muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/18178, Karar No: 2009/3940, Tarih: 17.03.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/18178 E.  ,  2009/3940 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacılar murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı kanuni gerektirici nedenlere ve temyiz nedenlerine göre davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacıların yakınlarının iş kazası sonucu ölümü nedeniyle uğradıkları maddi ve manevi zararlarının tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece manevi tazminat istemlerinin davalılardan kusurları oranında ayrı ayrı tahsiline, maddi tazminat istemlerinin de reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden davalı ... Limited Şirketi işçisi olan sigortalı İbrahim Yıldızın 22.7.2001 günü davalı ... Limited Şirketi sahibi ... ile birlikte davalı ... Temizlik Limited Şirketinden kiralanan ve davalı operatör ...’nın kullandığı vinçle dış cephe temizliği yaparken meydana gelen iş kazası sonucu vinçten 8. kat hizasından düşüp öldüğü, mahkemece hükme dayanak alınan bilirkişi raporunda İnterpak Temizlik Limited Şirketine % 40 ( % 5 i işveren ölen ... a ait, % 35 i şirket tüzel kişiliğine ait) Boytem Vinç Limited Şirketine % 45 ( % 5 i işyeri yetkilisi ... Tavukçuya ait, % 40 ı şirket tüzel kişiliğine ait) ve vinç operatör ...’ya da % 5 oranında kusur izafe edildiği anlaşılmaktadır.

Birden çok kimsenin birlikte neden oldukları zarardan sorumluluklarını düzenleyen Borçlar Kanunu’nun 50., 51., 142. maddelerine göre zarara uğrayan kişi zararının kendi kusuruna isabet eden kısmı dışındaki bölümünün tamamını müteselsil sorumlulardan hepsini hasım gösterip isteyebileceği gibi yalnızca birisi aleyhine açacağı dava ile de ondan talep edebilir. Anılan Kanunun 141. maddesi gereğinse teselsül ister yasadan ister sözleşmeden doğsun, bu kuraldan yararlanmak için, zarara uğrayanın daha geniş bir deyimle alacaklının talebi yeterlidir.

Ana kural bu olmakla ve davacının 29.8.2001 tarihli dava dilekçesinde müteselsilen sözcüğünü kullanmak suretiyle tahsil isteği bulunmamakla beraber; dava dilekçesindeki sözlerden ve ileri sürülen olaylardan ve bunların yorumundan, davacının dolaylı bir biçimde müteselsilen bir ödetme isteği bulunduğu anlaşıldığı takdirde, yukarıda belirtilen kuralın uygulanmasında yasal bir sakınca yoktur. Dairemizin ve giderek Yargıtay’ın yerleşmiş görüşleri de bu doğrultudadır. Kuşku yoktur ki, yapılacak yorumlarda temel hüküm BK. nun 18. maddesidir. Bu genel yorum kuralı, dava sırasındaki bir beyanın, ya da dava ve cevap dilekçeleri ile tarafların yine dava sırasındaki yazılı bildirimlerinin yorumunda da uygulanır. Çünkü, gerek dava dilekçeleri, gerekse tarafların dava sırasındaki sözlü ve yazılı diğer bildirimleri, kural olarak, birer hukuksal işlemdir ve her hukuk işlemi gibi BK. nun 18 ve MK. nun 2. maddeleri gereğince bildirimde bulunanın kullandığı sözlere bakılmayarak, afakî iyi niyet kurallarınca kullanılan sözlerden veya yazılardan ne gibi bir

anlam çıkarılması gerektiği belli edilerek yorumlanmalı ve bu yorum sonucuna göre işlem yapılmalıdır.

