muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/9685, Karar No: 2011/2712, Tarih: 14.03.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/9685 E.  ,  2011/2712 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Yozgat 2.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 21.04.2009 tarih ve 2009/141 - 2009/455 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Mannheim Asliye Hukuk Mahkemesi'nce 18.12.2007 tarihinde davalının 18.917,80 EURO anaparanın faiziyle birlikte ödemesine karar verildiğini, kararın taraflara tebliğ edilerek 19.01.2008 tarihinde kesinleştiğini ileri sürerek, anılan kararın MÖHUK hükümleri uyarınca tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, olayda MÖHUK'nun 54. maddesinde belirtilen tenfiz şartlarının bulunmadığını, zira kamu düzenine ilişkin ve kesin bir yetki kuralı olan HUMK'nun 17. maddesi uyarınca Yozgat Mahkemeleri'nin yetkili olduğunu, dava konusu kararın gıyapta verildiğini ve müvekkilinin savunma hakkına uyulmadığını, davacının Yimpaş Gıda San. Ve Tic.A.Ş.'de ortaklığının bulunmadığını, Yimpaş Yozgat İhtiyaç Maddeleri Paz. A.Ş’nin ortağı olduğunu davanın bu nedenle de husumetten reddinin gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, davanın yasal dayanağının 5718 sayılı Yasa’nın 54.maddesi olduğu, davacının Alman mahkemelerinde alacak davası açarak talebini hüküm altına aldırdığı, daha önce davalı şirkete karşı alacak davaları açıldığı, açılan davaların TTK'nun 405/2. maddesinde "Pay sahipleri sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemezler, tasfiye payına müteallik hakları mahfuzdur" şeklinde yasal düzenleme karşısında reddedildiği, bu nitelikte kararların Yargıtay'ca onaylandığı, bu yasal düzenleme karşısında yabancı mahkeme kararının tenfizine karar verilmesi halinde açıkça Türk Yasaları’na aykırı bir durum oluşacağı, ticari hayatın işleyişine ve kamu düzenine de aykırı olacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkin olup, mahkemece dava tarihinde yürürlükte bulunan 5718 sayılı MÖHUK’nun 54. maddesinin (c) bendi uyarınca, yabancı mahkeme hükmünün Türk kamu düzenine aykırı olduğu gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiştir.

Yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 5718 sayılı Kanun’un

54/c maddesi (eski 2675 sayılı MÖHUK’nun 38/c maddesi) uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir. Kendisine karşı tenfiz istenen tarafın savunma haklarının ihlali ise kamu düzenine aykırılıktan bağımsız bir tenfiz engeli olarak, 54/ç maddesinde düzenlenmiştir.

Yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 5718 sayılı Kanun’un

54/c maddesi (eski 2675 sayılı MÖHUK’nun 38/c maddesi) uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir. Kendisine karşı tenfiz istenen tarafın savunma haklarının ihlali ise kamu düzenine aykırılıktan bağımsız bir tenfiz engeli olarak, 54/ç maddesinde düzenlenmiştir.

Kanunda kamu düzeni kavramının zamana ve yere göre değişebilen niteliği gereği bir tanımlama yapılmaktan kaçınılmış ve konunun hakimin takdirine bırakılması tercih edilmiş, ancak kamu düzenine aykırılığın “açıkça” olmasının aranmasıyla bu konuda takdir hakkı bulunan hakime bir sınırlama getirilmek istenmiştir. Bu düzenleme, Türk tenfiz hukukunda, kamu düzeni kavramının izin verdiği ölçüde, yabancı mahkeme kararlarının tanınması ve tenfizi lehine bir eğilimin bulunduğunu göstermektedir. Doktrinde de bu konuda hakime yardımcı olması bakımından bazı kriterler verilmiştir. Buna göre örneğin, Türk tenfiz hakimi “kural olarak” yabancı mahkeme kararının doğruluğunu inceleyemez (revision au fond yasağı). Zira aksinin kabulü, aynı davanın Türk mahkemesinde tekrar görülmesi ve yeni bir Türk mahkemesi kararının ortaya çıkması sonucunu doğurur. Ancak, örneğin Türk hukukunun vazgeçilmez kabul ettiği temel prensiplerini ihlal eden veya milletlerarası alanda geçerli olan ortak ilkelere aykırı bulunan yabancı mahkeme kararları tenfiz edilemez. Tenfiz hakimi takdir hakkını kullanırken, her somut olayın kendine mahsus özelliklerini de dikkate almalıdır.

