muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/457, Karar No: 2021/103, Tarih: 11.03.2021

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanık hakkında trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan TCK'nın 179/2 ve 31/3 maddeleri gereğince cezalandırılması istemi ile açılan kamu davasında, Yerel Mahkemece duruşma açılmaksızın tensiben, "Sanığın ne suretle trafik güvenliğini tehlikeye düşürdüğüne ilişkin eylemlerin iddianamede açıklanmadığı" gerekçesiyle "karar verilmesine yer olmadığına" karar verilmiştir.

İddianame kabul edilip kovuşturma evresine geçildikten sonra, duruşma açarak tarafları usulüne uygun çağırarak iddia ve savunmayı dinleyip, sunulan delillerin tartışılıp, uyuşmazlığın esasını çözecek nitelikte CMK'nın 223. maddesinde "beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi veya düşmesi" şeklinde sınırlı olarak sayılan hüküm niteliği taşıyan kararlar dışında, "karar verilmesine yer olmadığına" şeklinde bir hüküm çeşidine yer verilmemesi ve anılan madde uyarınca verilmiş bir hüküm veya temyize konu olabilecek bir karar bulunmaması nedeniyle Özel Dairece bu hususun temyiz incelemesine konu edilemeyeceği ve buna bağlı olarak da bozma kararı verilemeyeceği kabul edilmelidir.

Bu itibarla, haklı nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

Öte yandan, itiraza konu kararın hüküm niteliğinde olmadığı ve bu nedenle hukuki değerden yoksun olduğu sonucuna ulaşılması nedeniyle Cumhuriyet Başsavcılığınca açılan kamu davası üzerine Yerel Mahkemece zamanaşımı süresi içerisinde yargılama yapılarak CMK'nın 223. maddesi uyarınca bir hüküm verilmesi mümkün görülmüştür.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyeleri ... ve ...;

"Yerel Mahkemece, usulüne uygun olarak açılan davanın dayanığını teşkil eden iddianamenin kabul edilmesine karşın, CMK’nın 223. maddesi anlamında hüküm niteliğinde olmayan 'Karar Verilmesine Yer Olmadığına' dair kararın temyizen incelenmesinin mümkün olup olamayacağı hususunda Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğu ile aramızda uyuşmazlık doğmuştur.

'Uyuşmazlığın çözümü için, temyiz incelenmesine; kurulması gereken hükmün mü? Yoksa usul hükümlerine aykırı bir şekilde somut olayımızda olduğu gibi mahkemece verilen ya da verilmeyen kararın ya da hükmün mü? esas alınması gerektiği hususunun; öncelikle CMK’nın 223 ve 225. maddelerinin, ceza muhakemesi hukukunun izin verdiği ölçüde yorum prensiplerinden yararlanılarak çağdaş hukuk sistemlerinin olmazsa olmazı olan mahkemeye erişim hakkı ve buna bağlı olarak adil yargılanma hakkı ile irtibatlandırılması suretiyle öğretideki görüşler ve benzer olaylardaki yargı kararları ışığında irdelenmesi gerekmektedir.

Yorumda esas, kanun koyucunun metinde belirtilmiş olan iradesinin saptanması, bu iradeye göre metnin gerçek ve asıl anlamının tayinidir. Yorumda erişilmesi gereken ilk hedef, kanun koyucunun iradesidir. Ceza Muhakemesi Hukuku yönünden de, yorum bir muhakeme hukuku kuralının ifade ettiği gerçek anlamı ortaya koyma çabasıdır. Bu bakımdan yorum bir sanattır; hukukçu bu sanatı yavaş yavaş ve tecrübe ile elde eder ve yorum alışkanlığı böylece meydana gelir. Kanun koyucunun iradesi, bizzat anlamı belirtilmek istenen metinden olduğu kadar bunun dışında ki diğer araçlardan da çıkarılır.

Ceza muhakemesi hukukunda yorum kurallarını ana hatlarıyla açıkladıktan sonra şimdi de konumuzu ilgilendiren CMK’nın 223 ve 225. maddelerinin yargı kararlarında ve öğretide nasıl karşılık bulduğunun üzerinde durulması gerekmektedir.

CMK’nın 223/1. maddesinde; beraat, ceza verilmesine yer olmadığı, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi ve düşmesi kararlarının hüküm olduğu, aynı Kanun'un 225. maddesinde ise; hükmün, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verileceği, mahkemenin, fiilin nitelendirilmesinde iddia ve savunmalarla bağlı olmadığı belirtilmiştir.

Gerek Yargıtay Özel Daireleri, gerekse Ceza Genel Kurulu tarafından, yargılamanın dayanığını teşkil eden iddianamenin, hükmünde konusu olması gerektiği hususunda; herhangi bir duraksama yaşanmamış bu husustaki içtihatlar uzun yıllar içerisinde istikrar kazanarak yerleşik uygulamaya dönüşmüştür.

Öğretide ise Doç. Dr. İbrahim Şahbaz bu hususu aşağıdaki şekilde özetlemiştir.

CMK.223 ve 225. maddeleri irdelendikten sonra; 'Bu düzenlemeler göstermektedir ki iddianameyi girdi, hükmü de çıktı olarak kabul edersek, iddianameye verilebilecek yanıtında yasada belirtilen hüküm veya kararlardan birisi olması gerektiği ortaya çıkmıştır.'(Açıklamalı ve İçtihatlı Ceza Muhamesi Kanunu- Cilt 2- Sayfa: 2133)

Esasında, yargılamanın dayanığını teşkil eden iddianamedeki anlatılan eylemin, nitelendirilmesi konusundaki takdirin mahkemeye ait olacağı ve bu anlatımın da hükmün konusu olması gerektiği hususunda öğretide de herhangi bir duraksama yaşanmamıştır.

Yargıtay 2. Ceza Dairesi ile 9. Ceza Dairesi aşağıda örnek olarak açıklanan kararları somut olayımıza çok iyi bir örnek teşkil etmektedir.

Y. 2. C.D. -2014/21848 K

'İddianame içeriğine göre, sanıklar hakkında kablo hırsızlığından dava açıldığının anlaşılması, makemenin de CMK.nun 175.maddesine göre iddianemeyi iade etmeyerek kabul etmiş olması karşısında, sanık Ahmet Sönmez’in sorgusu yapılarak delillerin değerlendirilip sonucuna göre 5271 sayılı CMK.nun 223/1.maddesi gereğince bir hüküm kurulması gerekirken yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde karar verilmesi',

Y.9.C.D. 2012/8627 K

Y. 2. C.D. -2014/21848 K

'İddianame içeriğine göre, sanıklar hakkında kablo hırsızlığından dava açıldığının anlaşılması, makemenin de CMK.nun 175.maddesine göre iddianemeyi iade etmeyerek kabul etmiş olması karşısında, sanık Ahmet Sönmez’in sorgusu yapılarak delillerin değerlendirilip sonucuna göre 5271 sayılı CMK.nun 223/1.maddesi gereğince bir hüküm kurulması gerekirken yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde karar verilmesi',

Y.9.C.D. 2012/8627 K

'5271 sayılı CMK'nın 174/3. ve 175/1. maddelerinde, iddianamenin ve soruşturma evrakının verildiği tarihten itibaren aynı Kanunun 174/1. maddesinde belirtilen süre sonunda iade edilmeyen iddianamenin kabul edilmiş sayılacağı, iddianamenin kabulüyle birlikte kamu davasının açılmış olduğu ve kovuşturma evresinin başladığı belirtilmiş olup, kabul edilen iddianame içeriğinde doğrudan bir anlatım olmasa da, sanığın mala zarar verme suçundan dolayı TCK'nın 151/1. maddesi uyarınca cezalandırılmasına yönelik istem ve sevk maddesi ile anlatım birlikte değerlendirildiğinde, sanık hakkında şikayetçiye ait dükkanın camlarını kırma eylemi nedeniyle dava açıldığı anlaşıldığından, bu eylemden dolayı yargılamaya devam edilerek CMK'nın 223. maddesinde belirtilen nitelikte bir hüküm kurulması gerekirken, iddianamede sanığa isnat olunan fiilin tam olarak gösterilmediği gerekçesiyle 'hüküm kurulmasına yer olmadığına' karar verilmesi',

Yargıtay 3. C.D. 2010/16512 K, 15 C.D. 2011/4778 K, 13. C.D. 2011/9602 – 11. C.D. 2012/4059 K- 13.C.D. 2011/9602- 9.C.D. 2014/44401 K sayılı ilamları benzer doğrultadır.

Yukarıdaki örnek olarak gösterilen içtihatlarda, CMK’nın 223/1. maddesine uygun hüküm kurulması gerekirken, bu yönde bir karar verilmemesi durumunda, ilgili daireler tarafından, verilen ya da verilmeyen karar ya da hükümlerin değil, verilmesi gereken hüküm ya da kararların temyiz incelemesine esas alındığı görülmektedir.

