muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/16161, Karar No: 2013/8089, Tarih: 01.04.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/16161 E.  ,  2013/8089 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : TCK 89/1, 89/2-b, 62/1, 53/6 maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle Yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafi tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki otomobille meskun mahalde gece vakti iki yönlü yolda sokak içerisinde seyri sırasında kontrolsüz kavşağa geldiğinde sağ tarafındaki sokağa doğru aniden dönüş yapmak isterken kavşak başını kullanarak karşıdan karşıya geçmekte olan katılana çarparak nitelikli yaraladığı olayda, olayın oluş şekli, sanığın asli ve tam kusurlu oluşu ve meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak temel ceza tayininde asgari hadden ayrılınması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin sübuta, yaralanmanın niteliğine, cezanın paraya çevrilmesi, ertelenmesi veya hükmün açıklanmasının geri bırakılması gerektiğine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Katılanın kemik kırığı oluşacak nitelikte yaralandığı olay nedeniyle sanığa hükmolunan temel cezanın TCK'nın 89/2-b maddesi uyarınca yarısı oranında arttırılacağının gözetilmeyerek TCK'nın 89/1 maddesi gereğince belirlenen cezada TCK'nın 89/2-b maddesi gereğince bir kat arttırım yapılıp, buna göre belirlenen cezada TCK'nın 62/1 maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak sanığa fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 2 nolu paragrafındaki “bir kat” ibaresinin “yarısı oranında”, “6 ay” ibaresinin “4 ay 15 gün”, 3 nolu paragrafındaki “5 ay” ibaresinin “3 ay 22 gün” olarak değiştirilmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 01.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1620, Karar No: 2010/26396, Tarih: 23.09.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/1620 E.  ,  2010/26396 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2008/261075

MAHKEMESİ : Boyabat Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/07/2008

NUMARASI : 2008/329

SUÇ : Kasten yaralama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1.Suçta kullanılan çay bardağının 5237 sayılı TCK'nun 6/1-f maddesi kapsamında saldırı ve savunmada kullanılmaya elverişli silahtan sayılan aletlerden olup olmadığı konusu denetime olanak verecek biçimde tartışılıp değerlendirilmeden eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

2.Tanık yoklaması yapıldıktan sonra her bir tanığın ayrı ayrı ve sonradan dinlenecek tanıklar yanında bulunmaksızın dinlenmeleri gerekirken 22.04.2008 tarihli oturumda tanık M. K. ve B.K.'nun birlikte dinlenilmeleri suretiyle 5271 sayılı yasanın 52.maddesine aykırı davranılması,

3.Adli sicil kaydında birden fazla verilen hüküm bulunan sanık hakkında tayin olunan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilirken 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin infazı Hakkında Kanunun 108.maddesinin 2.bendine göre "koşullu salıverilme süresine eklenecek miktar tekerrüre esas alınan cezanın en ağırından fazla olamaz" düzenlemesi gözetilerek en ağır hükümlülüğün tekerrürü esas alınması gerekirken iki ayrı hükümlülüğü tekerrüre esas alınarak karışıklığa yol açılması,

4.Şikayetçiye ait adli raporun aslı ya da onaylı örneği getirtilmeden eksik kovuşturma sonucu yazılı şeklide hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 23.09.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6555, Karar No: 2012/13861, Tarih: 29.11.2012

**9. Ceza Dairesi         2012/6555 E.  ,  2012/13861 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Hükümlünün kaçması

Hüküm : TCK’nın 292/1, 62, 53/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yokluğunda verilen kararın tebliği tarihinde cezaevinde olan sanığa tebligatın cezaevinde yapılması gerekirken ikamet adresine Tebligat Kanununun 35. maddesi uyarınca yapılan tebligat geçersiz olup öğrenme üzerine verilen temyiz dilekçesinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Tekerrüre esas mahkumiyeti bulunan sanık hakkında TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 29.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4648, Karar No: 2020/7129, Tarih: 30.06.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/4648 E.  ,  2020/7129 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Oluşa ve dosya kapsamına göre; 29/03/2013 tarihli Olay Yeri İnceleme Raporunda şüpheli şahsın saat 04:30 sıralarında demir kesme makası ile kepengi kestiğinin, 15 dakika sonra da kepengi kaldırarak içeri girdiğinin belirtildiği, UYAP'tan alınan güneşin doğuş ve batış çizelgesine göre yaz saati uygulaması da dikkate alındığında, suç tarihinde gece vaktinin 04:44'te sona erdiği, dosya içerisinde yer alan CD kayıtları izlendiğinde ise suç saatinin tam olarak anlaşılamadığı dikkate alındığında; söz konusu CD kayıtları gerekirse bilirkişi marifetiyle incelenerek suç saati netleştirilmesi gerektiği gözetilmeden, eylemlerin gece vakti işlendiğine dair delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde denetime olanak verecek şekilde açıklanıp tartışılmadan suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından 5237 sayılı TCK'nın 143. ve 116/4 maddelerinin uygulanması,

2- İş yeri dokunulmazlığını bozma suçunun birden fazla kişi ile birlikte işlenmesi nedeniyle suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 119/1-c maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Kabule göre de;

Daha önce hapis cezasına mahkum edilmemiş olan ve fiili işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış olan suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından hükmolunan kısa süreli hapis cezalarının, 5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesi gereğince, aynı maddenin 1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin zorunlu olduğunun gözetilmemesi,

4-5237 sayılı TCK'nın 53/4.maddesinde yer alan "Kısa süreli hapis cezası ertelenmiş veya fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında birinci fıkra hükmü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında aynı Kanun'un 53/1.maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 30.06.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13660, Karar No: 2016/26960, Tarih: 13.12.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/13660 E.  ,  2016/26960 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin kayden alt işveren bünyesinde davalı şirketin işlerinde çalıştırıldığını, davalı ile alt işveren arasındaki ilişkinin muvazalı olduğunu,... ve Müş. Hiz. A.Ş.’nin davalının yüzde yüz iştirakı olan bir şirket olduğunu, müvekkilinin kayden alt işveren işçisi gösterilmesi sebebiyle, müvekkiline, davalının bünyesinde çalışan emsal işçilere ödenenden daha az ücret ve sosyal yardımda bulunulduğunu, daha ağır şartlarda çalıştırıldığını, asıl işin alt işverene verilmesinin hukuka aykırı olduğunu, davalının Anayasa’dan kaynaklanan eşit davranma yükümlülüğüne aykırı hareket ettiğini, müvekkilinin davalı bünyesinde çalışan işçilerden farksız olmasına rağmen işçilik alacakları ve çalışma şartlarının oldukça farklı olduğunu ve iş bu davanın açılarak fark ücret alacaklarının istenilmesi zorunluluğunun doğduğunu ileri sürerek, fark ücret, ilave tediye, ikramiye, yemek bedeli, ara dinlenme, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ile hafta tatili ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının çalıştığı... ve Müş. Hiz. A.Ş.’nin müvekkilinden bağımsız ve farklı bir iş kolunda hizmet verdiğini, müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini, müvekkili ile söz konusu şirket arasındaki ilişkinin muvazaalı olmadığını, davacının iddia ve taleplerinde haksız olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Somut olayda, mahkemece, iş kolu tespitine ilişkin, Yargıtay 9. Hukuk Dairesi’nin 05.07.2012 tarih ve 2012/18727 esas, 2012/26716 karar sayılı kararına da dayanılarak, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olmadığı ve davacının toplu iş sözleşmesinden faydalanamayacağı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Eldeki davayla benzer mahiyetteki uyuşmazlıklarda, Yargıtay 9. Hukuk Dairesi’nin 05.07.2012 tarihli iş kolu tespitine ilişkin kararı neticesinde, ... A.Ş. ve... ve Müş. Hiz. A.Ş. arasındaki ilişkide muvaza olgusunun ortadan kalktığı; ancak anılan iş kolu tespiti kararından önceki dönemler için bu ilişkinin muvazaalı olduğu kabul edilerek uygulamalar yapılmış, bu yönde verilen kararlar Yargıtay denetiminden geçerek kesinleşmiştir. O halde, iş kolu tespiti kararına kadar olan dönem için, muvazaa olgusu konusundaki istikrar kazanan yargısal uygulamalar dikkate alınmalı ve bu döneme ait davacının istekleri, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğu kabul edilerek değerlendirilmelidir.

