muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/253, Karar No: 2022/646, Tarih: 18.10.2022

Yargıtay CGK 2015/496 K;

'Yargıtay tarafından temyiz incelemesi yapılabilmesi için öncelikle CMK’nın 223. maddesi uyarınca verilmiş bir hüküm veya temyize konu olabilecek bir karar bulunması gerekmektedir.

Sanık hakkında iddianameyle dava açıldıktan sonra hüküm verilmesinin unutulması durumunda, ortada temyize konu olabilecek bir hüküm bulunmadığından bu eksikliğin bozmaya konu edilmesi mümkün olmayıp karara bağlanmayan iddiayla ilgili dava zamanaşımı dolmuş olsun veya olmasın mahallinde her zaman hüküm kurulabileceğine işaret edilmesi ile yetinilmesi gerekmektedir. Bu hususa ilişkin bir temyiz talebinin bulunması da varılan bu sonucu değiştirmeyecektir.'.

Uyuşmazlığın çözümü için Anayasa'nın 36. maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkının güvenceleri arasında yer alan mahkemeye erişim hakkının (... Yıldırım, B. No: 2012/144, 2.10.2013, § 28; Özkan Şen, B. No: 2012/791, 7.11.2013, § 51; Ş. Ç., B. No: 2012/1061, 21.11.2013, § 28; Kenan Yıldırım ve Turan Yıldırım, B. No: 2013/711, 3.4.2014, § 41.) Anayasa Mahkemesi ve Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinde nasıl karşılık bulunduğunun belirlenmesi gerekmektedir.

Mahkemeye etkili erişim hakkı, mahkemeye başvuru konusunda tutarlı bir sistemin var olmasını ve dava açmak veya kanun yoluna başvurmak isteyen kişilerin ilgili mahkemeye ulaşmada açık, pratik ve etkili fırsatlara sahip olmasını gerektirmektedir. Özellikle hukuki belirsizlikler ya da uygulamadaki belirsizlikler kişilerin mahkemeye erişim hakkını ihlâl edebilmektedir (Benzer AİHM kararı için bkz. Geffre/Fransa, B. No: 51307/99, 23.01.2003, § 34.). Bu nedenle, mahkemeler usul kurallarını uygularken bir yandan adil yargılanma hakkını ihlal edebilecek aşırı şekilcilikten, diğer yandan da yasalar tarafından düzenlenen usul kurallarının ortadan kaldırılması sonucunu doğurabilecek aşırı gevşeklikten kaçınmalıdırlar (Aynı yöndeki AİHM kararı için bkz. Walchli/Fransa, B. No: 35787/03, 26.07.2007, § 29; Eşim/Türkiye, B. No: 59601/09, 17.09.2013, § 21.).

Usul kurallarının, hukuki güvenliğin sağlanması ve yargılamanın düzgün bir şekilde yürütülmesi sonucu adaletin tecelli etmesine hizmet etmek yerine kişilerin davalarının yetkili bir mahkeme tarafından görülmesi bakımından bir çeşit engel hâline gelmeleri durumunda, mahkemeye erişim hakkı ihlal edilmiş olacaktır (Benzer yöndeki AİHM kararı için bkz. Efstathiou ve Diğerleri/Yunanistan, B. No: 36998/02, 27.07.2006, § 24.).

Teoride ve uygulamada benimsenen görüşler ışığında; somut olayımıza baktığımızda;

