muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/43, Karar No: 2021/3413, Tarih: 15.03.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/43 E.  ,  2021/3413 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Boşanma istemine ilişkin olarak açılan davada ... 3. Aile Mahkemesi ile ... Batı 8. Aile Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, boşanma istemine ilişkindir.

... 3. Aile Mahkemesince davalı vekilinin cevap dilekçesinde yetki itirazında bulunduğu, davacının nüfus kayıt örneğinden yerleşim yerinin ... Mah. ... Sk. No:... İç Kapı No:... .../... olduğu, davalının adresininde ... Mah. ... Cad. No:... İç Kapı No:... .../... olduğu, bu durumda yetkili mahkemenin ... Batı Nöbetçi Aile mahkemesi olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Batı 8. Aile Mahkemesince ise, UYAP üzerinden alınan tarafların adres bilgilerine göre davanın açıldığı tarih olan 17/01/2019 tarihinde davacının adresinin Haliliye/... olduğu, yetkili Mahkemenin ise ... Aile Mahkemeleri olduğu, ilk davanın açıldığı yerin de bu mahkeme olduğu gerekçesiyle karşı yetkisizlik kararı verilmiştir.

TMK'nın 168. maddesinde "Boşanma veya ayrılık davalarında yetkili mahkeme, eşlerden birinin yerleşim yeri veya davadan önce son defa altı aydan beri birlikte oturdukları yer mahkemesidir." hükmüne yer verilmiş olup boşanma davalarında yetki kesin değildir.

Somut olayda; davanın açılması sırasında seçim hakkı davacı tarafta olup birden fazla yetkili mahkemenin bulunması halinde davacı dilediği yetkili yerde davasını açabilir. Uyap üzerinden yapılan araştırmada davacının yerleşim yeri adresinin "... Mah. ... Sk. No:... İç Kapı No:... .../ ..." olduğu, eldeki davada davacının seçim hakkını kullanarak boşanma davasını yerleşim yerinde açtığı anlaşılmaktadır. Bu durumda uyuşmazlığın Türk Medeni Kanununun 168. maddesi gereğince yetkili olan ... 3. Aile mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nun 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince ... 3. Aile Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 15/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7528, Karar No: 2018/954, Tarih: 12.02.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/7528 E.  ,  2018/954 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Taraflar arasında görülen davada ..... Mahkemesi’nce verilen 28/01/2016 tarih ve 2011/176-2016/10 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava, 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2. maddesi delaletiyle uygulanması gereken HUMK 3156 sayılı Kanun ile değişik 438/1 maddesi hükmü gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddiyle incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin "....Y" ibareli tanınmış markalarının dünyanın 120 ülkesi ve uluslararası tescillerin yanında Türkiye'de 38. ve 41. sınıflarda tescil edildiğini, davalıların ortak hissedarlara sahip bağlantılı şirketler olduklarını, davalı ....'nin...." ve .... ismiyle TV kanalı olarak, ...alan adıyla internet alanında, ....isimleriyle radyo kanalı olarak, ... ismiyle TV programı olarak,.....alan adıyla internet üzerinde, .....'nin "...smiyle radyo kanalı olarak, ....'nin ticaret unvanı olarak kullanmak suretiyle müvekkilinin "S... unsurlu markalarına tecavüz ve haksız rekabet ettiklerini, bu yollarla kötüniyetle haksız kazanç sağlamak istediklerini, müvekkilinin uzun zamandın ....markası altında TV ve radyo yayıncılığı hizmeti verdiğini, marka için yüksek bütçeli reklam harcamaları yaptığını, kanallarının ve çalışanlarının bir çok ödül aldığını, ..... platformu aracılığıyla Türk izleyiciye ulaştığını, hali hazırda Tivibu platformunda Türkiye'de hizmet verdiğini, davalılardan ....97/6797 sayılı "...ibareli marka tescili varsa da sadece 35. ve 41. sınıfta bir kısım hizmetleri içerdiğini, 38. sınıf hizmetlerdeki tescil talebinin ise müvekkilinin markaları nedeniyle reddedildiğini ileri sürerek

.../...

davalıların....ibareli tüm haksız kullanımlarının müvekkili markalarına tecavüz ve haksız rekabet oluşturduğunun tespiti ile önlenmesini talep ve dava etmiştir. Davacı vekili 29.09.2011 tarihli ıslah dilekçesi ile davalılardan..... unvanının terkinini istemiştir.

