muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/24680, Karar No: 2017/8795, Tarih: 11.12.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/24680 E.  ,  2017/8795 K.**

**"İçtihat Metni"**

.......

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 1. fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir davranışı sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, kurumca işverene ödettirileceği, 4. fıkrasında, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle gerçekleşmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısının, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edileceği belirtilmiştir. Anlaşılacağı üzere 1. fıkrada işverenin, 4. fıkrada üçüncü kişinin rücu alacağından sorumlulukları düzenlenmiş olup bunlara dayanılarak açılan rücuan tazminat davalarında işveren ile üçüncü kişi arasında müteselsil borçluluk ilişkisi bulunduğundan konuya ilişkin olarak 818 sayılı Borçlar Kanununun irdelenmesi de gerekmektedir.

Söz konusu Kanunun 141 – 148. maddelerinde müteselsil borçlara yer verilmiş olup 141. maddede, alacaklıya karşı, her biri borcun tümünden sorumlu olma yükümü altına girdiklerini beyan eden birden çok borçlu arasında teselsül bulunduğu, böyle bir beyanın yokluğunda teselsülün ancak kanunun belirlediği durumlarda olacağı, 142. maddede, alacaklının, müteselsil borçluların tümünden veya birinden borcun tamamen veya kısmen ödenmesini istemekte serbest olduğu, borç tamamen ödeninceye dek borçluların tümünün sorumluluklarının devam edeceği, 145. maddede, yaptığı ödeme veya takas ile borcun tamamını veya bir kısmını sona erdirmiş olan müteselsil borçlulardan birinin, sona eren borç oranında diğer borçluları borçtan kurtarmış olacağı, 146. maddede, borcun niteliğinden aksi anlaşılmadıkça, müteselsil borçlulardan her birinin alacaklıya yapılan ödemeden birbirine eşit birer payı üzerine almak zorunda olduğu ve payından çok ödeme yapanın, fazla tutar yönünden diğer borçlulara rücu hakkının bulunduğu, 147. maddede, rücu hakkından yararlanan müteselsil borçlulardan her birinin, ödediği tutar oranında alacaklının haklarına halef olacağı bildirilmiştir. Diğer taraftan Kanunun haksız eylem yönünden müteselsil sorumluluğa ilişkin 50. maddesinde, birden çok kimseler birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri takdirde, önayak olan (kışkırtan) ile asıl gerçekleştiren ve yardımcı olanların, ayırım gözetilmeksizin müteselsilen sorumlu olacakları,

./...

hakimin, bunların birbiri aleyhinde rücu hakları olup olmadığını takdir ve gerektiğinde bu rücunun kapsamının derecesini saptayacağı belirtilmiş, çeşitli nedenlerin birleşmesi bakımından müteselsil sorumluluğa dair 51. maddesinde, birden çok kimseler çeşitli nedenlere (haksız eylem, sözleşme, kanun) dayanarak sorumlu oldukları takdirde haklarında, birlikte bir zarara sebebiyet veren kimselere ilişkin hükümlere göre işlem yapılacağı, kural olarak haksız bir eylemi ile zarara sebebiyet vermiş olan kimsenin en önce, tarafından hata gerçekleşmemiş ve üzerine borç alınmamış olmasına karşın yasal olarak sorumlu olan kimsenin de en sonra, zarar ile yükümlü tutulacağı açıklanmıştır.

