muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/236, Karar No: 2025/1867, Tarih: 17.03.2025

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesince Karayolları 7. Bölge Müdürlüğü'nün 02.01.2018 ve 09.02.2018 tarihli cevabi yazıları dikkate alınarak davacının üstlendiği yola ilişkin devir işlemi bulunmadığı, geçici ve kesin kabulün yapılmamış olduğu ve dolayısıyla hasarın poliçe kapsamı içinde olduğu, MR END 106 ve MR END 110 klozları dikkate alınarak hesaplama yapılması gerektiğinin kabulünün yerinde olduğu, ancak davacı tarafın 13.04.2013 tarihli ıslah dilekçesine karşı davalının zaman aşımı def'inde bulunduğu, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun (TTK) 1420/1 ve 1427/2-4 hükümleri dikkate alındığında sigorta tazminatının 14.01.2013 tarihinde muaccel olduğu, davalının ıslah edilen tutarı da içerecek şekilde aynı tarihte temerrüde düştüğü, buna göre İlk Derece Mahkemesince, sigorta tazminatının tamamının 14.01.2013 tarihinde muaccel olduğu, 13.04.2015 tarihinde ıslah edilen tutar yönünden TTK'nın 1420/1 hükmündeki 2 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğu, davalının tüm borcu ikrarının söz konusu olmadığı gözden kaçırılarak TBK'nın 154. maddesinden bahisle zaman aşımı def'inin reddine karar verilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin tüm istinaf sebeplerinin reddine, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne, kararın kaldırılarak yeniden esas hakkında karar verilmesine, davanın kısmen kabulüne, 1.000.000,00 TL'nin temerrüt tarihi olan 09.02.2013 tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine, faiz alacağı yönünden istemin kısmen kabulü ile 15.285,23 TL faiz alacağının davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş, karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, taraflar arasındaki ... Bütün ... Sigorta Poliçesine dayalı olarak eksik ödenen teminat bedeli ve işlemiş faiz tutarının tahsili istemine ilişkindir.

B.Değerlendirme ve Gerekçe

1.İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi aynı Kanun'un 369/1 hükmü ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2.Dava, sigorta poliçesine dayalı tazminat istemine ilişkin olup, İlk Derece Mahkemesince gerekçesi yazılı olduğu üzere davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, taraflarca yapılan istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, ıslah edilen tutar yönünden TTK'nın 1420/1 hükmündeki 2 yıllık zaman aşımı süresinin dolduğu, davalının tüm borcu ikrarının söz konusu olmadığı gözden kaçırılarak TBK'nın 154. maddesinden bahisle zaman aşımı def'inin reddine karar verilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle yeniden hüküm kurularak davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, ıslah ile artırılan tutarın reddine karar verilmiştir.

TBK'nın 146 ilâ 161. maddeleri arasında düzenlenen zamanaşımı, hakkın ileri sürülmesini engelleyici nitelikte olup alacak hakkının alacaklı tarafından yasanın öngördüğü süre ve koşullar içinde talep edilmemesi hâlinde dava yoluyla elde edilebilme olanağından yoksun kalınması sonucunu doğurur. Aynı Kanun'un 149. maddesine göre zamanaşımı süresi, alacağın muaccel olduğu tarihten itibaren işlemeye başlar. Zamanaşımı süresi işlemeye başladıktan sonra borçlunun bazı eylemleri borçla ilişkisinin devam ettiğini ve bu ilişkiyi devam ettirdiğini, alacaklının bazı eylemleri ise alacakla ilişkisinin devam ettiği ve hakkının peşinde olduğunu ortaya koyabilir. Bu eylemlere rağmen, zamanaşımı süresinin işlemeye devam ettiğini ve borcu sona erdirdiğini kabul etmek güçtür. Bunun dışında bazı alacakların nitelikleri ya da alacaklı ile borçlu arasındaki ilişkinin özel niteliği zamanaşımı süresinin işlemesini haklı göstermeyebilir. Bu mantıktan hareket eden Kanun, zamanaşımını  durduran ve  kesen  sebeplere yer vermiştir (Mithat Ahmet Kılıçoğlu, Borçlar Hukuku Genel Hükümler, Ankara 2005, s.651). Zamanaşımının durması demek, o ana kadar işlemiş olan zamanaşımı süresinin işlediği noktada durması, buna yol açan sebebin ortadan kalktığı andan itibaren kaldığı yerden işlemeye devam etmesi demektir. Zamanaşımının kesilmesi ise, borçlunun veya alacaklının ya da hâkimin belli fiillerinin sonucu olarak işlemiş bulunan zamanaşımı süresinin kesilmesi ve kesilmeye neden olan olaydan itibaren yeni bir zamanaşımı süresinin işlemeye başlamasıdır. Zamanaşımının kesilmesi için, zamanaşımının  işlemekte olması gerekir. Zamanaşımı süresi dolmuşsa,  zamanaşımının  kesilmesi söz konusu olmaz. Zaman aşımını  kesen sebepler TBK'nın 154 ilâ 157. maddelerinde gösterilmiştir. Bu maddelere göre zamanaşımı; borçlunun bir fiili ile; alacaklının bir fiili ile; yargılama ve takibe ilişkin bir işlemle; yargıcın emir ve hükmüyle kesilebilir. Nitekim aynı hususlara Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 03.06.2021 tarihli ve 2017/15-427 E., 2021/685 K. sayılı kararında da değinilmiştir.

