muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/477, Karar No: 2015/20931, Tarih: 18.02.2015

**15. Ceza Dairesi         2014/477 E.  ,  2015/20931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan,söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanık ile katılan arasında önceye dayanan husumet bulunduğu, bu nedenle olay tarihinde sanığın, aracının içinde bulunan katılana balta ile saldırarak yaraladığı, ayrıca sanığın balta ile katılana ait araca da zarar verdiği, sanığın bu şekilde üzerine atılı suçları işlediğinin iddia edildiği olayda, sanık savunması, katılan beyanı ve tanık ifadeleri, olay tutanağı ve tüm dosya kapsamına göre suçların sanık tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 18.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/11492, Karar No: 2006/12408, Tarih: 02.11.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/11492 E.  ,  2006/12408 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 24.02.2006 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 04.07.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; yayla olduğu iddia edilen çekişmeli taşınmaza ait tapu kaydının iptali ve özel siciline işlenmesi istemiyle açılmıştır.

Mahkemece dava kabul edilmiş, hükmü davalı taraf temyiz etmiştir.

Gerçekten; 4342 sayılı Mera Kanununun 3. maddesinde yapılan tanıma göre, yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlerdir. Mera, yaylak ve kışlakların özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması, kazandırıcı zamanaşımı yoluyla mülk edinilmesi olanaksız olduğu gibi sınırlarının daraltılması da mümkün değildir.

Çekişme konusu taşınmaz ... Beldesi, ... Mahallesi ... Mevkiinde bulunmaktadır. ..., ..., ..., ..., ..., ... ..., ... ve ... adlarıyla bilinen yaylalarla çevrilidir. Burası ülkemizin en büyük yaylalarının yer aldığı «... Yaylası» olarak anılmaktadır. Ancak; dosyada yer alan haritasından ve keşif yerinde dinlenen yerel bilirkişi beyanından, dava konusu taşınmazın ... Yaylası olarak bilinen yerin daha kuzeyinde, ... olduğu bildirilen ... Köyü yakınlarında bulunduğu görülmektedir.

Davalı taraf da savunmasında, çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerin ... ... (eski adı ...) Köyü sınırı içersinde kaldığını, ... Köyünün ... bir köy olduğunu, taşınmazın yayla ile bir ilişkisi olmadığını ileri sürmüştür.

Yaşamını genelde çiftçilikle sürdüren kişilerin hayvanlarını otlatmakta olduğu yaylaya yakın bölgelerde ikamet etmek, ziraat yapmak, bağ ve bahçe yetiştirmek için tarım taşınmazlarına ihtiyaçları olacağı ve bu amaçlarına uygun kazanmaya elverişli bazı taşınmazları mülk edinebilecekleri olgusunu göz ardı etmek, mera, yaylak ve kışlak gibi bölgelerden insanları soyutlamak mümkün değildir.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın ... ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın ... ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

O nedenle, öncelikle ilk adı ... olan köyün kuruluş tarihi İçişleri Bakanlığı İller İdaresi Genel Müdürlüğünden sorulmalı, böylelikle ... Köyünün ... köy olup olmadığı yönü üzerinde durulmalı, yine bu köye ait en eski tarihlisinden başlamak üzere idari sınır belgeleri ile sınırlar bir haritaya bağlanmışsa haritası da istenilmeli, ... Köyüne ait mevcut en eski sınırname yerel bilirkişiler yardımıyla keşfen zemine uygulanmalı, köyün kuruluşundaki idari sınırları belirlenmeli, dava konusu taşınmazın ... Köyünün ilk idari sınırları kapsamında kalıp kalmadığı saptanmalı, eğer dava konusu taşınmaz ... ... Köyünün idari sınırları içersinde kalıyorsa, seçilecek ve keşifte bulundurulacak harita mühendisi bilirkişiye daha önce sağlanacak eski tarihli memleket haritasındaki durumu incelettirilmeli, köyün kamet edilen veya tarım alanları içinde kaldığı belirlenirse özel mülkiyete konu teşkil edeceği kabul edilmeli, bu arada taşınmazın kadastro tutanağı edinme sebebi sütununda yerel bilirkişiler çekişmeli yerin ... ... Köyünün tarım alanında kaldığını, davalı tarafa ... Köyünden kişilerce satılarak temlik edildiğini beyan ettiklerinden davalı tarafa satan veya onun murislerine ait nüfus kimlik bilgileri getirtilerek bu kişilerin gerçekten ... Köyü nüfusuna kayıtlı olup olmadıkları yönü üzerinde durularak tutanak bilirkişilerinin sözleri denetlenmeli, bütün bunların sonucuna uygun hüküm kurulmalıdır.

Tüm bu inceleme ve araştırma yapılmadan davanın yazılı olduğu şekilde kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcının istek halinde yatırana iadesine, 02.11.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1089, Karar No: 2025/5872, Tarih: 09.04.2025

**2. Ceza Dairesi         2025/1089 E.  ,  2025/5872 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/859 E., 2024/1326 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düşme, bozma

İnceleme konusu olan suçlara iştirak eden ve yaşı küçük olduğu için ayrı yargılanan suça sürüklenen çocuk ... hakkındaki Ankara Batı Çocuk Mahkemesinin 18.04.2017 tarihli ve 2016/212 Esas, 2017/220 Karar sayılı olan mala zarar verme suçundan hükmedilen mahkûmiyet hükmünün zamanaşımı süresini kesmesi nedeniyle, sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan zamanaşımı süresinin henüz dolmadığı anlaşılmakla, Tebliğnamedeki 1 numaralı düşme istemine dair görüşe iştirak edilmeyerek yapılan incelemede;

Bozma üzerine kurulan hükümlerin, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 7499 sayılı Kanun'un 22. maddesi ile 5271 sayılı Kanun'a eklenen 6. maddesinin 1. fıkrası (d) bendi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142. maddesinde, 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun'un 150/3. maddesinde yer alan yasal zorunluluk nedeniyle, müdafinin hazır bulunduğu oturumda karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, müdafinin, "yokluğunda karar verilmesi talepli" mazeret dilekçesine binaen yargılamaya devam edilip duruşma ertelenmeden veya başka bir müdafi de görevlendirilmeden yargılamaya devam edilip müdafinin yokluğunda karar verilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılması suretiyle sanığın savunma hakkı kısıtlanıp hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme suçlarından yazılı şekilde hükümler kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ile müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı kısmen Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22611, Karar No: 2014/5567, Tarih: 10.03.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/22611 E.  ,  2014/5567 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Antalya 6. İş Mahkemesi

Tarihi : 29/04/2013

Numarası : 2012/124-2013/72

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda; hüküm davalılar vekillerince temyiz edilmiş, davalı A.. B.. vekili tarafından duruşma istenmiş ise de; HUMK'nun 435.maddesi gereğince duruşma isteğinin süreden reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı vekili, kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma ve genel tatil ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalılar davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacı 01.05.2009-05.08.2009 tarihleri arasındaki fazla çalışma ve genel tatil ücreti alacakları için alt işveren A.. İnşaat Peyzaj Temizlik Hizmetleri Taşımacılık Oto Kiralama Taah. San. Ticaret Ltd. Şti. 'ye karşı dava açmış ve Antalya 1. İş Mahkemesi'nin 2010/472 Esasına kaydedilen bu dava dosyasında 16.02.2012 tarih ve 2012/89 Karar numarası ile davanın kabulüne karar verilmiştir. Davacı bu dönemi de kapsar şekilde, 01.05.2009-16.07.2012 tarihleri arasındaki fazla çalışma ve genel tatil alacakları için bu kez eldeki davayı açmıştır.

Müteselsil borçlulukta alacaklı borçlularından herhangi birine karşı hakkını ileri sürebilir. B.K.'nun 142/II.(TBK.nun 163.) maddesindeki borcun tamamen edasına kadar bütün borçluların mesuliyeti devam edeceğinden alacaklı borçtan sorumlu olan bütün borçlular aleyhinde dava açabileceği gibi borçlulardan herbiri aleyhine ayrı ayrı da dava açabilir. Bunu önleyen bir hüküm yasalarımızda mevcud değildir. Bu duruma göre, alacaklının dayanışmalı borçlulardan birini yada bir kaçını seçip onlara karşı alacak davası açarak ödetme kararı alması eğer borç ödenmemişse diğer sorumlu hakkında da alacağın tümü için alacak davası açmasını engellemez. Çünkü alacaklının tatmini oranında borç sona erer. Bu durumda mahkemece önceden ödetilmesine karar verilen bu miktarı geçmemek ve tahsilde tekerrür etmemek kaydıyla tahsile karar verilmesi gerekir.

Son alt işveren olan davalı M.. S.. ve asıl işveren olan davalı Belediye, davacının 01.05.2009-05.08.2009 tarihleri arasındaki çalışmasından dolayı hak kazandığı fazla çalışma ve genel tatil ücreti alacaklarından sorumlu ise de; Mahkemece dava dışı alt işveren Açıkel İnşaat Peyzaj Temizlik Hizmetleri Taşımacılık Oto Kiralama Taah. San. Ticaret Ltd. Şti.'nin Antalya 1.İş Mahkemesinin 2010/472 Esas nolu davasına konu hüküm altına alınan fazla çalışma ve genel tatil ücreti alacağını ödeyip ödemediği araştırılmamıştır.

Mahkemece, A.. İnşaat Peyzaj Temizlik Hizmetleri Taşımacılık Oto Kiralama Taah. San. Ticaret Ltd. Şti.'nin Antalya 1.İş Mahkemesi'nin 2010/472 Esas nolu davasına konu hüküm altına alınan fazla çalışma ve genel tatil ücreti alacağını ödeyip ödemediği araştırılarak; ödeme yapılmış ise o döneme mahsuben hüküm altına alınan kısmın reddine; ödeme yapılmamış ise eldeki davada mükerrer ödemeye yol açmayacak şekilde davalılardan tahsiline karar verilmesi gerekirken, bu husus üzerinde durulmadan yazılı gerekçe ile karar verilmiş olması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 10.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1543, Karar No: 2013/257, Tarih: 21.05.2013

**Ceza Genel Kurulu         2012/1543 E.  ,  2013/257 K.**

* HIRSIZLIK

* SUÇLARIN İÇTİMAI

* ZİNCİRLEME SUÇ

* AYNI SUÇ İŞLEME KARARI

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 43

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 141

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 142

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık ve nitelikli hırsızlık suçuna teşebbüsten sanık M.. A.. hakkında 5237 sayılı TCK’nun 141/1, 31/3, 62 ve 51/1-a maddeleri uyarınca 4000 Lira adli para,142/2-b, 143, 35/2, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 4 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin, Ankara 2. Çocuk Mahkemesince verilen 29.07.2008 gün ve 1995-563 sayılı hükmün, sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 13. Ceza Dairesince 27.02.2012 gün ve 8691-4322 sayı ile;

“Sanığın katılana ait eşyalarla birlikte aracın anahtarını da çaldıktan sonra aynı suç işleme kararının icrası kapsamında aynı günün gecesinde tekrar suça konu aracın bulunduğu yere gelerek aracı çalma girişiminde bulunmaktan ibaret eyleminin kül halinde TCK’nın 142/1-b ve 43/1. maddelerinde yazılı bulunan suçu oluşturduğu halde yazılı şekilde karar verilmesi” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay C.Başsavcılığı ise 09.05.2012 gün ve 273662 sayı ile;

"Yargıtay Yüksek 13. Ceza, Dairesi ile Cumhuriyet Başsavcılığımız arasında, somut olayımızda olduğu gibi suçun tamamlanmış olan temel şekli ile daha ağır cezayı gerektiren ancak teşebbüs halinde, kalan nitelikli halinin müteselsilen islenmesi halinde hangi ceza üzerinden artırma yapılacağı konusunda uyuşmazlık doğmuştur.

Uyuşmazlığın çözümü için 765 sayılı TCK'nun 80. maddesine paralel hükümler içermekle birlikte oldukça farklı hükümlere de yer veren 5237 TCK'nun 43. maddesindeki koşulların irdelenerek; zincirleme suçu oluşturan bağımsız suçlardan hangisinin üzerinden artırım yapılması gerektiğinin ortaya konması gerekmektedir...

İtiraza konu uyuşmazlığın daha iyi anlaşılabilmesi için somut olayımızın özelliği de dikkate alınarak çözülmesi gereken sorunları aşamalı olarak şu şekilde sıralamak mümkündür.

1)Aynı suçun basit ve nitelikli halinin zincirleme suçun koşullarını oluşturacak şekilde birlikte islenmesi halinde hangi suç temel cezaya esas alınacaktır?

2)Zincirleme suçu oluşturan bağımsız suçlardan basit suçun tamamlanmış olması, nitelikli suçun ise teşebbüs aşamasında kalması halinde hangi suç temel cezaya esas alınacaktır?

3)Teşebbüs aşamasında kalan suçta aynı zamanda ağırlatıcı bir nedenin bulunması halinde bu ağırlatıcı neden uygulanabilir mi?

4)Zincirleme suç hükümlerinin uygulanması halinde zincirleme suça dahil olan bağımsız suçların müstakil olarak ayrı ayrı uygulanması sonucu çıkan toplam cezadan daha fazla cezaya hükmedilmesi mümkün olabilir mi? Sorunların Çözümüne gelince:

3)Teşebbüs aşamasında kalan suçta aynı zamanda ağırlatıcı bir nedenin bulunması halinde bu ağırlatıcı neden uygulanabilir mi?

4)Zincirleme suç hükümlerinin uygulanması halinde zincirleme suça dahil olan bağımsız suçların müstakil olarak ayrı ayrı uygulanması sonucu çıkan toplam cezadan daha fazla cezaya hükmedilmesi mümkün olabilir mi? Sorunların Çözümüne gelince:

1)Aynı suçun basit ve nitelikle halinin zincirleme suça konu olacak şekilde birlikte islenmesi halinde, suçun nitelikle halinin temel cezaya esas alınacağı gerek doktrinde gerek uygulamada duraksamaya neden olmayacak şekilde benimsenmiştir. Bu hususta herhangi bir tartışma mevcut değildir.;

2)Zincirleme suçu oluşturan suçlardan daha nitelikli olan suçun teşebbüs aşamasında kalması, basit suçun ise tamamlanması halinde somut olayımızda olduğu gibi temel cezaya hangi suçun esas alınacağı hususunda doktrinde ve uygulama da; farklı görüşler mevcuttur.

Tamamlanmış suçun temel cezaya esas alınması hakkaniyet kuralına daha uygun olsa dahi, bu şekildeki bir uygulamanın daha başka sorunları gündeme getireceği acıktır. Zira yukarıda ayrıntılı bir şekilde açıklandığı üzere zincirleme suça, bağlanan sonuçlardan en önemlisi olan zaman aşımı süresi hangi suça göre belirlenecektir. Bir taraftan tamamlanmış olması nedeniyle daha basit suç temel cezaya esas alınarak, buna göre TCK'nun 43. maddesindeki artırım hükümleri uygulanırken diğer taraftan hüküm fıkrasında hiç gösterilmeyen suçun nitelikli halinin zaman aşımı süresinin belirlenmesinde dikkate alınmasının mümkün olamayacağı gibi ayrıca suçun nitelikli halinin hiç işlenmemiş gibi kabul edilmesi de mümkün değildir.

Cumhuriyet Başsavcılığımızca iştirak edilmemekle birlikte bir an için Yargıtay 13. Ceza Dairesinin görüşünün doğru olduğunun kabul edilmesi halinde sanığın haksız olarak ele geçirdiği anahtar ile aracı çalma girişiminde bulunmasından ibaret eylemi adeta devre dışı bırakılmaktadır. Bu görüşten yola çıkıldığında aynı işyerinde değişik zamanlarda aynı suçun basit seklini zincirleme bir şekilde işleyen sanık ile suçun basit ve nitelikli halini zincirleme bir şekilde işleyen sanık arasında herhangi bir farkın bulunmadığı sonucuna ulaşılacaktır. Bunun da ceza hukukunun olmazsa olmazını teşkil eden kanun önünde eşitlik, hakkaniyet ve adalet ilkeleriyle bağdaşması mümkün değildir.

