muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/5224, Karar No: 2024/9009, Tarih: 25.11.2024

C. Değerlendirme

1. Kesin yetki halinin kuralının bulunmadığı ve birden fazla yetkili mahkemenin bulunduğu hallerde yetkili mahkemeyi seçme hakkı davacıya aittir. Davacı, kesin yetki kuralının bulunmadığı bir davayı yetkisiz bir mahkemede açmışsa, seçme hakkı itiraz eden davalıya geçer, davalının bildirdiği yetkili mahkemede davanın görülmesi gerekir.

2. Dosya kapsamından kazanın Ordu ilinde meydana geldiği, davalının merkezinin Konya ilinde bulunduğu, zarar gören davacının dava tarihi itibariyle merkezinin ise Yenimahalle/Ankara olduğu anlaşılmaktadır. Dolayısı ile, davacının birden çok mahkemenin yetkili olduğu ve kesin yetki kuralının bulunmadığı bu davada, 6100 sayılı Kanun'un 16 ncı maddesindeki seçimlik hakkını, yerleşim yerinde dava açarak kullanmasının, genel yetki kuralına uygun olduğu anlaşılmakla, uyuşmazlığın Ankara 5. Asliye Ticaret Mahkemesince sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Ankara 5. Asliye Ticaret Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,25.11.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28845, Karar No: 2015/7632, Tarih: 13.04.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/28845 E.  ,  2015/7632 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/08/2014

NUMARASI : 2013/1461-2014/1100

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Arazi niteliğindeki taşınmazlara gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 13.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3216, Karar No: 2019/5144, Tarih: 05.12.2019

**23. Hukuk Dairesi         2019/3216 E.  ,  2019/5144 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın açılmamış sayılmasına yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin kooperatif ortağı iken, mahkeme kararı ile kooperatif üyeliğinden ayrıldığının belirlendiğini, davalı kooperatife ödediği aidatın 3. kişilerin gönderdiği haciz ihbarnameleri sebebiyle yapılan ödemelerin, toplu konut kredisi ve konutun sigortası için yapılan ödemelerin iade edilmediğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 17.000,00 TL ayrılma payının 11/09/2008 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, 06/09/2013 tarihli ıslah dilekçesi ile vergi dairesine yapılan ödemeler ve kredi ödemeleri olmak üzere talebini 16.000,00 TL arttırarak toplam 33.447,02 TL'ye çıkarmıştır.

Davalı vekili, alacağın muaccel hale gelmediğini, kooperatif genel kurulunca ödemelerin ertelenmesi yönünde karar alındığını, ödemelerden genel gider kesintisi yapılmasının gerektiğini, haciz ihbarnameleri gereğince yapılan ödemelerin aidattan sayılamayacağını, bu alacağın zamanaşımına uğradığını bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne dair verilen 30/11/2011 tarih ve 2010/355 E.- 2011/357 sayılı karar, davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemiz'in 03/04/2012 tarih 2012/676 E. - 2012/2557 K. sayılı ilamı ile bozulmuştur. Mahkemenin bozma ilamına uyarak verdiği 25/06/2014 tarih ve 2013/136 E.- 2014/189 K. sayılı kısmen kabul kararı, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemiz'in 23/11/2015 tarih ve 2014/8854 E. - 2015/7524 K. sayılı kararıyla, ilgili mahkeme kararı davacı lehine bozulmuştur. Dairemiz'in 23/11/2015 tarihli bozma kararına karşı davalı vekili karar düzeltme yoluna başvurmuştur. Dairemiz'in 05/02/2019 tarihli ve 2016/3118 E. - 2019/274 K. sayılı kararı ile mahkeme kararının ilave gerekçe ile bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda; 13/06/2019 tarihli duruşmaya davacının mazeret beyan etmeksizin katılmadığı gerekçesiyle dosyanın işlemden kaldırılmasına tensiben karar verilmiş, dava dosyasının 3 ay içinde yenilenmediği gerekçesiyle HMK'nun 150/5 maddesi gereğince davanın açılmamış sayılmasına karar vermiştir.

