muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/5004, Karar No: 2021/9926, Tarih: 08.07.2021

Müteselsil borç, birden çok borçlunun alacaklıya karşı borcun tümünden sorumlu olduğu, alacaklının tamamen veya kısmen edayı her bir borçludan isteyebildiği, eda tamamen yerine getirilinceye dek borçluların sorumluluklarının süregeldiği, her borçlunun iç ilişkideki payına bakılmaksızın borcun tamamını ifa etmekle yükümlü olduğu, borçlulardan birinin borcu ödemesi durumunda diğerlerinin de alacaklıya karşı borçtan kurtulduğu, borcun, her bir borçlu yönünden tali değil asli nitelik taşıdığı, alacaklı karşısında birden çok borç ve borçlunun bulunduğu borç ilişkisidir. Bu ilişkide ifa, asıl alacağı ortadan kaldırmayıp alacak hakkı, ödeme yapmak suretiyle rücu hakkını kazanan borçluya geçtiğinden, anılan borçlu, alacaklının halefi olarak diğerlerine rücu edebilmektedir. Bununla birlikte, rücua konu olan borcun müteselsil niteliği bulunmadığından, sorumluluktan kurtulmak için her borçlunun borcun tümü yerine, kendine düşen payını ödemesi yeterli olmaktadır ki burada kanundan doğan halefiyet söz konusudur. Kuşkusuz, ödeme yapan borçlu ile alacaklının öncesinde, halefiyeti ortadan kaldırıcı sözleşme yapmak yetkileri de bulunmaktadır. Öğreti ve yargı kararlarında, borçların aynı sebepten doğması durumuna “tam teselsül” denilmekte ve değinilen 50. maddenin bunu karşıladığı ifade edilmekte, borçların farklı nedenlerden (kanun, sözleşme, haksız eylem) doğması halinde ise “eksik teselsül”ün varlığından söz edilerek 51. maddenin de bunu tanımladığı kabul edilmektedir. 50. maddede, aynı zarardan dolayı birden çok kişinin birlikte müteselsilen sorumlu tutulmaları, birden çok kişinin ortak kusurlarıyla zarara birlikte sebebiyet vermiş olmaları koşuluna bağlanmıştır. 51. maddede ise, müteselsil sorumluluk, ortak kusur yerine farklı hukuksal nedenlere bağlanmıştır ve bunlar kanun, sözleşme veya haksız eylemdir. Birden çok kişi, kanun, sözleşme veya haksız eylem nedeniyle aynı zarar için, zarara uğrayana karşı sorumlu iseler, bunlar arasında, bir zarara ortaklaşa sebep olanlar hakkındaki dönmeye (rücu) ilişkin kurallar uygulanmakta, kural olarak ilk önce, haksız eylemiyle zarara yol açan sorumlu tutulmakta, en son olarak da kusuru olmaksızın ve sözleşme gereği sorumluluğu olmadığı halde kanun hükmü gereğince sorumlu tutulan kişiye başvurulmaktadır. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 09.10.2013 gün ve 2013/9-1559 Esas - 2013/1461 Karar, 15.05.2015 gün ve 2013/17-2267 Esas - 2015/1352 Karar, 19.06.2015 gün ve 2013/10-2281 Esas - 2015/1727 Karar, 24.06.2015 gün ve 2014/13-19 Esas - 2015/1743 Karar sayılı ilamlarında aynı görüşlere yer verilmiştir.

Önemle vurgulanmalıdır ki 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununda eksik ve tam teselsül ayırımına son verilmiş, 61. maddede, birden çok kişi birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri veya aynı zarardan çeşitli sebeplerden dolayı sorumlu oldukları takdirde, haklarında müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin uygulanacağı, 62. maddede, tazminatın aynı zarardan sorumlu müteselsil borçlular arasında paylaştırılmasında, bütün durum ve koşullar, özellikle onlardan her birine yüklenebilecek kusurun ağırlığı ve yarattıkları tehlikenin yoğunluğunun göz önünde tutulacağı, tazminatın kendi payına düşeninden fazlasını ödeyen kişinin, bu fazla ödemesi için, diğer müteselsil sorumlulara karşı rücu hakkına sahip ve zarar görenin haklarına halef olacağı bildirilmiştir.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50. ve 51. maddeler (6098 sayılı Kanunun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanunun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenden istenebilecek gerçek zararı aşmayan gelirin ilk peşin sermaye değerinin müteselsil sorumluların toplam kusuruna düşeninden işveren, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısının müteselsil sorumluların toplam kusuruna karşılık gelen tutarından da üçüncü kişi sorumlu tutulmalıdır.

Daha açık anlatımla, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde, davalı şirketler ile üçüncü kişi konumundaki davalılar ..., ... ve ... 'nın teselsül sorumluluğunun anılan maddi ve hukuki olgular dikkate alınarak, öngörülen ilkeler çerçevesinde belirlenmesi gerekirken, mahkemece, bozma gereği yerine getirilmeksizin, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu, özellikle değinilen 5510 sayılı Yasanın 21. maddesinin 4. fıkrası hükmü göz ardı edilerek karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ayrıca kabüle göre cenaze gideri bedelinin fazla belirlenmesi hatalı olup bozma nedenidir.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ; Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 8.7.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3126, Karar No: 2018/5057, Tarih: 11.07.2018

**11. Hukuk Dairesi         2018/3126 E.  ,  2018/5057 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi’nce verilen 29/03/2018 tarih ve 2017/1481-2018/367 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı TPE vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; davalı şirketin "Sanal Öğretmen" ibaresinden oluşan marka başvurusunun müvekkilinin tescilli markaları ile iltibas oluşturduğunu, YİDK nezdinde yaptıkları itirazında reddedildiğini ileri sürerek YİDK kararının iptali ve marka tescil edildiği takdirde hükümsüzlüğüne karar verilmesini istemiştir.

Davalılar vekilleri davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, ... Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi davacının istinaf başvurusu kabul ederek davanın kabulüne karar vermiştir.

Kararı davalı TPE vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, YİDK kararının iptali istemine ilişkindir. 668 sayılı Olağanüstü Hal Kapsamında Alınması Gereken Tedbirler İle Bazı Kurum ve Kuruluşlara Dair Düzenleme Yapılması Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamenin 2. maddesinin 1. fıkrasında Milli güvenliğe tehdit oluşturduğu tespit edilen Fethullahçı Terör Örgütüne (FETÖ/PDY) aidiyeti, iltisakı veya irtibatı olan ..c) Ekli (3) sayılı listede yer alan gazete ve dergiler ile yayınevi ve dağıtım kanallarının kapatıldığının ifade edildiği, davalı ....'nin 3 sayılı listenin yayınevleri ve dağıtım kanalları kısmında ismine yer verildiği anlaşılmıştır.

20/7/2016 tarihli ve 2016/9064 sayılı Bakanlar Kurulu Kararıyla ülke genelinde ilan edilen olağanüstü hal kararı doğrultusunda, darbe teşebbüsü ve terörle mücadele çerçevesinde alınması zaruri olan tedbirler kapsamında çıkarılan 03/10/2016 tarihli 675 sayılı KHK’nın 16/1 maddesi aynen; “Bakanlar Kurulu Kararıyla ülke genelinde ilan edilen olağanüstü hal kapsamında yürürlüğe konulan kanun hükmünde kararnameler gereğince kapatılan kurum, kuruluş, özel radyo ve televizyonlar, gazete, dergi, yayınevi ve dağıtım kanalları ile bunların sahibi gerçek veya tüzel kişiler aleyhine 17/08/2016 tarihinden önce açılan davalar ile bu kapsamda Hazine ile Vakıflar Genel Müdürlüğüne husumet yöneltilen davalarda mahkemelerce, 15/8/2016 tarihli ve 670 sayılı

Olağanüstü Hal Kapsamında Alınması Gereken Tedbirler Hakkında Kanun Hükmünde Kararname’nin beşinci maddesi uyarınca dava şartı yokluğu nedeniyle red kararı verilir. Bu kararlar duruşma günü beklenmeksizin dosya üzerinden kesin olarak verilir ve davacılara resen tebliğ edilir. Tarafların yaptığı yargılama giderleri kendi üzerlerinde bırakılır.” hükmünü haizdir. Bu durumda, davalı .... hakkında açılan davada anılan düzenlemeler nazara alınarak bir karar verilmesi gerektiğinden, kararın bu nedenle re’sen bozulması gerekmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre, davalı TPE vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı yanca temyiz isteminin kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının re'sen BOZULMASINA, HMK'nın 373/2. maddesi uyarınca dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 11/07/2018tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26403, Karar No: 2013/18714, Tarih: 08.07.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/26403 E.  ,  2013/18714 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 2863 sayılı Kanunun 67/1, 50/1-a, 52/2. maddeleri gereğince

mahkumiyet.

2863 sayılı Kanuna muhalefet suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kültür ve Turizm Bakanlığı adına katılma talebinde bulunulduğu ve katılma kararı adı geçen kurum adına verildiği halde, gerekçeli karar başlığında İzmir Müze Müdürlüğünün katılan olarak gösterilmesi, mahallinde düzeltilmesi mümkün maddi hata olarak kabul edilmiş, sanık hakkında karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5728 sayılı Kanunun 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesinde düzenlenen “hükmün açıklanmasının geri bırakılması”na ilişkin hükmün uygulanması konusunda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemiş ise de, sanığın daha önce benzer kasıtlı suçtan mahkumiyetinin bulunması karşısında, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi için aranan 5271 sayılı CMK'nın 231/6. maddesinin (a) bendinde yazılı “kasıtlı bir suçtan mahkum olmama” koşulunun oluşmaması nedeniyle, sanık hakkındaki hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanığa ait evde tarihi eser bulunduğu ihbarının alınması üzerine sanığın evinde ve eklentilerinde usulüne uygun şekilde yapılan aramada, müze müdürlüğünde görevli arkeolog bilirkişi heyeti tarafından düzenlenen rapora göre, 2863 sayılı Kanun Kapsamında taşınabilir nitelikli kültür varlığı olduğu tespit edilen 1 adet pişmiş toprak kabın ele geçirildiği, sanığın savunmasında, toprak kabı 4 yıl önce oturduğu evin bahçesinde bulduğunu, merakı olduğundan eve getirdiğini beyan ettiği, sanığın 2863 sayılı Kanunun 67/1 maddesinde belirtilen bildirim yükümlülüğüne mazereti olmaksızın aykırı davrandığı anlaşılmakla,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin sanığın kastının bulunmadığına, beraate, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, ertelemeye veya paraya çevirmeye karar verilmesi gerektiğine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Dava konusu eser üzerinde üniversitelerin arkeoloji ve sanat tarihi kürsülerine mensup öğretim üyelerinden oluşan bilirkişi kuruluna inceleme yaptırılarak, hali hazır durumu itibariyle bilim, kültür, din veya güzel sanatlarla ilgisi, 2863 sayılı Kanun kapsamında korunması gerekli

taşınır kültür varlığı olup olmadığı, tasnif ve tescile tabi olup olmadığı, bildirim zorunluluğu olan eserlerden olup olmadığının tespit edilmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, dosyanın tarafı konumundaki İzmir Müzesi uzmanlarının düzenlemiş oldukları raporun hükme esas alınması,

taşınır kültür varlığı olup olmadığı, tasnif ve tescile tabi olup olmadığı, bildirim zorunluluğu olan eserlerden olup olmadığının tespit edilmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, dosyanın tarafı konumundaki İzmir Müzesi uzmanlarının düzenlemiş oldukları raporun hükme esas alınması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 08.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2029, Karar No: 2015/3896, Tarih: 10.09.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/2029 E.  ,  2015/3896 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, katılan ...’e ait daha önce işyerindeki kasasından çalındığı belirtilen suça konu çeki belirlenemeyen biçimde ele geçirip katılan ...’ten aldığı inşaat demiri bedeline karşılık verdiği anlaşıldığından, TCK’nın 158/1-f maddesi uyarınca nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarının oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 10.09.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1052, Karar No: 2013/15907, Tarih: 17.09.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/1052 E.  ,  2013/15907 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 22.09.2011 tarih ve 2009/281-2011/173 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 1989/113675 sayılı 3, 5, 16 ve 17. sınıf ürünler içeren kaplan şekli ve "Şanlı" ibaresinden oluşan markası bulunduğunu, davalının 5. sınıf ürünler içeren 1977/99548 sayılı ve 1996/177930 sayılı "TIGER+Şekil" ibareli markalarını haklı bir neden olmaksızın beş yıldan beri kullanmadığını ileri sürerek, davalı markalarının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin markalarının tanınmış marka olduğunu, davacının 2008 yılında müvekkilinin distiribitörü olmak üzere görüşmelere başladığını, 2009 yılına gelindiğinde birden bire uzlaşmaz bir tutuma girdiğini, bu davanın açılmasının davalının kötü niyetini gösterdiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davalının hükümsüzlüğü istenilen markalarının, dava tarihinden geriye doğru son beş yıllık zaman zarfında tescil edildiği ürünler için ciddi biçimde bir kullanımına ilişkin bir vakıaya rastanmadığı gerekçesiyle, davanın kabulüne ve davalı markalarının kullanılmaması sebebiyle hükümsüzlüğüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 05,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 17.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1239, Karar No: 2019/3874, Tarih: 11.06.2019

**20. Hukuk Dairesi         2019/1239 E.  ,  2019/3874 K.**

**"İçtihat Metni"**

.......

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Çekişmeli.......mevkiinde bulunan 114 ada 11 parsel sayılı 204 m2 yüzölçümündeki taşınmaz davalı adına tapuda kayıtlıdır.

Davacı ... Yönetimi dava dilekçesinde özetle,......evkiinde özel orman statüsündeki (I), (II), (III), (IV) ve (V) no'lu (3478), (3479), (3480), (3481) ve (3482) parseller üzerinde bulunan 114 ada 11 parsel sayılı taşınmazın Devlet ormanı olduğunu belirterek, özel orman olarak sınırlandırma işleminin ve tapusunun iptali ile Devlet ormanı vasfıyla Hazine adına tapuya tesciline, müdahalenin önlenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın özel orman olarak sınırlandırma işleminin ve tapu kaydının iptali ile Devlet ormanı vasfıyla Hazine adına tapuya tesciline, elatmanın önlenmesine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, orman savına dayalı, tapu kaydının iptali, özel orman sınırlamasının iptali ve el atmanın önlenmesi istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 1987 yılında kesinleşen orman kadastrosu, 1964 yılında kesinleşen genel arazi kadastrosu yapılmıştır.

Tüm dosya kapsamı ve Dairemizin iade kararı üzerine getirtilen...... sayılı dosyasından, taşınmazın kök parseli olduğu anlaşılan 381 sayılı parselin 1964 yılında yapılan tapulama çalışmaları sırasında dava dışı..... komisyona itiraz ettiği, komisyonca itirazın kabulü ile taşınmazın tapulama dışı orman olarak bırakılmasına karar verildiği, tespit maliki Nail Kılınç'ın itirazı üzerine tapulama mahkemesince yapılan yargılama sonucu mahkemenin 1980/148 E. - 1983/568 K. sayılı kararıyla taşınmazın tespit maliki.......mirasçıları adına tesciline karar verildiği ve bu kararın 20/01/1986 tarihinde kesinleştiği, 381 parselin 1987 yılında yapılan şuyulandırma ile 114 ada 1 parsel olarak 7183 m2 yüzölçümü ve arsa niteliğiyle ve daha sonra 1988 yılında yapılan ifraz ile oluşan dava konusu 114 ada 11 parselin ise 204 m2 yüzölçümüyle aynı kişiler adına tescil edildiği, davalının ise taşınmazı 1992 yılında satın alma yoluyla edindiği anlaşılmıştır.

Dava konusu parsel, Orman Yönetiminin de taraf olduğu........sayılı dosyasında yapılan yargılama sonucu hükmen kişiler adına tescil edilen 381 parselin yapılan şuyulandırma, ifrazı sonucu oluştuğu ve satış

.......

işlemi sonucu davacıya geçtiğine göre,........ sayılı kararının, iş bu davada taraf olan Orman Yönetimini bağlayıcı nitelikte olduğu gözetilerek davanın reddi gerektiği halde yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Dava konusu parsel, Orman Yönetiminin de taraf olduğu........sayılı dosyasında yapılan yargılama sonucu hükmen kişiler adına tescil edilen 381 parselin yapılan şuyulandırma, ifrazı sonucu oluştuğu ve satış

.......

işlemi sonucu davacıya geçtiğine göre,........ sayılı kararının, iş bu davada taraf olan Orman Yönetimini bağlayıcı nitelikte olduğu gözetilerek davanın reddi gerektiği halde yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 11/06/2019 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5069, Karar No: 2007/7633, Tarih: 17.04.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/5069 E.  ,  2007/7633 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bala İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/05/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde   temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 12.20 YTL onama harcının mahsubuna, bakiye 0.90 YTL harcın temyiz edenden alınmasına, 17.04.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2268, Karar No: 2013/4561, Tarih: 01.07.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/2268 E.  ,  2013/4561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sözleşmenin iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacılar vekili, arsa sahibi müvekkilleri ile yüklenici müflis kooperatif arasında akdedilen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine göre davalının edimlerini yerine getirmediğini, teslimin halen gerçekleşmediğini, yüklenicini iflas etmesi nedeni ile de ifa imkanının da kalmadığını ileri sürerek, davacılar tarafından tamamlanacak olan inşaatın sözleşmeye uygun olarak inşası için gereken sürenin ve maliyetin tespitine, 08.05.2006 tarihli sözleşmenin feshine, davacıların maruz kaldıkları zararın inşaat maliyeti bedelinden düşülmesi suretiyle bulunacak farkın davacılar tarafından iflas idaresine ödenmesine, bu ödemenin yapılması koşuluyla davalının taşınmaza vaki müdahalesinin önlenmesine, tapudaki şerhin terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı iflas idaresi temsilcisi, davacının iddialarının haksız olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savuma, toplanan deliller, benimsenen ....05.2012 tarihli bilirkişi ek raporu ve tüm dosya kapsamına göre; yüklenici kooperatifin yükümlülüklerini yerine getirmesinin mümkün olmayacağı ve sözleşmenin feshine karar verilmesinin gerektiği, yüklenici konumundaki kooperatifin fesih zamanına kadar yaptığı ... bedelini haksız iktisap kurallarına göre talep edebileceği gerekçesiyle, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin feshine, inşaat maliyet bedeli olan ....875.644,00 TL’nin davacı tarafından iflas masasına ödenmesine, ödeme yapılması koşulu ile davalının taşınmaza müdahalesinin ve muarazanın önlenmesine, karar kesinleştiğinde tapudaki şerhin terkinine karar verilmiştir.

Karar, davalı temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.