muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/192, Karar No: 2024/1496, Tarih: 26.02.2024

Mahkemenin 23.12.2014 tarihli ve 2013/201 Esas, 2014/425 Karar sayılı kararıyla; yargılama sırasında davacılar vekilinin davadan feragat ettiği, feragatin hata sonucu yapıldığına ilişkin olarak dava açması için verilen iki haftalık kesin süre içerisinde dava açılmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Dairenin 14.12.2017 tarihli ve 2015/5599 Esas, 2017/7344 Karar sayılı kararıyla; davacılar vekilinin feragat dilekçesindeki imzanın kendisine ait olmadığı iddiası karşısında, bu hususun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 163 ve 164 üncü maddelerinde belirtildiği gibi ön sorun olarak incelenebileceği, Mahkemece vekilin bu konudaki iddiası ön sorun şeklinde aynı dava içerisinde her türlü delille ispatının mümkün olduğu gözetilerek incelenmiş ve imzanın vekile ait olmadığı sonucuna ulaşılmış olmasına rağmen ayrı bir dava konusu yapılabileceğinden bahisle davanın reddine karar verilmesi doğru olmayıp işin esasına girilmesi gerektiği gerekçesiyle Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; mirasbırakan ...'in, sağlığında tüm mirasçılarını kapsar şekilde taşınmazlarını taksim etmediği, taşınmazların resmi senette yer alan devir tarihindeki değerlerinin oldukça düşük olduğu, mirasbırakanın üzerinde kalan taşınmazların yüz ölçümü itibariyle çok küçük olduğu, diğer bir ifadeyle davalıya devredilen taşınmazların yüzölçümü ve değer olarak neredeyse mirasbırakanın malvarlığının büyük bir bölümüne tekabül ettiği, böylece dava konusu taşınmazlara ilişkin tescilin yolsuz olduğu, davalının kardeşi ...'ten aldığını ifade ettiği 9312 parsel sayılı taşınmazın yolsuz olarak tescil edildiğini bilen veya bilmesi gereken kişiden satın alındığının anlaşıldığı gerekçesiyle asıl ve birleştirilen davanın kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; davanın kabulü olmamakla birlikte davacıların dava konusu taşınmazlarda mirasbırakan babalarından intikal eden 1/2 pay oranında hakka sahip olduklarını, nitekim Mahkemece de taşınmazların davalı adına 1/2 payının iptaline karar verildiği halde davanın kısmen kabulü yerine kabulünün hatalı olduğunu, dava konusu 9311 ve 9312 parsel sayılı taşınmazlar dışındaki taşınmazların davalının babası ... tarafından 1972 yılında kök mirasbırakan ...'ten satın alındığını, bu satışlara ilişkin ödemelerin defaatle yapıldığını, davacıların da bu satış işlemlerinin gerçek olduğunu bildiğini, davacılar dışında mirasbırakan ...'in başka çocukları da olduğunu, onların dava açmadığını, yine mirasbırakan ...'in kızı ...'in açmış olduğu davadan feragat ettiğini, davacıların mirasbırakanın 1983 yılında öldüğünü, çok uzun süre sonra dava açılmasının davacıların kötü niyetini gösterdiğini belirterek Mahkeme kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Asıl ve birleştirilen dava, muris muvazaasına dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

01.04.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı, Türk Medeni Kanunu'nun 706 ncı, Türk Borçlar Kanunu'nun 237 nci ve Tapu Kanunu'nun 26 ncı maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Bozma sonrası yargılamanın 2018/422 Esas üzerinden yürütüldüğü, davacı ...'e tensip zaptını içeren ve duruşma gününün 25.12.2018 olduğunu bildiren tebliğin usulüne uygun şekilde tebliğ edildiği, davacı ...'in duruşmaya mazereti olmaksızın katılmaması nedeniyle HMK'nın 150 nci maddesi uyarınca dosyanın işlemden kaldırıldığı anlaşılmıştır.

3. HMK'nın 150 nci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca "İşlemden kaldırıldığı tarihten başlayarak üç ay içinde yenilenmeyen davalar, sürenin dolduğu gün itibarıyla açılmamış sayılır ve mahkemece kendiliğinden karar verilerek kayıt kapatılır." düzenlemesi mevcuttur.

4. Davacı ...'in Av. ...'u vekil tayin ettiği vekaletnamenin tarihinin 14.11.2019 olduğu, asil olarak yer aldığı yargılamada, usulüne uygun davetiyeye rağmen davacı ...'in mazeretsiz olarak duruşmaya gelmediği, 3 aylık süre içinde dosyanın yenilenmesi için dilekçe sunmadığı anlaşılmakla, davacı ... yönünden HMK'nın 150/5 maddesi uyarınca 25.03.2019 tarihinde dava açılmamış sayılmıştır.

