muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/10456, Karar No: 2011/21116, Tarih: 29.12.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/10456 E.  ,  2011/21116 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı ve davalılardan A. Rıza Demir avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ...'e ait 10 nolu parselde davalı ... ile dava dışı...' un müteaahhit olarak inşaa edeceği ...Apartmanı yapı ortaklığına ortaklık sözleşmesi ile üye olduğunu, bu sözleşmeye göre 15 nolu dairenin tesliminin taahhüt edildiğini, 9.12.2001 tarihli ek sözleşme ile de 22 nolu dairenin verilmesinin kararlaştırıldığını, 16.8.2001 tarihli sözleşme ile arsa sahipleri ile yükleniciler arasındaki sözleşmenin feshedildiğini ancak arsa sahibi tarafından ortaklık sözleşmesi gereğince dairenin kendisine tesliminin yükümlendiğini, parasını peşin ödediği halde, inşaat tamamlanıp teslim edilmediğinden dairenin değerinin tesbit edilerek uğradığı zarardan şimdilik 10.000 TL.nin ödetilmesini istemiştir.

Davalı ..., arsa sahibi ile kat karşılığı inşaat sözleşmesinin feshedildiğini bu nedenle sorumluluğunun arsa sahibine ait olduğunu savunmuş, davalı ... duruşmaya gelmemiş, diğer davalılar da davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davacının ödediği bedelin alım gücü karşılığı 5.736 TL.nin davalı ..., ... Rıza ve Abdullah'tan tahsiline, davalı ... hakkındaki davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, temyiz eden davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı ile müteahhitler ... ve ...arasında tarihsiz... Apartmanı Konut İnşaatı Ortaklık sözleşmesinin yapıldığı, 8.12.2001 tarihli sözleşme ile de yükleniciler ..., ... ve ...ile ortaklık sözleşmesine ek

koşulların belirlendiği, davalı arsa sahibi ... ile davacının yaptığı protokol ile de, kat karşılığı inşaat sözleşmesinin 16.8.2002 tarihinde feshi nedeni ile, ileride belirlenecek ödemelere katılmak kaydı ile davacının tahsis edilen 4.Kat dairede ortaklığa sahip olduğunun kabul edildiği açıklanmıştır. Yine ortaklığa konu 10 nolu parselin kat irtifakı kurulmadan arsa niteliği ile 2.5.2005 tarihinde dava dışı 3. Şahsa satıldığı, davacı tarafından yaptırılan tesbit ile alınan bilirkişi raporunda, inşaat seviyesinin % 17 civarında iken işin durduğu, binanın tamamlanamadığı, davacının 23.2.2002 tarihine kadar toplam 2.045,10 TL. Ödeme yaptığının belirlendiği anlaşılmaktadır.

Davacı eldeki dava ile davalılarla imzaladığı ortaklık sözleşmesi gereğince edimlerini yerine getirdiğini, davalıların teslim ve devrini taahhüt ettiği daireyi teslim etmediğini ileri sürerek, daire değerinin ödetilmesini istemiştir.

Davacı eldeki dava ile davalılarla imzaladığı ortaklık sözleşmesi gereğince edimlerini yerine getirdiğini, davalıların teslim ve devrini taahhüt ettiği daireyi teslim etmediğini ileri sürerek, daire değerinin ödetilmesini istemiştir.

Bilindiği üzere, tapulu bir taşınmazın mülkiyetinin devrini öngören her türlü sözleşmelerin resmi şekilde yapılması, geçerlilik koşuludur. (743 Sayılı Türk Medeni Kanunu, madde 634; 4721 Sayılı Türk Medeni Kanunu madde 706; Borçlar Kanunu madde 213; Tapu Kanunu madde 26; Noterlik Kanunu madde 60) Tapuda kayıtlı bir taşınmazın mülkiyetini devir borcu doğuran, ancak yasanın öngördüğü biçim koşullarına uygun olarak yapılmadığından geçersiz bulunan sözleşmeye dayanılarak açılan bir cebri tescil davası kural olarak kabul edilemez. Yasa hükümlerinin öngördüğü biçimde yapılmayan sözleşmeler hukuken geçersizdir; burada öngörülen şekil, sözleşmenin geçerlilik koşulu olup, kamu düzenine ilişkindir. Bu nedenledir ki, gerek mahkeme gerekse Yargıtay'ca doğrudan göz önünde tutulur.

Bunun gibi, geçerli bir kat karşılığı inşaat sözleşmesinde, yükleniciye ait olacağı kararlaştırılan bir bağımsız bölümün, yüklenici tarafından adi yazılı bir sözleşmeyle üçüncü kişiye satılması, Yargıtay'ın kökleşmiş uygulamasına göre, tapulu taşınmaza ilişkin bir satış sözleşmesi değil, Borçlar Kanunu'nun 162 ve sonraki maddelerinde düzenlenen "alacağın temliki" hükümlerine tabi bir işlemdir. Başka bir ifadeyle, böyle durumlarda, yüklenici kat karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince, kendisine düşen bir bağımsız bölümü üçüncü kişiye satmış değil; kat karşılığı inşaat sözleşmesi çerçevesinde söz konusu bağımsız bölüm yönünden arsa sahibine karşı sahip olduğu alacağını, diğer bir ifadeyle sözleşmeden doğan kişisel hakkını (bağımsız bölümün mülkiyetinin kendisine devredilmesini isteme hakkını) üçüncü kişiye temlik etmiş sayılır. Kısaca, böyle durumlarda yüklenici ile üçüncü kişi arasında bir "alacağın temliki" sözleşmesi bulunur. Borçlar Kanununun 163. maddesinde, alacağın temliki sözleşmesinin geçerliliği ise, sadece yazılı şekle tabi tutulmuş olup, resmi şekle bağlanmamıştır. Dolayısıyla, yazılı şekilde düzenlenmiş olması şartıyla, yüklenici, arsa sahibinden olan alacağını üçüncü kişiye devredebilir; "alacağın temliki" hükmünde olan böyle bir sözleşme de, hukuken geçerlidir. Ancak, "alacağın temliki" şeklinde gerçekleşen böyle bir sözleşmeye dayalı olarak temlik alanın talepte bulunabilmesi için, öncelikle yüklenici tarafından

kendisine temlik edilen hakkın arsa sahibi nezdinde gerçekleşmesi; başka bir ifadeyle, yüklenicinin kat karşılığı inşaat sözleşmesiyle arsa sahibine karşı üstlendiği edimi yerine getirmesi; inşaatı bitirmesi veya eksik kalan kısmın paraya dönüştürülerek tamamlanacak kadar cüzi bir boyutta olması gereklidir. Aksi takdirde, temlik alan, temlik sözleşmesine dayalı olarak, o sözleşmenin tarafı durumunda bulunmayan arsa sahibinden herhangi bir talepte bulunamaz; ancak, kendi akidi durumundaki yükleniciden tazminat talebinde bulunabilir. Hemen belirtmek gerekir ki, arsa sahibi ve yüklenici sıfatlarının birleşmesi ve arsa sahibinin kendisine ait taşınmaz üzerinde inşa edeceği binanın finansmanını sağlamak üzere, yapmakta olduğu inşaata, "yapı ortaklığı" modeliyle üçüncü kişileri dahil ettiği durumlarda da, yüklenici ile üçüncü kişi arasındaki sözleşmenin de, yazılı yapılması yeterli olup; resmi koşul aranmaz. (Bkz. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun, 16.6.2010 tarihli, E.2010/14-290, K.2010/328 sayılı kararı)

Bu açıklamalardan sonra somut olaya bakılacak olursa; tarafların, alıcı durumundaki davacı ve arsa sahibi/yüklenici durumundaki davalılar olmasına göre, inşaa halindeki taşınmazın satın alınması konusunda yapılan yazılı ortaklık sözleşmesi geçerlidir. Bu sözleşme ile, davalı arsa sahibi ... ve diğer davalılarla yapılan 8.12.2001 tarihli sözleşme hükümleri birlikte değerlendirilerek; sözleşmenin 4. Ve 5. Maddelerine göre, davacının yaptığı ödemelerle yapı ortaklığına konu inşaatın ince sıvası bitmiş hale geldiği gözetilerek, tesbit raporu ile belirlenen inşaatın % 17 seviyesinin bu seviye ile karşılaştırması yapılarak, bu hususta gerektiğinde bilirkişiden ek rapor alınarak inşaatın bu seviyedeki rayiç değerinin belirlenerek davacının bu bedeli talebe hakkının bulunduğunun kabulü gerekir. Mahkemece, açıklanan hususlar gözardı edilerek, yazılı şekilde, davacının ödediği bedellerin ödeme gücü karşılığına karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, kararın bu nedenle bozulması gerekir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan 1.bent gereğince davalının tüm, davacının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2.bent gereğince temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, 322.31 TL kalan harcın davalı ... Demir'den alınmasına peşin alınan 18.40 TL. temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 29.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11653, Karar No: 2013/12656, Tarih: 28.05.2013

**22. Hukuk Dairesi         2013/11653 E.  ,  2013/12656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının iş sözleşmesinin kesinleşen işe iade davası sonucu yapılan başvuruya rağmen davacının işe başlatılmayarak işveren tarafından feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini belirterek bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, ödenmemiş sair işçilik alacağının bulunmadığını, iş sözleşmesinin davalı şirketin ekonomik bakımdan zor durumda olduğundan 4857 sayılı İş Kanunu'nun 29. maddesi kapsamında toplu çıkış yapıldığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacı tanıklarının beyanları doğrultusunda hesaplanan fazla mesai ücretinden %30 oranda hakkaniyet indirimi ile bilirkişi hesaplamaları doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı şirket vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Fazla çalışma ücretinin tanık ifadelerine göre belirlenmesi ve miktarın yüksek çıkması halinde işçinin çalışma süresi içerisine hastalık izin mazeret gibi nedenlerle fazla çalışma yapmadığı günler bulunduğu kabul edilerek Yargıtay'ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Ancak söz konusu alacakların işveren belgelerine göre tespit edilmesi halinde hakkaniyet indirimi yapılması söz konusu değildir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre takdir edilmelidir.

Dosya içeriğine davacı Gördes Belediye Başkanlığından iş alan davalı şirket işçisi olarak Belediye işyerinde çalışmıştır. Dava konusu fazla çalışma ücreti davacı tanığı anlatımlarına göre hesaplanmış, davacı tanıkları işin bitiş saati ile ilgili olarak, genel beyanlarda bulunmuşlardır. Bilirkişi bu beyanları dikkate alarak fazla mesai hesaplaması yapmış ise de tanıkların bu genel beyanlarını teyit eden herhangi yazılı bir belge veya somut başkaca bir kanıtta dosyaya sunulmamıştır. Ayrıca dinlenen tanıklar davacının tüm çalışma süresince birlikte çalıştığı işçiler olmadığı gibi bir kısım tanıkların davalı işverene karşı işçilik alacağı davası bulunduğundan sözkonusu tanıkların davanın kabulünde menfaati olduğunun kabulü gerekir. Ancak bu durum tanık beyanlarının tümden geçersiz olduğunu da göstermeyeceğinden bu anlatımlara ve yapılan işin niteliğine göre fazla mesai yapıldığının da anlaşılmasına göre hakkaniyet indiriminin en az %50 oranında yapılması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi bozma nedenidir.

Mahkemece eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2604, Karar No: 2019/6026, Tarih: 02.10.2019

**10. Ceza Dairesi         2018/2604 E.  ,  2019/6026 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme :... 7. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup kesin bir şekilde belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” , karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan beraat kararı verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, 5560 sayılı Yasa ile değişik TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi,

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 02/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/34032, Karar No: 2019/15967, Tarih: 17.09.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/34032 E.  ,  2019/15967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle reddine ilişkin hükmün süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davacı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 17/09/2019 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacı adına Avukat ... ile karşı taraf adına Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Dosyadaki bilgi ve belgelere, delillerin taktirinde bir isabetsizlik görülmemesine ve özellikle; davanın, işçinin, iş sözleşmesinin devamı sırasında rekabet yasağına aykırı davranışı iddiasına değil işçinin sadakat yükümüne aykırı davranışlarından kaynaklanan (davalının kayden davacı işçisi olduğu dönemde rakip firma adına çalışması) zararın tazmini davası olup, karar gerekçesindeki rekabet yasağına ilişkin gerekçe somut olayla uyuşmamakla hatalı ise de, davacının iddia ettiği zararın somut olarak ortaya konamaması ve sözü edilen zararın oluşumuna doğrudan davalının davranışlarının neden olduğu hususunun kanıtlanamamasına göre, kararın sonucu itibariyle doğru olduğu anlaşılmakla, davacı vekilinin yerinde bulunmayan tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün bu değiştirilmiş gerekçe ile ONANMASINA, davalı yararına takdir edilen 2.037,00 TL. duruşma avukatlık parası ile aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 17/09/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5244, Karar No: 2017/6237, Tarih: 04.12.2017

**10. Ceza Dairesi         2013/5244 E.  ,  2017/6237 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : . Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Sanık hakkında İzmir 16. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 30/09/2010 tarihli, 2010/1255, esas ve 2010/1443 karar sayılı tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının sanığın adresinde, dedesine tebliğ edilerek itiraz edilmeden kesinleştirildiği, sanığın bu tarihte asker olduğu, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 14. maddesindeki "Astsubaylar hariç olmak üzere erata yapılacak tebliğler, kıta kumandanına ve müessese amiri gibi en yakın üste yapılır" düzenlemesi karşısında; Mahkemece sanığa gerekçeli kararın usulüne uygun biçimde tebliğ edilmediği, tedavi ve denetimli serbestlik kararının tebligat tarihinde zorunlu askerlik görevini yapmakta olmasına rağmen, sanığın sivil ikametgah adresine tebliğinin geçersiz olması karşısında, hükmün kesinleşmemiş olduğu ve Cumhuriyet savcısının temyiz talebinin tedavi ve denetimli serbestlik kararına yönelik olduğu kabul edilerek yapılan değerlendirmede;

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alma, kabul etme veya bulundurma suçundan dolayı, 5237 sayılı TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrası gereğince verilen “tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” ilişkin kararlar, sözü edilen fıkraya 14/04/2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 20. maddesi ile eklenen son cümleye göre, durma kararı niteliğinde olup itiraz kanun yoluna tabi olması nedeniyle, itirazla ilgili gerekli kararın yetkili ve görevli itiraz merciince verilmesi için, dosyanın incelenmeksizin İADESİNE, 04/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3019, Karar No: 2015/4014, Tarih: 14.09.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/3019 E.  ,  2015/4014 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat, hükmün açıklanmasının geri bırakılması

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan mahkumiyet ve hükmün açıklanması geri bırakılması kararına karşı sanık tarafından yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nın 231. maddesine göre verilen ve davayı sonuçlandırıcı nitelikte olmayan "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına" ilişkin karara karşı aynı Kanun'un 231/12 maddesine göre itiraz yolu açık olup temyiz olanağı bulunmadığı, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına karşı sanığın yaptığı itiraz üzerine, Ağır Ceza Mahkemesince red kararı verildiği ve hükmün kesinleştiği, bu karara yönelik temyiz yolu kapalı olduğu anlaşıldığından sanığın temyiz isteminin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2-Katılan vekilinin sanık hakkında dolandırıcılık suçundan kurulan beraat hükmüne ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Olay tarihinde sanığın, katılandan bal satın aldığı ve karşılığında iğfal kabiliyetine haiz 19.000 TL bedelli sahte çek vermek suretiyle üzerine atılı suçu işlediği iddia olunan somut olayda;

Sanığın katılandan almış olduğu bal karşılığında sahte çeki vermek suretiyle haksız menfaat edindiği olayda sanığın banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle nitelikli dolandırıcılık suçundan mahkumiyeti yerine oluşa ve dosya kapsamına uygun olmayan yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.09.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2951, Karar No: 2020/5996, Tarih: 08.10.2020

**14. Hukuk Dairesi         2019/2951 E.  ,  2020/5996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 07/04/2014 gününde verilen dilekçe ile mirasçılık belgesinin iptali ve yeni mirasçılık belgesi verilmesi istenmesi üzerine Dairemizin bozma ilamına uyularak yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 17/04/2019 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Dava mirasçılık belgesinin iptali ile yenisinin verilmesi istemine ilişkindir.

Davacılar vekili, 02.06.1914 tarihinde vefat eden muris ... kızı ...'nin geriye mirasçı olarak 1912'de vefat eden eşi ...'ten olma kızı ...'yi bıraktığını, ...'nin de 1921 yılında bekar ve çocuksuz olarak vefat ettiğini, ...'nin mirasçı olarak babası ...'in amcası ...'in mirasçıları olan davacıları bıraktığını, bu durumun Gölbaşı Sulh Hukuk Mahkemesinin 2012/852 Esas, 2013/98 Karar sayılı ilamıyla da sabit olmasına rağmen Ankara 4. Sulh Hukuk Mahkemesinin 1968/505-1029 E. K. sayılı mirasçılık belgesinde Maliye Hazinesi'nin mirasçılığına karar verildiğini belirterek Ankara 4. Sulh Hukuk Mahkemesinin 1968/505-1029 E. K. sayılı mirasçılık belgesinin iptali ile yeni mirasçılık belgesinin verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... Hazinesi vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme, davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmü davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Mirasçılık belgesinin iptali davalarında, davacı taraf miras bırakanın mirasçısı olduğunu, iptali istenilen mirasçılık belgesinde mirasçı olarak gösterilmediğini ve pay verilmediğini veya mirasçı gösterilmesine rağmen mirastan kendisine olması gerekenden daha az pay verildiğini, bu nedenle önceki günlü mirasçılık belgesinin hatalı olduğunu kanıtlamak zorundadır. Bu tür davalarda da miras bırakanın diğer mirasçılarını tespit etmek ve mirasçıların miras paylarını belirlemek hakimin görevidir.

Somut olayda, Gölbaşı Sulh Hukuk Mahkemesinin 2012/852 Esas sayılı dosyasında dinlenen tanıklar 1930 doğumlu Abdülveli Akgöz ve 1947 doğumlu Mürsel Bayis, davacıların mirasbırakanı 30.11.1947 tarihinde ölen (... oğlu) ...‘ten duyduklarını aktarmış olup dosyadaki diğer deliller de değerlendirildiğinde davacılar ile mirasbırakan arasındaki irs ilişkisi kanıtlanamadığından davanın reddi gerekirken kabulüne karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 08.10.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi. Başkan