muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/11393, Karar No: 2018/4180, Tarih: 31.05.2018

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda taşınmazın sulu olduğu belirtilerek % 5 kapital faiz oranının uygulanarak değer belirlenmiş ise de, bilirkişilerce taşınmazın ne şekilde sulandığı hususunda bir açıklama yapılmamıştır.

Tüm bunların dışında; bilirkişilerce belirlenen değer üzerinden re'sen hakkaniyet indirimi yapılmış olması da doğru değildir.

O halde, mahkemece çekişmeli taşınmazın arazi niteliğinde olduğundan sulu-kuru olup olmadıkları, yerleşim alanlarına uzaklıkları, iklim şartları, arazilerin toprak ve topoğrafik yapıları ve bölgelerindeki konumları gözetilerek 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 6754 sayılı Bilirkişilik Kanununun 39. maddesiyle değişik 15. maddesinde belirtilen yönteme göre oluşturulacak bilirkişi kurulu yardımıyla çevrede yetiştirilen ürünlerin münavebesi, dekar başına ortalama verim, toptan satış fiyatı ve üretim maliyeti resmî verileri ilçe tarım müdürlüğünden getirtilmek suretiyle, elde edilen verilere uygun biçimde değerlendirme yapılarak net gelir yöntemiyle değerlendirme tarihlerindeki (tapu iptali ve tescil davalarının kesinleştiği tarihlerdeki) gerçek değerlerinin hesaplattırılması, tapu iptal kararının kesinleşme tarihi itibari ile taşınmazın üzerinde bulunan ağaç değerlerinin taşınmaz değerine eklenmesi, bu şekilde tapusu iptal edilen tapu sahibinin gerçek zararının saptanması, oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma sonucu yetersiz bilirkişi kurul raporuna dayalı verilen karar usûl ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacılar ve davalı vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA temyiz harcının istek halinde iadesine 31/05/2018 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3783, Karar No: 2011/6085, Tarih: 11.07.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/3783 E.  ,  2011/6085 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlere göre davacının diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava iş kazası sonucu ölen sigortalının hak sahibi annesinin maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece SGK hakkında açılan davanın husumet yokluğu ve Kuruma karşı usule uygun olarak açılan bir dava bulunmadığından reddine, davacının maddi ve manevi tazminat istemlerinin kısmen kabulüne karar verilmiştir

Dosyadaki kayıt ve belgelerden davacının oğlunun 16.11.995 tarihinde geçirdiği olayın iş kazası olduğunun tesbitine dair İzmir 5. İş Mahkemesinin 2004/576 Esas, 2006/256 Karar sayılı kararının Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin 10.12.2007 tarihli kararı ile onanarak kesinleştiği, davacıya Kurumca iş kazası nedeniyle iş kazası sigorta kolundan gelir bağlanmadığının ölüm sigortası kolundan 01.12.1995 tarihinde ölüm aylığı bağlanıp evelenmesi ile 22.08.2000 tarihinde kesildiğinin ve toplam 1.902.70 TL ölüm aylığı ödendiğinin 26.11.2009 tarihli yazı ile mahkemeye bildirildiği anlaşılmaktadır.

Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından karşılanmayan zararın ödetilmesine ilişkin davalarda (tazminat davaları) öncelikle haksız zenginleşmeyi ve mükerrer ödemeyi önlemek için Kurum tarafından hak sahiplerine bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin tazminattan düşülmesi gerektiği Yargıtay’ın oturmuş ve yerleşmiş görüşlerindendir.

Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından karşılanmayan zararın ödetilmesine ilişkin davalarda (tazminat davaları) öncelikle haksız zenginleşmeyi ve mükerrer ödemeyi önlemek için Kurum tarafından hak sahiplerine bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin tazminattan düşülmesi gerektiği Yargıtay’ın oturmuş ve yerleşmiş görüşlerindendir.