O halde dava konusu uyuşmazlık yönünden de somut olayın özelliklerine göre bir inceleme ve değerlendirme yapılmalıdır.

Burada ilk olarak yabancı mahkemece davalının savunma hakkının ihlal edilip edilmediğinin incelenmesi gereklidir. Somut olayda yabancı mahkemece, dava dilekçesi ve ekleri davalıya 1965 tarihli Hukukî ve Ticarî Konularda Adlî ve Gayrı Adlî Belgelerin Yabancı Memleketlerde Tebliğine Dair Lahey Sözleşmesi’ne uygun olarak tebliğ edilmiş, davalının davaya karşı savunma yapmak isteğini göstermemesi nedeniyle, Alman Usul Yasası’nın 331/3. ve 276. maddeleri uyarınca, davacının talebi üzerine, sözlü yargılama yapılmaksızın “gıyabi karar” verilmiştir. Buraya kadar olan gelişmelerin Türk kamu düzenine aykırı veya davalının savunma hakkını kısıtlar nitelikte olmadığı, benzer olaylarda Yargıtay dairelerince verilen kararlarla da benimsenmiştir (Yargıtay 13. HD. 01.10.1992 gün ve 5764 Esas - 7352 Karar, Yargıtay 11. HD. 06.07.2010 gün ve 2008/12797 Esas - 2010/7992 Karar). Zira “kural olarak” her mahkeme kendi usul hükümlerini uygular ve yabancı mahkemenin uyguladığı usulün Türk usul hukukundan farklı olması, Türk kamu düzeninin müdahalesi için tek başına yeterli sebep oluşturmaz. Aynı ilkeler yabancı mahkemece uygulanan ispat hukuku açısından da geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta incelenmesi gereken diğer bir konu da, benzer olaylarda Türkiye’de açılan davaların, TTK’nun 329/1 ve 405/2. maddelerinde düzenlenen, anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyecekleri ve pay sahiplerinin sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyecekleri ilkeleri gereği reddedilmesine rağmen, aynı şartlardaki ortaklarca yabancı mahkemelerde açılan davaların kabul edilmesinin ve alınan farklı yöndeki bu yabancı mahkeme kararlarının Türkiye’de tenfizinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağıdır. Nitekim mahkemece bu durum, T.C.Anayasası’nın kanun önünde eşitlik ilkesine ve kamu düzenine aykırı kabul edilmiştir.

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HUMK’nun 445/10. maddesi uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır.

Somut uyuşmazlık yönünden asıl incelenmesi gereken husus, tarafları, konusu veya sebebi “farklı” olan bir yabancı mahkeme kararının, Türk mahkemelerinden alınan kararlar ile bağdaşmaması halinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağı noktasıdır. Burada ilk olarak tanıma ve tenfiz hukukundaki kamu düzenine aykırılık kavramının, iç hukuktaki emredici kurallara aykırılık kavramından daha dar ve sınırlı bir anlama sahip olduğu gözden uzak tutulmamalıdır. Dolayısıyla kamu düzeni gerekçesiyle yabancı mahkeme kararının tenfizine istisnaen müdahale edilmelidir. Ayrıca somut uyuşmazlıkta yukarıda açıklanan "revision au fond" yasağından ayrılmayı gerektirecek bir özellik de bulunmamaktadır. Yine aynı davanın Türk mahkemelerinde görülmesi halinde farklı sonuca varılacak olması, “tek başına” tanıma ve tenfiz engeli oluşturmayacaktır. Zira, esasa uygulanacak yabancı hukuk gibi yabancı mahkeme kararlarının da Türk mahkemelerinden verilecek kararlarla aynı olması beklenemez.

