muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/2431, Karar No: 2010/3013, Tarih: 18.03.2010

**11. Hukuk Dairesi         2010/2431 E.  ,  2010/3013 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kocaeli Asliye 2.Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Kocaeli Asliye 2.Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 03.06.2008 tarih ve 2005/329-2008/210 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalıların, müvekkillerinin denetçisi bulunduğu kooperatifin yönetim kurulu üyesi olduklarını, kooperatifin zarara uğratıldığını ileri sürerek, şimdilik 10 milyar TL'nın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... Karaduz ve ... vekili, Kooperatifin zarara uğratılmadığını, yönetiminin ibra edildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ..., kooperatif zararından sorumlu olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş, davacı vekilinin temyiz istemi üzerine Darimizce bozulmuş, mahalli mahkemece bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda, ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 18.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1791, Karar No: 2019/3224, Tarih: 19.06.2019

**1. Ceza Dairesi         2019/1791 E.  ,  2019/3224 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

ÖLDÜRÜLEN : ...

SUÇ :Çocuğu veya beden veya ruh bakımından kendini savunamayacak kişiyi kasten öldürme, kasten yaralama, ruhsatsız silah taşıma

HÜKÜM : 1)Sanık ... hakkında;

-Çocuğu veya beden veya ruh bakımından kendini savunamayacak kişiyi kasten öldürme suçundan beraatine,

-5237 sayılı TCK'nin 86/2, 86/3-e, 53, 58. maddeleri uyarınca, 1 yıl 6 ay hapis cezası.

2)Sanık ... hakkında;

-Çocuğu veya beden veya ruh bakımından kendini savunamayacak kişiyi kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nin 82/1-e, 53.maddeleri uyarınca ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası,

-Ruhsatsız silah taşıma suçundan, 6136 sayılı Yasanın 13/1. madde, 5237 sayılı TCK'nin 52, 53. maddeleri uyarınca, 2 yıl 6 ay hapis cezası ve 1.800 TL. adli para cezası

-Sanık ...'in üzerine atılı suçtan beraatine.

TEMYİZ EDENLER : O yer Cumhuriyet savcısı, sanık ..., katılan vekili

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında silahla tehdit suçundan açılmış bir dava bulunmadığından, Cumhuriyet savcısının bu suçla ilgili hüküm kurulması gerektiğine yönelen temyizine ilişkin olarak karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'in maktul ...'ı nitelikli kasten öldürme ve 6136 sayılı Kanuna aykırılık, sanık ...'nın katılan ...'yi kasten yaralama suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı bir sebep bulunmadığı takdir kılınmış, savunmaları değerlendirilip inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, sanık ... hakkında katılana karşı kasten yaralama, sanık ... hakkında maktule karşı nitelikli kasten öldürme suçlarından elde edilen delillerin mahkumiyete yeter nitelik ve derecede bulunmadığı mahkemece kabul ve takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmediğinden, sanık ... müdafiinin eksik incelemeye, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, sanık ...'ın dosyaya itiraz ettiğine, katılan ... vekilinin sanık ...'nın kasten öldürme suçundan beraatine karar verilmesinin yasaya ve maddi gerçeğe aykırı olduğuna ve sair hususlara yönelen yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, Suçta kullanılmayan, bulundurulması suç teşkil etmeyen ve müsaderesi talep edilmeyen Adli Emanetin 2015/294 sırasında kayıtlı olan eşyaların sahibine iadesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde müsadaresine karar verilmesi, yasaya aykırı ise de, CMUK'un 322. maddesi gereğince bu husus yeniden yargılamayı

gerektirmediğinden, hüküm fıkrasında yer alan ilgili paragrafın çıkarılarak yerine "Adli Emanetinin 2015/294 sırasında kayıtlı eşyaların sahibine iadesine" ibaresinin eklenmesi suretiyle DÜZELTİLEN kısmen re'sen de temyize tabi olan mahkumiyet ve beraat hükümlerinin tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak ONANMASINA, 19.06.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.

Yazı İşl. Müdürü
Yargıtay — Esas No: 2011/745, Karar No: 2011/3112, Tarih: 25.05.2011

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2011/745 E.  ,  2011/3112 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış, eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmal edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava kat karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan alacak talebine ilişkin olup mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı yüklenici tarafından açılan davada kat karşılığı inşaat sözleşmesine göre 32057 ada 7 parsel A blok 7. giriş 7. kat 8 nolu dairenin tapusunun iptâli ile tescili ve 5 yıllık ecrimisil için şimdilik 5.000,00 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmesi istenmiş, yargılama sırasında davacı vekili 21.03.2007 tarihli celsede dava dilekçesinde tapusunun iptâli talep edilen bağımsız bölümün numarasının yanlış yazıldığını, doğrusunun 32057 ada 7 parsel A blok 5. giriş 4. kat 8 nolu bağımsız bölüm olduğunu açıklamıştır. Mahkemece inşaatın tamamlanma oranının %93 olduğu, kalan %7 eksiklik karşılığının 2.339,11 TL olduğu, davalının %40 arsa payına karşılık 935,64 TL’nin depo edilip davalıya ödenmesi karşılığında 32057 ada 7 parsel A blok 5. giriş 4. kat 8 nolu meskenin tapusunun iptâli ile davacı adına tesciline karar verilmiştir.

Taraflar arasında ilk kez 04.08.1993 tarihinde düzenleme şeklinde kat karşılığı inşaat sözleşmesi düzenlenmiş, buna göre dava dışı arsa sahipleriyle yapılan başka kat karşılığı inşaat sözleşmelerine konu gayrimenkullerin tevhidinden sonra yapılacak binada arsa sahibinin hissesine düşen taraftan olmak üzere zemin üstü birinci katlardan iki daire ile üst kattan yapılan dairelerden bir tanesinin %40 payının davalı arsa sahibine verilmesi kararlaştırılmış, bu dairelerin numaraları açık olarak belirtilmemiştir. Daha sonra davacı ve davalı arasında adi şekilde düzenlenen 10.05.2000 tarihli sözleşmede ise davalıya 5 nolu girişten 4. kat 8 nolu daire ile 1. kat 2 nolu dairelerin verilmesi, ayrıca 7. giriş 15 nolu dairedeki 8/20 payı karşılığında 17.240 DM davalıya ödenerek tapusunun davacıya verilmesi kabul edilmiştir.

Yargılama sırasında davalı arsa sahibi davaya konu olan 8 nolu dairenin inşaat tamamlama sözleşmesi gereği kendisine ait olduğunu iddia etmiş, davacı vekili de 26.02.2007 tarihli dilekçesinde, 26.08.1993 tarihli sözleşmeye göre davalı arsa sahibine 5. giriş 1. kat 2 nolu, 7. giriş 1. kat 2 nolu daireler ile 7. giriş 15 nolu dairenin %40’ının verilmesi gerektiğini sonradan düzenlenen “inşaat tamamlama sözleşmesi”ne göre davalı arsa sahibinin tam hisseli iki dairesinin aynı girişli olmasını istemesi nedeniyle 7. giriş 2 nolu daire ile 5. giriş 8 nolu dairenin değiştirildiğini, bu anlaşmaya güvenerek 7. giriş 2 nolu daireyi de kendisinin üçüncü bir şahsa kiraya verdiğini, ancak davalı arsa sahibinin bu dairedeki kiracıyı malik sıfatıyla tahliye ettirdiğinden “inşaat tamamlama sözleşmesi”ne göre davalıya ait olacak 5. giriş 8 nolu dairenin kendisine ait olması gerektiğini belirtmiştir. Davacı sözkonusu dilekçesinde her ne kadar 26.08.1993 tarihli sözleşmeden bahsetmiş ise de bu sözleşme ile ilgili verdiği yevmiye numarasının 04.08.1993 tarihli sözleşme ile aynı olduğu dolayısıyla dilekçede bahsedilen sözleşmenin de 04.08.1993 tarihli sözleşme olduğu anlaşılmaktadır. 26.08.1993 tarihli sözleşmenin eldeki dava ile ilgili olmadığı, dava dışı arsa sahibi ... ile davalı arasında imzalanan ... yevmiye nolu sözleşme olduğu dosya içinde bulunan sözleşme örneğinde de görülmektedir.

04.08.1993 tarihli sözleşme ve 10.05.2000 tarihli sözleşme ile tarafların yargılama sırasındaki beyanları birlikte değerlendirildiğinde taraflar arasında davalı arsa sahibine verilecek bağımsız bölümlerin hangisi olduğu konusunda mutabakat bulunmadığı açıktır. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda da dava konusu bağımsız bölümün asıl sözleşme kıstas alınırsa davacıya ait olacağı, 10.05.2000 tarihli sözleşme kıstas alınırsa davalıya ait olacağı belirtilerek değerlendirme mahkemeye bırakılmış, mahkemece de bu konuda herhangi bir belirleme yapılmaksızın ve gerekçe gösterilmeksizin genel olarak tüm inşaattaki %7’lik eksik işler karşılığı davalının %40 arsa payına düşen 935,64 TL’lik bedel davacıya depo ettirilerek 10.05.2000 tarihli sözleşmede davalıya verilmesi kararlaştırılan 5. giriş 4. kat 8 nolu dairenin tapusunun iptâli ile davacı adına tesciline karar verilmiştir.

Taraflar arasında bağımsız bölümlerin paylaşımı konusunda ihtilâf bulunduğuna göre mahkemece öncelikle 04.08.1993 tarihli asıl sözleşme ve 10.05.2000 tarihli sözleşme hükümleri birlikte değerlendirilmek suretiyle davalı arsa sahibine ait olması gereken bağımsız bölümlerin hangisinin olduğunun saptanması, bundan sonra 10.05.2000 tarihli sözleşme hükümlerine göre davacının edimlerini yerine getirip getirmediğinin araştırılması, davalı arsa sahibinin projeye aykırılıklar nedeniyle oturma raporunun alınamadığına ilişkin itirazları da değerlendirilerek var ise projeye aykırılıkların giderilip iskân izninin alınması için gerektiğinde yükleniciye izin ve yetki verilerek iskânın alınması, 10.05.2000 tarihli sözleşmedeki nakdî ödemeler konusundaki yüklenici edimlerinin de yerine getirildiğinin anlaşılması halinde davalının davanın açılmasına sebebiyet vermediğinden vekâlet ücreti ve yargılama giderinden sorumlu tutulmaksızın şimdiki gibi davanın kabulüne, aksi halde davanın reddine karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, hükmün bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan sebeplerle davalıların temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalılara geri verilmesine, 25.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8734, Karar No: 2013/28283, Tarih: 09.12.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/8734 E.  ,  2013/28283 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Aleni olmayan söyleşiyi kayda alma

Hüküm : Beraat

Aleni olmayan söyleşiyi kayda alma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İki veya daha fazla kişinin, başkalarının bilmeyeceği ve sınırlı bir dinleyici çevresi dışına çıkmayacağı yönünde haklı bir inanç ve iradeyle hareket ederek, herhangi bir aracı vasıta olarak kullanmadan, yüz yüze gerçekleştirdikleri, ancak özel bir çaba gösterilerek duyulabilecek, aleni olmayan, söze dayalı, sesli düşünce açıklamalarının, konuşmanın tarafı olmayan kişi veya kişilerce, ilgilisinin rızası olmaksızın, elverişli bir aletle (sesli bir açıklamayı kuvvetlendirerek veya naklederek onu ses alanının dışına çıkartıp doğrudan doğruya algılanabilir hale getirmeye yarayan her türlü düzenekle) dinlenmesi veya akustik olarak tekrar dinlenebilmesi imkanını sağlayan bir aletle kaydedilmesinin TCK'nın 133/1. maddesinde; en az üç veya daha fazla kişinin, yüz yüze gerçekleştirdikleri, aleni olmayan, söze dayalı düşünce aktarımlarının, söyleşinin tarafı olan kişi veya kişilerce, ilgililerinin rızası olmaksızın, bir aletle kaydedilmesinin aynı Kanunun 133/2. maddesinde kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması başlığı altında suç olarak tanımlandığı, söyleşiden farklı olarak, iki kişi arasında da gerçekleşebilecek olan konuşmada, konuşan tarafların, aralarında geçen sözleri kaydetmesi, TCK'nın 133/1. maddesi kapsamında suç olarak tanımlanmamış olup, koşulları bulunduğu takdirde eylemin aynı Kanunun 134. maddesinde düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu oluşturabileceği; elverişli bir aletle dinlenilen veya kaydedilen konuşma veya söyleşiden elde edilen bilgiler sayesinde kendi veya üçüncü kişi lehine, maddi ya da manevi yarar, yani; fayda veya avantaj sağlanması; bu bilgilerin, menfaat karşılığı olsun ya da olmasın, ilgilisi dışındaki kişi veya kişilere verilmesi ya da diğer kişilerin dolaylı olarak bilgi edinmelerinin temin edilmesinin TCK'nın 133/3. maddesinde ayrıca suç olarak tanımlandığı, hükümden sonra 05.07.2012 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun 80. maddesi ile TCK'nın 133/3. maddesinde yapılan değişiklikle kişiler arasındaki aleni olmayan konuşmaların kaydedilmesi suretiyle elde edilen verilerin hukuka aykırı olarak ifşa edilmesi eyleminin suç olarak düzenlendiği,

Bu açıklamalar ışığında incelenen dosya içeriğine göre; sanığın 2008 ile 2010 yılları arasında katılanlara ait iş yerinde gümrük sorumlusu olarak hizmet akdi ile çalıştığı, iş yerinde işçi çıkarmalarının yaşandığı bir dönemde kendisinin haklı bir neden olmaksızın işten çıkarılabileceği şüphesi taşıdığı, katılanların görüşmek üzere sanığı çağırdıklarında, işten çıkarma ve tazminatı konusunda yaptıkları söyleşiyi katılanların bilgi ve rızası dışında kaydettiği ve taraflar arasında İzmir 6. İş Mahkemesinin 2010/672 Esas sayılı dosyasında görülen davaya delil olarak sunmak suretiyle atılı suçu işlediği iddiasına konu olayda;

Tarafı olduğu söyleşiyi gizlice kaydedip, bu söyleşiyi içeren CD'yi, katılanların bilgisi ve rızası dışında, İş Mahkemesine teslim eden sanığın eyleminin TCK'nın 133/2-3. maddelerinde düzenlenen kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçu kapsamında değerlendirilebileceği; ancak, bahse konu söyleşiyi içeren CD'yi, üçüncü kişi ya da kişilerle paylaştığı ve/veya çoğaltarak dağıttığına ilişkin hakkında bir iddia ileri sürülmeyen sanığın, katılanın kendisine karşı haksız bir fiil işlemekte olduğuna dair iddiasını ispatlama ve kaybolma olasılığı bulunan delillerin muhafazasını sağlama amacını taşıyan eyleminde, hukuka aykırı hareket ettiği bilinciyle hareket ettiği kabul edilemeyeceğinden,

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından sanığın kastının bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanlar vekilinin sübuta ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraata ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 09.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2979, Karar No: 2018/9169, Tarih: 11.12.2018

**10. Ceza Dairesi         2015/2979 E.  ,  2018/9169 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan mahkûmiyet kararı verilmiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse veya daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ve önceki suçtan beraat kararı verilmiş ise, bu suç nedeniyle doğrudan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”,

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 11/12/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13829, Karar No: 2015/15591, Tarih: 25.11.2015

**19. Hukuk Dairesi         2015/13829 E.  ,  2015/15591 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ: İstanbul Anadolu 2. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 15/07/2014

NUMARASI : 2014/122-2014/240

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın usulden reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı şirketin sözleşmeden kaynaklı borçlarını yerine getirmediğini, müvekkili tarafından ödenen paraların karşılığı olan menkul malların müvekkiline teslim edilmediğini, borcun yerine getirilmemesi üzerine başlatılan takibin davalının icra dairesinin yetkisine haksız itirazı üzerine durduğunu iddia ederek, itirazın iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yetkili icra dairesi ve mahkemenin Aksaray İcra Daireleri Mahkemeleri olduğunu, yetkili icra dairesinde takip yapılmadığını ve yetkili mahkemede dava açılmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davalının yetkili icra dairesinin Aksaray İcra dairesi olduğundan bahisle takibe itiraz ettiği, davalı şirketin adresinin Aksaray'da olduğu, taraflar arasındaki sözleşmede yetki şartı bulunduğu, HMK’nın 6. maddesi uyarınca genel yetki kuralı ve sözleşmedeki yetki şartı uyarınca yetkili icra dairesinin Aksaray icra dairesi olduğu gerekçesiyle, HMK 115/2 maddesi gereğince davanın usulden reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 25.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5714, Karar No: 2024/5442, Tarih: 04.12.2024

**7. Hukuk Dairesi         2023/5714 E.  ,  2024/5442 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/99 E., 2023/985 K.

DAVA TARİHİ : 29.03.2021

KARAR : Davanın kabulü

İLK DERECE MAHKEMESİ : Küre Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/23 E., 2022/58 K.

Taraflar arasındaki muhdesatın aidiyetinin tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkilinin dava konusu 102 ada 23 parsel sayılı taşınmazın 1/2 oranında paydaşı olduğunu ileri sürerek; taşınmaz üzerinde bulunan fabrika binasının müvekkilince meydana getirildiğinin tespitine ve muhdesatın tapu kütüğünün beyanlar hanesinde gösterilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; “davanın kabulü ile 102 ada, 23 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan, fen bilirkişisi tarafından hazırlanan 17/05/2022 tarihli rapora ekli krokide gösterilen 720,00 metrekarelik kısımdaki iki katlı prefabrik betonarme imalathane binası vasıflı muhdesatın davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine, muhdesatın tapu kütüğünün beyanlar hanesinde gösterilmesi talebinin reddine” karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF