muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/13423, Karar No: 2023/22325, Tarih: 10.10.2023

Sanıklara yükletilen fuhuş eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanıklar tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı anlaşıldığından,

Sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanıklar tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy çokluğuyla ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE

10.10.2023 tarihinde karar verildi.

(Muhalif) (Muhalif)

KARŞI OY

Sayın çoğunluk ile aramızdaki uyuşmazlık, yönteme uygun arama kararı alınmadan sanığa ait otelde müşterilerin kaldığı odalarda arama yapılmasının hukuka uygun olup olmadığı, bu arama sonucu elde edilen delillerin, mağdur beyanlarının hükme esas alınıp alınmayacağı noktasındadır.

Sanığa ait otele kontrol için giden polis memurlarının fuhuş yapıldığı şüphesi üzerine öncelikle 5271 sayılı Kanun'un 160 ncı ve devamı maddeleri uyarınca Cumhuriyet Savcısına bilgi vererek emri doğrultusunda işlem yapması gerekirken herhangi bir yazılı veya sözlü emir almadan otelde kalan müşterilerin odalarında arama yaptıkları, odalarda fuhuş yapan mağdurları erkek müşterilerle beraber yakaladıkları, ifadelerini aldıkları anlaşılmaktadır.

Otel odasında kalan kişilerin odalarında arama için 5271 sayılı Kanun'un 116 ve 117 nci maddeleri uyarınca arama kararı almaları gerekirken kolluk tarafından doğrudan arama işlemi yapılmıştır.

Cumhuriyet Savcısına haber verilmeme ve arama kararı alınmaması konusunda sayın çoğunluk ile aramızda herhangi bir uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Odalarda yapılan arama sonucu bulunan müşteri ve mağdurlar ifadelerinde, otel sahibi ve çalışan sanıkların fuhuştan haberdar olduklarını beyan etmeleri nedeniyle mağdurların ifadelerine dayanılarak mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

Burada çözümlenmesi gereken sorun hukuka aykırı arama sonucu bulunan mağdur ve tanık müşterilerin ifadelerinin hükme esas alınıp alınmayacağı noktasındadır.

Odalarda yapılan arama sonucu bulunan müşteri ve mağdurlar ifadelerinde, otel sahibi ve çalışan sanıkların fuhuştan haberdar olduklarını beyan etmeleri nedeniyle mağdurların ifadelerine dayanılarak mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

Burada çözümlenmesi gereken sorun hukuka aykırı arama sonucu bulunan mağdur ve tanık müşterilerin ifadelerinin hükme esas alınıp alınmayacağı noktasındadır.

Günümüzde Ceza Muhakemesinin temel amacı maddi gerçeğe ulaşmak olmakla birlikte, klasikleşen bir retorik ile söylersek ne pahasına olursa olsun mutlak gerçeğe ulaşmak yerine, dürüst, temiz, adil bir yargılama ile önceden belirlenen usul hükümlerine uyularak maddi gerçeğe ulaşmak asıl hedef olmalıdır. Ceza Muhakemesinde her şey delil olma özelliği taşır. Bu delillerin hükme esas alınıp alınamayacağını, doğruluğunu yargıç serbestçe takdir ederek karar verir. Öğreti de buna "vicdani delil" veya "serbest ispat" sistemi denir. 5271 sayılı Kanun'un 217 nci maddesi ile açık bir şekilde "serbest ispat" sistemini benimsemiştir. Ancak bu sistemin de bazı sınırlamaları vardır. Hukuka aykırı delil kullanılmaması ve delil değerlendirme yasağı, bunun önemli bir istisnasıdır. Hukuka aykırılık ise 5271 sayılı Kanun'un 288 inci maddesinde tanımlanmıştır. "Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' Bu tanımdan da anlaşılacağı gibi delilin elde edilmesi aşamasında bir hukuk kuralı ihlal edilmiş ise artık bu delil hukuka aykırıdır ve 5271 sayılı Kanun'un 217/2 nci maddesi uyarınca dışlanması gerekir. Hukuka aykırılığı sadece delilin elde edilmesi aşamasında yasak sorgu yöntemlerinin kullanılmasına indirgememek gerekir. Hukuk kuralına aykırı davranılarak elde edilen her delil değerlendirme yasağı kapsamına girmelidir. Bir delilin kullanılması, hükme esas alınması hukuk kuralı ile çatışıyor ise artık bu delil dışlanmalıdır. Kullanılmama ve hükme esas alınmamayı kapsayacak şekilde bunu "hukuka aykırı delilin değerlendirme yasağı" olarak ifade edebiliriz. Somut bir örnek ile açıklarsak Cumhuriyet Savcısı huzurunda ifade veren sanığın eşi, 5271 sayılı Kanun'un 45 inci maddesindeki çekinme hakkını kullanmayarak eşi aleyhine delil olabilecek nitelikte ifade verdikten sonra yargılama aşamasında tanıklıktan çekindiğini bildirdiğinde artık Cumhuriyet Savcısı huzurunda verdiği ifade delil değerlendirme yasağı kapsamında kalacaktır. Aslında soruşturma aşamasında yasak bir yöntem kullanılmamıştır. Kendi isteği ile tanıklık yapmıştır. Ancak kovuşturma aşamasında çekinmekle ilk verdiği ifade hukuka aykırı hale gelmiş bu delil değerlendirme kapsamına girmiştir. Nedeni 5271 sayılı Kanun'un 45 inci maddesi ile çelişir hale gelmiştir.