4. Davacı ...'in Av. ...'u vekil tayin ettiği vekaletnamenin tarihinin 14.11.2019 olduğu, asil olarak yer aldığı yargılamada, usulüne uygun davetiyeye rağmen davacı ...'in mazeretsiz olarak duruşmaya gelmediği, 3 aylık süre içinde dosyanın yenilenmesi için dilekçe sunmadığı anlaşılmakla, davacı ... yönünden HMK'nın 150/5 maddesi uyarınca 25.03.2019 tarihinde dava açılmamış sayılmıştır.

5. Hal böyle olunca, davacı ... yönünden davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerekirken davanın kabulü doğru görülmemiş, bu sebeple hüküm bozulmuştur.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Yukarıda (1) numaralı paragrafta açıklanan davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE,

2.(2, 3 ve 4) nolu paragraflarda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nın geçici 3 üncü maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA,

Peşin yatırılan harcın yatırana iadesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

1086 sayılı HUMK'un 440/III-1 inci maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 26.02.2024 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2443, Karar No: 2012/5292, Tarih: 04.04.2012

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/2443 E.  ,  2012/5292 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ortaklığın giderilmesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı ortaklığın giderilmesi davasına dair karar, davalılardan ... tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Tebligat Kanununda 6099 Sayılı Yasa ile değişikliğe gidilmiş olup 19/01/2011 tarihinde yürürlüğe giren değişiklikle T.K'nun 10. maddesi “Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır. Şu kadar ki; kendisine tebliğ yapılacak şahsın müracaatı veya kabulü şartiyle her yerde tebligat yapılması caizdir.

(Ek fıkra:11.01.2011 - 6099 S.K./3.mad) Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır”. hükmünü, T.K.nun 21/2. maddesi “(Ek fıkra:11.01.2011 - 6099 S.K./5.mad) Gösterilen adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olup, muhatap o adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olsa dahi, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza karşılığında teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırır. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır.” T.K'nun 35/2 maddesi “ Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır.” hükümlerini içermektedir. Yasa hükümlerine göre, adres kayıt sisteminde adresleri tespit edilebilen taraflara Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebligat yapılmasında yasal olanak bulunmamaktadır.

Olayımıza gelince; davacının mernis adresine çıkarılan gerekçeli karar tebliğine ilişkin tebliğ evrakının muhatabın Almanya'da ikamet ettiğinden bahisle bila tebliğ iade edildiği, daha sonra aynı adrese 18.01.2012 tarihinde Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebligat yapıldığı anlaşılmıştır. Ayrıca davalı ... adına çıkarılan karar tebliğine ilişkin evrakın da öncelikle İstanbul'da ikamet ettiğinden bahisle bila tebliğ iade edildiği, akabinde 18.01.2012 tarihinde Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebliğ edildiği anlaşılmış olup tebligat 6099 Sayılı Yasanın yürürlüğe girmesinden sonra yapılmış olması nedeni ile usulsüzdür. Bu nedenle adı geçen davacı ve davalının kimlik bilgilerine göre adres kayıt sistemindeki son adresleri tespit edilerek, hükmün yöntemine uygun tebliğ edilmesi ve temyiz süresinin beklenmesi, akabinde inceleme yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE,4.4.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14026, Karar No: 2014/14880, Tarih: 27.10.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/14026 E.  ,  2014/14880 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Elbistan 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/12/2012

NUMARASI : 2012/521-2012/845

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, irtifak kamulaştırma bedelinin tespiti ve irtifak hakkının idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

İrtifak hakkı tesis edilmek amacıyla yapılan işlemlerde bedel tespiti, taşınmazın irtifak hakkı tesisinden önceki ile irtifak hakkı tesis edildikten sonraki değerleri arasındaki farktan ibarettir. Taşınmazın niteliğine göre tamamının bir bütün olarak değeri tespit edildikten sonra aynı maddenin son fıkrası uyarınca irtifak kurulması nedeniyle taşınmazda meydana gelecek değer düşüklüğünün oran ve tutarının gerekçeleri ile belirtilmesi gerekir. İrtifak kurulması nedeniyle taşınmazda meydana gelecek değer düşüklüğünün oranı, taşınmazın cinsi, özelliği, kullanım şekli, irtifak hakkının niteliği (boru hattı, enerji nakil hattı vs.), taşınmazda kapladığı alan ve yeri, istikameti de dikkate alınarak belirlenir.