5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 10 ve 11. fıkralarının; hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinden sonra, deneme süresinin sona ermesi durumunda, mahkemenin dosyayı resen ele alarak deneme süresinin suç işlenmeden geçirilmesi ve mevcut ise yükümlülüklere uygun davranılması hâlinde düşme kararı verilmesini ya da deneme süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlenmesi veya mevcut ise yükümlülüklere aykırı davranılması hâlinde hükmün açıklanmasını zorunlu kılması, gerek düşme kararının gerekse hükmün açıklanmasına dair kararın temyize tabi olduğu hususunda herhangi bir duraksamanın mevcut olmaması, yargı yolunu belirleme yetkisinin kanun koyucuya ait olacağı hususunda gerek uygulamada gerekse öğretide herhangi bir duraksamanın bulunmaması, 765 sayılı Kanun döneminde yaş küçüklüğü nedeniyle duruşma açılarak verilen tedbir kararlarının temyize tabi olması, dosya üzerinden verilen tedbir kararlarının ise itiraza tabi olmasına karşın, duruşma açılarak verilmesi gereken tedbir kararının, duruşma açılmadan verilmesi durumunda, yargı yolunun mahkemeler tarafından değiştirilemeyeceği ilkesinden hareket edilerek dosya üzerinden verilen kararların dahi temyizen incelenmesi gerektiğine ilişkin gerek Yargıtay Ceza Genel Kurulun gerekse özel dairelerin içtihatlarının yerleşik uygulamaya dönüşmüş olması, 5237 sayılı Kanun döneminde hatalı uygulama sonucunda verilen hükme değil verilmesi gereken hükme göre temyiz kapsamının belirlenmesi gerektiğine dair içtihatların da yerleşik uygulamaya dönüşmesine karşın temyiz incelemesinin yapılabilmesi için verilmesi gereken hükümden ziyade hatalı da olsa verilen hükmün de CMK’nın 223. anlamında hüküm niteliğinde olmasının zorunlu olup olmadığı, bir başka deyişle temyiz incelemesine verilmesi gereken hükmü mü yoksa hatalı olarak verilen hükmün mü esas alınacağı hususundaki içtihatlar arasında çok önemli çelişkilerin bulunması nedeniyle somut olayımızı bire bir ilgilendiren içtihatlarda istikrardan söz edilmesinin mümkün olmaması, somut olayımızda deneme süresini suç işlemeden geçiren sanık hakkında CMK’nın 231/11. maddesi uyarınca düşme kararının verilmesinin zorunlu olması, Yerel Mahkemenin talebin reddine dair kararını itiraz üzerine inceleyen mahkemece verilen itirazın reddine dair kararın hukuken geçersiz olması ve hukuken geçerli kararlara karşı dahi çok sınırlı bir şekilde uygulanan kanun yararına bozma yolunun, hukuken geçersiz kararlara karşı kullanılmasının mümkün olmaması karşısında; Yargıtay Yüksek 8

. maddesi uyarınca düşme kararının verilmesinin zorunlu olması, Yerel Mahkemenin talebin reddine dair kararını itiraz üzerine inceleyen mahkemece verilen itirazın reddine dair kararın hukuken geçersiz olması ve hukuken geçerli kararlara karşı dahi çok sınırlı bir şekilde uygulanan kanun yararına bozma yolunun, hukuken geçersiz kararlara karşı kullanılmasının mümkün olmaması karşısında; Yargıtay Yüksek 8. Ceza Dairesi tarafından verilen kanun yararına bozma talebinin reddine dair kararın kaldırılmasına ilişkin Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun somut olayımızdaki görüşünün yerleşik uygulamaya dönüşmesi hâlinde; örneğin adam öldürmek suçundan usulüne uygun dava açılmasına karşın, mahkemenin yanlışlıkla herhangi bir nedenle karar verilmesine yer olmadığına dair karar vermesi durumunda mahkemeyi karar vermeye zorlama aşamasında zaman zaman aşılması imkânsız ya da çok zaman alan başka uyuşmazlıkların ortaya çıkabileceği gibi en azından davanın uzamasına neden olunabileceği böyle bir durumda adil yargılanma hakkının ihlal edilebileceği tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır.

Temyiz edilebilir hükümlerin belirlenmesinde; gerek Yargıtay Ceza Genel Kurulu, gerekse özel daireler tarafından kurulan hükmün değil, kurulması gereken hükmün esas alındığı bilinen bir gerçektir. Örneğin mahkemece gerçekte 4.000 TL adli para cezası ya da hapis cezası verilmesi gerekirken, yanlışlıkla 3.000 TL ya da altında adli para cezasına hükmedilmiş ise, hükmedilen ceza kesin olmasına karşın, hükmedilmesi gereken ceza temyizi kabil olduğundan, bu şekilde verilen hatalı kararların temyiz incelemesinin yapılması gerektiğine ilişkin içtihatlar yerleşik uygulamaya dönüşmüştür. Aksinin kabulü hâlinde, kanun koyucunun takdirinde olan kanun yolu denetiminin farklı kararlar verilerek değiştirilmesi sonucu kaçınılmaz bir gerçek olarak karşımıza çıkar ki, böyle bir kabulün bütün çağdaş hukuk sistemlerinde olduğu gibi bizim hukuk sistemimizde de Ceza Kanunu'nun 2. maddesi ve kanunların anası konumundaki Anayasamız ile güvence altına alınan kanunilik ilkesine aykırı olacağı tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır.

