muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/11716, Karar No: 2017/1906, Tarih: 09.03.2017

Müteselsil borç, birden çok borçlunun alacaklıya karşı borcun tümünden sorumlu olduğu, alacaklının tamamen veya kısmen edayı her bir borçludan isteyebildiği, eda tamamen yerine getirilinceye dek borçluların sorumluluklarının süregeldiği, her borçlunun iç ilişkideki payına bakılmaksızın borcun tamamını ifa etmekle yükümlü olduğu, borçlulardan birinin borcu ödemesi durumunda diğerlerinin de alacaklıya karşı borçtan kurtulduğu, borcun, her bir borçlu yönünden tali değil asli nitelik taşıdığı, alacaklı karşısında birden çok borç ve borçlunun bulunduğu borç ilişkisidir. Bu ilişkide ifa, asıl alacağı ortadan kaldırmayıp alacak hakkı, ödeme yapmak suretiyle rücu hakkını kazanan borçluya geçtiğinden, anılan borçlu, alacaklının halefi olarak diğerlerine rücu edebilmektedir. Bununla birlikte, rücua konu olan borcun müteselsil niteliği bulunmadığından, sorumluluktan kurtulmak için her borçlunun borcun tümü yerine, kendine düşen payını ödemesi yeterli olmaktadır ki burada kanundan doğan halefiyet söz konusudur. Kuşkusuz, ödeme yapan borçlu ile alacaklının öncesinde, halefiyeti ortadan kaldırıcı sözleşme yapmak yetkileri de bulunmaktadır. Öğreti ve yargı kararlarında, borçların aynı sebepten doğması durumuna “tam teselsül” denilmekte ve değinilen 50. maddenin bunu karşıladığı ifade edilmekte, borçların farklı nedenlerden (kanun, sözleşme, haksız eylem) doğması halinde ise “eksik teselsül”ün varlığından söz edilerek 51. maddenin de bunu tanımladığı kabul edilmektedir. 50. maddede, aynı zarardan dolayı birden çok kişinin birlikte müteselsilen sorumlu tutulmaları, birden çok kişinin ortak kusurlarıyla zarara birlikte sebebiyet vermiş olmaları koşuluna bağlanmıştır. 51. maddede ise, müteselsil sorumluluk, ortak kusur yerine farklı hukuksal nedenlere bağlanmıştır ve bunlar kanun, sözleşme veya haksız eylemdir. Birden çok kişi, kanun, sözleşme veya haksız eylem nedeniyle aynı zarar için, zarara uğrayana karşı sorumlu iseler, bunlar arasında, bir zarara ortaklaşa sebep olanlar hakkındaki dönmeye (rücu) ilişkin kurallar uygulanmakta, kural olarak ilk önce, haksız eylemiyle zarara yol açan sorumlu tutulmakta, en son olarak da kusuru olmaksızın ve sözleşme gereği sorumluluğu olmadığı halde kanun hükmü gereğince sorumlu tutulan kişiye başvurulmaktadır. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 09.10.2013 gün ve 2013/9-1559 Esas - 2013/1461 Karar, 15.05.2015 gün ve 2013/17-2267 Esas - 2015/1352 Karar, 19.06.2015 gün ve 2013/10-2281 Esas - 2015/1727 Karar, 24.06.2015 gün ve 2014/13-19 Esas - 2015/1743 Karar sayılı ilamlarında aynı görüşlere yer verilmiştir.

Önemle vurgulanmalıdır ki 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununda eksik ve tam teselsül ayırımına son verilmiş, 61. maddede, birden çok kişi birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri veya aynı zarardan çeşitli sebeplerden dolayı sorumlu oldukları takdirde, haklarında müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin uygulanacağı, 62. maddede, tazminatın aynı zarardan sorumlu müteselsil borçlular arasında paylaştırılmasında, bütün durum ve koşullar, özellikle onlardan her birine yüklenebilecek kusurun ağırlığı ve yarattıkları tehlikenin yoğunluğunun göz önünde tutulacağı, tazminatın kendi payına düşeninden fazlasını ödeyen kişinin, bu fazla ödemesi için, diğer müteselsil sorumlulara karşı rücu hakkına sahip ve zarar görenin haklarına halef olacağı bildirilmiştir.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50. ve 51. maddeler (6098 sayılı Kanunun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanunun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenden istenebilecek gerçek zararı aşmayan gelirin ilk peşin sermaye değerinin müteselsil sorumluların toplam kusuruna düşeninden işveren, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısının müteselsil sorumluların toplam kusuruna karşılık gelen tutarından da üçüncü kişi sorumlu tutulmalıdır.

