muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/1640, Karar No: 2011/4743, Tarih: 20.04.2011

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, orman kadastrosuna ve kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 sayılı Yasanın 5304 sayılı Yasa ile değişik 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı dışında bırakılmıştır.

Davaya konu olan 150 ada 29 parsel sayılı taşınmazın dairede aynı gün temyiz incelemesi yapılan mahkemenin 2009/209-248 sayılı dosyasında da aynı zamanda davalı olduğu ve mahkemece çekişmeli 150 ada 29 parsel hakkında her iki dosyada da hüküm kurulduğu gibi çekişmeli 150 ada 29 parsel sayılı taşınmazın krokide (B) ile gösterilen bölümü hakkında ise, birbirinden farklı gerçek kişiler lehine hüküm kurulduğu anlaşılmıştır. Kadastro Hâkimi doğru,

gerçeğe uygun ve infaz sırasında tereddüt uyandırmayacak şekilde sicil oluşturmakla yükümlüdür. Mahkemece aynı parsel hakkında ayırma kararı ile iki ayrı dosya oluşturulması doğru olmadığı gibi malik hanesi boş olarak tespit gören taşınmaz hakkında davaya dahil edilen zilyetlerin farklı olması da çelişki arz etmektedir. Mahkemece yapılan bu hata sonucu oluşan fiili durum karşısında doğru sicil oluşturulabilmesi amacıyla bu davaların H.Y.U.Y.'nın 45. maddesi uyarınca birleştirilip birlikte görülmesi ve bundan sonra oluşacak sonuç çerçevesinde infaza olanak verecek biçimde gerçek hak sahipleri belirlenip adlarına tescil hükmü kurulması gerekirken yazılı şekilde aynı parsel hakkında iki ayrı ve birbiri ile çelişik hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı ... Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine 20/04/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4241, Karar No: 2011/2850, Tarih: 17.03.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/4241 E.  ,  2011/2850 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Gaziantep Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 04.02.2009 tarih ve 2007/358-2009/7 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davacı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 15.03.2011 gününde taraflar ve avukatları tebligata rağmen gelmediklerinden, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili , müvekkilinin Almanya’daki bir film fabrikası sahibi olan müşterisine 500 ton elyaf sattığını, elyafın Türkiye’den Almanya’ya gönderilmesi için davalı şirketle 500 ton elyafın en geç 04.09.2006 ile 08.09.2006 tarihleri arasında Almanya’daki film fabrikasına teslim edilmesi gerektiğini, teslimatın acil olduğunu, en geç üç adet TIR’ın 04.09.2006, iki adet TIR’ın 05.09.2006, iki adet TIR’ın 06.09.2006, üç adet TIR’ın 07.09.2006, bir adet TIR’ın 08.09.2006 tarihinde teslimat yapması gerektiğinin davalı ile görüşülüp konuşularak sözlü sözleşme yapıldığını, CMR talimatında da bu hususların yazılı olduğunu, davalının sözü geçen 11 adet TIR’ı Türkiye’den yükleyerek yola çıktığını, elyafların 21 günlük gecikme ile davalı tarafından Almanya’daki alıcısına teslim edildiğini, elyaf piyasasının rekabetli ve riskli bir piyasa olduğunu, davalının toplam 15 adet TIR’a yükleme yapması gerekirken yukarıda belirtildiği gibi sadece 11 adet TIR’a yükleme yapıldığını, dört adet TIR’ın gelmemesi ve davalının yükleme yaptığı 11 adet TIR’ın mahalline gecikmeli varması nedeniyle müvekkilinin Almanya’daki müşterisini kaybetmemek için dört adet TIR’a yüklenecek elyafların piyasadan temin edilen başka firmaların TIR’ları ile gönderildiğini, müvekkilinin bu nedenle farklı taşıma ücreti verdiğinden zarara uğradığını, 13.460 EURO fark taşıma ücretinin 10.000 EURO olarak davalıdan istendiğini ve davalının cevabi ihtarnamesi ile istenen bedeli kabul etmediğini bildirdiğini, davalı tarafından yapılan taşımalarla ilgili olarak ayrıca 2.200 EURO tutarlı 30.08.2006 tarih ve A943945 seri numaralı faturanın düzenlendiğini, davalı tarafından bu faturanın tahsile konulmasının müvekkilini mağdur edeceğini ileri sürerek, davalının düzenlediği 2.200 EURO tutarlı faturanın alacaklarından mahsubu ile bakiye 21.015 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasında sözlü anlaşma olduğunu, bir sonraki haftanın siparişlerinin nakliyesi konusunda taraflar arasında bir sözleşme olmadığını, geç taşımadan dolayı herhangi bir sorumluluğunun olmadığını savunarak davanın reddine talep etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasında sözlü anlaşma olduğunu, bir sonraki haftanın siparişlerinin nakliyesi konusunda taraflar arasında bir sözleşme olmadığını, geç taşımadan dolayı herhangi bir sorumluluğunun olmadığını savunarak davanın reddine talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasında yazılı bir taşıma sözleşmesi olmadığı, davacı 15 adet TIR istediğini ve bunlardan dört adedinin davalı tarafından gönderilmemesi nedeniyle elyafın başka firmalara taşıttırılmak zorunda kalındığını ve bu nedenle davalının dört TIR’dan sorumlu olduğunu iddia ettiğinden ispat yükünün kendisinde olduğu, her ne kadar davalı 12 adet TIR’dan söz etmiş ise de, davaya konu dört adet TIR’dan bir adedinin davalı tarafından ikrar edildiği gibi bir husus akla gelebilir ise de, davalı bağlantılı bileşik/gerekçeli/bölünemez ikrarda bulunduğu, ispat yükünün yine davacı üzerinde kaldığı, davacı herhangi bir yazılı belge sunamadığından, davacıya yemin hakkının hatırlatıldığı, davalı temsilcisinin yemini eda ettiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, taraflar duruşmaya gelmediğinden vekalet ücretine yer olmadığına, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 17.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1637, Karar No: 2014/7011, Tarih: 03.03.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/1637 E.  ,  2014/7011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Sanık ... hakkında hırsızlığa teşebbüs ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi yollaması ile 1412 sayılı CMUK’un 310/1 maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra sanık ... müdafii hükmü temyiz ettiğinden, anılan Kanunun 317. maddesi gereğince tebliğnameye aykırı olarak temyiz talebinin REDDİNE,