Sonuç itibarıyla;

CMK’nın 223/1. maddesi anlamında bir hüküm kurulması gerekirken, anılan madde uyarınca hüküm kurulmamasının yasa yolunu değiştiremeyeceği ilkesi dikkate alınarak sanık hakkında verilen deneme süresinden önce suç işlediğinden bahisle düşme kararına yönelik talebin reddine dair kararın temyizen incelenmesi" görüşüyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyesi ...; "Sanık ... hakkında 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan dolayı CMK'nın 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın kesinleşmesinden sonra sanık tarafından, 06.04.2017 havale tarihli dilekçe ile 5 yıllık denetim süresinin dolması nedeniyle açıklanması geri bırakılan hükmün ortadan kaldırılarak, davanın düşmesine karar verilmesinin talep edildiği, ancak ... Anadolu 27. Asliye Ceza Mahkemesince 08.05.2017 tarih ve 409-898 sayı ile talebin reddine karar verildiği, bu karara sanık tarafından itiraz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen ... Anadolu 2. Ağır Ceza Mahkemesince 17.05.2017 tarih ve 1424 değişik ... sayı ile itirazın reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Bu karara yönelik ... Bakanlığının talebi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen ihbarname ile karara konu suç tarihinin 24.10.2008 olduğu, dolayısıyla denetim süresi içinde yeni bir suç işlenmediğinden söz edilerek kanun yararına bozma talebinde bulunulmuştur.

Yüksek Yargıtay 8. Ceza Dairesince ise; Mahkemece sanığın denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlediği gerekçesiyle talebin reddine dair verilen kararın hüküm niteliğinde olup temyize tabi olduğu, dolayısıyla itiraz üzerine verilen kararın hukuki değerden yoksun olduğu gerekçesiyle kanun yararına bozma talebinin reddine karar verilmiştir.

Yüksek Yargıtay 8. Ceza Dairesince ise; Mahkemece sanığın denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlediği gerekçesiyle talebin reddine dair verilen kararın hüküm niteliğinde olup temyize tabi olduğu, dolayısıyla itiraz üzerine verilen kararın hukuki değerden yoksun olduğu gerekçesiyle kanun yararına bozma talebinin reddine karar verilmiştir.

5271 sayılı CMK'nın 267. maddesinde 'Hâkim kararları ile kanunun gösterdiği hâllerde, Mahkeme kararlarına karşı itiraz yoluna gidilebilir.' şeklindeki düzenleme karşısında kural olarak sadece hâkim kararlarında itiraz yoluna gidilebilir iken kanunlarda açıkça gösterilmiş ise mahkeme kararlarına karşı da itiraz yoluna gidilebilecektir. Düşme talebinin reddine ilişkin kararın bir mahkeme kararı olduğu tartışmasızdır.

Kaldı ki beş yıllık denetim süresinin sonunda verilen düşme kararları aynı nedenle, karar tarihine göre istinaf ya da temyize tabi iken, bu husustaki talebin reddi kararlarını itiraza tabi saymak usulde paralellik açısından da farklı bir sonuca neden olacaktır.

Bu nedenlerle düşme talebinin reddine ilişkin karara karşı yapılan itiraz üzerine verilen kararın hukuki değerden yoksun kabul edilerek, yapılan itirazın mercide yanılma kabul edilerek kararın, karar tarihi itibarıyla istinaf incelemesi için bölge adliye mahkemesine gönderilmesi gerektiğinden, kanun yararına bozma talebinin reddi kararı yerindedir." açıklamasıyla,

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu Üyesi de; benzer düşüncelerle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 10.01.2019 tarihli ve 5154-424 sayılı ret kararının KALDIRILMASINA,

3- Dosyanın, ... Anadolu 2. Ağır Ceza Mahkemesinin kanun yararına bozma talebine konu 17.05.2017 tarihli ve 1424 değişik ... sayılı kararının incelenmesi için Yargıtay 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 18.10.2022 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14344, Karar No: 2020/3665, Tarih: 11.03.2020