Yargıtayımızın tanıklık konusunda yerleşik ve doğru uygulaması bu durumda delil değerlendirme yasağı yönündedir. Bu örnekten de anlaşılacağı gibi delilin hukuka aykırılığı kavramını delilin elde edilmesi sırasında yasak yönteme başvurulması ile sınırlamamalı bunun yerine 5271 sayılı Kanun'un 217/2 nci madde ile benimsenen daha geniş olan "Hukuka aykırı delil" kavramını benimsemek gerekir. 5271 sayılı Kanun'un 217/2 ve 206/2-a bendi hukuka uygun olmayan delillerin ispat süresinde dışlanmasını hükme bağlamıştır. 5271 sayılı Kanun'un 217/2 nci maddesi açık bir şekilde delilin dışlanması için hukuka aykırı elde edilmesini aramamış, sınırlamayı genişleterek delilin hukuka uygun elde edilmiş olmasını aramıştır. Delilin hukuka uygun olmadığının tesbiti halinde artık yargıç bu delinin hükme esas alınıp alınmayacağı konusunda bir takdir hakkına sahip değildir. 5271 sayılı Kanun'un 217/2 ve 206/2-a da açık bir şekilde mutlak değerlendirme yasağını benimsediğinden hükme esas alınamaz. Ceza Muhakemesi Kanunu nispi değerlendirme yasağını benimsememiştir. Bu sistemi benimseyen ülkelerde hukuka aykırılığın ağırlığının değerlendirilmesi benimsenmiştir. Alman hukukunda etkili olan bu sistemde "değerlerin tartılması" suretiyle yargıç delilin dışlanması gerekip gerekmediğine karar verir. Ancak bizim Ceza Muhakemeleri Kanunu tarafından bu sistem benimsenmemiş hukuka uygun olmayan delilin dışlanması gerektiği açık bir şekilde düzenlenmiştir.

Hukuka aykırı şekilde bulunan mağdur ve tanıkların beyanlarının hükme esas alınıp alınmayacağı konusu hukuka aykırı delillerin uzak etkisi (zehirli ağacın meyvesi) konusunu değerlendirmek gerekir. Kıta Avrupası ve Anglo Sakson hukuk isteminde konu farklı yönleriyle tartışılmıştır.

Ceza Muhakemesi Kanunu 217/2 deki herhangi bir ayrım yapmaksızın her türlü hukuka aykırı delilin muhakemede kullanılmasını yasakladığından delilin doğrudan veya dolaylı hukuka aykırılığının bir önemi olmaz. Önemli olan delilin hukuka aykırı elde edilmiş olmasıdır. Hukukumuzda benimsenen mutlak delil yasağı nedeniyle hukuka aykırı delilin uzak etkisinin kabul edilmesi mümkün değildir. ''Zehirli ağacın meyvesi zehirlidir'' ilkesi gereği somut olayda hukuka aykırı bir şekilde elde edilen delil niteliğindeki tanık ve mağdurların beyanları hükme esas alınamaz bunların dışlanması gerekir. Bu beyanlar dışlandığında sanığın atılı suçu işlediği konusunda mahkûmiyetine yeterli delil bulunmadığı görülecektir.