Temyiz incelemesine konu olan bu davada, davacılar tarafından düzenlenen 29.08.2001 günlü dava dilekçesinde, gerçekten açık bir şekilde müteselsilen sözcüğü kullanılmak suretiyle tahsil isteği mevcut değildir. Ne var ki, davacılar, bir iş kazasında ölen miras bırakanlarının olayda hiçbir kusurunun bulunmadığını açıkça vurgulamış ve üstelik davalılara belli oranda bir kusur atfetmek suretiyle iddialarını da sınırlamamış ve sonuçta (fazlaya ait talep haklarını saklı tutmak suretiyle) zararının tümünü davalı işverenlerden istemişlerdir. Artık burada, davacıların her davalıdan gerçekleşecek kusur oranında bir talepte bulunduğunu ileri sürmek mümkün değildir. Davacıların zararlı sonucu meydana getiren müteselsil borçlular aleyhine açtıkları bir davada zararın tümünü talep etmekle halin icabına göre, örtülü olarak değil, aksine BK.nun 142. maddesinde öngörülen teselsül kuralına açık bir şekilde dayandıklarının belirgin bir kanıtıdır; bu gibi durumlarda, müteselsilen sözcüğünün dava dilekçesinde kullanılmamış olması sonuca etkili değildir.

Mahkemece davacıların maddi tazminat istemlerinin reddine ilişkin olarak verilen hüküm doğru ise de; bu yön gözetilerek manevi tazminat istemlerinin müştereken ve müteselsilen davalılardan tahsiline karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının tümden silinerek yerine,

"1- Davanın kısmen kabulüne,

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının tümden silinerek yerine,

"1- Davanın kısmen kabulüne,

Davacı ...'in maddi tazminat davasının davacının maddi zararının SGK’ca bağlanan aylığın peşin sermaye değeri ile karşılanması nedeniyle reddine, diğer davacıların maddi tazminat davalarının hak sahibi olmamaları nedeniyle reddine,

Manevi tazminat talebinin kabulü ile; davacı ... ve ... için ayrı ayrı 2.000.00’er TL. davacılar ..., ... ve ... için ayrı ayrı 1.000.00’er TL manevi tazminatın 29.8.2001 dava tarihinden itibaren hesaplanacak yasal faizi ile birlikte davalılar İnterpak Temizlik Limited Şirketi, Boytem Temizlik Limited Şirketi, ... ve ...’dan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacılara verilmesine,

2-Maddi tazminat davasının davacının maddi zararının SGK’ca bağlanan aylığın peşin sermaye değeri ile karşılanması nedeniyle reddedildiğinden bu durumun dava açılmazdan önce davacı tarafından bilinmesi mümkün olmadığından, davalılar yararına avukatlık ücretine hükmedilmesine yer olmadığına,

3- Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı üzerinden hesaplanan 840,00 TL. avukatlık ücretinin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacılara verilmesine,

4-Davacılar tarafından yapılan toplam 848.68 TL. yargılama giderinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacılara verilmesine,

5-Alınması gereken, 378,00 TL. karar ve ilam harcından peşin alınan 166,05 TL.nin düşümüyle kalan 211,95 TL. nispî harcın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile Hazine'ye gelir kaydına", rakam ve sözcüklerinin yazılmasına kararın bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, davacıların 60.00-TL temyiz başvuru harcı yatırmış olduğu anlaşılmakla, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlere yükletilmesine, 17.03.2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/150, Karar No: 2015/3308, Tarih: 07.07.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/150 E.  ,  2015/3308 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, kararın nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5237 sayılı TCK'nın 9/3.maddesi uyarınca sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından, dosya içeriğine göre hastane içinde muhkem olduğu anlaşılan elbise dolabının kilidini kırmak suretiyle müştekiye ait çantayı çalan sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK'nın 493/1, 522 ( hafif), 59, 647/ 4. maddeleri ile 5237 sayılı TCK'nın 142/1-a, 151 ve 62. maddeleri uyarınca uygulama yapılıp (mala zarar verme suçu açısından uzlaşma koşulları da değerlendirilerek ) her iki yasaya göre denetime olanak sağlayacak şekilde uygulanan yasa maddeleriyle verilmesi gereken cezalar ayrı ayrı tespit edilip sonuç cezalar karşılaştırılarak lehe olan yasanın belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulmuş ise de, 765 sayılı yasa ile yapılan uygulamanın Kanun'un açıkça lehe olması karşısında , bu husus sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanık ...'ın temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 07.07.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16822, Karar No: 2012/25708, Tarih: 06.09.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/16822 E.  ,  2012/25708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyada mevcut ekspertiz raporu içeriğinde, namlusu içerisinde gaz ayırıcı parçası mevcut bulunan dava konusu silahın, gaz ayırıcı parçasının daire şeklinde delikli bir yapıda olduğu, bu haliyle de özel şekil ve nitelikteki fişeklerin ucunda bulunan ve mermi çekirdeği özelliği taşıyan kurşun küre veya saçma tanelerinin geçebileceği kadar bir boşluk sağladığının belirtilmesi karşısında; dava konusu tabancanın marka, model ve üretim yılı tespit olunup Bilim, Sanayi ve Teknoloji Bakanlığından marka, model ve üretim yılı itibariyle bu silahların mevcut haliyle üretilmesine izin verilip verilmediği sorulup, bu silahların üretim şeması getirtilip dosya kül halinde Adli Tıp Kurumu'na gönderilerek silahın üretim izni verilen orijinal haline göre bilye geçişine imkan verecek şekilde gaz ayırıcı parçasının tadil edilip edilmediğine dair alınacak bir rapor ile 6136 sayılı Yasa kapsamında kalıp kalmadığı hususu kesin olarak saptanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik inceleme ile yazılı biçimde mahkumiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 06.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16900, Karar No: 2014/25841, Tarih: 12.11.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/16900 E.  ,  2014/25841 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Şikayetçi kurum CMK.nun 237. maddesi uyarınca usulen davadan haber- dar edilerek davaya katılma olanağının sağlanmamış olması ve şikayetçi kurum vekilinin hükmü temyiz ederek katılma iradesini ortaya koyması karşısında, 5271 sayılı CMK.nun 237/2. maddesi uyarınca suçtan zarar gören ... Elektrik Dağıtım A.Ş'nin davaya katılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Mahkemece kanıtlar değerlendirilip gerektirici nedenleri açıklanmak sure- tiyle verilen beraat kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan katılan vekilinin, sanığın cezalandırılması gerektiğine yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün (ONANMASINA), 12.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5143, Karar No: 2016/653, Tarih: 07.03.2016

**10. Ceza Dairesi         2015/5143 E.  ,  2016/653 K.**

**"İçtihat Metni"**

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Suç Tarihi : 05/11/2014

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Sanığın ikametinde ele geçirilen 4 paketçik halindeki 0,29 gramdan ibaret suça konu eroini, savunmasının aksine, satacağına veya başkasına devredeceğine ilişkin kuşkuyu aşan yeterli ve kesin delil bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkında "kullanmak için uyarıcı madde bulundurma" yerine, suç niteliği yanlış belirlenerek "uyuşturucu madde ticareti yapma" suçundan hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sanığın SALIVERİLMESİNE, başka suçtan hükümlü veya tutuklu olmadığı takdirde serbest bırakılmasının sağlanması için ilgili Cumhuriyet Başsavcılığı'na yazı yazılmasına; 07/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20460, Karar No: 2013/20993, Tarih: 03.09.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/20460 E.  ,  2013/20993 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : ... olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Davanın reddi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

02.06.2006 tarihli iddianame ile sanığın katılan ...'ün karde- şine ait olup kendisi tarafından kullanılan 2197 parselin doğudaki 4 dönümlük kısmına tecavüz ettiğinden bahisle 3091 sayılı Yasaya muhalefet suçundan kamu davası açılmış ve sulh ceza mahkemesince eylemin TCK.nun 154/1. madde ve fıkrasında yer alan suçu oluşturabileceği gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