**15. Ceza Dairesi         2017/14344 E.  ,  2020/3665 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Basın ve yayın araçlarının sağladığı kolaylıktan yararlanmak suretiyle dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 158/1-g, 43/1, 62, 52, 53. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, bir televizyon kanalında, Avusturya'da oturduğunu belirterek evlilik ve iş bulma vaadi ile telefon numarasını vermek suretiyle reklam verdiğine ilişkin alt yazıyı gören katılanın yazının sonundaki telefon numarasını alarak aradığı ve sanıkla irtibat kurduğu, katılanın sanık tarafından sözde yurt dışı çıkış ve oturum izni işleri için istenilen belgeleri faksladığı ve talep edilen paraları hesap numarasına yatırdığı ancak sonrasında ulaşamadığı, bu suretle sanığın üzerine atılı suçu işlediği iddia olunan olayda; dosya kapsamından katılanın sanığa ait numarayı bir televizyon kanalından temin etmek suretiyle sanık tarafından yurtdışına çıkış ve sözde bir evlilikle oturum izni alıp iş imkanı sağlamaya yönelik hileli sözler ve vaadler ile kandırıldığı ve bunun üzerine katılan tarafından sanığın verdiği hesap numarasına para yatırıldığı, katılan ve sanığın daha önceden birbirlerini tanımıyor olmaları, banka dekontlarının mevcudiyeti karşısında paraların parça parça farklı tarihlerde gönderildiği de gözetilerek zincirleme suç hükümleri uygulanmak suretiyle sanığın üzerine atılı suçu işlediğinin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin mahkumiyet yönünde kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın eksik araştırma ile usul ve yasaya aykırı karar verildiğine yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 11/03/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6334, Karar No: 2009/2043, Tarih: 09.04.2009

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2008/6334 E.  ,  2009/2043 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalılar vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili avukat ... ile davalı ... ile davalılar ... ... ve ... vekilleri avukat .... Diğer davalılar gelmedi. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmal edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı yüklenici tarafından arsa sahipleri ..., ... ve ... ile üçüncü kişiler aleyhine açılan davada sözleşme konusu ... İli, ... İlçesi, Merkez 23 pafta, 6547 ada 1 parsel sayılı taşınmazda davalılar adına olan tapu kaydının %70’lik kısmına isabet eden paylarının iptâli ile bu payların davacı şirket adına tesciline karar verilmesi talep edilmiştir.

Davalılar davanın reddini savunmuş, mahkemece davanın kabulüne, dava konusu 6547 ada 1 parsel sayılı taşınmazın davalılar adına olan tapu kaydının %70’lik kısmına isabet eden paylarının iptâli ile bu payların davacı şirket adına kayıt ve tesciline karar verilmiş, karar davalılardan ..., ... ... ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre temyiz eden davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davacı şirket ile davalı ve dava dışı arsa sahipleri arasında 06.10.1997, 04.05.1999, 24.11.1999 ve 17.07.2000 tarihli düzenleme şeklinde gayrimenkul satış vaadi ve dükkan karşılığı inşaat sözleşmeleri akdedilmiştir. Sözleşme hükümlerine göre bloklar halinde yapılacak inşaatlar tamamlandıktan sonra bağımsız bölümlerin %30’u arsa sahiplerine, %70’i ise müteahhit şirkete ait olacak, sözleşmenin akdedilmesinden itibaren 30 gün içinde arsa malikleri hisselerinin %70’ini müteahhit şirkete devredeceklerdir. Devredilecek bu hisseler üzerine ipotek konulacağı sözleşmede ayrıca kararlaştırılmıştır. İpoteğin aşamalı olarak kaldırılacağı da hükme bağlanmıştır. Temyiz eden davalılardan ... 24.11.1999 tarihli sözleşmede arsa sahibi olarak yer almış olup, dava konusu 6547 ada 1 parselde adına kayıtlı olan 223/2400 hisse tapusunun %70’inin iptâli ile yüklenici şirket adına tesciline karar verilmesi doğru ise de sözleşme hükmü gereği devredilecek bu hisse üzerine ipotek konulmamış olması doğru görülmemiş, karar bu yönden bozmayı gerektirmiştir.

3-Davalılardan ... ... ve ... arsa sahibi olmayıp, arsa sahibinden bağımsız bölüm satın alan üçüncü kişi durumundadır. Davalı ..., dava dışı arsa sahibi ...’den 6547 ada 1 parseldeki 419/2400 hisseyi satın almış, hisselerinin bir kısmını arsa sahibinin talimatı doğrultusunda üçüncü kişilere devrettikten sonra üzerinde halen kayıtlı olan 100/2400 hisse kalmıştır. Dava dışı ... diğer davalı ...’dan 119/2400 hisse iktisap etmiş, bu hissenin 85/2400 hissesini davalı ...’a devretmiştir. Davalı ...’e satış yapan ... ile ... arasında düzenlenen 06.03.2002 günlü noter satış vaadi sözleşmesine göre davalı ...’a 1 dükkan isabet etmektedir. Diğer davalı ... da yine bir dükkan satın almıştır. Adı geçen bu davalılar üçüncü kişi durumunda olduklarından adlarına kayıtlı olan hisselerin %70’inin iptâli ile davacı şirket adına tesciline karar verilmesi doğru değildir.

