muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/8469, Karar No: 2013/10705, Tarih: 23.05.2013

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, taktir olunan 990,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 6.025,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 23.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13790, Karar No: 2016/4685, Tarih: 10.03.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/13790 E.  ,  2016/4685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davalıya dava dilekçesi ve duruşma günü bildirir tebligatlar, mernis adresi olduğu tebliğ zarfı üzerinde belirtilmek suretiyle, Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre mahalle muhtarına yapılmıştır. Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır (Teb. K. m. 10/1). Adres kayıt sisteminde bulunan adresin bilinen en son adres olarak kabul edilebilmesi için bilinen en son adrese tebligat yapılamamış olması veya bu adresin tebliğe elverişli olmaması halinde mümkündür. Bilinen en son adresin tebliğe elverişli olmadığı anlaşılmadan veya bu adreste tebligat yapılamadığı görülmeden doğrudan adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresinde tebligatın yapılması; yapılan tebligatı usulsüz kılar (Teb. K. m. 10/2). Bu bakımdan dava dilekçesinin, tebligat zarfında mernis adresi olduğu belirtilmeksizin davalının adresine tebliğ için gönderilmesi, şayet tebligatın yapılamaması halinde Tebligat Kanununun 10/2. maddesi uyarınca sistemdeki adresin bilinen son adres olduğu kabul edilerek buna göre tebligatın çıkarılması, bu şekilde davalıya dava dilekçesinin usulüne uygun olarak tebliğ edilmesi gerektiği gözetilmeksizin yargılamaya devamla, davalının yokluğunda hüküm kurulması hukuki dinlenilme hakkını (HMK m. 27) zedeleyen önemli bir usul hatası olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 10.03.2016 (Per.)
Yargıtay — Esas No: 2022/5713, Karar No: 2022/6852, Tarih: 20.10.2022

**1. Hukuk Dairesi         2022/5713 E.  ,  2022/6852 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki davadan dolayı Bala Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 19/06/2003 tarihli ve 2001/242 Esas - 2003/170 Karar sayılı hükmün onanmasına ilişkin olan 12/07/2007 tarihli ve 2007/5618 Esas - 2007/7990 Karar sayılı kararın düzeltilmesi süresinde davalı ... vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya incelendi gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 40. ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18. maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede;

Davacıya ait Köseli köyü 221 ve 222 parseller ile çekişmeli ... Köyü 936 ve 1205 parsel sayılı taşınmazların bulunduğu sahanın Toprak Tevzi Komisyonunun talebi üzerine tek bir parça halinde tescil edildiği, ardından ayrı ayrı parsellere ifraz edildiği dosya kapsamında yer alan kayıtlardan anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, dava konusu Köseli köyü 221 ve 222 parseller ile ... köyü 936 ve 1205 parsel sayılı taşınmazların kadastro tespit tutanakları ile var ise tespitin dayanağı belgeler, taşınmazlara ilişkin toprak tevzi komisyonunun talebi üzerine yapılan işlemlere ait tevhit, ifraz krokileri ve eki tüm belgeler ile, Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü ile yazışma yapılarak toprak komisyonunun talebi neticesinde yapılan tevhit ve tahsis işlemlerine ilişkin tüm krokilerin dosya arasına getirtilmesi; özellikle davacıya ait ... köyü 221 ve 222 parsellerin toprak tevzi komisyonunun talebi üzerine tek parça halinde tapulanan taşınmaza dahil olup olmadığının bu işlem neticesinde bahsi geçen tek parça parsele dahil taşınmazların kütüklerinin kapatılıp kapatılmadığının araştırılması ve alınacak yazı cevaplarının incelemenin sıhhatli yapılması için zaruri olduğu anlaşılmaktadır.

