muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/7585, Karar No: 2020/9100, Tarih: 03.11.2020

6100 sayılı HMK'nın 6. maddesi gereğince bir davada genel yetkili mahkeme, davalının yerleşim yerinin bulunduğu yer mahkemesidir. Aynı Kanunun 10. maddesinde sözleşmeden doğan davalar için, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinin de yetkili olduğu belirtilmiştir ki bu da özel yetkiye ilişkin bir düzenlemedir. Ayrıca BK'nın 73. (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu 89.) maddesi uyarınca para alacağına ilişkin davalarda aksi kararlaştırılmadıkça para borcu alacaklının yerleşim yerinde ödenmesi gerektiğinden alacaklının bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir. Dolayısıyla dava, davacının seçimine göre, hem genel ve hem de özel yetkili mahkemede açılabilir.

Somut olayda, davacının yerleşim yeri... olduğundan ve davacı tercih hakkını bu yönde kullandığından, uyuşmazlığın... 6. Asliye Hukuk Mahkemesince görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince... 6. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 03/11/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6502, Karar No: 2013/9395, Tarih: 19.09.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2013/6502 E.  ,  2013/9395 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetine dair Kozan Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 16.10.2012 gün ve 2012/20 Esas, 2012/221 Karar sayılı hükümlerin sanık müdafii tarafından süresi içinde Yargıtayca incelenmesi istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Delillerle iddia ve savunma, duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA,

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince;

Suç tarihinde sanığın, mağdurenin kaldığı eve gelerek mağdureyi bulunduğu yerden başka bir yere götürmeksizin ona karşı basit cinsel istismar suçunu işlediğinin anlaşılması karşısında, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun kanuni unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden sanığın atılı suçtan beraati yerine yazılı gerekçeyle mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/22378, Karar No: 2012/7977, Tarih: 14.02.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/22378 E.  ,  2012/7977 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet, Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suç tarihi olan 19.05.2004'ten temyiz inceleme tarihine kadar 765 sayılı TCK'nın 102/4 ve 104/2.maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımı süresinin geçtiği anlaşıldığından; 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. Maddesi uyarınca diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, aynı Kanun'un 322. Maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince sanıklar hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 14.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2603, Karar No: 2020/10912, Tarih: 07.10.2020

**9. Hukuk Dairesi         2020/2603 E.  ,  2020/10912 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar İsteminin Özeti:

Davacılar vekili, davacının davalı firmada 2007 yılından itibaren çalışmasına rağmen Sosyal Güvenlik Kurumu bildirimlerinin 05/01/2009 ile 22/02/2010 tarihleri arasında yapıldığını, davalı işverenin davacının iş akdini 22/02/2010 tarihinde tek taraflı olarak feshettiğini iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davayı kabul etmemekle birlikte öncelikle talep edilen tüm alacak kalemleri yönünden zamanaşımı itirazında bulunduklarını, işçi alacaklarına dayalı davaların belirsiz alacak davası şeklinde açılamayacağını, davacının maaş bordrolarındaki imzaları karşısında davacının maaşının tartışmalı olduğu iddiasının kabul edilemeyeceğini, aksinin yazılı delil ile ispatlanması gerektiğini, davacı tarafın iddialarının doğru olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, Yargıtay 22. Hukuk Dairesi'nin 2017/23066 esas, 2019/13814 karar sayılı ilamı ile bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyularak devam edilen yargılama neticesinde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı yasal süresi içinde davacılar vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Fazla çalışmaların yazılı delil yerine tanık beyanlarına dayalı olarak hesaplanması halinde, işçinin normal mesaisinin üzerine sürekli olarak aynı şekilde fazla çalışması mümkün olmadığından, hastalık mazeret izin gibi nedenlerle belirtildiği şekilde çalışamadığı günlerin olması kaçınılmaz olup, bu durumda karineye dayalı makul indirim yapılmalıdır (Yargıtay HGK, 06.12.2017 tarih 2015/9-2698 esas.-2017/1557 karar).

Fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine doğrudan yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine doğrudan yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Somut uyuşmazlıkta, Mahkemenin tanık anlatımlarına göre hesaplanan fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarına indirim yapması yerinde ise de, UYAP sistem raporu üzerinden yapılan hesaplamalarda %30 oranında indirim yapıldığı halde, ikinci kez %30 oranında indirim yapılarak toplamda %60 oranında indirim yapılması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 07/10/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7078, Karar No: 2019/12457, Tarih: 29.05.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/7078 E.  ,  2019/12457 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı Türkiye Kamu Hastaneleri Kurumu vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacının 5 Ocak 2006 tarihinden 25 Nisan 2014 tarihine kadar davalı Okmeydanı Eğitim ve Araştırma Hastanesinde temizlik işçisi olarak çalıştığını, davalı kurumun üst işveren konumunda olup temizlik işlerinin yürütülmesi için her yıl ihale yaptığını, ihaleyi kazanan şirketin hastanede temizlik işçisi olarak çalışan kişileri ihale süresince çalıştırdığını bu sebeple davacının 8 yılı aşkın süre hizmet verdiği Okmeydanı Eğitim ve Araştırma Hastanesinde alt işveren konumunda olan değişik şirketlerde çalıştığını ve en son diğer davalı ... Danışmanlık ve Temizlik Ltd. Şti.de çalıştığını, 2014 yılı itibarıyla emekliliğe hak kazanan davacının davalı kurum bünyesindeki işinden 25.04.2014 tarihinde ayrılarak emekli olduğunu, davalılar tarafından kıdem tazminatının ödenmediğini, davacının en son aylık 1.220,94 TL aylık maaş aldığını ayrıca davacıya maaş haricinde yol parası ve işyerinde yemek verildiğini beyan ederek şimdilik 1.000 TL Kıdem Tazminatının hakkın doğumu olan 25.04.2014 tarihinden itibaren en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Vekilinin Cevabının Özeti:

Davalı Türkiye Kamu Hastaneleri Kurumu vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak kısmi dava açtığını ancak davacının çalıştığı süreyi ve ücretini bildiği bu bilgiler doğrultusunda alacağın tamamını bildiği halde HMK 109/1 maddesi anlamında kısmi dava açmış bulunduğunu, davacının yasal bağlamda ne kadar kıdem tazminatı alacağı olduğunu açıkça belirleyebilecek konumda olduğunu, dolayısıyla davanın konusu olan tazminat alacağı açıkça belirli bulunmakla kısmi dava yada belirsiz alacak davasına değil aksine belirli bir alacak davasına konu edilebileceğini HMK’nm 109/2 maddesinde dava konusunun miktarı taraflar arasında tartışmasız veya açıkça belirli ise kısmi dava açılamayacağının benimsendiğini, HMK 114/1-h maddesine göre hukuki yararın dava şartı olup bunun yanında davacının talebi sonucunda dava dilekçesinde HMK ‘nm 119/1 -ğ maddesine göre açıkça bildirmek yani somutlaştırmak zorunda olduğunu, bu zorunluluğu yerine getirmeyen davacının dava açmakta hukuki yararının varlığından söz edilemeyeceğinden HMK’nm 109/2 maddesine aykırı olan davanın usulden reddinin gerektiğini beyan etmiştir.

Davalı ... Danış. Tem. Gıd. Halk İlşk. Tah.Paz San ve Dış Tic. Ltd Şti yasal süresinde cevap dilekçesi sunmamıştır.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Davalı ... Danış. Tem. Gıd. Halk İlşk. Tah.Paz San ve Dış Tic. Ltd Şti yasal süresinde cevap dilekçesi sunmamıştır.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı Türkiye Kamu Hastaneleri Kurumu vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı Türkiye Kamu Hastaneleri Kurumu vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Yaşlılık aylığına hak kazanma nedeni ile hak edilen kıdem tazminatına uygulanacak faizin başlangıç tarihine ilişkin taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 120 nci maddesi yollamasıyla, halen yürürlükte bulunan 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesinin onbirinci fıkrası hükmüne göre, kıdem tazminatının gününde ödenmemesi durumunda mevduata uygulanan en yüksek faize karar verilmelidir. Faiz başlangıcı fesih tarihi olmalıdır. İş sözleşmesinin ölüm ya da diğer nedenlerle son bulması faiz başlangıcını değiştirmez. Ancak, yaşlılık, malullük aylığı ya da toptan ödeme almak için işyerinden ayrılma halinde, işçinin bağlı bulunduğu kurum ya da sandığa başvurduğunu belgelemesi şarttır. Bu halde faiz başlangıcı da anılan belgenin işverene verildiği tarihtir.

Emekliliğe hak kazanma belgesi işverene bildirilmemişse, işverence kıdem tazminatı olarak ilk taksitin ödendiği tarih bakiye kıdem tazminatı için faiz başlangıcı sayılmalıdır. Böyle bir taksit ödemesi de olmadığı durumlarda faiz başlangıcı, davanın açıldığı ya da icra takibinin yapıldığı tarihtir.

Somut uyuşmazlıkta, davacının yaşlılık aylığı bağlandığına ilişkin belgeyi davalıya verdiği kanıtlanamadığından kıdem tazminatı faizinin dava tarihinden başlatılması gerekirken fesih tarihinden faiz yürütülmesi ve hüküm fıkrasının 3. paragrafında ''davacı tarafından yapılan'' ibaresinin yerine ''davalı tarafından yapılan'' ibaresinin yazılması hatalı olup, bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün bu yönden de HMK.nun geçici 3/2. maddesi yollaması ile HUMK. nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ:

Hüküm fıkrasının 1. paragrafının çıkartılarak, yerine;

“ Davanın kabulü ile, 16.352,70 TL net kıdem tazminatının dava tarihi olan 12/06/2014 tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, “

3. paragrafının çıkarılarak yerine;

''Davacı tarafından yapılan 312,59 TL harç giderinin davalı ... Dan. Tem. Gıda Halkla İliş. Taah. Paz. San. ve Dış Tic. Ltd. Şti.nden alınarak davacıya verilmesine,'' paragraflarının yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 29.05.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/405, Karar No: 2022/458, Tarih: 21.06.2022

**Ceza Genel Kurulu         2020/405 E.  ,  2022/458 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : (Kapatılan) 14. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 64-258

Hükümlü ... hakkında katılana yönelik nitelikli cinsel saldırı suçundan TCK'nın 102/2, 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan aynı Kanun’un 109/2, 109/5, 62, 53 ve 63. maddeleri gereğince 2 yıl 6 ay hapis; kasten yaralama suçundan ise aynı Kanun’un 86/1, 87/3, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 10 ay 25 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin Bakırköy 13. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 14.07.2015 tarihli ve 64-258 sayılı hükümlerin hükümlü müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesince 23.05.2016 tarih ve 1177-4967 sayı ile onanmasına karar verilmiş ve hükümler kesinleşmiştir.

Hükümlerin kesinleşmesinden sonra hükümlünün, yargılamanın yenilenmesine ilişkin talebi Bakırköy 13. Ağır Ceza Mahkemesince 09.02.2018 tarih ve 64-258 sayılı ek karar ile reddedilmiştir.

Bu karara yönelik olarak Adalet Bakanlığınca 18.04.2019 tarih ve 2150 sayı ile kanun yararına bozma isteminde bulunulması üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 03.05.2019 tarih ve 43954 sayı ile;

"...5271 sayılı CMK.nun 23/3. Maddesindeki 'Yargılamanın yenilenmesi hâlinde önceki yargılamada görev yapan hâkim aynı işte görev alamaz' şeklindeki düzenleme ile aynı Kanunun 318/1. maddesindeki 'Yargılamanın yenilenmesi istemi, hükmü veren mahkemeye sunulur. Bu mahkeme, istemin kabule değer olup olmadığına karar verir' şeklindeki düzenlemeler karşısında, ilk kararı veren hâkimin olayla ilgili kanaatinin oluştuğu, görüşünün ilk hükümde belirginleştiği, yeniden yargılama aşamasında ya da bu aşamaya götürecek talebin kabule değer olup olmadığına dair vereceği kararda önceki kanaat ve görüşünün etkisi altında kalabileceği, bu sebeple adil yargılanma hakkının bir uzantısı olarak, olaya tamamen yabancı, farklı bir hâkimin yargılamanın yenilenmesi talebini incelemesi gerektiği cihetle, somut olayda ilk yargılamada görev alan mahkeme başkanı ...’ın ve üye hâkim ...'ın yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine dair kararda da görev almış olduğu gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir." düşüncesiyle hükmün kanun yararına bozulmasının istenmesi üzerine, dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesince 28.11.2019 tarih ve 4516-12862 sayı ile kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriğinin yerinde görülmediği gerekçesiyle kanun yararına bozma isteminin reddine karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 16.01.2020 tarih ve 43954 sayı ile;

"...Yüksek Daire ile Başsavcılığımız arasında itirazın konusunu oluşturan uyuşmazlık, yargılamanın yenilenmesi muhakemesinde, kesinleşmiş mahkûmiyet ile sonuçlanan önceki yargılamada görev alan hâkimlerin yeniden görev alıp alamayacağının belirlenmesine ilişkindir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 16.01.2020 tarih ve 43954 sayı ile;

"...Yüksek Daire ile Başsavcılığımız arasında itirazın konusunu oluşturan uyuşmazlık, yargılamanın yenilenmesi muhakemesinde, kesinleşmiş mahkûmiyet ile sonuçlanan önceki yargılamada görev alan hâkimlerin yeniden görev alıp alamayacağının belirlenmesine ilişkindir.

5271 sayılı CMK'nin 'Yargılamaya katılamayacak hâkim' başlıklı 23. maddesinin üçüncü fıkrası; 'Yargılamanın yenilenmesi hâlinde önceki yargılamada görev yapan hâkim aynı işte görev alamaz.' şeklinde düzenlenmiş, aynı Kanun'un olağanüstü kanun yollarının düzenlendiği kısmının üçüncü bölümünde yer alan 318/1. maddesinde ise 'Yargılamanın yenilenmesi istemi, hükmü veren mahkemeye sunulur. Bu mahkeme, istemin kabule değer olup olmadığına karar verir.' şeklinde kanuni düzenlemeye yer verilmiştir. Anılan düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde kesinleşmiş hükmü veren hâkimin olayla ilgili kanaatinin oluştuğu, görüşünün ilk hükümle belirginleştiği, hükme yansıyan vicdani kanaatin kanun yollarından geçerek kesinleştiği, yeniden yargılama aşamasında ya da bu aşamaya götürecek talebin kabule değer olup olmadığına dair vereceği kararda önceki kanaat ve görüşünün etkisi altında kalabileceği, bu çerçevede adil yargılama hakkının bir uzantısı olarak olaya tamamen yabancı, farklı bir hâkimin, yargılamanın yenilenmesi talebini incelemesi gerektiği, sağlanmış olacaktır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu kararlarında da vurgulandığı üzere; Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesine göre, 'Herkes davasının, medeni hak ve yükümlülükleriyle ilgili uyuşmazlıklar ya da cezai alanda kendisine yöneltilen suçlamaların esası konusunda karar verecek olan, yasayla kurulmuş, bağımsız ve tarafsız bir mahkeme tarafından, kamuya açık olarak ve makul bir süre içinde görülmesini isteme hakkına sahiptir', burada konumuz açısından üzerinde durulması gereken husus, 'tarafsız bir mahkeme' ilkesidir. Bu çerçevede, ceza yargılamasında, işin esası hakkında karar veren hâkimin kararın kesinleşmesinden sonra yargılamanın yenilenmesi istemi değerlendirilirken tarafsız olup olamayacağının, başka bir ifade ile 'tarafsız mahkeme' ilkesinin zedelenip zedelenmediği belirlenmesi gerekmektedir.

AİHM, hakimin duruşma öncesinde yapmış olduğu yüzeysel değerlendirmeleri ihlal kararı vermek açısından yeterli görmemekte, 'duruşma hakiminin duruşmadan önce kişinin suçlu olup olmadığı konusunda düşünce oluşturup oluşturmadığı' kıstasından hareket etmektedir (AİHM, Bulut - Avusturya Davası, 22.02.1996). Somut olayda, sanığın suçu işlediğine ilişkin vicdani kanaate ulaşan ve mahkûmiyet kararı veren mahkeme başkanı ... ve hâkim ...'ın, aynı işin yargılamanın yenilenmesi olağanüstü kanun yolu incelemesine katılması, 5271 sayılı CMK'nin 23/3. maddesinin yanı sıra, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkının ihlali niteliğinde olduğu konusunda bir tereddüt bulunmamaktadır. 5271 sayılı CMK'nin 23/3. maddesinde yapılan düzenleme ile önceki yargılamada görev yapan hâkimin, yargılamanın yenilenmesi talebi hali de dahil olmak üzere, yargılamanın yenilenmesi sürecinin en başından sonuna kadar görev yapması önlenerek, hâkim tarafsızlığının sağlanması amaçlanmıştır. Kanun koyucunun amacı ile adil yargılanma ilkesi gereğince bu hükmün geniş yorumlanması ve yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine karar veren mahkeme heyetinde görev yapan hâkimin, yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine ilişkin karara da katılamayacağının kabul edilmesi gerekir.

