muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/9832, Karar No: 2012/10029, Tarih: 08.06.2012

O halde mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda yabancı mahkeme hükmünün tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturmayacağı kabul edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın, davacı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 2,75 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 08/06/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10857, Karar No: 2013/13475, Tarih: 10.09.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/10857 E.  ,  2013/13475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacılar vekili, davalının davacılar aleyhine icra takibi yaptığını, takibe konu senetlerdeki imzaların davacılara ait olmadığını belirterek davacıların davalıya borçlu olmadıklarının tespitine ve % 40 tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddine ve % 40 tazminata karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere göre; davaya konu senetler için İcra Hukuk Mahkemesi'nde açılan imzaya itiraz davasında bilirkişi raporuna göre davanın davacı ... yönünden kabul, davacı ... yönünden red edildiği, kararın kesinleştiği, davalının senetteki imzaların davacı ...'a ait olduğunu imzaya itiraz davasında yapılan imza incelemesi yoluyla ispatladığı, ancak davalının diğer davacı ... yönünden alacağını hukuki deliller ile ispatlayamadığı, gerekçesiyle davacı ... 'in davasının kabulüne, davacı ... lehine kötüniyet tazminatına, davacı ...'ın davasının reddine, davalının tazminat talebinin reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dar yetkili İcra Hukuk Mahkemesi tarafından verilen kararlar kesin hüküm mahiyetinde değildir. Bu mahkemece yapılan bilirkişi incelemesi sonucu verilen rapor da genel yetkili mahkeme olan Sulh Hukuk Mahkemesi'nde hükme esas alınamaz. Mahkemece dava konusu bonodaki imzanın davacı ...'ya ait olup olmadığı konusunda usulüne uygun inceleme yaptırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı lehine bozulmasına, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 10.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2169, Karar No: 2017/22681, Tarih: 08.11.2017

**15. Ceza Dairesi         2017/2169 E.  ,  2017/22681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli Dolandırıcılık, özel belgede sahtecilik

HÜKÜM :Beraat

Sanıklar hakkında nitelikli dolandırıcılık ve özel belgede sahtecilik suçlarından verilen beraat hükümleri katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...’nın Gıda Tarım ve Hayvancılık Bakanlığından destekleme primi almak için gerçekte satmadığı halde bal satmış gibi diğer sanıklar aracılığıyla sahte müstahsil makbuzu düzenlettirdiği ve sahte olarak düzenlettirdiği bu müstahsil makbuzunu kuruma vererek toplam 2235 TL haksız destekleme primi aldığı, sanıkların iştirak halinde nitelikli dolandırıcılık ve özel belgede sahtecilik suçlarını işlediğinin iddia edildiği olayda;sanıklar, katılan beyanları ve dosya kapsamından sanıkların atılı suçları işlediklerine dair mahkumiyetlerine yeterli kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gerekçesine dayanan mahkemenin beraat yönünde kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçların unsurlarının oluşmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin atılı suçların sübut bulduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükümlerin ONANMASINA, 08/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17282, Karar No: 2014/10248, Tarih: 22.05.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/17282 E.  ,  2014/10248 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/187669

MAHKEMESİ : Ankara 4. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/04/2010

NUMARASI : 2010/68 (E) ve 2010/126 (K)

SUÇ : Dolandırıcılık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Dolandırıcılık suçunun dinî inanç ve duyguların istismar edilmesi suretiyle işlenmesi, bu suçun temel şekline göre daha ağır ceza ile cezalandırılmayı gerektiren bir durum olarak TCK'nın 158/1-a maddesinde düzenlenmiştir. Madde gerekçesine göre, burada dikkat edilmesi gereken husus, dinin bir aldatma aracı olarak kullanılmasıdır.

Din, bir topluluğun sahip olduğu kutsal kitap, peygamber ve Allah kavramını da genellikle içinde bulunduran inanç sistemi ve bu sisteme bağlı olarak yerine getirmeye çalıştığı ahlaki kurallar bütünüdür. Dini inanç, dine inanan, belirli bir dine mensup kişinin duygularıdır. Bir insanın dini inanç ve duyguları ile, doğup büyüdüğü, terbiyesini aldığı ailesi, çevresi ve içinde bulunduğu toplum arasında çok sıkı bir ilişki bulunmaktadır.

