muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/9682, Karar No: 2011/2464, Tarih: 08.03.2011

Yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 2675 sayılı MÖHUK’nun 38/c maddesi (yeni 5718 sayılı Kanun'un 54/c maddesi) uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir. Kendisine karşı tenfiz istenen tarafın savunma haklarının ihlali ise kamu düzenine aykırılıktan bağımsız bir tenfiz engeli olarak 38/d maddesinde (5718 sayılı Yasa’nın 54/ç maddesi) düzenlenmiştir.

Kanunda kamu düzeni kavramının zamana ve yere göre değişebilen niteliği gereği bir tanımlama yapılmaktan kaçınılmış ve konunun hakimin takdirine bırakılması tercih edilmiş, ancak kamu düzenine aykırılığın “açıkça” olmasının aranmasıyla bu konuda takdir hakkı bulunan hakime bir sınırlama getirilmek istenmiştir. Bu düzenleme, Türk tenfiz hukukunda, kamu düzeni kavramının izin verdiği ölçüde, yabancı mahkeme kararlarının tanınması ve tenfizi lehine bir eğilimin bulunduğunu göstermektedir. Doktrinde de bu konuda hakime yardımcı olması bakımından bazı kriterler verilmiştir. Buna göre örneğin Türk tenfiz hakimi “kural olarak” yabancı mahkeme kararının doğruluğunu inceleyemez (revision au fond yasağı). Zira aksinin kabulü, aynı davanın Türk mahkemesinde tekrar görülmesi ve yeni bir Türk mahkemesi kararının ortaya çıkması sonucunu doğurur. Ancak örneğin Türk hukukunun vazgeçilmez kabul ettiği temel prensiplerini ihlal eden veya milletlerarası alanda geçerli olan ortak ilkelere aykırı bulunan yabancı mahkeme kararları tenfiz edilemez. Tenfiz hakimi takdir hakkını kullanırken, her somut olayın kendine mahsus özelliklerini de dikkate almalıdır.

Somut uyuşmazlıkta incelenmesi gereken bir husus, benzer olaylarda Türkiye’de açılan davaların, TTK’nun 329/1. ve 405/2. maddelerinde düzenlenen, anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyecekleri ve pay sahiplerinin sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyecekleri ilkeleri gereği reddedilmesine rağmen, aynı şartlardaki ortaklarca yabancı mahkemelerde açılan davaların kabul edilmesinin ve alınan farklı yöndeki bu yabancı mahkeme kararlarının Türkiye’de tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağıdır. Nitekim mahkemece bu durum, T.C. Anayasası’nın kanun önünde eşitlik ilkesine ve kamu düzenine aykırı kabul edilmiştir.

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HUMK’nun 445/10. maddesi uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır.

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HUMK’nun 445/10. maddesi uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır.

Somut uyuşmazlık yönünden asıl incelenmesi gereken husus, tarafları, konusu veya sebebi “farklı” olan bir yabancı mahkeme kararının, Türk mahkemelerinden alınan kararlar ile bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağı noktasıdır. Burada ilk olarak tanıma ve tenfiz hukukundaki kamu düzenine aykırılık kavramının, iç hukuktaki emredici kurallara aykırılık kavramından daha dar ve sınırlı bir anlama sahip olduğu gözden uzak tutulmamalıdır. Dolayısıyla kamu düzeni gerekçesiyle yabancı mahkeme kararının tenfizine istisnaen müdahale edilmelidir. Ayrıca somut uyuşmazlıkta yukarıda açıklanan revision au fond yasağından ayrılmayı gerektirecek birözellik de bulunmamaktadır. Yine aynı davanın Türk mahkemelerinde görülmesi halinde farklı sonuca varılacak olması, “tek başına” tanıma ve tenfiz engeli oluşturmayacaktır. Zira, esasa uygulanacak yabancı hukuk gibi yabancı mahkeme kararlarının da Türk mahkemelerinden verilecek kararlarla aynı olması beklenemez.

