muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/6402, Karar No: 2011/16523, Tarih: 06.12.2011

Yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 2675 sayılı MÖHUK.’nun 38/c maddesi (yeni 5718 SK.’nun 54/c maddesi) uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir. Kendisine karşı tenfiz istenen tarafın savunma haklarının ihlali ise kamu düzenine aykırılıktan bağımsız bir tenfiz engeli olarak, 38/d maddesinde (yeni 54/ç maddesi) düzenlenmiştir.

Kanunda kamu düzeni kavramının zamana ve yere göre değişebilen niteliği gereği bir tanımlama yapılmaktan kaçınılmış ve konunun hakimin takdirine bırakılması tercih edilmiş, ancak kamu düzenine aykırılığın “açıkça” olmasının aranmasıyla bu konuda takdir hakkı bulunan hakime bir sınırlama getirilmek istenmiştir. Bu düzenleme, Türk tenfiz hukukunda, kamu düzeni kavramının izin verdiği ölçüde, yabancı mahkeme kararlarının tanınması ve tenfizi lehine bir eğilimin bulunduğunu göstermektedir. Doktrinde de bu konuda hakime yardımcı olması bakımından bazı kriterler verilmiştir. Buna göre örneğin Türk tenfiz hakimi “kural olarak” yabancı mahkeme kararının doğruluğunu inceleyemez (revision au fond yasağı). Zira aksinin kabulü, aynı davanın Türk mahkemesinde tekrar görülmesi ve yeni bir Türk mahkemesi kararının ortaya çıkması sonucunu doğurur. Ancak örneğin Türk hukukunun vazgeçilmez kabul ettiği temel prensiplerini ihlal eden veya milletlerarası alanda geçerli olan ortak ilkelere aykırı bulunan yabancı mahkeme kararları tenfiz edilemez. Tenfiz hakimi takdir hakkını kullanırken, her somut olayın kendine mahsus özelliklerini de dikkate almalıdır.

O halde dava konusu uyuşmazlık yönünden de somut olayın özelliklerine göre bir inceleme ve değerlendirme yapılmalıdır.

Burada ilk olarak yabancı mahkemece davalının savunma hakkının ihlal edilip edilmediğinin incelenmesi gereklidir. Somut olayda yabancı mahkemece, dava dilekçesi ve ekleri ile gerekçeli kararın davalıya 1965 tarihli Hukukî ve Ticarî Konularda Adlî ve Gayrı Adlî Belgelerin Yabancı Memleketlerde Tebliğine Dair Lahey Sözleşmesi’ne uygun olarak tebliğ edilip edilmediği dosya kapsamında anlaşılmamaktadır.

Somut uyuşmazlıkta incelenmesi gereken diğer bir konu da, benzer olaylarda Türkiye’de açılan davaların, TTK.’nun 329/1. ve 405/2. maddelerinde düzenlenen, anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyecekleri ve pay sahiplerinin sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyecekleri ilkeleri gereği reddedilmesine rağmen, aynı şartlardaki ortaklarca yabancı mahkemelerde açılan davaların kabul edilmesinin ve alınan farklı yöndeki bu yabancı mahkeme kararlarının Türkiye’de tenfizinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağıdır. Nitekim mahkemece bu durum, TC. Anayasası’nın kanun önünde eşitlik ilkesine ve kamu düzenine aykırı kabul edilmiştir.

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HUMK.’nun 445/10. maddesi uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır.

