muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/14591, Karar No: 2015/579, Tarih: 26.01.2015

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda; dosyaya davacının imzasının bulunduğu giriş çıkış kayıtları, davalı banka şubesinin güvenlik sisteminin aktif ve pasif hale getirilmesine ilişkin davacı dışındaki işçiler tarafından kurulan alarm sistemine ait kayıtlar ile davacının şifresi ile davalının bilgisayar sistemine girip çıktığı saatlere ilişkin kayıtların sunulduğu, ancak hesaplama yapılan tüm dönem için belirtilen kayıtların tamamının sunulmadığı görülmektedir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda tüm bu kayıtlardaki giriş çıkış saatleri dikkate alınarak davacının ortalama çalıştığı saatler tespit edilmiş ve davacının haftada 5 saat fazla süreli çalışma ve 6,5 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Mahkemece bilirkişi tarafından hesaplanan miktardan % 30 hakkaniyet indirimi yapılarak davacının alacağı hüküm altına alınmıştır. Fazla mesai hesabında öncelikle davacının imzası bulunan giriş çıkış kayıtları ve bilgisayarını açıp kapamasına ilişkin kayıtlar dikkate alınmalı, kayıt bulunan dönemler için fazla mesai ücreti söz konusu kayıtlara göre hesaplanmalıdır. Kayıtlara göre hesaplama yapılan dönem için de çalışma işveren kayıtlarına dayandığından hakkaniyet indirimi yapılmamalıdır. Geri kalan dönem için ise tanık beyanları ve tüm deliller birlikte değerlendirilmek suretiyle hesaplama yapılmalı, bu dönem için mahkemece hakkaniyet indirimi yapılmalıdır. Mahkemece eksik inceleme ve hatalı rapora itibarla hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 26.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/19580, Karar No: 2024/2869, Tarih: 12.03.2024

**7. Ceza Dairesi         2021/19580 E.  ,  2024/2869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/573 E., 2016/230 K.

SUÇ : 6831 sayılı Orman Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu, temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık müdafii süre tutum dilekçesi vermiştir.

2. Sanığın temyiz sebepleri; davaya konu taşınmazı ilk aldığı haliyle kullandığına, bu itibarla ormandan açma yapmadığına ilişkindir.

II. GEREKÇE

İhbar üzerine orman muhafaza memurlarınca yapılan kontroller esnasında, sanığın tapulu arazisine bitişik kesinleşmiş orman kadastrosu sınırları içinde yer alan ormanlık araziyi açarak kendi arazisine yol yaptığı ve kendi arazisine elektrik hattı geçirmek için kanal açtığı, bilirkişiye göre 1.300 m2 alanda işgalin mevcut olduğu anlaşılmıştır.

Sanık hakkında 6831 sayılı Orman Kanunu'nun (6831 sayılı Kanun) 93/1. maddesine muhalefet suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Sanık savunmasında; ormandan açma yapmadığını, tarlasındaki zeytin fidanlarını sulamak için yer altından elektrik hattı çekmek zorunda kaldığını beyan etmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi raporunda; suça konu yerde yol yapıldığı ve elektrik hattı geçirilmesi için kanal açıldığı, suça konu yerin tutanak tarihinden önce orman kadastrosu kesinleşerek orman olarak tescil edildiği belirtilmiştir.

Sanığın cezasının seçenek yaptırıma çevrildiği hüküm fıkrasında 300 yerine 25 tam gün üzerinden uygulama yapıldığının belirtilmesi mahallinde düzeltilmesi mümkün maddi hata olarak görülmüştür.

Sanığın sınırı belirli olan tapulu arazisinin bitişiğindeki kesinleşmiş orman kadastrosu sınırları içindeki ormanlık alanda yol ve elektrik için kanal açtığı, sanığın elektrik hattı geçirdiğini kabul ettiği nazara alınarak savunmasının suçtan kurtulmaya yönelik olduğunun anlaşılması ve tüm dosya kapsamına göre sanığın eyleminin sabit olduğu belirlenmekle, sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmasında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamış, sanığın ve sanık müdafiin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

III. KARAR

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık ve sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık ve sanık müdafiin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, 12.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15841, Karar No: 2016/1427, Tarih: 04.02.2016

**14. Hukuk Dairesi         2015/15841 E.  ,  2016/1427 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 11.06.2015 gün ve 2014/13044 Esas, 2015/6467 Karar sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı ... vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, satış vaadi sözleşmesine dayalı tapu iptalive tescil istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalı ... vekilinin temyizi üzerine hüküm Dairemizce onanmış, onama kararına karşı davalı ... vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya kapsamına göre davalı ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan karar düzeltme itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Dairemizin 11.06.2015 tarihli ve 2014/13044 Esas, 2015/6467 Karar sayılı ilamı ile onanmasına ilişkin ilamda davalı ...'ten 15.081,50 TL onama harcının temyiz eden olarak alındığından buna ilişkin hesap hatasının düzeltilerek buna göre hükmün tashihinin istenildiği anlaşılmakla dosya incelendi.

492 sayılı Harçlar Kanununun 1 sayılı Tarifesinin yargı harçlarına ilişkin III-e bendi yollamasıyla III-a bendi uyarınca, karar tarihi itibariyle temyiz edilen payın değeri olan 42.600,00 TL'nin binde 68,31'i olan 2.910,00 TL'den temyiz eden davalı ...'ten peşin alınan 755,28 TL’nin mahsubu ile bakiye 2.154,72 TL onama harcının alınması gerekirken, ilamın harç dökümünün gösterildiği kısmında maddi hata yapılarak 15.081,50TL'nin tahsil edilecek şekilde yazıldığı anlaşıldığından HMK'nın 304. maddesi uyarınca hükmün tashihi isteminin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1.) bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin HUMK'nun 440. maddesinde öngörülen hususlardan hiçbirisine uymayan karar düzeltme istemlerinin REDDİNE, (2.) bentte açıklanan nedenlerle hükmün tashihi isteminin kabulüne, Dairemizin 11.06.2015 tarihli ve 2014/13044 Esas, 2015/6467 Karar sayılı ilamında alınması gereken onama harcının gösterildiği kısmının ilamdan çıkartılmasına, yerine aşağıda gösterildiği şekilde harç kısmının yazılmasına ve ilamdaki hesap hatasının bu şekilde TASHİHİNE, peşin yatırılan karar düzeltme harcının istek halinde yatırana iadesine, 04.02.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/834, Karar No: 2021/1505, Tarih: 25.11.2021

**Hukuk Genel Kurulu         2017/834 E.  ,  2021/1505 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “alacak” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İstanbul 24. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen davanın reddine ilişkin karar davacı vekilinin karar düzeltme talebi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 19. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının akaryakıt dağıtım işi yaptığını, bayilerin faaliyet gösterdiği istasyonlardaki taşınmazlara ilişkin olarak bayilerine istasyon geliştirme desteği, kredi ve ekipman verildiğini, bu tür değerler verilirken de akaryakıt istasyonunun ne kadar süre ile davacı ile birlikte bayi olarak faaliyet göstereceğinin dikkate alındığını ve elde edilecek kazanç ile orantılı bir rakamın verildiğini, Rekabet Kurulu'nun kararları ile bayilerce imzalanan sözleşmelerin beş yılı aşan süreler bakımından muafiyet koşullarının ortadan kalkacağının belirlendiğini, bu nedenle bayiler ile imzalanan sözleşmelerin Rekabet Kurulu kararlarına göre muafiyet koşullarının ortadan kalkan kısımlarından dolayı bayilere ödenen edimlerin geri istenmesi gerektiğini, bu durumda da mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun (BK) sebepsiz zenginleşme hâlinde iade kapsamını belirleyen 63 ve 64. maddelerinin uygulanması gerektiğini, sebepsiz zenginleşenin aleyhine zenginleştiği tarafa geri verme borcu altında bulunduğunu, iktisap edilen şeyin getirdiği semereler ve diğer yararların sebepsiz zenginleşme kapsamına girdiği, sebepsiz zenginleşenin devamlı temerrüt hâlinde bulunduğunu, sebepsiz zenginleşen iyi niyetli olsa bile zenginleşmeye konu parayı semereleri ile birlikte iade etmesi gerektiğini, davalı ile imzalanan bayilik sözleşmesi gereğince dikey anlaşmanın intifa süresi sonuna kadar devam edeceğine inanılarak istasyon bina inşaatı, zemin betonu ve ayrılmaz parçaların yapıldığını ileri sürerek geçersiz kalan bakiye süreye isabet eden kısmın güncellenmiş 11.422,59TL’sinin ticari faizi ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar Cevabı:

5.1. Davalılar ..., Hatice Kılıç ve davalı şirket vekili cevap dilekçesinde; görevli ve yetkili mahkemenin Aksaray Asliye Hukuk Mahkemesi olduğunu, 1998 yılında Aksaray İli, Taşpazar Mahallesi, 358 ada 7 parsel ile 357 ada 44 parseldeki taşınmazlar için yirmi yıl süre ile Petrol Ofisi A.Ş. lehine intifa hakkı verildiğini, taşınmaz maliklerinin ... ve ... olduğunu,18.09.2010 tarihinde 358 Ada 7 parsel sayılı taşınmazdaki intifa hakkının terkin edildiğini, diğer taşınmazdaki intifanın süresinin de dolduğunu belirterek bu nedenle davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

5.2. Davalılar Arif Ünal ve ... vekili cevap dilekçesinde; intifa sözleşmesinden bir süre önce taşınmazın malik ...'a devredildiğini, kendilerine husumet yöneltilemeyeceğini beyan etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararı:

6. İstanbul 24. Asliye Ticaret Mahkemesinin 08.04.2013 tarihli ve 2011/273 E., 2013/90 K. sayılı kararı ile; davacı tarafından yapıldığı iddia edilen masrafların davacının uzun süre boyunca akaryakıt dağıtarak kâr elde ettiği bir bayiine yapılması mutad olan ve tüketiciye satış yapılması için gerekli olan masraflar olduğu, bu masrafların yapılmaması hâlinde akaryakıt istasyonunun faaliyette bulunamayacağı, bu nedenle davacının yaptığı bu giderlerden faydalandığı, davalıların iyi niyetli malik ve bayi olup, ... ve ...'ın malik dahi olmadıkları, sunulan faturaların akaryakıt dağıtımındaki tankların otomasyonu, akaryakıt dağıtım sistemine ilişkin masraflar ve bu sistem kurulur iken yapılan zemin betonuna ilişkin olduğu, davacının kurumsal malzemelerini davalılardan aldığı, bu durumda tank otomasyonun da kullanılan malzemeleri de bu hâli ile akaryakıt istasyonundan söküp alabileceği, dökülen betonun da sökülmesinin her zaman mümkün olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

7. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekilince temyiz isteminde bulunulmuş, karar Özel Dairece onanmıştır. Bu karar üzerine davacı vekili tarafından karar düzeltme talebinde bulunulmuştur.

8. Yargıtay (Kapatılan) 19. Hukuk Dairesinin 13.10.2014 tarihli ve 2014/9854 E., 2014/14968 K. sayılı kararı ile;

“…Davacı yan bayilik sözleşmesinin 20 yıl süreceği düşüncesiyle yapılan ve Rekabet Kurumu kararı gereğince sözleşmenin süresinden önce 18.09.2010 tarihinde feshinden sonra da davalı yanca kullanılmaya devam edilen kalıcı yatırım bedellerinden kalan sözleşme süresine tekabül eden bakiye bedelin tahsilini istemiş, 31.03.2007 tarihinde delil listesinde kalıcı yatırım bedellerine ilişkin delillerini sunmuştur.

Hal böyle olunca, mahkemece mahallinde yapılacak keşif ile davacı yanca iddia edilen kalıcı yatırımların taşınmaz üzerinde yapılıp yapılmadığı, yapılmış ise akdin feshinden sonra da davalı yanın aynı kalıcı yatırımları kullanarak ticaretine devam edip etmediği bir başka deyişle anılan kalıcı yatırımların taşınmaza değer katıp katmadığı tespit edilerek şayet bu yatırımların taşınmaza değer kattığının yani davalı yanın yapılan kalıcı yatırımları kullanarak ticaretine devam ettiğinin saptanması halinde bunun davacı yanca talep edilebileceği gözetilerek bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı gerekçeyle davanın reddi isabetsiz olup, hükmün bu sebeple bozulması gerekirken, Dairemiz ilamında belirtilen gerekçe ile onandığı anlaşıldığından davacı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü gerekmiştir,…” gerekçesiyle onama karar kaldırılarak, mahkemece verilen karar bozulmuştur.

Direnme Kararı:

Direnme Kararı:

9. İstanbul 15. Asliye Ticaret Mahkemesinin 13.05.2015 tarihli ve 2015/179 E., 2015/316 K. sayılı kararı ile; önceki karar gerekçesi yanında, Rekabet Kurulu kararına göre intifa hakkının beş yıl veya daha kısa süreli olarak tesis edilse dahi, taraflar arasında yenilenerek devam eden beşer yıllık bayilik sözleşmeleri gereği bayinin faaliyetine başlaması ve devam etmesi için zemin betonu ve bir kısım inşaatların yapılmasının zorunlu olduğu, sözleşme sona erdiğinde bunların sökülüp götürülmesi mümkün olmasa da intifa hakkı süresi ile sınırlı olmadığı, bunun davacı tarafından yapımı üstlenildiğine göre bunun bayilik sözleşmesinin süresi değil de daha uzun intifa hakkı süresi dikkate alınarak yapıldığının davacı tarafından ispatlanamadığı gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

10. Direnme kararı süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

11. Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; davacı tarafça iddia edilen kalıcı yatırımların taşınmaz üzerinde yapılıp yapılmadığı, yapılmış ise akdin feshinden sonra da davalı tarafın aynı kalıcı yatırımları kullanarak ticaretine devam edip etmediği bir başka deyişle anılan kalıcı yatırımların taşınmaza değer katıp katmadığı, mahkemece mahallinde yapılacak keşif ile tespit edilerek sonucuna göre hüküm kurulmasının gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

12. Uyuşmazlığın çözümü açısından öncelikle konuyla ilgili yasal düzenleme ve kavramların açıklanmasında yarar vardır.

13. 4054 sayılı Rekabetin Korunması Hakkında Kanun'un (RKHK) 4. maddesinde; bir mal veya hizmet piyasasında doğrudan veya dolaylı olarak rekabeti engelleme, bozma veya kısıtlama amacını taşıyan veya bu etkiyi doğuran yahut doğurabilecek nitelikte olan teşebbüsler arası anlaşmalar, uyumlu eylemler ve teşebbüs birliklerinin bu tür karar ve eylemleri yasaklanmış; “Muafiyet” başlıklı 5. maddesinin 1. fıkrasında ise;

a) Malların üretim veya dağıtımı ile hizmetlerin sunulmasında yeni gelişme ve iyileşmelerin ya da ekonomik veya teknik gelişmenin sağlanması,

b) Tüketicinin bundan yarar sağlaması,

c) İlgili piyasanın önemli bir bölümünde rekabetin ortadan kalkmaması,

a) Malların üretim veya dağıtımı ile hizmetlerin sunulmasında yeni gelişme ve iyileşmelerin ya da ekonomik veya teknik gelişmenin sağlanması,

b) Tüketicinin bundan yarar sağlaması,

c) İlgili piyasanın önemli bir bölümünde rekabetin ortadan kalkmaması,

d) Rekabetin ( a ) ve ( b ) bentlerindeki amaçların elde edilmesi için zorunlu olanlardan fazla sınırlanmaması şartlarının tamamının gerçekleşmesi durumunda, teşebbüsler arası anlaşma, uyumlu eylem ve teşebbüs birlikleri kararlarının 4. madde hükümlerinin uygulanmasından muaf tutulmasına karar verilebileceği kurala bağlanmış; 2. fıkrasında ise muafiyetin belirli bir süre için verilebileceği gibi, muafiyet verilmesinin belirli şartların ve/veya belirli yükümlülüklerin yerine getirilmesine bağlanabileceği; muafiyet kararlarının, anlaşmanın ya da uyumlu eylemin yapıldığı veya teşebbüs birliği kararının alındığı yahut bir koşula bağlanmış ise, bu koşulun yerine getirildiği tarihten itibaren geçerli olduğu kuralına yer verilmiş; 3. fıkrasında, Kurul'un, şartların gerçekleşmesi hâlinde, belirli konulardaki anlaşma türlerine grup olarak muafiyet tanınmasını sağlayan ve bunların şartlarını gösteren tebliğler çıkarabileceği getirilmiştir.

14. 2002/2 sayılı Dikey Anlaşmalara İlişkin Grup Muafiyeti Tebliği'nin 2. maddesinde, üretim ve dağıtım zincirinin farklı seviyelerinde faaliyet gösteren iki ya da daha fazla teşebbüs arasında belirli mal veya hizmetin alımı, satımı veya yeniden satımı amacıyla yapılan anlaşmalar dikey anlaşma olarak tanımlanmaktadır. Yine aynı Tebliğ'in 5/a maddesinde ise, Tebliğ ile tanınan muafiyetin anlaşmalarda alıcıya getirilen belirsiz süreli veya süresi beş yılı aşan rekabet etmeme yükümlülüğüne uygulanmayacağı kurala bağlanmıştır.

15. Diğer taraftan, konuyla ilgili sözleşmeler ile kira sözleşmelerinin tamamının tek bir dikey anlaşma olarak kabul edilmesi gerekmektedir. Bu dikey anlaşmalar ile bayiye beş yıldan uzun süreli rekabet yasağı getirilmesi, söz konusu dikey ilişkiyi grup muafiyeti kapsamı dışına çıkarmaktadır. Bunun yanında 2002/2 sayılı Tebliğ'in 5. maddesinde, anlaşmalardaki rekabet etmeme yükümlülüklerine veya bu yükümlülüğün anlaşmanın asli bir parçası olduğu hâllerde anlaşmanın tamamına yönelik olarak getirilen beş yıllık grup muafiyeti sınırına dair olarak bir istisna düzenlenmiştir. Söz konusu düzenleme, “Alıcının anlaşmaya dayalı faaliyetlerini sürdürürken kullanacağı tesisin mülkiyeti arazi ile birlikte veya alıcı ile bağlantısı olmayan üçüncü kişilerden sağlanan bir üst hakkı çerçevesinde sağlayıcıya ait ise yahut alıcı bu faaliyetini sağlayıcının alıcı ile bağlantısı olmayan üçüncü kişilerden elde ettiği bir ayni veya şahsi kullanım hakkının konusu olan bir tesiste sürdürecekse, alıcıya getirilen rekabet etmeme yükümlülüğü, söz konusu tesisin alıcı tarafından kullanıldığı süreye bağlanabilir; şu kadar ki, rekabet etmeme yükümlülüğü, bu sürenin beş yılı aşan kısmı bakımından, sadece alıcının söz konusu tesiste yürüteceği faaliyetini kapsar.” şeklindedir. 2002/2 sayılı Tebliğ'in açıklanmasına dair Dikey Anlaşmalara İlişkin Kılavuz'un 39. paragrafında ise, “Tebliğ'in 5. maddesiyle getirilen bu istisna, "öncelikle ve özellikle' ilişkinin başlangıcından itibaren 3. şahıslardan ayni ya da şahsi haklar kapsamında taşınmazın kullanma ve/veya yararlanma hakkının alınması ve bunu müteakiben tesisin bizzat sağlayıcı tarafından işletilmesi ya da kullanma/yararlanma hakkı veren ile hiçbir bağlantısı olmayan şahıslarla bayilik ilişkisinin kurulması ile sınırlıdır. Muafiyet kapsamındaki beş yıllık süre dolmadan; faaliyetlerin sona erdirilmesi, devralma vb. yollarla dikey anlaşmanın taraflarında değişiklik ortaya çıkması halinde muafiyetten yararlanılabilecek sürenin uzaması söz konusu değildir” şeklinde açıklama yer almaktadır.

16. Öte yandan, 18.9.2003 tarihli ve 25233 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan 2002/2 sayılı Dikey Anlaşmalara İlişkin Grup Muafiyeti Tebliğinde Değişiklik Yapılmasına dair 2003/3 sayılı Tebliğle, 2002/2 sayılı Tebliğ'e, "Bu Tebliğ'in yürürlüğe girdiği tarihten önce yapılmış olan anlaşmaların 2002/2 sayılı Tebliğ'de öngörülen grup muafiyetinden yararlanabilmesi için, bu Tebliğ'in yürürlüğe girdiği tarihten itibaren iki yıl içerisinde yukarıdaki 1. madde ile getirilen değişikliğe uygunluğunun sağlanması gerekir. Bu süre içerisinde anılan anlaşmalara 4054 Sayılı Kanunun 4. maddesinde öngörülen yasaklama uygulanmaz." yönünde geçici madde eklenmiştir.

17. Akaryakıt dağıtım sektöründeki dikey anlaşmaların 2002/2 sayılı Tebliğ'e uygunluğunun belirlenmesine yönelik Rekabet Kurulu'nun 15.11.2006 tarihli ve 06-84/1059-306 sayılı kararıyla rekabet yasağı yönünden yukarda getirilen ve geçici madde ile belirlenen geçiş dönemi incelenerek; beş yıl olarak belirlenen rekabet yasağının, 2003/3 sayılı Tebliğ ile teşebbüslerin mevcut anlaşmalarını iki yıl içerisinde bu değişikliğe uygun hâle getirilmesinin kurala bağlandığı, mevcut sözleşmelerdeki bu değişikliklerin hangi surette yapılacağı ve bunların kalan uygulama sürelerinin nasıl belirleneceği konusuna Rekabet Kurulu'nun 26.1.2006 tarihli ve 06-04/55-13 sayılı kararında açıklık getirildiği, buna göre; 18.9.2005 tarihinden önce yapılan ve rekabet etme yasağı süresi beş yılı aşan sözleşmelerden 18.9.2005 tarihi itibarıyla uygulama süresinin beş yıldan az olanlarda herhangi bir değişiklik yapmaya gerek olmayıp, bunların süresinin sonuna kadar geçerli olduğu, 18.9.2005 tarihi itibarıyla kalan süresi beş yılı aşan sözleşmelerin 18.9.2010 tarihine kadar geçerli olup sözleşme tadillerinin buna göre yapılması gerektiği, 18.9.2005 tarihi itibarıyla rekabet yasağının süresi beş yılı geçenlerin, imzadan itibaren “en yüksek yasal hadde indirildiği” ve beş yıllık azami süre dolana kadar 2002/2 sayılı Tebliğ'in öngördüğü koşulları sağladığı sonuçlarına varılmıştır.

18. 2003/3 sayılı Tebliğ ile bu Tebliğ'in yürürlüğe girdiği 18.9.2003 tarihi itibarıyla, bu tarihten önce dağıtıcılar ile bayiler arasında kurulan sözleşmelere yönelik olarak, bu sözleşmelerin süresinin Tebliğ'e uygun hâle getirilmesi amacıyla iki yıllık geçiş sürecinin getirildiği, Kurul tarafından geçiş sürecini irdeleyen kararlarında da, 18.9.2003 tarihinden önce kurulan bayilik-dağıtıcı ilişkisinin, en son 18.9.2010 tarihine kadar 2002/2 sayılı Tebliğ hükümlerinden yararlanacağı, bu tarihten sonra ise gerekli değişikliklerin yapılmaması durumunda 4054 sayılı Kanun’un 4. maddesi çerçevesinde işlem tesis edileceği anlaşılmaktadır. Nitekim aynı hususlara Danıştay 13. Dairesinin 14.04.2015 tarihli ve 2011/688 E., 2015/1456 K. sayılı kararında değinilmiştir.