Mahkemece yapılacak iş; davalı ... ve davalı ...’a ait birer adet dükkan yönünden dava konusu taşınmaz üzerine fiilen yapılan bağımsız bölümler nazara alınarak ilerde kurulacak kat irtifakına esas olacak şekilde her bir bağımsız bölüm ve bu arada davalı üçüncü kişilere ait olan bağımsız bölümlere isabet edecek arsa paylarının bilirkişi incelemesi yaptırılarak belirlenmesi, bu arsa paylarının üzerlerinde ipkası ile kalan payların iptâli ve davacı yüklenici adına tesciline karar verilmesinden ibarettir. Mahkemece bu husus gözetilmeden davalı üçüncü kişi ... ve ...’in tapudaki hisselerinin %70’inin iptâli ile yüklenici adına tesciline karar verilmesi doğru olmamış, karar bu yönden de bozmayı gerektirmiştir.

4-Dava dilekçesinde gösterilen değer 10 milyar TL’dir. Mahkemece yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporunda her bir davalının adına kayıtlı olan hisselerin %70’ine isabet eden değer belirlenmiş ise de bu miktar üzerinden harç ikmâl ettirilmediği halde davacı yüklenici yararına keşifte belirlenen değer üzerinden nisbî vekâlet ücretine hükmedilmiş olması da bozma nedeni sayılmıştır.

SONUÇ:Yukarıda (1.) bendde yazılı nedenlerle davalıların diğer temyiz itirazlarının reddine, (2.), (3.) ve (4.) bentlerde açıklanan nedenlerle kararın temyiz eden davalılar yararına BOZULMASINA, 550,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan davalı ... ve ...’a ödenmesine, ödedikleri temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalılara geri verilmesine, 09.04.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/90, Karar No: 2016/6297, Tarih: 10.05.2016

**8. Ceza Dairesi         2016/90 E.  ,  2016/6297 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Katılanın bankamatikten para çekmeye çalıştığı esnada sanığın yardımcı olma bahanesiyle katılana ait kartı alıp, elinde bulunan ...'e ait kartı katılana vererek olay yerinden uzaklaşması şeklindeki eyleminin TCK.nun 141/1. madde ve fıkrası uyarınca basit hırsızlık suçuna uyduğu gözetilmeden, yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle TCK.nun 142/2-b madde ve fıkrası uyarınca nitelikli hırsızlıktan cezalandırılmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMA- SINA), 10.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26241, Karar No: 2015/8012, Tarih: 15.04.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/26241 E.  ,  2015/8012 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bala Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/11/2013

NUMARASI : 2011/283-2013/178

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1) Bir taşınmazın arsa sayılabilmesi için, değerlendirme tarihinde belediye imar planı içinde olması, değilse, belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunması ve ayrıca belediye hizmetlerinden yararlanması, etrafının da meskun olması gerekir. Bala Belediye Başkanlığının cevabi yazısında, taşınmazın meskun sahada yer almadığı, belediye hizmetlerinden faydalanmadığı belirtilmiştir.

Taşınmazın mevcut durumu itibariyle arsa vasfını kazanmadığı anlaşıldığından, arazi niteliğinde olduğu gözetilerek arazi değerlendirmesi yapılması için yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu eşliğinde keşif yapılarak, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca taşınmazın olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirine göre değer biçildikten sonra bulunan bedele taşınmazın bilirkişi raporunda belirtilen özelliklerine göre Kamulaştırma Kanununun 11/1-i maddesi gereğince objektif değer arttırıcı unsur ilavesi suretiyle değer tespiti gerekirken, taşınmazın zeminine arsa niteliğine göre değer biçen bilirkişi raporuna göre karar verilmesi,

2) 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dört ay içinde sonuçlandırılamayan davada kamulaştırma bedeline uygulanacak faizin karar tarihine kadar işletilmesi gerektiği hususunun hüküm fıkrasında belirtilmemesi ve faiz başlangıç tarihinin hatalı yazılması,

3) Dava konusu taşınmazın tapu kaydında bulunan haciz ve ipotek şerhlerinin hükmedilen bedele yansıtılmaması,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 15.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.