Bu noktada belki Türk tarafların Türk hukukunun emredici hükümlerinden kaçmak amacıyla yabancı mahkemeden bir karar elde etmeye ve bu kararı Türkiye’de tenfiz ettirmeye çalışmalarının adalet duygusunu sarsacağı, bir başka emredici kural olan kanuna karşı hile yasağına ve bu sebeple de Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı düşünülebilir (Prof. Dr. Ergin Nomer Prof. Dr. Cemal Şanlı, Devletler Hususi Hukuku, İstanbul 2009, 17. Bası, sayfa: 491, dipnot: 270). Ancak öncelikle böyle bir durumun varlığı davalı tarafça ispat edilebilmiş değildir. Kaldı ki somut olayın dikkat edilmesi gereken başka bir özelliği daha vardır. O da Türk hukukunda kabul edilen anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyeceklerine dair ilkenin, Avrupa’da hakim olduğu gibi Alman hukukunda da kural olarak benimsenmiş bulunmasıdır.

O halde mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda yabancı mahkeme hükmünün tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturmayacağı kabul edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 08.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/24418, Karar No: 2016/21743, Tarih: 08.12.2016

**9. Hukuk Dairesi         2016/24418 E.  ,  2016/21743 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti, fazla mesai ücreti, eksik ödenen ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece fazla çalışma ücretine hükmedilirken hata yapıldığı gerekçesi ile re'sen tavzih yapılarak tefhim edilen ve gerekçeli kararda belirtilen fazla çalışma ücretinin miktarı artırılmıştır.

Asıl karar taraflar avukatlarınca, tavzih kararı ise davalılar avukatı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin davalı işveren nezdinde Eylül 2008 tarihinden iş akdini " bahçedeki ördeğin köpek tarafından ısırılması “ nedeniyle sonlandırıldığı 25.12.2013 tarihine kadar güvenlik görevlisi olarak aylık net 1.050,00 TL brüt 1.468,72 ücret karşılığında çalıştığı, ücretin ilk yıllarda bir kısmının elden sonrasında ise tamamının banka kanalıyla ödendiğini, davacı işçinin yan taraftaki okul binası inşaatında görevini ifa ettiği esnada tel örgülerin arasından giren bir köpeğin havuzdaki ördeği ısırarak öldürmesi sonucunda iş akdinin ... ile birlikle haksız olarak feshedildiğini beyanla, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin, hafta tatil ücreti, genel tatil ücreti, fazla mesai ücreti ve eksik ödenen ücret alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar vekili: davacı işçinin güvenlik görevlisi olmadığını aksine gece bekçisi olarak çalıştığını, davacı işçinin 25.12.2013 tarihinde görev başındayken şantiyeye giren köpek sürüsünün hayvanat bahçesindeki hayvanları telef etmesi üzerine görevini yapmadığı aksine görev yerinde televizyon izlediği ve olayın sabah 06:15:46 sularında işçi olarak çalışan...'nun şantiyeye gelmesiyle ortaya çıktığını bu sebeple iş akdinin 25.12.2013 tarihinde haklı nedenle sona erdirildiğini, görevi bekçilik olan davacının görevini ifa etmemiş olmasının haklı nedenle fesih sebebi olduğunu, olayın dava dilekçesinde ifade edilmiş olduğu üzere bir tek köpeğin havuzdaki Ördeği ısırmasından ibaret olmadığını beyanla davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Mahkeme hükümlerinin tashihi ve tavzihine ilişkin yasal düzenlemeler 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 304., 305. ve 306. maddelerinde yer almaktadır.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Mahkeme hükümlerinin tashihi ve tavzihine ilişkin yasal düzenlemeler 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 304., 305. ve 306. maddelerinde yer almaktadır.

“Hükmün tashihi” başlıklı 6100 sayılı 304. maddesine göre “(1) Hükümdeki yazı ve hesap hataları ile diğer benzeri açık hatalar, mahkemece resen veya taraflardan birinin talebi üzerine düzeltilebilir. Hüküm tebliğ edilmişse hâkim, tarafları dinlemeden hatayı düzeltemez. Davet üzerine taraflar gelmezse, dosya üzerinde inceleme yapılarak karar verilebilir.

(2) Tashih kararı verildiği takdirde, düzeltilen hususlarla ilgili karar, mahkemede bulunan nüshalar ile verilmiş olan suretlerin altına veya bunlara eklenecek ayrı bir kâğıda yazılır, imzalanır ve mühürlenir.”

“Hükmün tavzihi” başlıklı 6100 sayılı Kanunun 305. maddesine göre “ (1) Hüküm yeterince açık değilse veya icrasında tereddüt uyandırıyor yahut birbirine aykırı fıkralar içeriyorsa, icrası tamamlanıncaya kadar taraflardan her biri hükmün açıklanmasını veya tereddüt ya da aykırılığın giderilmesini isteyebilir.

(2) Hüküm fıkrasında taraflara tanınan haklar ve yüklenen borçlar, tavzih yolu ile sınırlandırılamaz, genişletilemez ve değiştirilemez.”

Aynı Kanun’un 306. maddesinde tavzih talebi ve usulü konusunda hüküm bulunmaktadır. Anılan düzenlemede tavzih talep dilekçesinin bir örneğinin cevap süresi mahkemece belirlenmek suretiyle karşı tarafa tebliğ edileceği, cevap verilmesi durumunda bu cevabın da tavzih talebinde bulunan tarafa tebliğ edileceği, dosya üzerinde inceleme yapılarak karar verileceği ancak gerekli görüldüğü takdire tarafların sözlü açıklamalarını yapabilmeleri için duruşma yapılacağı, tavzih talebi yerinde görülürse 304. maddesi uyarınca işlem yapılacağı belirtilmektedir.

Somut uyuşmazlıkta mahkemece 09.02.2016 tarihli celsede verilen kısa kararda fazla çalışma alacağına yönelik davanın kısmen kabulüyle 24.478,07 TL net fazla çalışma ücreti alacağından %30 hakkaniyet indirimi yapılmak suretiyle 17.134,64 TL’nin, ulusal bayram ve genel tatil alacağına yönelik davanın da kısmen kabulüyle 2.162,87 TL net ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağından %30 hakkaniyet indirimi yapılmak suretiyle 1.514 TL’nin davalıdan tahsili yönünde hüküm kurulduğu, gerekçeli kararın hüküm kısmında da bu miktarların yazıldığı ancak mahkemece hükme esas alınan kök raporda hakkaniyet indirimi yapılarak sonuç alacak hesaplanmasına rağmen bunlara ikinci kez hakkaniyet indirimi yapılarak maddi hata nedeniyle bu miktarlar yazıldığı belirtilerek fazla çalışma ücreti alacağı olarak net 24.478,07 TL, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağından net 2.162,87 TL’nin davalıdan tahsiline şeklinde hükmün tashih edildiği görülmektedir.

Öncelikle mahkemece yapıldığı kabul edilen hata mahkemenin re’sen düzeltebileceği bir hesap hatası değildir. Taraflarca tashih veya tavzih talebi de bulunmamaktadır. Ayrıca 6100 sayılı HMK’nın 305/2 maddesinde yer alan “Hüküm fıkrasında taraflara tanınan haklar ve yüklenen borçlar, tavzih yolu ile sınırlandırılamaz, genişletilemez ve değiştirilemez.” düzenleme uyarınca bu şekilde tashih işlemi de yapılamayacağı gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi bozma nedenidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, bozma sebebine göre esasa ilişkin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 08/12/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9924, Karar No: 2015/13266, Tarih: 11.06.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/9924 E.  ,  2015/13266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

1-Davacının yaşlılık aylığına hak kazandığı kabul edilen 01.02.2013 tarihini de kapsar biçimde yurt dışında çalışma ve aylık durumunu gösteren güncel hizmet belgesi ile ikamete dayalı sosyal sigorta veya sosyal yardım ödeneği alıp almadığını gösteren belgeler ... aracılığıyla ilgili ülke sosyal güvenlik kurumundan istenerek alınacak yanıt ve belge dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere,

2-Davacının yaşlılık aylığına hak kazandığı kabul edilen 01.02.2013 tarihi itibariyle MERNİS adresinin ilgili nüfus müdürlüğünden istenerek alınacak yanıt ve belge dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere,

3-Davacının 2012-2015 yıllarında ülkemize giriş ve çıkış tarihleri ilgili emniyet müdürlüğünden açıkça sorularak alınacak yanıt ve belge dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere,

4-Davacının “4101201303577” sigorta sicil sayılı 4/1-(a) bendi kapsamındaki sigortalı sicil dosyasının eksiksiz ve onaylı bir örneği Kurumdan istenerek alınacak yanıt ve belge dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere,

5-Davacının “yurt dışı borçlanma dosyasının” eksiksiz ve onaylı bir örneği Kurumdan istenerek alınacak yanıt ve belge dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere,

6-Davacının “yaşlılık aylığı tahsis dosyasının” eksiksiz ve onaylı bir örneği Kurumdan istenerek alınacak yanıt ve belge dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7642, Karar No: 2020/1480, Tarih: 25.02.2020

**14. Ceza Dairesi         2019/7642 E.  ,  2020/1480 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı (sanık ...), nitelikli yağma (sanık ...)

HÜKÜM : Sanıkların atılı suçlardan mahkumiyetlerine dair Boyabat Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 14.03.2018 gün ve 2017/71 Esas, 2018/19 Karar sayılı hükümlere ilişkin istinaf başvurusunun sanık ... hakkında kurulan hüküm yönünden kabulü ile hükmün kaldırılarak çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine, sanık ... hakkında kurulan hüküm açısından ise istinaf başvurusunun esastan reddine

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Katılan mağdur vekilinin sanık ... hakkında nitelikli yağma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Hükmedilen cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a. maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, katılan mağdur vekilinin anılan hükme ilişkin temyiz isteminin aynı Kanunun 298. maddesi uyarınca REDDİNE,

Sanık ... hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hükme yönelik katılan Bakanlık vekili ile katılan mağdur vekilinin temyiz istemlerinin incelenmesine gelince;

5237 sayılı TCK'nın 103/1-c.3 maddesi gereğince temel cezanın belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde 103/1-c.1 maddesi ile temel cezanın tespitinden sonra aynı maddenin üçüncü cümlesinin tatbiki suretiyle kademeli uygulama yapılması sonuç ceza miktarı değişmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

5271 sayılı CMK'nın 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanunun 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ile katılan mağdur vekili ve katılan Bakanlık vekilinin temyiz dilekçelerinde belirttikleri nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde vaki istinaf başvurusunun kabulü ile hükmün kaldırılarak sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine dair kurulan hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden, katılan mağdur vekili ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemlerinin 5271 sayılı CMK'nın 302/1. madde ve fıkrası gereğince esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmesine, 25.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11893, Karar No: 2012/997, Tarih: 02.02.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/11893 E.  ,  2012/997 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı 3.kişiler vekili, ,,,İcra Müdürlüğü'nün 2009/10346, 10347, 10349, 10350 ve 10351 esas sayılı takip dosyalarında haczedilen menkullerin ev eşyaları olup müvekkillerine ait olduğunu, haciz mahallinin resmiyette borçlu şirketin merkezi olarak gösterilse de müvekkillerinin (şirket ortaklarının) meskeni olduğunu ileri sürerek hacizlerin kaldırılmasını talep etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, haczin borçlu şirketin merkez adresinde yapıldığını, ödeme emirlerinin haciz adresinde borçluya tebliğ edildiğini, dava konusu hacizden önce aynı adreste yapılan 15.10.2009 tarihli hacze davacılar tarafından itiraz edilmediğini savunarak davanın reddi ile tazminat talep etmiştir.

Davalı borçlu davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece haczin davacıların ev adresinde gerçekleştirildiği, mahcuzların ev eşyası niteliğinde olduğu, borçlu şirkete ait olmadığı gerekçeleriyle davanın kabulü ile hacizlerin kaldırılmasına karar verilmiş; hüküm, davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, 3.kişinin İİK.nun 96.vd.maddelerine dayalı istihkak davasına ilişkindir.