Aşağıda örnek olarak açıklanan içtihatlarda ise aslında gerçekte CMK’nın 223/1. maddesi kapsamında hüküm kurulmasına rağmen, gerçekte böyle bir hükmün kurulmamasını gerektiren bir durumun varlığında, kurulan hüküm geçersiz kabul edilerek temyiz isteğinin reddine karar verilerek, temyiz incelenmesine kurulması gereken hükmün esas alındığı çok net bir şekilde görülmektedir.

C.G.K .nın 2017/325 K sayılı ilamında;

Aşağıda örnek olarak açıklanan içtihatlarda ise aslında gerçekte CMK’nın 223/1. maddesi kapsamında hüküm kurulmasına rağmen, gerçekte böyle bir hükmün kurulmamasını gerektiren bir durumun varlığında, kurulan hüküm geçersiz kabul edilerek temyiz isteğinin reddine karar verilerek, temyiz incelenmesine kurulması gereken hükmün esas alındığı çok net bir şekilde görülmektedir.

C.G.K .nın 2017/325 K sayılı ilamında;

Kocaali PTT Müdürlüğünde memur olan sanık...'ün, Kesikler Fındık Sanayi Limited Şirketinin muhasebecisi olan sanık ... tarafından Sosyal Sigortalar Kurumu Adapazarı İl Müdürlüğüne gönderilmek üzere 30.11.2007 tarihinde posta merkezine getirilen, içerisinde işe giriş bildirgesi bulunan iadeli taahhütlü mektuba ilişkin alındı ve haber alma kartlarının üzerine, adı geçen şirketin 506 sayılı Kanununda öngörülen cezai yaptırımlara maruz kalmaması için sanık ...'ün azmettirmesiyle, gişede kullandığı tarih damgasını geriye dönük 29.11.2007 olarak tatbik ederek, söz konusu mektubu 30.11.2007 tarihli ücret alma makinesinden geçirip damgaladığı, daha sonra da tarih damgasının gün hanesinde yer alan 30 rakamını kalemle 29 olarak değiştirdiği ve bu değişikliği paraf edip 30.11.2007 tarihinde kabul işlemlerini yaptığı, bu suretle mektubu 29.11.2007 tarihinde kabul edilmiş gibi işleme koyduğu iddialarıyla, sanıkların görevi kötüye kullanma suçundan cezalandırılmaları talebiyle açılan kamu davasında, suçtan doğrudan zarar görmeyen ve kamu davasına katılmasını özel olarak düzenleyen bir kanun hükmünün de bulunmaması nedeniyle bu suçu takip etme görevi bulunmayan PTT Genel Müdürlüğünün, davaya katılma hak ve yetkisi bulunmadığı gibi, Yerel Mahkemece yanılgılı biçimde verilen katılma kararı hükmü temyiz etme hakkı vermeyeceğinden, Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 19.03.2015 gün ve 6450-8490 sayılı bozma kararı ile bu karara yönelik direnme kararı hukuki değerden yoksun olup, Kocaali Asliye Ceza Mahkemesinin 25.11.2010 gün ve 35-132 sayılı hükmü kesinleşmiştir.

Bu itibarla, Özel Dairenin bozma kararı ve Yerel Mahkemenin direnme kararının kaldırılmasına, PTT Genel Müdürlüğü vekili ile Cumhuriyet savcısının hukuken geçersiz direnme hükmüne yönelik temyiz isteklerinin, yine temyiz hakkı bulunmayan PTT Genel Müdürlüğünün Yerel Mahkemece verilen ilk hükme yönelik temyiz isteğinin CMUK’nın 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmelidir.

Y.13. C.D Karar No: 2016/9863

Sanık hakkında, 21.06.2011 tarihinde hırsızlık suçundan verilen beraat kararının temyiz edilmeksizin kesinleşmiş olması nedeniyle, 22.02.2013 tarihinde verilen hükmün hukuken geçersiz olduğu anlaşılmakla, katılan vekilinin hukuken geçersiz olan hükme yönelik konusu olmayan temyiz isteminin, 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

Yargıtay 2. C.D 2008/10634 K- 2007/7633 K- 2007/17122 K – 2019/4934 K sayılı ilamları aynı doğrultadır.

