muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3551, Karar No: 2020/2351, Tarih: 11.03.2020

KARŞI OY;

Dairemizin 2018/3551 Esas, 2020/2351 Karar sayılı 11.03.2020 tarihli kararına ilişkin (Tefecilik suçu yönünden) karşı oy:

Dairemizin 12.03.2019 tarih ve 016/12209 Esas, 2019/2502 Karar- 03.03.2020 tarih ve 2017/15306 Esas, 2020/2037 Karar - 03.03.2020 tarih ve 2018/4059 Esas, 2020/2038 Karar sayılı kararlarına ilişkin "Tefecilik faaliyeti sırasında ödünç olarak verilen paranın geri dönüşümünü güvence altına almak için kredi kartlarının pos cihazlarından geçirilerek gerçeğe aykırı harcama belgesi düzenlenmesi halinde hem 5237 sayılı TCK'nin 241. maddesinde düzenlenen "Tefecilik" suçunun hemde 5464 sayılı Banka ve Kredi Kartları Kanunu'nun 36. maddesinde düzenlenen "gerçeğe aykırı harcama belgesi düzenleme" suçunun oluşacağı, ancak iddianamede anlatılan eylemin Tefecilik eylemi olduğuna " dair karşı oylarımızda ayrıntılı olarak açıkladığımız üzere;

Kanaatimizce; Tefecilik suçunun oluşumu için kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para verilmesinin yeterli olduğu, faiz karşılığında ödünç olarak verilecek paranın kişiye elden ve nakten verilmesi ya da doğrudan banka hesabana yatırılması ile tefecilik suçu tamamlanmış olur. Failin ödünç verdiği parayı geri alabilmek için başkaca fiiller gerçekleştirmesi halinde ve bu anlamda "ödünç parayı alan kişinin kredi kartını mal ve hizmet satışı olmadan POS cihazından geçirmek suretiyle gerçeğe aykırı harcama belgesi düzenlemesi" durumunda ayrıca 5464 sayılı Kanun'un 36. maddesinde düzenlenen "gerçeğe aykırı belge düzenleme" suçu, POS cihazı ve banka kayıtlarının vergi kayıtları ile ticari defterle uyumlu hale getirmek için gerçek bir muamele ve durum olmadığı halde bunlar varmış gibi "gider pusulası ve fatura" düzenlenmesi halinde de 213 sayılı VUK'nin 359. maddesinde düzenlenen "sahte belge düzenleme" suçu oluşur.

Sayın çoğunluğun görüşünde olduğu gibi hukuki ve doğal anlamda tek bir hareket olduğu veya "özel normun önceliği" kuralının benimsenmesi gerektiğinin kabulü halinde ise; kazanç elde etmek amacıyla faiz karşılığında ödünç verilen parayı geri alabilmek için kredi kartını mal ve hizmet satışı olmadan POS cihazından geçirmek suretiyle gerçeğe aykırı harcama belgesi düzenlenmesi, bilahare de POS cihazı ve banka kayıtlarının vergi kayıtları ile ticari defterle uyumlu hale getirmek için gerçek bir muamele ve durum olmadığı halde bunlar varmış gibi "gider pusulası ve fatura" düzenlenmesi eylemlerinin TCK'nin 44. maddesi hükümleri uyarınca 213 sayılı VUK'nin 359/b maddesi kapsamında "gerçeğe aykırı / sahte belge / fatura" düzenleme suçun oluşturacağını kabul etmek daha doğru bir yaklaşım olurdu.

Somut olayda ise ... Gıda Turizm İletişim Hizm. San. Tic. Ltd. Şti. yetkilisi olan sanığın telekominikasyon ekipman ve parçaları (kontör ticareti) adı altında komisyon karşılığı kredi kartlarını POS cihazlarından geçirmek suretiyle tefecilik faaliyetinde bulunduğu iddia ve kabul edilmiştir.

Somut olayda ise ... Gıda Turizm İletişim Hizm. San. Tic. Ltd. Şti. yetkilisi olan sanığın telekominikasyon ekipman ve parçaları (kontör ticareti) adı altında komisyon karşılığı kredi kartlarını POS cihazlarından geçirmek suretiyle tefecilik faaliyetinde bulunduğu iddia ve kabul edilmiştir.

Sanıklar hakkında kamu davası açan belge olan 18.12.2013 tarihli iddianamede; tefecilik eyleminin anlatıldığı, 5464 sayılı Kanunu 36. Maddesinde düzenlenen "gerçeğe aykırı olarak harcama belgesi düzenlemek" suçuna ilişkin iddia, anlatım ve davanın bulunmadığı, iddianame ve ekindeki belgelerde de 36.maddede düzenlenen suçun maddi konusunu oluşturan " harcama belgeleri- sliplerin " yer almadığı anlaşılmaktadır.

Bir başka anlatımla dosya kapsamında gerçeğe aykırı düzenlendiği iddia edilen herhangi bir haracama belgesinin bulunmadığı gibi dava açan belge olan iddianamede de Cumhuriyet Savcısının böyle bir iddiasının bulunmadığı görülmektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu ve Dairemiz uygulamalarından da açıkca anlaşılacağı üzere hükmün konusu, iddianamede gösterilen eylemden ibaret olup bir olayın açıklanması sırasında başka bir olaydan söz edilmesinin, o olay hakkında da dava açıldığını göstermeyecektir.

Dolayısı ile dava açılmayan suçtan 5237 sayılı TCK'nin 44. maddesi hükümleri yada özel norm ilkesi gereğince hüküm kurulmasının istenmesi de 5271 sayılı CMK'nin 225. maddesine aykırı olarak iddianame dışına çıkılarak dava açılmayan suçtan hüküm kurulamayacağı kuralına aykırılık teşkil edecektir.

Tefecilik suçunun oluşumu için kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para verilmesinin yeterli olduğu, faiz karşılığında ödünç olarak verilecek paranın kişiye elden ve nakten verilmesi ya da doğrudan banka kredi kartı hesabana yatırılması ile suç tamamlanmış olacağı dikkate alındığında; sanık ...'ın ekonomik sıkıntı çeken, nakit ihtiyacı olan ve kendisinden borç para isteyen şahıslara faiz karşılığında elden nakit para vermek, yada borç olarak istenen parayı doğrudan talep eden şahısların banka kredi kartı hesaplarına yatırmak şeklinde sübut bulan eylemi teselsül eden "tefecilik" suçunu oluşturacaktır.

Yukarıda izah ettiğimiz nedenlerle; sanık ...'ın izinsiz olarak kazanç elde etmek amacıyla faiz karşılığında ödünç olarak para talep eden kişilere elden ve nakten para verme yada doğrudan ödünç para talep eden kişilerin banka kredi kartı hesabına para yatırmaları şeklinde sübut bulan Tefecilik eylemi nedeni ile 5237 sayılı TCK'nin 241. maddesi uyarınca cezalandırılmasına dair mahkumiyet hükmünün "Onanması" gerektiği düşüncesi ile sayın çoğunluğun, sanığın eyleminin özel normun önceliği kuralı gereğince 5464 sayılı Kanun'un 36. maddesinde düzenlenen "gerçeğe aykırı harcama belgesi düzenleme" suçunu oluşturduğuna ilişkin bozma düşüncesine katılmıyorum. 11.03.2020
Yargıtay — Esas No: 2014/19188, Karar No: 2015/22558, Tarih: 07.12.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/19188 E.  ,  2015/22558 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/118581

MAHKEMESİ : Küre Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 31/01/2013

NUMARASI : 2011/18 (E) ve 2012/30 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin uygulanması sırasında aynı maddenin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı da nazara alınarak infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

1-Sanığın suç tarihinde Orman İşletme Müdürlüğü'nden şartnameyle kesim işini alan katılanın, kesip yol kenarına istiflediği odunları aracının bagajına yüklediği sırada yakalanması şeklinde gerçekleşen sanığın eyleminin teşebbüs aşamasında kaldığı gözetilmeden tamamlanmış suçtan mahkumiyet kararı verilmesi,

2-Temel ceza alt sınırdan belirlendiği halde, eylemin gece vakti gerçekleştirilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 143.maddesiyle yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden üst sınırdan 1/3 oranında artırım yapılması,

3-Kabule göre de,

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 142/1-, 143.maddeleri uyarınca hükmolunan 2 yıl 8 ay hapis cezasından aynı Kanun'un 62.maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken hesap hatası sonucu 2 yıl 2 ay 20 gün hapis yerine 1 yıl 14 ay 20 gün hapis cezasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanun'un 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca yeni hüküm kurulurken bozma öncesi kazanılmış hakkın gözetilmesine, 07.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2681, Karar No: 2019/6832, Tarih: 31.10.2019

**10. Ceza Dairesi         2019/2681 E.  ,  2019/6832 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BURSA 19. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içerdiğinden, öncelikle; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunun 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanunun geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti için, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup kesin bir şekilde belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesi,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet dışında bir hüküm verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmış olan sanığın, yükümlülüklerini ihlal ettiğinin sabit görülmesi halinde hakkında, 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesi,

Gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 31.10.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11584, Karar No: 2011/15843, Tarih: 27.12.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/11584 E.  ,  2011/15843 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kiralananın tahliyesi(icra)

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı tarafından davalı borçlu hakkında kira alacağının tahsili amacıyla tahliye istekli olarak başlatılan icra takibi nedeniyle düzenlenen ödeme emrine, davalı borçlunun yasal süresinde itiraz etmesi üzerine, davacı alacaklı icra mahkemesine başvurarak itirazın kaldırılması, %40 oranında icra inkar tazminatı ve tahliye isteminde bulunmuştur. Mahkemece, itirazın kaldırılması ve tahliyeye karar verilmesi üzerine karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı alacaklı vekili dava dilekçesinde,kiralanan taşınmazı 9.2.2011 tarihinde satın aldığını davalının kiralananda önceki malikle yapılan sözlü kira anlaşması ile kiracı olduğunu, ödenmeyen kira bedellerinin tahsili için icra takibi yaptıklarını, takibe itiraz edildiğini bildirerek, davalının itirazının kaldırılmasına ve temerrüt nedeniyle tahliyesine karar verilmesini istemişlerdir. Davalı ise, 20.1.2010 başlangıç tarihli yazılı kira anlaşması ile kiracı olduğunu ve kira parasını peşin ödediğini bildirerek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, itirazın kaldırılmasına ve tahliyeye karar verilmiştir.

Davacı tarafından davalı hakkında 28.3.2011 tarihinde haciz ve tahliye istemli olarak başlatılan icra takibinde 1.1.2011 tarihinde 3500 -TL kira parasının ödenmesi istenmiştir. Ödeme emri davalıya 1.4.2011 tarihinde tebliğ edilmiş ve davalı 7 günlük yasal süresi içerisinde, kiralananı 20.1.2010 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile üç yıllığına üçüncü kişi ...'ten kiraladıklarını belirterek borç ve faizine itiraz etmiştir.

Davacının kiralanan taşınmazı ...'ten 9.2.2011 tarihinde satın aldığı tapu kaydı ve ... Noterliğinin 15.2.1011 tarih 2542 sayılı ihtarından anlaşılmaktadır. Davacı tarafından takip talepnamesinde ve ödeme emrinde 1.1.2011 başlangıç tarihli 6 ay süreli sözlü kira anlaşması dayanak yapılarak 1.1.2011 tarihli altı aylık dönem kira parası istenmektedir. Davacının sözlü kira iddiasına karşı davalının yazılı kira sözleşmesi ibraz etmesi karşısında işin yargılamayı gerektirdiği anlaşıldığından istemin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın kabulü ile itirazın kaldırılması, inkar tazminatı ve tahliyeye karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Karar bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 27.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9204, Karar No: 2015/7527, Tarih: 17.09.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/9204 E.  ,  2015/7527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin davada ... Sulh Hukuk Mahkemesi ve ... Sulh Hukuk Mahkemesince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesi istemine ilişkindir.

... Sulh Hukuk Mahkemesinin 25.12.2014 tarih 2014/358 Esas - 2014/498 Karar sayılı ilâmı ile ...'ün TMK m. 405 gereğince kısıtlanmasına ve kızı ...'ün kendisine vasi olarak atanmasına karar verilmiştir. Vasi, 26.01.2015 tarihli dilekçesi ile kısıtlının yerleşim yerinin değiştirilmesine izin verilmesini talep etmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince 28.01.2015 tarihli ek karar ile kısıtlının yerleşim yerini değiştirmek üzere vasiye izin verilmesine ve mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince ise kısıtlının MERNİS adresinin “... Mah. ... Cad. No:... .../...” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” 412. maddesine göre ise "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur."

Kısıtlının yerleşim yerinin değiştirilmesi için vesayet makamı olan ... Sulh Hukuk Mahkemesince vasinin talebi üzerine verilmiş bir karar bulunsa da vasi ..., ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 07.05.2015 tarihli celsesindeki imzalı beyanı ile kısıtlının yerleşim yerinin ... olduğunu ve o adresten ayrılmasının mümkün olmadığını beyan ettiğinden uyuşmazlığın ... Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 17/09/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6557, Karar No: 2012/873, Tarih: 16.02.2012

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2010/6557 E.  ,  2012/873 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili Avukat ... Darı ile davalı vekili Avukat...geldi. Davalı ihbar olunan...Sigorta A.Ş yetkisili gelmedi. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 900,00 TL duruşma vekâlet ücretinin davalıdan alınarak ... duruşmasında vekille temsil olunan davacıya verilmesine, 16.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8447, Karar No: 2014/14796, Tarih: 30.06.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/8447 E.  ,  2014/14796 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Ilgın Asliye Hukuk Mahkemesi(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 06/02/2014