II-Sanık ... hakkında hırsızlığa teşebbüs ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından; sanıklar ... ve ... hakkında ise hırsızlığa teşebbüs suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Katılanın aşamalardaki tutarlı anlatımlarında, polis tarafından teslim edilen 3 adet cep telefonu yanında eşinin pantolonundan da 65 TL paranın çalındığını beyan etmiş olması ve sanıkların polis tarafından kesintisiz izleme olmaksızın şüphe üzerine tesadüfen yakalandıklarının anlaşılması karşısında; hırsızlık suçunun tamamlandığı gözetilmeden teşebbüs aşamasında kaldığının kabulü ile yazılı biçimde hüküm kurulması,

2-08.06.2006 tarihli yakalama ve el koyma tutanağında, saat 04:40 sıralarında Mithatpaşa mahallesi 2824. Sokak üzerinde şüphe üzerine durdurulan ... plakalı araç içinde sanıklar ... ve ...’in yakalandığı, yine aynı sokak üzerinde yürüyen sanık ...’ın da kovalamaca ile yakalandığının belirtilmesi ve olay tarihinde de güneşin 05:17’de doğduğunun anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK’nın 6/1-e maddesine uygun olarak, eylemin geceleyin işlendiğine dair delil bulunmadığı gözetilmeden, sanık ... hakkında TCK’nın 143 ve 116/4. maddeleri ile sanıklar ... ve ... hakkında ise TCK’nın 143. maddesi ile uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ... ve ... müdafiilerinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, ceza miktarı yönünden sanıkların 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış haklarının korunmasına, yine süresinde kararı temyiz etmeyen sanık ... yönünden de 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’un 325. maddesi uyarınca adı geçen sanığın bozmadan yararlandırılmasına 03.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19290, Karar No: 2012/4854, Tarih: 23.02.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/19290 E.  ,  2012/4854 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Aydın 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/03/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İİK'nun 82/12. maddesi gereğince, borçlunun "haline münasip" evi haczedilemez. Bir meskenin borçlunun haline uygun olup olmadığı adı geçenin haciz anındaki sosyal durumuna ve borçlu ile ailesinin ihtiyaçlarına göre belirlenir. Buradaki "aile" terimi, geniş anlamda olup, borçlu ile birlikte aynı çatı altında yaşayan, bakmakla yükümlü olduğu kişileri kapsar. İcra mahkemesince, borçlunun sözü edilenlerle birlikte barınması için zorunlu olan haline münasip meskeni temin etmesi için gerekli bedel bilirkişilere tesbit ettirildikten sonra, haczedilen yerin kıymeti bundan fazla ise satılmasına karar verilmeli ve satış bedelinden yukarıda nitelikleri belirlenen mesken için gerekli olan miktar borçluya bırakılmalı, kalanı alacaklıya ödenmelidir. Bu kıstasları aşan nitelik ve evsaftaki yerlerle, makul ölçüleri geçen oda ve salonu kapsayan ve ikamet için zorunlu öğeleri içeren bir meskenin dışındaki yerler, maddede öngörülen amaca aykırıdır. Borçlunun görev ve sıfatı kendisinin yukarıda belirlenenden daha görkemli bir meskende ikamet etmesini gerektirmez.

Somut olayda, meskeniyet iddiası nedeniyle haczedilmezlik şikayetinde bulunulan taşınmazın tamamı borçlu G.. G.. adına kayıtlı olup, tapu kaydında Söke ilçesi Cumhuriyet Mahallesi, 403 ada 6 nolu parselde kayıtlı mesken olduğu görülmektedir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda; taşınmazın değerinin 40.000 TL olduğu ve satılması halinde yeni alınabilecek davacının haline münasip evin aynı değerde olacağı bildirilmiştir. Rapor bu hali ile hüküm kurmaya elverişli değildir. Zira  asıl olan borcun ödenmesi olup, borçlunun mutlaka meskeniyet şikayetinde bulunduğu yerde veya o yere yakın yerde meskeninin bulunması zorunlu değildir. Bu nedenle borçlunun daha mütevazi niteliklere sahip yerlerde daha küçük haline münasip meskeni edinebileceği miktarın da belirlenmemesi doğru görülmemiştir.

Mahkemece yapılacak iş; bilirkişilerden ek rapor alınarak borçlunun açıklandığı üzere, bulunduğu yerden daha mütevazi koşullara sahip yerlerde halinde münasip evi alabileceği değerin belirlenmesi gerekir. Bu tespitlerden sonra borçlunun haline münasip ev alabileceği miktar, mahcuzun değerinden az ise mahcuzun satılarak, borçlunun haline münasip ev alması için gerekli bedelin kendisine, artanın alacaklıya ödenmesine, satışın borçlunun haline münasip ev alabileceği miktardan az olmamak üzere yapılmasına karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile ve yetersiz rapora dayalı olarak yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının  temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 23/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18649, Karar No: 2014/9893, Tarih: 10.04.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/18649 E.  ,  2014/9893 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihal, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesinde:

Mala zarar verme suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasanın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından sanık müdafiinin temyiz isteğinin aynı kanunun 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2- Sanık hakkında hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin temyiz incelemesinde:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

a) Sosyal inceleme raporu yanında 23.12.2006 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren, Çocuk Koruma Kanununun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmeliğin 20/4. maddesi uyarınca fiili işlediği sırada on iki yaşını bitirmiş on beş yaşını doldurmamış bulunan çocukların, işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin belirlenebilmesi amacıyla adlî tıp uzmanı, psikiyatrist ya da zorunluluk hâlinde uzman hekimden suç ve suç tarihini de içerecek şekilde rapor aldırılmadan, duruşmaya devamla yazılı şekilde hükümlülük kararı verilmesi

b) 5237 sayılı TCK.nun 145. maddesinde yer alan “değer azlığı” kavramı, daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca ihtiyacı kadar ve değeri az olan malın alınması olup, kasadaki tüm paranın alındığı somut olayda uygulanma olanağının bulunmadığı gözetilmeden, çalınan eşyaların değerinin azlığı nedeniyle sanığın cezasından indirim yapılması,

c) Kabule göre de; sanık hakkında 5237 sayılı TCk.nun 143, 145 ve 62. maddelerini uygularken hesap hataları yapılarak sonuç olarak 1 yıl 15 gün yerine yazılı şekilde 13 ay 22 gün hapis cezasına hükmedilmek suretiyle sanığa fazla ceza verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 1412 Sayılı CMUK.nun 326/son maddesinin gözetilmesine, 10/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1006, Karar No: 2015/12516, Tarih: 04.06.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/1006 E.  ,  2015/12516 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Siirt 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/01/2014

