muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/4968, Karar No: 2018/8908, Tarih: 10.12.2018

**10. Ceza Dairesi         2017/4968 E.  ,  2018/8908 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Beraat

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Sanığın bu suçu, Bafra Ağır Ceza Mahkemesi'nce 2010/125 esas ve 2011/19 karar sayı ile 28/02/2011 tarihinde kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının infazı sırasında işlediğinin iddia edilmesi karşısında, hükümden sonra 28/06/2014 tarihli Resmi Gazete ile yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkıp kalkmadığının ve TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasının olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından öncelikle, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan dolayı bu suç tarihinden önce, açılmış başka bir dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”,

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 10/12/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17484, Karar No: 2014/6012, Tarih: 31.03.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/17484 E.  ,  2014/6012 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/104388

MAHKEMESİ : Sincan 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13/12/2011

NUMARASI : 2011/310 (E) ve 2011/775 (K)

SUÇ : Mühür bozma

Anayasa'nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur. ” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK’nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “idarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz." hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.04.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz. ”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. ...Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı" belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. ...Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı" belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun'da, ne 20.02.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.03.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği'nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa'nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; Başbakanlık Özelleştirme İdaresi Başkanlığının Dairemize gönderilen 12.11.2013 tarih ve 29415146-2525 sayılı cevabi yazısından, suça konu mühürleme tutanağını düzenleyen Başkent Elektrik Dağıtım A.Ş'nin özelleştirmesinin suç tarihinden önce kesinleşmiş olması nedeniyle, özel hukuk tüzel kişisi olarak kamusal yetki kullanma hakkı olmadığından, Anayasa ve Kanuna dayalı kamusal yetkiyi kullanan bir makam tarafından konulmuş mühürleme işleminin bulunmaması nedeniyle, sanığa yüklenen “mühür bozma” suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 31.03.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11230, Karar No: 2010/13676, Tarih: 01.12.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/11230 E.  ,  2010/13676 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Tarih : 02.12.2009

No : 1117-1301

Taraflar arasındaki ayıplı malın bedelinin tazmini (alacak) davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili firmanın davalılardan Teknosa A.Ş’den 13.04.2007 tarihinde HP marka Pavillon Model dizüstü bilgisayarı satın aldığını, ürünün 1 yıl içinde 3 kez arızalandığını ve servise verildiğini, en son 29.05.2008 tarihinde sözkonusu ürünün HP yetkili servisine tamir maksadıyla verildiğini, ancak 33 gün geçtiği halde onarılamadığını, ürünün garantisinin dolmadığını ileri sürerek ürün bedelinin ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline olmadığı takdirde ayıplı malın yenisi ile değiştirilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Teknosa vekili, davanın TTK.nun 25.maddesinde öngörülen sürede açılmadığını, süresinde ayıp ihbarında bulunulmadığını, cihazın servisce onarılmasına rağmen davacı yanca teslim alınmadığını, ürünün servise teslim tarihine kadar kullanılmakla değerinin düştüğünü ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... Bilgisayar A.Ş (HP yetkili servis), davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, ürünün 13.04.2007 tarihinde satın alındığı, 29.05.2008 tarihinde servise arıza bildirimiyle teslim edildiği, bilirkişi incelemesinde ürün hakkındaki şikayetlerin açık ayıp niteliğinde olduğu, TTK.nun 25.maddesine göre süresinde ayıp ihbarının bulunmadığı, ürünün servise götürülmesi ayıp ihbarı yerine geçmeyeceği, yetkili servis ayrıca “garanti” vermiş olmadığından ürün bedelinden sorumlu olmayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı Teknosa'dan almış olduğu dizüstü bilgisayarın ayıplı olduğunu, garanti süresi içerisinde yetkili servise bırakılmasına rağmen ayıbın giderilmediğini iddia etmiş iken, davalı Teknosa vekilinin 23.10.2008 tarihli cevap dilekçesinde bilgisayarın yetkili servise teslim edildiğini kabul ederek davacının tamirden sonra almadığını savunmuştur.

Yapılan bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, bilgisayarın ayıplı olduğu ve garanti süresi içerisinde yetkili servise bırakıldığı hususları tarafların kabulündedir.

O halde, garanti süresi içerisinde bilgisayarın yetkili servise bırakılmış olması nedeniyle süresinde ayıp ihbarının yapıldığının kabulü gerekir.

Mahkemece yapılması gereken iş, bilgisayarın ayıplı olduğu, ayıp ihbarının süresinde yapılmış olduğu ve bilgisayarın serviste kaybolduğunun kabulü ile varılacak uygun sonuca göre karar verilmesi gerekirken bilgisayar görülmeden düzenlenen bilirkişi raporu esas alınarak yazılı gerekçelerle davanın reddinde isabet görülmemiştir.

