muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/5005, Karar No: 2015/6376, Tarih: 29.04.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/5005 E.  ,  2015/6376 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TAVAS SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 07/02/2014

NUMARASI : 2013/369-2014/45

Taraflar arasında görülen tapu kaydında düzeltim davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi .. ..'in raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Talep, tapu kaydında düzeltim isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacılar, 72 ada 4 parsel ile 268, 287, 298, 329, 357, 425, 516, 606, 615, 1084, 1088, 1089, 1127 parsel sayılı taşınmazların maliki olan mirasbırakanlarının soyadı D.. olduğu halde tapu kayıtlarına T.. olarak yazıldığını ileri sürüp, malikin soyadının Davaslıoğlu olarak düzeltilmesini istemişlerdir.

Bilindiği üzere; taşınmazların, kadastro tespiti ya da tapuya tescili sırasında mülkiyet hakkı sahibinin adı, soyadı, baba adı gibi kimlik bilgilerinin kayda eksik ya da hatalı işlenmesi, kayıt düzeltme davalarının kaynağını oluşturur. Bu tür davalarda kimlik bilgileri düzeltilirken, taşınmaz malikinin değişmemesi, diğer bir anlatımla mülkiyet aktarımına neden olunmaması gerekir.

Bu tür işler, 6100 sayılı HMK’nin 382/2-ç-1 maddesi gereğince çekişmesiz yargı usulüne göre sulh hukuk mahkemesinde ve taşınmazın aynına ilişkin bulunduğundan, aynı Kanunun 12. maddesi uyarınca taşınmazın bulunduğu yer mahkemesinde görülür.

Tapuda kayıt düzeltilmesi ve tespit taleplerini, tapu maliki ile mirasçıları isteyebilir.

Bunun yanı sıra, 01.01.2002 tarihinde yürürlüğe giren Türk Medeni Kanununun 702. maddesinin son fıkrası gereğince ortaklardan her birinin topluluğa giren hakların korunmasını sağlayabileceği ve bu korumadan bütün ortakların yararlanabileceği öngörüldüğünden elbirliği mülkiyetinde, ortaklardan her hangi biri de tek başına tapuda murisin kimlik bilgileri ilgili olarak düzeltme isteyebilir. Ayrıca bu işlerin, bir başka dava nedeniyle verilen yetkiye dayanılarak açılması da mümkündür. Böyle bir yetki verildiğinde yetkiye dayanarak talep eden kişinin aktif dava ehliyeti vardır.

HMK'nin geçici birinci maddesi gereğince “Bu Kanunun yargı yolu ve göreve ilişkin hükümleri, Kanunun yürürlüğe girmesinden önceki tarihte açılmış olan davalarda uygulanmayacağından” kanunun yürürlüğe girdiği 01.10.2011 tarihinden sonra yapılan taleplerin tapu müdürlüğüne ilgili sıfatıyla yöneltilerek yapılması gerekir.

./..

Bu tür işlerde mahkemece sağlıklı bir inceleme yapılmalı ve kayıt maliki ile ismi düzeltilecek kişinin aynı kişi olduğu kuşkuya yer vermeyecek şekilde saptanmalıdır. Bu saptama yapılırken de aşağıda açıklanan yöntem izlenmelidir:

./..

Bu tür işlerde mahkemece sağlıklı bir inceleme yapılmalı ve kayıt maliki ile ismi düzeltilecek kişinin aynı kişi olduğu kuşkuya yer vermeyecek şekilde saptanmalıdır. Bu saptama yapılırken de aşağıda açıklanan yöntem izlenmelidir:

1-Kimlik bilgilerinde düzeltme yapılması veya tespiti istenen dava konusu taşınmazların tapu kayıtları (ilk tesis ve tedavülleriyle) ve kadastro tutanakları (tespit ve tescile esas alınan tüm dayanak belgeleriyle) ayrıca taşınmazlar kadastrodan sonra edinilmişse buna ilişkin tüm belgeler ile birlikte getirtilmelidir.

2-Nüfus müdürlüğünden, dava konusu taşınmazların tapu kayıtlarında malik olarak görünen kişi ile aynı kimlik bilgilerine sahip bir başka kişi veya kişilerin nüfus kayıtlarının bulunup bulunmadığı araştırılmalı, mevcut ise bu kişi veya kişiler duruşmaya çağrılarak talep konusu taşınmazlarda mülkiyet hakkı iddiaları bulunup bulunmadığı kendilerinden sorulmalı, kaydı düzeltilecek kişilerin nüfus kayıtları, tapu kayıtları ve dayanakları ile bağlantı kurulacak şekilde incelenmelidir.

3-Taşınmazın bulunduğu yerleşim yerinde zabıta aracılığı ile kayıt maliki ile aynı ismi taşıyan başka kişi veya kişilerin bulunup bulunmadığı da araştırılmalıdır.

4-İstem konusunda tanıklar dinlenmelidir.

5-Tüm bu araştırmalar sonucu hâlâ kesin bir kanaat oluşmamış ise mahallinde keşif yapılarak; tanıklar ve varsa tespit bilirkişileri taşınmaz başında dinlenmelidir.

Açıklanan bu hususlar çerçevesinde yapılacak inceleme ve araştırma sonucu, tapu ve nüfus bilgileri arasında bağlantı ve tutarlılık sağlandığında talebin kabulü yoluna gidilmelidir.

Talebin niteliği gereğince, yargılama harcı ve vekâlet ücreti maktu olarak belirlenmelidir.

Tapu müdürlüğü ilgili sıfatıyla yasal hasım olduğundan yargılama giderlerinden (ve yargılama giderlerinden olan vekalet ücretinden) sorumlu tutulmamalıdır.

Bu ilkeler ışığında somut olaya bakıldığında; mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin hükme elverişli ve yeterli olduğunu söyleyebilme olanağı yoktur.

Şöyle ki, dava konusu edilen 1084, 1088, 1089 sayılı parsellerde malikin edimine esas tüm belgeler ilk tesisinden itibaren tedavül kayıtları ile 72 ada 4, 425, 516, 287, 298, 329 ve 268 parsel sayılı taşınmazların kadastro tespitine esas alınan tapu kayıtları ilk tesisinden itibaren tedavüllerini içerir şekilde getirtilmemiştir. Öte yandan yapılan toplulaştırma çalışması ile bir kısım taşınmazların kaydı kapatılarak yeni parsellerin oluştuğu da gözardı edilmiştir.

Şöyle ki, dava konusu edilen 1084, 1088, 1089 sayılı parsellerde malikin edimine esas tüm belgeler ilk tesisinden itibaren tedavül kayıtları ile 72 ada 4, 425, 516, 287, 298, 329 ve 268 parsel sayılı taşınmazların kadastro tespitine esas alınan tapu kayıtları ilk tesisinden itibaren tedavüllerini içerir şekilde getirtilmemiştir. Öte yandan yapılan toplulaştırma çalışması ile bir kısım taşınmazların kaydı kapatılarak yeni parsellerin oluştuğu da gözardı edilmiştir.

Hâl böyle olunca; yukarıda açıklanan ilke ve olgular çerçevesinde araştırma ve incelemenin yapılması, dava konusu 1084, 1088, 1089 sayılı parsellerde malikin edimine esas tüm belgeler ile ilk tesisinden itibaren tedavül kayıtları ve 72 ada 4 parsel ile 425, 516, 287, 298, 329 ve 268 parsel sayılı taşınmazların kadastro tespitine esas alınan tapu kayıtlarının ilk tesisinden itibaren tedavüllerini içerir şekilde getirtilmesi, yukarıdaki ilkeler uyarınca inceleme yapılması, toplulaştırma işlemi ile oluşan yeni parsellerin belirlenmesi ve bu parsel numaraları üzerinden karar verilmesi gerekirken eksik değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalının bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 29.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1539, Karar No: 2013/30590, Tarih: 27.12.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/1539 E.  ,  2013/30590 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, ulusal ... ve genel tatali ücreti, hafta tatili, fazla mesai alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin işveren tarafından haksız olarak sona erdirildiğini ileri sürerek, ihbar ve kıdem tazminatları ile yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal ... ve genel tatil ücreti alacakları istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının iş sözleşmesinin haklı olarak feshedildiğini, davacının fazla çalışma yapmadığını, hafta tatili ile ulusal ... ve genel tatillerde çalışmadığını belirterek, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı yasal süresi içinde davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı işçinin, fazla çalışma yapıp yapmadığı, hafta tatili ile ulusal ... ve genel tatillerde çalışıp çalışmadığı konularında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Yukarıda fazla çalışmanın isbatı konusunda anlatılan ilkeler, hafta tatili ile ulusal ... ve genel tatil günlerinde yapılan çalışmaların isbatı açısından da geçerlidir.

Somut olayda, dosyadaki tüm bilgi ve belgelerden davacının balık sezonunda (mevsiminde) fazla çalışma yaptığı, hafta tatili ile ulusal ... ve genel tatillerde çalıştığı anlaşılmaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, balık sezonunun eylül-mayıs ayları arasında olduğu kabul edilerek fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti ile ulusal ... ve genel tatil ücreti alacakları hesaplanmıştır. Oysa, balık sezonunun hangi tarihler arasında olduğu konusunda tanıklar çelişkili beyanda bulunmuşlardır. Bu durumda, balık sezonunun hangi tarihler arasında olduğu ilgili resmi kurumlardan sorulduktan sonra, davacının fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti ile ulusal ... ve genel tatil ücreti alacaklarının hesaplanması gerekirken, Mahkemece, yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9167, Karar No: 2024/4508, Tarih: 15.05.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/9167 E.  ,  2024/4508 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/466 E., 2015/265 K.

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR

I. HUKUKÎ SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR

Bursa 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.09.2015 tarihli ve 2014/466 Esas, 2015/265 Karar sayılı kararı ile; mağdure ile sanık arasında suç tarihi öncesinde gönül ilişkisi bulunduğu, sonrasında mağdurenin sanıktan ayrıldığı, sanığın mağdureyi kendisiyle buluşması için ısrarla aradığı ve mesaj attığı, arkadaşlıklarını devam ettirmek istediğini belirttiği, devam etmemesi halinde Gemlik'e rezil edeceğini söylediği, ancak mağdurenin olumlu yanıt vermediği, olay günü bir şekilde meydanda karşılaştıklarında sanığın mağdureyi kolundan tutup boğazını sıkar gibi yaptığı, mağdurenin sanığın uzun boylu ve yapılı olması nedeniyle sesini çıkaramadığı, öldürmek ile tehdit ettiği, korkan ve rezil olmak istemeyen mağdurenin bu nedenle bağırmadığı veya bağıramadığı, ardından sanığın Gemlik'te Lider fırınının bulunduğu yerden ara sokağa geçerek mağdureyi götürdüğü, yolda boğazını sıktığı, sanıkla konuşarak ikna ile kurtulmayı düşündüğü anlaşılan mağdurenin sanıkla birlikte gitmek zorunda kaldığı, sanığın mağdureyi Üniversite yerleşkesi civarında güvenlik noktasına 50 metre mesafede ancak yüksek perde beton ve ağaç-yüksek boyda çalı ve otların bulunduğu, tanık beyanlarından ve olay yeri fotoğraflarından da anlaşıldığı üzere görülmesi mümkün olmadığı anlaşılan tenha bir yere götürdüğü, orada mağdureyi dövmeye başladığı, sürekli olarak "neden bu böyle oldu" dediği, tekrar vurduğu, mağdure kendisine "seni istemiyorum ve geri gitmek istiyorum "dediğinde öpmeye çalıştığı, bu nedenle sanığın mağdureyi tokatladığı, saçından çektiği ve ayrıca boyun kısmından ısırdığı, bunun üzerine mağdurenin bağırmaya çalıştığı sırada ağzını kapattığı, ısrarla öpmeye ve kıyafetlerini çıkartmaya çalıştığı, bu arada kendi pantolon fermuarını açarak cinsel organını çıkartıp mağdurenin üzerine doğru geldiği, kendi eliyle cinsel organını tutarak kendiliğinden masturbasyon yaparak sanığın kendi giysileri üzerine boşaldığı, mağdurenin sanığı itekleyerek çığlık atmaya başladığı, bunun üzerine mağdurenin yanından ayrılarak biraz ileriye doğru gittiği, çevreden sesi duyan bir kişinin polise haber verdiği, çevrede polis ekibinin araçla dolaştığını ve araştırma yaptığını gören mağdurenin polislerden yardım istediği ve suç mahallinde polislerce üstü başı toprak içerisinde ve boyun kısmında ısırık izi ile titrer vaziyette bulunduğu, mağdurenin olay anlatımı üzerine az ileride sanığın yakalandığı, şeklinde kabul edilen olayda; sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan, 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci, üçüncü ve beşinci fıkrası, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Özetle; suçların sübuta ermediğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, hükümlerde hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.09.2015 tarihli ve 2014/466 Esas, 2015/265 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22443, Karar No: 2017/9769, Tarih: 13.09.2017

