muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1186, Karar No: 2019/413, Tarih: 09.05.2019

Uyuşmazlık konularının ayrı ayrı değerlendirilmesinde fayda bulunmaktadır.

1- Sanığa atılı ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçunun unsurlarıyla sabit olup olmadığı;

Türk Ceza Kanunu'nun ikinci kitabının "Millete ve Devlete Karşı Suçlar ve Son Hükümler"e yer veren dördüncü kısmının "Kamu İdaresinin Güvenilirliğine ve İşleyişine Karşı Suçlar" başlıklı birinci bölümünde "Görevi kötüye kullanma" suçu 257. maddede ;

"(1) Kanunda ayrıca suç olarak tanımlanan hâller dışında, görevinin gereklerine aykırı hareket etmek suretiyle, kişilerin mağduriyetine veya kamunun zararına neden olan ya da kişilere haksız bir kazanç sağlayan kamu görevlisi, bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

(2) Kanunda ayrıca suç olarak tanımlanan hâller dışında, görevinin gereklerini yapmakta ihmal veya gecikme göstererek, kişilerin mağduriyetine veya kamunun zararına neden olan ya da kişilere haksız bir kazanç sağlayan kamu görevlisi, altı aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

(3) İrtikâp suçunu oluşturmadığı takdirde, görevinin gereklerine uygun davranması için veya bu nedenle kişilerden kendisine veya bir başkasına çıkar sağlayan kamu görevlisi, birinci fıkra hükmüne göre cezalandırılır" şeklinde düzenlenmişken, 19.12.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6086 sayılı Kanun’un birinci maddesi ile birinci ve ikinci fıkralarında yer alan "Kazanç" ibareleri "Menfaat", birinci fıkrasında yer alan "Bir yıldan üç yıla kadar" ibaresi "Altı aydan iki yıla kadar", ikinci fıkrasında yer alan "Altı aydan iki yıla kadar" ibaresi "Üç aydan bir yıla kadar" ve üçüncü fıkrasında yer alan "Birinci fıkra hükmüne göre" ibaresi "Bir yıldan üç yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adli para cezası ile" biçiminde değiştirilmiş, 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanun'un 105. maddesi ile de üçüncü fıkra yürürlükten kaldırılmıştır.

Türk Dil Kurumunun Türkçe Sözlüğü’ne göre ihmal; "Yapmama, savsama" anlamına gelmekte, gecikme ise; "Bir işin yapılması gereken zaman geçtikten sonra yerine getirilmesi" olarak tanımlanmaktadır.

Maddenin, uyuşmazlıkla ilgili ikinci fıkrasında, kamu görevlisinin yapmakla görevli olduğu işi yapmaması veya kanuna göre yapılması gereken şekilde yerine getirmemesi veya vaktinde yapmayıp geciktirmesi suç sayılmıştır. Görevi kötüye kullanma suçu kasten işlenen suçlardan olup, bu suçtan söz edilebilmesi için; "Kamu görevlisinin görevini bilerek ve isteyerek ihmal etmesi veya geciktirmesi" gerekmektedir.

Görevi kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için, tek başına norma aykırı davranış yetmemekte, fiil sebebiyle kişilerin mağduriyetine veya kamunun zararına neden olunması ya da kişilere haksız bir kazanç sağlanması, suç tarihinden sonra 6086 sayılı Kanun'la yapılan değişiklik sonrası ise haksız bir menfaat sağlanması gerekmektedir.

Öte yandan 1163 sayılı Avukatlık Kanunu’nun 6. Kısmında yer alan "Avukatın Hak ve Ödevleri" başlığını taşıyan 34. maddesinde;

Görevi kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için, tek başına norma aykırı davranış yetmemekte, fiil sebebiyle kişilerin mağduriyetine veya kamunun zararına neden olunması ya da kişilere haksız bir kazanç sağlanması, suç tarihinden sonra 6086 sayılı Kanun'la yapılan değişiklik sonrası ise haksız bir menfaat sağlanması gerekmektedir.

