muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/8623, Karar No: 2019/20085, Tarih: 18.11.2019

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iddianın aksine 02.07.2007 tarihinde işe başladığını, aynı tarihli iş sözleşmesini imzaladığını, işe giriş esnasında sunduğu sabıka kaydı, sağlık raporu ve ikametgah ilmühaberinin tarihlerinin de Mayıs 2007 tarihli olduğunu, kendisi işten çıktığı için kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanamadığını, davacının işten ayrıldığı tarihte brüt 1.250,00 TL ücret aldığını, ücret iddiasını kabul etmediklerini, hak ettiği ücretin her ay düzenli olarak banka hesabına yatırıldığını, Ağustos 2013 ayına ilişkin 1 günlük ücretinin de banka hesabına yatırıldığını, imzalı ücret bordrolarının dosyaya sunulduğunu, imzalı ücret bordrolarında asgari geçim indiriminin gösterildiğini ve ödendiğini, çalışma saatlerine ilişkin iddianın doğru olmadığını, haftada bir gün mutlaka izin kullandığını, hafta sonu çalışmış ise hafta içi izin kullandığını, durumun imzalı ücret bordroları ile sabit olduğunu, haftalık çalışma süresinin 45 saati aşmadığını, künefe bölümünde 3 kişi çalıştığını, davacının diğer işçilere göre geç gelip erken çıktığını, öğleden sonra gelenin kapanışa kadar kaldığını, bir nevi vardiyalı çalışma olduğunu, nadiren fazla mesai yapılması durumunda ücretinin ödendiğini ve bordrolarda gösterildiğini, davacının hak ettiği izinleri kullandığını, izin alacağı bulunmadığını, işyerinde dini ve milli bayramlarda çalışma olmadığını, kabul anlamına gelmemek üzere talep edilen fazla çalışma, hafta tatili, genel tatil ve yıllık izin ücretinin zamanaşımına uğradığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı yasal süresi içinde taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında tazminat ve alacakların belirlenmesine esas hizmet süresi uyuşmazlık konusudur.

Davacı dava dilekçesinde, davalı işyerinde 01.10.2002 tarihinde çalışmaya başladığını ve 06.08.2013 tarihine kadar aralıksız çalıştığını iddia ederek talepte bulunmuştur.

Karara dayanak bilirkişi raporunda davacının talebi ve kayıtlara göre seçenekli hesaplama yapıldığı, mahkemece davacının hizmet başlangıcının talep gibi 01.10.2002 olarak kabul edildiği ve hesaplamaların bu tarih ile 06.08.2013 tarihleri arasında yapıldığı birinci seçeneğin hükme esas alındığı görülmüştür.

Hizmet cetvelinde davacının davalı işyerinde 02.07.2007 tarihinde işe başladığı kayıtlıdır.

Karara dayanak bilirkişi raporunda davacının talebi ve kayıtlara göre seçenekli hesaplama yapıldığı, mahkemece davacının hizmet başlangıcının talep gibi 01.10.2002 olarak kabul edildiği ve hesaplamaların bu tarih ile 06.08.2013 tarihleri arasında yapıldığı birinci seçeneğin hükme esas alındığı görülmüştür.

Hizmet cetvelinde davacının davalı işyerinde 02.07.2007 tarihinde işe başladığı kayıtlıdır.

Mahkemece dinlenen ve çalışma süresi konusunda davacının iddiasını doğrulayan husumetsiz davacı tanığı ..., SGK kayıtlarına göre davalı işyerinde 03.05.2004 tarihinde çalışmaya başlamıştır. Bu nedenle davacının hizmet süresi de bu tanığın işe başlama tarihi itibariyle başlatılmalıdır. Yine davacı tanıkları davacının 2006 yılında 1 yıl kadar işten ayrıldığını açıkladıklarından bu sürede hesaplama da dışlanmalıdır.

Hizmet süresinin bu hususlar gözetilmeksizin eksik inceleme ve araştırmayla belirlenmesi hatalıdır.