Diğer taraftan, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğu dönemle ilgili olarak, davacının asıl işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden yararlanması için, taraf sendikaya üye olması ve üyeliğin işverene bildirilmesi veya dayanışma aidatı kesilmesini talep etmesi gereklidir. Davacı taraf, bu şartların gerçekleştiğini iddia ve ispat etmediğinden, davacının, davalı şirketin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden yararlanması mümkün değildir. Ancak, dava dilekçesinde, davalı bünyesinde çalışan emsal işçilere ödenen ücret ve sağlanan haklara dayanılarak talepte bulunulmuş olması karşısında, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğu dönemle ilgili olarak, davalının bünyesinde çalışan emsal işçi bulunup bulunmadığının araştırılması gereklidir. Emsal işçi araştırmasında, toplu iş sözleşmesinden yararlanan bir işçinin davacının emsali olamayacağı hususu, gözardı edilmemelidir.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular dikkate alınmadan yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, davacı yararına takdir edilen 1.350,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıya yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13.12.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/298, Karar No: 2020/6768, Tarih: 03.11.2020

**14. Hukuk Dairesi         2017/298 E.  ,  2020/6768 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalılar ..., ..., ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda somut olaya gelince; gerekçeli kararın davalılar ... ve ...'na tebliğ edilmediği, davalılar ..., ..., ..., ..., ..., ...’e doğrudan Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği, davalı ...'ın mernis adresi Yurtdışı olmasına rağmen ilanen tebligat yapıldığı tebligatların 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine aykırı olduğu anlaşılmakla, yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davalılara ve usulsüz olarak tebliğ edilen davalılara, gerekçeli kararın 7201 sayılı Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine göre usulüne uygun olarak tebliği ile temyiz süresinin beklenilmesi, daha sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHKEMESİNE İADESİNE, 03/11/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.Başkan
Yargıtay — Esas No: 2020/5475, Karar No: 2021/4706, Tarih: 24.03.2021

**7. Ceza Dairesi         2020/5475 E.  ,  2021/4706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat, iade

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5271 sayılı CMK’nun 260/1. maddesi gereğince katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunan Gümrük İdaresi'nin hükmü temyize hakkı bulunduğu gözetilerek Gümrük İdaresi vekilinin temyizi üzerine yapılan incelemede;

Olay günü Gültepe Hudut Karakol personelinin Buket Köyü bölgesinde bulunan hudut taşları arasından 150-200 kişilik bir grubun Suriye'den Türkiye'ye kahverengi 50 kg'lık kıl çuvallar içerisinde ne olduğu tespit edilemeyen malzemeleri geçirerek beyaz renkli bir kamyona yükledikleri ve kamyonun da Uğurhan Köyü'ne doğru ilerlediği bilgisini jandarma personeline bildirdiği, jandarma personelinin de bu bilgiye istinaden Şanlı Köyü mevkiinde yol kontrol noktası oluşturduğu, sanığın içerisinde bulunduğu ve ihbara uygun olduğu gözlemlenen 63 FG 088 plakalı kamyonun uygulama noktasını görmesi üzerine ışıklarını söndürerek ana yoldan çıktığı ve Şanlı Köyü içerisinde park etmiş halde görüldüğü, kamyonun içerisinde yine ihbara uygun kahverengi kıl çuvallar içerisinde herhangi bir fatura ve sevk irsaliyesi ibraz edilemeyen 6.800 kg kimyon ve 50 kg toz şeker ele geçirildiği olayda, suça konu eşyanın Suriye'den gümrük kapısı dışından yurda sokulduğu ve sanığın kesintisiz takip sonucu yakalandığı anlaşıldığından, eylemin suç tarihinde yürürlükte bulunan 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu kapsamında kaldığı gözetilerek sanığın suç tarihinde yürürlükte bulunan 5607 sayılı Yasanın 3/1-2. cümle uyarınca cezalandırılması gerekirken yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, Gümrük İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/183, Karar No: 2006/847, Tarih: 13.02.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/183 E.  ,  2006/847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde kamulaştırma bedelinin arttırılması ile faiz ve masrafların davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