Bu itibarla; belirtilen eksiklikler giderildikten sonra dosyanın ele alınması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bala Asliye Hukuk Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20/10/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9781, Karar No: 2013/14937, Tarih: 30.09.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/9781 E.  ,  2013/14937 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Dantel Teks. Ürn. Dar. Dok. İml. San. Dış Tic. AŞ. vek. Av. ... ile davalı Deniz Tekstil Dış Tic. ve San. Ltd. Şti. vek. Av. ... aralarındaki itirazın iptali davası hakkında İstanbul 37. Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 06.12.2012 gün ve 2011/422 E. - 2012/278 K. sayılı hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

492 Sayılı Harçlar Kanununda değişiklik yapan ve 06/06/2008 tarihinde yürürlüğe giren 5766 sayılı Kanunun 11. maddesinin d. Bendi uyarınca Yargıtay temyiz başvurularında 119 TL temyiz başvuru harcı alınması gerektiğinden ve bu harç ödenmedikçe müteakip işlem olan temyiz incelemesine başlanamayacağından HUMK’un 434/3. maddesi gereği işlem yapılmak üzere dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/10543, Karar No: 2006/13721, Tarih: 16.10.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/10543 E.  ,  2006/13721 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki vesayet hukukuna ilişkin davada ... Sulh Hukuk ile ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, vasi tayini istemine ilişkindir.

Türk Medeni Yasasının 411. maddesinde; “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümleri yer almaktadır.

Yerleşim yerinin tespit edilemediği hallerde, karine olarak nüfusa kayıtlı olunan yerde yerleşim yeri olarak kabul edilir.

Somut olayda; ...'in ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 19/04/2005 tarihli kararı ile vesayet altına alındığı vasinin yerleşim yeri değişikliği bildirmesi üzerine ... Sulh Hukuk Mahkemesince ... Mah. ... Sitesi .../ ... adresinde oturduğu kabul edilen vasi için T.M.Y.nın 412. maddesine göre izin verildiği ve yerleşim yerinin ... olduğu anlaşılmakla, yetkili mahkeme ... Sulh Hukuk Mahkemesidir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 16/10/2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2521, Karar No: 2024/3067, Tarih: 01.10.2024

**6. Hukuk Dairesi         2023/2521 E.  ,  2024/3067 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/158 E., 2023/456 K.

HÜKÜM/KARAR : Kabul-Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ: Gemlik 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/500 E., 2020/132 K.

Taraflar arasındaki, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin geriye etkili olarak feshine ilişkin asıl davanın ve sözleşmenin aynen ifası için izin ve yetki verilmesi istemine ilişkin birleşen davanın yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı, asıl davanın kabulüne, birleşen davanın reddine yönelik verilen hükmün, asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli edilen günde asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekili Avukat ... ile asıl davada davacılar-birleşen davada davalılar vekili Avukat ...'ın gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen saatte Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

1-İlk derece mahkemesince, somut olayda, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin feshi koşullarının oluştuğu gerekçesiyle, aslı davanın kabulüne, birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

2- İlk derece mahkemesi kararına karşı, asıl davada davalı-birleşen davada davacı yüklenci şirket vekilince istinaf yoluna başvurulması üzerine, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi tarafından istinaf başvurusunun kabulü ile kararın kaldırılmasına; sözleşme düzenlenirken mevcut olan geçici imkansızlığın sonradan ortadan kalktığı, bu süreçte yüklenicinin ruhsat almasının mümkün olmadığı, fesih koşullarının oluşmadığı gerekçeleriyle, yeniden esas hakkında karar verilmesine ve buna göre; asıl davanın kabulüne, birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

3-Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı, asıl davada davacı-birleşen davada davalı arsa sahipleri vekilinin temyiz istemi üzerine, Dairemizin 29.11.2011 tarih ve 2021/6164 Esas, 2022/5553 Karar sayılı ilamıyla, sözleşme imzalanmadan önce, sözleşmeye konu parselin imar planında otopark alanı olarak belirlendiği, bu itibarla sözleşmenin ifasının başından itibaren imkansız olduğu ve sözleşmenin geçersiz olduğu, geçersiz sözleşmenin bazı şartlarının yerine gelmesi ile geçerli hale gelmesinin de mümkün olmadığı, bu nedenle asıl davada sözleşmenin geçersizliğinin tespitine, birleşen dava ise davanın reddine karar verilmesi gerektiği belirtilerek, karar arsa sahipleri yararına bozulmuştur.

4-Bölge Adliye Mahkemesince, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, bozma ilamında açıklanan gerekçelerle, asıl davada sözleşmenin geçersizliğinin tespitine, birleşen davanın reddine karar verilmiş, bu karara karşı asıl davada davalı-birleşen davada davacı yüklenici şirket vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Kamu düzenine aykırılık halleri ile kesin bozma doğrultusunda ve usuli kazanılmış hak ilkesinin re'sen gözetildiği; dosya içeriği, kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, asıl davada davalı-birleşen davada davacı yüklenici şirket vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi kararına ilişkin, asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan kararın ONANMASINA, takdir olunan 17.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin, asıl davada davalı-birleşen davalı şirketten tahsili ile Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan asıl davada davacılar-birleşen davada davalılara ödenmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 01.10.2024 tarihinde oy çokluğu ile kesin olarak karar verildi.

Muhalif)

(Muhalif)

MUHALEFET ŞERHİ

Dava konusu arsa, konut ve ticaret alanı olarak imar planında kayıtlıyken belediyece yapılan imar değişikliğiyle kapalı otopark haline dönüştürülmüştür. Davacı-arsa sahiplerinin imar değişikliğine karşı idare mahkemesinde iptal davası açtıktan sonra, yüklenici şirketle 05.01.2012 tarihinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi yapılmışlardır. İmar durumu için açılan davada kapalı otopark olan imar durumu iptal edilmiş belediyenin arsa ile ilgili ikinci imar düzenlenmesinde bu kez açık otopark yapılmış bu karara karşı da açılan iptal davası neticesinde, 18.11.2016 tarihinde arsa inşaat yapılabilecek duruma gelmiştir. Yüklenici şirket bu tarihten sonra inşaat yapımı için bir takım işlemler yapmaya başlamış ancak arsa sahipleri 09/05/2017 tarihinde yüklenici şirket yetkilisini verdikleri inşaat yapım vekâletnamesindeki yetkilerden azletmişlerdir.

Asıl davada, arsa sahipleri sözleşmenin geriye etkili feshine karar verilmesini, birleşen davada ise, yüklenici sözleşmenin aynen ifası için yetki verilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Asıl davada, arsa sahipleri sözleşmenin geriye etkili feshine karar verilmesini, birleşen davada ise, yüklenici sözleşmenin aynen ifası için yetki verilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk derece mahkemesi asıl davanın kabulüne, birleşen davanın reddine karar vermiş, İstinaf Mahkemesi ise, asıl davanın reddine birleşen davanın kabulüne karar vermiştir. Bu kararın temyizi üzerine Dairemizin Sayın çoğunluğu, “baştan beri imkânsızlık nedeniyle sözleşmenin geçersiz olduğu” gerekçesiyle asıl davada “sözleşmenin geçersizliğinin tespitine” birleşen davanın reddine karar verilmesi gerektiği belirtilerek İstinaf Mahkemesi kararının bozulmasına karar vermiştir. Sayın çoğunluğun kararına iştirak etmiyoruz. Şöyle ki;

Taraflar sözleşme yaparken, başlangıçtaki hukuki imkânsızlığın sürekli olmadığını, sözleşmenin ileride ifa edilebileceğini öngördükleri ve bile bile bu sözleşmeyi yaptıkları için sözleşme hakkında sürekli olarak objektif imkânsızlıktan söz edilemez. Borç ilişkisi kurulurken borcun konusu imkânsız olmakla birlikte ifa zamanında mümkün olacaksa borç ilişkisi geçerlidir.

