muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/535, Karar No: 2023/831, Tarih: 20.09.2023

8. Belirtmek gerekir ki; söz konusu hüküm uyarınca evlilik birliği, eşler arasında ortak hayatı çekilmez duruma sokacak derecede temelinden sarsılmış olduğu takdirde, eşlerden her biri kural olarak boşanma davası açabilir ise de, Yargıtay bu hükmü tam kusurlu eşin dava açamayacağı şeklinde yorumlamaktadır. Çünkü tam kusurlu eşin boşanma davası açması tek taraflı irade ile sistemimize aykırı bir boşanma olgusunu ortaya çıkarır. Boşanmayı elde etmek isteyen kişi karşı tarafın hiçbir eylem ve davranışı söz konusu olmadan, evlilik birliğini, devamı beklenmeyecek derecede temelinden sarsar, sonra da mademki "birlik artık sarsılmıştır" diyerek boşanma doğrultusunda hüküm kurulmasını talep edebilir. Böyle bir düşünce, kimsenin kendi eylemine ve tamamen kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği yönündeki temel hukuk ilkesine aykırı düşer (4721 sayılı Kanun md. 2). Nitekim benzer ilkeye Hukuk Genel Kurulunun 04.12.2015 tarihli ve 2014/2-594 Esas, 2015/2795 Karar sayılı kararında da değinilmiştir. Bu durumda kusur ilkesine göre genel sebeple (4721 sayılı Kanun md. 166/1) boşanmaya karar verebilmek için davalının az da olsa kusurlu olması gerekir.

9. Yargıtay kararlarında boşanma davalarında temyiz incelemesi aşamasının daha sağlıklı yürütülebilmesi amacıyla; her bir davada verilecek olan boşanma kararı, ferileri ve boşanmanın malî sonuçları yönünden yapılacak denetlemeye uygun şekilde, tarafların boşanmaya sebep olan olaylarda gerçekleşen kusurlu davranışları belirtildikten sonra eşlerin kusur durumlarının "kusursuz, az kusurlu, eşit kusurlu, ağır kusurlu veya tam kusurlu eş" şeklinde belirlenmesi gerektiği vurgulanmaktadır. Yine Yargıtay, 03.07.1978 tarihli, 5/6 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararıyla da "kimin daha fazla kusurlu olduğunu tayin hususunda önceden bir ölçü konulamayacağına ve bu hususta bir içtihadı birleştirmeye gidilemeyeceğine" karar vererek her bir boşanma davasında tarafların boşanmaya esas teşkil eden kusur durumlarının kendine özgü ve o evliliğe münhasır olduğunu kabul etmiştir.

10. Diğer yandan, boşanma, bozucu yenilik doğuran bir karar niteliğinde olup, boşanma kararının kesinleşmesiyle evlilik birliği sona erer. Boşanmanın eşler bakımından kişisel ve mali olmak üzere bir takım sonuçlarının bulunduğu kuşkusuzdur. Maddi ve manevi tazminat talepleri de boşanmanın eşlerle ilgili mali sonuçlarındandır.

11. Türk Medeni Kanunu’nun "Maddi ve manevi tazminat" başlıklı 174 üncü maddesinde "Mevcut veya beklenen menfaatleri boşanma yüzünden zedelenen kusursuz veya daha az kusurlu taraf, kusurlu taraftan uygun bir maddî tazminat isteyebilir. Boşanmaya sebep olan olaylar yüzünden kişilik hakkı saldırıya uğrayan taraf, kusurlu olan diğer taraftan manevî tazminat olarak uygun miktarda bir para ödenmesini isteyebilir." hükmü düzenleme altına alınmıştır. Görülüyor ki hâkim, boşanmaya sebep olan olaylarda kusursuz veya az kusurlu bulunan eş yararına tazminat ödenmesine karar vermek yetkisine sahiptir.