Sigortalının ölüm tarihinde yürürlükte bulunan 4958 sayılı Yasa'nın 35. maddesi ile 506 Yasa'nın 24/1. maddesinde yapılan değişiklikten önce, ana ve babanın anılan gelirden yararlanabilmelerinin koşulu " ölen sigortalının sağlığında onların geçimini sağlamış olması" iken, anılan madde de yapılan 29.7.2003 tarihli 6.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren düzenlemeyle sigortalının ana ve babasına gelir bağlanmasının koşulu " sosyal güvenlik kuruluşlarına tabi çalışmayan veya 2022 sayılı Yasa'ya göre bağlanan aylık hariç olmak üzere buralardan her ne ad altında olursa olsun gelir veya aylık almayan " biçiminde değiştirilmiştir. 1.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasa’nın 16. ve 20. maddelerinde iş kazası sonucu ölen sigortalının hak sahiplerine 34. madde hükümlerine göre gelir bağlanacağı, 34. maddesinde ise “ Hak sahibi eş ve çocuklardan artan hisse bulunması halinde her türlü kazanç ve irattan elde etmiş olduğu gelirin asgari ücretin net tutarından daha az olması ve diğer çocuklarından hak kazanılan gelir ve aylıklar hariç olmak üzere gelir ve/veya aylık bağlanmamış olması şartıyla ana ve babaya toplam % 25’i oranında; ana ve babanın 65 yaşın üstünde olması halinde ise artan hisseye bakılmaksızın yukarıdaki şartlarla toplam % 25’i oranında aylık bağlanacağı bildirilmiştir.

Somut olayda kesinleşen mahkeme kararı ile olayın iş kazası olarak kabul edildiği ancak davacının Sosyal Güvenlik Kurumunca gelir bağlanması için Kuruma evrakını ibraz etmediği ve Kurumca bir işlem yapılmadığı, Sosyal Güvenlik Kurumunun 26.11.2009 tarihli yazısından anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş, davacıya iş kazası sigorta kolundan ölüm geliri bağlanması için Sosyal Güvenlik Kurumuna müracaatta bulunmak evrakını Kuruma ibraz etmesi için mehil vermek, gelir bağlanma taleplerinin reddi halinde giderek SGK. Başkanlığını hasım göstererek "iş kazası sigorta kolundan ölüm geliri bağlanması gerektiğinin tespiti" davası açmak üzere önel vermek, o davayı bu dava için bekletici mesele saymak, kesinleşen mahkeme kararı ile dava reddedilmiş ise maddi tazminat isteminin reddine karar vermek, dava kabul edilmiş ise Kurumca bu işlemlerin yapılmasından sonra davacıya bağlanan gelirin hüküm tarihine en yakın tarihteki en son peşin sermaye değerini sormak, hüküm tarihine en yakın tarihteki veriler gözetilerek davacının maddi zararını yeniden hesaplatmak, hesaplanan bu miktardan bağlanan gelirin en son peşin sermaye değerini düşmek suretiyle karşılanmayan maddi zarar miktarını tespit ederek maddi tazminat konusunda çıkacak sonuca göre, bir karar vermektir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin ölüm sigortası kolundan bağlanan ölüm aylığının maddi tazminattan düşülemeyeceği düşünülmeksizin eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının maddi tazminatın hesabına yönelik diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına; temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 11.7.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25586, Karar No: 2013/33009, Tarih: 17.12.2013

**4. Ceza Dairesi         2012/25586 E.  ,  2013/33009 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen tehdit eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

500 TL doğrudan adli para cezasından ibaret geçmiş mahkumiyetin 1412 sayılı CMUK'nın 305. maddesine göre kesin nitelikte olması karşısında, TCK'nın 58. maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık ...'in temyiz iddiaları bu nedenle yerinde ise de, bu aykırılık yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bir yanılgı olduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktası tebliğnameye aykırı olarak, TCK'nın 58. maddesi uyarınca tekerrür uygulanmasına ilişkin kısımların karardan çıkarılması biçiminde DÜZELTİLMEK ve başkaca yönleri Kanuna uygun bulunan hüküm, bu bağlamda ONANMAK suretiyle 5320 sayılı Kanunun 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi uyarınca davanın esasına, 17.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3918, Karar No: 2008/6346, Tarih: 24.04.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/3918 E.  ,  2008/6346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki vesayet hukukuna ilişkin davada Taşlıçay Sulh Hukuk ile Kayseri 1. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, vasi tayini istemine ilişkindir.