Bu noktada belki Türk tarafların Türk hukukunun emredici hükümlerinden kaçmak amacıyla yabancı mahkemeden bir karar elde etmeye ve bu kararı Türkiye’de tenfiz ettirmeye çalışmalarının adalet duygusunu sarsacağı, bir başka emredici kural olan kanuna karşı hile yasağına ve bu sebeple de Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı düşünülebilir (Prof. Dr. Ergin Nomer Prof. Dr. Cemal Şanlı, Devletler Hususi Hukuku, İstanbul 2009, 17. Bası, sayfa: 491, dipnot: 270). Ancak öncelikle böyle bir durumun varlığı davalı tarafça ispat edilebilmiş değildir. Kaldı ki somut olayın dikkat edilmesi gereken başka bir özelliği daha vardır. O da Türk hukukunda kabul edilen anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyeceklerine dair ilkenin, Avrupa’da hakim olduğu gibi Alman hukukunda da kural olarak benimsenmiş bulunmasıdır. Somut uyuşmazlıkta yabancı mahkemece davalının savunma haklarının ihlal edilmediği yukarıda açıklanmıştır. Dolayısıyla davalı şirket, benzer ilkelerin egemen olduğu bir hukuk düzeninde, kendisine tanınan savunma olanaklarından yararlanmayarak, tenfizini istemediği kararın verilmesine ve kesinleşmesine kendisi neden olmuştur. Davalının bu şekilde yasal haklarını kullanmayıp, örneğin Türk mahkemelerinden verilmiş aynı nitelikteki bir kararı temyiz etmemek suretiyle Türkiye’de de kesinleşmesine neden olabilmesi mümkündür. Böyle bir durumda da kararın kamu düzenine aykırı olduğu ve infaz edilmemesi gerektiği ileri sürülemeyecektir.

O halde mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda yabancı mahkeme hükmünün tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturmayacağı kabul edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 14.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3989, Karar No: 2015/3630, Tarih: 06.05.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/3989 E.  ,  2015/3630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava, vesayet hukukuna ilişkindir.

... Sulh Hukuk Mahkemesi, 02/02/2015 gün ve 2012/481-1167 sayılı ek kararı ile “ …mahkemenin 26/09/2012 gün ve 2012/481-1167 sayılı kararı ile ...’e ...’nin vasi olarak atandığı, vasinin kısıtlının harcamaları ile ilgili hesap verdiği, UYAP sistemi üzerinde yapılan araştırmada kısıtlının adresinin ... ... adresi olduğunun anlaşılmış olması nedeniyle kısıtlının ikametgah değişikliğine izin verilmesine, mahkemenin yetkisizliğine ve dosyanın yetkili ... Sulh Hukuk Mahkemesine …” karar vermiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesi ise, 11/03/2015 gün ve 2015/381-348 sayılı kararıyla "…kısıtlı adayının Mernis adresinin ceza evi adresi olduğunun zabıta araştırmasıyla belirlendiği, hükümlünün beyanına göre cezaevine girmeden önceki yerleşim yerinin .../... olup yetkili mahkemenin TMK'nın 19 ve 411. maddeleri uyarınca ... Sulh Hukuk Mahkemesi olduğu..." gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

4721 sayılı TMK'nın; 411. maddesinde "Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” 412. maddesinde "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez.

Yerleşim yerinin değişmesi halinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur."

19/1. maddesinde “Yerleşim yeri, bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

