muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/18697, Karar No: 2014/1250, Tarih: 22.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/18697 E.  ,  2014/1250 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/01/2013

NUMARASI : 2012/1213-2013/132

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılar vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Taşınmazların tarım arazisi niteliğinde kabulü ile olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin tespit edilmesinde yöntem itibari ile bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda münavebe ürünü olarak kabul edilen buğday ve mısırın, taşınmazların bir dekarından elde edilebilecek brüt gelirinden indirilmesi gereken üretim masraflarının, Türkiye ortalaması dikkate alındığında, brüt gelirin 1/3'ü oranında olması gerektiği gözetilmeden, daha fazla miktarda üretim masrafı yapıdığının kabulü ile az bedel tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalılar vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 22.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2739, Karar No: 2022/3745, Tarih: 16.03.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/2739 E.  ,  2022/3745 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

İlk Derece

Mahkemesi : ... İş Mahkemesi

Dava, ölüm aylığı bağlanması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalı Kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun kabulüne, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince verilen kararın, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 16.03.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4046, Karar No: 2017/8548, Tarih: 23.10.2017

**19. Ceza Dairesi         2017/4046 E.  ,  2017/8548 K.**

**"İçtihat Metni"**

111 sayılı Askerlik Kanunu’nun 86. maddesine aykırı davranmak eyleminden dolayı kabahatli ... hakkında 9.691,00 Türk lirası idari para cezası uygulanmasına dair Bor Kaymakamlığının 20/10/2016 tarihli ve 6839-186 sayılı idari para cezasına karşı yapılan başvurunun reddine dair Bor Sulh Ceza Hâkimliğinin 20/12/2016 tarihli ve 2016/911 değişik iş sayılı kararına yapılan itirazın reddine ilişkin Niğde Sulh Ceza Hakimliğinin 09/02/2017 tarihli ve 2017/742 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 12/07/2017 gün ve 94660652-105-51-3782-2017-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 01/08/2017 gün ve KYB. 2017-45383 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

İdari para cezasına dayanak yapılan 1111 sayılı Askerlik Kanunu’nun 86. maddesinde yer alan “Yoklamada bulundukları yerdeki askerlik şubesi, elçilik veya konsolosluklara gelmeyen ve bu Kanunda yazılı bir mazereti bulunduğuna dair belge ibraz etmemiş olanlardan, birlikte yoklamaya tabi oldukları doğumluların yurt genelinde normal sevk yılı içindeki son celp ve sevk döneminin bitimine kadar ele geçmeyenler, elde edildiklerinde bulundukları yerde resmi bir hekime yahut en yakın yerde bulunan asker hastanesinde muayene ettirilirler. Muayene neticesinde askerliğe elverişli oldukları anlaşılanlardan erteleme hakkı bulunmayanlar Millî Savunma Bakanlığınca tespit edilecek sınıf ve tertibat yerlerine derhal sevk olunurlar. İkinci fıkra kapsamında yoklama kaçağı kaldıktan sonra ertelemesi yapılanlar ile birliklerine sevk edilenler hakkında bu Kanunun 89 uncu maddesinin dört ila yedinci fıkra hükümleri uygulanır.” şeklindeki düzenleme uyarınca, yoklama kaçağı kaldıktan sonra ertelemesi yapılanlar ile birliklerine sevk edilenler ile ilgili olarak 89. maddenin idari para cezası müeyyidesini düzenleyen dört ve yedinci maddelerinin tatbik edileceğinin hüküm altına alındığı, muteriz ...’ın ise sevk edildiği Niğde Devlet Hastenesinin 13/10/2016 tarihli raporunda “TSK SYY Madde 58/B dilimi 1. fıkrası uyarınca askerliğe elverişli değildir” şeklindeki belirleme uyarınca askere elverişli olmadığı, dolayısıyla hakkında erteleme yahut birliğe sevk kararı bulunmayan muteriz hakkında 1111 sayılı Kanun’un 86. maddesi uyarınca idari para cezasına hükmedilemeyeceği gözetilerek itirazın kabul edilmesi gerekirken yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Niğde Sulh Ceza Hakimliğinin 09/02/2017 tarihli ve 2017/742 değişik iş sayılı kararı CMK’nın 309/4-d. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine, 23/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6275, Karar No: 2011/5057, Tarih: 20.05.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/6275 E.  ,  2011/5057 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı 3.Kişi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı (üçüncü kişi) vekili, Denizli 3. İcra Müdürlüğü’nün 2009/3694 Esas sayılı dosyasında 08.04.2009 günlü haczin yapıldığı konutun ve içindeki eşyaların üçüncü kişiye ait olduğunu, borçlu ile davacının boşandığını, ancak ortak çocuklarını ziyaret için zaman zaman gelip gittiğini, boşanmadan sonra yeni bir düzen kurmakta güçlük yaşadığı için de kimi özel eşyaları ve giysilerinin eski konutunda kaldığını belirterek istihkak iddiasının kabulü ile haczin kaldırılmasına ve tazminata karar verilmesini istemiştir.

Davalı (alacaklı) vekili, dava konusu haczin site yöneticisinin borçlunun oturduğunu belirterek gösterdiği konutta boşandığı eşinin huzurunda yapıldığını, bu sırada borçluya ait evraklarla özel eşyaların ve giysilerin tespit edildiğini, borcun doğumundan sonra gerçekleşen boşanmanın alacaklıdan mal kaçırmaya yönelik danışıklı işlem niteliğinde bulunduğunun kabulü gerektiğini belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Davalı (borçlu), usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmalara katılmadığı gibi cevap da vermemiştir.

Mahkemece toplanan delillere göre: “her ne kadar ödeme emri haciz adresinde tebliğ edilmemişse de haczin site yöneticisinin eşinin borçluya ait olduğunu belirttiği evde yapıldığı, bu sırada borçluya ait belgelerle, özel eşyaların

ve giysilerin görüldüğü, üçüncü kişini de borçlunun zaman zaman bu konuta gelip gittiğini kabul ettiği, karı koca olan davacı ve borçlunun borcun doğumundan sonra alacaklıdan mal kaçırmaya yönelik danışıklı olarak boşandıkları,“ gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK’nun 96. vd. maddeleri uyarınca açtığı “istihkak” davası niteliğindedir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı üçüncü kişi vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 1,25 TL kalan onama harcının temyiz eden davacı 3.kişiden alınmasına 20.5.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18698, Karar No: 2014/1319, Tarih: 22.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/18698 E.  ,  2014/1319 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/03/2013

NUMARASI : 2012/936-2013/502

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmazlara gelir metodu esas alınarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda münavebe ürünü olarak kabul edilen çeltiğin, taşınmazların bir dekarından elde edilebilecek brüt gelirinden indirilmesi gereken üretim masraflarının Türkiye ortalaması dikkate alındığında brüt gelirin 1/3'ü oranında olması gerektiği gözetilmeden, daha fazla miktarda üretim masrafı yapıldığının kabulü ile az bedel tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 22.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15990, Karar No: 2015/16613, Tarih: 11.06.2015

**7. Ceza Dairesi         2014/15990 E.  ,  2015/16613 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet, memurun keyfi işlem yapması

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanıklar hakkında kurulan hükümlere yönelik sanıklar müdafiilerinin ve zimmet suçundan doğrudan zarar gören ... Kurumu vekilinin temyizlerine göre yapılan incelemede;

1-Suçtan doğrudan zarar gören ... Kurumu'nun CMK.'nın 234. maddesi uyarınca davadan haberdar edilip, aynı yasanın 237. maddesi gereğince davaya katılma imkanı sağlanmadan yargılamaya devam edilip yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kabule göre;

... Bankası .... şubesinde şef yardımcısı olarak çalışan sanık... hakkında zimmet suçundan bir dava açıldığı halde, her bir banka mudisine karşı yapılan eylemler ayrı kabul edilip bölünerek, hem beraat hem de mahkumiyet hükmü tesis edilmesi,

Yasaya aykırı, sanıklar müdafiilerinin ve suçtan doğrudan zarar gören vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMK.'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11.06.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2258, Karar No: 2022/10188, Tarih: 12.10.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/2258 E.  ,  2022/10188 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından borçlu belediye hakkında genel haciz yoluyla başlatılan ilamsız takipte, borçlunun icra mahkemesine başvurusunda, 5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15. maddesi uyarınca belediye mallarının haczedilemeyeceğini ileri sürerek 20.08.2020 tarihinde haczedilen menkul mallar üzerine konulan haczin kaldırılmasını istediği, mahkemece şikayetin reddine hükmedildiği, borçlunun istinaf yoluna başvurması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği görülmüştür.

5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 6552 Sayılı yasa ile getirilen değişiklikten önceki 15/son maddesinde; "Belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim ve harç gelirleri haczedilemez" düzenlemesine yer verilmiştir. Bu maddeye göre belediyenin haczedilmezlik şikayetinin kabul edilebilmesi için mahcuzların kamu hizmetinde fiilen kullanılması zorunludur.

Asıl olan, alacaklının alacağına kavuşmasını sağlamak olduğundan, kural olarak borçluların tüm mallarının haczi mümkündür. Bir malın haczedilememesi için yasal bir düzenlemenin bulunması zorunludur. Haczedilmezlik istisnai bir durum olduğundan, bu yöndeki düzenlemelerin de dar yorumlanması gerekir. Buna göre, 5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinin de dar yorumlanması gerekip, maddede açıkça haczedilmezlik için "fiilen kamu hizmetinde kullanılma" koşulunun kabul edilmesi karşısında, belediyeye ait bir malın haczedilmezliği ancak fiili durumunun tespiti ile belirlenmelidir.

Buna göre borçlu belediyeye ait taşınır ya da taşınmaz bir malın haczedilmezliği için o malın fiilen kamu hizmetinde kullanılmasının gerektiği tartışmasız olup, bir malın fiilen kamu hizmetinde kullanıldığının kabulü için ise, o malın kamu hizmetinin yürütülebilmesi amacına uygun bulunması gerekir.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda 20.08.2020 tarihinde haczedilen menkullerin kamuya tahsisli mallar olarak değerlendirilemeyeceği ve haczinin mümkün olduğu sonucuna varılmış ise de raporda bu sonuca hangi nedenlerle ulaşıldığı Yargıtay denetimine elverişli şekilde ortaya konulamamıştır.

Buna göre 20.08.2020 tarihinde haczedilen menkullerin, kamu hizmetlerinin yürütülmesi için uygun ve zorunlu olduğu ve fiilen kamu hizmetinde kullanıldığı kabul edilmelidir.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda 20.08.2020 tarihinde haczedilen menkullerin kamuya tahsisli mallar olarak değerlendirilemeyeceği ve haczinin mümkün olduğu sonucuna varılmış ise de raporda bu sonuca hangi nedenlerle ulaşıldığı Yargıtay denetimine elverişli şekilde ortaya konulamamıştır.

Buna göre 20.08.2020 tarihinde haczedilen menkullerin, kamu hizmetlerinin yürütülmesi için uygun ve zorunlu olduğu ve fiilen kamu hizmetinde kullanıldığı kabul edilmelidir.

O halde, İlk Derece Mahkemesince, şikayetin kabulü ile 20.08.2020 tarihinde menkullere uygulanan haczin kaldırılmasına karar verilmesi yerine şikayetin reddi yönünde hüküm tesisi ve Bölge Adliye Mahkemesince de istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir .

SONUÇ: Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile, yukarıda yazılı nedenlerle 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddesi uyarınca, ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nin 15.12.2021 tarih ve 2021/1165 E. - 2021/3239 K. sayılı istinaf talebinin esastan reddine ilişkin kararının KALDIRILMASINA ve Menemen İcra Hukuk Mahkemesi’nin 16.12.2020 tarih ve 2020/112 E.- 2020/188 K. sayılı kararının BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 12.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12255, Karar No: 2022/3634, Tarih: 12.05.2022

**12. Ceza Dairesi         2019/12255 E.  ,  2022/3634 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : CMK’nın 223/2-e maddesi gereğince beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yerebatan caddesinde bulunan 54 ada 37 parsel ile 54 ada 2 parsel nolu taşınmazların bitişik olduğu, 54 ada 2 parsel nolu taşınmazın tapuda Haremeyn Şerefeyn Vakfı adına kayıtlı olup korunması gerekli kültür varlığı olarak tescilli olduğu, 54 ada 37 parselin ise sanığın temsilcisi olduğu şirket tarafından kiralandığı, 09/01/2014 tarihinde teslim alındığı, 23/10/2013 tarihli İmar ve Şehircilik Müdürlüğünün, Koruma Bölge Kurulu Müdürlüğüne hitaben yazısında; 54 ada 37 parselde yapılan incelemede tonozlu yapıda 1 m derinliğinde hafriyat yapıldığının tespit edildiği hususunun bildirildiği, kurul uzmanlarınca 28/02/2014 tarihinde yerinde yapılan inceleme neticesinde düzenlenen raporda ise; 54 ada 37 parsele bitişik 2 parselde tonozlu yapıda kazı ve temizlik çalışması yapıldığının tespit edildiği, çalışmaların yapıldığı alanın parselinin tam olarak belirlenerek Müze denetiminde olmayan kazı ve temizlik çalışması yapanların tespit edilmesi gerektiği görüşünün bildirildiği anlaşılan dosya kapsamında,

Mahkemece mahallinde fen bilirkişi, inşaat bilirkişisi ve bağımsız arkeolog bilirkişi refakatinde keşif icra edilerek, dava konusu eylemin gerçekleştirildiği parselin hangi parsel olduğu, kimler tarafından kullanıldığı hususları tereddüte mahal vermeyecek şekilde yerinde tespit edilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeksizin, dosya bilirkişi heyetine tevdi edilerek, dosya kapsamındaki bilgi ve belgeler incelenmek suretiyle, yerinde inceleme yapıldığına dair ibareye rastlanmayan bilirkişi raporu hükme esas alınarak, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 12.05.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2011/7613, Karar No: 2012/4844, Tarih: 06.03.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/7613 E.  ,  2012/4844 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Orhangazi Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :4.11.2010

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı kadın tarafından; reddedilen boşanma davası, kusur ve manevi tazminat yönünden, davalı-davacı koca tarafından ise; manevi tazminatın miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı-davacı kocanın tüm, davacı-davalı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanmada manevi tazminatın amacı, boşanmaya sebep olan olaylar yüzünden kişilik hakkı saldırıya uğrayan tarafın, bozulan ruhsal dengesini telafi etmek, manevi değerlerindeki eksilmeyi karşılamaktır. Onun için, kişilik haklarını ihlal eden fiille, tazminat miktarı arasında makul bir oranın bulunması gerekir. Bir tarafın zenginleşmesine yol açacak sonuçlar doğurur miktarda manevi tazminat takdiri, müesseseyi amacından saptırır. Hakim, tazminat miktarını saptarken, bir yandan kişilik hakları zedelenen tarafın, ekonomik ve sosyal durumunu ve boşanmada kusur bulunup bulunmadığını ve varsa kusur derecesini, fiilin ağırlığını; öbür yandan da, kişilik haklarına saldırıda bulunanın kusur derecesini, ekonomik ve sosyal durumunu göz önünde bulundurmak zorundadır. Açıklanan ilkeler gözetildiğinde koca yararına takdir edilen manevi tazminat miktarı orantısız ve çoktur. Daha uygun miktarda tazminat takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerini ise yukarıda 1.bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın Osman'a yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna ve 79.50 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatıran Mürüvet'e geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 06.03.2012 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2015/9769, Karar No: 2015/11395, Tarih: 02.06.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/9769 E.  ,  2015/11395 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen yetkisizliğe dair olan hüküm, davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Boşanma veya ayrılık davaları, eşlerden birinin yerleşim yeri mahkemesinde açılabileceği gibi, davadan önce son defa altı aydan beri birlikte oturdukları yer mahkemesinde de açılabilir (TMK. m. 168). Bu yerlerden birini tercih, davayı açana aittir.

Yerleşim yeri, bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir (TMK. m. 19/1). Yerleşim yeri adreslerinin tutulmasında kişilerin adres beyan formundaki yazılı beyanları esas alınır. Bildirim şahsen yapılır. Adres beyan formundaki bildirimler aksi sabit oluncaya kadar geçerlidir (5490 s. NHK m. 50. Adres Kayıt Sistemi Yönetmeliği m. 13/1). Buna göre aile kütüklerinde yer alan "yerleşim yeri adresiyle" ilgili bilgi, yerleşim yerine karine teşkil eder. Bu karine az önce değinilen yasal düzenlemeye göre aksi kanıtlanabilen bir karine niteliğindedir. Dava, 14.12.2012 tarihinde açılmıştır. Dosyaya alınan nüfus kaydından, davacının davadan önce yerleşim yerinin Maltepe- ... olduğuna ilişkin nüfus müdürlüğüne yazılı bildirimde bulunduğu anlaşılmaktadır. Adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeriyle ilgili bu bilginin aksi davalı tarafından ispatlanamadığı gibi, dinlenen tanık beyanları da az önce açıklanan karinenin aksini kabule elverişli değildir. Bu durumda davacının yerleşim yerinin Maltepe-... olduğu kabul edilmelidir. Davacı, kendi yerleşim yerinde davayı açmıştır. O halde, mahkeme yer itibariyle yetkilidir. Yetki itirazının reddi ile işin esasının incelenmesi gerekirken, yetersiz gerekçe ile yetkisizlik kararı verilmesi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine oybirliğiyle karar verildi. 02.06.2015 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2011/21395, Karar No: 2012/7729, Tarih: 13.02.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/21395 E.  ,  2012/7729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suç tarihi olan 25.03.2004'ten inceleme tarihine kadar 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımı süresinin dolduğu anlaşıldığından; 5320 sayılı Kanun'un 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; aynı kanunun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5271 sayılı CMK'nın 223/8.maddesi gereğince sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 13/02/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.