DSİ tarafından kanal açılması nedeniyle 2197 parsel ifraz edilmiş olup, sanığın tecavüz ettiği iddia olunan yer 8391 sayılı parsel içinde kalmıştır. Bu yerin dışında kalan ve tescil harici bulunan taşınmazın, adlarına tescili konusunda Başar Kömür'e vekaleten katılan ... ve sanık tarafından açılan tescil davası sonucunda, dava konusu yerin orman sayılan yerlerden olması nedeniyle davanın reddine ilişkin Erzin Asliye Hukuk Mahkemesinin kararı, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 2009/19572 esas, 2010/2719 sayılı kararıyla onanarak kesinleşmiştir. Asliye Ceza Mahkemesinin ihbarı üzerine Cumhuriyet başsavcılığının 08.07.2009 tarihli ek iddianamesi ile, ''Erzin Asliye Hukuk Mahkemesince yapılan keşif sonucunda dava konusu yerin 6831 sayılı Yasa kap- samında orman sayılan yerlerden olduğunu tespit edildiği'' anlaşıldığından bahisle sanığın 6831 sayılı Yasanın 93/1. maddesi uyarınca cezalandırılması için dava açılmıştır.

Açıklandığı üzere 02.06.2006 tarihli iddianame ile açılan dava tapuda kayıtlı 2197 ve ifraz sonucu 8391 parsel numaralı taşınmaza ilişkin olup, 08.07.2009

tarihli ek iddianame bu taşınmazla ilgili olmayan, Asliye Hukuk Mahkemesinde açılan dava konusunu oluşturan, anılan parselin doğusunda kalan tescil harici yere ilişkindir. Bu durumda sanık hakkında farklı iki yere tecavüz ettiğinden bahisle iki dava açılmıştır.

Mahkeme kararının gerekçesinde bu husus kabul olunarak dava konusu yapılan yerin 8391 parsel sayılı tapulu yer olduğu, sanığın tescil davası açtığını iddia etmesi üzerine yargılamanın bu taşınmazın dışına taşarak söz konusu yerin doğusunda yer alan tescil harici yere kaydığı ve yargılamanın sanki tescil harici yer ile ilgiliymiş gibi sürdürüldüğü kabul edilmiştir. Buna rağmen yargılamanın asıl taşınmazdan başka yere yönelmesi sebebiyle dava konusu yerin orman olduğu düşünülerek ek iddianame düzenlendiği, ek iddianamenin 2197 parselin doğu kısmı için açıldığı ve asıl iddianame ile ek iddianamenin aynı yere ilişkin bulunduğu belirtilerek 2197 parselin doğusu ile bu parsel haricinde, doğusunda kalan sınır teşkil eden tescil dışı yer karıştırılmak suretiyle çelişkiye neden olunmuştur.

Bu kabul üzerine sanığın, katılanın zilyetliğinde bulunan taşınmaza tecavüz ettiğinden bahisle mahkumiyetine, aynı konuda karar verildiğinden ek iddianame ile açılan davanın reddine karar verilmiştir.

Bu kabul üzerine sanığın, katılanın zilyetliğinde bulunan taşınmaza tecavüz ettiğinden bahisle mahkumiyetine, aynı konuda karar verildiğinden ek iddianame ile açılan davanın reddine karar verilmiştir.

Yukarıda açıklandığı üzere, 02.06.2006 tarihli ve 08.07.2009 tarihli iddianamelerle açılan davaların aynı yere ilişkin bulunmaması nedeniyle ek iddianame ile açılan davada yargılama yapılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle katılan ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları yerinde yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 03.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19693, Karar No: 2015/33565, Tarih: 03.12.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/19693 E.  ,  2015/33565 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Ankara 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 26/07/2013

NUMARASI : 2012/1338-2013/983

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı şirketin yurtdışı şantiyelerinde çalıştığını ve iş sözleşmesinin haksız şekilde işverence feshedilmesine rağmen işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücret alacağını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının davalı şirket çalışanı olmadığını, dava dışı G. ...Limited Şirketi çalışanı olduğunu, davalı şirketin işveren vekili konumunda olduğunu ve davalı şirkete husumet yöneltilemeyeceğini, ayrıca davacıya ibraname karşılığı hak ettiği alacakların ödendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının yurt dışında çalıştığı yabancı tüzel kişilerle davalı şirket arasında organik bağ bulunduğu, davacıların taleplerinden davalı şirketin sorumlu olduğu, davacı işçinin iş sözleşmesinin haklı olmayan sebeple sona erdiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacının kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücret alacaklarının bulunup bulunmadığı uyuşmazlık konusudur.