Somut uyuşmazlık yönünden asıl incelenmesi gereken husus, tarafları, konusu veya sebebi “farklı” olan bir yabancı mahkeme kararının, Türk mahkemelerinden alınan kararlar ile bağdaşmaması halinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağı noktasıdır. Burada ilk olarak tanıma ve tenfiz hukukundaki kamu düzenine aykırılık kavramının, iç hukuktaki emredici kurallara aykırılık kavramından daha dar ve sınırlı bir anlama sahip olduğu gözden uzak tutulmamalıdır. Dolayısıyla kamu düzeni gerekçesiyle yabancı mahkeme kararının tenfizine istisnaen müdahale edilmelidir. Ayrıca somut uyuşmazlıkta yukarıda açıklanan revision au fond yasağından ayrılmayı gerektirecek bir özellik de bulunmamaktadır. Yine aynı davanın Türk mahkemelerinde görülmesi halinde farklı sonuca varılacak olması, “tek başına” tanıma ve tenfiz engeli oluşturmayacaktır. Zira, esasa uygulanacak yabancı hukuk gibi yabancı mahkeme kararlarının da Türk mahkemelerinden verilecek kararlarla aynı olması beklenemez.

Bu noktada belki Türk tarafların Türk hukukunun emredici hükümlerinden kaçmak amacıyla yabancı mahkemeden bir karar elde etmeye ve bu kararı Türkiye’de tenfiz ettirmeye çalışmalarının adalet duygusunu sarsacağı, bir başka emredici kural olan kanuna karşı hile yasağına ve bu sebeple de Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı düşünülebilir (Prof. Dr. Ergin Nomer Prof. Dr. Cemal Şanlı, Devletler Hususi Hukuku, İstanbul 2009, 17. Bası, sayfa: 491, dipnot: 270). Ancak öncelikle böyle bir durumun varlığı davalı tarafça ispat edilebilmiş değildir. Kaldı ki somut olayın dikkat edilmesi gereken başka bir özelliği daha vardır. O da Türk hukukunda kabul edilen anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyeceklerine dair ilkenin, Avrupa’da hakim olduğu gibi Alman hukukunda da kural olarak benimsenmiş bulunmasıdır. Somut uyuşmazlıkta yabancı mahkemece davalının savunma haklarının ihlal edilmediği yukarıda açıklanmıştır. Dolayısıyla davalı şirket, benzer ilkelerin egemen olduğu bir hukuk düzeninde, kendisine tanınan savunma olanaklarından yararlanmayarak, tenfizini istemediği kararın verilmesine ve kesinleşmesine kendisi neden olmuştur. Davalının bu şekilde yasal haklarını kullanmayıp, örneğin Türk mahkemelerinden verilmiş aynı nitelikteki bir kararı temyiz etmemek suretiyle Türkiye’de de kesinleşmesine neden olabilmesi mümkündür. Böyle bir durumda da kararın kamu düzenine aykırı olduğu ve infaz edilmemesi gerektiği ileri sürülemeyecektir.

O halde mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda yabancı mahkeme hükmünün tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturmayacağı kabul edilerek, davalıya yabancı mahkeme dava dilekçesi ve ekleri ile gerekçeli kararın 1965 tarihli Hukukî ve Ticarî Konularda Adlî ve Gayrı Adlî Belgelerin Yabancı Memleketlerde Tebliğine Dair Lahey Sözleşmesi’ne uygun olarak tebliğ edilip edilmediği araştırılarak, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 06/12/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7880, Karar No: 2021/7344, Tarih: 19.10.2021

