muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/203, Karar No: 2019/10913, Tarih: 24.06.2019

**13. Ceza Dairesi         2019/203 E.  ,  2019/10913 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Konut dokunulmazlığını bozma suçunun geceden sayılan zaman dilimi olan 21.45 sıralarında işlendiği olayda; sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 116/4. maddesi ile uygulama yapılması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Sanık hakkında teşebbüs hükümleri uygulanırken sanığın suç yolunda kat ettiği mesafe gözönüne alınarak cezasında daha az oranda indirim yapılması gerekirken en üst oranda indirim yoluna gidilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz talepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK 326/son maddesi uyarınca sanığın ceza süresi bakımından kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 24/06/2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4188, Karar No: 2012/4829, Tarih: 12.06.2012

**1. Ceza Dairesi         2011/4188 E.  ,  2012/4829 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : Beraat

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-... Adli Tıp Şube Müdürlüğü'nün 27/04/2009 tarihli raporunda, maktulün boyun 7. Omurga kırığının, bu bölgenin bir yere çarparak yüzüstü sol yana düşme esnasında boynun aşırı gerilmesi ve rotasyonuna bağlı oluşmasının mümkün olduğu, adli tahkikat sonucunda mahkemece karar verilmesinin uygun olacağının bildirilmesi karşısında; bu konuda rapor alınması yönünden bozma isteyen tebliğname düşüncesi benimsenmemiştir.

2-Sanık ...'in, ...'ı kasten öldürme suçu yönünden elde edilen delillerin, hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, Cumhuriyet Savcısının sübuta yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (ONANMASINA), 12/06/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12746, Karar No: 2010/1239, Tarih: 09.02.2010

**14. Hukuk Dairesi         2009/12746 E.  ,  2010/1239 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, dava ve birleşen davada davalılar aleyhine 31.05.2006 gününde verilen dilekçe ile kişisel hakka dayalı tapu iptal tescil ve haciz şerhlerinin kaldırılması istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın kabulüne dair verilen 09.03.2009 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davalı ... vd. vekili (... dışındaki) tarafından istenilmekle, tayin olunan 09.02.2010 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalılar vekili Av.... ile karşı taraftan davacı vekili Av.... geldi. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, dava ve birleşen davada, arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi uyarınca yükleniciye bırakılması kararlaştırılan 9204 ada 19 parseldeki 2 numaralı bağımsız bölümün yükleniciden 03.03.1998 tarihli adi yazılı temlik sözleşmesi ile aldığını, dava konusu bağımsız bölümün Ankara 7. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2002/516 Esas, 2005/108 Karar sayılı ilamı ile yüklenici adına tescil edildiğini ileri sürerek tapu iptali tescil ve haciz şerhlerinin kaldırılması isteminde bulunmuştur.

Davacı 28.05.2007 tarihinde davasını kısmen ıslah ederek, dava konusu bağımsız bölüme ait tapu kaydına konulan haciz şerhlerinin terkinini istemiştir.

Davalı yüklenici ... her hangi bir beyanda bulunmamıştır. Arsa sahibi olan davalılar yapıda eksik işler bulunduğunu lehlerine kesinleşmiş alacak hükmü olduğunu, bunların ödenmediğinden davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü arsa sahibi davalılar temyiz etmiştir.

Burada öncelikle tapu kaydına işlenen ihtiyati haciz ve ihtiyati tedbir belirtmelerinin hukuki sonuçları üzerinde durulması gerekmektedir.

Genel olarak, kesin hukuki himaye sonucunun ortaya çıkmasına kadar yargılama öncesinde veya sonrasında doğabilecek risklerden davacı ve / veya davalıyı korumak için yargı organlarınca verilen geniş ya da dar kapsamlı hukuki himaye “geçici hukuki himaye tedbirleri” olarak tanımlanır (... ..., Geçici Himaye Tedbirleri, Ankara 2001 s.32). HUMK’nun 101. vd maddelerinde düzenlenen ihtiyati tedbir de geçici hukuki himaye tedbirlerinden birisidir. İhtiyati tedbir yoluyla taraf dava konusu hakka ilişkin doğacak tehlikelerden korunmaktadır. Tapu kaydına konulan ihtiyati tedbir, aynı zamanda tapuda yapılacak intikallerde üçüncü kişilerin TMK’nun 1023.maddesinin korumasından yararlanmasını da engeller. Bu tür işlemler aynı zamanda taşınmaz üzerinde sonradan hak iddia edecek kişileri tapu kaydının alenilik ilkesinden faydalanarak uyarmayı da amaçlar.

