muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/34478, Karar No: 2015/9585, Tarih: 16.02.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/34478 E.  ,  2015/9585 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

6360 sayılı Yasa uyarınca Büyükşehir Belediye sınırları içinde kalan taşınmazlarla ilgili olarak verilen kararın, köy tüzel kişliğinin kaldırılması nedeniyle suçtan zarar görme olasılığı bulunan Bala Belediye Başkanlığına, CMK.nun 34/2. madde ve fıkrasında belirtilen başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekli de belirtilmek suretiyle yöntemine uygun olarak tebliği sağlanarak tebellüğ belgesi ve temyiz edilmesi halinde dilekçesi de eklenip ek tebliğname düzenlendikten sonra iadesi, temyiz etmemesi halinde ise sanıklarınn temyizine hasren inceleme yapılmak üzere dosyanın geri gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına (TEVDİİNE), 16.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11688, Karar No: 2018/11983, Tarih: 11.12.2018

**13. Hukuk Dairesi         2016/11688 E.  ,  2018/11983 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki ayıplı mal davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 19.03.2015 tarihinde dava konusu otomobili satın almış olduğunu, daha sonra aracın boya kalınlığını ölçünce motor kaputunun boya kalınlığının olması gerekenin çok üzerinde olduğunu farkettiğini, aracın bu haliyle ayıplı bir ürün olduğunu ileri sürerek; ayıplı aracın ayıpsız misli ile değişimine ya da davalılara iadesi ile bu araç için ödenmiş olan bedelin faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini dilemiştir.

Davalı ilk derece yargılama makamına sunmuş olduğu yanıt dilekçesi ile usuli ve esasa ilişkin gerekçelere dayanarak davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece; davanın kabulü ile, dava konusu...plakalı ... şasi numaralı aracın davalı tarafından misliyle değiştirilmesine, karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı ilk derece yargılama makamına sunmuş olduğu yanıt dilekçesi ile usuli ve esasa ilişkin gerekçelere dayanarak davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece; davanın kabulü ile, dava konusu...plakalı ... şasi numaralı aracın davalı tarafından misliyle değiştirilmesine, karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