Y.13. C.D Karar No: 2016/9863

Sanık hakkında, 21.06.2011 tarihinde hırsızlık suçundan verilen beraat kararının temyiz edilmeksizin kesinleşmiş olması nedeniyle, 22.02.2013 tarihinde verilen hükmün hukuken geçersiz olduğu anlaşılmakla, katılan vekilinin hukuken geçersiz olan hükme yönelik konusu olmayan temyiz isteminin, 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

Yargıtay 2. C.D 2008/10634 K- 2007/7633 K- 2007/17122 K – 2019/4934 K sayılı ilamları aynı doğrultadır.

Yukarıdaki içtihatlarda açıklandığı üzere, gerek CMK’nın 223/1. maddesi anlamında hüküm kurulması gerekirken, bu doğrultuda hüküm kurulmaması gerekse anılan madde uyarınca hüküm kurulmaması gerekirken, şeklen anılan madde kapsamına giren hükümlerin kurulması hâlinde, Yerel Mahkemece kurulan ya da kurulmayan hükümlerin değil, kurulması ya da kurulmaması gereken hüküm ya da kararların temyiz incelenmesine esas alındığı ve bu husustaki içtihatların zaman zaman çok azda olsa farklı kararlar verilmesine karşın yerleşik uygulamaya dönüştüğü anlaşılmaktadır.

Bunun tek istisnası gerçekte dava açılmasına karşın hüküm kurulmasının tamamen unutulması hâlinde bazı daireler tarafından zaman aşımı süresi içerisinde hüküm kurulmasının mümkün olduğuna işaret edilerek, incelenecek bir hüküm bulunmadığından dosyanın iadesine, bazı daireler tarafından ise konusu bulunmayan temyiz isteğinin reddine karar verilirken, bazı daireler tarafından böyle bir durumda dahi dosya Yargıtaya geldiğinden, bu hususta çıkması muhtemel uyuşmazlıkların önüne geçilmesi gerektiğinden bahisle unutulan hükmünde bozulmasına karar verildiği görülmektedir. Ancak gerek inceleme yapılmaksızın iade, gerekse temyiz isteğinin reddine karar verildiği durumlarda, hüküm fıkrasında hüküm kurulmasının unutulması ile birlikte gerekçeli kararda da bu suçtan dolayı hiçbir şekilde değerlendirme yapılmamasının ön şart olarak kabul edildiği görülmektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun aşağıda özetlenen kararında, hüküm kurulmasının tamamen unutulması durumunda zaman aşımı süresi içerisinde bu hususta karar verilmesinin mümkün olduğuna işaret edilerek, dosyanın iadesine karar verilerek farklı dairelerden farklı şekilde karar çıkması önlenmek istenmiştir.

C.G.K 2015/496 K

'Yargıtay tarafından temyiz incelemesi yapılabilmesi için öncelikle CMK’nın 223. maddesi uyarınca verilmiş bir hüküm veya temyize konu olabilecek bir karar bulunması gerekmektedir.

Sanık hakkında iddianameyle dava açıldıktan sonra hüküm verilmesinin unutulması durumunda, ortada temyize konu olabilecek bir hüküm bulunmadığından bu eksikliğin bozmaya konu edilmesi mümkün olmayıp, karara bağlanmayan iddiayla ilgili dava zamanaşımı dolmuş olsun veya olmasın mahallinde her zaman hüküm kurulabileceğine işaret edilmesi ile yetinilmesi gerekmektedir. Bu hususa ilişkin bir temyiz talebinin bulunması da varılan bu sonucu değiştirmeyecektir'.

Sanık hakkında iddianameyle dava açıldıktan sonra hüküm verilmesinin unutulması durumunda, ortada temyize konu olabilecek bir hüküm bulunmadığından bu eksikliğin bozmaya konu edilmesi mümkün olmayıp, karara bağlanmayan iddiayla ilgili dava zamanaşımı dolmuş olsun veya olmasın mahallinde her zaman hüküm kurulabileceğine işaret edilmesi ile yetinilmesi gerekmektedir. Bu hususa ilişkin bir temyiz talebinin bulunması da varılan bu sonucu değiştirmeyecektir'.

Uyuşmazlığın çözümü için Anayasa'nın 36. maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkının güvenceleri arasında yer alan mahkemeye erişim hakkının (Ahmet Yıldırım, B. No: 2012/144, 2/10/2013, § 28; Özkan Şen, B. No: 2012/791, 7/11/2013, § 51; Ş.Ç., B. No: 2012/1061, 21/11/2013, § 28; Kenan Yıldırım ve Turan Yıldırım, B. No: 2013/711, 3/4/2014, § 41) Anayasa Mahkemesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinde nasıl karşılık bulunduğunun belirlenmesi gerekmektedir.