Nitekim, Yargıtay Birinci Ceza Dairesinin 19.02.2018 gün ve 3496-602, 2. Ceza Dairesinin 04.02.2019 gün ve 237-1715, 3. Ceza Dairesinin 25.02.2019 gün ve 1481-3716, 4. Ceza Dairesinin 12.12.2019 gün ve 6264-19611, 5. Ceza Dairesinin 03.07.2019 gün ve 4151-6716, 6. Ceza Dairesinin 23.01.2019 gün ve 3757-263, 7. Ceza Dairesinin 28.06.2018 gün ve 4904-7974, 8. Ceza Dairesinin 28.03.2019 gün ve 10082-4485, 10. Ceza Dairesinin 29.04.2019 gün ve 1420-2356, 11. Ceza Dairesinin 25.03.2019 gün 1879-3009, 12. Ceza Dairesinin 29.05.2019 gün ve 1089-6886, 13. Ceza Dairesinin 27.02.2019 gün ve 931-2882, 14. Ceza Dairesinin 04.04.2018 gün ve 3026-2534, 15. Ceza Dairesinin 11.02.2019 gün ve 620-569, 16. Ceza Dairesinin 13.05.2019 gün ve 4792-3589, 17. Ceza Dairesinin 22.05.2018 gün ve 2094-7425, 18. Ceza Dairesinin 20.05.2019 gün ve 1538-9204, 19. Ceza Dairesinin 20.06.2018 gün ve 3306-7385, 20. Ceza Dairesinin 03.04.2019 gün ve 4904-2075, 12. Hukuk Dairesinin 27.02.2019 gün ve 1540-3072 sayılı ilamlarına konu olan benzer bir uyuşmazlıklarda, 5271 sayılı CMK'nin 23/3. maddesi uyarınca kanun yararına bozma talepleri kabul edilmiş, Özel Daireler arasında istikrar gösteren bir içtihat oluşturulmuştur.

Yukarıda açıklandığı üzere, hükümlü ... yönünden yargılanmanın yenilenmesi talebinin reddi kararına konu Bakırköy 13. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.02.2018 tarihli kararı yönünden kanun yararına bozma isteminin reddine ilişkin Yüksek 14. Ceza Dairesinin kararının isabetli olmadığı," görüşüyle itiraz yasa yoluna başvurmuştur.

Yukarıda açıklandığı üzere, hükümlü ... yönünden yargılanmanın yenilenmesi talebinin reddi kararına konu Bakırköy 13. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.02.2018 tarihli kararı yönünden kanun yararına bozma isteminin reddine ilişkin Yüksek 14. Ceza Dairesinin kararının isabetli olmadığı," görüşüyle itiraz yasa yoluna başvurmuştur.

5271 sayılı CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesince 08.10.2020 tarih ve 1188-3790 sayı ile itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire İle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; kesinleşen bir hükümle sonuçlanan davada görev alan hâkimin, bu davaya yönelik yargılamanın yenilenmesi isteminin kabule değer olup olmadığının değerlendirilmesi aşamasında görev yapıp yapamayacağının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Hükümlü ...’nın nitelikli cinsel saldırı suçundan TCK'nın 102/2 ve 62. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ise aynı Kanun’un 109/2, 109/5 ve 62. maddeleri gereğince 2 yıl 6 ay hapis; kasten yaralama suçundan ise aynı Kanun’un 86/1, 87/3 ve 62. maddeleri uyarınca 10 ay 25 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına, TCK’nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluğuna ve aynı Kanun’un 63. maddesi gereğince mahsuba ilişkin Bakırköy 13. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 14.07.2015 tarihli ve 64-258 sayılı hükümlerin, hükümlü müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesince 23.05.2016 tarih ve 1177-4967 sayı ile onanmasına karar verildiği ve hükümlerin kesinleştiği, hükümlerin kesinleşmesinden sonra hükümlünün, yargılamanın yenilenmesine ilişkin talebinin Bakırköy 13. Ağır Ceza Mahkemesince 09.02.2018 tarihli ve 64-258 sayılı ek karar ile reddine karar verildiği,

Bakırköy 13. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.02.2018 tarihli ve 64-258 sayılı ek kararında imzası bulunan, 33983 sicilli Mahkeme Başkanı Hâkim ...’ın Bakırköy 13. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 14.07.2015 tarihli ve 64-258 sayılı mahkûmiyet hükümlerini veren heyete başkanlık ettiği, 165920 sicilli Mahkeme Üyesi Hâkim ...’ın ise 01.04.2015 tarihli 1. celse, 30.04.2015 tarihli 2. celse, 18.06.2015 tarihli 3. celselerde görev yaptığı ve Bakırköy 13. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 14.07.2015 tarihli ve 64-258 sayılı mahkûmiyet hükümlerini veren heyette yer aldığı,