1-Dava konusu edilen taşınmaz malın tapu kayıt maliklerinden paydaş ...'nın yargılama sırasında (17.11.2004 günü) ölmüş olduğu temyiz dilekçesine ekli ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 23.11.2004 gün 2004/396-348 sayılı mirasçılık belgesi içeriğinden anlaşılmaktadır.

Bu durumda 2942 Sayılı Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasa ile değişik 14. maddesi uyarınca adı geçen kişinin -mirasçılık belgesinde gösterilen- mirasçılarının davaya dahil edilerek taraf teşkili sağlandıktan sonra hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Kabule göre de;

2-Tarım arazisi (zeytinlik) niteliğinde olan taşınmazın 2942 Sayılı Yasanın 4650 Sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca değerinin tesbitinde, bu zeytinliğin değerlendirme tarihi (2004 yılı) itibariyle dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg. başına ortalama satış fiyatının alınması gerekir. Bu durumda bilirkişi kurulunca düzenlenen raporda İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilen zeytin ürününe ilişkin veri cetvelinde yazılı dekar başına 525 kg yerine 250 kg verim, üretim gideri 230.000.000 TL/dekar iken 130.835.000 TL/dekar ve satış fiyatı 1.150.000 TL/kg iken 750.000 TL/kg olarak alınmak suretiyle Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamasına ters düşecek biçimde kamulaştırma bedelinin tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 13.02.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7401, Karar No: 2012/10975, Tarih: 07.11.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/7401 E.  ,  2012/10975 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan sanıklar ..., ... ve ...'ın yapılan yargılamaları sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetlerine dair Boyabat Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 29.11.2007 gün ve 2007/118 Esas, 2007/267 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar ve Üst Cumhuriyet Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya kapsamına göre sanıklar ... ve ...'in diğer sanık ...'un mağdureyi kaçırması sırasında otomobil içerisinde her an müdahaleye hazır biçimde beklediklerinin anlaşılması, bu kişiler olmadan kaçırma ve hürriyetten yoksun bırakma suçunun oluşmasının olanaklı bulunmaması karşısında sanıklar ... ve ...'in TCK.nın 37. maddesi kapsamında suçu birlikte işleyen sıfatıyla sorumlu tutulmaları gerektiği gözetilmeden aynı Kanunun 39. maddesinden sorumlu tutulmaları karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, ceza doğru takdir edilmiş olsaydı sanıklar ... ve ... hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesinin mümkün bulunmayacak olması gözetildiğinde, sanıkların yanılgılı uygulama nedeniyle ortaya çıkan hafif cezadan dolayı haklarındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının 2. kez ve farklı biçimde yararlandırılması anlamına geleceğinden bunun hakkaniyete ve hukuka aykırı olacağı anlaşıldığından tebliğnamedeki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanması yönündeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 07.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19829, Karar No: 2013/1416, Tarih: 28.01.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/19829 E.  ,  2013/1416 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suç tarihi olan 31.03.2005’ten temyiz inceleme gününe kadar 765 sayılı TCK’nın 102/4 ve 104/2 maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımının dolduğu anlaşıldığından; 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 28.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.