Bu nitelikli unsurun gerçekleşebilmesi ve suçun oluşabilmesi için, dini kurallara bağlı olanların, önem verdiği değerler, dini inanç ve duygular aldatma aracı olarak kötüye kullanılmalı, bu suretle gerçekleştirilen hile ile haksız bir yarar da sağlanmış olmalıdır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Bu nitelikli unsurun gerçekleşebilmesi ve suçun oluşabilmesi için, dini kurallara bağlı olanların, önem verdiği değerler, dini inanç ve duygular aldatma aracı olarak kötüye kullanılmalı, bu suretle gerçekleştirilen hile ile haksız bir yarar da sağlanmış olmalıdır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanıkların, şikâyetçi M.. A..'ın yanına giderek kendilerini büyük oğlunun arkadaşları olarak tanıttıktan sonra dedelerinin 10 gün önce öldüğünü, hayrına para dağıttıklarını, büyük bir bölümünü verdiklerini, bir kısmının kaldığını, bunu da kendisine vereceklerini, ancak önce parayı amcalarına okutacaklarını, bunun için paranın yanına, parayı alan kişinin ziynet veya parasından konulması gerektiğini söylemeleri nedeniyle şikayetçinin yüzüğünü paranın yanına koyduğu, sanıkların bir süre sonra yüzüğün yeterli gelmeyeceğini, başka bir şey vermesini istediklerinden kolundaki iki adet imitasyon bileziği de onlara verdiği, hep birlikte Cebeci Tıp Merkezi’nin önüne gittikleri sırada sanıkların bunları amcalarına okutup geleceklerini kendilerini noter binasında beklemesini söyledikleri, şikayetçinin noter binasına çıkıp indikten sonra sanıkları bir daha görmediğinin anlaşıldığı somut olayda; sanıklarının eyleminin TCK'nın 158/1-a maddesine uyan dini inanç ve duyguların istismar edilmesi suretiyle dolandırıcılık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde basit dolandırıcılık suçundan mahkumiyete hükmolunması,

2-Tekerrüre esas mahkûmiyetleri bulunan sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58/6. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmemesi,

3-5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinin 1. fıkrasının “c” bendinde yer alan hak ve yetkileri kullanmak yönündeki yoksunluğun, kendi altsoyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmeye kadar, üstsoyları ile diğer kişiler yönünden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar sürmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı kanunun 326. maddesi gereğince ceza miktarı bakımından sanıkların kazanılmış haklarının gözetilmesine, 22.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10672, Karar No: 2020/3525, Tarih: 27.02.2020

**5. Hukuk Dairesi         2019/10672 E.  ,  2020/3525 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay'ca incelenmesi, davalı ... vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş ise de, dava değeri 32.920,00 TL'nin altında kaldığından duruşma isteminin reddi ile incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilerek, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü;

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma ilamı uyarınca inceleme ve işlem yapılarak davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki ... ili, ... ilçesi, ... mahallesi, 2243 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Bozma ilamı sonrası tespit edilen bedelden, mahkemece ilk kararla tespit edilen bedelin mahsubu sonrası kalan ve her bir davalı tarafından davacı idareye iade edilmesi gereken miktarların hüküm fıkrasında açıkça gösterilmeyerek infazda tereddüt oluşturulması,

2-Tespit edilen bedelden acele el koyma kararı ile tespit edilen bedelin mahsubu sonrası kalan fark bedele 16.02.2016 tarihinden ilk karar tarihi 13.06.2016 tarihine kadar faiz yürütülmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

a)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 2.bendinden (davalılara fazla ödenen 16.128,61-TL'nin varsa ödenen nemaları ile birlikte davalılardan tapu kaydındaki hisseleri oranında alınarak davacıya verilmesine,) ibaresinin çıkartılmasına, yerine (davalı tarafa fazla ödenmesine karar verilen 16.128,61TL'nin, davalı tarafa ödeme yapılmamışsa, davacı kuruma iadesine ödeme yapılmış ise, bankadan çekilme tarihine kadar işlemiş neması ile birlikte 159,00TL'sinin davalı ...'ten, 10.647,00TL'sinin davalı ...'den, 5.324.00 TL'sinin davalı ...'ten alınarak davacı kuruma verilmesine) cümlesinin yazılmasına,

b)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasına ayrı bir bent olarak (Tespit edilen 66.740,71 TL bedelden acele el koyma kararı ile tespit edilen 12.911,92 TL bedelin mahsubu sonrası kalan 53.828,25 TL bedele 16.02.2016 tarihinden ilk karar tarihi 13.06.2016 tarihine kadar faiz yürütülmesine,) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 27/02/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4682, Karar No: 2006/7273, Tarih: 29.05.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/4682 E.  ,  2006/7273 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 14.02.2005 gün ve 10190-1210 sayılı bozma kararında özetle; "Mahkemece, ... Köyü 113 ada 29 parselin ... bilirkişi krokisinde A=3625.35 m2'lik kesiminin iptali ile davacılar adına tapuya tesciline karar verilmiştir. Çekişmeli taşınmaz bölümünün 1948 yılında 3116 Sayılı Yasaya göre yapılıp kesinleşen orman kadastrosu sınırları içinde kaldığı ve orman olduğu anlaşılmaktadır. Asıl olan aplikasyon değil, ilk tahdit sınırlarıdır. Orman kadastrosu kesinleşmekle bu alan içinde bulunan tapu kayıtları hukuki değerini yitirir. Tapu kayıtları ancak yasanın öngördüğü orman kadastrosuna itiraz davası açma süresi içinde gündeme getirilebilir ve açılacak bir dava ile sonuç alınabilir. Orman Kadastrosu 1948 yılında kesinleşmiş olmakla, dava açma süresi çoktan geçmiştir. 1996 yılında yörede yapılan arazi kadastrosu sırasında 1948 yılında kesinleşen orman kadastro sınırları esas alınarak çekişmeli 113 ada 29 nolu parsel 59,260 m2 yüzölçümüyle ve orman niteliğiyle Hazine adına tespit edilmiştir. Arazi kadastrosunun 1996 yılında yapılmış olması davacılara 1948 yılında kesinleşen orman kadastrosunu iptal davası açma hakkını vermez. Hal böyle olunca; davanın reddine, 113 ada 29 sayılı parselin orman niteliği ile Hazine adına tesciline karar verilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın reddine ve dava konusu ... Köyü 113 ada 29 parselin kadastro belirlemesi doğrultusunda tespit ve tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 3116 Sayılı Yasaya göre 1948 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 1996 yılında yapılıp dava tarihinde kesinleşmeyen aplikasyon ve 2/B uygulaması vardır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 29/05/2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6048, Karar No: 2016/11526, Tarih: 19.04.2016

**22. Hukuk Dairesi         2015/6048 E.  ,  2016/11526 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, fazla mesai ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankada şube müdürü olarak çalıştığını fazla mesai alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı ve davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre, davacı vekilin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla mesai yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda, mahkemece tanık beyanlarının ortalaması ve sistem üzerinde davacının yaptığı işlemlerin saatini gösteren cd nazara alınarak davacının haftada beş gün 8:00-20:00 saatleri arasında yarım saat ara dinlenmesi haftalık on saat ve ayda bir hafta sonunda da bir gün dört saat çalışma yaptığı bu haftalarda da haftalık ondört saat fazla mesai yaptığının kabulü ile fazla mesai alacağı hesaplanmıştır. Davacı tarafça dava dilekçesinde bu belgelere delil olarak dayanılmış ve davalı iş yerinden kayıtlar celbedilmiştir. Davalı ise delil listesinde işyeri kayıtlarına dayanmıştır. O halde söz konusu kayıtlar yazılı delil niteliğindedir. Davacının günlük çalışma saatinin tespitine yönelik söz konusu kayıtlar hakkında bilirkişi raporu alınmalı sonrasında kayıt altında olan dönemler yönünden kayıtlara göre, kayıt altında olmayan dönem yönünden ise dosya kapsamına göre karar verilmesi gerekirken kayıtların denetime elverişli olmayacak şekilde değerlendirilmesi hatalı olup bozma sebebidir.