Davalı tarafça dosyaya yabancı dilde hazırlanmış ibraname sunulmuş, ibranamelerin üzerinde yazılı miktarda ihbar tazminatı ve yıllık izin ücret alacaklarının ödendiği savunulmuştur. Mahkemece, anılan ibraname doğrultusunda kıdem tazminatı miktarı mahsup edilmiş ancak ihbar tazminatı ve yıllık izin ücret alacakları karşılık ödendiği iddia edilen kısım nazara alınmamıştır. Söz konusu belge yabancı dilde hazırlanmış olmakla birlikte, belge içeriklerinde rakamlar yer almaktadır. Bu halde, mahkemece, F.... RELEASE başlıklı belgede yer alan alacak kalemlerinin hangi alacağa yönelik olduğu tercüme yoluyla tespit edilmeli, davalının ihbar tazminatı ve yıllık izin ücret alacaklarının ödendiği yönündeki iddiası değerlendirilmeli, belirtilen rakamlarda ödemelerin yapılıp yapılmadığına dair, davacı asilin beyanı alınmalıdır. Neticeye göre, dosya kapsamı bir değerlendirmeye tabi tutularak, sonuca gidilmelidir. Yazılı şekilde eksik inceleme ve araştırmayla karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 03.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7533, Karar No: 2021/748, Tarih: 08.02.2021

**16. Ceza Dairesi         2019/7533 E.  ,  2021/748 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5, TCK'nın 62/1,

53/1-2-3, 58/9, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Silahlı terör örgütü üyesi olmak suçundan yargılanan sanıkların temyiz başvurusunda, “kendisine müdafi tayin edilmemesinin, savunma hakkını kısıtladığını” ileri sürmesi karşısında; ceza muhakemesi hukukunda savunmanın ayrılmaz parçası olan “müdafilik” kavramı üzerinde durmak gerekecektir.

Müdafii; şüpheli veya sanığın ceza muhakemesinde savunmasını yapan avukatı ifade eder (CMK m. 2/1-c).

Müdafilik ihtiyari veya zorunlu olabilir. 1412 sayılı sayılı CMUK, kişisel savunmada kural olarak isteğe bağlı/ihtiyari müdafilik sistemini benimsemiş, sınırlı hallerde ise kişilerin kendilerini yeterince savunamayacakları ve kamusal bir kurum olan savunmanın zaafa uğrayacağı kabulünden hareketle zorunlu müdafilik sistemini getirmiştir. 5271 sayılı CMK ise zorunlu müdafilik sistemini, istisna olmaktan çıkararak adeta kural haline getirecek şekilde genişletmiştir. (C.G.K. 17/12/2009 t. 2008/1-172 E. 2009/26 K.).

Şüpheli veya sanık soruşturma ve kovuşturmanın her aşamasında bir veya birden fazla müdafinin yardımından yararlanabilir. Müdafiiyi kendisi ya da kanuni temsilcisi seçebilir. Müdafii seçebilecek durumda olmadığını beyan ederse, istemi halinde bir müdafi görevlendirilir. Bu haller isteğe bağlı müdafiliktir. Kanunumuz bazı hallerde ise zorunlu müdafiliği benimsemiştir. Bu durum Ceza Genel Kurulunun gündemine birçok kez gelmiştir.

Ayrıntıları Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 06.12.2016 tarih ve 2016/17-939, 2016/465 sayılı kararında açıklandığı üzere; “1412 sayılı CMUK, kişisel savunmada kural olarak ihtiyari müdafilik sistemini benimsemiş ve sınırlı bazı hallerde zorunlu müdafilik sistemini getirmişken; 5271 sayılı CMK zorunlu müdafiilik sistemini, önemli ölçüde genişletmiştir.