Müteselsil borç, birden çok borçlunun alacaklıya karşı borcun tümünden sorumlu olduğu, alacaklının tamamen veya kısmen edayı her bir borçludan isteyebildiği, eda tamamen yerine getirilinceye dek borçluların sorumluluklarının süregeldiği, her borçlunun iç ilişkideki payına bakılmaksızın borcun tamamını ifa etmekle yükümlü olduğu, borçlulardan birinin borcu ödemesi durumunda diğerlerinin de alacaklıya karşı borçtan kurtulduğu, borcun, her bir borçlu yönünden tali değil asli nitelik taşıdığı, alacaklı karşısında birden çok borç ve borçlunun bulunduğu borç ilişkisidir. Bu ilişkide ifa, asıl alacağı ortadan kaldırmayıp alacak hakkı, ödeme yapmak suretiyle rücu hakkını kazanan borçluya geçtiğinden, anılan borçlu, alacaklının halefi olarak diğerlerine rücu edebilmektedir. Bununla birlikte, rücua konu olan borcun müteselsil niteliği bulunmadığından, sorumluluktan kurtulmak için her borçlunun borcun tümü yerine, kendine düşen payını ödemesi yeterli olmaktadır ki burada kanundan doğan halefiyet söz konusudur. Kuşkusuz, ödeme yapan borçlu ile alacaklının öncesinde, halefiyeti ortadan kaldırıcı sözleşme yapmak yetkileri de bulunmaktadır. Öğreti ve yargı kararlarında, borçların aynı sebepten doğması durumuna “tam teselsül” denilmekte ve değinilen 50. maddenin bunu karşıladığı ifade edilmekte, borçların farklı nedenlerden (kanun, sözleşme, haksız eylem) doğması halinde ise “eksik teselsül”ün varlığından söz edilerek 51. maddenin de bunu tanımladığı kabul edilmektedir. 50. maddede, aynı zarardan dolayı birden çok kişinin birlikte müteselsilen sorumlu tutulmaları, birden çok kişinin ortak kusurlarıyla zarara birlikte sebebiyet vermiş olmaları koşuluna bağlanmıştır. 51. maddede ise, müteselsil sorumluluk, ortak kusur yerine farklı hukuksal nedenlere bağlanmıştır ve bunlar kanun, sözleşme veya haksız eylemdir. Birden çok kişi, kanun, sözleşme veya haksız eylem nedeniyle aynı zarar için, zarara uğrayana karşı sorumlu iseler, bunlar arasında, bir zarara ortaklaşa sebep olanlar hakkındaki dönmeye (rücu) ilişkin kurallar uygulanmakta, kural olarak ilk önce, haksız eylemiyle zarara yol açan sorumlu tutulmakta, en son olarak da kusuru olmaksızın ve sözleşme gereği sorumluluğu olmadığı halde kanun hükmü gereğince sorumlu tutulan kişiye başvurulmaktadır. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 09.10.2013 gün ve 2013/9-1559 Esas - 2013/1461 Karar, 15.05.2015 gün ve 2013/17-2267 Esas - 2015/1352 Karar, 19.06.2015 gün ve 2013/10-2281 Esas - 2015/1727 Karar, 24.06.2015 gün ve 2014/13-19 Esas - 2015/1743 Karar sayılı ilamlarında aynı görüşlere yer verilmiştir.

Önemle vurgulanmalıdır ki 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununda eksik ve tam teselsül ayırımına son verilmiş, 61. maddede, birden çok kişi birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri veya aynı zarardan çeşitli sebeplerden dolayı sorumlu oldukları takdirde, haklarında müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin uygulanacağı, 62. maddede, tazminatın aynı zarardan sorumlu müteselsil borçlular arasında paylaştırılmasında, bütün durum ve koşullar, özellikle onlardan her birine yüklenebilecek kusurun ağırlığı ve yarattıkları tehlikenin yoğunluğunun göz önünde tutulacağı, tazminatın kendi payına düşeninden fazlasını ödeyen kişinin, bu fazla ödemesi için, diğer müteselsil sorumlulara karşı rücu hakkına sahip ve zarar görenin haklarına halef olacağı bildirilmiştir.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak

../...

gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50. ve 51. maddeler (6098 sayılı Kanunun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanunun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Eldeki davada, dava dışı ustabaşı ......... 3. kişi olması nedeniyle bu kişinin kusur oranının yarısından davalı işverenin, kendisine verilen kusur oranı da dikkate alınarak sorumlu tutulması gerekmektedir. Ancak bu durum davacının talebi karşısında sonuca etkili olmadığından, davalının ilk peşin sermaye değerli gelir yönünden sorumluluğunun % 85 olarak düzeltilmesi gerekmekte olup Mahkemece bu ilkelere aykırı olarak peşin sermaye değerli gelirin davalı ve dava dışı ustabaşı Muhammet'in kusurlar toplamı karşılığına hükmetmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemesi Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hükmün 1. fıkrasında yer alan "16.500,76 TL" ibaresinin silinerek yerine "15.584,05 TL" ibaresinin yazılmasına, kararın bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 11.12.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.

........
Yargıtay — Esas No: 2008/9867, Karar No: 2008/12811, Tarih: 17.06.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/9867 E.  ,  2008/12811 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bala İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/02/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre her iki tarafın yerinde bulunmayan temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 14,00'er YTL onama harcı temyiz edenlerden alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 17.06.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1391, Karar No: 2018/6302, Tarih: 30.10.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/1391 E.  ,  2018/6302 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden vela ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükmün sanık müdafii tarafından duruşmalı temyiz edilmesi üzerine, dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle, belirlenen tarihte sanık müdafiin yerinde görülen talebine istinaden duruşmalı yapılan incelemede gereği düşünüldü:

Sanığın, çocuğun basit cinsel istismarı suçundan cezalandırılması istemiyle açılan kamu davasına bakan Büyükçekmece 7. Asliye Ceza Mahkemesince değişen vasfa göre sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçuyla ilgili suç vasfının tayini ile delilleri takdir yetkisinin Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğundan bahisle verilen 26.12.2012 gün ve 2012/328 Esas, 2012/440 Karar sayılı Görevsizlik Kararına esas yargılamada düzenlenen 19.12.2011 tarihli duruşma tutanağının birinci sayfasında zabıt katibinin ıslak imzası ile Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrole göre elektronik imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, söz konusu imza eksikliğinin usulüne göre tamamlanmasının ardından iş bu dosyayla bağlantılı olduğu saptanan Büyükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığının 23.06.2010 gün ve 2010/8669 Soruşturma, 2010/7346 Karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karar dosyasının örneğinin eklenmediği görüldüğünden söz konusu dosyanın aslı veya onaylı suretinin de temin edilmesinden sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.10.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16155, Karar No: 2013/2466, Tarih: 12.02.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/16155 E.  ,  2013/2466 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret, Mala Zarar Verme

HÜKÜM : Beraat, Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Mala zarar verme suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre hükmün 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 5219 Sayılı Kanunun 3-B maddesi ile değişik 1412 Sayılı CMUK’un 305/1.maddesi gereğince hüküm tarihine göre, temyizi mümkün olmadığından katılan sanığın bu suçtan kurulan hükme yönelik temyiz isteğinin aynı kanunun 317.maddesi gereğince REDDİNE,

2-Hakaret suçundan verilen beraat kararına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Hakaret suçunun oluşabilmesi için, bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını incitecek ölçüde, somut bir fiil veya olgu isnat etmek yada yakıştırmalarda bulunmak yada sövmek gerekmektedir. Kişiye isnat edilen somut fiil veya olgunun gerçek olup olmamasının bir önemi yoktur. İsnadın ispatın konusu ayrıdır. Somut bir fiil ve olgu isnat etmek; isnat, mağdurun onur şeref ve saygınlığını incitecek nitelikte olacaktır. Mağdura yüklenen fiil ve olgunun belirli olması şarttır. Fiilin somut sayılabilmesi için, şahsa, şekle, konuya, yere ve zamana ilişkin unsurlar gösterilmiş olmalıdır. Bu unsurların tamamının birlikte söylenmesi şart değildir. Sözlerin isnat edilen fiilî belirleyecek açıklıkta olması yeterlidir. Çoğu zaman isnat edilen fiil ve olgunun, hangi zaman ve yerde meydana geldiğinin belirtilmesi, onur ve saygınlığı incitecek niteliği tespit için yeterli olmaktadır. Tarafların sosyal durumları, sözlerin söylendiği yer ve söyleniş şekli, söylenmeden önceki olaylar nazara alınarak suç vasfı tayin olunmalıdır.

Sanık ve katılan sanığın komşu oldukları, katılan sanık ...'un elektrik kablosunun kendi balkonundan geçtiğini belirterek makasla kestiği, sanık ...'nin de, ''s... git'' dedikten sonra, eşini telefonla arayarak ve ...'u kastederek ''burda bir şerefsiz var, kablomuzu kesiyor'' diyerek hakaret ettiği, bu şekilde hakaret suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda, olayın tanık veya başkaca bir delille doğrulanamadığı dikkate alınarak, sanığın mahkumiyetine yeter kesin ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 12/02/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11505, Karar No: 2019/15620, Tarih: 11.09.2019

**9. Hukuk Dairesi         2017/11505 E.  ,  2019/15620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalı şirket tarafından işletilen otelde güvenlik görevlisi olarak çalışmaya başladığını, davacının iş akdini haklı nedenle feshettiğini, davacının davalı iş yerinde haftanın 7 günü çalıştığını, resmi ve dini bayramlarda izin kullanamadığını, yıllık izinlerinin kullandırılmadığını, kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti,hafta tatili ücreti, yıllık izin ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağının işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iş akdinin devamsızlık nedeniyle haklı nedenle feshedildiğini,bu yönde var ise mazeretini sunması için davacıya bildirim yapıldığını, maaşının yatırıldığını, resmi tatil ve dini bayramlarda çalışmış ise bordroya yansıtılarak ödendiğini, ücret alacaklarının zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş akdini ücretlerin ödenmemesi nedeniyle haklı nedenle feshettiği, davacının iş akdini haklı nedenle feshettikten sonra davalı işveren tarafından tutulan devamsızlık tutanaklarının hukuki bir kıymeti olmadığı anlaşıldığı, kıdem tazminatı talebinin kabulüne karar verilmiş, davacının 2013 yılı Ekim ayına ait ücret alacağı dava tarihinden sonra ödendiğinden konusuz kalan talep yönünden karar verilmesine yer olmadığına dair karar verildiği, ayda bir kez izin kullandığı anlaşılmakla davacının hafta sonu tatil ücreti alacağı talebinin kabulüne, davacının 5 tam yıl çalışmasına karşılık 70 gün yıllık izin hakkı olduğu,davalı işveren 45 gün izin kullandırıldığını yazılı izin belgeleri ile ispat ettiği, bakiye 25 günlük yıllık izin ücreti alacağı talebinin kabulü ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının Mahkemece kabul edilen 02.04.2007 ila fesih tarihi olan 21.10.2013 olan hizmet süresinin 6 yıl 6 ay 19 gün olmasına rağmen hizmet süresinin 5 yıl 6 ay 19 gün olarak kabulü sonucunda hizmet süresinin 1 yıl eksik belirlenmesi ve buna bağlı olarak kıdem tazminatı ile yıllık ücretli izin alacağının eksik hesaplanması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

2-Davacının Mahkemece kabul edilen 02.04.2007 ila fesih tarihi olan 21.10.2013 olan hizmet süresinin 6 yıl 6 ay 19 gün olmasına rağmen hizmet süresinin 5 yıl 6 ay 19 gün olarak kabulü sonucunda hizmet süresinin 1 yıl eksik belirlenmesi ve buna bağlı olarak kıdem tazminatı ile yıllık ücretli izin alacağının eksik hesaplanması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11.09.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10776, Karar No: 2012/16827, Tarih: 14.11.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/10776 E.  ,  2012/16827 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek.Av.... ile davalı ... Müteahhitlik Temizlik İnş. İlet.Gıda Tur. San.Tic.Ltd. Şti. vek.Av.... aralarındaki itirazın iptali davası hakkında Kahramanmaraş 2.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 16.02.2012 gün ve 189/76 sayılı hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Heyetçe incelenmesine gerek görülen davanın dayanağını oluşturan Kahramanmaraş 3.İcra Müdürlüğü'nün 2010/2242 takip sayılı dosyasının eklendikten sonra yeniden gönderilmek üzere dosyanın mahal mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14405, Karar No: 2015/22311, Tarih: 18.06.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/14405 E.  ,  2015/22311 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, 14/05/2014 tarihinde davalı işyerinde pastane şefi olarak çalışmaya başladığını, iş sözleşmesinin 14/11/2011 tarihinde haklı veya geçerli neden olmaksızın feshedildiğini, 14/11/2014 tarihinde iş sözleşmesinin feshedildiğini öğrendiğinde İnsan Kaynaklarında önüne bir takım belgeler konularak imzalamaya zorlandığını, imza atmadığı takdirde çalışma belgesinin ve hijyen diplomasının verilmeyeceğinin belirtilerek, iradesinin baskı altına alındığını, davacının bu belgeleri imzalamak zorunda kaldığını, o gün mesai bitimine kadar çalışmasına devam ettiğini, 14/11/2014 tarihinde çalıştığının ekte sunulan fotoğrafta görülebileceğini, iş güvencesi hükümlerinden yararlanmasını engellemek adına 13/11/2014 tarihinde SGK kayıtlarında işten çıkış bildirimi verildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, işyerinde 25/10/2014 tarihinde genel müdürün talimatı ile ön büroda misafirlere servis edilmesi gereken cookie'nin yaklaşık 1 aydır hazırlanmadığının tespit edilmesi üzerine davacının savunması alınarak iş akdinin 4857 sayılı İş Kanununun 25/II. maddesi gereğince feshedileceğinin ihtar edildiğini, 07/11/2014 tarihinde yine cookielerin hazırlanmadığı ve geç servis edildiğinin tespit edildiğini, bu sebeple savunmasının istendiğini, savunmasını yapmadığını, 13/11/2014 tarihinde lobide .... büfesini kurmadan işyerinden ayrıldığının tespit edilmesi üzerine iş akdinin 13/11/2014 tarihinde bildirimsiz ve tazminatsız olarak feshedildiğini, dosyaya sunulan resimlerin davacının 14/11/2011 tarihinde çalıştığını değil, facebooktaki paylaşım tarihini gösterdiğini, iş akdinin 6 aylık süresi dolmadan feshedilmesinin tamamen tesadüf olduğunu, haklı nedenle fesih yapıldığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti: