muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/8435, Karar No: 2015/10595, Tarih: 09.11.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/8435 E.  ,  2015/10595 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2014/14517

MAHKEMESİ : Boyabat(Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/11/2013

NUMARASI : 2013/290 (E) ve 2013/477 (K)

SUÇ TARİHİ : 14/03/2013

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü.

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın atılı suçlamayı reddetmesi karşısında, olayın mağduru olan polis memuru U.. Ü.. ile 14.03.2013 tarihli “suç saptama tutanağında” imzası bulunan polis memuru E.. K.. dinlenilmesinden ve özellikle Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 tarihli kararında da belirtildiği üzere, iddiaya konu sözlerin muhatabının mağdur olup olmadığı, mağdur olması halinde ise, kamu otoritesini tesis edebilme gayretiyle görev icra etmeye çalışan polis memuruna, telefonda söylediği sözlerin mağduru incitecek, küçük düşürecek, aşağılayıcı ve hakaret içerip içermediği yönünde saptamalar yapıldıktan sonra tüm deliller birlikte tartışılıp değerlendirilerek hüküm kurulması gerekirken, eksik incelemeyle ve yetersiz gerekçeyle mahkumiyet kararı verilmesi,

2-Temel cezanın TCK'nın 125/2. maddesi delaletiyle belirlenmemesi,

Kanuna aykırı ve sanık C.. Y..'nun temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 09.11.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6022, Karar No: 2022/14102, Tarih: 01.12.2022

**5. Ceza Dairesi         2021/6022 E.  ,  2022/14102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

CMK'nın 225/1. maddesinde yer alan "Hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir" şeklindeki düzenleme karşısında, hükmün konusunun iddianamede gösterilen eylemden ibaret olması gerektiği, açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılması, davaya konu edilmeyen bir eylemden dolayı yargılama yapılması ve açılmayan davadan hüküm kurulmasının yasaya aykırı olduğu, dava konusu yapılan eylemin açıkça ve bağımsız olarak gösterilmesi gerektiği, iddianame yerine geçen son soruşturmanın açılmasına ilişkin kararda, sanığın, ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2012/233 Esas sırasına kayden görülen davada davalı vekili olarak duruşma günlerinden haberdar edildiği halde bahse konu davanın 26/12/2012 tarihli duruşmasına mazeret bildirmeksizin katılmayarak yargılamanın uzamasına sebebiyet verdiği iddiasına yer verildiği, sanığın, ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2012/233 Esas sayılı davasında, davalı vekili olarak 15/11/2012 tarihli duruşmaya katılmadığı ve hükmü de temyiz etmeyerek davalının aleyhine verilen kararın kesinleşmesi suretiyle mağduriyetine sebebiyet verdiği hususunda bir anlatıma yer verilmemesine rağmen, iddianın dışına çıkılarak hüküm kurulmak suretiyle CMK'nın 225/1. maddesine aykırı davranılması,

Kabule göre de;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03/06/2008 tarihli ve 2008/149-163 E.-K. sayılı Kararında da belirtildiği üzere; hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilip verilmeyeceğinin CMK'nın 231/5-6. maddesindeki şartlar gözetilmek suretiyle seçenek yaptırımlara çevirme ve erteleme gibi diğer kişiselleştirme nedenlerinden önce hakim tarafından değerlendirilmesinin zorunlu bulunduğu nazara alınarak, sanığın adli sicil kaydında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararlar bulunmakta ise de atılı suçun 6545 sayılı Kanun'un 72. maddesi ile değişik CMK'nın 231/8. maddesinin yürürlüğe girmesinden önce işlendiği, dolayısıyla hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için aranan aynı Kanun'un 231/6-(a-b-c) madde-fıkra-bentlerindeki objektif ve subjektif koşulların oluşup oluşmadığı karar yerinde değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, bu hususta bir değerlendirme yapılmadan hükmolunan hapis cezasının ertelenmesine karar verilmesi,

Yüklenen suçu TCK'nın 53/1-e maddesindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işlediği kabul edilen sanık hakkında aynı Kanun'un 53/5. maddesinin uygulanması sırasında hak yoksunluğunun "hükmolunan ceza miktarının yarısından az olamayacağı" cihetle sanığın 1 ay 8 gün süreyle TCK'nın 53/1-e maddesindeki hak ve yetkileri kullanmasının yasaklanması yerine 1 ay 7 gün süreyle yasaklanmasına hükmolunması,

Yüklenen suçu TCK'nın 53/1-e maddesindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işlediği kabul edilen sanık hakkında aynı Kanun'un 53/5. maddesinin uygulanması sırasında hak yoksunluğunun "hükmolunan ceza miktarının yarısından az olamayacağı" cihetle sanığın 1 ay 8 gün süreyle TCK'nın 53/1-e maddesindeki hak ve yetkileri kullanmasının yasaklanması yerine 1 ay 7 gün süreyle yasaklanmasına hükmolunması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'un 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA 01/12/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/28541, Karar No: 2022/2536, Tarih: 21.03.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/28541 E.  ,  2022/2536 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Sanığın beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine dair Tokat 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 06.12.2017 gün ve 2016/192 Esas, 2017/187 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun kabulü ile hükmün kaldırılarak çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanığın hükümden sonra 28.11.2021 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görüldüğünden, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 06.11.2019 gün ve 2019/862 Esas, 2019/2835 Karar sayılı vaki istinaf başvurusunun kabulüyle hükmün kaldırılarak sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine dair kurulan hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. maddeleri gereğince BOZULMASINA, dosyanın Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmesine, 21.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9164, Karar No: 2012/39955, Tarih: 27.12.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/9164 E.  ,  2012/39955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyada mevcut ekspertiz raporuna göre; davaya konu gaz tabancasının namlusu içerisinde bulunan gaz ayırıcı parçasının daire şeklinde delikli bir yapıda olduğu, bu haliyle özel şekil ve nitelikteki fişeklerin ucunda bulunan kurşun küre, veya saçma tanelerinin geçebileceği kadar bir boşluk sağladığının belirtildiği, silahın orjinal halinde değişiklik yapıldığına ilişkin bir görüş bulunmaması karşısında; davaya konu gaz tabancasının marka, model ve üretim yılı Bilim, Sanayi ve Teknoloji Bakanlığından marka, model ve üretim yılı itibariyle bu silahların mevcut haliyle üretilmesine izin verilip verilmediği sorulup, bu silahların üretim şeması getirtilip, üretim şemasının temin edilememesi halinde suça konu silahın gaz ayırıcı parçasının fotoğrafları ve dosyadaki polis kriminal raporu eklenip üretici firmadan gaz ayırıcı parçanın mevcut şekli ile imal edilip edilmediği, üretim iznine uygun imalattan sonra gaz ayırıcı parça üzerinde mermi çekirdiği geçişine imkan verecek şekilde tadilat yapılıp yapılmadığı sorulup dosya kül halinde Adli Tıp Kurumu'na gönderilerek silahın üretim izni verilen orjinal haline uygun şekilde bilye geçişine imkan verecek nitelikte gaz ayırıcı parçasının tadil edilip edilmediğine dair alınacak bir rapor ile 6136 sayılı Yasa kapsamında kalıp kalmadığı hususu kesin olarak saptandıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik soruşturma ile yazılı biçimde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 27.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3679, Karar No: 2023/7370, Tarih: 18.09.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/3679 E.  ,  2023/7370 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/216 Esas, 2022/453 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. İstanbul Anadolu 31. Asliye Hukuk Mahkemesinin 23.02.2022 Tarihli ve 2021/306 Esas, 2022/113 Karar Sayılı Kararı

Davacının yerleşim yerinin Trabzon, davalının yerleşim yerinin ise Rize olduğu, kaçak elektrik kullanımından kaynaklı belirlenen bakiye borç nedeniyle başlatılan icra takibine yapılan itirazın iptali davasında 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 6 ncı ve 16 ncı maddeleri yönünden mahkemenin yetkili olmadığı, davalının yerleşim yeri olan Rize Nöbetçi Asliye Hukuk Mahkemesinin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Rize 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 18.07.2022 Tarihli ve 2022/216 Esas, 2022/453 Karar Sayılı Kararı

Davalının yerleşim yerinin ... Küme Evleri, No:20 .../Rize olduğu, bu yerleşim yerinin ise Kalkandere Adliyesi yargı çevresi sınırlarında bulunduğu, davalı tarafça yetkili mahkemenin Rize Mahkemeleri olarak belirtildiği, ancak belirtildiği üzere yerleşim yeri dikkate alındığında Rize Mahkemelerinin yargı çevresi içerisinde bulunmadığı, yetki ilk itirazının bu nedenlerle doğru yetkili yer gösterilmemesine göre geçerli olmadığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, icra takibine itirazın iptali, takibin devamı ve davalının % 20’den aşağı olmamak üzere icra inkâr tazminatına mahkum edilmesi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 6100 sayılı Kanun’un “Genel yetkili mahkeme” başlıklı 6 ncı maddesi şöyledir:

" Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir."

3. 6100 sayılı Kanun’un “Sözleşmeden doğan davalarda yetki” başlıklı 10 uncu maddesinin şöyledir: "Sözleşmeden doğan davalar, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinde de açılabilir."

4. 6100 sayılı Kanun’un “Haksız fiilden doğan davalarda yetki” başlıklı 16 ncı maddesi şöyledir: "Haksız fiilden doğan davalarda, haksız fiilin işlendiği veya zararın meydana geldiği yahut gelme ihtimalinin bulunduğu yer ya da zarar görenin yerleşim yeri mahkemesi de yetkilidir."

5. 6100 sayılı Kanun'un "Yetki itirazının ileri sürülmesi" başlıklı 19 uncu maddesinin ikinci, üçüncü ve

dördüncü fıkrası şöyledir:

4. 6100 sayılı Kanun’un “Haksız fiilden doğan davalarda yetki” başlıklı 16 ncı maddesi şöyledir: "Haksız fiilden doğan davalarda, haksız fiilin işlendiği veya zararın meydana geldiği yahut gelme ihtimalinin bulunduğu yer ya da zarar görenin yerleşim yeri mahkemesi de yetkilidir."

5. 6100 sayılı Kanun'un "Yetki itirazının ileri sürülmesi" başlıklı 19 uncu maddesinin ikinci, üçüncü ve

dördüncü fıkrası şöyledir:

"(2)Yetkinin kesin olmadığı davalarda, yetki itirazının, cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir. Yetki itirazında bulunan taraf, yetkili mahkemeyi; birden fazla yetkili mahkeme varsa seçtiği mahkemeyi bildirir. Aksi takdirde yetki itirazı dikkate alınmaz."

"(3)Mahkeme, yetkisizlik kararında yetkili mahkemeyi de gösterir."

"(4)Yetkinin kesin olmadığı davalarda, davalı, süresi içinde ve usulüne uygun olarak yetki itirazında bulunmazsa, davanın açıldığı mahkeme yetkili hâle gelir."

6. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) "İfa yeri" başlıklı 89 uncu maddesi şöyledir.

"Borcun ifa yeri, tarafların açık veya örtülü iradelerine göre belirlenir.

Aksine bir anlaşma yoksa, aşağıdaki hükümler uygulanır;

1. Para borçları, alacaklının ödeme zamanındaki yerleşim yerinde,

2. Parça borçları, sözleşmenin kurulduğu sırada borç konusunun bulunduğu yerde,

3. Bunların dışındaki bütün borçlar, doğumları sırasında borçlunun yerleşim yerinde, ifa edilir.

Alacaklının yerleşim yerinde ifası gereken bir borcun doğumundan sonra alacaklının yerleşim yerini değiştirmesi sebebiyle ifa önemli ölçüde güçleşmişse borç, alacaklının önceki yerleşim yerinde ifa edilebilir."