İlk derece yargılama makamınca; yukarıda yer verilen hükme gerekçe olarak, görüşüne başvurulan bilirkişi tarafından rapor ile sunulan tespit ve mütalaalara da değinilmek suretiyle motor kaputunun sağ ön köşe kısmında 210, 240 ve 330 mikron boya kalınlıklarının olduğu, bu kısımdaki farklı boya kalınlığının ise muhtemel fabrikasyon hatası olmayıp, otomobilin nakli esnasında darbe ve hasar görüp tekrar boyanmış olmasından kaynaklanabileceği, zira fabrikasyon ortamlarda yapılan araç boya kalınlıklarında bu kadar farkın beklenen bir durum olmadığı, bu husus davaya konu aracın kullanımına engel bir husus olmamakla birlikte, aracın ikinci el satımı esnasında fark edildiğinde, hasarlı olduğu ve de dolayısıyla tamir ve boya işlemine maruz kaldığı düşünülerek ikinci el hasarsız eşdeğerlerine göre fiyatında değer kaybı anlamında düşüş olacağı, motor kaputu ön sağ köşe kısmındaki boya kalınlığının farklılığının davacı alıcı tarafından aracın satın alınması esnasında fark edilmesinin mümkün olmadığı, araç üzerindeki boya kalınlığının farklılığı gizli ayıp olarak değerlendirildiğini göstermişse de, davalı tarafça temyiz dilekçesinde de tekrar edildiği üzere hükme esas alınan bilirkişi raporuna vaki itiraz ile aracın motor kaputunun sadece sağ ön bölümünde olduğu tespit edilen bu boya kalınlık farkının aracın tesliminden sonra tüketici elinde geçirdiği bir kaza sonrası işlemden geçirilmiş olup olmadığı hususu tartışılmaksızın neticeye gidilmiş olması hatalıdır. O halde mahkemece, davalı yanın bilirkişi raporlarına karşı sunmuş olduğu itirazlar çerçevesinde, bu konuda rapor düzenlemeye ehil ve donanımlı bir Üniversiteden, konularında uzmanların bulunduğu, akademik kariyere sahip 3 kişilik farklı bilirkişi kurulundan, tüm dosya kapsamı değerlendirilmek suretiyle taraf, Mahkeme ve Yargıtay denetimine elverişli ve davalının itirazlarını karşılar mahiyette rapor alınarak, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, bu yön göz ardı edilerek, yetersiz bilirkişi raporuna dayalı ve bu nedenle eksik inceleme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Kabule göre de; davacı, sıfır km satın aldığı araçtaki üretimden kaynaklanan boya hatası nedeniyle aracın ayıpsız misli ile değişimi istemi ile eldeki dava açmıştır. Satışa konu araç üzerinde yaptırılan hükme esas alınan bilirkişi raporuna göre araçtaki boya kalınlığı/hatasının sadece motor ön sağ köşe kısmında bulunduğu tespit edilmiştir. Mahkemece, bu bilirkişi raporu esas alınarak davanın kabulü cihetine gidilmiş ise de; yalnızca lokal bir bölgede yer alan boya kalınlığının araç değişimini gerektirip gerekmediği husunda yanılgıya düşülmüştür. 6502 sayılı yasanın 11. maddesinde, malın ayıplı olması durumda tüketicinin seçimlik hakları düzenlenmiştir. Bu seçimlik haklarda tüketici; bedel iadesini de içeren sözleşmeden dönme, malın ayıpsız misliyle değiştirilmesi veya ayıp oranında bedel indirimi ya da ücretsiz onarım isteme haklarına sahiptir. Satıcı, tüketicinin tercih ettiği bu talebi yerine getirmekle yükümlüdür. Açıklandığı şekilde tüketici seçimlik haklarından herhangi birisini kullanabilecektir. Ne var ki tüketici bu hakkını kullanırken objektif iyiniyet kuralları içerisinde hareket etmek zorundadır. O halde, mahkemece bilirkişi görüşüne başvurularak araçta tespiti yapılan ayıbın aracın değeri üzerinde ortaya çıkaracağı kayıp belirlenerek, bu değer kaybı ile aracın değeri arasında hakkaniyet ilkeleri ışığında bir değerlendirme yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, bu husus yerine getirilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi de doğru olmamış tenkitle yetinilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 11/12/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6333, Karar No: 2013/10569, Tarih: 19.06.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/6333 E.  ,  2013/10569 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tüketicinin açtığı menfi tespit davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Dava dilekçesinde, davacının ... İli... Mahallesi 71. Cad. No:52 adresinde bulunan 1332 ada 2 parselde kayıtlı... Konut Yapı Kooperatifi üyesi olduğunu, inşaatların bittiğini, davacıyada dairesinin teslim edildiğini, ... ruhsatının da 2006 yılında alındığını, ancak davacının su aboneliği için davalı idareye başvurduğunda 6000 TL'lik kanal katılım ve şebeke hisse bedeli istendiğini, aksi halde abone yapamayacaklarının bildirildiğini, oysaki dava konusu sitenin kanalizasyon hattının kooperatif tarafından yapıldığı için 200 TL'nin yeterli olduğunu kendilerince abonelik ücreti talebinin yersiz olduğu ileri sürülerek, davalı idarece abonelik için talep edilen 6.000 TL'nin iptaline, bedel ödenmeksizin ve tedbiren su aboneliğinin tesisine karar verilmesi talep ve dava edilmiştir.

Davalı vekili cevabında davacıdan istenen bedelin yapılan hizmet karşılığı olduğu ileri sürülerek, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davalı idare tarafından 2003 yılında deşarz hattı ve ... ruhsatı tarihi olan 10.05.2006 tarihinden sonra 2010 yılının 8. ve 10. aylarında şebeke alt yapı hizmeti verildiğini, bu hizmet karşılığı davalı idarenin alacağı olduğu gerekçesiyle davacının kanal katılım ve şebeke hisse bedeli olarak 415.69 TL'den sorumlu olduğunun tespiti ile fazla istenen tutardan sorumlu olmadığının tespitine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak, eldeki dava 08.03.2012 tarihinde açılmış olup, davanın açıldığı tarihte ... Tarifeler Yönetmeliğinin 39.maddesi yürürlükte olup, bu yönetmeliğin 39. maddesine göre hesap yapılması gerekirken, daha sonraki tarifeye göre hesap edilen bilirkişi raporuna göre hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak, eldeki dava 08.03.2012 tarihinde açılmış olup, davanın açıldığı tarihte ... Tarifeler Yönetmeliğinin 39.maddesi yürürlükte olup, bu yönetmeliğin 39. maddesine göre hesap yapılması gerekirken, daha sonraki tarifeye göre hesap edilen bilirkişi raporuna göre hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