Kararını davacı temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Kararını davacı temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından, yeniden harç alınmasına yer olmadığına, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 05.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/17690, Karar No: 2012/24567, Tarih: 20.12.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/17690 E.  ,  2012/24567 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, Mala zarar vermek

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Adli sicil kaydına göre silinme koşulları oluşmamış kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunan sanık hakkında, 5271 sayılı CMK’nın 231.maddesinin uygulama olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

I-Mala zarar verme suçundan kurulan hükmün incelenmesinde:

21/07/2004 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 5219 sayılı Yasanın 3/B maddesi ile değiştirilen 1412 sayılı CMUK.nın 305/1. maddesi uyarınca ikibin Yeni Türk Lirasına kadar olan mahkumiyet hükümleri kesin olup, hüküm tarihi, cezanın türü ve miktarı itibariyle hükmün temyizi olanaklı olmadığından sanık ... savunmanının temyiz istemlerinin 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK.nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II-Hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde:

Kapıları kilitli araç içinden gerçekleştirilen hırsızlık suçunun TCK’nın 142/1-b maddesine uyduğunun gözetilmemesi, sonuca etkili olmadığından,

5237 sayılı TCK.nın 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de

gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması; karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 20/12/2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2153, Karar No: 2010/3829, Tarih: 16.02.2010

**9. Hukuk Dairesi         2010/2153 E.  ,  2010/3829 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, kurum zararının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, yetkisizlik nedeniyle davanın reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosya içeriğine göre, yetkili mahkemenin hangi iş mahkemesi olduğu uyuşmazlık konusudur.

Mahkemece 5521 Sayılı Kanunun 5. maddesinde, dava olunanın ikametgahı sayılan yer mahkemesi ile işin yapıldığı yer mahkemesini yetkili kabul ettiğini, burada ikametgahı sayılan yer işverenin ikametgahı olduğundan işverenin ikametgahı ile işin yapıldığı yer olan Afyon İş mahkemesinin yetkili olduğu gerekçesi ile yetkisizlik kararı verilmiştir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu 5. maddesinde iş uyuşmazlıklarında yer itibari ile yetkili iş mahkemelerini belirlemiştir. Buna göre, “iş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgahı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme muteber sayılmaz.”

İş mahkemelerinde yetki kura­lı, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun yetki kurallarına uygun olup buna ek olarak işin yapıldığı yer, yani işyeri mahkemelerini de yetkili kıl­maktadır.

İş mahkemesine açılan dava, dava tarihinde davalının ikametgâhının bulunduğu veya işçinin işini yaptığı yerdeki iş mahkemesi veya iş davalarına bakmakla görevli asliye hukuk mahkemesinde açılmalıdır.

Türk Medeni Kanunu’nun 19. maddesi uyarınca gerçek kişi yönünden “Yerleşim yeri sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir”. Gerçek kişi işverenin başka bir yerde yerleşmek niyetiyle oturduğu kanıtlanmadığı takdirde, kural olarak nüfusta kayıtlı olduğu yerin ikametgâh sayılması gerekir. Aynı kanununun 49. maddesi uyarınca da, “Tüzel kişinin yerleşim yeri, kuruluş belgesinde başka bir hüküm bulunmadıkça işlerinin yönetildiği yerdir. Bu yer de genelde merkezin bulunduğu yerdir(Dairemizin 23.06.2008 gün ve 2008/17468 Esas, 2008/17262 Karar sayılı ilamı).

Yetkili mahkemenin belirlenmesinde önemli olan işin yapıldığı yer, bir başka anlatımla işyeri tanımına 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nda yer verilmemiştir. İşyerini tanımına 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2. maddesinde yer verilmiştir. Buna göre “İşveren tarafından mal veya hizmet üretmek amacıyla maddi olan ve olmayan unsurlar ile işçinin birlikte örgütlendiği birime işyeri denir. İşverenin işyerinde ürettiği mal veya hizmet ile nitelik yönünden bağlılığı bulunan ve aynı yönetim altında örgütlenen yerler (işyerine bağlı yerler) ile dinlenme, çocuk emzirme, yemek, uyku, yıkanma, muayene ve bakım, beden ve mesleki eğitim ve avlu gibi diğer eklentiler ve araçlar da işyerinden sayılır. İşyeri, işyerine bağlı yerler, eklentiler ve araçlar ile oluşturulan iş organizasyonu kapsamında bir bütündür.” Bir yer, ancak işin niteliği ve yürütümü bakımından işyerine bağlı bulunmaktaysa, o işyerinden sayılacaktır.

İş veya toplu iş sözleşmesinin tarafları, davalının yerleşim yeri ve işin yapıldığı yer dışındaki bir mahkemenin yetkili olduğuna dair düzenleme yapmaları, 5521 sayılı kanunun 5. maddesinin son cümlesi gereğince sözkonusu düzenlemeyi geçersiz kılar. Bu düzenleme emredici bir kuraldır.

