muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2129, Karar No: 2015/7634, Tarih: 03.06.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/2129 E.  ,  2015/7634 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 1. FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 08/07/2014

NUMARASI : 2013/155-2014/159

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 08/07/2014 tarih ve 2013/155-2014/159 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı şirket vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava, 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2. maddesi delaletiyle uygulanması gereken HUMK'nın 3156 sayılı Kanun ile değişik 438/1 maddesi hükmü gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddiyle incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili firmanın ticaret hayatına başladığı günden bu yana "E." markasını kullandığını, davalı şirketin 2007/37910 no'lu “C. E.” ibareli marka başvurusunda bulunduğunu, müvekkilinin anılan başvuruya yaptığı itirazın kısmen reddedilerek kalan mal ve hizmetler bakımından tescil işlemlerinin devamına karar verildiğini, davalı marka başvurusunun müvekkilinin “E.” markalarına ayırt edilemeyecek ölçüde benzediğini, başvuru kapsamında yer alan 29, 30 ve 31. sınıfa dâhil mallar ile müvekkili markalarının aynı ya da benzer nitelikte olduğunu, müvekkilinin tanınmış markasının ayırt edilemeyecek derecede benzerinin kullanılmasının haksız kazanca yol açacağını, markanın tanınmışlığına ve ayırt ediciliğine zarar verebileceğini, davalı şirketin yem sanayiini faaliyet alanı olarak seçip, bu işletme mevzunu unvanında da gösterdiğini, buna rağmen davalının işletme mevzu dışında kalan ve söz konusu faaliyet alanları ile herhangi bir benzerliği ve ilgisi olmayan, müvekkilinin faaliyette bulunduğu gıda sektöründe marka tescilinde bulunmasının kötüniyetli olduğunu gösterdiğini, davalı şirketin ortaklarından birinin müvekkil şirketin ortakları ile kardeş olmasının, müvekkiline ait ”E.” markası üzerinde hak sahibi olduğunu göstermeyeceğini ileri sürerek, T.. T..’nin 2008-M-6275 sayılı kararının iptali ile tescili halinde davalı markasının hükümsüzlüğü ile sicilden terkini talep ve dava etmiştir.

Davalı T.. T.. vekili, YDİK kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı T.. T.. vekili, YDİK kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkilinin dava konusu markasında davacının itirazı üzerine çıkartılan mallardan geriye kalanların aynı olmadığı gibi, benzer dahi olmadıklarını, markalar arasında karıştırılma ihtimali bulunmadığını, dava konusu "C. E." markasındaki unsurların müvekkili şirketin kurucusu ve büyük hisseli ortağının ad ve soyadından oluştuğunu, bu halin de 556 sayılı KHK'nın 12. maddesi ile sağlanan haklar kapsamında kaldığını, müvekkillinin “E.” ibareli markalarının tanınmış markalar olmasına rağmen, davacı markalarının tanınmış olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalının dava konusu marka üzerinde “Canlı ve kurutulmuş bitkiler ve otlar, hayvan yemleri ve tıbbi amaçlı olmayan katkıları” malları açısından kazanılmış hakkı bulunduğu, davacı markasının un ve unlu mamüller sektöründe tanınmış olduğu ve yukarıda belirtilen mallar dışında, davalı markası kapsamında yer alan diğer tüm emtiaların 556 sayılı KHK'nın 8/4 maddesi kapsamında hükümsüzlük koşullarının bulunduğu gerekçesiyle, hükümsüzlük talebi yönünden davanın kısmen kabulü ile davalı adına tescilli 2007/37910 no'lu “C. E.” markasının tescilli olduğu 29 ve 30. sınıfların tamamı ile 31. sınıfta "ormancılık ürünleri canlı hayvanlar (kuluçkalık yumurtalar ve döllenmiş yumurtalar dahil)" yönünden hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine, YİDK iptal kararı yönünden ise, önceki karar onanmakla karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararı, davalı şirket vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı şirket vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı şirket vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı şirketten alınmasına, 03/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3232, Karar No: 2023/10352, Tarih: 05.10.2023

**4. Hukuk Dairesi         2023/3232 E.  ,  2023/10352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2022/712 Değişik İş, 2022/708 Karar

SAYISI : 2022/KIT-276

... kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Dairemizin 27.10.2022 tarihli ilamı ile "Yargıtay bozma ilamı sonrasında alınan aktüer raporunun" dosya içerisine konulması gerektiği gerekçesi ile dosyanın mahkemeye geri çevrilmesine karar verilmiş ise de karar sonrasında aktüer raporunun gönderilmediği ve dosya içerisine eklenmediği anlaşılmıştır.