Ayrıca, davacının kanal katılım ve şebeke hisse bedeliyle ilgili sorumlu olduğu miktarın belirlenmesinde, hükme esas alınan bilirkişi raporu hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir. Zira, bilirkişi hesaplamasında; (metre tül maliyeti) 36.31 TL olarak gösterilmiştir. Bu miktarın ilk inşaat ruhsatı alınırken belirlenen metre tül maliyeti olduğu anlaşılmaktadır. Oysa, aradan uzun bir zaman geçtikten sonra inşaat tamamlanmış ve davacı bireysel abonelik başvurusunda bulunup, 08.03.2012 tarihinde bu davayı açmıştır. Bu durumda, metre tül maliyeti abonelik başvuru tarihindeki ... ve ... Bakanlığı birim değeri esas alınmak suretiyle güncelleştirilerek saptanması gerekir.

Mahkemece; eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 19.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6715, Karar No: 2018/9002, Tarih: 20.06.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/6715 E.  ,  2018/9002 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise;

Sanık, olay tarihinde mağdurun Hangar isimli ayakkabı mağazasına müşteri gibi gelerek bir çift ayakkabıyı hırsızladığı ve ayakkabının değerinin 35,00 TL olduğunun anlaşılması karşısında, sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’in temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 20.06.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3002, Karar No: 2015/1960, Tarih: 19.02.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/3002 E.  ,  2015/1960 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı vekili, davacının 4 aylık ücret ve fazla çalışma ücret alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacının çalışmış olduğu süreye ilişkin ücretlerin ödenip ödenmediği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 37'nci maddesine göre, işçiye ücretin elden ya da banka kanalıyla ödenmesi durumunda, ücret hesabını gösteren imzalı ve işyerinin özel işaretini taşıyan “ücret hesap pusulası” verilmesi zorunludur.

Uygulamada çoğunlukla “ücret bordrosu” adı altında belgeler düzenlenmekte ve periyodik ödemelerde işçinin imzası alınmaktadır. Banka aracılığı ile yapılan ödemelerde banka kayıtları da ödemeyi gösteren belge niteliğindedir.

Ücretin ödendiğinin ispatı işverene aittir. Bu konuda işçinin imzasını taşıyan bir ödeme belgesi yeterli ise de, para borcu olan ücretin ödendiğinin tanıkla ispatı mümkün değildir.

4857 sayılı Yasanın 32'nci maddesinde, “Çalıştırılan işçilerin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakının özel olarak açılan banka hesabına yatırılmak suretiyle ödenmesi hususunda; tabi olduğu vergi mükellefiyeti türü, işletme büyüklüğü, çalıştırdığı işçi sayısı, işyerinin bulunduğu il ve benzeri gibi unsurları dikkate alarak işverenleri veya üçüncü kişileri zorunlu tutmaya, banka hesabına yatırılacak ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakının, brüt ya da kanunî kesintiler düşüldükten sonra kalan net miktar üzerinden olup olmayacağını belirlemeye Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı, Maliye Bakanlığı ve Hazine Müsteşarlığından sorumlu Devlet Bakanlığı müştereken yetkilidir. Çalıştırdığı işçilerin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakını özel olarak açılan banka hesapları vasıtasıyla ödeme zorunluluğuna tabi tutulan işverenler veya üçüncü kişiler, işçilerinin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkaklarını özel olarak açılan banka hesapları dışında ödeyemezler” şeklinde kurala yer verilmiştir. Anılan hükme göre, belli koşulların varlığı halinde ödemeler işçi adına açılacak banka hesabına yatırılmalıdır.

Somut olayda; davacı çalışma süresi boyunca ücretlerinin ödenmediğini iddia etmiş, davalı ise ödendiğini savunmuştur. Dosya içerisinde bulunan 28.02.2011 tarihli belgede ise davacının davalı şirketten herhangi bir alacağının kalmadığı yazılıdır. Söz konusu belgedeki imza davacıya gösterilerek, davacının ücretlerini alıp almadığı, almış ise ne kadar ücret aldığı sorularak sonucuna göre bir karar verilmemesi gerekirken bu husus gözetilmeden eksik inceleme ile karar verilmiş olması hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine 19.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3316, Karar No: 2012/4101, Tarih: 20.03.2012

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2012/3316 E.  ,  2012/4101 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 21.04.2011 gününde verilen dilekçe ile tapu kaydında kimlik bilgilerinin düzeltilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 21.06.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Davacı, 17 parsel sayılı taşınmazın tapu sicilinde “... oğlu, ...” biçimindeki kaydın “... oğlu, ...” olarak düzeltilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, tapu kaydında hatalı yazılan kimlik bilgilerinin düzeltilmesi istemine ilişkindir.