NUMARASI : 2013/799-2014/40

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1-Değerlendirmede esas alınan tarla sebzeciliğinde o yörede hangi sebze ürünlerinin yetiştirildiği il Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünden sorulduktan,

2-Yetiştiriciliği yapılan her bir sebze ürünü için ayrı ayrı olmak üzere dekar başına ortalama üretim miktarı ile değerlendirme tarihi itibari ile hasat zamanındaki ortalama toptan kilogram satış fiyatları ve dekar başına ortalama masrafı aynı il Müdürlüğü ile diğer resmi kurumlardan sorulduktan,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21097, Karar No: 2013/15531, Tarih: 22.05.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/21097 E.  ,  2013/15531 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin 1996 – 2009 yılları arasında davalıya ait farklı işyerlerinde çalıştığını, iş akdinin iş şartlarının aleyhine değiştirilmesi üzerine müvekkilinin bu değişikliği kabul etmemesi nedeni ile işveren tarafından haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini, çalıştığı tüm yıllar boyunca hafta tatili, dini bayram ile ulusal ve genel tatil sürelerinde izin kullanmadığını, işveren tarafından müvekkiline fazla mesai ücreti, dini bayram, genel ve ulusal tatil ücretleri de ödenmediğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil, yıllık izin ve hafta tatili ücretleri alacaklarının ödetilmesin karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; Bölge Çalışma Müfettişi raporuna göre davacının hiçbir alacağı olmadığının tespit edildiğini, kanun hükmünün feshe dayanak olamayacağını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı yasal süresi içerisinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Anayasanın 141 inci maddesi uyarınca, yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılması zorunludur.

Bu husus 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297nci maddesinde de hüküm altına alınmıştır.

Anılan anayasal ve yasal düzenlemeler gereğince yargıcın, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kararda göstermesi zorunludur.

Maddi olgularla hüküm fıkrası arasındaki hukuki bağlantı da ancak bu şekilde kurulabilecek, ayrıca yasal unsurları taşıyan bu gerekçe sayesinde, kararların doğruluğunun denetlenebilmesi mümkün olacaktır (Yargıtay 9. Hukuk Dairesi 26.05.2008 gün ve 2007/20517 Esas, 2008/12483 Karar sayılı ilamı).

Maddi olgularla hüküm fıkrası arasındaki hukuki bağlantı da ancak bu şekilde kurulabilecek, ayrıca yasal unsurları taşıyan bu gerekçe sayesinde, kararların doğruluğunun denetlenebilmesi mümkün olacaktır (Yargıtay 9. Hukuk Dairesi 26.05.2008 gün ve 2007/20517 Esas, 2008/12483 Karar sayılı ilamı).

Somut olayda; mahkemece gerekçe başlığı adı altında "Mahkeme tarafından yapılan muhakeme işlemleri, tanıkların dinlenmesi ve dosyanın bilirkişiye gönderilip hesap raporu alındığından" bahsedilmiştir. Yukarıda açıklanan Anayasal ve yasal düzenlemeler karşısında; Mahkemece, tarafların iddia ve savunmaları net bir şekilde ortaya konulup, hangisinin hangi sebeple, hangi deliller nedeniyle üstün tutulduğunun karar gerekçesinde açıklanarak sonuca gidilmesi gerekirken sadece bilirkişi raporuna atıfla gerekçesiz bir şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 22.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/26308, Karar No: 2022/5279, Tarih: 22.03.2022

**2. Ceza Dairesi         2020/26308 E.  ,  2022/5279 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık tarafından dava dışı ... isimli şahısa satılarak götürüldüğü esnada kolluk görevlileri tarafından yakalanan suç konusu 140 kg demirin değerininin 56 TL olduğu tespit edildiğine göre sanık hakkında TCK’nın 145. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 22/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.