verildikten sonra zararın giderilmesine ... göstermek suretiyle etkin pişmanlıktan yararlanmanın mümkün olmadığı da gözetildiğinde sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 168. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunmadığı.." şeklindeki ifadelerle, hükümden sonra yapılan zarar gideriminin etkin pişmanlık hükümleri uyarınca cezadan indirim yapılması sonucunu doğurmayacağına işaret edilmiştir. Ancak İlk Derece Mahkemesince verilen hükümden sonra yapılan ödeme sebebiyle sanık hakkında aynı Kanun'un 168/2. maddesi uyarınca etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanamayacağı ana kural olmakla birlikte, bu kuralın birinci istisnası, ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 12.02.2013 tarihli ve 2012/11-979 Esas, 2013/46 Karar sayılı kararı ile istikarlı uygulamalarında belirtildiği üzere, sonradan ihdas edilen lehe durum nedeniyle uyarlama yargılaması yapılması ve yargılama sonunda verilecek hükümden önce gerçekleşecek ödemeler sebebiyle sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanabilmesinin mümkün olmasıdır.

Ayrıca sanık tarafından İlk Derece Mahkemesince verilen hükümden sonra kararın istinaf talebi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesinin hükmü sadece 5237 sayılı Kanun'un 168/2. maddesinin uygulanması gerektiğinden bahisle bozulamayacak ise de; İlk Derece Mahkemesi hükmünün başka sebeplerle bozulması halinde, İlk Derece Mahkemesince yeniden yargılama yapılacağından bu aşamada yine etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması mümkün olacaktır.

Aynı şekilde; İlk Derece Mahkemesince verilen hükümden sonra kararın istinaf talebi üzerine, dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gitmesi halinde Bölge Adliye Mahkemesince 5271 sayılı Kanun'un 289/1-g maddesi uyarınca davanın yeniden görülmesine ve duruşma açılmasına karar verilerek yargılama yapıldığı sırada yapılan ödemeler sebebiyle de sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması mümkün olacaktır.

Nihayet hükmün temyizi üzerine dosya Yargıtaya gelip de, bozma üzerine İlk Derece Mahkemesine gittiğinde ya da Yargıtayın İlk Derece Mahkemesi olarak yargılama yaptığı sırada yapılan ödemeler sebebiyle de sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması mümkün olacaktır.

Bu açıklamalar ışığında, uyuşmazlık konusu ile ilgili olarak; ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin 15.12.2022 tarihli ve 2022/1436 Esas, 2022/2131 Karar sayılı kararı ile; "...sanığın talimat mahkemesince alınan savunmasında, ayrıca "atılı suçu kabul etmemekle birlikte şikâyetçinin meydana gelen zararını bana bilgileri verildiği sürece karşılamak isterim" diyen sanık hakkında takip eden duruşmada bu maksatla ara kararı verilmiş; ancak bu karar tebliğe çıkartılmadan ve gıyaben mahkûmiyet kararı tesis edilmiş, istinaf gören dosyada Tevdi üzerine usûlü dairesinde yapılan tebliğ işlemi 16.04.2022 günlü olup bu tarihte de katılanın zararı giderildiğinden bahisle şikâyetinden vazgeçtiğine dair 11.02.2020 havale tarihli dilekçesinin sonrasına tekabül ettiğinden, zararın esasen kovuşturma evresi içinde giderildiği ve mevcut durum karşısında 5237 sayılı Kanun'un 168/2. maddesinin uygulanma koşullarının oluştuğu değerlendirilerek" şeklindeki gerekçesi de irdelenecek olursa, anılan karardan İlk Derece Mahkemesinin kararından sonra istinaf aşamasında yapılan zarar gideriminin de sanık hakkında her durumda etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasını gerektirdiği şeklinde bir anlam çıkarılamayacağı, İlk Derece Mahkemesince şikâyetçinin zararını giderme yönündeki isteğini 17.05.2019 tarihli duruşmada beyan eden sanığa ödeme yerinin yani şikâyetçinin IBAN bilgilerinin tebligat yoluyla bildirilmesine dair 14.06.2019 tarihli ara kararın kurulduğu; ancak bu ara kararın sehven yerine getirilmediği, 08.11.2019 tarihli karar duruşmasında ise, bu durumun doğal sonucu olarak zararı karşılanmayan katılan ile kurulan iletişim sonucunda sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmamasına karar verildiği, şikâyetçinin 11.02.2020 tarihli dilekçe ile, zararının karşılandığını ve şikâyetinden vazgeçtiğini beyan ettiği, belirtildiği gibi ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin 15.12.2022 tarihli ve 2022/1436 Esas, 2022/2131 Karar sayılı kararının aynı Kanun'un 168/2. maddesinde "hüküm verilmezden önce" ibaresini geniş yorumlayıp bunu istinaf aşamasına da yansıtmak şeklinde düşünülemeyeceği, sanığın iradesine uygun şekilde yaptığı zarar giderimini, ödeme yerinden zamanında yani "hüküm verilmezden önce" haberdar edilmemesi suretiyle istinaf aşamasında yapılan zarar giderimini de "hüküm verilmezden önce" yapılan zarar giderimi olarak kabul edildiği, esasen bu durumun kanunun ruhuna uygun olduğu, bu çerçeveden bakıldığında, sanığın tahliye olursa şikâyetçinin zararını giderilebileceğini belirttiği, ödemeye ilişkin herhangi bir beyan ve girişiminin bulunmadığı, İlk Derece Mahkemesinin kararından sonra zararın giderildiği ve sanığın etkin pişmanlık hükümlerinden faydalandırılmadığı ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 29.12.2020 tarihli ve 2020/564 Esas, 2020/2154 Karar sayılı kararı

ile yukarıda anlatıldığı şekliyle ödeme iradesine ilişkin açık beyanı bulunan sanığa zarar giderimi imkânı tanınmamasına rağmen, İlk Derece Mahkemesinin kararından sonra şikâyetçinin zararını gideren sanığın etkin pişmanlık hükümlerinden faydalandırıldığı ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin 15.12.2022 tarihli ve 2022/1436 Esas, 2022/2131 Karar sayılı kararı arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır.

VII. SONUÇ

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık olduğu belirtilen kararlar birlikte değerlndirildiğinde ;

1.5237 sayılı Kanun'un 168/2. maddesinde ifade edilen; “Etkin pişmanlığın kovuşturma başladıktan sonra ve fakat hüküm verilmezden önce gösterilmesi halinde, verilecek cezanın yarısına kadarı indirilir.” şeklindeki düzenleme gereğince, bu madde kapsamında etkin pişmanlık hükümlerinden yararlanılması için, etkin pişmanlığın kovuşturma başladıktan sonra, hüküm verilinceye kadar gösterilmiş olmasının gerektiği, kanun koyucunun etkin pişmanlığın gösterileceği zaman bakımından hükmün verilmesini sınır olarak koyduğu, yukarıda bahsedildiği üzere, 5271 sayılı Kanun'un 223. maddesi kapsamında verilen hükümler verilmeden önce etkin pişmanlığın gösterilmediği durumda, yukarıda belirtilen istisnalar dışında, 5237 sayılı Kanun'un 168/2. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık indiriminden yararlanmanın mümkün olmayacağı, bunun sonucu olarak ise, İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen hükümden sonra gerçekleşen zarar giderimini etkin pişmanlık indirimi olarak sanığın netice cezasına yansıtmak usûle ve yasalara aykırılık teşkil edecektir. Ancak; ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin 15.12.2022 tarihli ve 2022/1436 Esas, 2022/2131 Karar sayılı kararına konu edildiği üzere, İlk Derece Mahkemesince, sanığın zarar giderme yönündeki beyanından sonra, ona bu imkân tanınmadan hüküm kurulduğu takdirde, istinaf aşamasında yapılan zarar giderimini de "hüküm verilmezden önce" yapılan zarar giderimi olarak kabul etmek gerekecektir.

Bu açıklamalar doğrultusunda, 5235 sayılı Kanun’un 35. maddesi uyarınca, ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin 15.12.2022 tarihli ve 2022/1436 Esas, 2022/2131 Karar sayılı kararı ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 29.12.2020 tarihli ve 2020/564 Esas, 2020/2154 Karar sayılı kararı arasındaki herhangi bir uyuşmazlık bulunmadığının tespiti ile, bu konuda KARAR VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA,

2. Dosyanın talepte bulunan ... Bölge Adliye Mahkemesi Başkanlar Kuruluna gönderilmesine,

3. Kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemelerinin ceza dairelerine bildirilmesi için Hâkimler ve Savcılar Kurulu Genel Sekreterliğine gönderilmesine, 18.10.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1973, Karar No: 2021/218, Tarih: 20.01.2021

