muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/24657, Karar No: 2014/2228, Tarih: 11.02.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/24657 E.  ,  2014/2228 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rucüan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı ve davalılardan ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalılardan ...'ten alınmasına, 11.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/846, Karar No: 2023/7408, Tarih: 22.11.2023

**2. Ceza Dairesi         2022/846 E.  ,  2023/7408 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/930 E., 2015/969 K.

ŞİKÂYETÇİLER : ..., ..., ..., ...,

..., ...

SUÇLAR : Kamu malına zarar verme, hakaret, tehdit,

görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1) Sanığın şikâyetçi olmak amacıyla ...'ya geldiği esnada, şikâyetçi astsubaylar ... ve ...'a hakaret ettiği, buradan sanığın sağlık kontrolü için sağlık ocağına götürülmek istendiği sırada ise ... üzerine olay yerine gelen devriye ekibindeki uzman ... ... ... ile ... erler ..., ... ve ...'a hakaret ettiği, sanığın devam eden suç kastı sebebiyle eyleminin bir bütün halinde değerlendirilip, ... bir hakaret suçundan hüküm kurularak, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 43. maddesi uyarınca artırım yapılması gerekirken, iki ayrı hakaret suçundan mahkumiyet kararı verilmek suretiyle fazla ceza tayini,

2) ... Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 08.11.2014 tarihli iddianamesinin sevk maddeleri arasında 5237 sayılı Kanun'un 265. maddesi gösterilmemiş ise de; iddianame içeriğinde yer ... "...şüphelinin ... otogarındaki sağlık birimine götürülmek istendiği, şüphelinin direnmesi üzerine kollarından tutularak sağlık ocağına götürüldüğü esnada şüphelinin, kamu görevlisi olan müştekiler uzman ... ... ... ile ... erler ..., ... ve ...'a hitaben ''sizin a..nıza koyarım, kimsiniz lan siz adam mısınız, sizin ananızı bacınızı sinkaf ederim lan, bırakın beni sizi öldürürüm, a...na koyduğumun çocukları, ben böyle bir delikanlıyım işte'' diyerek müştekiler uzman ... ... ... ile ... erler ..., ... ve ...'ı tehdit ettiği, bu kapsamda görevi yaptırmamak için direnme suçunun unsurlarından olan tehdit suçunun da işlendiği, ancak tehdit suçunun görevi yaptırmamak için direnme suçunun unsurları arasında kabul edilmesi gerektiğinden ayrıca tehdit suçundan hüküm kurulamayacağı gözetilmeden, görevi yaptırmamak için direnme suçu yanında ayrıca tehdit suçundan da hüküm kurulmak suretiyle fazla ceza tayini,

3) Sanık hakkında kamu malına zarar verme suçundan hüküm kurulurken alt sınırdan ceza tayin edildiği belirtilmesine rağmen ... cezanın 1 yıl 2 ay hapis cezası olarak belirlenmesi suretiyle hükümde çelişkiye sebebiyet verilmesi,

4) Sanığın tekerrüre esas alınan ... Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/141 Esas, 2009/54 Karar sayılı ilamı ile ikinci kez mükerrir olmasına rağmen sanık hakkında ikinci kez mükerrirliğe ilişkin hükümler uygulanmaması,

5) Mahkemece tekerrüre esas alınan ... Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/141 Esas, 2009/54 Karar sayılı ilamında birden fazla suçtan verilmiş cezalar olduğu gözetilerek, bu cezalardan en ağırının tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, ilamın tamamının tekerrüre esas alınması,

4) Sanığın tekerrüre esas alınan ... Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/141 Esas, 2009/54 Karar sayılı ilamı ile ikinci kez mükerrir olmasına rağmen sanık hakkında ikinci kez mükerrirliğe ilişkin hükümler uygulanmaması,

5) Mahkemece tekerrüre esas alınan ... Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/141 Esas, 2009/54 Karar sayılı ilamında birden fazla suçtan verilmiş cezalar olduğu gözetilerek, bu cezalardan en ağırının tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, ilamın tamamının tekerrüre esas alınması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, tekerrür hükümleri bakımından sanığın kazanılmış hakkının gözetilmesine, 22.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/13279, Karar No: 2010/1954, Tarih: 02.03.2010