O halde, garanti süresi içerisinde bilgisayarın yetkili servise bırakılmış olması nedeniyle süresinde ayıp ihbarının yapıldığının kabulü gerekir.

Mahkemece yapılması gereken iş, bilgisayarın ayıplı olduğu, ayıp ihbarının süresinde yapılmış olduğu ve bilgisayarın serviste kaybolduğunun kabulü ile varılacak uygun sonuca göre karar verilmesi gerekirken bilgisayar görülmeden düzenlenen bilirkişi raporu esas alınarak yazılı gerekçelerle davanın reddinde isabet görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 01.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2149, Karar No: 2007/2882, Tarih: 20.03.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/2149 E.  ,  2007/2882 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı temsilcisi tarafından, davalı aleyhine 6.4.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 26.1.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, kadim yaylak iddiasına dayalı tapu iptali ve özel siciline yazılması istemiyle açılmıştır.

Davalı, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerin yayla olmadığını, vakıf taşınmazı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece istem hüküm altına alınmış, kararı davalı temyiz etmiştir.

Dava konusu taşınmazın ... yaylası olarak bilinen ve memleket haritalarında bu isimle işaretlenen 1600 rakımlı bölgede bulunduğu, aynı yörede açılan bir başka dava sebebiyle yapılan yargılamada taşınmazın Yargıtay 17.Hukuk Dairesinin 29.12.1995 tarih 7745-7843 sayılı ilamında ve Hukuk Genel Kurulunun 29.05.1996 tarih 1996/17-294-426 sayılı ilamı ile yaylak olarak kabul edildiği, dosyada toplanan deliller mahallinde yapılan keşif ve keşif sonucu bilirkişinin düzenlediği kroki ile sabittir.

Taşınmazın orman ile ilgisine gelince; Orman Mühendisi Bilirkişi ... tarafından düzenlenen raporun gerekçe kısmında, bölgede yapılan ve kesinlik kazanan orman çalışmaları neticesinde davaya konu parselin orman sınırları dışına çıkarıldığı, memleket haritasında orman dışı açıklık alan, amenajman haritasında da iskan alanları kapsamında olduğu belirtilerek sonuç itibariyle taşınmazın orman sayılmayan alanlar içerisinde olduğu belirtilmiştir. Dosyadaki kanıtlar ve benzer dosyalarda yapılan keşifler sonucu düzenlenen raporlar ile; orman kadastrosunun arazi kadastrosuna esas olmak üzere yapıldığı kadastro çalışmalarının 1994 yılında kesinleştiği, anılan çalışma dışında bundan önce başkaca yapılmış bir orman kadastrosu da bulunmadığından " Orman sınırları dışına çıkarıldığı" ibaresinin "orman sınırları dışında bırakılmıştır" anlamında rapora yazıldığı anlaşıldığından aşınmazın orman ile ilgisinin bulunmadığı kabul edilmiştir.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “maruf ve meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz”, davalı taşınmazın bulunduğu yer sadece o yöre halkı tarafından değil herkesin bildiği yurt genelinde maruf olan “... Yaylasıdır”. Bilinen gerçekler karşısında mahkemece taşınmazın niteliğinin yayla olarak belirlenmesinde usul ve yasaya aykırılık yoktur.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “maruf ve meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz”, davalı taşınmazın bulunduğu yer sadece o yöre halkı tarafından değil herkesin bildiği yurt genelinde maruf olan “... Yaylasıdır”. Bilinen gerçekler karşısında mahkemece taşınmazın niteliğinin yayla olarak belirlenmesinde usul ve yasaya aykırılık yoktur.

Diğer taraftan, Türk Medeni Kanununun 101.maddesi hükmüne göre “... gerçek veya tüzel kişilerin yeterli mal ve hakları belirli ve sürekli bir amaca özgülemesiyle oluşan tüzel kişiliğe sahip mal topluluklarıdır. Vakfın Osmanlı Hukukundaki tarifi de Türk Medeni Kanununun 101.maddesindeki tarife paraleldir. Kavram olarak denilebilir ki, vakıftan amaç; bir aynın (malın) menfaatlerini hayır yönüne tahsis etmektir. (Eren F.Başpınar V.Toprak Hukuku

2.Baskı Sayfa 63.) Vakfın kurulabilmesi için belirli bir amaca yönelmiş mal olmalıdır. Ancak, tahsisi yapılacak-kural olarak-gayrimenkulün vakfın amacına cevap vermesi gerekir.

4342 sayılı Mera Kanununun 3.maddesine göre yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerdir. Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yaylakın özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması sınırlarının daraltılması olanaklı değildir. Bu hali ile kamu malı niteliği gösteren ve tarım arazisi özelliği olmayan yaylakta vakıf kurulabilmesi mümkün olmadığından yaylak olduğu saptanan taşınmazla ilgili davanın kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre tarafların bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 20.03.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3885, Karar No: 2020/2246, Tarih: 13.07.2020

**15. Hukuk Dairesi         2019/3885 E.  ,  2020/2246 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı bozmaya uyularak verilen hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Asıl ve birleşen dava, kat karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan tapu iptâl ve tescil, gecikme cezasının tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece Yargıtay 23. Hukuk Dairesi’nin 2014/1592 Esas, 2014/6544 Karar sayılı bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda asıl ve birleşen davanın kabulüne dair verilen karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma ilamı gereğince inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davacı yüklenici davasında, davalı arsa sahipleri ile aralarında düzenlenen kat karşılığı inşaat sözleşmesine göre edimini yerine getirdiği halde kendisine devri gereken E/2 blok 1 ve 3 nolu dairesinin tapusunun iptâli ile adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı arsa sahipleri cevaplarında kendilerine teslimi gereken dairelerin kararlaştırılan sürede teslim edilmediğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

Arsa sahipleri birleşen dosyada açtıkları davalarında ise gecikme tazminatının davacı-birleşen dosya davalısı yükleniciden tahsiline karar verilmesini talep etmişlerdir. Yüklenici birleşen davaya verdiği cevabında arsa sahiplerinin dairelerinde sözleşme dışı imalâtlar yaptığını bunların bedellerinin mahsubuna karar verilmesi gerektiğini savunarak birleşen davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece Yargıtay 23. Hukuk Dairesi’nin 2014/1592 Esas, 2014/6544 Karar sayılı bozma ilamına uyularak yapılan inceleme sonucunda asıl ve birleşen davanın kabulüne karar verilmiş ise de; hükmüne uyulan bozma ilamında 818 sayılı BK’nın 81. maddesine göre birlikte ifa ilkesine uygun olarak karar verilmesi gereği belirtilmesine rağmen asıl davadaki tapu iptâli ve tescile, birleşen davada arsa sahipleri lehine hükmedilen gecikme tazminatının faiz, yargılama giderleri ve harçlarıyla birlikte ödenmesi koşuluyla ve birlikte ifa yoluyla karar verilmesi ve uyulan bozma ilamında yüklenicinin açtığı tapu ipâl ve tescil davasında arsa sahibinin ücreti vekâlet, yargılama gideri ve harçtan sorumlu tutulmaması gerektiği belirtildiği halde bu hususlar dikkate alınmaksızın asıl davada birlikte ifaya hükmedilmeksizin tapu iptâli ve tescile karar verilmesi doğru olmadığı gibi davacı-birleşen dosya davalısı olan yüklenicinin davalı-birleşen dosya davacıları arsa sahiplerine ait bağımsız bölümlerde yaptığı fazla imalâtların bedellerinin mahsup talebi değerlendirilmeksizin karar verilmesi de doğru olmamıştır.

Mahkemece yapılması gereken iş bilirkişilerden alınacak ek rapor ile arsa sahiplerine ait dairelerde yapılmış sözleşme dışı imalâtların bedellerinin denetime açık olarak hesaplattırıldıktan sonra arsa sahipleri lehine hesaplanan gecikme tazminatından mahsubunun yapılmak suretiyle 818 sayılı BK’nın 81. maddesine göre birlikte ifa ilkesine göre karar verilmesinden ve yüklenicinin açtığı tapu iptâli ve tescil davasında arsa sahiplerinin harç, yargılama giderleri ve vekâlet ücretinden sorumlu tutulmamasından ibaret olup, eksik incelemeye ve yanlış değerlendirmeye dayalı kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle tarafların diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile hükmün temyiz eden taraflar yararına BOZULMASINA, ödenenden 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince Harçlar Kanunu 42/2-d maddesi uyarınca alınması gereken 218,50 TL Yargıtay başvurma harcının mahsup edilerek, varsa fazla alınan temyiz harcının temyiz eden davacı-birleşen dosya davalısına, 437,00 TL Yargıtay başvurma harcının mahsup edilerek, varsa fazla alınan temyiz harcının temyiz eden davalı-birleşen dosya davacılarına iadesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 13.07.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7144, Karar No: 2013/5994, Tarih: 14.11.2013

**15. Hukuk Dairesi         2012/7144 E.  ,  2013/5994 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ... . arasındaki davadan dolayı ... Mahkemesince verilen 09.07.2012 gün ve 788-264 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Uyuşmazlık, temizlik işlerini konu alan ticari nitelikteki hizmet sözleşmesinden kaynaklandığından, temyiz itirazlarını inceleme görevi Yargıtay Yüksek 23.Hukuk Dairesi'ne aittir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 23.Hukuk Dairesi Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 14.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.