**17. Ceza Dairesi         2015/22443 E.  ,  2017/9769 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesine atıfta bulunan 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutar olan 20,00 TL'den az olması halinde yargılama giderinin Devlet Hazinesi üzerinde bırakılmasına karar verilecek ise de, dosyada bu miktardan fazla olarak 21,00 TL yargılama gideri yapıldığı için, tebliğnamede bu yönde bozma isteyen görüşe itibar edilmemiştir.

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise;

Sanık, olay tarihinde mağdura ait evin balkonunda bulunan bir adet tişört ve bir adet havluyu çalması karşısında, suça konu eşyaların değer tespiti yapılarak, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması halinde TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 13.09.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/200, Karar No: 2007/187, Tarih: 04.04.2007

Hukuk Genel Kurulu 2007/12-200 E., 2007/187 K.

**Hukuk Genel Kurulu 2007/12-200 E., 2007/187 K.**

**- ŞİKAYET

- TEBLİGATIN USÜLSÜZ OLMASI**- 7201 S. TEBLİGAT KANUNU [ Madde 12 ]

- 7201 S. TEBLİGAT KANUNU [ Madde 13 ]

- 7201 S. TEBLİGAT KANUNU [ Madde 32 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki "Şikayet" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İstanbul 9. İcra Hukuk Mahkemesince davanın Reddine dair verilen 6.4.2006 gün ve 2005/2082-537 sayılı kararın incelenmesi Davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 12.Hukuk Dairesinin 3.7.2006 gün ve 2006/11737-14433 sayılı ilamı ile; (... Kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile yapılan takipte borçlu kendi adına gönderilen tebligatın usulsüz olduğunu, öğrenme tarihinin 21.11.2005 olduğunun belirlenmesini talep etmiştir.

Mahkemece öncelikle borçlunun usulsüz olduğunu ileri sürdüğü tebligatın usulüne uygun olarak yapılıp yapılmadığının incelenmesi gerekir. Şayet tebligat usulüne uygun yapılmış ise şikayetin reddi yapılmamış ise öğrenme tarihinin tespitine hükmetmek gerekir.

Borçlu 10.11.2005 tarihli tebligatın usulsüzlüğünü ileri sürdüğüne göre, bu tarihin öğrenme tarihi olduğu yöntemince incelenmeksizin kabulü ile şikayetin süre yönünden reddine karar verilmesi isabetsizdir. ...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN:Davacı vekili

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, tebligat usulsüzlüğü iddiasına dayalı şikayettir.

Şikayetçi-borçlu şirket kendisine yapılan 10.11.2005 tarihli ödeme emri tebligatının usulüne uygun olmadığını, bu nedenle Tebligat Kanununun 32.maddesine göre öğrenme tarihi olan 21.11.2005 tarihinin tebliğ tarihi olduğunu ileri sürerek, tebligatın geçersiz olduğunun saptanmasını istemiş, mahkeme yapılan tebliğin bir şirket çalışanına tebliğ edildiği ve usulüne uygun olduğu gerekçesiyle istemi reddetmiş, Özel Dairece, yöntemince araştırma yapılmadığı gerekçesi ile hüküm bozulmuş, yerel mahkemece; Tebligat Kanunundaki bir iki hususun yerine getirilmemesinin tebligatı geçersiz kılmayacağı gerekçesiyle önceki hükümde direnilmiştir.

Yerleşik Yargıtay kararlarına göre;Yargılamanın (icra takibinin) sağlıklı bir biçimde sürdürülebilmesi, iddia ve savunma ile ilgili delillerin eksiksiz toplanıp tartışılabilmesi, itirazların yapılabilmesi, davanın (takibin) süratle sonuçlandırılabilmesi, öncelikle tarafların duruşma gününden (yada icra takibinden) haberdar edilmesi ile mümkün olur. Kişinin hangi yargı merciinde duruşması bulunduğunu, hakkındaki iddia ve isnatların (taleplerin) nelerden ibaret olduğunu bilmesi, Tebligat Kanununda ve Tüzüğünde açıklanan usule uygun tebligat yapılması ile sağlanabilir.