Objektif imkânsızlıkta sözleşme yapılırken ve sonrasında hiçbir şekilde inşaatın yapılma imkânının bulunmaması, bir başka deyişle imkânsızlığın sürekli olması zorunludur. Hâlbuki sözleşmeden önce dava konusu arsa imar planında, konut ve ticari alan olmasına rağmen belediye tarafından kapalı otoparka dönüştürülmüş, bu değişiklik karşısında arsa sahipleri idare mahkemesinde iptal davası açtıktan sonra yüklenici şirketle arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi yapılmıştır. Dolayısıyla her iki taraf dava sonucunda sonradan yapılan imar planının düzeltileceğine inanarak ve bu durumu öngörerek “imkânsızlığın sürekli olmadığı inancıyla” sözleşme yapmışlardır. Nitekim açılan davalar neticesinde 18.11.2017 tarihinde inşaat yapım engeli kalkmıştır. Sözleşmede, “iki yıl içinde ruhsat alınamaması halinde, tarafların bir araya gelerek gerekirse sözleşmeyi feshedebileceklerine” dair hüküm bulunmasına rağmen arsa sahipleri bu hükmü uygulamamıştır. Aksine, arsa sahipleri, imar engeli ortadan kalktıktan sonra, ilk sözleşmeye göre paylaşımdan daha fazla pay alabilmek için yüklenici ile görüşme yapmaları da dikkate alındığında, aslında gecikme nedeniyle sözleşmenin feshinin talep edilmediği, yeniden paylaştırma talepleri kabul görmediği için fesih talep ettikleri kanaatine varılmıştır.

Bu durumda, taraflar arasındaki sözleşme, objektif imkânsızlığı sürekli olmayan (sonradan yapılan imar düzenlemesinin iptal edilmesine) bağlı bir sözleşme olduğuna ve imar engeli ortadan kalktıktan kısa süre sonra yükleniciye verilen vekâletnameden azlin yapıldığı ve geriye etkili feshi için yeterli bir gecikmenin de bulunmadığı dikkate alındığında İstinaf Mahkemesinin ikinci kararının bozulması gerekirken onanmasına muhalifiz.
Yargıtay — Esas No: 2007/2848, Karar No: 2007/3264, Tarih: 27.03.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/2848 E.  ,  2007/3264 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı temsilcisi tarafından, davalı aleyhine 6.4.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 26.1.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, kadim yaylak iddiasına dayalı tapu iptali ve özel siciline yazılması istemiyle açılmıştır.

Davalı, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerin yayla olmadığını, vakıf taşınmazı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece istem hüküm altına alınmış, kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava konusu taşınmazın ... yaylası olarak bilinen ve memleket haritalarında bu isimle işaretlenen 1600 rakımlı bölgede bulunduğu, aynı yörede açılan bir başka dava sebebiyle yapılan yargılamada taşınmazın Yargıtay 17.Hukuk Dairesinin 29.12.1995 tarih 7745-7843 sayılı ilamında ve Hukuk Genel Kurulunun 29.05.1996 tarih 1996/17-294-426 sayılı ilamı ile yaylak olarak kabul edildiği, dosyada toplanan deliller mahallinde yapılan keşif ve keşif sonucu bilirkişinin düzenlediği kroki ile sabittir.

Taşınmazın orman ile ilgisine gelince; Orman Mühendisi Bilirkişi ... tarafından düzenlenen raporun gerekçe kısmında, bölgede yapılan ve kesinlik kazanan orman çalışmaları neticesinde davaya konu parselin orman sınırları dışına çıkarıldığı, memleket haritasında orman dışı açıklık alan, amenajman haritasında da iskan alanları kapsamında olduğu belirtilerek sonuç itibariyle taşınmazın orman sayılmayan alanlar içerisinde olduğu belirtilmiştir. Dosyadaki kanıtlar ve benzer dosyalarda yapılan keşifler sonucu düzenlenen raporlar ile; orman kadastrosunun arazi kadastrosuna esas olmak üzere yapıldığı kadastro çalışmalarının 1994 yılında kesinleştiği, anılan çalışma dışında bundan önce başkaca yapılmış bir orman kadastrosu da bulunmadığından " Orman sınırları dışına çıkarıldığı" ibaresinin "orman sınırları dışında bırakılmıştır" anlamında rapora yazıldığı anlaşıldığından aşınmazın orman ile ilgisinin bulunmadığı kabul edilmiştir.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “maruf ve meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz”, davalı taşınmazın bulunduğu yer sadece o yöre halkı tarafından değil herkesin bildiği yurt genelinde maruf olan “... Yaylasıdır”. Bilinen gerçekler karşısında mahkemece taşınmazın niteliğinin yayla olarak belirlenmesinde usul ve yasaya aykırılık yoktur.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “maruf ve meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz”, davalı taşınmazın bulunduğu yer sadece o yöre halkı tarafından değil herkesin bildiği yurt genelinde maruf olan “... Yaylasıdır”. Bilinen gerçekler karşısında mahkemece taşınmazın niteliğinin yayla olarak belirlenmesinde usul ve yasaya aykırılık yoktur.

Diğer taraftan, Türk Medeni Kanununun 101.maddesi hükmüne göre “... gerçek veya tüzel kişilerin yeterli mal ve hakları belirli ve sürekli bir amaca özgülemesiyle oluşan tüzel kişiliğe sahip mal topluluklarıdır. Vakfın Osmanlı Hukukundaki tarifi de Türk Medeni Kanununun 101.maddesindeki tarife paraleldir. Kavram olarak denilebilir ki, vakıftan amaç; bir aynın (malın) menfaatlerini hayır yönüne tahsis etmektir. (Eren F.Başpınar V.Toprak Hukuku

2.Baskı Sayfa 63.) Vakfın kurulabilmesi için belirli bir amaca yönelmiş mal olmalıdır. Ancak, tahsisi yapılacak-kural olarak-gayrimenkulün vakfın amacına cevap vermesi gerekir.

4342 sayılı Mera Kanununun 3.maddesine göre yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerdir. Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yaylakın özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması sınırlarının daraltılması olanaklı değildir. Bu hali ile kamu malı niteliği gösteren ve tarım arazisi özelliği olmayan yaylakta vakıf kurulabilmesi mümkün olmadığından yaylak olduğu saptanan taşınmazla ilgili davanın kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre tarafların bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 27.3.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1941, Karar No: 2022/10725, Tarih: 05.07.2022

**6. Ceza Dairesi         2022/1941 E.  ,  2022/10725 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelenmesinde;

14.04.2011 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000. TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, suça sürüklenen çocuk ... hakkında tayin edilen 1.600 TL ile suça sürüklenen çocuk ... hakkında tayin edilen 1.200 TL adli para cezasına ilişkin hükümlerin, cezanın türü ve miktarı itibariyle temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiilerinin temyiz istemlerinin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuklar hakkında nitelikli hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelenmesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suça sürüklenen çocuklar ..., ... ile ... müdafiilerinin temyiz istemleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 05.07.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15433, Karar No: 2014/4031, Tarih: 02.04.2014

**9. Ceza Dairesi         2013/15433 E.  ,  2014/4031 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 9 - 2012/308445

Mahkemesi : Şemdinli Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 07.09.2012

Numarası : 2010/335 - 2012/380

Suç : Göçmen kaçakçılığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Göçmen kaçakçılığı suçunun oluşabilmesi için, “Doğrudan doğruya veya dolaylı olarak maddî menfaat elde etmek maksadıyla, yasal olmayan yollardan; bir yabancının ülkeye sokulması veya ülkede kalmasına imkan sağlanması yada Türk vatandaşı veya yabancının yurt dışına çıkmasına imkan sağlanmasının” gerektiği,

Somut olayda, sanığın, yasadışı yollardan ülkeye giren ve yurt dışına çıkmak isteyen B.. A.. isimli göçmenle yolda minübüse binip Yüksekova ilçesine yolculuk yaparken yakalanması şeklindeki eyleminde “sanığın doğrudan doğruya veya dolaylı olarak maddi menfaat elde ettiğine veya bu maksatla atılı eylemi” işlediğine dair mahkumiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden yüklenen suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Kabule göre de;

a- Sanık hakkında temel cezanın tayini sırasında uygulanan kanun maddesinin karar yerinde gösterilmemesi,

b- Tekerrüre esas alınan Şemdinli Asliye Ceza Mahkemesi'nin 31.03.2010 tarih 2009/178 esas 2010/216 karar sayılı ilamında göçmen kaçakçılığı suçundan verilen hapis ve adli para cezasının suç tarihinden sonra 04.05.2010 tarihinde kesinleşmiş olması nedeniyle tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi;

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 02.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.