.../...

davalıların....ibareli tüm haksız kullanımlarının müvekkili markalarına tecavüz ve haksız rekabet oluşturduğunun tespiti ile önlenmesini talep ve dava etmiştir. Davacı vekili 29.09.2011 tarihli ıslah dilekçesi ile davalılardan..... unvanının terkinini istemiştir.

Davalılar vekilleri, kötüniyetli olmayan müvekkilleri ....A.Ş.'nin ... ibareli markayı öncelikli olarak tescil ettirdiğini, davacının daha sonraki tescilinin müvekkilinin müktesep ve rüchan hakkını ortadan kaldırmayacağını, 1992 yılında deneme yayınlarına başlayıp kesintisiz sürdürdüğünü, 05.06.1997 tarihinden beri de .... alan adına sahip olduğunu, davacının sessiz kalma yoluyla hak kaybına uğradığını, müvekkilinin "...ibaresi ile TV yayıncılığına başladığı sırada davacının Türkiye'de tescilinin sadece 9. sınıfı kapsadığını, Türkiye'de bir faaliyetinin bulunmadığın....nin gayri faal olduğunu, bu iki şirketle birlikte ....ve radyo yayıncılığı yapmadıklarını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, davalıların, davacı şirkete ait "..." markasını kullanmak için 1995 yılında irtibata geçtiği,....in 1998 yılında "....." markası için tescil başvurusu yaptığı, davacının başvuruya itirazı üzerine TV, radyo yayıncılığı, habercilik ve benzeri hizmetlerin başvurudan çıkarıldığı, davalıların ....." markasını kullanmaya başladıkları,.... markasının sahibi tarafından bu kullanımın engellenmesi üzerine davalının 28.07.2004 tarihinden sonra .... başvurarak kanalın ismini tekrar..... olarak değiştirdiği, sessiz kalma yoluyla hak kaybı açısından davacının haberdar olma şartının gerçekleşmediği, aynı gerekçelerle davalıların iyi niyetli olmadıkları, davalıla.... ibaresini aktif olarak kullandıklarını gösterir bir belgenin sunulmadığı, davalı ...Ş.'nin tescil edildiği şekliyle ticaret unvanını kullandığı, markasal bir kullanımının bulunmadığı gerekçesiyle davalıl... ..... aleyhine açılan davaların reddine, davalı .... aleyhine açılan davanın kabulü ile davalının "....." unsurlu kullanımlarının davacının marka hakkına tecavüz ve haksız rekabet teşkil ettiğinin tespiti ile önlenmesine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve davalı ... vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı .... vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili ve davalı ... vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı .... vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; dava, marka hakkına tecavüzün ve haksız rekabetin tespiti ile önlenmesi, davalılarda....'nin ticaret unvanının terkini istemine ilişkindir. Davalılardan .....in, davalı ....'nin alan adı sahibi olduğu www.....sitesinin idari- ödeme- teknik sorumlusu olduğu .... tarafından verilen müzekkere cevabında belirtilmiş olup bu husus taraflar arasında uyuşmazlık dışıdır. Mahkemece, davalı ...Ş.'nin, anılan web sitesi üzerindeki "idari- ödeme- teknik sorumlu" sıfatına sahip olmasının davacının "...." unsurlu markalarına tecavüz teşkil ettiğinin kabulü gerekirken davalının "...." ibaresini aktif ve markasal olarak kullanımının bulunmadığı gerekçesiyle bu davalı yönünden davanın reddine karar verilmesi yerinde görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

3- Davalı ...Ş.'nin de "...." çağrı işaretiyle .... başvuru yaparak radyo lisansı aldığı, ancak yayınlarına ara veren kuruluşlar arasında bulunduğu ve halen yayın yapmadığı ..... tarafından mahkemeye bildirilmiştir. Ancak, ... 07.12.2011 tarihli yazısında, lisans hakkı sahibinin üst kuruldan izin almadan yayına giremeyeceği belirtilmiş olup davalının izin almak suretiyle "..." ibareli radyo yayınına başlaması mümkündür. Bu durumda, mahkemece, davacının, anılan davalının "....." ibareli radyo yayın lisansı almak suretiyle "....." ibareli markalarına tecavüz ettiğinin tespiti ile tecavüzün önlenmesini isteme hakkı bulunduğu nazara alınmadan yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

.../...

