muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5008, Karar No: 2020/5366, Tarih: 18.11.2020

Dava, tapu iptali ve terkin isteğine ilişkin olup, Mahkemece, davanın 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa hükümleri uyarınca hak düşürücü süre içerisinde açılmadığı kabul edilerek yazılı şekilde hüküm kurulmuştur. Öncelikle ifade etmek gerekir ki; 5841 sayılı Kanun’un 2. maddesi ile 21.06.1987 günlü, 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 12. maddesinin üçüncü fıkrasına eklenen “bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut devlet veya diğer Kamu Tüzel Kişileri dahil, tarafların sıfatına bakılmaksızın uygulanır” cümlesi ve 5841 sayılı Kanun’un 3. maddesi ile 21.06.1987 günlü, 3402 sayılı Kadastro Kanunu’na eklenen Geçici 10. maddesi, Anayasa Mahkemesi’nin 12.05.2011 tarih, 2009/31 Esas, 2011/77 Karar sayılı kararıyla Anayasa'nın 43. ve 169. maddelerine aykırı olduğu gerekçesiyle iptal edilmiştir. Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararında değinilen, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 23.11.1988 tarih, 1/825-954 sayılı kararı ile 24.03.1999 tarih ve 1/170-167 sayılı kararlarında, “devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerler, bu nitelikleri itibariyle yasama organının serbestçe düzenlenmesine açık yerlerden değildirler. Yasama organı çıkaracağı yasalarla, söz konusu taşınmazların bu niteliklerini koruyucu yönde düzenlemede bulunmak zorundadır; zira Anayasa hükümleri yasa koyucunun yetkilerini ve düzenleme alan ve sınırlarını belirleyici hükümlerdir. Bu itibarla, 3402 sayılı Yasa'nın devletle kişiler arasındaki uyuşmazlıklara ve davalara son vermek amacıyla devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerin bu niteliklerini ortadan kaldıracak yönde yoruma elverişli olarak çıkarıldığını benimseme olanağı yoktur. 3402 sayılı Yasa'nın 12/3. maddesinde düzenlenen 10 yıllık hak düşürücü sürenin, Hazinece açılan ve devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yer iddiasına dayanan davalarda dava koşulu olarak ele alınıp değerlendirilemeyeceği, işin esasına girilip dava konusu taşınmazın gerçek niteliğinin, daha açık bir anlatımla özel mülkiyete konu olup, olmayacağının tespit edilmesinden sonra bu yönde bir karar verilmesi gerektiği yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında ortaklaşa kabul edilen bir kural haline geldiği” hususları vurgulanmıştır. Bu açıklamalar ışığında, özel mülkiyet konusu olmaması gereken devletin hüküm ve tasarrufu altındaki kıyılar ile ormanlar yönünden, mevcut yasal durum itibariyle dava açmanın süreyle sınırlandırılmadığının kabulü zorunludur.

Her ne kadar Mahkemece verilen karar, anılan Anayasa Mahkemesi kararının yürürlük tarihinden önce verilmiş ise de, Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararları usuli kazanılmış hakların istisnasını teşkil ettiğinden verilen kararın geriye yürümeyeceğini savunma olanağı bulunmamaktadır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 23.01.2013 tarih 2012/1-692 Esas, 2013/138 Karar sayılı kararı ile, de eldeki dava sonuçlanıp kesinleşmeden bu davaya uygulanabilecek olan yasa metni Anayasa Mahkemesi'nce iptal ediliği takdirde iptal kararı sonucu oluşan durumun 28.06.1960 tarih, 21/9 sayılı YİBK’da da belirtildiği üzere maddi anlamda kesinleşmemiş ve derdest olan davaya da uygulanmasının zorunlu olduğu belirtilmiştir. Kesin hüküm halini almamış ve kazanılmış hakkın istisnasını teşkil eden bu durum karşısında 5841 Sayılı Yasa hükümleri uyarınca davanın reddine ilişkin olarak kurulan hükmün, verildiği tarih itibarıyla doğru olduğu düşünülse ve ayrıca Anayasanın 153.maddesine göre iptal kararı geriye yürümezse de iptalin kesin şekilde çözüme bağlanmış uyuşmazlıkları etkilemeyeceği ve henüz anlaşmazlık hali devam ediyorsa uyuşmazlığın iptalin kapsamına gireceği açıktır. Öyleyse, davanın hak düşürücü süreden reddine ilişkin kurulan kararın Anayasa Mahkemesi’nin anılan iptal kararından sonra doğru olduğu söylenemez. Zira, kamu düzeninin söz konusu olduğu bütün haller istisnanın kapsamına girer.

Hal böyle olunca; Mahkemece, davanın hak düşürücü süreye tabi olmaksızın açıldığının kabulü ile tarafların iddia ve savunmaları doğrultusunda gerekli araştırma ve inceleme yapılmak suretiyle uyuşmazlığın çözüme kavuşturulması gerekirken, bu husus gözden kaçırılarak davanın hak düşürücü süre içerisinde açılmadığı gerekçesiyle reddine karar verilmiş olması isabetsiz olup, bu nedenle davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulüyle hükmün BOZULMASINA, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 18.11.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/38929, Karar No: 2015/22580, Tarih: 17.11.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/38929 E.  ,  2015/22580 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı ... ile dava dışı şirketler arasında imzalanan ihale sözleşmeleri uyarınca çalıştığını, iş müfettişliğince işyerinde yapılan incelemede davalı ile dava dışı şirketler arasında yapılan hizmet alım sözleşmesinin muvazaalı olduğunun tespit edildiğini, bu tespitin yargı kararı ile kesinleştiğini, bu nedenle davacının baştan beri davalı Üniversitenin işçisi haline geldiği halde 6772 sayılı Yasa gereği ödenmesi gereken ilave tediye alacağının ödenmediğini iddia ederek bu alacağın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davacının alındığı işte çalıştırıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacının ilave tediye ücreti talep edip edemeyeceği ihtilaflıdır.

Alt işveren; bir işyerinde yürütülen mal ve hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde veya yardımcı işlerde, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren alanlarda iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini, sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımlamalara göre asıl işveren-alt işveren ilişkisinin varlığından söz edebilmek için iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekmektedir.

Alt işverene yardımcı işin verilmesinde bir sınırlama olmasa da, asıl işin bir bölümünün teknolojik uzmanlık gerektirmesi zorunludur. 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinde, asıl işveren alt işveren ilişkisinin sınırlandırılması yönünde kanun koyucunun amacından da yola çıkılarak, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilmesinde “işletmenin ve işin gereği” ile “teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” ölçütünün bir arada bulunması şarttır. Kanun'un 2. maddesinin altıncı ve yedinci fıkralarında “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” sözcüklerine yer verilmiş olması bu gerekliliği ortaya koymaktadır. Alt İşverenlik Yönetmeliğinin 11. maddesinde de yukarıdaki anlatımlara paralel biçimde, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilebilmesi için “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektirmesi” şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerektiği belirtilmiştir.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek amacıyla 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinde bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Muvazaa Borçlar Kanununda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla, kendi gerçek iradelerine uymayan, aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesini arzu etmedikleri, görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir.

Bilindiği üzere 24.07.2003 tarih ve 25178 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 4924 sayılı Eleman Temininde Güçlük Çekilen Yerlerde Sözleşmeli Sağlık Personeli Çalıştırılması ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması Hakkında Kanunu'nun 11. maddesi gereğince 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 36. maddesinin III. Sağlık Hizmetleri ve Yardımcı Sağlık Hizmetleri Sınıfı başlıklı kısmına eklenen fıkra ile “Bu sınıfa dahil personel tarafından yerine getirilmesi gereken hizmetler, lüzumu halinde bedeli döner sermaye gelirlerinden ödenmek kaydıyla bakanlıkça tespit edilecek esas ve usullere göre hizmet satın alınması yoluyla gördürülebilir.” hükmü getirilmiş; sağlık ve yardımcı sağlık personeli tarafından yürütülen sağlık hizmetlerinin 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nda öngörülen istihdam şekillerinden farklı olarak, gerektiğinde hizmet satın alma yolu ile de gördürülebileceği ve anılan hizmetin satın alma işlemlerine ilişkin esas ve usullerin de bakanlıkça tespit edileceği hükme bağlanmıştır. Bu çerçevede gerek Kanun'un tanzim şekli, gerekse satın alınacak olan sağlık hizmetinin diğer hizmet alanlarına nazaran haiz olduğu önem ve hususiyet göz önüne alındığında, bu kabil hizmetlerin satın alınması işlemlerinde 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu ve bu kanuna dayanılarak hazırlanmış bulunan Hizmet Alımı İhaleleri Uygulama Yönetmeliği hükümlerinin bire bir uygulanma imkanının olmaması nedeniyle temel ilkeler ve kurallarda anılan kanun ve yönetmelik hükümlerine bağlı kalmak koşuluyla, salt sağlık hizmetlerinin satın alma yoluyla gördürülmesine yönelik olarak bu esas ve usullerin hazırlanması zarureti doğmuş ve Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı, Maliye Bakanlığı, Kamu İhale Kurumu ve Sayıştay Başkanlığı'nın da uygun görüşü alınmak suretiyle bakanlıkça hazırlanmış bulunan bu esas ve usuller 05.05.2004 tarih ve 25453 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir

Somut olayda; davacı 2011 yılından itibaren muvazaalı çalıştığını iddia etmiştir. Davacı muvazaa tespiti yapılan dönem sonrası işe girmiştir. Davacı temizlik işçisi olarak alındığını personel kontrol işlerinde çalıştırıldığını iddia etmiş, tanığı beyanını doğrulamıştır. Davalı kayıtlarında davacının büro personeli olarak çalıştırıldığı belirtilmiştir. Davacının SGK kayıtlarında genel temizlik hizmetlerinde çalıştırıldığı şeklinde bildirim görülmektedir. Dosyada davacının çalıştığını iddia ettiği tüm dönem ihale evrakları bulunmamaktadır. Davacının hangi tarihli ihale ile hangi işverene bağlı çalıştırıldığı, ilgili hizmet alım sözleşmesinde gösterilen iş dışında başka bir işte çalıştırılıp çalıştırılmadığı şüpheye yer vermeyecek ve denetime elverişli şekilde tespit edildikten sonra muvazaa hususu değerlendirilerek karar verilmeli kayıtlar arasındaki çelişkiler giderilmelidir. Eksik inceleme ile karar verilmesi hatalıdır.

O halde davacı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazı kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 10/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/22832, Karar No: 2009/2925, Tarih: 17.02.2009

**12. Hukuk Dairesi         2008/22832 E.  ,  2009/2925 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karaman İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/07/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Çocukla şahsi münasebet tesisine dair ilamın icrası İİK.nun 25/a maddesi hükmü uyarınca yerine getirilir. Bu tür ilamların yerine getirilmesi, diğer bir anlatımla çocuğun kendisinde bulunmayan tarafa teslimi için yapılan giderlerin kime ait olacağı konusunda çıkan uyuşmazlığın çözülmesi gerekir. Şahsi münasebet tesisine yönelik giderlerin genel takip giderleri gibi düşünülmesi yerinde olmaz.

BK.nun 73/3 maddesinde açıklandığı üzere, anılan maddenin 1 ve 2 numaralı benttleri dışında kalan borçları borçlunun bulunduğu yerde itfa zorunluluğu vardır. Bu nedenle çocuğun nezdinde bulunduğu anne veya babadan alınıp diğer tarafa teslimi işleminin çocuğun ve borçlu kişinin bulunduğu yerde gerçekleşmesi gerekir. O halde çocuğun diğer tarafla olan ilişkisini sağlamak için icra dairesine getirilmesi veya alacaklı olan ve talepte bulunan tarafın ikametgahında teslim edilmesi düşünülemez.  Zira bu düşünce tarzı, çocuğun yararına ve herşeyden evvel korunması gereken sıhhi durumuna da uygun düşmeyecektir. Bu durumda istek sahibi anne veya baba, çocuğun bulunduğu yere gitmek ve oradan çocuğu teslim almak ve yine aynı şekilde ve yerde teslim etmek yükümlülüğü altındadır. Bu nedenle istek sahibi çocuğu teslim almak ve teslim etmek için yaptığı giderleri de üstlenmek zorundadır ve diğer taraftan isteyemez. Meğer ki, teslim işlemine diğer diğer tarafın yani çocuğun elinde bulunduğu anne veya babanın mani  olduğu iddia ve ispat edilmiş olsun;

Somut olayda, müşterek çocuk ile anne arasında ilamda belirtilen günlerde şahsi münasebet tesisi sağlamak amacıyla babaya 55 örnek icra emri tebliğ olunmuştur. Mahkemece çocuğun teslimini teminen yapılan masrafları belirleme amacıyla bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Bilirkişi raporunda; 17.5.2003 ile 29.5.2004 tarihleri arasında icra zabıtlarına göre çocuğu teslim almaya icra memuru ile giden annenin, çocuğun bulunmaması nedeniyle işlem yapılamadığı ve bu süre içerisinde toplam 116 YTL. gider yapıldığının bildirildiği görülmektedir. Borçlu, teslim işlemine engel olduğu için bu süre içerisinde yapılan giderleri üstlenmek zorundadır. Ancak bu süreden sonra 2007 yılına kadar çocuk ile anne arasındaki şahsi münasebet tesisinde  borçlunun bir engeli bulunduğu iddia ve ispat edilmediğine göre şahsi münasebet tesisi ile ilgili yapılan giderler borçludan istenemez.