TBK'nın Zamanaşımının Kesilmesi I. Sebepleri başlıklı 154. maddesine baktığımızda "Aşağıdaki durumlarda zamanaşımı kesilir:1. Borçlu borcu ikrar etmişse, özellikle faiz ödemiş veya kısmen ifada bulunmuşsa ya da rehin vermiş veya kefil göstermişse. 2. Alacaklı, dava veya def’i yoluyla mahkemeye veya hakeme başvurmuşsa, icra takibinde bulunmuşsa ya da iflas masasına başvurmuşsa." şeklinde hüküm bulunmaktadır.

Zamanaşımını düzenleyen TTK'nın 1420/1. maddesinde "Sigorta sözleşmesinden doğan bütün istemler, alacağın muaccel olduğu tarihten başlayarak iki yıl ve 1482 nci madde hükmü saklı kalmak üzere, sigorta tazminatına ve sigorta bedeline ilişkin istemler her hâlde rizikonun gerçekleştiği tarihten itibaren altı yıl geçmekle zamanaşımına uğrar." hükmü mevcuttur. ... Sigortası Genel Şartlarının Zamanaşımı başlıklı C.10 maddesinde de "Sigorta sözleşmesinden doğan bütün talepler iki yılda zaman aşımına uğrar." denilmektedir.

Buna göre somut olayda; davacı tarafından 27.11.2012 tarihli ihtarname ile 9.116.063,00 TL hasar bedelinin (7) günlük süre içinde ödenmesinin ihtar edildiği, ihtarın, 29.11.2012 tarihinde tebliğ edildiği görülmüştür. Davacı vekilince dava dilekçesinde temerrüdün 09.02.2013 tarihinde oluştuğu kabul edilerek hesaplama yapılmış olduğundan, taleple bağlı kalınarak temerrüt tarihinin 09.02.2013 olarak esas alınması gerekir. Davacı taraf, 29.04.2015 tarihinde harcını tamamlayarak ıslah talebinde bulunmuş ve talebini 6.243.569,53 TL'ye yükseltmiştir. Kanun'da öngörülen 2 yıllık zamanaşımı süresi 09.02.2015 tarihinde dolmuş olup, davalı tarafça da zamanaşımı defi'nde bulunulmuştur. Ancak, TBK'nın 154. madde hükmünde de ifade edildiği üzere, borçlu kısmen ifada bulunmuş ise zamanaşımı süresi kesilir. Nitekim bu süre içerisinde davalı tarafça, 01.11.2012 tarihli nihai eksper raporundaki tespitler esas alınarak rizikonun gerçekleştiğinin kabulü ile 21.05.2013 tarihinde ödeme yapılmıştır. Davalı taraf, eksper raporunda tespit edilen tazminat tutarını ödemesi ile borcun sona erdiğini, davacının iddia ettiği tazminat miktarını kabul etmediğini, bu yönde bir ikrarı olmadığını beyan etmiş ise de; davacı taraf gerçek zararının tespit raporunda yazılı olduğu üzere 9.116.063,00 TL olduğunu iddia ederek ihtarname göndermiş ve dava açmış olup, bu durumda davalı tarafça yapılan ödemenin kısmi ödeme olduğu ve zamanaşımı süresini kesip yeni bir zamanaşımı süresinin işlemeye başladığının kabulü gerekir. Yeni zamanaşımı süresi dolmadan 29.04.2015 tarihinde davacı tarafça ıslah talebinde bulunulduğu gözetildiğinde de ıslah talebinin kabulü ile tazminatın buna göre değerlendirilmesi gerektiğinden, Mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