4- Davacı, ıslah dilekçesi ile davalılardan ..... ticaret unvanının terkinini talep etmiştir. Mahkemenin de kabulünde olduğu üzere unvanın tescilli olduğu şekliyle ticaret unvanı olarak kullanımı marka hakkına tecavüz ve haksız rekabet teşkil etmeyecekse de davacı, üstün ve öncelik hakkına dayanarak unvanın terkinini isteyebilir. Bu bakımdan "....." unsurlu işaret üzerinde öncelik hakkının davacıya ait olduğu da kabul edildiğine göre davacının terkin talebinin reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu yönden de davacı yararına bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı .... vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine, (2), (3) ve (4) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 6,70 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı ...'den alınmasına, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 12/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2015/3351, Karar No: 2015/13677, Tarih: 05.10.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/3351 E.  ,  2015/13677 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalılar ... vd. aralarındaki .... İlçesi .... Köyü 107 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili davasına dair Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 30.01.2014 günlü ve 2013/399-2014/43 sayılı hükmün onanması hakkında Dairece verilen 30.10.2014 günlü ve 2014/16429-15147 sayılı ilama karşı davalı ... vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Bu isteğin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalı ... vekilinin karar düzeltme istemi üzerine dosya ve eklerinin yeniden incelenmesi sonucunda, mahkeme kararının aşağıda açıklanan nedenle bozulması gerekirken onandığı bu kez yapılan incelemeden anlaşıldığından, davalı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulüne, Dairemizin 30.10.2014 gün ve 2014/16429 Esas-2014/15147 Karar sayılı onama kararının kaldırılmasına karar verildikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Yeni atık göleti oluşturulması amacıyla aynı kamulaştırma kapsamında kalan ve dava konusu taşınmazın da içinde bulunduğu bölgenin toprak yapısı, topoğrafik özellikleri, köy ve çevre yerleşim ve ulaşım merkezlerine olan yakınlıkları, yol, su, elektrik gibi altyapı hizmetleri ile yine bölgeye getirilmiş bulunan okul, postane, sağlık ocağı gibi tüm sosyal imkanlardan yararlanma ile köy ve çevresinin gelişmişlik durumlarının (Daireye intikal eden diğer dava dosyalarında da açıklanan bu özellikleri dikkate alınarak) dava konusu taşınmazın değerinde %10 oranında objektif değer artışı oluşturacağı gözetilerek kamulaştırma bedelinin tespiti gerekirken bu unsur dikkate alınmadan eksik bedel tespiti doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz onama harcı ile karar düzeltme harcının istek halinde düzeltme isteyene iadesine, 05.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7204, Karar No: 2014/13617, Tarih: 17.06.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/7204 E.  ,  2014/13617 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bursa 9. İş Mahkemesi

Tarihi : 20/02/2014

Numarası : 2013/134-2014/48

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay’ca incelenmesi davacı ve davalı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Davacı temyizi açısından: Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davacı vekilinin sunduğu temyiz dilekçesinde mahkeme kararının hangi nedenlerle bozulması gerektiğine dair temyiz nedeni bildirilmemiş olması, Dairemizce gerekçeli temyiz dilekçesi sunularak temyiz edilen dosyalarda da temyiz dilekçesinde belirtilen temyiz nedenleriyle bağlı kalınarak temyiz incelemesi yapılıyor olması ile yine mahkeme kararında Dairemizce kamu düzenini ilgilendiren ve re'sen bozma nedeni yapılmasını gerektirecek bir hata bulunmadığının anlaşılmasına göre davacı vekilinin temyiz taleplerinin reddine:

2-Davalı temyizi açısından: Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

3-Davacı vekili, davacının 10/11/2004-06/10/2011 tarihleri arasında çalıştığını, sözleşmesinin haksız feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı, fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil ve yıllık izin alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda davacının 07:00-19:00 saatleri arasında günde 12 saat çalıştığı, davacı tanıkları beyanına göre 30 dakika ara dinlenmesi kullandığı kabul edilmiştir. Davacının 12 saatlik çalışma süresinden yukarıdaki ilke kararı uyarınca 1,5 saat ara dinlenme süresi indirilmesi gerekirken 30 dakika kabulü bozmayı gerektirmiştir.

3.Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda Mahkemece davacının 07:00-19:00 saatleri arasında günde 12 saat çalıştığı kabul edilerek 7 günlük çalışma süresinde 30 dakika ara dinlenme süresi indirerek 80,5 saat çalıştığı ve 35,5 saat fazla çalıştığı hesaplanmıştır. Yukarıda ara dinlenme süresinin 1,5 saat olması gerekliliği vurgulanmıştır.

Davacı dava dilekçesinde hem hafta tatili hem de fazla çalışma alacağı talep etmiştir. Mahkemece bilirkişi raporu doğrultusunda hesaplanan hafta tatili, genel tatil ve fazla çalışma alacaklarına hükmedilmiştir.

Davacı dava dilekçesinde hem hafta tatili hem de fazla çalışma alacağı talep etmiştir. Mahkemece bilirkişi raporu doğrultusunda hesaplanan hafta tatili, genel tatil ve fazla çalışma alacaklarına hükmedilmiştir.

Bilirkişi raporunda fazla çalışma alacağı hesaplanırken davacının 7 günlük çalışma süresi esas alınmıştır. Halbuki hafta tatilindeki çalışması ayrıca hesaplandığından davacının 7 gün değil 6 günlük çalışma süresi fazla çalışmaya esas alınmalı, hafta ve genel tatil günlerinde sadece günlük 7,5 saati aşan çalışma süreleri haftalık fazla çalışma süresine eklenmelidir. Davacı lehine mükerrer olarak hem 7.gün için fazla çalışma hem de hafta tatili alacağına hükmedilmesine sebebiyet verilmesi hatalı olup karar bu yönden bozulmalıdır.

4. Davacı işçinin ulusal bayram ve genel tatillerde çalışma karşılığı ücretlere hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 47 nci maddesinde, Kanunun kapsamındaki işyerleri bakımından, ulusal bayram ve genel tatil günü olarak kabul edilen günlerde çalışma karşılığı olmaksızın o günün ücretinin ödeneceği, tatil yapılmayarak çalışıldığında ise, ayrıca çalışılan her gün için bir günlük ücretin ödenmesi gerektiği hükme bağlanmıştır. 2429 sayılı Ulusal Bayram ve Genel Tatiller Hakkında Kanunun 2 nci maddesinde ise, resmi ve dini bayram günleriyle yılbaşı gününün genel tatil günleri olduğu açıklanmıştır.

Buna göre; genel tatil günleri, 1 Ocak, 23 Nisan, 19 Mayıs, 30 Ağustos günleri ile Arife günü saat 13.00’da başlanan üçbuçuk günlük Ramazan Bayramı ve Arife günü saat 13.00’de başlayan dörtbuçuk günlük Kurban Bayramı günlerinden oluşur. Ulusal bayram günü 28 Ekim saat 13.00 ten itibaren başlayan 29 Ekim günü de devam eden birbuçuk gündür. 2429 sayılı Yasanın, 5892 sayılı Yasayla değişik 2 nci maddesi uyarınca da, 2009 yılından itibaren 1 Mayıs genel tatil günüdür. İşçinin ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışıp çalışmayacağı toplu iş sözleşmesi veya iş sözleşmesiyle kararlaştırabilir

Ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını iddia eden işçi, bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda yer alan bayram ve genel tatil ücreti ödemesinin yapıldığı varsayılır. Bordroda ilgili bölümünün boş olması ya da bordronun imza taşımaması halinde işçi, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını her türlü delille ispat edebilir.

Ulusal bayram ve genel tatillerde çalışıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, yazılı delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda, tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bununla birlikte, işyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.