**11. Hukuk Dairesi         2019/1973 E.  ,  2021/218 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Edirne 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce verilen 29.12.2016 gün ve 2015/1012 - 2016/1322 sayılı kararı düzeltilerek onayan Daire'nin 05.12.2018 gün ve 2017/2132 - 2018/7662 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, davacı banka ile davalılardan ... arasında genel kredi sözleşmesi düzenlendiğini, diğer davalıların müşterek borçlu ve müteselsil kefil sıfatıyla sözleşmeyi imzaladıklarını, borcun ödenmemesi sebebiyle hesabın kat edildiğini ve davalılar hakkında icra takibi başlatıldığını, açtıkları itirazın iptali davasının açılmamış sayılmasına karar verildiğini ileri sürerek, davalı ... için 8.101,35 TL diğer davalıların her biri için 3.000.- TL borcun oluşum tarihinden itibaren uygulanacak yıllık %180 temerrüt faizi ve %5 oranında BSMV ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir. Davacı vekili, 02.04.2008 tarihli dilekçesi ile davalı ...'dan toplam 138.145,80 TL'nin, davalı ...'ten toplam 51.156,40 TL'nin, davalı ...'ten toplam 51.156,40 TL'nin tahsilini istemiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, davanın kısmen kabulü ile 4.388,52 TL asıl alacağın dava tarihinden itibaren işleyecek %180 temerrüt faizi ile birlikte, 64.559,28 TL işlemiş faiz alacağının ve 3.227,00 TL BSMV alacağının davalı ...'dan tahsili ile davacı tarafa verilmesine, diğer davalılar ..., ...'ün 825,00 TL ve 41,25 TL BSMV'den müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulmalarına, fazlaya ilişkin talebin reddine dair verilen kararın davacı vekili ile davalılar ... ve ... vekillerince temyizi üzerine karar Dairemizce düzeltilerek onanmıştır.

Davacı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, temlik alan ....'nden harç ve ceza alınmasına yer olmadığına, 20.01.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/17405, Karar No: 2011/20606, Tarih: 07.10.2011

**11. Ceza Dairesi         2009/17405 E.  ,  2011/20606 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : ...: a) 5237 sayılı TCK.nun 204/1, 62, 53/1 maddeleri gereğince 2 yıl 6 ay hapis ve 53/1 maddede sayılan haklardan hürriyeti bağlayıcı cezanın infazı süresinde yoksun bırakılma,

b) 765 sayılı TCK.nun 504/7,0 80, 59/2 maddeleri gereğince 2 yıl 11 ay hapis ve 1.863,00 YTL adli para cezası.

Yasal koşulları bulunmadığından sanık ... müdafiinin vaki duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 318. maddesi uyarınca reddine karar verilip, katılan vekilinin temyizinin sanık ... hakkındaki beraat hükmüne hasredildiği kabul edilerek, yapılan incelemede gereği görüşüldü.

1- Katılan vekilinin sanık ... hakkındaki beraat hükmüne yönelik temyizinde;

Sanık ...'e yüklenen resmi belgede sahtecilik suçundan doğrudan doğruya zarar görmeyen şikayetçi Tarım ve Köyişleri Bakanlığı adına Hazine vekilinin vaki istemi üzerine bu suçtan dolayı adı geçen sanık hakkında da müdahillliğe dair verilen karar hukuki değerden yoksun olup, bu sanık hakkındaki hükmü temyiz etme yetkisi vermeyeceğinden, şikayetçi kurum adına Hazine vekilinin bu hükme yönelik vaki temyiz isteminin, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2- Sanık ... müdafiinin temyizine gelince;

A) Resmi belgede sahtecilik suçu ile ilgili hükmün temyizinde;

Sanığın nüfus müdürlüğünden aldığı gerçeğe aykırı olarak tanzim edilen nüfus kaydını mahkemeye ibraz ederek, gerçeğe aykırı veraset ilamı çıkarttırıp, bu veraset ilamıyla da İdil Tapu Müdürlüğüne müracaat ederek bir kısım taşınmazları adına tescil ettirmek suretiyle işlediği resmi belgede sahtecilik suçlarının zincirleme biçimde memur olmayan kişinin resmi belgede sahteciliği suçunu oluşturduğu gözetilerek 5237 sayılı TCK'nun 43. maddesinin de uygulanması yerine yazılı şekilde eksik ceza tayini isabetsizliği, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair itirazlarının reddine; ancak;

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair itirazlarının reddine; ancak;

5327 sayılı TCK'nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın (c) bendinde yazılı kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarından şartla tahliye tarihine kadar, diğer hak yoksunluklarının ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar uygulanacağının gözetilmemesi yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş ise de; yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi olanaklı olduğundan; 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümün hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine "TCK'nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yazılı kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık hakları kullanmaktan şartla tahliye tarihine, diğer hakları kullanmaktan ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına" denilmek suretiyle eleştiri dışında sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün istem gibi DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

B) Nitelikli dolandırıcılık suçu ile ilgili hükmün temyizinde ise;

2003 ve 2004 yıllarına ait doğrudan gelir desteği almak suretiyle birer yıl arayla işlenen dolandırıcılık suçlarının yenilenen suç işleme kararı altında işlenmesi nedeniyle ayrı ayrı suçların oluştuğu gözetilmeden, zincirleme suç hükümlerinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini isabetsizliği sanığa karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak;

Sanığın doğrudan gelir desteği aldığı suça konu taşınmazlarla ilgili olarak; 08.08.2002 tarihli içerik itibariyle sahte olduğu anlaşılan veraset ilamında yer almayan kardeşleri Gülistan, Hayat ve Sultane'nin mirasçılarının duruşmada beyanlarının tespiti ile suça konu arazilerle ilgili doğrudan gelir desteğinden sanığın yararlanması konusunda vekalet veya muvafakatları olup olmadığı belirlenip, bu yerlerle ilgili olarak sanık dışında başvuruda bulunan olup olmadığının soruşturularak, tarım arazi ve üretim belgesini düzenleyen muhtar duruşmada tanık sıfatıyla dinlenip olayla ilgili bilgisi tespit edilerek, mahallinde keşif yapılıp suç tarihlerinde bu arazilerde tarımsal faaliyette bulunulup bulunulmadığı ve kim tarafından ekilip kullanıldığı belirlenerek, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik soruşturmaya dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 07.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25925, Karar No: 2015/20110, Tarih: 25.06.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/25925 E.  ,  2015/20110 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I- Dosyada mevcut 28.01.2014 tarihli ekspertiz raporundan, ''suça konu silahın namlusu içerisinde bulunan gaz ayırıcı parçasının dairesel (ortasında boşluk bulunan) yapıda olduğu'' bu haliyle özel şekil ve nitelikte saçma, kurşun, metal küre vb. bir cisim geçebileceği belirtilmiş ise de; sözü edilen parçanın tabancanın imal aşamasında mevcut olup olmadığı, sonradan çıkartılıp çıkartılmadığı hususları açıklığa kavuşturulmadığından yeniden rapor alınarak parçanın çıkarılıp çıkarılmadığının saptanması, çıkarılmaya ilişkin bir bulgu yoksa suç konusu tabancanın marka, model ve üretim yılı tespit olunup.... Bakanlığından marka, model ve üretim yılı itibariyle bu silahların mevcut haliyle üretilmesine izin verilip verilmediği sorulup, bu silahın üretim şeması getirtilip, üretim şemasının temin edilememesi halinde ise suça konu silahın gaz ayırıcı parçasını da gösteren fotoğraflar, ekspertiz raporu eklenerek suça konu silahın gaz ayırıcı parçasında üretim sonrası tadilat yapılıp yapılmadığı sorulup dosya kül halinde Adli Tıp Kurumu'na gönderilerek silahın üretim izni verilen orijinal haline göre bilye geçişine imkan verecek şekilde gaz ayırıcı parçasının tadil edilip edilmediğine dair alınacak bir rapor ile 6136 sayılı Yasa kapsamında kalıp kalmadığı hususu kesin olarak saptanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik inceleme ile yazılı biçimde hüküm kurulması,

II- Sanık hakkında takdiri indirim nedeni uygulanırken TCK 59/son maddesinin gösterilmiş olması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 25.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5962, Karar No: 2008/7992, Tarih: 26.05.2008

**21. Hukuk Dairesi         2008/5962 E.  ,  2008/7992 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ordu 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/07/2006

Davacı, 1.6.1995 tarihinden itibaren tarım Bağ-Kur sigoratlısı olduğunun tespitine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı  vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının  1995 yılında yapılan ilk prim kesintisini takip eden aybaşından dava tarihi olan 9.6.2006 tarihine kadar 2926 sayılı Yasaya tabi tarım Bağ-Kur  sigortalısı  olduğunun  tesbiti istemine  ilişkindir.

Mahkemece  istemin  kabulüne karar verilmiştir.