Öte yandan 1163 sayılı Avukatlık Kanunu’nun 6. Kısmında yer alan "Avukatın Hak ve Ödevleri" başlığını taşıyan 34. maddesinde;

"Avukatlar, yüklendikleri görevleri bu görevin kutsallığına yakışır bir şekilde özen, doğruluk ve onur içinde yerine getirmek ve avukatlık unvanının gerektirdiği saygı ve güvene uygun biçimde davranmak ve Türkiye Barolar Birliğince belirlenen meslek kurallarına uymakla yükümlüdürler." hükmüyle avukatların görevlerinden kaynaklanan yükümlülüklere yer verilmiştir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

"Avukatlar, yüklendikleri görevleri bu görevin kutsallığına yakışır bir şekilde özen, doğruluk ve onur içinde yerine getirmek ve avukatlık unvanının gerektirdiği saygı ve güvene uygun biçimde davranmak ve Türkiye Barolar Birliğince belirlenen meslek kurallarına uymakla yükümlüdürler." hükmüyle avukatların görevlerinden kaynaklanan yükümlülüklere yer verilmiştir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanık ...'un olay tarihinde Konya Barosuna kayıtlı avukat olarak görev yaptığı, sanık ile katılanlar ... ve ... arasında Ermenek Noterliğince düzenlenen 06.03.2007 tarihli ve 0733 yevmiye sayılı genel vekâletname ile vekâlet ilişkisi kurulduğu, sanığın bu vekâletname kapsamında öncelikle katılan ...’ye vekâleten Ermenek Sulh Hukuk Mahkemesinin 19.12.2005 tarihli ve 105-320 sayılı kararına karşı yargılamanın yenilenmesi talebinde bulunduğu, ancak söz konusu talebin, Mahkemenin 19.11.2007 tarihli ve 115-377 sayılı kararı ile reddedildiği, anılan vekâlet ilişkisi sürerken katılanların bu kez Eskice Köyü Günderyeri Mevkiinde, 101 ada 1 No.lu parsel üzerinde bulunan ve Orman İdaresi adına yazılan üçer dönümden ibaret iki ayrı yerin kendileri adına yazılmasını sağlamak amacıyla sanıktan dava açması talebinde bulundukları, dava konusu arazinin oğlu tarafından sanığa gösterildiği, sanıkla birlikte bu yerlerin durumunu sormak amacıyla 2007 Haziran ayında Orman İdaresi ile görüşme yaparak dava açılmasına karar verdikten sonra 2007 yılının Haziran ayında her biri 1.000'er TL olmak üzere toplam 2.000TL vekâlet ücreti peşinatını sanığa ödedikleri, yaptıkları araştırma sonucu sanığın istedikleri davaları açmadığını öğrenen katılanların Ermenek Noterliğince düzenlenen 24.12.2007 tarihli azilname ile sanığı azledip aynı tarihte sanık hakkında Ermenek Cumhuriyet Başsavcılığında şikâyetçi oldukları, azilnamenin 03.01.2008 tarihinde sanığa tebliğ edildiği, sanığın bu azilname kendisine tebliğ edilmeden önce 31.12.2007 tarihinde katılanları ayrı ayrı davacı, Ermenek Orman Müdürlüğü ve Orman Bakanlığını ise davalı olarak göstererek, iki ayrı tapu iptal ve tescil davası açtığı, ancak dava konusu yerin esasen katılan ...'a ait Eskice Köyü 144 ada 4 parsel olarak gösterilmesi nedeniyle Ermenek Asliye Hukuk Mahkemesince 21.02.2008 tarihinde her iki davanın da husumet nedeniyle reddine, 250'şer TL vekâlet ücretinin davacılardan alınarak davalılara verilmesine dair kararlar verildiği, sanığın bu şekilde katılanların mağduriyetine sebebiyet vermek suretiyle görevini kötüye kullandığı Yerel Mahkemece kabul edilen olayda;

Her ne kadar sanık aşamalarda, haziran ayında yapılan anlaşmaya istinaden aralık ayında dava açmasında herhangi bir gecikme olmadığını, zira dava açacağı yere ilişkin kadastro ilan askısının eylül ekim aylarında ineceğini öğrendiğini, askının ineceğini öğrendiği tarihten itibaren birkaç ay içerisinde dava açmasının normal olduğunu, asliye hukuk mahkemelerinde dava açma süresinin on yıl olması nedeniyle bir zarardan söz edilemeyeceğini, kendisine verilen bilgiler doğrultusunda dava açması nedeniyle katılanlardan aldığı parayı ve açtığı davaların husumet nedeniyle reddedilmesi sonucu davacı katılanların ödemek zorunda kaldıkları vekâlet ücretini karşılamakla yükümlü olmadığını savunmuş ise de;

Katılanların aşamalarda özü değişmeyen beyanları ve bu beyanlarla uyum gösteren tanık...’in anlatımlarına göre sanığın dava açmadığı hâlde katılanlara dava açtığını ve bu hususu adliyeden ve postaneden sorabileceklerini belirtmek suretiyle Avukatlık Kanunu’nda sözü edilen doğruluk yükümlülüğüne aykırı davrandığı, dava açacağı yerler ile ilgili önceden Orman İdaresi ile görüşmesi, buna göre kabul edileceği düşüncesiyle dava açmaya karar vermesi ve dava konusu edilecek yerleri katılanlar ile birlikte gezip görmesi nedenleriyle, katılanlarca dava açması için kendisine verilen belgeler arasında husumet nedeniyle reddedilen yere ilişkin satış sözleşmesi örneği bulunsa dahi, esasen katılan ...’a ait yerlerin aynı katılana verilmesi için dava açmasının mesleki tecrübesine ve hayatın olağan akışına aykırı olduğu, dava açması gereken Eskice Köyü 101 ada 1 parsele ilişkin askı ilanının 11.11.2006 - 11.12.2006 tarihlerini, husumet nedeniyle reddedilen Eskice Köyü 144 ada 4 parsele ilişkin askı süresinin ise 27.04.2007- 28.05.2007 tarihlerini kapsaması nedeniyle katılanlarla dava açmak üzere anlaştığı tarih olan Haziran 2007 tarihi itibarıyla savunmasında belirttiği askı süresini beklemesine gerek bulunmadığı ve sanığın katılanlar adına açtığı suça konu davalara ilişkin dilekçe tarihi 13.09.2007 olarak gösterilmesine karşın dilekçe üzerindeki hâkim havalesinin 31.12.2007 olmasının katılanların, sanığın kendisini suçtan kurtarmak amacıyla alelacele dava açtığı iddiasını desteklediği hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın, makul süre içerisinde dava açmamak ve hakkında şikâyette bulunulduktan sonra dahi Avukatlık Kanunu’ndan kaynaklanan özen, doğruluk ve ünvanının gerektirdiği saygı ve güvene uygun biçimde davranma yükümlülüklerine aykırı hareket edip, esasen katılan ...'a ait taşınmaz hakkında dava açarak haklarına olması gerekenden geç kavuşmalarına ve yanlış dava açmasına bağlı olarak yargılama giderleri ile vekâlet ücreti ödemelerine neden olmak suretiyle katılanların mağduriyetlerine sebebiyet verdiği anlaşıldığından yüklenen ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçunun tüm unsurlarıyla oluştuğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir Ceza Genel Kurulu üyesi; "Sanığa atılı ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı ve sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği" düşüncesiyle karşı oy kullanmıştır.

2- Sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilirken yasal ve yeterli gerekçe gösterilip gösterilmediği;

İncelenen dosya kapsamından;

Yerel Mahkemece sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına ilişkin gerekçenin "Sanık, katılanlara ait olan, suçtan doğmuş miktarı belli olan somut maddi zararları gidermediğinden ve bu durumda, sanık lehine hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun uygulanabilmesi için gerekli yasal şartların oluşmadığı…" şeklinde açıklandığı anlaşılmıştır.

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinde düzenlenen ve Ceza Genel Kurulunun 19.02.2008 tarihli ve 346–25 sayılı kararı başta olmak üzere birçok kararında açıkça belirtildiği üzere; sanık hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünün hukuki bir sonuç doğurmamasını ifade eden ve doğurduğu sonuçlar itibarıyla karma bir özelliğe sahip olan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumu, denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suçun işlenmemesi ve yükümlülüklere uygun davranılması hâlinde, açıklanması geri bırakılan hükmün ortadan kaldırılarak, kamu davasının 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi uyarınca düşmesi sonucunu doğurduğundan, bu niteliğiyle sanık ile Devlet arasındaki cezai nitelikteki ilişkiyi sona erdiren düşme nedenlerinden birisini oluşturmaktadır.

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması, hukukumuzda ilk kez çocuklar hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 23. maddesi ile kabul edilmiş, 19.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun'un 23. maddesiyle 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesine eklenen 5 ila 14. fıkralar ile büyükler için de uygulamaya konulmuş, aynı Kanun'un 40. maddesi ile 5395 sayılı Kanun'un 23. maddesi değiştirilmek suretiyle, denetim süresindeki farklılıklar hariç tutulmak kaydıyla, çocuk suçlular ile yetişkin suçlular hükmün açıklanmasının geri bırakılması açısından aynı şartlara tabi kılınmıştır.

Başlangıçta yetişkin sanıklar yönünden yalnızca şikâyete bağlı suçlarla sınırlı olarak, hükmolunan bir yıl veya daha az süreli hapis ya da adli para cezaları için kabul edilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması, 5728 sayılı Kanun'un 562. maddesi ile 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesinin 5 ve 14. fıkralarında yapılan değişiklikle, Anayasa'nın 174. maddesinde güvence altına alınan İnkılap Kanunları'nda yer alan suçlar istisna olmak üzere, hükmolunan iki yıl veya daha az süreli hapis ya da adli para cezalarına ilişkin suçları kapsayacak şekilde düzenlenmiş, 6008 sayılı Kanun'un 7. maddesiyle maddenin 6. fıkrasının sonuna "Sanığın kabul etmemesi hâlinde, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmez" cümlesi, 6545 sayılı Kanun'un 72. maddesiyle de maddenin 8. fıkrasına "Denetim süresi içinde, kişi hakkında kasıtlı bir suç nedeniyle bir daha hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemez." cümlesi eklenmiştir.

5560, 5728, 6008 ve 6545 sayılı Kanunlar ile 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinde yapılan değişiklikler göz önüne alındığında, hükmün açıklanmasının geri bırakılabilmesi için;

1) Suça ilişkin olarak;

a- Yargılama sonucu hükmolunan cezanın iki yıl veya daha az süreli hapis ya da adli para cezası olması,

b- Suçun Anayasa'nın 174. maddesinde güvence altına alınan İnkılap Kanunları'nda yer alan suçlardan olmaması,

2) Sanığa ilişkin olarak;

a- Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkûm edilmemiş olması,

b- Yargılamaya konu kasıtlı suçun, sanık hakkında daha önce işlediği başka bir suç nedeniyle verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına ilişkin denetim süresi içinde işlenmemiş olması,

c- Suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hâle getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi,

d- Mahkemece sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önüne alınarak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate ulaşılması,

e- Sanığın, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasını kabul etmediğine dair bir beyanının olmaması,

Şartlarının gerçekleşmesi gerekmektedir.

Tüm bu şartların varlığı hâlinde, mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilecek ve on sekiz yaşından büyük olan sanıklar beş yıl, suça sürüklenen çocuklar ise üç yıl süreyle denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulacaktır.

Hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağına ilişkin bir değerlendirme yapılması için, yargılamanın herhangi bir süjesinin talepte bulunması şart değildir. Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinin mümkün olduğu hâllerde, maddede öngörülen şartların oluşup oluşmadığı ve bu hükmün uygulanıp uygulanmayacağı hâkim tarafından her olayda resen değerlendirilip takdir edilmeli ve denetime imkân verecek biçimde kararda gösterilmelidir.

Hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağına ilişkin bir değerlendirme yapılması için, yargılamanın herhangi bir süjesinin talepte bulunması şart değildir. Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinin mümkün olduğu hâllerde, maddede öngörülen şartların oluşup oluşmadığı ve bu hükmün uygulanıp uygulanmayacağı hâkim tarafından her olayda resen değerlendirilip takdir edilmeli ve denetime imkân verecek biçimde kararda gösterilmelidir.