**2. Hukuk Dairesi         2021/7880 E.  ,  2021/7344 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : İpoteğin Kaldırılması-Aile Konutu Şerhi Konulması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalılardan ... tarafından 25.06.2020 tarihli ek karar ve asıl karar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Bölge adliye mahkemesi kararı ve davalı ...'in temyiz başvuru dilekçesinin davacı kadının mirasçılarından ... ve ...'e adres kayıt sisteminde kayıtlı adreslerine "Mernis" ibaresi şerhi ile Tebligat Kanunu 21/2. maddesi uyarınca tebliğe çıkarılmış ve tebliğ imkansızlığı nedeniyle evrak Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi uyarınca muhtara tebliğ edilmiştir. Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır (Teb. K. m. 10/1). Adres kayıt sisteminde bulunan adresin bilinen en son adres olarak kabul edilebilmesi için bilinen en son adrese tebligat yapılamamış olması veya bu adresin tebliğe elverişli olmaması halinde mümkündür. Bilinen en son adresin tebliğe elverişli olmadığı anlaşılmadan veya bu adreste tebligat yapılamadığı görülmeden doğrudan adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresinde tebligatın yapılması; yapılan tebligatı usulsüz kılar (Teb. K. m. 10/2).Ayrıca davacı kadının mirasçısı ...'e yapılan bölge adliye mahkemesi kararı ve davalı ...'in temyiz başvuru dilekçesinin tebligatı dedesi (davalı) ... imzasına tebliğ edilmiş olduğu anlaşılmaktadır. ... ve ... hasım durumundadırlar. Tebligat Kanunu'nun 39. maddesine göre hasıma tebligat yapılamaz. Açıklanan nedenle; bölge adliye mahkemesi kararı ve temyiz başvuru dilekçesinin tebliğleri usulsüz olduğundan usulüne uygun olarak tebliğlerinin sağlanması ve yasal süreler beklenildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi.19.10.2021 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2020/7884, Karar No: 2021/1327, Tarih: 09.02.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/7884 E.  ,  2021/1327 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, (kapatılan) 21. Hukuk Dairesinin bozma ilamına uyularak ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün davalı Kurum ve davalı ... Tarım ve Gıda Mad. Tur. İnş. San. Ltd. Şti. avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

İhya edilen ... Turizm ve Eğlence Hizmetleri Ltd. Şti.'ye tasfiye memuru olarak atanan ...’a gerekçeli kararın 7201 sayılı Kanun hükümlerine göre yöntemince ve usulünce tebliği ile tebligat parçası eklendikten sonra; temyiz süresi geçtikten ve gerektiğinde 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesindeki düzenleme gereği, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 432. maddesindeki prosedür işletildikten sonra ve tanıkların hizmet cetvelleri eklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, temyiz itirazlarının bu noksanlıklar giderilip dosya geldikten sonra incelenmesine, 09/02/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26620, Karar No: 2013/16865, Tarih: 14.11.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/26620 E.  ,  2013/16865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : Ticareti usulüne aykırı terk etmek

HÜKÜM : Beraat

17.01.2012 tarihli zabıta araştırmasına göre borçlu ticaret şirketinin faaliyetinin devam ettiği cihetle, şikayetçi vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle sonucu itibariyle doğru olan hükmün istem gibi ONANMASINA, 14.11.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2797, Karar No: 2019/3832, Tarih: 12.06.2019

**10. Ceza Dairesi         2017/2797 E.  ,  2019/3832 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan beraat kararı verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 ayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi,

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 12/06/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5085, Karar No: 2023/6623, Tarih: 20.12.2023

**8. Hukuk Dairesi         2021/5085 E.  ,  2023/6623 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında ... Kadastro Mahkemesinde görülen dava sonucunda verilen hükme karşı davacı vekili ve davalı Hazine vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davalı Hazine vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile, İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın reddine karar verilmiş olup, bu kez davacı vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesi kararı temyiz edilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava konusu ... ili ... ilçesi ... Köyü çalışma alanında bulunan 108 ada 8 parsel ... taşınmazın bulunduğu yerde 1950 yılında 16 Nolu Orman Kadastro Komisyonu tarafından orman tahdidi yapılmış ve yapılan bu tahdit sırasında çekişmeli taşınmazın bir bölümü orman sınırları içinde bırakılmış, 19.04.1966 yılında yapılan kadastro tespitinde taşınmaz 27.06.1953 tarih 476 ... tapu kaydına dayanılarak "Kalaba Ormanı" vasfıyla Hazine adına tespit edilmiş ,yapılan bu tespit 17.06.1975 tarihinde kesinleşerek tapu kaydı oluşturulmuş, sonrasında 3646 ... Kanun gereği devir nedeniyle taşınmaz davacı ... adına tescil edilmiş, akabinde yörede 6831 ... Kanun uyarınca 64 Nolu Orman Kadastro Komisyonunca 10.05.2017 tarihinde işe başlanarak sonuçları 24.10.2017 tarihinde ilan edilen orman kadastro çalışmaları yapılmış ve süresinde dava açılması nedeniyle kesinleşmemiştir.

Davacı vekili; ... mahallesinde 64 nolu Orman Kadastro Komisyonunun 6831 ... Orman Kanunu hükümleri doğrultusunda yürüttüğü orman kadastrosu ve 2/B uygulama çalışmalarının sonuçlandırılıp askıya çıkarıldığını, bu çalışmalar sırasında mülkiyeti davacı idareye ait 108 ada 8 parsel ... taşınmaz ile ilgili olarak orman sınırlamaları ve 2/B çalışmaları yapıldığını, bu taşınmazın 3646 ... kanun hükümleri gereğince davacı idareye intikal eden taşınmazlardan olup komisyonca orman sınırlamaları ve 2/B çalışmaları yapılırken taşınmazın hangi alanın devlet ormanı şeklinde tespit gördüğü, hangi alanının ise 2/B kapsamına alındığının bilinmediği, bu uygulama ile davacıya ait tarım arazilerinin bölünerek bütünlüğünün bozulduğunu, tespite konu alanların tarım alanı olduğunu, bir kısım alanda ise davacı idarenin kendisinin dikip yetiştirmiş olduğu çam ağaçlarının bulunduğunu davacının çekişmeli taşınmazı ... Küre Organik Ürünler Tarım Hayvancılık Pazarlama Sanayi Ticaret Ananonim Şirketi'ne kiraya verdiğini, kiracı olan şirketin halen tarımsal faaliyetlerini yürüttüğünü, davalı idarenin yapmış olduğu ve tarım arazisi niteliğindeki taşınmaz ile ilgili orman sınırlaması ve 2/B uygulaması işlemi usul ve hukuka aykırı olduğunu, ayrıca komisyonun mevzuata uygun bir şekilde oluşturulup oluşturulmadığını ve hangi çalışmaları yapma yetkisi olduğu hususunun da bilinemediğini öne sürerek davalı idarece yapılan tespitin itirazen kaldırılmasına karar verilmesi istemi ile dava açmıştır.

İlk Derece Mahkemesince, hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporu uyarınca, davanın kısmen kabul kısmen reddi ile, ... ili ... ilçesi, ... Mahallesi, 108 ada 8 parsel ... taşınmazda 64 nolu orman komisyonunun yapmış olduğu kadastro işleminin; orman mühendisi ve harita mühendisi bilirkişilerce düzenlenen 18.06.2018 tarihli rapor ve krokide C harfi ile gösterilen 120.538,09 m²' lik kısım yönünden Devlet ormanına dahil edilmesine ve 2/B uygulaması ile orman sınırları dışına çıkarılmasına yönelik işlemin iptaline, orman mühendisi ve harita mühendisi bilirkişilerce düzenlenen 18.06.2018 tarihli rapor ve krokide A harfi ile gösterilen 3041,56 m²' lik kısım, B harfi ile gösterilen 3604,02m²' lik kısım ve D harfi ile gösterilen 21.850,60 m²' lik kısım yönünden açılan davanın reddine, karar verilmiş, karara karşı davacı vekili ve davalı Hazine vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince; orman olarak yapılan kadastro tespiti kesinleşen taşınmaz yönüyle 2017 yılında yapılarak ilan edilen orman kadastrosunun esasen bir aplikasyon niteliğinde olduğu ve taşınmazın dahi kadastro tespitinde belirlenen çapı ile geçerli olmak üzere aynı haliyle belirlendiği, özellikle Kanun gereği devir nedeniyle malik olan davacı tarafından taşınmazın özel mülkiyete tabi olduğunun ileri sürülmesinin mümkün olmadığı ve davacının eldeki davayı açmakta hukuki bir yararının bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davalı Hazine vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın tümden reddine karar verilmiş, bu kez davacı vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesi kararı temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile Bölge Adliye Mahkemesi kararındaki gerekçeye, 6100 ... Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle; temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 ... Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, 54,40 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 215,45 TL'nin temyiz eden davacıdan alınmasına, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 20.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/25038, Karar No: 2017/1590, Tarih: 09.02.2017