12. Maddi tazminat, mevcut veya beklenen menfaatleri boşanma yüzünden zedelenen kusursuz veya daha az kusurlu tarafın, kusurlu taraftan talep ettiği tazminattır. Maddi tazminatın ön koşulu, talep edenin boşanma yüzünden mevcut veya beklenen menfaatlerinin zedelenmesi, boşanma ve maddi zarar arasında nedensellik bağının bulunmasıdır. Başka bir sebepten kaynaklı kayıplar maddi tazminat kapsamında yer alamaz. Mevcut menfaatlerin belirlenmesinde evliliğin taraflara sağladığı yararlar göz önünde bulundurularak tarafın maddi tazminat talebi değerlendirilir. Evliliğin boşanma ile sona ermesi hâlinde taraflar birliğin sağladığı menfaatlerden ileriye dönük olarak faydalanamayacaklardır. Beklenen menfaatler ise evlilik birliği sona ermeseydi kazanılacak olan olası çıkarları ifade eder.

13. Yapılan açıklamalar ışığında eldeki davaya gelince; tarafların 22.01.2004 tarihinde evlendikleri, ortak çocuklarının bulunmadığı, boşanmaya sebep olan olaylarda kadının eşi için "ben onun karısı değilim, mecbur değilim, bakıcısıyım" dediği, geçirmiş olduğu ameliyattan sonra eşi ile ilgilenmediği ve bakmadığı, bu şekilde birlik görevlerini yerine getirmediği, buna karşılık erkeğin de önceki evliliğinden olan çocuklarının evliliğe müdahalesine engel olmadığı anlaşılmıştır. Bölge Adliye Mahkemesi ile Özel Daire arasındaki uyuşmazlık erkeğe kusur olarak yüklenen çocuklarının evliliğe olan müdahalesine engel olmadığı yönündeki kusurlu davranışının yaklaşık on dört yıl süren evlilikte süreklilik arzeder ve ağır şekilde gerçekleşip gerçekleşmediği noktasından kaynaklanmaktadır.

14. Dosya kapsamı bir bütün olarak değerlendirildiğinde; erkek eşe yüklenen çocuklarının evliliğe olan müdahalesine engel olmadığı yönündeki kusurlu davranışın dinlenen tanıklardan ... Şanlı ve ... Figen Şanlı'nın beyanlarıyla ispatlandığı, her iki tanığın da eşlerle aynı apartmanda uzun süre komşuluk yaptıkları, tanık ... Şanlı'nın bizzat görgüye dayalı olarak "davacının büyük oğlu Selçuk'un tarafların evliliğine müdahale ettiğini, davacının maaş almasının bir kaç gün öncesinde Kocaali'ye gelerek babasının maaşını çektiğini, sonrasında davacıyı cebinde 200-300TL ile geri bıraktığını, kadının bu müdahaleye itiraz etmesine rağmen çocukların aynı şekilde davranmaya devam ettiklerini, çocukların banka müdürü emeklisi olması nedeniyle babalarının yüksek olan maaşını davalıya harcamasını istemediklerini, davalının bir keresinde kendilerine karnının çok aç olması nedeni ile geldiğini" şeklinde beyanda bulunduğu, ... Figen Şanlı'nın da aynı şekilde "davacın oğlu Selçuk'un babasının bütün kartlarını elinde tuttuğunu, bütün maaşları Selçuk'un çektiğini, davacıya çok az miktarda yiyecek parası bıraktığını, babasının adına bankada kredi çekerek suçu davalının üzerine attığını, erkeğin eşine ölünce aylığım sana kalsın, ancak bankanın vereceği ölüm tazminatımı çocuklarıma ver dediğini, bu yönde eşine boş kağıt imzalaması için baskı yaptığını" gördüğünü söylediği anlaşılmıştır. Bu beyanları destekler nitelikte olan dosyada mevcut 31.01.2019 tarihli Sosyal İnceleme Raporunda komşulardan edinilen bilgilere göre, davacının çocuklarından çok çekindiği, her alışveriş sonrası nelerin alındığını tek tek kontrol ederek çocuklarına hesap vermek zorunda olduğu, buna karşılık çocukların davalıyı hiç bir zaman babalarının eşi olarak kabul etmedikleri, davalıya sürekli olarak hizmetçi gözüyle baktıkları, davalıyı babalarından kıskandıkları, olumsuz ithamlarda bulundukları, babalarının emekli maaşını kendi kontrolünde tuttukları, bu nedenle kadının ihtiyaçlarını karşılamak için günlük işlerde çalışmak zorunda kaldığı tespit edilmiştir. Toplanan bu delillere göre erkeğin kusurlu davranışının gerçekten de evlilikte ağır ve süreklilik arzeder şekilde gerçekleştiği görülmektedir. Gerçekleşen bu duruma göre tarafların kusurlu davranışları karşılaştırıldığında eşlerin eşit kusurlu olduklarının kabulü gerekir. Hâl böyle olunca kadın eşin ağır kusurlu olduğunun kabulü ile dosya kapsamına uygun düşmeyen bu kusur belirlemesine bağlı olarak erkek yararına tazminat ödenmesine karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