C. Değerlendirme

Dosya kapsamında yapılan incelemede, her ne kadar yargı yerinin belirlenmesi için dosya Dairemize gönderilmiş ise de Dairemizce 13.02.2023 Tarihli ve 2022/16314 Esas, 2023/972 Karar sayılı kararıyla İstanbul Anadolu 31. Asliye Hukuk Mahkemesinin yargı yeri olarak belirlenmesine karar verildiği, karar sonrasında herhangi bir yeni talep veya mahkemece verilmiş yeni karar olmadığı anlaşılmakla dosyanın mahkemesine iade edilmesine karar verilmiştir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Dosyanın mahkemesine İADE EDİLMESİNE,

18.09.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1376, Karar No: 2015/7130, Tarih: 06.04.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/1376 E.  ,  2015/7130 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/08/2014

NUMARASI : 2014/490-2014/1019

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş ise de; bozma gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. Şöyle ki;

1)Uyulan bozma kararında dava konusu taşınmazların bilirkişi kurulu raporunda belirtilen özellikleri dikkate alınarak, tespit edilen bedeline ilave edilecek objektif değer artış oranının 784 parselde % 10 ve 915 parselde % 30 olması gerektiği belirtildiği halde, yine daha az objektif değer artış oranı uygulanmak suretiyle az bedel tespiti,

2)Terkin yönünden eski hükmün kesin olduğundan bahisle yeniden karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 10.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/33621, Karar No: 2014/26881, Tarih: 17.11.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/33621 E.  ,  2014/26881 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozma, suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1)Suça sürüklenen çocukların 24/08/2011 tarihinde işledikleri iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümlere yönelik suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuklar hakkında hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre hükmün, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen geçici 2. maddede, Bölge Adliye Mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar hapis cezasından verilenler hariç olmak üzere sonuç olarak belirlenen üçbin Türk Lirası dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükümlerine karşı temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı öngörülmekle,hüküm tarihine göre temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı Yasa'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE;

2) Suça sürüklenen çocukların 23/08/2011 tarihinde işledikleri suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi ve 24/08/2011 tarihinde işledikleri hırsızlık suçlarından kurulan hükümlere yönelik suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyizine gelince;

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 17.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12412, Karar No: 2013/4948, Tarih: 25.02.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/12412 E.  ,  2013/4948 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aydın Aile Mahkemesi

TARİHİ :22.3.2012
Yargıtay — Esas No: 2013/10601, Karar No: 2014/5873, Tarih: 07.04.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/10601 E.  ,  2014/5873 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 6. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/03/2013

NUMARASI : 2012/262-2013/139

Davacılar A.. K.. vd. vekili Avukat M. A. K.tarafından, davalılar H.. K.. vd. aleyhine 27/04/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 13/03/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar ve davalılar vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eylem nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istemin kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacılar ve davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar, davalılara ait kullanılmayan kamyonetin evlerinin önünden kaldırılması için şikayetçi olduklarını, bu nedenle davalıların ellerine geçirdikleri taşları evlerine doğru attıklarını, evin kapı zili ile merdiven basamakları ve sıvalarının zarar gördüğünü, bu esnada evde olduklarından dolayı büyük korku ve endişe yaşadıklarını belirterek, manevi tazminat isteminde bulunmuşlardır.