Borçlu vekili, alacaklının çocukla şahsi ilişki kurulması ile ilgili yaptığı masrafların tahsili için kendisine çıkarılan 18.2.2008 tarihli muhtıranın iptalini istemektedir.

Borçlu vekili, alacaklının çocukla şahsi ilişki kurulması ile ilgili yaptığı masrafların tahsili için kendisine çıkarılan 18.2.2008 tarihli muhtıranın iptalini istemektedir.

Mahkemece yukarıda açıklanan ilkeler uyarınca inceleme yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken,  yazılı şekilde noksan inceleme ile hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 17/02/2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3566, Karar No: 2011/10504, Tarih: 30.06.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/3566 E.  ,  2011/10504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalılardan...’nin murisi ..., 6.1.1978 tarihinde tapulu yerden hisse satın aldığını,7.11.1978 tarihli düzenleme şeklinde karşılıklı taahhüt ve şufa hakkından feragat sözleşmesi yaparak sözleşme eki özel parselasyondaki yerlerin kendisine verileceğinin kabul edildiğini, bu suretle tapudan hisse devraldığını, kendisine kalacak yerlere yazlık inşaat yaptırdığını,satıcının mirasçısı davalı Neşenin, murisinin yaptığı sözleşmeye aykırı olarak imar kanunun 18.maddesine göre uygulama yapılmak üzere dava dışı belediyeden talepte bulunduğunu,dava dışı belediyeninde yazlık yaptığı yer başkasına düşecek şekilde imar uygulaması yaptığını,idari yargıda açtığı dava sonucunda imar planının iptaline karar verildiğini ve kesinleştiğini,diğer davalıların belediyede çalışan fen memurları olduğunu,kendisinin eski belediye başkanı olması nedeniyle duyulan husumet sonucu kendisini zarara uğratmak için özellikle bu şekilde imar planı uygulaması yapılmasına sebebiyet verdiklerini, ayrıca idari yargıda imar planının iptal edildiğini bildikleri halde ,yazlığının önündeki alanda dava dışı kişiye inşaat yapmasına müsaade etmeleri sonucu inşaatının ve doğal dokunun zarar gördüğünü,bu yüzden yargılanıp ceza aldıklarını bildirerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalarak her birinden 2.500 er TL zararının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar imar uygulamasını dava dışı belediyenin yaptığını,kendilerinin bir sorumluluğunun bulunmadığını savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş,hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı davalılardan ...,nin murisinden satın aldığı adına hisse olarak tescil edilen,satış sözleşmesine ekli özel parselasyon

Davalılar imar uygulamasını dava dışı belediyenin yaptığını,kendilerinin bir sorumluluğunun bulunmadığını savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş,hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı davalılardan ...,nin murisinden satın aldığı adına hisse olarak tescil edilen,satış sözleşmesine ekli özel parselasyon