Bu itibarla "Yargıtay bozma ilamından sonra alınan aktüer raporunun" dosya içerisine eklendikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için İtiraz Hakem Heyetine iletilmek üzere dosyanın mahkemeye GERİ ÇEVRİLMESİNE,

05.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4298, Karar No: 2010/5118, Tarih: 03.05.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/4298 E.  ,  2010/5118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : VAKFIKEBİR ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/07/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı  Hazine, tapuda  davalılar  adına  kayıtlı  5  parsel  sayılı  taşınmazın  kıyı  kenar  çizgisi  içinde   kaldığını  ileri  sürerek  tapu  iptal  isteğinde  bulunmuştur.

Davalılar, duruşmalara    katılmamış,  bir  cevap  vermemişlerdir.

Davanın kabulüne  ilişkin   olarak  verilen  karar  Dairece on yıllık  hak düşürücü  sürenin  geçtiği, davanın   reddedilmesi  gerektiğine  değinilerek  bozulmuş,  hükmüne   uyulan  bozma  ilamı   gereğince    davanın  reddine  karar  verilmiştir.

Karar, davacı Hazine  tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi  ...raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava,  3621 Sayılı  Yasadan  kaynaklanan  tapu  iptali ve  taşınmazın  sicil   kalydının  kütükten  terkini  isteğine  ilişkin  olup,  mahkemece  hükmüne   uyulan  bozma   ilamında  belirtildiği  şekilde  14.3.2009  tarihinde   yürürlüğe  giren  5841  sayılı  Yasa   uyarınca davanın  hak  düşürücü  süreden   reddine  karar  verilmiş  olmasında  kural  olarak  bir  isabetsizlik  yoktur.

Davacının  bu  yöne  değinen  temyiz  itirazları   yerinde  değildir. Reddine.

Ancak, hemen  belirtilmelidir ki,  her  dava  açıldığı  tarihdeki   koşullara   tabi  olup davanın  açıldığı  tarihten  sonra  yürürlüğe  giren  yeni   bir yasal  düzenleme  veya   ittihaz  edilen  bir  içtihatları Birleştirme  kararı  gereğince   dava  tarihinde  haklı  olduğu  halde  haksız duruma  düşen  tarafın  yargılama  giderlerinden   sorumlu  tutulamayacağı  tartışmasızdır.

Öyle  ise, taşınmazın  bir  kısmı  tanımı  3621  Sayılı  Yasanın  4.  Maddesinde  yapılan  kıyıda   kaldığı  saptandığına  göre, davacı  Hazinenin davasında  dava  tarihinde  haklı  olduğu ve   yargılama   giderlerinden  sorumlu   tutulmayacağının  gözetilmesi  gerekirken yazılı  olduğu  üzere  karar  verilmiş  olması  doğru  değildir.

Davacının  temyiz  itirazları  bu  nedenle   yerindedir.  Kabulü  ile   hükmün  açıklanan  nedenlerden  ötürü  HUMK'nun 428. maddesi  gereğince  BOZULMASINA, 3.5.2010  tarihinde  oybirliğiyle  karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/8006, Karar No: 2024/9016, Tarih: 25.11.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/8006 E.  ,  2024/9016 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/688 Esas, 2024/785 Karar

TALEP EDEN : Niğde E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. İzmir 12. Sulh Hukuk Mahkemesinin 04.03.2024 Tarihli ve 2024/502 Esas, 2024/338 Karar Sayılı Kararı

Hükümlünün merkezî nüfus idaresi sistemindeki yerleşim yeri adresinin Çayırlı Köyü Kayalıpınar Mevkii Rüstem Sokak No:13 Merkez/Niğde olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Niğde 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 31.05.2024 Tarihli ve 2024/688 Esas, 2024/785 Karar Sayılı Kararı

Hükümlünün cezaevine girmeden önceki adresini Vatan Mahallesi 9059. Sokak No:39/A İç Kapı No:39/A Karabağlar/İzmir olarak beyan ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 407 nci maddesi uyarınca vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamından, hükümlünün cezaevine girmeden önceki yerleşim yeri adresinin Merkez/Niğde olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın Niğde 1. Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Niğde 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,25.11.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26967, Karar No: 2014/9141, Tarih: 01.04.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/26967 E.  ,  2014/9141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/03/2013

NUMARASI : 2010/1780-2013/655

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı A.. K.. vd. ile A.. K.. vd. vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı A.. K.. vd. ile A.. K.. vd. vekillerince temyiz edilmiştir.