Yargıtay uygulamalarında, taşınmazın niteliğine uygun kullanımını önemli ölçüde etkileyen özel bir durum söz konusu olmaması halinde arazilerde irtifak nedeniyle olabilecek değer kaybının irtifaktan etkilenen alanın mülkiyet değerinin %35'ini aşmaması gerektiği kabul edilmektedir. Dava konusu taşınmazların ve irtifak tesis edilmesi suretiyle el atılan bölümün yeri ve niteliği dikkate alındığında, taşınmazların niteliğine uygun kullanımlarını önemli ölçüde etkileyen özel bir durum da söz konusu olmadığı halde, irtifak değer kaybı oranı en fazla dava konusu taşınmaz yönünden %5,5 olması gerekirken, irtifak değer kaybını %6 oranında kabul eden bilirkişi kurulu raporuna göre karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 27.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2748, Karar No: 2017/5625, Tarih: 18.12.2017

**16. Ceza Dairesi         2017/2748 E.  ,  2017/5625 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK’nın 314/2, 31/3, 62. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin “21.04.2015” yerine “04.02.2015” olarak gösterilmesi,

2-26.06.2015 tarihinde Ceza ve İnfaz Kurumu aracılığıyla gönderdiği tahliye talepli dilekçesi ile örgütte kaldığı dönemde herhangi bir eyleme katılmadığını, örgütten kaçtığını, örgüte katılarak hata yaptığını, topluma faydalı bir birey olmak istediğini belirterek kendisine fırsat verilmesini talep eden sanıktan TCK'nın 221. maddesi uyarınca etkin pişmanlıktan yararlanmak isteyip istemediği sorularak, yararlanmak istemesi ve örgütle ilgili bilgi vermesi durumunda; örgütle ilgili verdiği bilgiler ile CMK'nın 75. maddesi uyarınca sanıktan alınan vücut sıvısı, kan ve parmak izi örnekleri ilgili birimlere gönderilerek sanığın verdiği bilgilerin faydalı olup olmadığı ve örgütün faaliyeti kapsamında herhangi bir suçun işlenişine iştirak edip etmediği belirlendikten sonra sonucuna göre hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-Silahlı terör örgütüne üye olma suçunun temadi eden suçlardan olduğu ve temadinin sanığın yakalanması ile kesildiği, suç tarihinin de yakalama tarihi olarak kabul edilmesi gerektiği nazara alındığında; 21.04.2015 tarihinde yakalanan ve bu

tarih itibariyle 18 yaşını ikmal ettiği anlaşılan sanık hakkında TCK’nın 31/3. maddesinin uygulanmaması ve 3713 sayılı Kanunun 5. maddesinin ise uygulanması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tayin edilmesi,

4- TCK'nın 53 ve 58/9. maddelerinin cezaya bağlı olarak uygulanacak infaz rejimi ile ilgili olması nedeniyle kazanılmış hak oluşturmayacağı da gözetilerek; suç tarihinde 18 yaşını doldurduğu anlaşılan ve örgüte üyesi olduğu kabul edilen sanık hakkında anılan maddelerin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı itibariyle sanığın kazanılmış hakkı saklı tutularak hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 18.12.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1928, Karar No: 2012/7209, Tarih: 01.06.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/1928 E.  ,  2012/7209 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı dava dilekçesinin yargı yolu yönünden reddine dair verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline İMSS poliçesi ile sigortalı aracın yol üzerinde bulunan logar kapağına çarparak hasarlandığını belirterek hasar bedeli için ödenen 9.466 TL.nin ödeme tarihi olan 27.10.2010 tarihinden itibaren işleyecek ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... Belediyesi vekili, kazanın hizmet kusurundan ileri geldiğini ve idari yargının görevli olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı SASKİ vekili de, idare mahkemelerinin görevli olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; toplanan delillere göre davalıların her ikisinin de kamu hizmeti gördüğü, kamu hizmeti görüldüğü esnada kusurun meydana geldiği ileri sürüldüğünden davanın idari yargıda görülmesi gerektiği gerekçesiyle yargı yolu bakımından mahkemenin görevsizliğine ve dava dilekçesinin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının davalı ... Belediyesi Başkanlığı yönünden reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

TTK'nun 18.maddesinde kendi kuruluş kanunları gereğince özel hukuk hükümleri dairesinde idare edilmek ve ticari şekilde işletilmek üzere devlet, vilayet, belediye gibi kamu tüzel kişileri tarafından kurulan teşekkül ve müesseselerin dahi tacir sayılacakları belirtilmiş, aynı yasanın 12/II.maddesinde su, gaz, elektrik, dağıtım, telefon, radyo ile haberleşme ve yayın yapma gibi işlerle uğraşan müesseselerin ticarethane sayılacakları hükme bağlanmıştır.