...planındaki yere yazlık yaptırdığı halde,neşenin imar kanunu 18.maddeye göre uygulama yapılmasını istediği,diğer davalılarında belediye fen memuru olarak bu sözleşme hükümlerini ortadan kaldırıp,inşaatı ve yıllardır süren zilyetliği görmezden gelinerek yeni imar planı yaptırdıklarını,bu imar planının idari yargıda iptaline rağmen üçüncü kişiye yazlığının önünde inşaat izni vererek mülkünün zarar görmesine sebep olduklarını,tüm bunları eski belediye başkanı olması nedeniyle kendisine duyulan husumetten ötürü zarara uğratmak için yapıldığını bildirerek eldeki davayı açmıştır.Delil olarak Melahatla yaptığı 6.1.1978 tarihli harici sözleşme,7.11.1978 tarihli noterde düzenlenen ekinde özel parselasyon haritası olan satış sözleşmesi,davalı Neşenin imar kanunu 18.maddeye göre uygulama yapılmasını isteyen dilekçesi,dava dışı belediyenin yaptığı yeni imar planı ile bu planının iptaline ilişkin idare mahkemesi kararı ve danıştayın onama kararı,yazlığının önündeki alana idari yargının iptal kararına rağmen dava dışı üçüncü kişiye inşaat izini verilmesine ilişkin belediye ruhsatı,bu inşaat nedeniyle yazlığına ve doğal dokuya zarar verildiğine ilişkin mahkeme eliyle yaptırdığı tesbit ve raporu,davalı belediye fen memurlarının idari yargının iptal kararına rağmen inşaat izni vermeleri nedeniyle yargılanıp ceza aldıkları ceza mahkemesi kararı ve tanık deliline dayanmıştır.Mahkemece imar kanunu 18.maddeye göre uygulamanın dava dışı belediye tarafından yapıldığı,davalıların bir yetkilerinin olmadığı,husumetle hareket ettiklerinin ispatlanamadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.Ancak mahkemece imar planı uygulamasının niteliği ile az yukarıda davacının dayandığı delilleri gözeterek davalıların sorumluğunu değerlendiren bir bilirkişi incelemesi yapılmamıştır.Dosyadaki bilirkişi incelemesi davacının yazlığının istinat duvarı ile kesilen ağaçlara ilişkindir.Mahkemece imar uygulaması yapılan yerin niteliği,yapılan uygulamanın bölgeye uyumlu olup olmadığı,idare mahkemesinin iptal gerekçesi,davalı Neşenin uygulama yapılması için başvuruda bulunmasının olaya etkisi olup olmadığı,bu başvuru olmadan belediyenin bu uygulamayı yapma hakkı olup olmadığı,idari yargının iptal kararına rağmen dava dışı üçüncü kişiye inşaat izni verilmesi ve bu nedenle ceza almış olmaları gözetilerek davalıların kusurları,kasıtları olup olmadığının tesbiti açısından imar planı uygulamaları konusunda uzman teknik ve hukukçu bilirkişilerden rapor aldırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazalı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 18.40 TL. temyiz harcının istek halinde iadesine, 30.6.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/29257, Karar No: 2014/24002, Tarih: 01.09.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/29257 E.  ,  2014/24002 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

KARAR

Dava,su aboneliği yapılması sırasında istenen kanal katılım ve şebeke bedelinden kaynaklanan uyuşmazlığa ilişkindir.

9.2.2011 gün ve 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik yapılmasına Dair Kanunun 8.maddesi ile 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca; Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 24.01.2014 günlü ve 2014/1 sayılı kararı uyarınca işbu davada temyizen incelenme görevi 01.02.2014 tarihinden itibaren Yargıtay 3.Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 3.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 01.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3100, Karar No: 2021/5747, Tarih: 15.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/3100 E.  ,  2021/5747 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada İzmir 11. Sulh Hukuk ve Balıkesir 3. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-KARAR-

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

İzmir 11. Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlı adayının Türkiye’deki yerleşim yeri adresinin “Paşaalanı Mah. ... Sok. No:10 İç Kapı No:4 Karesi/Balıkesir” olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Balıkesir 3. Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlı adayının Almanya’da ikamet ettiği, yurt içi adresinin bulunmadığı, Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanunun 41. maddesi gereğince İzmir 11. Sulh Hukuk Mahkemesinin yetkili olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanunun 41. maddesine göre “Türk vatandaşlarının kişi hâllerine ilişkin davaları, yabancı ülke mahkemelerinde açılmadığı veya açılamadığı takdirde Türkiye’de yer itibariyle yetkili mahkemede, bulunmaması hâlinde ilgilinin sâkin olduğu yer, Türkiye’de sâkin değilse Türkiye’deki son yerleşim yeri mahkemesinde, o da bulunmadığı takdirde Ankara, İstanbul veya İzmir mahkemelerinden birinde görülür.”

Dosya kapsamından, Almanya’da yaşayan kısıtlı adayının Türkiye'deki ikamet adresinin “Paşaalanı Mah. ... Sok. No:10 İç Kapı No:4 Karesi/Balıkesir” olduğu anlaşıldığından Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanunun 41. maddesine göre uyuşmazlığın Balıkesir 3. Sulh Hukuk Mahkemesi'nde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Balıkesir 3. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 15/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.

ÖK