Taşınmaz malın tarım arazisi niteliğinde kabulü ile olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin tesbit edilmesinde; üzerinde bulunan binalara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı düşülerek ve ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumlarına göre değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1)4650 sayılı Kanunla değişik 2952 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti davalarında, aynı Yasanın 25/son maddesi uyarınca mülkiyet idareye tescille geçeceğinden kamulaştırılan yapı ve ağaçların değerinden üretim gideri ve enkaz bedelinin indirilmeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde eksik bedele hükmedilmesi,

2) 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içerisinde sonuçlandırılamadığından, Anayasa Mahkemesi’nin 19.12.2013 tarih ve 2013/817 başvuru numaralı 1. Bölüm kararı da göz önüne alınarak, kamulaştırma bedeline19.12.2010 tarihinden, karar tarihine kadar geçen süre için yasal faiz yürütülmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı A.. K.. vd. ile A.. K.. vd. vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 01.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/30826, Karar No: 2012/22890, Tarih: 05.11.2012

**4. Ceza Dairesi         2010/30826 E.  ,  2012/22890 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : İmar kirliliğine neden olma, mühür bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede ;

Sanığa yükletilen imar kirliliğine neden olma ve mühür bozma eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Yasaya uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Yasada öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Sanık hakkında verilen hapis cezası seçenek yaptırımlardan adli para cezasına çevrilirken, yasal dayanağı olan TCK’nın 50/1-a. maddesi gösterilmeyerek, CMK’nın 232/6. maddesine aykırı davranılmış ise de, bu eksikliğin yerinde giderilebileceği ve mühür bozma suçundan doğrudan adli para cezası tayin edilirken, TCK’nın 52. maddesinde öngörülen yönteme aykırı biçimde uygulama yapılmasının sonuca etkili görülmediği ve bozmayı gerektirmediği,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükümleri etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak, adli para cezasının ödenmemesi halinde hapis cezasına çevrileceğinin belirtilmesi ile yetinilmesi gerekirken, beher gününün kaç liradan hapse çevrileceğinin de karara bağlanması,

Yasaya aykırı ve sanık ...'in temyiz iddiaları bu nedenle yerinde ise de, bu aykırılık, yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bir yanılgı olduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktaları tebliğnameye uygun olarak, "beher günü 20 YTL hesabı ile" ibaresinin hüküm fıkralarından çıkarılması" biçiminde DÜZELTİLMEK ve başkaca yönleri Yasaya uygun bulunan hükümler, bu bağlamda ONANMAK suretiyle 5320 sayılı Yasanın 8/1.madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322.maddesi uyarınca davanın esasına, 30.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6315, Karar No: 2016/13643, Tarih: 10.10.2016

**2. Hukuk Dairesi         2016/6315 E.  ,  2016/13643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVACI-DAVALI : ...

DAVALI-DAVACI : ...

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı tarafından temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 10.10.2016 günü temyiz eden davacı-karşı davalı ... geldi. Karşı taraf davalı-karşı davacı ... ve vekili gelmedi. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya içerisinde bulunan davacı-karşı davalı kadın vekili Av. ... ve Av. ...... ait vekaletname genel vekaletname olup, boşanma davası ile ilgili özel yetkiyi içermemektedir. Boşanma davası açmak ve açılan davayı takip etmek kişiye sıkı sıkıya bağlı bir hakkın kullanımı niteliğindedir. Bu bakımdan vekaletnamede bu hususta özel yetkiyi gerektirir (HMK m. 74). O halde, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 74. maddesi gcreğince boşanma davası ile ilgili özel yetkiyi içeren vekaletnamesini sunması için davacı-karşı davalı kadın vekiline süre verilmesi, bu süre içinde vekaletname verilmez ve asıl yapılan işlemleri kabul ettiğini dilekçe ile mahkemeye bildirmez ise gerekçeli kararın davacı-karşı davalı kadına tebliği sağlanıp, yasal temyiz süresi beklenildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 10.10.2016 (Pzt.)

1-AB-HA-SS
Yargıtay — Esas No: 2015/9016, Karar No: 2018/3923, Tarih: 09.04.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/9016 E.  ,  2018/3923 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yargılaması sonunda, kararda yazılı nedenlerle davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, 21.12.2011 tarihinde, müvekkilinin yolcu olarak bulunduğu araca, davalının zorunlu mali mesuliyet sigortacısı olduğu aracın çarpması sonucu müvekkilinin yaralandığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla geçici ve sürekli işgöremezlik tazminatı olmak üzere 4.000 TL.nin temerrüt tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiş, 28.05.2014 tarihli dilekçe ile talebini 56.396.40 TL olarak ıslah etmiştir.

Davalı ... AŞ vekili, kaza nedeniyle çok sayıda hasar dosyası açıldığını, kaza başına 2.000.000.00 TL olan teminat limitinin tükendiğini, toplam 1.992.124.36 TL ölüm ve sakatlık teminatı ödendiğini, kalan miktarın 7.865.64 TL olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan delillere göre; davanın kısmen kabulü ile, 7.875.64 TL'nin temerrüt tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan alınıp davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarar nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir.

2918 Sayılı Karayolları Trafik Kanununun 96/1 maddesinde "Zarar görenlerin tazminat alacakları, sigorta sözleşmesinde öngörülen sigorta tutarından fazla ise zarar görenlerden her birinin sigortacıya karşı yöneltebileceği tazminat talebi, sigorta tutarının tazminat alacakları toplamına olan oranına göre indirime tabi tutulur." denilmiş, aynı maddenin 2. fıkrasında ise "Başka tazminat taleplerinin bulunduğunu bilmeksizin zarar görenlerin birine veya birkaçına kendilerine düşecek olandan daha fazla ödemede bulunan iyiniyetli sigortacı, yaptığı ödeme çerçevesinde, diğer zarar görenlere karşı da borcundan kurtulmuş sayılır." hükmüne yer verilmiştir.

Somut olayda; yolcu otobüsünde bulunan 25 kişinin vefat ettiği ve bir çok kişinin de yaralandığı anlaşılmaktadır. Davalı ... şirketi vekili, kaza başına teminat limitinin 2.000.000,00 TL olduğunu belirterek kaza başına teminat limitinin yapılan ödemeler sonucu tükendiğini ileri sürmüştür. Dosya içeriğinden, davalı ... şirketinin yaptığı bir kısım ödemelerin açılan davalar sonucu olduğu, bir kısım ödemenin ise doğrudan talep üzerine hak sahiplerine yapıldığı görülmüştür. Davalı ... şirketinin, ödemeleri yaparken garame hesabı yapmadığı ve mahkemece de bu yönde bir araştırma ve inceleme yapılmadığı görülmektedir.

O halde mahkemece, dava konusu kazada vefat edenlerin hak sahipleri veya yaralananlar tarafından açılan davalar ve doğrudan davalı ... şirketine yapılan tazminat başvuruları tespit edilerek, ilgili hasar dosyaları, mahkeme kararları, ödeme dekont ve makbuzları getirtilmeli, kaza başına teminat limitinden davacıya düşen payın belirlenmesi (garame hesabı) yönünden hesap raporu alınıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, bilirkişi heyeti tarafından sunulan raporda; sigorta şirketi tarafından diğer şahıslara yapılan ödemelerin iyiniyetli ve hakkaniyetli olduğu, istenebilecek tazminat tutarının kalan limitle sınırlı olduğu gerekçesine dayanılarak, bu inceleme yapılmadan davalı ... şirketinin teminat limitinden kalan miktardan sorumlu tutulması doğru görülmemişir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddine, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacı ve davalıya geri verilmesine 09/04/2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6038, Karar No: 2007/6991, Tarih: 06.11.2007

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2006/6038 E.  ,  2007/6991 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı ile davalı ... vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı ile davalı ...’ün yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 0,90 YTL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan, bakiye 93,50 YTL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı ...’ten alınmasına, 06.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.