Numarası : 2011/90-2014/70

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine

2-Davacı, davalı işyerinde kaplıcada temizlik elemanı olarak çalışırken iş akdinin işveren tarafından haksız olarak sonlandırıldığından bahisle kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davacının iş akdinin haklı nedenle sonlandırıldığını, tüm haklarının ödendiğini hiçbir alacağı olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacını iş akdinin, süresini bitimi nedeniyle haklı neden olmadan feshedildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda, bilirkişi, yaz dönemi olan haziran, temmuz ve ağustos aylarında ise 08.00-18.30 saatleri arasında haftanın 6 günü çalıştığı kabul edildiğinde yarım saat ara dinlenmesinin tenzili ile 10 saat\*6 gün = 60 saat çalıştığı bunun 45 saati yasal çalışma olup 60-45= 15 saati fazla mesai olduğu kabul edilerek hesaplama yapmıştır. Ne var ki, bu hesaplama usulü hatalı olup, bilirkişi raporu hükme esas alınmaya yeterli değildir. Hatalı bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması isabetsiz olup bozma nedenidir.

3- HMK 'nun 26.maddesine göre hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir. Somut olayda, davacı vekili dava dilekçesini ıslah etmemiştir. Ancak mahkemece yanılgı ile, açıklama dilekçesi ıslah dilekçesi kabul edilerek bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulmak suretiyle davacının talebi aşılmıştır. Hal böyle olunca, verilen isabetsiz kararın bozulması gerekmektedir.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, fazla alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 30.6.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10544, Karar No: 2015/25, Tarih: 05.01.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/10544 E.  ,  2015/25 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BATMAN 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/03/2014

NUMARASI : 2013/550-2014/180

Uyuşmazlık, özel Yasa ve buna ilişkin olarak çıkartılan yönetmelik uyarınca yapılan "Özürlü Evde Bakım Hizmeti" ödemelerinin; iş akdi ile çalışmayan kamu görevlileri ile ödeme yapılan kişilerden tazmini istemine ilişkin olup, hüküm davacı ile davalılardan kamu görevlileri tarafından temyiz edilmiştir. Yargıtay Büyük Genel Kurulu 24.01.2014 tarihli ve 1 sayılı kararı ile kabul edilen İşbölümü Rehberinin Ortak Hükümler başlıklı 9.maddesi uyarınca, uyuşmazlığı doğuran asıl hukuki ilişki özel Yasadan kaynaklanmakta olup, ayrıca temyiz edenlerin sıfatı da gözetildiğinde uyuşmazlığı inceleme görevi Yargıtay 4.Hukuk Dairesine aittir.

Ancak, anılan daire dosyayı dairemize göndermiş olduğundan; dosyanın Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulunca temyiz incelemesini yapacak daire belirtilmek üzere dosyanın Hukuk Daireleri Başkanlar Kuruluna gönderilmesine, 05.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20652, Karar No: 2014/5786, Tarih: 31.03.2014

**6. Ceza Dairesi         2011/20652 E.  ,  2014/5786 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2009/87470

MAHKEMESİ : Karşıyaka 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/11/2008

NUMARASI : 2006/365 (E) ve 2008/591 (K)

SUÇ : Hırsızlık, tehdit, hakaret

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Dosya kapsamında sanık hakkında verilen Manisa Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi’nin 10.04.2006 tarihli Sağlık Kurulu Raporu’nda sanığın TCK’nın 32/2. maddesinden yararlanamayacağı,ceza ehliyetinin tam olduğu belirtilen raporun;sanığın vasisi tarfından sunulan dilekçe ekinde de Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Psikiyatri Anabilim Dalı tarafından verilmiş 28.01.2009 gün ve 31-42-1579 sayılı sanığın “şizofrenik bozukluk, paranoid tip” tanılı raporun bulunduğu, ayrıca sanığın hüküm tarihinden sonra Manisa Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi'ne yatırıldığının anlaşılması karşısında; sanığın Adli Tıp Kurumuna sevkinin sağlanarak raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi zorunluluğu,

2-Suç tarihinin gerekçeli karar başlığına, “30.12.2005” yerine “30.12.2006” olarak yazılması,

3-Kabule göre;

Yakınan A.. U..'in 10.04.2007 günlü duruşmada şikayetten vazgeçtiğini belirtmesine karşın; şikayete tabi olan hakaret ve basit tehdit suçlarından yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık S.. D..'in temyiz itirazları ve tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 31.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.