İş mahkemesinin yetkisi kamu düzeni ile ilgili olduğundan da­valı tarafça süresinde yapılmasa da hakim tarafından kendiliğinden bu husus göz önünde bulundurmalıdır. Bir başka anlatımla hakim, davanın her aşamasında yetki itirazını dikkate alabileceği gibi, kendisi de resen yetkisizlik kararı verebilir(Dairemizin 26.05.2008 gün ve 2008/20378 Esas, 2008/12778 Karar sayılı ilamı).

5521 sayılı İş Mahkemelerinin uyuşmazlıkları ile ilgili bu düzenlemesi yanında bazı maddi hukuk kuralları öngören yasalarda hangi iş mahkemelerinin yetkili olduğu açıkça düzenlenmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 79. maddesinde komisyon kararı ile iş güvenliği yönünden işin durdurulması veya işyerinin kapatılması kararına karşı işverenin yerel iş mahkemesinde itirazda bulunacağı, 2821 sayılı Sendikalar Kanunu’nun 28. maddesinde uluslararası kuruluşa üyeliğin iptali davasında sendika veya konfederasyon merkezinin bulunduğu iş mahkemesinde, 2822 sayılı Toplu İş Sözleşmesi Grev ve Lokavt Kanunu’nun 12. maddei uyarınca iş kolu istatistiklerine itirazın Ankara İş Mahkemesi’nde, aynı yasanın 15. maddesinde sendika yetki çoğunluğu tespitine dair kararlara itirazın ve keza 16. maddede Toplu İş Sözleşme hükümsüzlüğü, 46. madde gereği uygulanmakta olan bir grev ve lokavtın kanun dışı olup olmadığının tespiti, 47. madde gereği grev ve lokavtın durdurulması, 51/4 maddesi uyarınca grevin sona erdirilmesi, 60. madde uyarınca Toplu İş Sözleşmesinin yorumu istemlerinin işyerinin bağlı olduğu Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı Bölge Müdürlüğünün bulunduğu yerdeki iş davalarına bakmakla görevli mahkemede açılacağı belirlenmiştir.

Mahkemece 5521 Sayılı İş Mahkemeleri Kanunun 5. maddesinde, dava olunanın ikametgahı sayılan yer mahkemesi ile işin yapıldığı yer mahkemesini yetkili kabul ettiğini, burada ikametgahı sayılan yer işverenin ikametgahı olduğundan işverenin ikametgahı ile işin yapıldığı yer olan Afyon İş mahkemesinin yetkili olduğu gerekçesi ile yetkisizlik kararı verilmiş ise de somut uyuşmazlıkta, tüm dosya kapsamından davalı işçinin ikametgahının İzmir’de olduğu anlaşılmaktadır. 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 5.maddesine göre iş mahkemesinde açılacak davalar, dava olunanın Medeni Kanun gereğince ikametgâhı sayılan yer mahkemesinde açılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili yer mahkemesinde de açılabilir.

Davacı davalı işçinin ikametgahı sayılan yer iş mahkemesinde dava açtığından davanın yetkili mahkemede açıldığının kabulü gerekir. Buna göre uyuşmazlığın esası hakkında bir karar vermek gerekirken yazılı gerekçelerle yetkisizlik kararı verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, 16.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/17271, Karar No: 2019/1659, Tarih: 19.02.2019

**11. Ceza Dairesi         2017/17271 E.  ,  2019/1659 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, Dolandırıcık

HÜKÜM : Mahkumiyet

A) Resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesi;

Katılanın alacağının tahsili amacıyla yaptığı icra takibinde, borçlusu olan ... Taş. İnş. ...ve Ot. San. Tic. Ltd. Şti.ne ait olan forkliftin haczi için haciz mahalline gidildiğinde, sanıkların haczedilmek istenen forkliftin, yetkilisi oldukları ... Taş. ve Tem. Hiz. Dış. Tic. Ltd. Şti. ye ait olduğunu beyan ederek suça konu sahte irsaliyeli faturayı ibraz etmeleri şeklinde gerçekleşen olayda;

1- Suç konusu fatura hakkında, satıcı firma olan ... Teks. Şirketi yetkilisi ... hakkında sahte fatura düzenleme suçundan, Gaziosmanpaşa 4. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2013/372 esas sayılı dosyasında dava açıldığı anlaşılmakla, söz konusu davanın akıbetinin araştırılarak celbi ve incelenmesi, delil olabilecek belgelerin onaylı örneklerinin dosya içine alınması,

2- Suç konusu faturada satıcı firma olarak görünen ... Tekstil San. ve Tic. Şti.nin yetkileri tespit edilerek CMK 48. maddesindeki hakları hatırlatılarak tanık olarak dinlenilmeleri,