Türk Medeni Yasasının 411. maddesinde; “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümleri yer almaktadır.

Yerleşim yerinin tespit edilemediği hallerde, karine olarak nüfusa kayıtlı olunan yerde yerleşim yeri olarak kabul edilir.

Somut olayda; hükümlünün cezaevine girmeden önce ... Kayseri adresinde oturduğu anlaşılmakla, yetkili mahkeme Kayseri 1. Sulh Hukuk Mahkemesidir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Kayseri 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 24/04/2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3658, Karar No: 2007/5819, Tarih: 21.06.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/3658 E.  ,  2007/5819 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde site içi yol olarak belirlenmiş yerlere elatmanın önlenmesi, yapılan kilit taşlar ve beton bordürlerin sökülüp sokağın eski hale getirilmesi, site duvarları üzerinde açılan kapıların kapatılması istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 21.6.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2014/846, Karar No: 2014/26335, Tarih: 12.12.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/846 E.  ,  2014/26335 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, Alman sosyal sigorta rejimine tabi çalıştığı 01.09.1978 tarihinin, Türkiye'de sigorta başlangıcı olduğunun tespiti ve 01.07.2013'ten itibaren yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 12.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12030, Karar No: 2017/1409, Tarih: 16.03.2017

**14. Ceza Dairesi         2016/12030 E.  ,  2017/1409 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilip re'sen de temyize tabi hüküm temyiz edilmekle, 02.12.2016 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve TCK'nın 103. maddesinde değişiklik yapan 6763 sayılı Kanunla getirilen düzenlemeler de gözetilip dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan dolayı 5237 sayılı TCK'nın 103/2, 103/3, 103/4. maddeleri uyarınca verilen ceza 18 yıla ulaşsa veya geçse dahi, suçun sonucunda mağdurenin ruh sağlığının bozulmasından dolayı neticenin ağırlığına göre tayin edilen cezanın TCK'nın 49/1 ve 103/6. maddeleri gereğince yirmi yıla kadar arttırılmasının olanaklı bulunduğu nazara alınarak, hakkaniyet gereği cezada uygun bir miktar daha arttırım yapılması yerine 103/6. maddenin uygulama dışı bırakılması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, hükümden sonra 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi ile ilgili olarak 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamıyla verilen iptal kararının infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin eleştiri dışında unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık ile müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle re'sen de temyize tabi hükmün ONANMASINA, 16.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4840, Karar No: 2012/7455, Tarih: 17.09.2012

**8. Hukuk Dairesi         2012/4840 E.  ,  2012/7455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

Muhittin Kateroğlu, müdahil davacılar ... ve ... ile Hazine ve Bala Belediye Başkanlığı aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının reddine dair Bala Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 22.12.2009 tarih ve 194/258 sayılı hükmün Dairenin 20.10.2011 gün ve 813/5237 sayılı ilamıyla hükmün onanmasına karar verilmişti. Davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, dava konusu 138 ada 6 ve 15 parsellerin 25-30 yıldan fazla süre tarım arazisi olarak kullanıldığını ileri sürerek tapu kayıtlarının iptaliyle müvekkili adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiş, davalı Hazine vekili, Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğunu açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece önceki kararda, kazanma süresi ve koşullarının davacı lehine gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiş, Dairece; araştırma eksikliğine işaret edilerek bozma sevkedilmiştir. Mahkemece bozmaya uyularak yapılan araştırma sonunda, yeniden davanın reddine karar verilmiş, hüküm; davacı vekili tarafından temyiz edilmiş, Dairece; hükmün onanmasına karar verilmiştir. Davacı vekili, kararın düzeltilmesini istemiştir.