3-Davacı işçinin hafta tatillerinde çalışıp çalışmadığı hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Hafta tatillerinde çalışıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmaların yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

İşçinin çalışma olgusunun tespitinde işyerinde veya komşu işyerinde çalışanların tanıklığı önemli olduğu gibi tanık olarak dinlenecek kişinin tanıklığına güveni etkileyebilecek bir durumun olup olmadığı da araştırılmalıdır.

Diğer taraftan 6100 sayılı HMK’nun tanıkla ilgili hükümleri incelendiğinde, 240/1 maddesinde “Davada taraf olmayan kişiler tanık olarak gösterilebilir”, 254. maddesinde “Dinleme sırasında öncelikle tanıktan adı, soyadı, doğum tarihi, mesleği, adresi, taraflarla akrabalığının veya başka bir yakınlığının bulunup bulunmadığı, tanıklığına duyulacak güveni etkileyebilecek bir durumu olup olmadığı sorulur” ve 255. maddesinde ise “Tanığın davada yararı bulunmak gibi tanıklığının doğruluğu konusunda kuşkuyu gerektiren sebepler varsa, bunu iki taraftan biri iddia ve ispat edebilir” kurallarına yer verilmiştir.

Dairemizin istikrarlı uygulaması gereği, davalı aleyhine dava açanlar tanık olarak dinlenmiş ise bu işçilerin tanıklıklarına ihtiyatlı yaklaşılması gerekir. Bu beyanlar diğer yan delillerle birlikte değerlendirilerek, sonuca gidilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta, davacı iddiasını ispat bakımından iki tanık dinletmiş olup, bu tanıklardan ...'nın aynı işverene karşı açtığı davası olduğundan davalı işverenle husumet içinde olduğu, diğer tanık ...'un ise davacının hafta tatillerinde çalıştığı iddiasını doğrulamadığı, hesaba elverişli olmayan tanık anlatımlarının yan delillerle de desteklenmediği anlaşıldığından, davacının sübut bulmayan hafta tatili ücreti talebinin reddi yerine kabulü hatalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, davacı iddiasını ispat bakımından iki tanık dinletmiş olup, bu tanıklardan ...'nın aynı işverene karşı açtığı davası olduğundan davalı işverenle husumet içinde olduğu, diğer tanık ...'un ise davacının hafta tatillerinde çalıştığı iddiasını doğrulamadığı, hesaba elverişli olmayan tanık anlatımlarının yan delillerle de desteklenmediği anlaşıldığından, davacının sübut bulmayan hafta tatili ücreti talebinin reddi yerine kabulü hatalıdır.

4-Hükme esas alınan bilirkişi hesap raporunda yıllık izin ücreti, ücret alacağı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti ve genel tatil ücreti alacakları brüt ücretten hesaplanıp netleştirilirken sadece gelir vergisi ve damga vergisi düşülerek alacaklar belirlenmiş ve mahkemece bu tutar net olarak hüküm altına alınmıştır. Oysa yıllık izin ücreti, ücret alacağı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti ve genel tatil ücreti alacakları hesabında brüt ücretten net ücrete gidilirken sigorta primi ve işsizlik sigortası primlerinin de düşülmesi gerekmektedir. Buna göre, mahkemece anılan alacaklarda %14 oranında SGK işçi payı ile 4447 sayılı İşsizlik Sigortası Kanunu uyarınca %1 oranında işsizlik sigortası kesintisi yapmadan alacakları belirleyen bilirkişi raporuna itibarla hüküm tesisi hatalıdır.

5-Davacı 06.08.2013 tarihli fesih ihtarnamesi ile ödenmeyen davaya konu işçilik alacaklarının da derhal ödenmesini davalı işverenden talep etmiş, ihtar 22.08.2013 tarihinde tebliğ edildiğinden bu tarih itibariyle davalı temerrüte düşmüştür. Temerrüt ihtarı ve talep dikkate alınarak kıdem tazminatı dışındaki alacaklara temerrüt tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekirken, dava-ıslah ayrımı yapılarak faiz yürütülmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 18/11/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2490, Karar No: 2014/12871, Tarih: 30.06.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/2490 E.  ,  2014/12871 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2013/15640

MAHKEMESİ : Bakırköy 31. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 02/01/2012

NUMARASI : 2011/526 (E) ve 2012/1 (K)