**6. Ceza Dairesi         2007/13279 E.  ,  2010/1954 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.12.2005 tarih, 2005/3-162-173 ve 11.07.2006 tarih, 2006/5-182/182 sayılı kararlarında belirtildiği üzere; sonraki yasa ile suçun unsurlarının veya özel hallerinin değiştirilmesi, cezanın tayin ve takdiri ile artırım ve indirim oranlarının belirlenmesi, seçimlik cezalardan birinin tercihi ve seçenek yaptırımların uygulanmasını ya da cezanın kişiselleştirilmesini gerektiren hallerde duruşma açılarak karar verilmesi gerekir.

İnceleme konusu karara gelince;

1-) 5252 sayılı Yasanın 9/3 maddesi uyarınca hükümlü yararına olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından, temel cezanın ne şekilde saptanacağının belirlenmesi ile bireyselleştirme amacına yönelik takdir hakkının kullanılması ve önceki yasaya göre suçların yasal öğelerinde yapılan değişikliklerin tartışılması için duruşma açılmasının zorunlu bulunduğu gözetilmeden dosya üzerinde hüküm kurulması,

2-) Eylemin, geceleyin ve silahla gerçekleştirilmiş olması karşısında; hükümlü hakkında, 5237 sayılı Yasanın 149. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendi ile birlikte (h) bendinin de uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

3-) 5237 Sayılı TCY’nın 150. maddesinin 2. fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlanmak dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığı” nın 5237 sayılı Yasaya özgü, ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve hükümlünün özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, koşulları oluşmadığı halde aynı Yasanın 150/2. maddesiyle cezadan indirim yapılması,

4-) Hükümlü hakkında 5237 sayılı TCK’nun 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğun, koşullu salıverme tarihine kadar süreceğinin gözetilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, ek kararın açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, infaz aşamasında verilen uyarlama kararlarının kazanılmış hak oluşturmayacağının gözetilmesine, 02.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5550, Karar No: 2015/6162, Tarih: 27.04.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/5550 E.  ,  2015/6162 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADANA 4. SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 08/04/2014

NUMARASI : 2012/1274-2014/492

Taraflar arasında görülen davada;Davacı, mirasbırakan dedesinin nüfus kütüğünde “Abdullah oğlu ..............” olarak kayıtlı olduğu halde, maliki olduğu 73 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında soyadının “.............”, 201 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında ise soyadının “................” olarak yazıldığını ileri sürerek, tapu kayıt malikinin soyadının nüfus kayıtlarına göre düzeltilmesini istemiştir. Davalı, davanın reddini savunmuştur.Mahkemece, tapu kayıt malikinin davacının mirasbırakanı olduğu, nüfus kayıtlarına uygun olarak tapu kayıtlarının düzeltilmesi gerektiği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.Karar, davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi .....................'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalı Tapu Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına,27.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16244, Karar No: 2013/24495, Tarih: 01.07.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/16244 E.  ,  2013/24495 K.**

**"İçtihat Metni"**

ESAS NO : 2013/16244

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

İİK.nun 82/12. maddesi gereğince, borçlunun "haline münasip" evi haczedilemez. Bir meskenin borçlunun haline uygun olup olmadığı, adı geçenin haciz anındaki sosyal durumuna ve borçlu ile ailesinin ihtiyaçlarına göre belirlenir. Buradaki "aile" terimi, geniş anlamda olup, borçlu ile birlikte aynı çatı altında yaşayan, bakmakla yükümlü olduğu kişileri kapsar. İcra mahkemesince, borçlunun sözü edilenlerle birlikte barınması için zorunlu olan haline münasip meskeni temin etmesi için gerekli bedel bilirkişilere tesbit ettirildikten sonra, haczedilen yerin kıymeti bundan fazla ise satılmasına karar verilmeli ve satış bedelinden yukarıda nitelikleri belirlenen mesken için gerekli olan miktar borçluya bırakılmalı, kalanı alacaklıya ödenmelidir.

Bu kıstasları aşan nitelik ve evsaftaki yerlerle, makul ölçüleri geçen oda ve salonu kapsayan ve ikamet için zorunlu öğeleri içeren bir meskenin dışındaki yerler, maddede öngörülen amaca aykırıdır.