Taşınmazların, kadastro tespiti ya da tapuya tescili sırasında mülkiyet hakkı sahibinin isim, soy isim, baba adı gibi kimlik bilgilerinin kayda eksik ya da hatalı işlenmesi, kayıt düzeltme davalarının kaynağını oluşturur.

Somut olayda, davacı, murisine ait taşınmazların tapu kaydındaki kimlik bilgilerinin nüfus kaydıyla uyumlu hale getirilmesini istemiştir. Bu tür davalarda mülkiyet aktarımına neden olmamak için kayıt maliki ile ismi düzeltilecek kişinin aynı kişi olduğu kuşkuya yer vermeyecek şekilde saptanmalıdır. Bu nedenle, ismi düzeltilmesi istenen tapu kayıt maliki “... oğlu, ...” ile aynı kimlik bilgilerine sahip bir başka kişi veya kişilerin nüfus kayıtlarının bulunup bulunmadığı nüfus müdürlüğünden araştırılmalı, kayıt mevcut ise bu kişi veya kişiler duruşmaya çağrılarak dava konusu taşınmazlarda mülkiyet hakkı iddiaları bulunup bulunmadığı

...’a” ait nüfus kayıtları, tapu kayıtları ve dayanakları ile bağlantı kurulacak şekilde incelenmelidir. Davacının istemi konusunda bildireceği tanıklar da dinlenmelidir. Tüm bu araştırmalar sonucu hala kesin bir kanaat oluşmamış ise mahallinde keşif yapılarak; tanıklar ve varsa tespit bilirkişileri taşınmaz başında dinlenmesi gerekir.

Mahkemece, açıklanan bu araştırma ve incelemeler yapılmadan eksik araştırma ve inceleme ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 20.03.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/606, Karar No: 2012/18518, Tarih: 13.09.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/606 E.  ,  2012/18518 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62, 53/1-2,3, 53/6. maddeleri

gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın nüfus kaydı ile sürücü belgesi uyap ortamından temin edilerek dosyaya eklendiğinden ve sanığın savunması da dikkate alındığında, idaresindeki kamyon ile İbrahim Erat caddesinden 1708 nolu sokağa dönüşü sırasında, dar yolda oynayan çocuklardan yol kenarındaki ölenin, sanığın kullandığı kamyonun arka tekerleğinin altında kalarak ölümüyle sonuçlanan olayda sanığın kusurunun bulunduğu anlaşılmakla tebliğnamedeki bozma görüşlerine iştirak olunmamıştır.

Yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen sair itirazlarının reddine, ancak;

Taksirli suçlarda uygulama olanağı bulunmadığı gözetilmeden sanık hakkında TCK' nın 53/1. maddesi gereğince hak yoksunluğuna hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA,, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK’nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hakyoksunluğuna ilişkin 5. bendin hükümden çıkarılması suretiyle, hükmün isteme aykırı olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA 13.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/19820, Karar No: 2025/5372, Tarih: 15.05.2025

**6. Ceza Dairesi         2023/19820 E.  ,  2025/5372 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/876 E., 2023/1397 K.

SUÇ : Nitelikli yağmaya teşebbüs

HÜKÜM : İstinaf Başvurusunun Esastan Reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanunun 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin diğer kararın hukuka aykırı olduğuna, somut delil bulunmadığına, suçun unsurlarının oluşmadığına yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Olay günü gece saat 20.00 sularında şikayetçinin Beyoğlu .... Sokak ile ... Sokak kesişiminde karşıdan karşıya geçmek istediği sırada tanımadığı kişiler tarafından sıkıştırıldığı ve çantasını açmaya çalıştıkları ve bağırmak isteyen şikayetçinin ağzını kapattıkları, bu sırada olayı fark eden şikayetçinin kızı Iman ...'ın polis diye bağırması üzerine sanık ... plakalı araca binerek olay yerinden kaçtıkları olayda sanık hakkında nitelikli yağmaya teşebbüs suçundan kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır.

Ayrıca dosyada 5271 sayılı Kanun'un 289. maddesinde sayılan hukuka kesin aykırılık hâllerinin herhangi birinin varlığı da tespit edilememiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine göre, sanık hakkında nitelikli yağmaya teşebbüs suçundan kurulan hükümde ileri sürülen temyiz sebepleri yönünden bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile Tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2 inci madde uyarınca İstanbul 9. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,15.05.2025 tarihinde oybirliği ile karar verildi.