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinin objektif şartlarından biri, suçun işlenmesi ile mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hâle getirme veya tamamen giderilmesidir. Burada kast edilen maddi zarar olup, manevi zarar bu kapsamda değerlendirilmemelidir. Objektif şartlardan diğeri, sanığın suç tarihinden önce kasıtlı bir suçtan cezalandırılmamış olmasıdır.

Öte yandan, 1163 sayılı Avukatlık Kanunu’nun "Avukatın işi takipten vazgeçmesi, azli ve ücretin gününde ödenmemesi" başlığını taşıyan 174. maddesi;

"Üzerine aldığı işi haklı bir sebep olmaksızın takipten vazgeçen avukat hiçbir ücret istiyemez ve peşin aldığı ücreti geri vermek zorundadır.

Avukatın azli halinde ücretin tamamı verilir. Şu kadar ki, avukat kusur veya ihmalinden dolayı azledilmiş ise ücretin ödenmesi gerekmez.

Anlaşmaya göre avukata peşin verilmesi gereken ücret ödenmezse, avukat işe başlamakla zorunlu değildir. Bu sebeple doğabilecek her türlü sorumluluk iş sahibinindir. Yazılı sözleşmedeki diğer ödeme şartlarının yerine getirilmemesinden dolayı avukat işi takip etmek ve sonucunu elde etmekten mahrum kalırsa sorumluluk bakımından aynı hüküm uygulanır." düzenlemesine yer vermek suretiyle avukatın azli hâlinde ücretin tamamına hükmedileceğini, ancak azlin avukatın kusur ve ihmalinden kaynaklanması durumunda ücretin ödenmesinin gerekmeyeceğini hükme bağlamıştır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

İhmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda sanığın TCK'nın 257/2, 62, 50 ve 52. maddeleri uyarınca 2.250TL adli para cezası ile cezalandırıldığı, sanığın istinabe yoluyla alınan savunmasında, hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun uygulanmasını talep ettiği, ancak Yerel Mahkemece "Sanık, katılanlara ait olan, suçtan doğmuş miktarı belli olan somut maddi zararları gidermediğinden ve bu durumda, sanık lehine hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun uygulanabilmesi için gerekli yasal şartların oluşmadığı…" şeklinde gösterilen gerekçe ile sanık hakkında CMK'nın 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verildiği anlaşılmış olup;

Sanığın yanlış açtığı davaların husumet yönünden reddi nedeniyle katılanların ayrı ayrı 250'şer TL vekâlet ücreti ödemelerine yol açması, Avukatlık Kanunu’nun 174. maddesinin ikinci fıkrasında belirtildiği üzere sanığın kusur veya ihmalinden dolayı azledilmiş olması nedeniyle avukatlık ücretinin tamamına hak kazanmaması ve katılanlardan dava açmak üzere aldığı toplam 2.000TL’yi iade etmediğinin ikrarla sabit olması karşısında, Yerel Mahkemece katılanların zararının giderilmediğinden bahisle sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına ilişkin gerekçenin dosya kapsamına uygun, yasal ve yeterli olduğunun kabulünde zorunluluk bulunmaktadır.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir Ceza Genel Kurulu üyesi; "Katılanların sanık tarafından giderilmesi gereken bir zararlarının bulunmaması nedeniyle Yerel Mahkemenin sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına ilişkin gerekçesinin yasal ve yeterli olmadığı" düşüncesiyle karşı oy kullanmıştır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının her iki uyuşmazlık bakımından reddine REDDİNE,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 09.05.2019 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9111, Karar No: 2019/17692, Tarih: 03.10.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/9111 E.  ,  2019/17692 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1) Sanık hakkında tekerrüre esas alınan Küre Asliye Ceza Mahkemesinin 10.02.2015 tarih ve 2015/8 Esas – 2015/32 Karar sayılı ilamıyla sanığın 5237 sayılı TCK'nin 106/1-1 maddesi gereğince tehdit suçundan cezalandırılmasına karar verildiği ancak; 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesi gereğince uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenerek, tekerrüre esas alınan suçun da uzlaşma kapsamına alındığı anlaşılmakla; TCK'nin 2. ve 7. maddeleri de gözetilerek, sanığın adli sicil kaydında bulunan ve tekerrüre esas alınan hükümde uzlaştırma işlemi uygulanıp uygulanmadığı araştırılarak sonucuna göre 5237 sayılı TCK'nin 58/3. maddesi uyarınca zorunlu olarak TCK'nin 86/2. maddesindeki seçimlik cezalardan hapis cezasına hükmolunması gerekip gerekmediğinin ve TCK'nin 58. maddesinde düzenlenen tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2) Sanık hakkında hüküm kurulurken, 5237 sayılı TCK'nin 86/2. maddesi uyarınca hükmolunan "9 ay" hapis cezası üzerinden, TCK'nin 86/3-a-e maddesi gereğince (1/2) oranında artırım yapıldığında cezanın "13 ay 15 gün" yerine "18 ay " olarak belirlenmesi ve yine bu ceza miktarı üzerinden TCK'nin 62. maddesi gereğince (1/6) oranında indirim yapıldığında sonuç cezanın "11 ay 7 gün" yerine "12 ay" olarak hatalı hesaplanması suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini,