Dava konusu haciz, 28.12.2009 tarihinde, borçlu şirketin ticaret sicilinde kayıtlı olan resmi adresinde, borçlu şirket yetkisilinin huzurunda yapılmıştır. Ödeme emri de bu adreste tebliğ edilmiştir. İİK.nun 97/a maddesinde öngörülen mülkiyet karinesi borçlu dolayısıyla alacaklı yararınadır. Bu yasal karinenin aksini davacı 3.kişi kesin ve inandırıcı delillerle ispat etmelidir. Davacılar vekili resmiyette borçlu şirketin merkez adresi olarak görünen haciz adresinin esasen müvekkillerinin ikamet adresi olduğunu ileri sürmüş ise de davacıların ikamet adreslerinin "....Sok. No:3/1-2-3-4" olduğu ve haciz adresinden farklı bulunduğu ticaret sicili kayıtlarından anlaşılmaktadır. Diğer yandan dava konusu 28.12.2009 tarihli haczin yapıldığı adreste, ....İcra Müdürlüğü'nün 2009/10350 sayılı takip dosyasından 15.10.2009 tarihinde de haciz yapılmış ancak, davacılar o hacze ilişkin istihkak iddiasında bulunmamışlardır. Davacıların dayandığı temini her zaman mümkün bulunan ve ayırt edici özellikleri olmayan faturalar karine aksini ispata yeterli olmadığı gibi bu faturalardaki 3.kişilere ait adreslerin haciz adresi olmadığı da ortadır. Bu durumda davacılar mülkiyet karinesi aksini kesin ve inandırıcı delillerle ispat edememişlerdir. Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken, aksi düşüncelerle kabulüne karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı alacaklıya geri verilmesine 2.2.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4597, Karar No: 2018/331, Tarih: 25.01.2018

**2. Ceza Dairesi         2017/4597 E.  ,  2018/331 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlâl etme ve mala zarar verme suçlarından sanık ...’ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/1-b, 143, 35/1-2, 116/4, 151/1, 168/2 ve 43/1 (iki kez) maddeleri uyarınca 2 yıl 7 gün, 1 yıl 3 ay ve 2 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına dair Bakırköy 29. Asliye Ceza Mahkemesinin 10/10/2013 tarihli ve 2013/515 esas, 2013/560 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 16/10/2017 gün ve 9984/2013 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 25/10/2017 gün ve 2017/59348 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına göre, olay tarihinde sanığın, müştekinin evinin penceresinden girmek sureti ile evde bulunan kasayı yerinden alarak hırsızladığı ve söz konusu kasayı evin yakınında bulunan 34 J 5480 plakalı aracının bagajına koyduğu, ardından sanığın aynı yöntemle tekrar eve girdiği, evi karıştırdığı esnada müştekinin eve gelmesi üzerine kaçmaya çalıştığı, müştekinin müdahale ettiği, yaşanan boğuşma esnasında kolluk görevlilerinin gelerek sanığı yakaladığı ve mahkemenin kabulünün de bu yönde olduğu, bu itibarla, sanığın kasayı hırsızlayarak aracının bagajına koyması eylemini müteakip, tekrar eşya hırsızlamak amacıyla aynı eve ikinci kez girmesinin, önceki kasa hırsızlığı eyleminin devamı niteliğinde olduğu, aynı zaman dilimi içinde gerçekleşen eylemlerin tamamlanmamış tek bir hırsızlık suçunu oluşturacağı, somut olayımızda zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasına imkan bulunmadığı gibi, hırsızlık suçunun teşebbüs aşamasında kaldığı cihetle, sanığın hırsızlığa teşebbüs suçundan cezalandırılması ile yetinilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesindeisabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesi ile Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 12.02.2016 gün ve 2016/1 sayılı iş bölümüne ilişkin kararının ceza daireleri ortak hükümler bölümünde "Ceza daireleri, yürürlük tarihinden önce kendisine gelen ve daha önceden gelip de bozma ya da her ne suretle olursa olsun daire dışına gönderdiği işleri sonuçlandırır." şeklindeki düzenlemesine göre, incelemenin daha önce Yüksek Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 28.03.2017 tarih ve 2016/10281 E., 2017/3659 K. sayılı kararı ile yapıldığı ve dosyanın incelemeyi yapan dairece neticelendirilmesinin gerekmesi sebebiyle kanun yararına bozma incelemesinin Yüksek Yargıtay 17. Ceza Dairesinin görevine girdiğinden Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın ilgili Daireye gönderilmesine, 25.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/41179, Karar No: 2012/3493, Tarih: 25.01.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/41179 E.  ,  2012/3493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 3167 Sayılı Kanuna Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihi olan 06.05.2003'ten inceleme tarihine kadar 765 sayılı TCK’nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımı süresinin dolduğu anlaşıldığından; diğer yönleri incelenmeksizin hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; aynı yasanın 322. maddelerinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 25.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.