Benzer bir olayda Yargıtay Ceza Genel Kurulu 26.05.2022 tarihli ve 2019-442 Esas, 2022-390 Karar sayılı kararında kolluk görevlilerinin yönteme uygun arama kararı almadan otel odasında bulunan mağdurların beyanları üzerine verilen mahkûmiyet hükmünde beyanların hükme esas alınamayacağına ve sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine hükmetmiştir.

Benzer bir olayda Yargıtay Ceza Genel Kurulu 26.05.2022 tarihli ve 2019-442 Esas, 2022-390 Karar sayılı kararında kolluk görevlilerinin yönteme uygun arama kararı almadan otel odasında bulunan mağdurların beyanları üzerine verilen mahkûmiyet hükmünde beyanların hükme esas alınamayacağına ve sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine hükmetmiştir.

Somut olayımızda hukuka aykırı deliller dışlanarak uzak etkileri de dışlandıktan sonra sanıkların beraatine karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun mahkûmiyet kararının onanması yönündeki görüşüne karşıyız.
Yargıtay — Esas No: 2015/2803, Karar No: 2015/6690, Tarih: 01.07.2015

**6. Hukuk Dairesi         2015/2803 E.  ,  2015/6690 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/12/2014

NUMARASI : 2013/23-2014/1532

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davacı ve davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağı istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar vekili, dava dilekçesinde; müvekkillerinin murisi ile davalı arasında kira sözleşmesi düzenlendiğini, davalının elde edilen hasılatın yarısını müvekkillerine ödemesi gerektiğini ancak kira bedellerinin ödenmediğini belirterek 9.000 TL alacağın tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

01/10/2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 Sayılı HMK'nun 4/1-a maddesine göre “Kiralanan taşınmazların, 09.06.1932 tarihli ve 2004 sayılı İcra ve İflas Kanununa göre ilamsız icra yoluyla tahliyesine ilişkin hükümler ayrık olmak üzere, kira ilişkisinden doğan alacak davaları da dâhil olmak üzere tüm uyuşmazlıkları konu alan davalar ile bu davalara karşı açılan davalarda” Sulh Hukuk Mahkemesi görevlidir. Mahkemelerin görevi kamu düzenine ilişkin kurallardan olup, yargılamanın her aşamasında istek üzerine, ya da re'sen gözetilmesi gerekir.

Somut olayda, davacı kiraya veren mirasçıları, 18/01/2013 tarihinde açtığı davada, kira alacağı isteminde bulunmuştur. Taraflar arasındaki uyuşmazlık, kira ilişkisinden kaynaklandığına göre, görevli mahkeme Sulh Hukuk Mahkemesidir. Mahkemece görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yazılı şekilde işin esası incelenerek davanın esastan sonuçlandırılması doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK'ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK'nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 01.07.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6807, Karar No: 2014/17215, Tarih: 01.10.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/6807 E.  ,  2014/17215 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2009/237559

MAHKEMESİ : Diyarbakır Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 02/06/2009

NUMARASI : 2009/23 (E) ve 2009/137 (K)

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu'nun takdirine göre; suçun sanık A.. Y.. tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-) Oluş ve dosya içeriğine göre; suç tarihinde geceleyin saat 20:30 sularında kızı olan tanık A..Ç.. ile birlikte alışverişten dönen yakınanın, ikametinin bulunduğu sokağa girdiği sırada bir şahsın kendilerini takip ettiğini gördüğü, şahsın koşarak yakınanın yanına gelip, kolunda bulunan çantasını çektiği, alışveriş torbaları nedeniyle yerinden çıkmayan çantayla birlikte yakınanı yerde sürükleyen şahsın, çantayı alarak kaçtığı ve şahsın ara sokaklara girerek izini kaybettirdiğini vatandaşlardan öğrenen yakınanın çantasında 1 adet telefon, nüfus cüzdanı ve banka kartı olduğunu, şahsı görmesi halinde tanıyabileceğini beyan ettiği,

Tanık A..Ç...'in kollukta alınan beyanında, yakınanın beyanlarını doğruladığı ve çantayı alarak olay yerinden uzaklaşan şahsı görmesi halinde tanıyabileceğini beyan ettiği,

21.02.2009 tarihli tutanak içeriğinde, sözkonu olayla ilgili olarak çevrede yapılan araştırmalarda ismini ve ifade vermek istemediği belirtilen bir şahsın, olayı gerçekleştiren şahısları 100 m kadar kovaladığını, tam yakalamak üzereyken şahıslardan birinin bıçak çekmesi nedeni ile yakalamaktan vazgeçtiğini beyan ettiğinin belirtildiği, alınan eşgal bilgileri doğrultusunda 21.01.2009 günü saat 00:50 sularında sanıkların yakalandığı,

Aynı tarihli teşhis tutanağına göre, yakınanın sanık A.. Y..'nu göstererek, olay tarihinde kendisini yere düşürüp çantasını alan şahsa benzettiği; tanık A.. Ç..'in ise, sanık A.. Y..'nun annesini yerde sürükleyip, çantasını alan şahıs olduğunu, sanık M.. D..'ın ise olay anında karşıda olayı izleyen şahsa benzettiğini beyan ettikleri,

Sanıkların aşamalarda atılı suçlamayı kabul etmedikleri ve olay tarihinde birlikte olup motorsikletle kaza yaptıklarını belirttikleri,

21.02.2009 tarihli tutanak içeriğinde geçen ve olayı gördüğü belirtilen kişinin yargılama aşamasında tespit edilemediği,

Yakınanın yargılama sırasında alınan beyanında, olay sırasında bir kişi gördüğünü, ancak çevreden gelen vatandaşların bir kişinin de ilerde beklediğini, çantasını alan şahsın çantayı bu şahsa verdiğini söylediklerini, olay sırasında şahsın yüzünü tam göremediği için teşhis edemeyeceğini, teşhis tutanağında da benzettiğini söylediğini,

21.02.2009 tarihli tutanak içeriğinde geçen ve olayı gördüğü belirtilen kişinin yargılama aşamasında tespit edilemediği,

Yakınanın yargılama sırasında alınan beyanında, olay sırasında bir kişi gördüğünü, ancak çevreden gelen vatandaşların bir kişinin de ilerde beklediğini, çantasını alan şahsın çantayı bu şahsa verdiğini söylediklerini, olay sırasında şahsın yüzünü tam göremediği için teşhis edemeyeceğini, teşhis tutanağında da benzettiğini söylediğini,

Tanık Aslı Çelik'in yargılama sırasında alınan beyanında, olay sırasında bir şahsın biraz ilerde beklediğini, sanırsa bu şahsın gözcülük yaptığını, annesinin çantasını alan şahsın diğer şahısla olay yerinden ayrıldıklarını, şahısların yüzünü tam göremediğinden teşhis edemeyeceğini, çevreden olayı gören vatandaşların kendisine söylediklerine göre hazırlıktaki bilgileri verdiğini beyan ettiği,

Şu halde, yakınanın ve tanığın aşamalardaki beyanları, tutanaklar, sanıkların savunması bir arada değerlendirildiğinde, yakınana yönelik yağma eyleminin birden fazla kişi tarafından birlikte işlenip işlenmediği ve birden fazla kişi ile birlikte işlendiğinin tespiti halinde ise, sanık M.. D..'ın olayın faili olup olmadığı konusunda duraksama bulunduğunun anlaşılması karşısında;

Suç tarihinde sanıklar tarafından kullanılan telefonlar ile yakınanın olay sırasında çantasında bulunduğunu belirttiği telefonun IMEİ numarası tespit

edilip, sanıkların ve yakınanın kullandığı telefon numaraları eklenmek suretiyle TIB'e müzekkere yazılarak, atılı suç tarihinden 1 ay öncesini ve sonrasını kapsayacak şekilde görüşme kayıtları ve buna ilişkin baz istasyonları getirtilerek, yakınana ait telefonun atılı suç tarihinden sonra kullanılıp kullanılmadığı ve kullanılmışsa hangi hatlarla kullanıldığı, olay yerinde kamera kaydı olup olmadığı, yakınana ait kartın olaydan sonra kullanılıp kullanılmadığı araştırılıp, olaya ilişkin tüm deliller toplandıktan sonra, atılı suç tarihinde sanık M.. D..'ın olay yerinde bulunup bulunmadığı, diğer sanığın eylemine iştirak edip etmediğinin duraksamaya yer vermeyecek şekilde saptanması ve bundan sonra da sanık A.. Y..'nun vasıflı yağma eylemine uygulanması gereken kanun madde ve fıkralarının tayin ve takdiri gerektiği dikkate alınmadan, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-) Kabule görede; TC. Anayasa’sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanın ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde sanıklar için soruşturma ve kovuşturma aşamasında görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar savunmanlarının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 01.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7333, Karar No: 2012/11184, Tarih: 16.10.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/7333 E.  ,  2012/11184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR TARİHİ : 02.11.2011

Ltd. Şti.

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; müvekkiline ait ve davalı nezdinde kasko sigortalı aracın tek taraflı olarak yaptığı kaza neticesinde hasarlandığını, kaza sonrasında davalı ... şirketine hasar ihbarı yapıldığını, davalı tarafından hasar dosyası oluşturulduğunu ancak hasar tazminatı talebinin reddedildiğini, müvekkilinin aracın tamirini yaptırmak zorunda kaldığını ve aracın kullanılamaması nedeniyle zarara uğradığını belirterek, 7.647,03 TL hasar ile 2.000,00 TL aracın kullanılamaması nedeniyle uğranılan zarar bedelinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; Sigortalı aracın yük naklinde kullanılan ticari nitelikte panelvan cinsi araç olduğunu, kaza sırasında aracı kullanan sürücünün sürücü belgesinde ticari araç kullanamayacağı şerhinin bulunduğunu, kazanın aracın yetersiz sürücü belgesi ile kullanılması sırasında meydana gelmesi nedeniyle hasarın sigorta teminatı kapsamında olmadığını öne sürerek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; Davanın kısmen kabulü ile, 7.647,03 TL

../...

-2-

2012/7333

2012/11184

tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı vekilleri tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

Dava, davacı sigortalının davalı ... şirketine Kasko poliçesi ile sigorta ettirdiği aracının trafik kazası neticesinde hasarlanması nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, özellikle oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen maddi tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davacı ve davalı vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 21,15 TL peşin harcın onama harcına mahsubuna, aşağıda dökümü yazılı 454,25 TL peşin harcın onama harcına mahsubuna 16.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2022/1011, Karar No: 2024/977, Tarih: 08.02.2024

**1. Hukuk Dairesi         2022/1011 E.  ,  2024/977 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/973 E., 2021/1122 K.

DAVALILAR : Hazine vekili Avukat ..., ...

FER'Î MÜDAHİL : ...

DAVA TARİHİ : ...

HÜKÜM/KARAR : Kabul/Kabul-Karar Kaldırılarak Dava Kabul

İLK DERECE MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/684 E., 2021/152 K.

Taraflar arasındaki tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne, feri müdahilin talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararın davalı Hazine vekili ve feri müdahil ... tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Hazine vekili ve feri müdahil ... tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun'un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun'un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre; çekişme konusu taşınmaz bölümünün dava tarihi itibariyle keşfen saptanan değeri 20.918,30 TL olup, temyize konu edilen bu miktar Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibariyle kesinlik sınırı olan 78.630,00 TL'nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı Hazine vekilinin ve feri müdahil ...'nun temyiz dilekçelerinin değerden REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde feri müdahile iadesine,

Temyiz eden davalı Hazine harçtan muaf bulunduğundan bu konuda karar verilmesine yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesince, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

08.02.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14630, Karar No: 2010/27696, Tarih: 25.11.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/14630 E.  ,  2010/27696 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 10. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 31/03/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlunun davacı olduğu  Ankara 4.Asliye Ticaret Mahkemesinin 24.02.2010 tarihli tedbir kararında “icra veznesine girecek paranın alacaklıya ödenmemesi için İİK ‘ nun 72/3. maddesi gereğince ihtiyati tedbir konulmasına” şeklinde tedbir kararı verildiği görülmüştür. Borçlunun adresinde yapılan 19.02.2010 tarihli  ihtiyati haciz tutanağında   45.320.00 TL  borç tutarı icra memuruna ödenmiş olup,  Yapı Kredi Bankasına ait 18.03.2010 tarih ve 52.370.00 TL tutarındaki kesin teminat mektubu karşılığında nakit paranın iadesi  yönündeki borçlu   talebini  reddeden  icra memuru işleminin iptali  istemiyle  yapılan şikayet mahkemece reddedilmiştir.

Mahkemece, İİK.nun 72/3. maddesindeki para tabirine dar yorum getirilerek,  icraya ödenen paranın kesin teminat mektubu ile değiştirilmesi yönündeki  talebi reddeden icra memuru işleminin iptaline karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde istemin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 25/11/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.