İhtiyati haciz ise, alacaklıya henüz kesin haciz istemek yetkisinin verilmediği bir devrede borçlunun mallarına el konulmak suretiyle alacaklının para alacağının zamanında tahsil edilebilmesini garanti altına alır. Aslında ihtiyati haciz, ihtiyati tedbirin özel bir çeşididir. İhtiyati haciz sadece para alacakları hakkındaki davalarda (veya icra takiplerinde) bahis konusu olduğu halde, ihtiyati tedbir kaideden paradan başka şeyler (haklar, menkuller, gayrimenkuller) hakkındaki davalarda alınır (Prof. Dr. Baki Kuru, Hukuk Muhakemeleri Usulü, Ekim 1968 s.576).

Gerek ihtiyati tedbir kararı, gerekse ihtiyati haciz kararı verildikten sonra bu kararın ilgili tapuya işlenmesi sonucu ihtiyati tedbir veya ihtiyati haciz kararları TMK m.1020 hükmü gereğince “tapu sicilinin açıklığı” prensibi uyarınca aleniyet kazanır ve bundan sonra hiç kimse tapu sicilindeki bir kaydı bilmediğini ileri süremez. Bunun dışında o tapuyla ilgili işlem yapan herkesin kaydın nedenini araştırması, halin icabı ve hayatın olağan akışı gereğidir. Yoksa ne ihtiyati tedbir kararının ne de ihtiyati haciz kararının bir önemi, tapu siciline şerh edilmesinin bir anlamı kalmaz. İhtiyati tedbir ve ihtiyati haciz şerhini işlevi de tapu siciline yazılmasından sonra başlar.

Somut uyuşmazlıkta; davalı yüklenici lehine olan Ankara 7.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2002/516 esasındaki dava nedeniyle yüklenici lehine kesinleşmiş mahkeme kararı bulunduğu tapuda 4.4.2006 tarihinde işlenmiş, bu tarihten sonra aleniyet kazanmıştır. Bütün bu açıklamalar göre 04.04.2006 tarihinden sonra işlenen ihtiyati tedbir kararları ile 10.01.2007 tarihinde işlenen icra-i haciz şerhinin terkininde bir yanılgı yoktur. Ancak, Ankara 7.İcra Müdürlüğünün talebi ile konulan 29.11.2005 tarihli haciz şerhinin kaldırılabilmesi için yararına şerh konulan kişinin araştırılıp HUMK’nun K.nun 73. maddesi uyarınca davada taraf durumunu alması zorunludur. Taraf teşkili sağlanmadan 29.11.2005 tarihli haciz şerhinin kaldırılması doğru olmamıştır.

Bütün bunların dışında davacının dayandığı 03.03.1998 günlü adi yazılı sözleşme yüklenicinin davacıya yaptığı temlik işlemidir. Bir tanımlama yapmak gerekirse alacağın temliki alacaklı (davalı yüklenici) ile onu devralan (üçüncü kişi) arasında borçlunun (arsa sahiplerinin) rızasını gerektirmeden yapılabilen ve sadece kazandırıcı bir tasarruf işlemi niteliği taşıyan şekle bağlı bir akittir (B.K. m.162,163). Başlangıçta temlik işleminden haberdar olmayan ancak üçüncü kişinin ifa talebi üzerine işleme vakıf olan borçlu (arsa sahipleri) Borçlar Kanunu’nun 167. maddesi hükmüne göre temliki öğrendikleri zaman temlik edene karşı haiz olduğu defileri temellük eden (üçüncü kişiye) karşı dahi ileri sürebilir hale gelir. Dolayısıyla arsa sahibi olan davacılar yasanın bu hükmünden yararlanarak arsa payı inşaat sözleşmesi uyarıca haiz olduğu hakları davacıya karşı da ileri sürebilecektir.

Eldeki davada bu davanın açılmasından evvel arsa sahipleri tarafından Ankara 7.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2002/516 esasında kayıtlı davada inşaattaki eksik ve ayıplı işlerden dolayı tazminat isteminde bulunulmuş, mahkemece toplam 11.179.78 TL’nin yükleniciden tahsiline karar verilmiş, hüküm temyiz edilmeksizin 15.11.2005 tarihinde kesinleşmiştir. Arsa sahipleri ile yüklenici arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin ifa ile sonuçlandığını, dolayısıyla davacınında ifa hükümlerinden yararlanabileceğinin kabulü için mahkemenin hüküm altına aldığı tutarın arsa sahibi olan davalılara ödenmiş olması gerekir. Aksi takdirde arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesinin ifa ile sonuçlandığı kabul edilemeyeceğinden ne yüklenici ne de onun temlik işleminde bulunduğu üçüncü kişi sözleşmenin mülkiyet devrine ilişkin hükümlerinden yararlanamaz.

Mahkemece yapılması gereken iş, davalı arsa sahipleri lehine hüküm altına alınan 7.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2002/516 esasında kayıtlı dava dosyasının akıbetini araştırmak, ilamın infazı için icra takibi yapılmışsa takip dosyasını getirtmek, icra takip dosyası hesap tablosunda belirlenen miktarı davalı arsa sahiplerine ödenmek üzere depo ettirmek, mülkiyet aktarımı istemini bu şekilde, ihtiyati haciz ve tedbir şerhlerinin terkini istemini ise yukarıda açıklandığı biçimde sonuçlandırmak olmalıdır.

Değinilen yönler gözetilmeden kurulan kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın BOZULMASINA, 750.00 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı arsa sahiplerine verilmesine, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 09.02.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8072, Karar No: 2012/8241, Tarih: 31.12.2012

**15. Hukuk Dairesi         2012/8072 E.  ,  2012/8241 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... İlaçlama İnş. Gıda Ürünleri Tic. Ltd. Şti. ile davalı .... Milli Eğitim Bakanlığı arasındaki davadan dolayı ... 9. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 18.09.2012 gün ve 2011/73-2012/287 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, temizlik hizmet sözleşmesinden kaynaklandığından kararın temyizen incelenmesi görevi Yargıtay Yüksek 13.Hukuk Dairesi'ne aittir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 13.Hukuk Dairesi Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 31.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9674, Karar No: 2011/2697, Tarih: 14.03.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/9674 E.  ,  2011/2697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Yozgat 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 21/04/2009 tarih ve 2009/124-2009/442 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Nürnberg-Fürth Asliye Hukuk Mahkemesi'nce 25.10.2007 tarihinde davalının 40.466,71 EURO ve mahkeme masraflarına ilişkin 4.112,55 EURO'yu faiziyle birlikte ödemesine karar verildiğini, kararın taraflara tebliğ edilerek 10.03.2008 tarihinde kesinleştiğini ileri sürerek, anılan kararın MÖHUK hükümleri uyarınca tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, olayda MÖHUK'nun 54.maddesinde belirtilen tenfiz şartlarının bulunmadığını, zira kamu düzenine ilişkin ve kesin bir yetki kuralı olan HUMK'nun 17.maddesi uyarınca Yozgat Mahkemeleri'nin yetkili bulunduğunu, dava konusu kararın gıyapta verildiğini ve müvekkilinin savunma hakkına uyulmadığını, davacının Yimpaş Yozgat İhtiyaç Maddeleri Paz. A.Ş’nin ortağı olup davanın husumetten reddi gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, davanın yasal dayanağının 5718 sayılı Yasa’nın 54.maddesi olduğu, davacının Alman mahkemelerinde alacak davası açarak talebini hüküm altına aldırdığı, davacının davalı şirkette ortaklığının bulunmadığı, daha önce davalı şirkete karşı ortaklık ilişkisinin kurulmadığı, şirket ortağı olunmadığı iddiaları ile alacak davaları açıldığı, açılan davaların TTK 405/2 maddesinde "Pay sahipleri sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemezler, tasfiye payına mütaallik hakları mahfuzdur" şeklinde yasal düzenleme karşısında reddedildiği, bu nitelikte kararların Yargıtay'ca onaylandığı, bu yasal düzenleme karşısında yabancı mahkeme kararının tenfizine karar verilmesi halinde açıkça Türk Yasaları’na aykırı bir durum oluşacağı, ticari hayatın işleyişine ve kamu düzenine de aykırı olacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkin olup, mahkemece 5718 sayılı Yasa’nın 54 maddesi uyarınca, yabancı mahkeme hükmünün Türk kamu düzenine açıkça aykırı olduğu gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkin olup, mahkemece 5718 sayılı Yasa’nın 54 maddesi uyarınca, yabancı mahkeme hükmünün Türk kamu düzenine açıkça aykırı olduğu gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiştir.

Yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 2675 sayılı MÖHUK.’nun 38/c maddesi (yeni 5718 SK.’nun 54/c maddesi) uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir. Kendisine karşı tenfiz istenen tarafın savunma haklarının ihlali ise kamu düzenine aykırılıktan bağımsız bir tenfiz engeli olarak 38/d maddesinde (5718 sayılı Yasa’nın 54/ç maddesi) düzenlenmiştir.

Kanunda kamu düzeni kavramının zamana ve yere göre değişebilen niteliği gereği bir tanımlama yapılmaktan kaçınılmış ve konunun hakimin takdirine bırakılması tercih edilmiş, ancak kamu düzenine aykırılığın “açıkça” olmasının aranmasıyla bu konuda takdir hakkı bulunan hakime bir sınırlama getirilmek istenmiştir. Bu düzenleme, Türk tenfiz hukukunda, kamu düzeni kavramının izin verdiği ölçüde, yabancı mahkeme kararlarının tanınması ve tenfizi lehine bir eğilimin bulunduğunu göstermektedir. Doktrinde de bu konuda hakime yardımcı olması bakımından bazı kriterler verilmiştir. Buna göre örneğin Türk tenfiz hakimi “kural olarak” yabancı mahkeme kararının doğruluğunu inceleyemez (revision au fond yasağı). Zira aksinin kabulü, aynı davanın Türk mahkemesinde tekrar görülmesi ve yeni bir Türk mahkemesi kararının ortaya çıkması sonucunu doğurur. Ancak örneğin Türk hukukunun vazgeçilmez kabul ettiği temel prensiplerini ihlal eden veya milletlerarası alanda geçerli olan ortak ilkelere aykırı bulunan yabancı mahkeme kararları tenfiz edilemez. Tenfiz hakimi takdir hakkını kullanırken, her somut olayın kendine mahsus özelliklerini de dikkate almalıdır.

O halde dava konusu uyuşmazlık yönünden de somut olayın özelliklerine göre bir inceleme ve değerlendirme yapılmalıdır.

O halde dava konusu uyuşmazlık yönünden de somut olayın özelliklerine göre bir inceleme ve değerlendirme yapılmalıdır.

Burada ilk olarak yabancı mahkemece davalının savunma hakkının ihlal edilip edilmediğinin incelenmesi gereklidir. Somut olayda yabancı mahkemece, dava dilekçesi ve ekleri davalıya tebliğ edilmiş, davalının davaya karşı savunma yapmak isteğini göstermemesi nedeniyle, Alman Usul Yasası’nın 331/3. ve 276. maddeleri uyarınca, davacının talebi üzerine, sözlü yargılama yapılmaksızın “gıyabi karar” verilmiştir. Buraya kadar olan gelişmelerin Türk kamu düzenine aykırı veya davalının savunma hakkını kısıtlar nitelikte olmadığı, benzer olaylarda Yargıtay dairelerince verilen kararlarla da benimsenmiştir (Yargıtay 13. HD. 01.10.1992 gün ve 5764 E.-7352 K., Yargıtay 11. HD. 06.07.2010 gün ve 2008/12797 E.- 2010/7992 K.). Zira “kural olarak” her mahkeme kendi usul hükümlerini uygular ve yabancı mahkemenin uyguladığı usulün Türk usul hukukundan farklı olması, Türk kamu düzeninin müdahalesi için tek başına yeterli sebep oluşturmaz. Aynı ilkeler yabancı mahkemece uygulanan ispat hukuku açısından da geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta incelenmesi gereken diğer bir konu da benzer olaylarda Türkiye’de açılan davaların, TTK’nun 329/1. ve 405/2. maddelerinde düzenlenen, anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyecekleri ve pay sahiplerinin sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyecekleri ilkeleri gereği reddedilmesine rağmen, aynı şartlardaki ortaklarca yabancı mahkemelerde açılan davaların kabul edilmesinin ve alınan farklı yöndeki bu yabancı mahkeme kararlarının Türkiye’de tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağıdır. Nitekim mahkemece bu durum, T.C. Anayasası’nın kanun önünde eşitlik ilkesine ve kamu düzenine aykırı kabul edilmiştir.