22. maddesinde ise “Bir öğretim kurumuna devam etmek için bir yerde bulunma ya da eğitim, sağlık, bakım veya ceza kurumuna konulma, yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmaz.” hükümlerine yer verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 25 ve 26. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 06/05/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1782, Karar No: 2022/7410, Tarih: 26.10.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/1782 E.  ,  2022/7410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Manisa 5. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 10.12.2020 tarih ve 2020/337 E. - 2020/150 K. sayılı kararın duruşmalı olarak Yargıtayca incelenmesi davalı Ege Tır Transport ve Tic. A.Ş. vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, duruşma için belirlenen 25.10.2022 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı Ege Tır A.Ş. vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline nakliyat sigorta poliçesi ile sigortalı Aydın Tekstil ve Konfeksiyon A.Ş.’ye ait emtianın davalı Ege Tır Transport Ticaret A.Ş. sorumluluğunda Aydın-İtalya arası taşıması yapılırken 45 FR 204/205 plakalı aracın İtalya’da tır parkında iken çalındığını, müvekkilinin 13/09/2004 tarihinde toplam 114.993.094.921.- TL nakliyat hasar tazminatını sigortalısına ödediğini, davalı taşıyıcının eşyanın kendisine tesliminden alıcısına ulaşıncaya kadar geçen sürede eşyada meydana gelen her türlü hasardan sorumlu olduğunu, müvekkilinin sigortalısının haklarına halef olduğundan davalıya rücu mektubu yazıldığını, sonuç alınamadığını, davalı Başak Sigorta A.Ş.'ye yapmış oldukları başvurunun reddinin haklı olmadığını, taşıyıcının makul tedbirleri alması gerektiğini, davalı sürücüsünün çevrede hırsızlık olaylarının olduğunu bildiği halde konakladığını, tam kusurlu olduğunu ileri sürerek, 114.993.094.921.- TL'nin 13/09/2004 tarihinden itibaren reeskont faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı ...Ş. vekili, meydana gelen zararın müvekkilince tanzim edilen poliçe teminatı haricinde olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Diğer davalı vekili, müvekkilinin olayda herhangi bir kusurun olmadığını, taşınan emtianın CMR sigorta poliçesinin özel şartları gereği, ‘‘...gasp, kötü niyetli hareketler ve bu tür hareketlerden doğan hasarlara ilişkin tazminat ödemelerinin temin harici’’ olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya göre; davalı ... açısından davanın reddine, davalı Ege Tır Transport ve Ticaret A.Ş. açısından davanın kabulü ile 114.993,09 TL'nin ödeme tarihi olan 13/09/2004 tarihinden itibaren işleyecek reeskont (ticari) faizi ile birlikte davalı Ege Tır Transport ve Ticaret A.Ş.'den alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı Ege Tır Transport ve Ticaret A.Ş. vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya göre; davalı ... açısından davanın reddine, davalı Ege Tır Transport ve Ticaret A.Ş. açısından davanın kabulü ile 114.993,09 TL'nin ödeme tarihi olan 13/09/2004 tarihinden itibaren işleyecek reeskont (ticari) faizi ile birlikte davalı Ege Tır Transport ve Ticaret A.Ş.'den alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı Ege Tır Transport ve Ticaret A.Ş. vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı Ege Tır Transport ve Tic. A.Ş. vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı Ege Tır Transport ve Tic. A.Ş. vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 8.400,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalı Ege Tır Transport ve Tic. A.Ş.'den alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 5.891,38 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı Ege Tır Transport ve Tic. A.Ş.'den alınmasına, 26/10/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2816, Karar No: 2022/3156, Tarih: 28.02.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/2816 E.  ,  2022/3156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkin olarak açılan davada Mardin 1. Asliye Hukuk(Asliye Ticaret Mahkemesi sıfatıyla) ile İstanbul Anadolu 19. Asliye Ticaret Mahkemeleri’nce ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemeleri’nin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesi’nin yargı çevresinde kalan Mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanun'un 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri Hukuk Dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan Adlî Yargı İlk Derece Hukuk Mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, trafik kazası sonucu oluşan yaralanmadan kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

Mardin 1. Asliye Hukuk (Asliye Ticaret Mahkemesi sıfatıyla) Mahkemesi’nce ,dava dilekçesinde banka hesaplarından rızası dışında davalı Mehmet Sıddık Ergün'ün kredi kartı borçlarının ödendiğinin iddia edilerek menfi tespit davası açıldığı, davalı bankanın esasa cevap süresi içinde yetki itirazında bulunduğu, yetkili mahkemenin davalı bankanın adresi olduğu, dava tarihinde diğer davalının yerleşim yerinin de Antalya olduğu dikkate alınarak yetki itirazının kabulü mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

İstanbul Anadolu 19. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce, kazanın Bostancı Sahil yolunda Kadıköy/İstanbul adresinde meydana geldiği, davacının yerleşim yerinin de Mardin olduğu, davacının birden çok mahkemenin yetkili olduğu ve kesin yetki kuralının bulunmadığı bu davada, davayı davacının adresindeki mahkemeyi seçmiş olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

6100 sayılı HMK'nın genel yetkiyi düzenleyen 6. maddesininin birinci fıkrasına göre; "Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir." Yine, aynı Kanun'un 16. maddesinde ise, "Haksız fiilden doğan davalarda, haksız fiilin işlendiği veya zararın meydana geldiği yahut gelme ihtimalinin bulunduğu yer ya da zarar görenin yerleşim yeri mahkemesi de yetkilidir." hükmü yer almaktadır.

Diğer taraftan 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 110. maddesi ile ZMSS Genel Şartlarının C.7. maddesinde ise "Motorlu araç kazalarından dolayı hukukî sorumluluğa ilişkin davalar, sigortacının merkez veya şubesinin veya sigorta sözleşmesini yapan acentanın bulunduğu yer mahkemelerinden birinde açılabileceği gibi, kazanın vuku bulduğu yer mahkemesinde de açılabilir." ifadesine yer verilmiştir.

Diğer taraftan 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 110. maddesi ile ZMSS Genel Şartlarının C.7. maddesinde ise "Motorlu araç kazalarından dolayı hukukî sorumluluğa ilişkin davalar, sigortacının merkez veya şubesinin veya sigorta sözleşmesini yapan acentanın bulunduğu yer mahkemelerinden birinde açılabileceği gibi, kazanın vuku bulduğu yer mahkemesinde de açılabilir." ifadesine yer verilmiştir.

Bir davada, birden fazla genel ve özel yetkili mahkeme varsa, davacı bu mahkemelerden birinde dava açmak hususunda bir seçimlik hakka sahiptir. Davacı, davasını bu genel ve özel yetkili mahkemelerden hiçbirinde açmaz ve yetkisiz bir mahkemede açarsa, o zaman seçme hakkı davalılara geçer.

Somut olayda, kaza İstanbul ilinde meydana gelmiş, davacının yerleşim yeri ise Mardin'dir. Dolayısı ile, davacının birden çok mahkemenin yetkili olduğu ve kesin yetki kuralının bulunmadığı bu davada, davayı kendi yerleşim yeri olan Mardin ilinde açarak yetkili mahkemeyi seçmiş olduğu anlaşıldığına göre, davanın Mardin 1. Asliye Hukuk (Asliye Ticaret Mahkemesi sıfatıyla) Mahkemesi'nde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri ve 5235 sayılı Kanun'un 36/3. maddesi gereğince; Mardin 1. Asliye Hukuk (Asliye Ticaret Mahkemesi sıfatıyla) Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 28/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8572, Karar No: 2017/1112, Tarih: 12.04.2017

**23. Hukuk Dairesi         2015/8572 E.  ,  2017/1112 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün asıl davada davacı-birleşen davada davalı vekilince duruşmasız, asıl davada davalılar-birleşen davada davacılar vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde asıl davada davalılar-birleşen davada davacılar vekili Av. ... ile asıl davada davacı-birleşen davada davalı şirket vekili Av. ...'ın gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Asıl davada davacı yüklenici vekili, müvekkili ile davalı arsa sahipleri arasında düzenlenen 11.08.2004 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca arsa sahiplerine ait bağımsız bölümlerin sözleşmede öngörülen tarihten önce fiilen teslim edilerek 02.02.2007 tarihinde de yapı kullanım izin belgesi alınmasına rağmen müvekkiline ait olan 10 numaralı bağımsız bölümün verilmediğini, davalıların isteği ile sözleşme dışı fazla imalat yaptığını, arsa sahiplerine elden ödeme yaptığını, hak edilen bağımsız bölümün zamanında verilmemesi nedeniyle dükkanını yarı bedelle sattığını, bu nedenle zarara uğradığını ileri sürerek, 10 numaralı bağımsız bölümün tapusunun iptali ile müvekkili adına tesciline, fazla imalat nedeniyle şimdilik 5.000,00 TL, arsa sahiplerine elden yapılan ödemeler, arsa sahipleri adına ödenen vergi için 5.000,00 TL, geç teslim nedeniyle uğranılan zarar karşılığı 5.000,00 TL ve geç teslim nedeniyle ucuza satmak zorunda kaldığı işyeri için 5.000,00 TL olmak üzere şimdilik 50.000,00 TL'nin davalılardan faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, birleşen davanın reddini istemiştir.

Birleşen davada davacı arsa sahipleri vekili, müvekkillerine ait dairelerin sözleşme ve projesine uygun imal edilmediğini, yapı kullanım izin belgesi alınmasına rağmen eksik ve kusurlu imalat bulunması nedeniyle son dairenin elde tutulduğunu, sözleşme uyarınca dairelerin süresinde teslim edilmediğini ileri sürerek, 10.800,00 TL gecikme tazminatı, yüklenici adına ödenen vergi nedeniyle 500,00 TL, dairelerdeki eksiklik nedeniyle 47.658,00 TL ile ortak alanlardaki eksiklik nedeniyle 40.000,00 TL olmak üzere toplam 98.985,00 TL'nin tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, ıslahla istem kalemleri düzeltilerek aynı miktarın tahsili istenmiştir.