Öte yandan; davacının eğitime katıldığı dönemlerin dışlanması gerektiğinin gözetilmemesi hatalıdır.

3-İşçiye işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi süresi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

Öte yandan; davacının eğitime katıldığı dönemlerin dışlanması gerektiğinin gözetilmemesi hatalıdır.

3-İşçiye işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi süresi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenmesi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. 4857 sayılı Kanun'un 63. maddesi hükmüne göre günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saat ve daha fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda, yukarıda belirtilen ilke doğrultusunda kabul edilen çalışma süresine göre fazla çalışma hesabında yarım saat ara dinlenme yaptığını kabulü hatalıdır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/158, Karar No: 2023/214, Tarih: 12.04.2023

**Ceza Genel Kurulu         2023/158 E.  ,  2023/214 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname No : 2016/378901

YARGITAY DAİRESİ : 5. Ceza Dairesi

MAHKEMESİ :Asliye Ceza

SAYISI : 1438-814

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık ... hakkında tehdit, sanık ... hakkında tehdit ve kasten yaralama suçlarından açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda sanıkların eylemlerinin ihaleye fesat karıştırma suçunu oluşturduğu kabul edilerek TCK'nın 235/2-c, 235/1, 235/3-a, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına ilişkin Ankara 37. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 12.07.2016 tarihli ve 1438-814 sayılı hükümlerin, sanıklar tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 5. Ceza Dairesince 27.04.2022 tarih ve 6691-4441 sayı ile; "Temel cezanın doğrudan TCK'nın 235/3-a maddesi uyarınca tayini gerektiğinin gözetilmemesi sonuca etkili görülmediğinden, 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu'nun 17/a maddesi yollamasıyla anılan Yasa'nın 59/1. maddesi uyarınca sanıklar hakkında yasaklama kararına hükmedilmemesi ise aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni sayılmamıştır." eleştirisi ile onanmasına karar verilmiştir.

II. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 22.07.2022 tarih ve 378901 sayı ile; “...Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının sanıklar ... ve ... hakkında 'İhaleye Fesat Karıştırma' suçundan verdiği 06.10.2015 tarihli ve 2015/91483 sayılı 'Ek Kovuşturmaya Yer Olmadığına Dair Karar' 5271 sayılı CMK’nın 172/2. maddesi gereğince kaldırılmadan mahkemece kovuşturmaya yer olmadığına dair verilen kararın hukukun yanlış yorumlanması ve uygulanmasından ibaret olduğu, hukuki değerinin bulunmadığı gerekçesi ile adı geçen sanıklar hakkında ek savunma verilerek 'İhaleye Fesat Karıştırma' suçundan mahkûmiyet hükmü kurulması hukuka aykırıdır.

2) Kabule göre;

Sanıklar ... ve ...'ın, müşteki sanık ...'ı tehdit ederek, cebir uygulayarak ihaleye girmesini engellediklerine dair müşteki sanık ...'ın soyut iddiasından başka bir delil bulunmamaktadır. Sanık ...'ın müşteki sanık ...'ı ihaleye girmemesi için tehdit ettiği sadece iddia düzeyinde kalmış olayın tek görgü tanıkları olan ve ihaleye katılabilmek için olay yerinde bulunan tanıklar ... ve ... da sanık ... ve...'ın beyanlarını doğrulamışlar. Tanıklar müşteki sanık ...'ın sanık ...'a küfür etmesi üzerine başlayan tartışmada sanık ...'nın 'Sen bu yaştaki adama nasıl küfür edersin?' diyerek ...'ı darp ettiğini beyan etmişler, sanık ...'ın alınan raporunda hayati tehlike olmaksızın basit tıbbi müdahale giderilebilecek şekilde yaralandığı anlaşılmıştır. Mahkemece de bu hususlar karara dercedilmiştir.