Somut olayda, mahkeme tarafından hükme esas alınan bilirkişi raporunda taşınmazın satılması halinde borç miktarının düşülmesi sonucu geriye kalan miktar ile borçlunun haline münasip bir ev alamayacağı ifade edilmiş olup, anılan rapor bu hali ile hüküm kurmaya elverişli değildir Zira raporda belirtilmesi gereken husus haczedilen yerin kıymetinin borçlunun haline münasip bir evi alabilmesi için gereken miktardan fazla olup olmadığıdır.

Yine bilirkişi raporu ile haczedilen evin asansörlü ve merkezi sistem kaloriferli, pvc doğrama ile kapatılmış iki adet balkon ve biri ebeveyn banyolu üç adet oda salon banyo ve wc'den oluşan 130 m² alanlı bir daire olduğu belirlenmekle, bu kez borçlu ve ailesinin barınabileceği daha mütevazi bir semtte makul ölçüleri geçen oda ve salonu kapsamayan ve ikamet için zorunlu öğeleri içeren bir evi alabileceği değer belirlenmemiştir. Rapor bu hali ile de hüküm kurmaya elverişli değildir.

O halde mahkemece borçlunun bulunduğu yerden daha mütevazi bir semtte, daha mütevazi koşullarda haline münasip evin değerinin belirlenerek, oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının  temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 01/07/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6256, Karar No: 2013/17603, Tarih: 10.06.2013

**9. Hukuk Dairesi         2013/6256 E.  ,  2013/17603 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı vekili, nakle tabi tutulan davacı işçinin nakil maaş ilmühaberinin düzeltilmesine, davalının bu konudaki işleminin iptaline ve eksik ödenen ek ödeme tutarlarının davalı işverenden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, uyuşmazlığın idari yargı yolunda görülmesi gerektiği gerekçesi ile dava dilekçesinin reddine dair verilen kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 03.10.2011 gün ve 2011/37487 Esas, 2011/34425 Karar sayılı kararı ile “İptali istenilen işlemin tesis edildiği tarihte davalı mevkiinde kamu kuruluşu niteliği taşımayan ...nin olması karşısında, idari yargı yetkisi kapsamında açılmış bir idari dava bulunduğundan söz etmek olanaksız olduğundan uyuşmazlığın, özel hukuk hükümlerine göre görüm ve çözümünde adli yargı yerinin görevli olduğu sonucuna varıldığı, saptanan bu durum karşısında ve yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulduğunda, mahkemece işin esasına girilmesi gerekirken dava dilekçesinin yargı yolu yanlışlığı nedeni ile reddine karar verilmesinin hatalı olduğu” gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma sonrası yapılan yargılama sonunda, bozmaya uyulmasına rağmen “Yargıtay 9.H.D'nin 05/11/2012 tarih ve 2012/28269-2012/35987 E/K sayılı kararında; Danıştay İdari Dava Daireleri’nin 07.04.2011 gün ve 2011/55-205 sayılı kararından sonra uyuşmazlığın adli yargı yerinde görüleceği konusunda yeniden değerlendirme yapılması gerektiği, Danıştay İdari Dava Daireleri’nin 07.04.2011 gün ve 2011/55-205 sayılı kararında; “yasal düzenleme ile ... A.Ş.'nin özelleştirilmesi sonucunda, işlevsel görevlerde bulunan ve ikamesi kısa sürede imkansız personelin isteklerine bağlı olarak makul bir süre kamu görevlerinden aylıksız izinli sayılarak özel hukuk tüzel kişisinde çalışmalarına olanak sağlandığı, söz konusu personelin, aylıksız izinli olarak geçen sürede kamu personeli statülerinin devam ettiği, İmtiyaz sözleşmesi ile bir kamu hizmetini yürütmek hakkını elde eden davalı şirkete, devir sonrasında yetişmiş personel yetersizliği nedeniyle doğabilecek aksaklıkların önüne geçilebilmesi için, 406 sayılı Yasa hükümleri ile tanınan ayrıcalıkların sonucu olarak da, bünyesinde belli süre ile çalışmaya devam eden söz konusu personelin kamu kurumlarına naklen atanmasının sağlanması amacıyla kimi görevler yüklendiği, 406 sayılı Yasa hükümleri uyarınca davalı şirket tarafından, hak sahibi personelinin Devlet Personel Başkanlığına bildirmesi, bildirim ile beraber personelin nakledileceği kamu kurumunda yararlanacağı parasal haklara esas olmak üzere memur maaş nakil ilmühaberi düzenlenmesi, personelin ilişiğinin kesilmesi gibi işlemler bulunduğu, bu işlemlerin idare hukuku alanında hukuki sonuçlar doğurduğu ve ilgili personelin nakledilecekleri kurumdaki statülerini, özlük ve parasal haklarını belirlediği, söz konusu işlemlerin kamu personeli hakkında ve idare hukuku alanında tesis edilmiş birer idari işlem niteliğinde oldukları, davalı şirketin, Telekomünikasyon Kurumu ile Türk Telekom arasında imzalanan “Telekomünikasyon Hizmetlerinin Yürütülmesine İlişkin İmtiyaz Sözleşmesi” ile belli bir kamu hizmetini yürütmek görev ve yetkisi ile donatıldığı, bu görev ve yetkiler dahilinde bazı