Ham toprak niteliğindeki 138 ada 6 ve 15 parsellerin, Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu açıklanarak 1985 yılında Hazine adına tespit edilmiş, kadastro tutanaklarının 23.10.1985 tarihinde kesinleşmesi üzerine tapu kayıtları oluşmuş, eldeki dava 19.10.1995 tarihinde açılmıştır.

Ham toprak niteliğindeki 138 ada 6 ve 15 parsellerin, Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu açıklanarak 1985 yılında Hazine adına tespit edilmiş, kadastro tutanaklarının 23.10.1985 tarihinde kesinleşmesi üzerine tapu kayıtları oluşmuş, eldeki dava 19.10.1995 tarihinde açılmıştır.

Toplanan deliller ve dosya kapsamından, dava konusu taşınmazlardan 138 ada 6 parselin 1985 yılında ham toprak niteliğinde Hazine adına tespit edildiği, 1975 yılına ait hava fotoğraflarına göre üzerinde tarımsal faaliyet yapıldığı, imar ihya olgusunun tamamlandığı, bu tarihten tespit tarihine kadar 20 yıllık kazanma süresi ve koşullarının davacı lehine gerçekleşmediği, tapu kaydının oluştuğu tarihten sonraki zilyetlik ve tasarrufa değer verilemeyeceği, davacı tarafça her ne kadar Hazine adına tapuda kayıtlı bulunan 138 ada 15 parsel hakkında dava açılmış ise de davacının tasarrufu altında bulunan ve teknik bilirkişi raporunda B harfiyle gösterilen taşınmaz bölümünün 138 ada 1 parsel kapsamında kaldığı ve bu parselin dava dışı gerçek kişiler adına tapuda kayıtlı bulunduğu anlaşıldığına göre, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesinde ve Dairece hükmün onanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından yerinde görülmeyen ve HUMK.nun 440.maddesinde yazılı hallerden hiçbirisine uymayan davacı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE ve anılan kanunun 442. maddesi uyarınca (6100 sayılı HMK.nun Geçici 3. maddesi gereğince 1086 sayılı HUMK.nun 427 ila 454. maddeleri yürürlükte bulunduğundan) takdiren 203,00 TL para cezası ile aşağıda müfredatı yazılı 38,20 TL peşin harcın red harcına mahsubu ile kalan 5,70 TL’nin karar düzeltme isteyen davacıdan alınarak Hazineye irad kaydına 17.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4367, Karar No: 2022/5962, Tarih: 21.06.2022

**8. Hukuk Dairesi         2020/4367 E.  ,  2022/5962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Tevliyete Ehil Vakıf Evladı Olduğunun Tespiti

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... Anadolu 8. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında ... Anadolu 8. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülen dava sonucunda verilen hükme karşı davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, bu kez davalı vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizi üzerine; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, dava dilekçesinde; vekil edeninin Mülhak Silahşor ... ... Bey Vakfının tevliyete ehil vakıf evladı olduğunun tespitini talep etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılamada, davanın kabulüne karar verilmiş; hükme karşı davalı vekilinin istinaf yoluna başvurması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, "eksik araştırma ile karar verildiği" gerekçesiyle hüküm kaldırılmıştır.

Anılan karar uyarınca İlk Derece Mahkemesinde yapılan yargılama sonunda, davanın kabulü ile davacı ... (TC: ... )'ın Silahşör ... ... Bey Vakfının yöneticilik şartlarını taşıdığının tespitine karar verilmiştir. Hükme karşı davalı vekilinin istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Bu kez, Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, yapılan yargılama ve uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere, hukuki ilişkinin nitelendirmesine göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nin 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, 54,40 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 26,30 TL'nin temyiz edenden alınmasına, 21.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/31, Karar No: 2017/832, Tarih: 03.03.2017