SUÇ : Mühür bozma

Gerekçeli kararda yanlış gösterilen suç tarihinin fek tutanağının düzenlendiği 09.08.2011 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

5237 sayılı TCK’nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde 203. maddede düzenlenen "mühür bozma” suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşacağı cihetle, somut olayda sanığın işlettiği metal kaplama konusunda faaliyet gösteren işyerinin, Atık Suların Kanalizasyona Deşarj Yönetmeliği hükümlerine aykırı şekilde atık sularını arıtmadan doğrudan kanala deşarj ettiği gerekçesiyle katılan kurum görevlilerince 27.08.2010 tarihinde çalışmasının engellenmesi amacıyla elektrik panosu mühürlenerek faaliyetten men edilmesine rağmen mührün konuluş amacına aykırı olarak çalışmaya devam edip atık sularını kanala arıtmadan akıtmaya devam ettiğinin, sanığın savunması, düzenlenen mühürleme ve fek tutanakları ile tüm dosya kapsamından anlaşılması karşısında; yüklenen mühür bozma suçunun tüm unsurları itibariyle sübuta erdiği ve mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, mühürleme işleminin “İşyeri Açma ve Çalışma Ruhsatlarına İlişkin Yönetmelik” hükümlerine uygun olarak yapılmaması nedeniyle suçun yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçesi ile yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca istem gibi, BOZULMASINA 30.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15757, Karar No: 2021/20812, Tarih: 07.12.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/15757 E.  ,  2021/20812 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Vekalet ücretinin mahkum olan sanıklar lhami ..., ..., ...’dan alınması yerine yanlışlıkla, “mahkum olan sanıklar ..., ..., ...’dan alınmasına” şeklinde yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiş, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının sanıklar ... ile ... hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerinde uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.”

1) Tüm sanıklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan beraat hükümleri ile sanık ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin; sanıklar ... ile ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik katılan vekili ile sanık ...’un temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

2) Sanıklar ... ile ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik katılan vekili ile sanık ...’un temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

a) Dosya kapsamına göre, hırsızlığın gerçekleştiği yerin depo olarak kullanılan bir yer olduğu anlaşılmakla, suç tarihi itibariyle bu yerde herhangi bir ticari faaliyetin sürdürülüp sürdürülmediği, iş yeri sahibinin ya da işçilerin sürekli bulunup bulunmadığı ve bu yerin iş yerinin eklentisi niteliğinde olup olmadığı kesin olarak belirlenip sonucuna göre iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun unsurlarının oluşup oluşmadığı tartışılarak karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

b) İş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun birden fazla kişi tarafından işlendiğinin anlaşılması karşısında kurulan hükümde 5237 sayılı TCK’nın 119/1-c maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle, sanıklar ... ve ... hakkında eksik cezalar tayini,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ile sanık ...’un temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 07/12/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18624, Karar No: 2014/1259, Tarih: 22.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/18624 E.  ,  2014/1259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/03/2013

NUMARASI : 2012/1140-2013/537

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmazlara gelir metodu esas alınarak üzerinde bulunan ağaçlara maktuen değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

1) Hükme esas alınan bilirkişi raporunda münavebe ürünü olarak kabul edilen çeltiğin, taşınmazların bir dekardan elde edilebilecek brüt gelirinden indirilmesi gereken üretim masraflarının, Türkiye ortalaması dikkate alındığında brüt gelirin 1/3'ü oranında olması gerektiği gözetilmeden, daha fazla miktarda üretim masrafı yapıldığının kabulü ile az bedel tespiti,

2) Taşınmazların bilirkişi raporunda yazılı özellikleri, konumu ve yerleşim alanına mesafesi gözetilerek, gelir metoduna göre tespit edilen m2 birim bedeline % 20 oranında objektif değer artırıcı unsur uygulanması gerekirken, yerleşim merkezine olan uzaklığı dikkate alınarak daha aza karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 22.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/11123, Karar No: 2007/12225, Tarih: 18.10.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/11123 E.  ,  2007/12225 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu kaydının iptali ile yayla olarak sınırlandırılması davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 22.02.2007 gün ve 2007/996-1689 sayılı ilamiyle onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; yayla olduğu iddia edilen çekişmeli taşınmaza ait tapu kaydının iptali ve özel siciline işlenmesi istemiyle açılmış, mahkemece istek kabul edilerek dava konusu taşınmaza ait tapu kaydının iptaline yayla niteliği ile özel siciline kaydedilmesine karar verilmiş hükmü davalı taraf temyiz etmiş, Dairemizin 22.02.2007 gün 2007/996-1689 sayılı kararı ile onanmış davalı karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yerel mahkemece yapılan yargılama toplanan deliller ve Dairemizcede benimsenen yerel mahkemenin gerekçesine göre, hüküm usul ve yasaya uygun bulunmuş temyiz istemi bu gerekçelerle karşılanarak karar onanmıştır. Onama tarihi itibarı ile Dairemiz kararında düzeltilmesi gereken bir yan yok isede,

Dairemiz kararından sonra 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddesinde 20.06.2007 tarih ve 26558 sayılı resmi gazetede yayımlanan 3.6.2007 tarihli 5685 sayılı kanunla değişiklik yapılmış “Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 1.1.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazinece açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir.” hükmü getirilmiştir.

9.3.1988 tarih ve 1987/2-860-232 sayılı Hukuk Genel Kurulu Kararında vurgulandığı üzere kural olarak herhangi bir yasa ve düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getireceğinden 5685 sayılı kanunla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddede yaptığı değişikliklerin uygulanıp uygulanamayacağının inceleme ve araştırma konusu yapılması gerekir.

Buna göre dava konusu taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yaylak yerlerden olduğu saptanırsa olayda hükmü aynen yukarıya yazılan 4342 sayılı Mera Kanununun geçici madde 3, birinci ve ikinci fıkra hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı inceleme ve araştırma konusu yapılmalı, başka bir anlatımla yaylak olduğu saptanarak yasa uyarınca Hazine adına tescil edilmesi gereken taşınmaza davalının emlak ve rayiç bedeli toplamının yarısı depo ettirilerek Hazinenin bu bedel karşılığı davadan kanun gereği vazgeçmesi gerekip gerekmediği yönü üzerinde durulmalıdır.

Davalı vekilinin karar düzeltme istemi açıklanan nedenle yerinde olduğundan hükmün yazılan gerekçeyle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 22.02.2007 tarih ve 2007/996-1689 sayılı ilamının KALDIRILARAK, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 18.10.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12332, Karar No: 2014/15444, Tarih: 20.10.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/12332 E.  ,  2014/15444 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin yetkisizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava; ayıplı olduğu iddia edilen malın iadesi ile mal için ödenen bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Davalı vekili; müvekkili şirketin ticaret merkezinin ... olduğunu ve ... Asliye Ticaret Mahkemelerinin yetkili olduğunu belirterek yetki itirazında bulunmuş ve davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda; HMK'nun 6. maddesi uyarınca genel yetkili mahkemenin, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesi olduğu, ... Asliye Ticaret Mahkemesi'nin yetkili bulunduğu gerekçesiyle davanın usulden reddiyle mahkemenin yetkisizliğine, karar kesinleşmesine müteakip iki hafta içerisinde başvurulduğunda dosyanın yetkili ... Nöbetçi Asliye Ticaret Mahkemesi'ne gönderilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 20.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/536, Karar No: 2012/19071, Tarih: 19.09.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/536 E.  ,  2012/19071 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Uygulama : 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 2-b, 51/1-3. maddeleri uyarıncamahkumiyet,

Tebliğname Düşünce : Bozma

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

11.04.2008 tarihli iki sayfadan ibaret keşif zaptının ilk sayfası mahkeme hakimi tarafından imzalanmamış ise de, sözü geçen duruşma tutanağının diğer sayfasının hakim tarafından imzalanmış olması ve sahteliğinin de iddia edilmemiş olması karşısında tebliğnamedeki 2 nolu, gerekçeli kararda, suçun işlendiği zaman dilimi gösterilmemiş ise de belirtilen husus mahallinde tamamlanması mümkün noksanlık olarak kabul edildiğinden tebliğnamedeki 1 nolu bozma öneren görüşlere iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusur durumuna ve eksik inceleme yapıldığına ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 19.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.