3. Sigorta hukukunda gerçek zararın giderimi esas olup, ihale indiriminin de yüklenicinin kârından yaptığı bir fedakarlık olduğu, bu sebeple sigorta ilişkisinde gerçek zararın hesaplanmasında nazara alınamayacağı halde ancak eksper raporunda %15,62 ihale tenzilatı yapıldığı gibi hükme esas alınan 12.11.2018 tarihli bilirkişi raporunda da bu oran dikkate alınarak tenzilat yapıldığı görülmüş, kararın bu yönüyle de doğru olmadığı anlaşılmakla Mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

4.Davacı vekilinin vekalet ücretine ilişkin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) ve (3) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA, (4) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin vekalet ücretine ilişkin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına; HMK'nın 373/2 hükmü uyarınca dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, takdir olunan 28.000,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davalıya yükletilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde davacıya iadesine,

17.03.2025 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

K A R Ş I O Y

Sayın çoğunluk ile aramızdaki ihtilaf, zamanaşımının kesilmesi sebepleri arasında sıralanan “borcun kısmen ifa edilmesi” tabirinden ne anlaşılması gerektiğine dairdir.

Zamanaşımının kesilmesi ile ilgili Türk Borçlar Kanununun 154/1 maddesinde: “Borçlu borcu ikrar etmişse, özellikle faiz ödemiş veya kısmen ifada bulunmuşsa ya da rehin vermiş veya kefil göstermişse” sebeplerinden birinin tahakkuku halinde zamanaşımının kesileceği belirtmiştir.

Metinde yer alan sebepler bir arada değerlendirildiğinde ortak yönün, borçlunun ilerde borcun tamamen ödeyeceğine dair alacaklıya umut veren, beklenti yaratan ve bu sebeple yargı yoluna başvurmada gecikmeye sebebiyet veren davranış biçimleri olduğu anlaşılacaktır.

Borcu ikrarı, rehin verme, kefil gösterme, alacağın ferisi hükmündeki faiz ödemesi hususunda zamanaşımının kesileceği konusunda bir tereddüt bulunmamaktadır. Keza borcun tamamıyla ilgili tereddüt yaşanmayan hallerde kısmi ödemede bulunmanın zamanaşımını kesileceği de pek tabiidir.

Mesele, borçlunun borcunu tam ifa ettiği kastıyla yaptığı ödemenin, yargılama safahatında tahakkuk edecek gerçek alacaktan düşük kalması halinde maddenin nasıl yorumlanacağıyla ilgilidir.

Somut vakıada sigorta şirketi, sigorta ekspertizi tarafından da teyit edilen gerçek zararın 401.636,00 TL olduğundan yola çıkarak; tam ödeme kastıyla zararı tazmin etmiştir. Başka bir deyişle daha fazla borç bulunduğu ve şimdilik bir kısmını tazmin ettiğine dair alacaklı nezdinde tereddüt yaratacak bir algıya sebebiyet vermemiştir.

Somut vakıada sigorta şirketi, sigorta ekspertizi tarafından da teyit edilen gerçek zararın 401.636,00 TL olduğundan yola çıkarak; tam ödeme kastıyla zararı tazmin etmiştir. Başka bir deyişle daha fazla borç bulunduğu ve şimdilik bir kısmını tazmin ettiğine dair alacaklı nezdinde tereddüt yaratacak bir algıya sebebiyet vermemiştir.

Alacaklı gerçek zararın daha fazla olduğunu düşünebilir. Bu durumda yapması gereken şey, ilgili zamanaşımı süresi içinde dava açması ya da ıslah talebinde bulunmak olmalıdır.

Aksi tutumun benimsenmesi, yani tam ödeme kastıyla yapılan ödemenin kısmi ödeme gibi nitelendirilip zamanaşımını kestiği sonucuna varılmasının meydana getireceği bir diğer olumsuz sonuç ise, bundan böyle borçluların ihtilaf konusu olmayan borçlarını dahi ödemekten imtinaya yol açması ve böylece sigorta eksperinin hesapladığı zararın sıcağı sıcağına ödenmesi yönündeki irade bakımından caydırıcı etki olacaktır.

Tüm bu açıklamalar doğrultusunda sayın çoğunluğun bozma yönünde tezahür eden (2) numaralı bentteki görüşüne iştirak etmiyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2019/5591, Karar No: 2020/1935, Tarih: 24.02.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/5591 E.  ,  2020/1935 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62/1, 50/4, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü saat 16:30 sıralarında, sanık ...ün müteahhidi olduğu ... Milli Park Müdürlüğü bünyesindeki ...Piknik Alanı 2. Etap inşaatında, ölen ... işçi olarak çalışmakta iken, tanık...'in "Büfe 1" diye tabir edilen binanın çatısına çıktığı, ...'ın da...'in uzatmış olduğu kabloları almak için yaklaşık 90 cm yüksekliğindeki boş varili ters çevirerek üzerine çıktığı, çatıdan uzatılan kabloları almak için uzandığında dengesini kaybederek varil üzerinden yere sırt üstü düştüğü ve başını taşa vurması sonucu olay yerinde ağır yaralandığı, tedavi için kaldırıldığı hastanede 23.10.2014 tarihinde de öldüğü, 23/10/2014 tarihli ölü muayene tutanağında, ölenin yüksekten düşme ile usulü mümkün künt kafa travmasına bağlı, kafa tası kemik kırıkları ile beyin kanaması, beyin doku harabiyeti ve gelişen komplikasyonlar sonucu öldüğünün tespit edildiği, sanığın asli ölenin tali kusurlu bulunduğu olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın kusura, gerekli önlemleri aldığına ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 24/02/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4013, Karar No: 2018/10661, Tarih: 09.07.2018

**13. Ceza Dairesi         2017/4013 E.  ,  2018/10661 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Güveni kötüye kullanma, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Sanık ... hakkında hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, kararın dayandığı gerekçeye ve takdire göre, katılan ... vekilinin temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun ve takdire dayalı bulunan hükümlerinin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanıklar ..., ... ve ... hakkında hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan incelemede;

Sanıkların suçun işlenmesinden önce dinlenme tesisinde bulunan park alanında biraraya gelmiş olması, sanık ... ile sanık ...'ın arasında telefon ile görüşme yapıldığına dair tespitin bulunması, katılana ait tırları takip görevi verilen tanıklar ... ve ...'ın, sanık ...'nın kullandığı tırın sanık ...'ın kullandığı suça konu tırı perdeleyecek şekilde durduğuna ve olay yerine yaklaştıklarını farkeden ve bahse konu tırın arkasında durmakta olan sanık ...'a ait aracınında hızla uzaklaştığına dair dair anlatımları, sanık ...'ın suçun işlendiği sırada aracı ile olay yerinde bulunduğuna dair kabulü, tırdaki kilitli kapının zorlanmaksızın açılmış ve kapıda bulunan bağlı halatın mührünüm koparılması sonucu iki ucunun açık olduğuna dair görgü tespit tutanağı ile tüm dosya kapsamı karşısında sanıkların hırsızlığa teşebbüs ve mala zarar verme suçlarından mahkumiyetleri yerine, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yerinde ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde beraat kararları verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... vekilinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 09.07.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24757, Karar No: 2013/33593, Tarih: -

**12. Hukuk Dairesi         2013/24757 E.  ,  2013/33593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sincan İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/03/2013

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki  borçlu ve alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Borçlunun temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Tarafların iddia ve savunmalarına, dosya içeriğindeki bilgi ve belgelere ve kararın gerekçesine göre borçlunun temyiz itirazlarının REDDİNE;

2-Alacaklının  temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Alacaklı tarafından kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla icra takibine başlanıldığı ve örnek 10 numaralı ödeme emrinde takip tarihinden itibaren asıl alacağın %70 faiziyle tahsilinin istendiği, yasal sürede itiraz edilmeyerek takibin kesinleşmesinden sonra icra müdürlüğünce takip tarihinden sonrasına %70 faiz oranı üzerinden yapılan hesaplama üzerine borçlunun icra mahkemesine başvurarak hesaplamaya itiraz ettiği anlaşılmıştır.