3) Yine itiraza konu uyuşmazlıkta olduğu gibi zincirleme suçu oluşturan bağımsız suçlardan birisinin gece vaktine rastlayan zaman dilimi içerisinde işlenmesine karşın, Yargıtay 13. Ceza Dairesinin görüşüne itibar edilmesi halinde bu ağırlatıcı nedenin de devre dışı bırakılması gündeme gelecektir ki, yukarıda 2 numaralı sorunun çözümünde açıklandığı üzere bununda kanun önünde eşitlik, hakkaniyet ve adalet kurallarıyla bağdaşması mümkün değildir.

3) Yine itiraza konu uyuşmazlıkta olduğu gibi zincirleme suçu oluşturan bağımsız suçlardan birisinin gece vaktine rastlayan zaman dilimi içerisinde işlenmesine karşın, Yargıtay 13. Ceza Dairesinin görüşüne itibar edilmesi halinde bu ağırlatıcı nedenin de devre dışı bırakılması gündeme gelecektir ki, yukarıda 2 numaralı sorunun çözümünde açıklandığı üzere bununda kanun önünde eşitlik, hakkaniyet ve adalet kurallarıyla bağdaşması mümkün değildir.

4) Zincirleme suç hükümlerinin uygulanması halinde, zincirleme suçu oluşturan bağımsız suçların yerel mahkeme kararında olduğu gibi ayrı ayrı suç kabul edilmesi sonucunda hükmedilen toplam cezadan daha fazla cezayı gerektiren bir cezaya hükmedilmesinin mümkün olup olamayacağının hukukun evrensel ilkeleri ışığında çözümü gerekmektedir...

Somut olayımızda katılana ait işyerinden gündüz vaktine rastlayan zaman dilimi içerisinde suça konu para ve eşyalarla birlikte katılana ait aracın kontak anahtarını da çalan sanığın gece vaktine rastlayan zaman dilimi içerisinde tekrar olay yerine gelerek haksız olarak ele geçirdiği kontak anahtarı ile katılana ait aracı da çalma girişiminden ibaret eylemlerinden dolayı 5237 sayılı TCK.nun 142/2-d, 143, 43, 31/3. maddeleri ile uygulama yapılarak sonuç itibariyle hükmedilen cezanın zincirleme suçu oluşturan bağımsız suçlardan dolayı TCK'nun 142/1-b, 31/3, 142/2-d, 143, 35/2, 31/3. maddelerinin uygulanması sonucunda verilecek toplam cezayı geçmemesi halinde hem bütün eylemler ile ağırlatıcı nedenler hükme dahil edilerek sanığın hiç bir eylemi cezasız kalmayacak, hem de zincirleme suçu oluşturan suçların bağımsız olarak işlenmesi halinde verilecek toplam cezadan daha fazla ceza verilmeyerek hakkaniyet ilkesine uygun hareket edilecektir...

Yukarıda ayrıntılı bir şekilde açıklandığı üzere itiraza konu uyuşmazlıkta zincirleme suçun koşulların oluşmasına karşın, yerel mahkeme tarafından zincirleme suçu oluşturan suçlardan dolayı ayrı ayrı hüküm kurulduğu gibi bina içerisinden gerçekleştirilen ilk eylemden dolayı TCK'nun 142/1-b maddesi verine aynı kanunun 141/1 maddesi ile uygulama yapıldığından bahisle 21.01.2009 tarihli tebliğnamede hükmün bozulmasına karar verilmesi talep edilmiş ise de; TCK'nun 142/2-d, 143, 43, 31/3, 62. maddeleri uyarınca uygulama yapıldığında verilebilecek en az cezanın 2 yıl 1 ay hapis cezası olacağı ve bu sonuç cezanın da yerel mahkeme tarafından iki ayrı suçtan verilen 1 yıl 4 ay 20 gün hapis ceza ve 4.000 TL adli para cezasından fazla olacağı açıkça anlaşıldığından; yerel mahkeme tarafından eksik cezaya hükmedilmesine karşın, aleyhe temyizin olmaması nedeniyle hükmün bozulmasının pratikte hiç bir yarar sağlamayacağı açıktır. Bu durumda yerel mahkeme tarafından verilen mahkumiyet kararının eleştirilerek 'onanmasına' karar verilmelidir” görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.