Daha açık anlatımla, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde, meydana gelen kazada 3. kişi konumunda bulunan ... için davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasanın 21/4. maddesidir. Anılan yasa maddesi ve belirtilen esaslara göre davalı ... sorumlu olduğu tutarın ilk peşin sermaye değerinin yarısının % 70’i olduğu dikkate alınmayarak hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438.maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : 1- Hükmün gerekçesinin son cümlesinde bulunan “...1.381,46...”rakamlarının silinerek yerine “9.670,24” rakamlarının yazılmasına,

2-Hükmün 1. bendinde bulunan “...1.381,46” rakamlarının silinerek yerine “9.670,24” rakamlarının yazılmasına,

3-Hükmün 2. bendinde bulunan “...94.36” rakamlarının silinerek yerine “660,57” rakamlarının yazılmasına,

4-Hükmün 3. bendinde bulunan “...165,77” rakamlarının silinerek yerine “1160,42” rakamlarının yazılmasına,

5-Hükmün 4. bendinde bulunan “...77,44” rakamlarının silinerek yerine “533,57” rakamlarının yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2013/8297, Karar No: 2013/15581, Tarih: 26.09.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/8297 E.  ,  2013/15581 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı, davalı işyerinde 27.09.1999-17.10.2011 tarihleri arasında çalıştığını, iş sözleşmesini emeklilik nedeniyle 17.10.2011 tarihli ihtarnameyle feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı alacağının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının 17-18-19/10/2012 tarihlerinde devamsızlık yapması nedeniyle ihtarname ile mazeretini bildirmesinin istendiğini, davacının emekli aylığı almak için yaş koşulunu gerçekleştirmediğini, işten ayrıldıktan kısa süre sonra başka bir işyerinde çalışmaya başladığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının emeklilik nedeniyle iş sözleşmesini fesihte haklı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

İş sözleşmesinin işçi tarafından yaşlılık aylığı tahsisi amacıyla feshedilip feshedilmediği ve buna göre kıdem tazminatı hakkının doğup doğmadığı konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4447 sayılı Yasanın 45 nci maddesi ile 1475 sayılı Yasanın 14 ncü maddesinin birinci fıkrasına (5) numaralı bent eklenmiştir. Anılan hükme göre, işçinin emeklilik konusunda yaş hariç diğer kriterleri yerine getirmesi halinde kendi isteği ile işten ayrılması imkânı tanınmıştır. Başka bir anlatımla, sigortalılık süresini ve pirim ödeme gün sayısını tamamlayan işçi, yaş koşulu sebebiyle emeklilik hakkını kazanamamış olsa da, anılan bent gerekçe gösterilmek suretiyle işyerinden ayrılabilecek ve kıdem tazminatına hak kazanabilecektir. Ancak, işçinin işyerinden ayrılmasının yaş hariç emekliliğe dair diğer kriterleri tamamlaması üzerine çalışmasını sonlandırması şeklinde gelişmesi ve bu durumu işverene bildirmesi gerekir.

Somut olayda, davacı yaş şartını doldurmamakla beraber iş akdini prim ödeme gün sayısı ve emeklilik süresini doldurması nedeniyle feshettiğini davalı işverene 17.10.2011 tarihli ihtarname ile bildirmiş, SGK’dan bu hususta aldığı yazıyı ihtarnameye eklemiştir. İhtarnamenin işverene tebliğ edildiği tarih 28.10.2011 tarihi olup mahkemece davacının sigortalılık süresini ve prim ödeme gün sayısını doldurduğuna dair yazıyı işverene ibraz ettiği tarih olan 28.10.2011 tarihinden itibaren faize hükmedilmesi gerekirken fesih tarihinden itibaren faize hükmedilmesi hatalı olup, bozma sebebi ise de bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden karar bozulmamalı, HMK.nun 370/2. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Hüküm fıkrasına A) bendinin tamamen çıkartılarak yerine;

“13.436,21 TL kıdem tazminatının 28.10.2011 tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faizi ile davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine,” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına, kararın bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 26.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4725, Karar No: 2023/4423, Tarih: 20.06.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/4725 E.  ,  2023/4423 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜMLER : Beraat

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Ankara Batı 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.02.2015 tarihli ve 2014/87 Esas, 2015/40 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan, sanık ... hakkında ise beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca ayrı ayrı beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz Sebebi

Katılan mağdurenin aşamalarda istikrarlı ve samimi anlatımlarda bulunduğu, sanıkların üzerilerine atılı suçları işlediklerine dair yeterli delil ve tanık anlatımlarının mevcut olduğu, hastane raporuna göre katılan mağdurenin ruh sağlığının bozulduğu, sanıkların cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz Sebebi

Katılan mağdurenin aşamalarda istikrarlı ve samimi anlatımlarda bulunduğu, sanıkların üzerilerine atılı suçları işlediklerine dair yeterli delil ve tanık anlatımlarının mevcut olduğu, hastane raporuna göre katılan mağdurenin ruh sağlığının bozulduğu, sanıkların cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. "Şüpheli ... \*\*\*'ın arkadaşlık yaptığı katılan mağdureye 21/08/2012 günü arkadaşının evine gitmeyi teklif ettiği, birlikte şüpheli ...'in arkadaşı olan M'nin evine gittikleri, bir süre evde bulunan kişilerle oturduktan sonra mağdure ... ... ve şüpheli ...'in başka bir odaya geçtikleri, burada önce müzik dinlemeye başladıkları, ardından şüphelinin mağdureyi öpmeye kalkıştığı, bu arada mağdurenin cep telefonuna başka bir arkadaşından mesaj geldiği, bu mesajı gören ...'in mağdureye sinirlenerek mağdurenin giysilerini çıkardığı, eliyle göğsüne ve vücuduna dokunmaya başladığı, bu sırada mağdurenin tamamen soyunup çıplak vaziyette; şüphelinin ise belden aşağısı çıplak halde bulunduğu, mağdure ... ...'un şüpheliden kurtulmaya çalıştığı, kendisini yere attığı, ardından şüphelinin mağdureyi bıraktığı, her iki şahsın üzerlerini giyerek odadan çıktıkları,şüpheli ... \*\*\*'nin ise mağdurenin şüpheli ... ile yaşamış olduğu bu olaydan önceki bir tarihte mağdure ... ...'a telefon açtığı, mağdureye kız arkadaşı ile ayrılmasına neden olduğunu, bu konuyu konuşmak üzere evine gelmesini istediği, mağdure ... ...'un şüpheli ...'ın Sincan ... Mah. ... Sokakta bulunan evine gittiği, evde bulundukları sırada şüpheli ...'ın bir anda mağdurenin giysilerini çıkartmaya çalıştığı, mağdurenin karşı koymaya çalışmasına rağmen kıyafetlerini çıkarttığı, kendi pantolonunun fermuarını indirdiği, penisini mağdurenin anüsüne sokmaya kalkıştığı, mağdurenin canının acıdığını söylemesi ve karşı koyması üzerine eylemine devam etmeyerek mağdureye tokatlamaya başladığı, 'seni bir daha bu şekilde affetmem, bırakmam, öldürmediğime dua et' diyerek tehditte bulunduğu ardından mağdurenin evden ayrılmasına izin verdiği'' iddiasıyla kamu davası açılan olayda;

2. Katılan mağdure beyanları, sanık savunmaları, tanık anlatımları ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; sanıkların katılan mağdureye karşı zor kullandığına dair katılan mağdurenin soyut anlatımları dışında delil bulunmadığı, tanık M'nin ise savunmayı teyit eder beyanlarda bulunduğu, suç tarihinde on altı yaşında olan katılan mağdurenin sanıkların bulunduğu eve kendi rızası ile giderek ilişki boyutuna varmayacak şekilde bir takım cinsel hareketlere maruz kaldığı olayda çocuğun cinsel istismarı suçunun unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle sanıkların üzerilerine atılı suçlardan beraatlerine karar verilmiştir.

3. Dosya kapsamında bulunan deliller;

3. Dosya kapsamında bulunan deliller;

Sanıklara ait nüfus ve adli sicil kayıtları, ekonomik ve sosyal durum araştırması, savunma, katılan ve katılan mağdure beyanları, tanık anlatımları, doktor raporları ile kolluk kuvvetleri tarafından tutulan araştırma tutanakları dosyada mevcuttur.

IV. GEREKÇE

1. Tüm dosya içeriğine göre, evde bulunurlarken on sekiz yaşından küçük mağdurenin çıplak görüntülerini cep telefonu kamerasıyla çekip, cep telefonunun hafıza kartına kaydederek depolayan sanık ...'in eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun226 ncı maddesinde düzenlenen müstehcenlik suçunu oluşturduğu ancak bu hususta usulüne uygun açılmış kamu davasının bulunmadığı anlaşıldığından, asli dava zamanaışımı süresi içerisinde mahallinde bununla ilgili dava açılması mümkün görülmüştür.

2. Mahkemenin gerekçesi ve tüm dosya kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla hükümlerde bu yönüyle hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara Batı 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.02.2015 tarihli ve 2014/87 Esas, 2015/40 Karar sayılı kararında katılan mağdure vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan mağdure vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12177, Karar No: 2015/10859, Tarih: 11.02.2015

**6. Ceza Dairesi         2014/12177 E.  ,  2015/10859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm sanık ... tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre tayin edilen günde yapılan duruşma sonunda, sanık ... yönünden duruşmalı, diğer sanık ... yönünden duruşmasız olarak incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü;

Katılan sıfatı bulunan yakınanlar ..., ... ve ...'in 13.05.2014 havale tarihli dilekçeleriyle sanıklardan şikayetçi olmadığını bildirdikleri, kovuşturma evresindeki vazgeçmenin katılma hakkından da vazgeçmeyi içerdiği, anılan yakınanların katılan sıfatlarının kalmadığının anlaşılması karşısında, gerekçeli karar başlığında “katılan” olarak gösterilmeleri ve yakınan ...'nın ise isminin hiç yazılmaması, mahallinde düzeltilmesi olanaklı yazım hatası kabul edilmiştir.

Soruşturma ve kovuşturmanın sonuçlarını içeren tutanaklar, belgeler ve duruşmalı inceleme sırasında ileri sürülen savunmalar doğrultusunda yapılan incelemede:

“Değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, yakınan ...'a karşı işlenen yağma suçu yönünden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde,

150/2.maddesinin düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanıklara yükletilen dava konusu yağma eyleminin yasada öngörülen suç tipine uygun olarak nitelendirildiği,

İddiaya, savunmalara ve toplanıp karar yerinde gösterilen yeterli kanıtlara göre belirtilen suçun sanıklar tarafından işlendiği,

Soruşturma aşamalarında ileri sürülen iddia, itiraz ve savunmaların incelenip tartışıldığı ve kanıtlara uygun olarak değerlendirildiği,

Yasal ve takdiri arttırıcı ve indirici nedenlerin gözetildiği,

Duruşma sonunda oluşan vicdani kanı ve uygulama maddeleri uyarınca cezaların doğru olarak belirlendiği anlaşıldığından, sanık ... ve savunmanı ile sanık ... savunmanının temyiz dilekçelerinde ve sanık ... savunmanı Avukat ...'in duruşmada ileri sürdüğü tüm itiraz ve savunmaların reddiyle, eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan ve sanık ... yönünden duruşmalı temyiz incelemesi yapılan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, ilişkin oybirliğiyle alınan karar 11.02.2015 gününde Yargıtay Cumhuriyet Savcısı 'ın katıldığı oturumda, sanık ve savunmanının yokluklarında açıkça ve yöntemince okunup anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2006/3286, Karar No: 2006/4877, Tarih: 09.05.2006

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2006/3286 E.  ,  2006/4877 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; bozmaya uyarak ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen 18.500.00.-YTL. maddi ve manevi tazminatın yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmesi ve davalılar vekilince de duruşma talep edilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 09.05.2006 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalılar vekili Avukat ... ile karşı taraf vekili Denizer Şanlı geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan Avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı gün Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği konuşulup düşünüldü, ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Hüküm, İş Mahkemesinden verilmiştir. 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 8.maddesi hükmüne göre ise İş Mahkemelerinden verilmiş bulunan nihai kararların 8 gün içinde temyiz olunması gerekir.

Olayda hüküm 17.02.2006 tarihinde temyiz edenlerden davacı vekilinin yüzüne karşı tefhim, edilmiş temyiz ise 02.03.2006 tarihinde vuku bulmuştur.İş Mahkemelerinde karşı tarafın temyizine cevapta katılma yoluyla temyizde mümkün değildir. Bu duruma göre davada 8 günlük temyiz süresi fazlası ile geçmiştir.

O halde, 1.6.l990 Tarih ve l989/3 E. 1990/4 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararı da göz önünde tutularak davacı vekilinin temyiz dilekçesinin süre aşımı yönünden reddi cihetine gitmek gerekmiştir.

2-Davalıların temyizlerine gelince, dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre,davalılar vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, davacı yararına takdir edilen 450.00 YTL duruşma Avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 09.05.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4065, Karar No: 2006/8420, Tarih: 16.11.2006

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2006/4065 E.  ,  2006/8420 K.**

**"İçtihat Metni"**

-K A R A R-

Yedieminlik görevini suistimalden sanık ...’in yapılan yargılaması sonunda; Beraatine dair ( BALA ) İcra Ceza Mahkemesinden verilen 01.02.2005 gün ve 2 esas, 2 karar sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi müşteki vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından 10.07.2006 günü daireye gönderilmekle incelenip gereği düşünüldü:

Kısa kararın bulunduğu duruşma tutanağı içeriğinden hükmün müşteki temsilcisinin yüzüne karşı tefhim edildiği ve temyiz süresinin bu tarihten itibaren işlemeye başlayacağı anlaşıldığından, müşteki vekilinin temyiz dilekçesini süresi içinde vermemiş olması nedeniyle temyiz isteğinin CMUK.nun 317. maddesi gereğince ( REDDİNE ), 16.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.