Alacaklı tarafından takip talebinde yıllık %70 işleyecek faiz talep edildiği ve bu orana yasal sürede itiraz edilmeksizin kesinleştiği görülmüştür. Dairemizin yerleşik içtihatlarına göre takip talebinde istenen faiz oranının cinsinin belirtilmesi ya da istenen faiz oranının o tarihte uygulanan yasal veya ticari faiz oranlarından birine denk gelmesi durumunda o cins faiz oranının istendiğinin kabulü gerekeceğinden ödeme emrine yasal sürede itiraz edilmemiş olsa bile faizin istenen faiz türüne göre ve değişen oranlarda hesaplanması gerekir. Ancak, takipte talep edilen ve itiraz edilmeyerek kesinleşen işleyecek faizin türünün gösterilmemesi ve oranının yasal ya da ticari faiz oranlarından birine denk gelmemesi halinde aynı sonuca varılamaz. Bu durumda, itiraz edilmeyerek kesinleşen oran üzerinden faizin hesaplanması gerekir.

Somut olayda, alacaklı tarafından talep edilen %70 faiz oranının türü belirtilmediği gibi takip tarihi itibariyle de yasal ve ticari faizin de üzerindedir. Bu nedenle alacaklının ticari faiz istediği sonucuna varılamayacağından itiraz edilmeyerek kesinleşen oran üzerinden faizin hesaplanması gerekir.

O halde mahkemece, faize itirazın reddi yerine yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda (2) no'lu bentte yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30/10/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/13978, Karar No: 2012/2636, Tarih: 20.02.2012

**6. Ceza Dairesi         2007/13978 E.  ,  2012/2636 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : 5237 Sayılı TCK'nun 142/1-c,145, 62, 63, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Katılan ...’un bütün aşamalarda; suça konu telefonunun boynundan sanık tarafından çekmek suretiyle alınmak istediği, katılanın buna karşı direndiği ancak sanığın katılanın boynundan cep telefonunu zorla aldığı, sanığın boynundaki telefonu çekmesi nedeniyle trenin kapısından düştüğünü belirtmiş olması, savunma tanığı olarak gösterilen ... ...’in, soruşturma aşamasında dinlenmediği gibi beyanı hükme esas alınan tanık ... ...’in de, katılana yardım etmek istediği sırada, trenden itildiğini söylediğini beyan etmesi karşısında; mevcut kanıtlara göre sanığın eyleminin yağma suçunu oluşturduğu halde, yeterli ve yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

2- Sanığın katılanın kucağında bulunan cep telefonunu alma eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/2-b. maddesine uyduğu halde, aynı yasanın 142/1-c maddesi ile uygulama yapılması,

3-5237 sayılı TCK.nun 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522. maddesindeki “hafif” ve “pek hafif” ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değer azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun, daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinmesi kadar değer olarak da az olan şeyi alma durumunda, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da değerlendirilip, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, öngördüğü koşullar gerçekleşmemesine karşın, sanık hakkında aynı Yasanın 145. maddesi uyarınca indirim yapılması,

4- Sanık hakkında mahkumiyetin doğal sonucu olarak 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesi uygulanmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın korunmasına, 20.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3, Karar No: 2014/1165, Tarih: 13.02.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/3 E.  ,  2014/1165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi duruşmalı olarak istenilmiş, daha sonra duruşma isteminden vazgeçilmesi nedeniyle evrak üzerinde incelemeye karar verildi. İnceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Çekişmeli 186 ada 14 parsel sayılı taşınmazın doğusundaki yoldan sonra gelen 13, 14 ve 15 parsel sayılı taşınmazlar ile dereden sonra gelen 21 parsel sayılı taşınmazın ada numaralarının belirlenerek çekişmeli 186 ada 14 sayılı parsel ile bu parselleri bir arada gösterir birleşik krokinin,

2- Davaya konu taşınmazlara komşu olan 180 ada 13, 14 ve 15 sayılı parsellerin kadastro tutanaklarının onaylı örnekleri ile kadastro sonucu oluşan tapu kayıtlarının getirtilerek dosyasına konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.