Mahkemeye etkili erişim hakkı, mahkemeye başvuru konusunda tutarlı bir sistemin var olmasını ve dava açmak veya kanun yoluna başvurmak isteyen kişilerin ilgili mahkemeye ulaşmada açık, pratik ve etkili fırsatlara sahip olmasını gerektirmektedir. Özellikle hukuki belirsizlikler ya da uygulamadaki belirsizlikler kişilerin mahkemeye erişim hakkını ihlâl edebilmektedir (Benzer AİHM kararı için bkz. Geffre/Fransa, B. No: 51307/99, 23/1/2003, § 34). Bu nedenle, mahkemeler usul kurallarını uygularken bir yandan âdil yargılanma hakkını ihlâl edebilecek aşırı şekilcilikten, diğer yandan da yasalar tarafından düzenlenen usul kurallarının ortadan kaldırılması sonucunu doğurabilecek aşırı gevşeklikten kaçınmalıdırlar (Aynı yöndeki AİHM kararı için bkz. Walchli/Fransa, B. No: 35787/03, 26/7/2007, § 29; Eşim/Türkiye, B.No: 59601/09, 17/9/2013, § 21).

Usul kurallarının, hukuki güvenliğin sağlanması ve yargılamanın düzgün bir şekilde yürütülmesi sonucu adaletin tecelli etmesine hizmet etmek yerine kişilerin davalarının yetkili bir mahkeme tarafından görülmesi bakımından bir çeşit engel hâline gelmeleri durumunda, mahkemeye erişim hakkı ihlâl edilmiş olacaktır (Benzer yöndeki AİHM kararı için bkz. Efstathiou ve Diğerleri/Yunanistan, B. No: 36998/02, 27/7/2006, § 24).

Teoride ve uygulamada benimsenen görüşler ışığında; somut olayımıza baktığımızda;

Teoride ve uygulamada benimsenen görüşler ışığında; somut olayımıza baktığımızda;

Yargılamanın dayanağını teşkil eden iddianamede, sanığın 39 promil alkollü olarak sevk ve idaresindeki araç ile iki ayrı mağdurun basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiği, trafik güvenliğinin tehlikeye düşürülmesi suçunun oluşabilmesi için sanığın sevk ve idaresindeki aracın niteliğine göre 50 promil ya da üzerinde alkollü olmasının gerektiği, yaralamaya sebebiyet verme eyleminde ise anılan suçun oluşamayacağını düşündüğü dolaylı bir şekilde anlaşılan yargılamayı yapan hâkim tarafından, iddianamenin reddine karar verilmesi, bu aşamanın geçirilmesi hâlinde ise artık CMK’nın 223/1. maddesinde hüküm sayılabilecek kararlardan birisinin verilmesi gerekirken, karar verilmesine yer olmadığına karar verilerek, bir taraftan dava açılmak suretiyle lekelenmeme hakkı ihlâl edilen sanığa diğer taraftan beraat hakkının da tanınmaması suretiyle Yargıtay uygulamalarına aykırı bir şekilde açılan dava sürüncemede bırakılmıştır. Kaldı ki düzenlenen iddianamede sanığın 39 promil alkollü olduğunun belirtilmesine rağmen, olayın üzerinden geçen zaman aralığına göre alkol miktarının düşmesi başka bir deyişle olay anında 50 promil ya da üzerinde alkollü olması ihtimalide mevcuttur. Bu husustaki delillerin takdir ve münakaşasının ilgili mahkemeye ait olacağı hususunda herhangi bir duraksama mevcut değildir. Yargıtay uygulamalarıda bu yöndedir. Sanık hakkında usulüne uygun dava açılmasına karşın, bu hususta hüküm kurulmamıştır. Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun somut olayımızdaki görüşünün yerleşik uygulamaya dönüşmesi hâlinde; örneğin adam öldürmek suçundan usulüne uygun dava açılmasına karşın, mahkemenin yanlışlıkla herhangi bir nedenle karar verilmesine yer olmadığına dair karar vermesi durumunda mahkemeyi karar vermeye zorlama aşamasında zaman zaman aşılması imkansız ya da çok zaman alan başka uyuşmazlıkların ortaya çıkabileceği gibi en azından davanın uzamasına neden olanabileceği böyle bir durumda adil yargılanma hakkının ihlâl edilebileceği tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır.