**10. Ceza Dairesi         2017/31 E.  ,  2017/832 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

2- Re'sen de temyize tabi

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Sanığın Erzurum 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 25/02/2016 tarihli 2016/30 esas ve 2016/63 sayılı kararı ile uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyetine karar verildiği, bu kararın sanık ve müdafii tarafından temyizi üzerine ve re'sen de yapılan incelemesi sonucu Dairemizin 20/06/2016 tarihli 2016/1836 esas ve 2016/1945 sayılı kararı ile sanığın, 28/09/2013 tarihinde hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan ayrıca işlem yapılan ...'e 5,9 gram esrar sattığı sabit ise de; 23/12/2015 tarihinde ikametinde yapılan aramada ele geçirilen 12,5 gram esrarı ...'e esrar satmasından sonra temin ettiği konusunda delil bulunmadığı, sanığın eyleminin bütünüyle “uyuşturucu maddeyi satışa arz etme” suçunu oluşturduğu ve TCK'nın 43. maddesinde düzenlenen zincirleme suç hükümlerinin uygulanamayacağı gibi ayrıca sanığın 23/12/2015 tarihinde ikametinde ele geçirilen hassas terazinin eroin bulaşıklı olmasına rağmen eroin sattığına dair dosya kapsamında herhangi bir delil bulunmadığından hakkında TCK'nın 188/4. maddesinin de uygulanamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde fazla ceza tayininin yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle bozulduğu, Erzurum 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nce 28/07/2016 tarihli 2016/218 esas ve 2016/265 sayılı karar ile Dairemizin bozma kararına direnildiği, hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilerek dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na gönderildiği, 02.12.2016 tarihli 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 36. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 307. maddesi uyarınca, Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından 07.12.2016 tarihli 2016/1213 esas ve 2016/1133 sayılı karar ile dosya Dairemize gönderildiğinden, direnme kararı üzerine verilen hükmün Dairemizce incelenmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşılmakla, yapılan incelemede;

1- Dairemizin 20/06/2016 tarihli 2016/1836 esas ve 2016/1945 sayılı kararında usul ve yasaya aykırılık olmadığı anlaşıldığından, Erzurum 1. Ağır Ceza Mahkemesi'nce 28/07/2016 tarihli 2016/218 esas ve 2016/265 sayılı direnme kararının yerinde görülmediğine,

2- 5271 sayılı CMK'nın 307. maddesinin 3. fıkrası ile 5320 sayılı Kanun'un Geçici 10. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, direnme kararının incelenmesi için dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na İADESİNE,

03/03/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10463, Karar No: 2023/11699, Tarih: 28.11.2023

**5. Ceza Dairesi         2023/10463 E.  ,  2023/11699 K.**

**"İçtihat Metni"**

5395 sayılı Yasa gereğince tedbir istemi hakkında yapılan yargılama sırasında; ... Çocuk Mahkemesiyle İzmir 4. Çocuk Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulunun 20.06.1960 tarih ve 1960/14 sayılı Kararıyla; "Hukuk ve ceza mahkemeleri arasında selbi vazife uyuşmazlığı çıktığı takdirde, dava konusu işin hukuka ait olması halinde hukuk dairesinin, cezaya ilişkin olduğu takdirde de ceza dairesinin mercii tayinine vazifeli olacağına" karar verilmiş olmasına, uyuşmazlık konusu olayda herhangi bir suç soruşturması bulunmaksızın korunmaya ihtiyacı olan çocuk hakkında 5395 sayılı Kanun hükümleri uyarınca tedbir uygulanmasına ilişkin talepte bulunulmasına göre; ... Çocuk Mahkemesiyle İzmir 4. Çocuk Mahkemesi arasında meydana gelen yetki uyuşmazlığını çözme görevi 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 21, 22 ve 23 üncü maddeleri gereğince Yüksek 5. Hukuk Dairesine ait olduğundan Dairemizin oy birliğiyle GÖREVSİZLİĞİNE,

Dava dosyasının ilgili Daireye gönderilmesine,

28.11.2023 tarihinde karar verildi.