**13. Hukuk Dairesi         2016/25038 E.  ,  2017/1590 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin yetkisizliği nedeniyle reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı ... avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, veteriner sağlık raporunda küpe numaraları yazılı 31 büyükbaş hayvanın maliki olduğunu, hayvanların 17 adetini yurtiçi hayvan sevk belgesi ile davalı İhsan'a 90.000 TL bedelle sattığını ancak davalı İhsan tarafından bedelin ödenmediğini, hayvanların ... ili, ... ilçesi ... köyünde bulunan davalı ...’ın işletmesine sevk edildiğini, ayrıca kalan 14 adet hayvanı ise diğer davalı şirkete 40.000,00 TL bedelle sattığını ve hayvanların Nazilli'ye sevk edildiğini ancak bedelinin şirketçe ödenmediğini belirterek alacaklarının davalılardan tahsilini talep etmişti.

Davalılar ayrı ayrı yetki itirazında bulunarak davanın dilemiştir.

Mahkemece, davalının ikametgahı olan ... Asliye Hukuk Mahkemesinin yetkili olduğundan bahis ile yetkisizlik kararı verilmiş; hüküm, davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, davalılar ayrı ayrı satılan büyükbaş hayvanların bedelinin tahsili isteğine ilişkindir. HMK.nun 6. maddesi gereğince bir davada genel yetkili mahkeme, davalının yerleşim yerinin bulunduğu yer mahkemesidir. Aynı kanunun 10. maddesinde sözleşmeden doğan davalar için, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinin de yetkili olduğu belirtilmiştir ki bu da özel yetkiye ilişkin bir düzenlemedir. Ayrıca 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu 89. maddesi uyarınca para alacağına ilişkin davalarda aksi kararlaştırılmadıkça para borcu alacaklının yerleşim yerinde ödenmesi gerektiğinden alacaklının bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir. Dolayısıyla dava, davacının seçimine göre, hem genel ve hem de özel yetkili mahkemede açılabilir. (Bkz. HGK. 5.11.2003, 2003/13-640-627 sayılı kararı) Az yukarıda anılan 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu 89. maddesi gereğince, para alacağının tahsili amacıyla açılan eldeki davada, ... Mahkemeleri de yetkilidir. Mahkemece değinilen bu yönler gözetilerek işin esasına girilip hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde yetkisizlik nedeniyle dava dilekçesinin reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, peşin alınan 29,20 TL harcın istek halinde davalı ...'ne iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 09/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30354, Karar No: 2016/9680, Tarih: 18.04.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/30354 E.  ,  2016/9680 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLER : Beraatlerine dair

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın aşamalarda alınan savunmalarında üzerine atılı suçlamayı kabul etmemesi, katılanların olay tarihinde vekil huzurunda kollukta alınan beyanlarında sanığın kendilerine süpürge sağı ile vurduğa dair bir beyanlarının olmamasına rağmen mahkemece alınan beyanlarında sanığın kendilerine süpürge sapı ile de vurduğunu beyan etmek suretiyle beyanları arasında çelişki bulunması karşısında bu çelişki giderilerek ayrıca sanığın kolunun ne suretle alçıda olduğu tespit edilerek kolu alçıdayken mağdurların kafasını birbirine vurup vuramayacağı tespit edildikten sonra sanığın hukuki durumun tayini ve tespiti gerektiği gözetilmeyerek eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 18.04.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.