kamusal ayrıcalıkları ve yükümlülükleri bulunduğu, belirtilen statüsü ve özel yasa hükümleri gereğince bazı kamusal ayrıcalıklara ve yükümlülüklere sahip olması nedeniyle davalı şirketin, herhangi bir özel hukuk tüzel kişisinden farklı bir hukuki statü içinde bulunduğu, bu durumda, imtiyaz sözleşmesi ile bir kamu hizmetinin yürütmekle görevli ve yetkili kılınması nedeniyle, diğer özel hukuk tüzel kişilerinden farklı olarak kimi kamusal ayrıcalıklara ve yükümlülüklere tabi olan, 406 sayılı Yasa hükümleri ile, kamu kurumlarına nakil hakkı bulunan personeli ile ilgili olarak bazı kamusal görevler yüklenen davalı şirketin, belirtilen görevleri kapsamında tesis ettiği işlemlerin idari işlem niteliğinde olduğu ve bu işlemlerden kaynaklanan uyuşmazlıkların idari yargının görevinde bulunduğu”nun belirtildiği, dairece de ... İdari Dava Dairelerinin gerekçelerinin benimsendiğinin ifade olunması karşısında; HMK'nun 114/1-b maddesi uyarınca yargı yolunun caiz olması dava şartı olduğundan ve yargılamanın her aşamasında mahkemece resen dikkate alınması zorunlu olduğundan, bozma ilamına uyulmuş olmasının bu konuda karşı taraf yönünden usuli kazanılmış hak teşkil etmesi mümkün olmadığından; idari işleme yönelik sözkonusu uyuşmazlığın idari yargı yerinde çözümlenmesi gerektiği” gerekçesi ile davanın HMK.nun 114/1-b maddesi uyarınca "yargı yolunun caiz olmaması" nedeniyle aynı yasanın 115/2. maddesi uyarınca usulden reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 10.06.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/17338, Karar No: 2024/3948, Tarih: 26.03.2024

**6. Ceza Dairesi         2023/17338 E.  ,  2024/3948 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A N U N Y A R A R I N A B O Z M A

Hakaret suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1, 125/3-a, 125/4, 62/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 7.080,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Manisa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.11.2015 tarihli ve 2015/664 Esas, 2015/881 Karar sayılı kararının 05.01.2016 tarihinde kesinleşmesini müteakip, sanığın denetim süresi içinde 02.11.2018 tarihinde işlediği kasıtlı suçtan mahkum olduğunun ihbarı üzerine yapılan yargılama sonucunda hükmün açıklanması ile adı geçen sanığın 5237 sayılı Kanun’un 125/1, 125/3-a, 125/4, 62/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 7.080,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Manisa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.02.2021 tarihli ve 2020/636 Esas, 2021/191 Karar sayılı kararının, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesinin 14.03.2022 tarihli ve 2021/1097 Esas, 2022/707 Karar sayılı kararı ile bozulması sonrasında yapılan yargılama neticesinde, basit tehdit suçundan basit yargılama usulü uygulanmak suretiyle sanığın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 106/1-2.cümle, 62/1. ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 251/3. maddeleri gereğince 740,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair Manisa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.05.2022 tarihli ve 2022/193 Esas, 2022/331 Karar sayılı kararına karşı, Adalet Bakanlığı'nın 12.05.2023 gün ve 94660652-105-45-22865-2022-Kyb sayılı yazısı ile kanun yararına bozma ihbarında bulunulduğundan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 23.06.2023 gün ve 2023/61540 sayılı ihbarnamesiyle Dairemize gönderildiği,

MEZKUR İHBARNAMEDE;

MEZKUR İHBARNAMEDE;

Sanık ... hakkında hakaret ve tehdit suçlarından açılan kamu davası sonucunda Manisa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.02.2021 tarihli kararı ile hakaret suçundan mahkûmiyetine karar verildiği, kararın istinaf edilmesi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesinin 14.03.2022 tarihli ve 2021/1097 Esas, 2022/707 Karar sayılı kararı ile "...katılanın kendisine yönelik tehdit boyutuna varan sözel taşkınlık nedeniyle çocuklarını muayene ettirmek isteyen katılan ve kocasını başka doktora yönlendirmesi üzerine sanığın muayene odasında katılana söylediği "bu çocuğa köpek gibi sen bakacaksın, ben öyle istiyorum, ben kürdüm kork benden" şeklindeki sözlerinin, katılanı muayene yapmaya yönelik zorlamaya, korkutmaya matuf olup iç huzurunu bozmaya objektif olarak elverişli olduğundan Türk Ceza Kanunu'nun 106/1-2. Cümlede düzenlenen tehdit suçunu oluşturacağı, hukuki anlamda tekliğini koruyan fiilin nitelik yönünden ikiye bölünerek aynı fiile konu eylemde sözlerin bir kısmı yönünden tehdit suçundan daha önce beraat verilmiş olmasının hukuki değerden yoksun olduğu gözetilmeden yazılı şekilde kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret suçundan mahkûmiyete hükmedilmesi..." şeklindeki gerekçe ile sanık üzerine atılı suçun basit tehdit suçuna vücut verdiğinden bahisle bozulmasını müteakip yapılan yargılamada Manisa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.05.2022 tarihli kararı ile sanığın basit tehdit suçundan mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmakla,

Sanık hakkında mahkumiyetine karar verilen basit tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunduğunun anlaşılması karşısında, 5271 sayılı Kanun’un 254/1. maddesinde yer alan, "Kamu davası açıldıktan sonra kovuşturma konusu suçun uzlaşma kapsamında olduğunun anlaşılması halinde, kovuşturma dosyası, uzlaştırma işlemlerinin 253 üncü maddede belirtilen esas ve usûle göre yerine getirilmesi için uzlaştırma bürosuna gönderilir.” şeklindeki düzenleme uyarınca uzlaştırma işleminin yapılması için dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderilmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesinde isabet görülmediğinden, anılan kararın bozulması gerektiğinin ihbar olunduğu anlaşılmıştır.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Kanun yararına bozma istemine dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın ihbar yazısı incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden KABULÜ ile, Manisa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.05.2022 tarihli ve 2022/193 Esas, 2022/331 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (b) bendi uyarınca sonraki işlemlerin yerel mahkemece yerine getirilmesine, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

26.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12453, Karar No: 2008/13303, Tarih: 17.10.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/12453 E.  ,  2008/13303 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki vesayet hukukuna ilişkin davada Aksaray 1. Sulh Hukuk ile ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, vasi tayini istemine ilişkindir.

Türk Medeni Yasasının 411. maddesinde; “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümleri yer almaktadır.

Yerleşim yerinin tespit edilemediği hallerde, karine olarak nüfusa kayıtlı olunan yerde yerleşim yeri olarak kabul edilir.

Somut olayda ise; kısıtlı adayının son yerleşim yerinin tespit edilemediği, ancak bir süredir Aksaray İli Bakımevinde bulunduğu, ... süre de burda kalacağının anlaşıldığı gözlenmekle, uyuşmazlığın çözümününde yetkili mahkeme Aksaray 1. Sulh Hukuk Mahkemesidir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Aksaray 1.Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 17/10/2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.