Temyiz edilebilir hükümlerin belirlenmesin de; gerek Yargıtay Ceza Genel Kurulu, gerekse Özel Daireler tarafından kurulan hükmün değil, kurulması gereken hükmün esas alındığı bilinen bir gerçektir. Örneğin mahkemece gerçekte 4.000 TL adli para cezası ya da hapis cezası verilmesi gerekirken, yanlışlıkla 3000 TL ya da altında adli para cezasına hükmedilmiş ise, hükmedilen ceza kesin olmasına karşın, hümdelmesi gereken ceza temyizi kabil olduğundan, bu şekilde verilen hatalı kararların temyiz incelemesinin yapılması gerektiğine ilişkin içtihatlar yerleşik uygulamaya dönüşmüştür.

Sonuç itibarıyla;

Sonuç itibarıyla;

CMK’nın 223/1. maddesi anlamında hüküm kurulması gerekirken, anılan madde uyarınca hüküm kurulmaması ya da anılan madde uyarınca hüküm kurulmaması gerekirken, yanlışlıkla hüküm kurulması durumunda; gerek uygulamada gerekse öğretide, açılan davaya göre Yerel Mahkemece kurulan hükmün değil kurulması gereken hükmün temyiz incelemesine esas alındığı hususunda herhangi bir duraksamanın mevcut olmaması, somut olayımızda usulüne uygun dava açılmasına ve iddianamenin kabul edilmesine karşın, usulüne uygun hüküm kurulmamış olması karşısında; kurulması gereken hüküm dikkate alınarak sanık hakkında verilen karar verilmesine yer olmadığına dair kararın bozulması gerektiğine ilişkin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabul edilmesi gerekirken, itirazın reddine dair sayın çoğunluğun görüşüne yukarıda arz ve izah edilen nedenlerle iştirak edilmemiştir." düşünceleriyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan beş Ceza Genel Kurulu Üyesi de; benzer gerekçelerle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 25.02.2021 tarihinde yapılan birinci müzakerede yasal çoğunluk sağlanamadığından, 11.03.2021 tarihinde yapılan ikinci müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/26352, Karar No: 2025/7806, Tarih: 26.05.2025

**7. Ceza Dairesi         2021/26352 E.  ,  2025/7806 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/560 E., 2020/1168 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet, gümrük kaçağı eşyanın müsaderesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kanun iadesi üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Olay tutanağına göre; kolluk tarafından, ... Mahallesi ... Sokak üzerinde siyah gömlekli, mavi kot pantolonlu, esmer, 40-45 yaşlarında bir şahsın kaçak sigara temin ettiği ve satışını yaptığı yönünde istihbari bilgiler edinilmesi üzerine bahsi geçen yere intikal edildiği, ... Sokak ... Caddesi üzerinde yaya olarak giden ve elinde beyaz renkli çuval bulunan eşkale uygun bir şahsın olduğu görülmesi üzerine şahsın yanına gidilerek kimlik tespiti yapıldığı ve çuvalın içerisinde ne olduğu sorulduğunda sanığın çuvalı açarak içerisinde bulunan kaçak sigaraları görevlilere rızası ile teslim ettiği, sanığa ait çuvaldan toplam 492 paket kaçak sigara ele geçirilmesi şeklinde gerçekleşen olayda, sanık ve kaçak eşya konusunda mahkemece verilmiş usulüne uygun bir arama kararı olmadığı gibi gecikmesinde sakınca olduğu gerekçesiyle Cumhuriyet savcısı tarafından da verilmiş bir yazılı arama izni ya da Cumhuriyet savcısına ulaşılamaması nedeniyle kolluk amirince verilmiş yazılı arama emri de bulunmaması karşısında, hukuka aykırı arama sonucu ele geçen eşyanın yasak delil niteliğinde olduğu, sanığın kaçak eşyayı ticari amaçla bulundurduğuna dair ikrarının da olmadığı cihetle, Anayasa'nın 38/2., 5271 sayılı Kanun'un 206/2-a, 217/2, 230/1. madde ve fıkralarına göre, hukuka aykırı surette elde edilen delillere dayanılarak mahkûmiyet hükmü kurulamayacağı gözetilerek sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur. Açıklanan nedenlerle, katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, 26.05.2025 tarihinde karar verildi.