15. Davalı kadın eşin boşanma yüzünden yoksulluğa düşüp düşmeyeceği ilişkin olarak yapılan değerlendirmede ise; 4721 sayılı Kanun'un "Yoksulluk nafakası" başlıklı 175 inci maddesi ile "Boşanma yüzünden yoksulluğa düşecek taraf, kusuru daha ağır olmamak koşuluyla geçimi için diğer taraftan malî gücü oranında süresiz olarak nafaka isteyebilir. Nafaka yükümlüsünün kusuru aranmaz." hükmü düzenleme altına alınmıştır. Maddede geçen "yoksulluğa düşecek" kavramından ne anlaşılması gerektiği konusunda yasal bir tanımlama olmaması karşısında bu husus uygulamada kurallara bağlanmıştır. Nitekim, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 07.10.1998 tarihli ve 1998/2-656 Esas, 1998/688 Karar; 16.05.2007 tarihli ve 2007/2-275 Esas, 2007/275 Karar; 20.06.2019 tarihli ve 2017/2-2424 Esas, 2019/751 Karar sayılı kararlarında; "yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür, eğitim" gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanların "yoksul" kabul edilmesi gerektiği benimsenmiştir. Başka bir ifadeyle, geçimini kendi mali kaynakları ve çalışma gücüyle sağlama imkânından yoksun olan taraf diğer koşulları da varsa yoksulluk nafakası talep edebilecektir.

16. Evlilik birliğinde eşler arasında geçerli olan dayanışma ve yardımlaşma yükümlülüğünün, evlilik birliğinin sona ermesinden sonra da kısmen devamı niteliğinde olan yoksulluk nafakasının özünde, sosyal ve ahlâki düşünceler yer almaktadır. Yoksulluk nafakası, bir bakıma evlilik birliği devam ettiği sürece söz konusu olan karşılıklı bakım ve geçindirme ödevinin devam ettirilmesi anlamını taşımaktadır.

17. Yoksulluk nafakasıyla, boşanma sonucunda yoksulluk içine düşen eşin asgari yaşam gereksinimlerinin karşılanması düşünüldüğünden, yoksulluk nafakasının amacı hiçbir zaman nafaka alacaklısını zenginleştirmek olamaz. Yoksulluk nafakasına hükmedilebilmesi için nafaka talep eden eşin boşanma nedeniyle yoksulluğa düşecek olmasının yanı sıra, nafaka talep edilen eşin de nafaka ödeyebilecek ekonomik gücünün bulunması gerekmektedir. Bu açıdan bakıldığında, yoksulluk nafakasının sosyal ve ahlaki düşüncelere dayanması özelliği, sadece nafaka talep eden tarafa nafaka verilmesinde değil, aynı zamanda nafaka talep edilen tarafın nafaka ödeyebilecek ekonomik gücünün bulunması koşulunda da kendisini göstermektedir. Dolayısıyla boşanmadan sonra yoksulluğa düşecek olan tarafı koruma amacını taşıyan yoksulluk nafakası, hiçbir surette nafaka yükümlüsüne yükletilen bir ceza veya tazminat niteliğinde olmamalıdır.

18. Tüm bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; dosyada mevcut ekonomik ve sosyal durum araştırma tutanağına göre erkeğin, banka müdürlüğünden emekli olup 22.01.2019 tutanak tarihi itibari ile 5.000,00 TL emekli maaşı aldığı, buna karşılık kadının ise ev hanımı olduğu, okur-yazarlığının bulunmadığı, oğlunun adına kayıtlı evde tek başına yaşadığı, ihtiyaçlarını bulduğu günü birlik işler karşılığında elde ettiği gelir ve çocuklarının yardımıyla karşıladığının anlaşılması karşısında kadın eşin boşanma nedeniyle yoksulluğa düşeceği belirgin olup, yararına uygun miktarda yoksulluk nafakası ödenmesine karar verilmelidir.

19. O hâlde, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

20. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

I- VI-D-2-a bendinde (§1-4) belirtilen gerekçelerle davacı vekilinin direnme kararına yönelik temyiz isteminin hukuki yarar yokluğundan REDDİNE,

II- VI-D-2-b bendinde (§5-21) belirtilen gerekçelerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında açıklanan gerekçe ve nedenlerden dolayı 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harçlarının yatıranlara geri verilmesine,

Dosyanın 6100 sayılı Kanun'un 373 maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesine gönderilmesine,

20.09.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5175, Karar No: 2019/3542, Tarih: 12.09.2019

**23. Hukuk Dairesi         2016/5175 E.  ,  2019/3542 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davalı ...Ş. vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili yüklenici ile davalı arsa sahibi ... arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, sözleşme gereği davacı yükleniciye verilmesi gereken bağımsız bölümlerin verilmediğini, davalı arsa sahibi tarafından taşınmazlar üzerine davalı banka lehine ipotek tesis edildiğini ileri sürerek 4 no.lu bağmsız bölüm ile 6 no.lu bağımsız bölümün 20/50 hissesinin davalı ... adına olan tapu kaydının iptali ile ipotekten ari olarak davacı adına kayıt ve tesciline, bağımsız bölümlerin teslim edilmemesi nedeniyle uğranılan zararın şimdilik 1.000 TL sinin tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı arsa sahibi inşaatta eksik ve ayıplı imalatlar bulunduğunu bu nedenle tapuların devrinin yapılmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı banka vekili iyi niyetli 3. kişi olduklarını, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin tapuya şerh edilmediğini savunarak davanın reddini istemiştir

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; davalı arsa sahibinin yüklenici tarafından yapılan inşaatı teslim aldığı, uzun yıllardır kullanmakta olduğu, B.K.473 maddesindeki haklarından hiçbirisini kullanmadığı, davaya konu 4 no.lu taşınmaz tapusunda ipotek bulunduğu, davacının arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesini tapuya işletmediği, 3.kişilerin iyi niyetinin korunması gerektiği, davacı tarafın tazminat talebi bakımından ise davacı kendisine ait dairelerin davalı tarafından kullanılmasına engel olunduğunu ispatlayamadığından davanın kısmen kabulü ile 4 no.lu bağımsız bölümün ve 6 nolu bağımsız bölümün 20/50 hissenin davalı adına olan tapusunun iptali ile davacı adına tapuya kayıt ve tesciline, tazminat talebinin ve ipoteğin kaldırılması talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı davalı ...Ş. vekili temyiz etmiştir.

Davalı ...Ş'nin davada yer almasının sebebi dava konusu taşınmaz üzerindeki ipotektir. Mahkemece ipoteğin kaldırılması talebi reddedildiğine göre yargılama giderleri ve ücreti vekaletin buna göre takdir edilmesi gerekir. Davalı ...Ş.'e aleyhine açılan dava kabul edilmiş gibi aleyhine yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ...Ş. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davalı ...Ş. yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 12.09.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15424, Karar No: 2015/15842, Tarih: 21.12.2015

**16. Hukuk Dairesi         2014/15424 E.  ,  2015/15842 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : . ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 04/12/2013

NUMARASI : 2007/64-2013/120

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Mahkemenin, Yargıtay 7. Hukuk Dairesi'nin bozma ilamına konu 20/12/2005 tarih, 2000/149 Esas ve 2005/116 Karar sayılı önceki kararının davalılardan TEDAŞ (Uludağ Elektrik A.Ş.) tarafından temyiz edilip edilmediği dosya kapsamından anlaşılmamaktadır. Ancak, 23.06.2006 tarihli Yargıtay'a dosya gönderme formunda önceki kararın davalı tarafından temyiz edildiğine dair kayıt mevcut olup mahkeme defterleri ve UYAP kayıtları üzerinden bu hususun araştırılarak temyiz edilmiş ise buna ilişkin kayıtların ve temyiz dilekçesinin onaylı örneğinin,

2- Çekişmeli 321 ada 1, 18, 23, 28, 29; 322 ada 2, 3; 323 ada 1, 2, 4, 5, 6; 324 ada 1, 3; 137 ada 1, 2, 45 ve 47 parsel sayılı taşınmazların kadastro tutanakları, tespite dayanak belgelerin (tespite dayanak tapu kayıtlarının tesislerinden itibaren oluşum belgeleri ve varsa haritaları ile birlikte tüm tedavüllerinin) ve kadastro sunucu oluşan tapu kayıtlarının tedavülleri ile birlikte tüm tedavüllerinin onaylı örneklerinin,

3- Davacı tarafın dava dilekçesinde dayandığı tapu kayıtlarının tesislerinden itibaren oluşum belgeleri ve varsa haritaları ile birlikte tüm tedavüllerinin onaylı örneklerinin getirtilerek dosyasına konulması, dava dosyasının tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlanarak bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/798, Karar No: 2008/3030, Tarih: 05.06.2008

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2008/798 E.  ,  2008/3030 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalının ilgili bulunduğu aracın müvekkili şirkete kasko sigortalı araçta hasara neden olduğunu ve hasar bedelinin sigortalılarına ödendiğini açıklayarak, bakiye 2.259,00.YTL. asıl alacağın tahsili için davalı aleyhine yapılan icra takibine vaki itiraz nedeniyle, itirazın iptaline, takibin devamına, yasal faize ve icra inkar tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, olay yeri itibariyle Bakırköy mahkemesinin yetkili olduğunu, müvekkilinin bulunduğu yere göre de İstanbul mahkemesinin yetkili olduğunu belirterek yetki itirazında bulunmuş, ayrıca, kazaya karışan aracın ayrı bir tüzel kişiliği olan İETT Genel Müdürlüğü adına kayıtlı olduğunu açıklıyarak husumet itirazında bulunmuş ve esas yönünden de davanın davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere göre, Bakırköy Sulh Hukuk Mahkemesi yetkili görülerek dava dilekçesinin yetkisizlik nedeniyle reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

HUMK.nun 23/son maddesi uyarınca, yetki itirazında yetkili mahkemenin gösterilmesi gerekir. Davalı vekilinin 10.4.2006 tarihli dilekçesinde birden fazla mahkeme yetkili

.gösterilmemiştir. Bu durumda, usule uygun olmayan yetki itirazının reddi ile işin esası incelenerek varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru olmamıştır.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ve peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 5.6.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3539, Karar No: 2014/8385, Tarih: 19.06.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/3539 E.  ,  2014/8385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde

çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi

hürriyetinden yoksun kılma, (her iki sanık için) müstehcenlik (sanık ... için)

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Sanık ... müdafiin süresinden sonra, yaptığı ve aynı zamanda tayin olunan cezaların miktarına göre uygun olmayan duruşmalı inceleme istemlerinin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 318. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

25.12.2013 tarihli duruşmada, sağlık personeli yardımıyla doğan mağdurun duruşma tarihi itibarıyla 15-16 yaşlarında olduğunun, daha büyük göstermediğinin gözlemlenmesi ve Antalya Eğitim ve Araştırma Hastanesi tarafından düzenlenen raporda 27.11.2013 tarihi itibariyle mağdurenin 16 yaşı içinde olduğunun bildirilmesi karşısında; sanıklar hakkında TCK.nın 30. maddesinde yer alan hata hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı konusunda gerekçeli kararda tartışma yapılmamasına dair tebliğnamede yer alan bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve sanık ... hakkında müstehcenlik suçlarından verilen mahkûmiyet kararlarının incelemesinde;

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, katılan vekili ve sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükümlerin incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Oluşa uygun kabule göre; cebir, tehdit veya hile gibi iradeyi etkileyen herhangi bir hal olmaksızın suç tarihinde 13 yaş 11 aylık olan mağdureyle, cinsel ilişkiye giren 18 yaş 9 aylık sanık ... ve 15 yaş 8 aylık suça sürüklenen ... dosyaya yansıyan sosyal ve kültürel durumları, eğitim düzeyleri, kişisel özellikleri, tarafların yaşları ve olayın gerçekleşme biçimi nazara alındığında, ağır netice olarak ortaya çıkan mağdurenin ruh sağlığındaki bozulmanın sanık ve suça sürüklenen çocuk tarafından öngörülemeyeceği ve meydana gelen bu zararın ancak TCK.nın 61. maddesi kapsamında cezanın bireyselleştirilmesinde alt sınırdan uzaklaşmada dikkate alınabileceği gözetilerek, sanık ve suça sürüklenen çocuk hakkında hüküm kurulurken TCK.nın 103/6. maddesinin uygulanmaması gerekirken, anılan maddenin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı, sanık ve suça sürüklenen çocuk müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/27295, Karar No: 2017/29892, Tarih: 26.12.2017

**5. Hukuk Dairesi         2017/27295 E.  ,  2017/29892 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın göl alanı olarak tapudan terkini davasının kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca ONANMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 21/02/2017 gün ve 2016/6913 Esas - 2017/6380 Karar sayılı ilama karşı taraf vekillerince verilen dilekçeler ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup gereği konuşulup düşünüldü:

-K A R A R-

Bilirkişi raporunda değerlendirmede eass alınan cevizin dekar başına verim miktarının İl/İlçe Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünden, değerlendirme tarihi olan 2015 yılı dekar başına üretim masrafları ile hasat dönemindeki ortalama toptan kg. satış fiyatının da ilgili resmi kuruluşlardan sorulduktan sonra,

Alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 26/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25288, Karar No: 2015/10755, Tarih: 10.06.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/25288 E.  ,  2015/10755 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Yakalama tutanağı içeriğinden sabit olduğu üzere hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarının saat 20.45 sıralarında işlenmiş olduğu ve sanığın da olay yerine intikal eden emniyet görevlilerince müştekiye ait evin bodrum katında saklanırken suçüstü yakalandığı, yaz saati uygulamasının geçerli olduğu suç tarihinde gece sayılan zaman diliminin saat 20.21 itibariyle başladığı, bu nedenle suçun gece sayılan zaman dilimi içinde işlenmiş olduğunun anlaşılması karşısında, sanık hakkında TCK’nın 143/1. ve 116/4. maddelerinin uygulanmaması , aleyhe temyiz olmadığı için bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ...’nün temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle,eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 10.06.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.