muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/51174, Karar No: 2019/5254, Tarih: 26.03.2019

**4. Ceza Dairesi         2014/51174 E.  ,  2019/5254 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Silahla tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen silahla tehdit eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

Temel cezanın belirlenmesi sırasında suç vasfının doğru belirlenmesine karşın uygulanan kanun maddesinin yanlış gösterilmesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı ve sanık ...'nin temyiz iddiaları yerinde görüldüğünden hükmün bu nedenle BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanunun 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesi uyarınca bu aykırılık, yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bulunduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktasının; '' TCK'nın 142(1) maddesi " kısmının hükümden çıkarılarak yerine '' TCK'nın 106/2-a maddesi'' ibaresi eklenerek DÜZELTİLMESİNE ve başkaca yönleri Kanuna uygun bulunan hükmün bu bağlamda ONANMASINA, 26/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/8438, Karar No: 2008/12641, Tarih: 14.10.2008

10. Hukuk Dairesi 2007/8438 E., 2008/12641 K.

**10. Hukuk Dairesi 2007/8438 E., 2008/12641 K.**

**- AYNI YERLEŞİM YERİNDE TEDAVİ

- YOL GİDERİ**- 506 S. SOSYAL SİGORTALAR KANUNU(MÜLGA) [ Madde 102 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacı, yol giderlerinin ödenmesi gerektiğinin ve yol parası dolayısıyla kuruma borçlu bulunmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve tetkik hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

İşbu davada uyuşmazlık; kronik böbrek yetmezliği rahatsızlığı nedeniyle, sağlık kurulu raporu uyarınca haftada üç kez özel araç ile diyalize gitmesi uygun görülen sigortalının annesine, ikametgahı ile aynı belediye sınırları içinde bulunan diyaliz merkezine gidiş-geliş nedeniyle yol gideri ödenip ödenmeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Davanın yasal dayanağı olan 506 sayılı Yasa'nın 102. maddesinde sigortalı ve hak sahiplerinin "... muayene ve tedavi, protez araç ve gereçleri ile ortopedik cihazların sağlanması, takılması, onarılması ve yenilenmesi, analık, sürekli iş göremezlik veya malullük durumlarının tespiti, erken yaşlanma halinin tespiti, sağlık durumlarının tespiti, raporların kurumca yeterli görülmemesi, yeniden muayene, kontrol muayenesi, dolayısıyla kurumca bir yerden başka bir yere gönderilirlerse, bunların ve sağlık durumları sebebiyle başkaları ile birlikte gitmelerinin gerektiği hekim raporu ile belgelenenler ile 15 yaşına kadar (15 yaş dahil) çocuklar ile birlikte gidecek kimselerin gidip gelme yol parolan ile zaruri masrafları, kurumca hazırlanacak bir yönetmeliğe göre ödenir..." hükmü öngörülmüştür. Söz konusu maddede; "bir yerden başka bir yere" ifadesine yer verilmiş olup; yol paralarının ödenmesi usul ve esaslarına ilişkin olarak çıkarılan 11.07.1978 tarih ve 16343 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'nun 2167 sayılı Kanun'la değiştirilen 102. maddesinde belirtilen Yol Paraları ile Zaruri Masraf Karşılıklarına İlişkin Yönetmelik ile söz konusu Yönetmelikte değişiklik yapılmasına dair 27İ05.2005 tarih ve 25827 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Yönetmelikte de "Kurumca yurt içinde bir yerden başka bir yere gönderilenler..."den bahsedilmiştir.

Son olarak 31.05.2006 tarih ve 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu ile bu konunun düzenlediği 65. maddesinde de "Hekimin veya diş hekiminin muayene veya tedavi sonrası tıbben göreceği lü|

Son olarak 31.05.2006 tarih ve 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu ile bu konunun düzenlediği 65. maddesinde de "Hekimin veya diş hekiminin muayene veya tedavi sonrası tıbben göreceği lü|

|zum üzerine genel sağlık sigortalısı ve bakmakla yükümlü olduğu kişilerin siğlık hizmetinden yararlanmaları için muayene ve tedavi edildikleri yerleşim yferi dışına yapılan şevkinde, ayakta tedavilerde kendisinin ve bir kişi ile sınırlı olmak üzere refakatçisinin gidiş ve dönüş yol gideri ve gündelikleri; yatarak tedavilerde ise gidiş ve dönüş tarihleri için gündelikleri ile yol gideri kurumca karşılanır." ifadesine yer verilerek, 28.08.2008 tarih ve 26981 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Genel Sağlık Sigortası İşlemleri Yönetmeliği'nin yol giderinin ödenmesine ilişkin 31. maddesinde de "yerleşim yeri dışında" şevklerden bahsedilmiştir.

Tüm bu yasal düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde; kanun koyucunun amacının, ikamet edilen yer belediye sınırları içinde tedavi ve muayene İmkanı olmayan, bu nedenle başka bir yere gitmesi zorunlu olan sigortalı veya hak sahiplerine yol gideri ödemek olduğunun kabulü gerekir. Konu ile ilgili 506 sayılı Yasa'da ve yönetmelik hükümlerinde "bir yerden başka bir yere gönderilen" ifadesinin "yerleşim yeri belediye sınırları dışında bir yerden başka bir yere gönderilen" olarak anlaşılması gerekir. Aksi düşünce yasanın amacı ile bağdaşmaz.

Hal böyle olunca; sigortalının hak sahibinin yerleşim yeri ile diyaliz merkezinin Giresun'da olduğu, aynı yerleşim yerinde yapılmakta olan tedavi nedeniyle yol giderinin ödenmesinin mümkün bulunmadığı gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Sonu ç: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle (BOZULMASINA), 14.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/21133, Karar No: 2007/3718, Tarih: 12.03.2007

**21. Hukuk Dairesi         2006/21133 E.  ,  2007/3718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çorum İş Mahkemesi

TARİHİ : 12/10/2006

Davacı, ilk prim kesintisinin yapıldığı tarihi takip eden aybaşından itibaren tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğun tesbitine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillere hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının ilk prim  kesintisinin yapıldığı tarihi takip eden ay başından itibaren tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillere hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının ilk prim  kesintisinin yapıldığı tarihi takip eden ay başından itibaren tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiştir.

Davanın,  yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre,  sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 50 yaşını dolduran kadınlarla, 55 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır. Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan  resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. Bağ-Kur’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre, kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla

kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan p. e. İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Ş. Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.  Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan p. e. İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Ş. Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.  Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

Davacının Ziraat Odasına 20.03.2003  tarihinden itibaren üyeliğinin bulunduğu, Tarım Kredi Koop ortağı olmadığı, üzerine kayıtlı Zirai arazinin bulunmadığı,  Ziraat Bankasından kredi almadığı, sattığı ürün bedellerinden ilk prim  kesintisinin 14.04.1995 tarihinde yapılıp başkaca kesintinin yapılmadığı, 01.04.2003 tarihinden itibaren 2926 sayılı yasa kapsamında tarım Bağ-Kur sigortalı olarak kuruma tescilinin bulunduğu  görülmektedir.

Mahkemece kesintinin  bulunduğu, 14.04.1995-31.12.1995 tarihleri arasındaki dönem yönünden verilen tesbit kararı yerinde  ise de prim kesintisinin bulunmadığı 1996,1997,1998, 1999, 2000, 2001, ve 2002   yılları yönünden 2926 sayılı yasa’nın 10.maddesinde belirtilen kayıtlar bulunmadığı ve tarımsal faaliyet bu madde kapsamında kanıtlanmadığı, halde bu yılların soyut tanık beyanı ve zabıta araştırmalarına dayalı olarak kabul edilmesi, ayrıca 01.04.2003 tarihinden itibaren kurumca tarım sigortalı olarak tescil edilmiş olması nedeni ile verilen karar, yasaya uygun değildir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 12.3.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/494, Karar No: 2023/2886, Tarih: 09.05.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/494 E.  ,  2023/2886 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/214 E., 2022/425 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Karar) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Karaman Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.06.2013 tarihli ve 2013/69 Esas, 2013/93 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuğun iki kez çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan beraatine karar verilmiştir.

2. Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 17.06.2019 tarihli ve 2015/5533 Esas, 2019/10034 Karar sayılı kararı ile mağdurun soruşturma evresindeki ifadesi ile bunu doğrular nitelikteki Ankara Polis Kriminal Laboratuvarı Müdürlüğünün 07.03.2011 günlü, 691 sayılı raporu, savunma, doktor raporu ve tüm dosya içeriği nazara alındığında suça sürüklenen çocuğun, bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik tarihlerde aynı koğuşta birlikte kaldığı on dört yaşındaki mağdurdan soyunmasını istediği ve cinsel organını makatına sokmaya çalıştığı mağdurun itirazı üzerine eylemine kendiliğinden son verdiğinin anlaşılması karşısında mevcut haliyle eylemlerin zincirleme şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçunu oluşturduğundan bahisle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bozma üzerine Karaman Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.12.2019 tarihli ve 2019/201 Esas, 2019/482 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuğun, zincirleme şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

4. Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 28.03.2022 tarihli ve 2021/12128 Esas, 2022/2931 Karar sayılı kararı ile Ankara Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünün 07.03.2011 tarihli uzmanlık raporunun sonuç kısmında mağdura ait boxerda vücut sıvısı örneğine rastlanıldığının bildirilmesi nedeniyle söz konusu bulgular ile Jandarma Genel Komutanlığı Ankara Kriminal Laboratuvarı müdürlüğünün 08.09.2011 günlü uzmanlık raporunda suça sürüklenen çocuğa ait olduğu belirtilen DNA örneklerinin karşılaştırılmasından sonra toplanacak delillere göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiğinden bahisle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

5. Bozma üzerine Karaman Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.10.2022 tarihli ve 2022/214 Esas, 2022/425 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuğun, zincirleme şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

6. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 13.01.2023 tarihli ve 9-2022/162160 sayılı onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça Sürüklenen Çocuk Müdafinin Temyiz İstemi

Mağdurun beyanlarının tutarsız, çelişkili ve soyut nitelikte olduğu, mağdurun alınan raporlarının suça sürüklenen çocuk lehine olduğu, mağdur ile suça sürüklenen çocuk arasında husumetin varlığı ve aynı koğuştaki tanıkların ifadeleri dikkate alındığında suça sürüklenen çocuk hakkındaki mahkumiyet hükmünün bozulması ve suça sürüklenen çocuk hakkında beraat hükmü kurulması istemine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Suça sürüklenen çocuğun bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik tarihlerde aynı koğuşta birlikte kaldığı on dört yaşındaki mağdurdan soyunmasını istediği ve cinsel organını mağdurun makatına sokmaya çalıştığı, mağdurun itirazı üzerine eylemine kendiliğinden son verdiği kabul edilmiş olup; bozma sonrası Ankara Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü'nün 22.06.2022 tarihli uzmanlık raporunda mağdura ait boxerda vücut sıvısı örneği ile suça sürüklenen çocuğa ait olduğu belirtilen genotip arasında uyum bulunmadığı yönünde görüş bildirilmiş ise de cinsel istismar suçunun basit halinde DNA eşleşmesi aranmayacağı, mağdurun vücut dokunulmazlığını ihlal edilmesinin yeteli olduğu kanaati ile mağdurun aşamalardaki beyanının istikrarlı olması dikkate alınarak mevcut haliyle suça sürüklenen çocuğun mağdurun vücut dokunulmazlığını ihlal ederek mağdurun suç tarihindeki yaşı göz önününde bulundurularak sanığın eyleminin zincirleme şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçunu oluşturduğu anlaşılmış ve her ne kadar suça sürüklenen çocuk suçlamayı kabul etmemiş ise de mağdurun olayı ayrıntılandırarak zaman ve mekan belirterek anlattığı, özellikle cezaevi ortamında kendi onurunu aşırı derecede zedeleyecek şekilde isnatta bulunmasının hayatın olağan akışına aykırı oluşu dikkate alındığında suça sürüklenen çocuğun suçtan kurtulmaya yönelik beyanına itibar edilmemiştir.

IV. GEREKÇE

1. Olayın intikal şekli ve zamanı, mağdur ve suça sürüklenen çocuk arasındaki husumet, mağdurun iç çamaşırında suça sürüklenen çocuğa ait genotipe rastlanılmadığına ilişkin 20.06.2022 tarihli Ankara Kriminal Polis Labaratuvar Müdürlüğünün raporu, suça sürüklenen çocuk ve mağdurla aynı koğuşta bulunan tanıkların beyanları ile tüm dosya içeriği nazara alındığında, mağdurun soyut ve başka delille desteklenmeyen beyanları dışında suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Bozma gerekçesine göre Tebliğnamede onama isteyen görüşe iştirak olunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Karaman Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.10.2022 tarihli ve 2022/214 Esas, 2022/425 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliği ile BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21851, Karar No: 2015/968, Tarih: 22.01.2015

**18. Hukuk Dairesi         2014/21851 E.  ,  2015/968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

..

Dava dilekçesinde, ... Mahallesi 53 ada 12 parsel sayılı taşınmazın Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili ve bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Davacı vekilinin temyiz dilekçesinin davalılar ..., ..., ..., ...'a tebliğine ilişkin bilgi ve belgeye dosyada rastlanılmamıştır. Adı geçen davalılara temyiz dilekçesi tebliğ edilmiş ise tebliğ kağıdının dosyasına konulması ya da kayıtlara göre tebliğ günü saptanarak bildirilmesi, tebliğ edilmemiş ise tebliğ edilerek temyiz süresinin beklenmesinden,

2-Dava konusu ... Mahallesi 53 ada 12 parsel sayılı taşınmazın 02.03.2012 olan değerlendirme ve somut emsal alınarak incelenen ... Mahallesi 377 ada 21 parsel sayılı taşınmazın ise değerlendirmeye esas alınan 04.10.2011 olan satış tarihi itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıklarının, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğinin, düşülmüş ise oranının belediye imar ve tapu müdürlüklerinden,

3-Dava konusu taşınmaz ile somut emsal alınarak incelenen ... Mahallesi 377 ada 21 parsel sayılı taşınmazın bağlı bulunduğu cadde veya sokak bazında 2012 yılı için belirlenen emlak vergisine esas asgari m² değerinin (belediyenin cadde ve sokak itibariyle belirlediği m² değeri) belediye başkanlığından,

4-Somut emsal alınarak incelenen ... Mahallesi 377 ada 21 parsel sayılı taşınmazın 04.10.2011 tarihli satışına ilişkin (alıcı, satıcı ve satış bedelini gösteren) tapu kaydının ve satış akit tablosunun tapu müdürlüğünden,

5-Dava konusu taşınmaz ile somut emsal alınarak incelenen ... Mahallesi 377 ada 21 parsel sayılı taşınmazın ilk tesis tarihinden itibaren tedavüllü tapu kayıt örneğinin tapu müdürlüğünden,

6-Dava konusu taşınmaza somut emsal alınarak incelenen ... Mahallesi 377 ada 21 parsel sayılı taşınmazın 2011 yılına kadar son iki döneme ait emlak beyannamelerinin belediye başkanlığından,

Sorularak alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 22.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5214, Karar No: 2011/2072, Tarih: 11.04.2011

**8. Hukuk Dairesi         2010/5214 E.  ,  2011/2072 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Tescil

... ile ... aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının reddine dair Osmaneli Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 23.06.2010 gün ve 116/90 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı ..., vasiyet ve kazanmayı sağlayan eklemeli zilyetlik nedenlerine dayanarak 126 ada 4 parselin davalı üzerindeki tapu kaydının iptaliyle adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili, müvekkilinin davacının öz amcası olduğunu, dava konusu taşınmazın müvekkiline annesinden miras yoluyla intikal ettiğini, davacının babası ... ile müvekkilinin çok uzun yıllar önce taşınmazları aralarında taksim ettiklerini ve taşınmazın vekil edenine bırakıldığını, kendisine ait taşınmazın vasiyet yoluyla davacıya verilmesinin geçersiz olduğunu ileri sürerek, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davacının babası ...'ın kadastro tutanağında tutanak bilirkişisi olarak imzasının bulunması nedeniyle iradesinin vasiyetnameden dönme yönünde olduğu, diğer taraftan davalı lehine taksimin varlığına karine teşkil ettiğinin kanıtı olarak değerlendirilmesi gerektiği, bu nedenlerle davacının iddiasını ispat edemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kazanmayı sağlayan zilyetlik hukuksal sebebine dayalı olarak TMK.nun 713/1 ve 3402 sayılı Kanunun 14. maddeleri gereğince açılan mülkiyetin aktarılmasına ilişkin, tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Dava konusu 126 ada 4 parsele ait kadastro tutanağından; senetsizden, 20 yılı aşkın zilyedi olan ... adına, 15.11.2001 tarihinde 4716,16 m2 yüz ölçümünde ve "Tarla" niteliğiyle tespit edildiği, tutanağın itiraz edilmeden 09.05.2002 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece, yukarıda yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır.

Dava konusu 126 ada 4 parsele ait kadastro tutanağında tutanak bilirkişisi olarak "..." imzası bulunmaktadır. Tutanakta imzası bulunan bilirkişiler Şerafettin Ural ve Hilmi ... tarafından, 15.11.2001 tarihinde düzenlenen tutanaktaki bu şahsın davacının babası ... olduğu beyan ettikleri için, davacının babası ...'ın vasiyetnameden döndüğü mahkemece kabul edilmiş ise de, dosya içinde bulunan nüfus kayıt örneğine göre, davacının babası Bekir oğlu ... 05.01.1994 tarihinde ölmüş olup, ölü olan şahsın öldükten 7 yıl sonra kadastro çalışmaları sırasında bilirkişi olarak görev aldığı düşünülemez.