Somut olayda, aracın logar kapağına çarpması sonucu hasar gördüğü belirtilmiş ancak logar kapağının kime ait olduğu tespit edilmemiştir. Mahkemece her ne kadar davalı SASKİ’nin kamu hizmeti görmesi ve hizmetin görüldüğü esnada kusurun meydana geldiği gerekçesiyle idari yargının görevli olduğu belirtilmişse de, tacir olan davalı SASKİ ile davacı arasında haksız fiilden kaynaklanan davaya bakma görevi adli yargıya ait olup, öncelikle logar kapağının davalı SASKİ’ye ait olup olmadığının tespit edilmesi ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde görevsizlik kararı verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının davalı ... Belediyesi Başkanlığı yönünden reddi ile hükmün ONANMASINA, Davacı vekilinin temyiz itirazlarının davalı SASKİ yönünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 1.6.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11778, Karar No: 2016/15761, Tarih: 29.12.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/11778 E.  ,  2016/15761 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rucüan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın idari yargının görev alanına girdiği gerekçesiyle yargı yolu caiz olmaması nedeni ile usulden reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

İş Mahkemeleri, 5521 sayılı Kanun ile kurulan istisnai nitelikte özel mahkemeler olup, 5510 sayılı Kanun’un geçici 4’üncü maddesinde; “Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla 08.06.1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanuna göre; aylık, tazminat, harp malûllüğü zammı, diğer ödemeler ve yardımlar ile 08.02.2006 tarihli ve 5454 sayılı Kanunun 1 inci maddesine göre ek ödeme verilmekte olanlara, bu Kanunla yürürlükten kaldırılan hükümleri de dâhil 5434 sayılı Kanunda kendileri için belirtilmiş olan şartları haiz oldukları müddetçe bunların ödenmesine devam olunur. Ancak, 5 ilâ 10 yıl arasında fiili hizmet süresi olan iştirakçilerden dolayı dul ve yetim aylığı almakta olanların, aylık ve diğer ödemeleri, bu Kanunun 32 nci, 34 üncü ve 37 nci maddelerindeki şartları haiz oldukları müddetçe devam edilir... Bu madde kapsamına girenlerin aylıklarının bağlanması, artırılması, azaltılması, kesilmesi, yeniden bağlanması, toptan ödemeleri, ilgi devamı, ihya ve borçlanmaları, diğer ödemeler ve yardımlar ile emeklilik ikramiyeleri hakkında bu Kanunla yürürlükten kaldırılan hükümleri de dâhil 5434 sayılı Kanun hükümlerine göre işlem yapılır ve bu maddenin uygulanmasında mülga 2829 sayılı Kanun hükümleri ayrıca dikkate alınır.” hükmü öngörülmüştür.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında yapılan değerlendirmeye göre; hak sahiplerine yapılan yardımların 5434 sayılı Kanun hükümlerine göre yapıldığının anlaşılması nedeni ile anılan Kanun hükümlerince yapılan davaya konu yardımların sorumlulardan tahsilinin de 5434 sayılı Kanunun 129. maddesi hükmüne tabi olduğu, uyuşmazlığın çözümünde ne 506 sayılı Kanun’un ne de 5510 sayılı Kanun’un uygulama yerinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

İş Mahkemelerinin 5521 sayılı Kanun ile kurulan istisnai nitelikte özel mahkemeler olup, bu durumda 5510 sayılı Kanunun 101’inci madde hükümlerine göre sınırlı yetki ile donatılmış İş Mahkemesinin görevli olmadığı, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 2’nci maddesine göre, gerçek kişiler ile özel hukuk tüzel kişileri hakkında idari yargı yerinde dava açılamayacağı ve dava konusu uyuşmazlığın çözümünde genel mahkemelerin görevli olduğu nazara alınarak, varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 29.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/23727, Karar No: 2013/22906, Tarih: 18.09.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/23727 E.  ,  2013/22906 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazimnatı ve fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin gerekçe gösterilmeksizin işverence haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma ücreti alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının kendi isteğiyle işten ayrıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının fazla çalışma süre ve ücretinin doğru olarak hesaplanıp hesaplanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, tanık beyanları nazara alınarak davacının haftanın 6 günü ve günlük 06.15 – 15.15 saatleri arasında çalıştığı, ara dinlenmelerinin tenkisi ile haftalık 11 saat fazla çalışma yaptığı belirtilmişse de fazla çalışma süresinin hatalı hesaplandığı görülmüştür. Şöyle ki , tanık beyanları ve dosya kapsamından davacının haftanın 6 günü ve günlük 06.15 – 15.15 saatleri arasında 9 saat çalıştığı, 1 saatlik ara dinlenmesinin tenkisi ile günlük çalışmasının 8 saat, haftalık çalışmasının 48 saat ve haftalık fazla çalışmasının 3 saat olduğu açıkça anlaşılmış olup hatalı bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.