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HUMK.’nun 445/10. maddesi uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır.

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HUMK.’nun 445/10. maddesi uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır.

Somut uyuşmazlık yönünden asıl incelenmesi gereken husus, tarafları, konusu veya sebebi “farklı” olan bir yabancı mahkeme kararının, Türk mahkemelerinden alınan kararlar ile bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağı noktasıdır. Burada ilk olarak tanıma ve tenfiz hukukundaki kamu düzenine aykırılık kavramının, iç hukuktaki emredici kurallara aykırılık kavramından daha dar ve sınırlı bir anlama sahip olduğu gözden uzak tutulmamalıdır. Dolayısıyla kamu düzeni gerekçesiyle yabancı mahkeme kararının tenfizine istisnaen müdahale edilmelidir. Ayrıca somut uyuşmazlıkta yukarıda açıklanan revision au fond yasağından ayrılmayı gerektirecek bir özellik de bulunmamaktadır. Yine aynı davanın Türk mahkemelerinde görülmesi halinde farklı sonuca varılacak olması, “tek başına” tanıma ve tenfiz engeli oluşturmayacaktır. Zira, esasa uygulanacak yabancı hukuk gibi yabancı mahkeme kararlarının da Türk mahkemelerinden verilecek kararlarla aynı olması beklenemez.

Bu noktada belki Türk tarafların Türk hukukunun emredici hükümlerinden kaçmak amacıyla yabancı mahkemeden bir karar elde etmeye ve bu kararı Türkiye’de tenfiz ettirmeye çalışmalarının adalet duygusunu sarsacağı, bir başka emredici kural olan kanuna karşı hile yasağına ve bu sebeple de Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı düşünülebilir (Prof. Dr. Ergin Nomer Prof. Dr. Cemal Şanlı, Devletler Hususi Hukuku, İstanbul 2009, 17. Bası, sayfa: 491, dipnot: 270). Ancak öncelikle böyle bir durumun varlığı davalı tarafça ispat edilebilmiş değildir. Kaldı ki somut olayın dikkat edilmesi gereken başka bir özelliği daha vardır. O da Türk hukukunda kabul edilen anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyeceklerine dair ilkenin, Avrupa’da hakim olduğu gibi Alman hukukunda da kural olarak benimsenmiş bulunmasıdır. Somut uyuşmazlıkta yabancı mahkemece davalının savunma haklarının ihlal edilmediği yukarıda açıklanmıştır. Dolayısıyla davalı şirket, benzer ilkelerin egemen olduğu bir hukuk düzeninde, kendisine tanınan savunma olanaklarından yararlanmayarak tenfizini istemediği kararın verilmesine ve kesinleşmesine kendisi neden olmuştur. Davalının bu şekilde yasal haklarını kullanmayıp, örneğin Türk mahkemelerinden verilmiş aynı nitelikteki bir kararı temyiz etmemek suretiyle Türkiye’de de kesinleşmesine neden olabilmesi mümkündür. Böyle bir durumda da kararın kamu düzenine aykırı olduğu ve infaz edilmemesi gerektiği ileri sürülemeyecektir.

O halde mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda yabancı mahkeme hükmünün tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturmayacağı kabul edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 14.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18969, Karar No: 2018/11814, Tarih: 18.09.2018

**13. Ceza Dairesi         2016/18969 E.  ,  2018/11814 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Anayasanın 141, 5271 sayılı CMK’nın 34/1, 230 ve 1412 sayılı CMUK’nun 308/7. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde açık ve gerekçeli olması, Yargıtay'ın bu işlevini yerine getirmesi için gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi, ulaşılan kanaat ve delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde kimliği belirlenemeyen şahsa yönelik hırsızlığa teşebbüs ve müşteki Berkant’a yönelik hırsızlık suçlarından kamu davası açılmasına rağmen suça sürüklenen çocuğun müşteki ...’a yönelik birisi gündüz diğeri gece sayılan zaman dilimi olmak üzere iki kez hırsızlık yaptığının kabulü ile olayların karıştırılarak gerekçesiz hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ...’ın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 18.09.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.