3- Sanıkların savunmalarında; hacze konu forklifti ... Taş. İnş. Ltd. Şti.den aldıklarını söylemelerine rağmen faturada neden ... Tesktil Şirketinin isminin yazılı olduğunun sorularak forkliftin hangi şirketten alındığının tespit edilmesi,

Toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek, faturanın sahte olduğunun tespit edilmesi halinde, suç konusu faturanın, haczedilmek istenen makine için mülkiyete karine oluşturması amacıyla haciz memuruna verilip haciz tutanağına yazılması ve bu şekilde haczin durdurulması için kullanıldığı dikkate alınarak, sanığın eyleminin; TCK'nin 207. maddesinde düzenlenen ''özel belgede sahtecilik'' suçunu oluşturacağı gözetilmeden, resmi belgede sahtecilik suçundan mahkûmiyet hükmü kurulması,

4- Kabule göre;

a) TCK’nin 51. maddesine göre erteleme kararı verildikten sonra 2 yıl denetim süresi belirlenirken TCK’nin 51/3. maddesinin yazılmaması suretiyle CMK’nin 232/6. maddesine aykırı davranılması,

b) Ertelenen hapis cezasının kısa süreli olmadığı gözetilerek TCK’nin 53/4. maddesi uyarınca kasten işlenen bir suçtan dolayı hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olan 5237 sayılı TCK'nin 53/1. maddesindeki yazılı hak yoksunluklarının, Anayasa Mahkemesi’nin 08/10/2015 tarihli, 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı iptal kararı da dikkate alınarak uygulanmasında zorunluluk bulunması,

B) Dolandırıcılık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesi;

b) Ertelenen hapis cezasının kısa süreli olmadığı gözetilerek TCK’nin 53/4. maddesi uyarınca kasten işlenen bir suçtan dolayı hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olan 5237 sayılı TCK'nin 53/1. maddesindeki yazılı hak yoksunluklarının, Anayasa Mahkemesi’nin 08/10/2015 tarihli, 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı iptal kararı da dikkate alınarak uygulanmasında zorunluluk bulunması,

B) Dolandırıcılık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesi;

1-Sanıklar tarafından suça konu faturanın, katılanın borçlusu olan ... şirketine ait olduğu gerekçesiyle katılan tarafından haczedilmek istenmesi sırasında sunularak mülkiyet iddiasında bulunulması şeklinde gerçekleşen eylemde; sanıkların denetim imkanını ortadan kaldıracak şekilde hileli davranışlarda bulunmadığı, mülkiyet iddiasının açılacak istihkak davasında değerlendirilebileceği, dolayısıyla üzerlerine atılı dolandırıcılık suçunun hile unsurunun gerçekleşmediği sanıkların üzerlerine atılı dolandırıcılık suçundan beraatleri yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

2- Kabule göre; TCK’nin 51. maddesine göre erteleme kararı verildikten sonra 2 yıl denetim süresi belirlenirken TCK’nin 51/3. maddesinin yazılmaması suretiyle CMK’nin 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Yasaya aykırı, sanıklar müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19/02/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3670, Karar No: 2018/9091, Tarih: 11.12.2018

**10. Ceza Dairesi         2017/3670 E.  ,  2018/9091 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet ve tedavi denetimli serbestlik tedbiri

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından,sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan beraat kararı verilmiş ise, daha önceki tarihlerde işlediği aynı suçtan dolayı verilmiş olan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararları dikkate alınmaksızın, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”,

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 11/12/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26214, Karar No: 2013/23076, Tarih: 02.12.2013

**7. Ceza Dairesi         2012/26214 E.  ,  2013/23076 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliği itibariyle sanıkların eyleminin 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4. fıkrası kapsamında kaldığı düşünülmeden 5607 sayılı Yasa'ya muhalefetten yazılı şekilde hüküm kurulması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Suçtan zarar görmeyen ve davaya katılma hakkı olmayan gümrük idaresi lehine vekalet ücretine hükmedilmesi ve her bir sanığa ayrı ayrı doğrudan verilen 2000 TL adli para cezası taksitlendirilerek 10 eşit taksitte tahsiline karar verilmesine rağmen, 5237 sayılı TCK.nun 52/4.maddesi hükmüne aykırı olarak ve infazda tereddüt oluşturacak şekilde taksit aralığının belirtilmemesi,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi uyarınca, "1000 TL vekalet ücretinin sanıklardan alınarak katılana verilmesine" kısmın hüküm fıkrasından çıkarılması ile "Doğrudan verilen 2000 TL adli para cezası taksitlendirilerek birer ay ara ile 10 eşit taksitte tahsiline karar verilmesi" suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, hükmün sair kısımlarının aynen bırakılmasına, 02.12.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.