Davalılar, iddiaların aksine asıl davacıların kendilerine sataştıklarını belirterek, usul ve yasaya aykırı olan davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, davalıların davacıların evlerini taşladıkları ve evin dış cephesinde hasara neden oldukları, bu şekilde davacıların manevi yönden zarar gördükleri benimsenerek, istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Manevi zarar, kişilik değerlerinde oluşan objektif eksilmedir. Duyulan acı, çekilen ızdırap manevi zarar değil onun görüntüsü olarak ortaya çıkabilir. Acı ve elemin manevi zarar olarak nitelendirilmesi sonucu tüzel kişileri ve bilinçsizleri; öte yandan acılarını içlerinde gizleyenleri tazminat isteme haklarından yoksun bırakmamak için yasalar, manevi tazminat verilebilecek olguları sınırlamıştır. Bunlar, kişilik değerlerinin zedelenmesi (Medeni Yasa m. 24), isme saldırı (Medeni Yasa m. 26), nişan bozulması (Medeni Yasa m. 121), evlenmenin feshi (Medeni Yasa m. 158), bedensel zarar ve ölüme neden olma (Borçlar Yasası m. 47) durumlarından biri ile kişilik haklarının zedelenmesidir (Borçlar Yasası m. 49). Bunlardan Medeni Yasa'nın 24. maddesi ile Borçlar Yasası'nın 49. maddesi daha kapsamlıdır. Medeni Yasa'nın 24. maddesinin belli yerlere yollaması nedeniyle böyle bir durumun bulunduğu yerde, onu düzenleyen kurallar (örneğin; Medeni Yasa'nın 26, 174, 287. maddeleri); bunların dışında Borçlar Yasası'nın 49. maddesi uygulanır.

Medeni Yasa'nın 24. ve Borçlar Yasası'nın 49. maddesinde belirlenen kişisel çıkarlar, kişilik haklarıdır. Kişilik hakları ise, kişisel varlıkların korunmasıyla ilgilidir. Kişisel varlıklar, bedensel ve ruhsal tamlık ve yaşam ile nesep gibi insanın, insan olmasından güç alan varlıklar ya da kişinin adı, onuru ve sır alanı gibi dolaylı varlıklar olarak iki kesimlidir. Tekniğin gelişimi ve yaşam koşullarına göre belirlenmiş varlıklar, açıklanan olgularla çevrelendirildiğinde, davaya konu olayın bu çerçeve dışında kalması durumunda manevi tazminat isteği reddedilmelidir.

Dosyadaki belgelerden; davalıların davacıların evlerini taşlamasından dolayı evde kısmen hasara neden oldukları, bu esnada evde bulunan davacıların evden dışarı çıkamadıkları, bir miktar endişe ve korku yaşadıkları anlaşılmaktadır.

Dava konusu olay nedeniyle oluşan zarar, davacının iç huzurunu bozacak nitelikte bir olgu değildir. Manevi tazminatın koşullarını düzenleyen Borçlar Yasası'nın 49. maddesine göre eşya zararı kişinin sosyal, fiziki ve kişilik değerlerine saldırı oluşturacak nitelikte bir eylem olarak benimsenemez. Diğer yandan, olay esnasında manevi tazminat hükmedilmesini gerektirecek yoğunlukta bir endişe ve korku da yaşanmamıştır.

Mahkemece, açıklanan yönler gözetilerek davacıların manevi tazminat istemlerinin tümden reddine karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle, yazılı biçimde kısmen kabul kararı verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle davalılar yararına BOZULMASINA; bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve temyiz eden davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 07/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10911, Karar No: 2018/493, Tarih: 15.01.2018

**13. Ceza Dairesi         2016/10911 E.  ,  2018/493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya kapsamında toplanan tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde; suçun işlendiği marketin güvenlik görevlilerinin sanığı, en başından itibaren hareketlerinden şüphelenerek izledikleri, sanık kasadan ödeme yapıp çıktığı anda duruma müdahale ettikleri olayda; sanığın eyleminin başından beri görevlilerce takip edilmesi nedeniyle suça konu ürünlerin müştekinin hakimiyet alanından çıkmadığı ve sanığın hakimiyet alanına girmediği anlaşıldığından sanık hakkında kurulan hükümde 5237 sayılı kanunun teşebbüs hükümlerinin uygulanması isabetli görülerek aksi yöndeki tebliğname görüşüne iştirak olunmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ...'in temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 15.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.