Kabule göre de;

3) Gerekçeli kararın ikinci hüküm fıkrasında eşe karşı süpürge ile vurmak şeklindeki eylem sebebiyle uygulama maddesi olarak TCK'nin 86/3-a-e maddesi yerine TCK'nin 86/3-a maddesinin gösterilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerden 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince istem gibi BOZULMASINA, 03.10.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3977, Karar No: 2019/5648, Tarih: 08.10.2019

**20. Hukuk Dairesi         2019/3977 E.  ,  2019/5648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davada ..... Bölge Adliye Mahkemesi 24. Hukuk Dairesi ile .... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir.

...... Bölge Adliye Mahkemesi 24. Hukuk Dairesince; Hakimler ve Savcılar Genel Kurulunun 03/08/2018 tarih ve 1085 karar numaralı kararı ile .... Bölge Adliye Mahkemesinin 03/09/2018 tarihinde faaliyete geçirilmesine karar verilmiştir. Anılan karar gereğince; .... Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresi belirlenerek .... Bölge Adliye Mahkemesi yargı çevresinden Konya ve ..... çıkartılarak .... Bölge Adliye Mahkemesi yargı çevresine dahil edilmesine ve .... Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçeği 03/09/2018 tarihi itibari ile işbu yapılan yargı çevresine ilişkin düzenlemenin uygulanmasına karar verildiğinden, istinaf başvurusunu inceleme görev ve yetkisi ..... Bölge Adliye Mahkemesi ilgili Hukuk Dairesine aittir. Bu durumda; istinafa konu karar ..... Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihinden sonra verildiğinden, verilen karar tarihine göre uyuşmazlığın çözümünde ..... Bölge Adliye Mahkemeleri görevli ve yetkili olduğundan; dosyanın .... Bölge Adliye Mahkemesi İlgili Hukuk Dairesine gönderilmesi gerektiği gerekçesiyle yetkisizlik karar verilmiştir.

..... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince ilk derece mahkemesi tarafından yargılamanın sonunda davanın esası ile ilgili karar verildiği, bu kararın davalı tarafça istinaf edildiği, her ne kadar 03/09/2019 tarihinden itibaren istinafa konu olan kararı veren ilk derece mahkemesi .... Bölge Adliye Mahkemesi yargı sınırları içerisinde kalmış ise de; daha önce ilk derece mahkemesi tarafından verilen ara karanın istinaf incelemesinin .... Bölge Adliye Mahkemesi 24. Hukuk Dairesi tarafından yapıldığı, Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin kuruluş görev ve yetkileri hakkında kanuna eklenen ve "Yargı Çevresinin Değişmesi" başlığını taşıyan Ek madde 1. dikkate alınarak ..... Bölge Adliye Mahkemesinin davanın esası hakkında verilen kararla ilgili olarak yetkili ve görevli olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

6100 sayılı HMK'nın 22. maddesi uyarınca "Yetkili mahkemenin bir davaya bakmasına herhangi bir engel bulunduğu yahut iki mahkeme arasında yargı çevrelerinin sınırlarının belirlenmesinde tereddüt ortaya çıktığı takdirde, yetkili mahkemenin tayininde, ilk derece mahkemeleri için bölge adliye mahkemelerine, bölge adliye mahkemeleri için Yargıtaya başvurulur."