muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/250, Karar No: 2020/520, Tarih: 15.12.2020

"Olay tarihinde sevk ve idaresindeki araç ile 1,80 promil alkollü vaziyette seyrederken maddi hasarla sonuçlanan kazaya sebebiyet veren ... hakkında trafik güvenliğini tehlikeye düşürmek suçundan yapılacak olan soruşturmayı engellemek amacıyla harekete geçen sanık ...'ın aracı kendisinin kullandığını beyan eylemekten ibaret eyleminin TCK’nın 44. maddesi aracılığıyla aynı Kanun'un 283. maddesindeki suçluyu kayırma suçunu oluşturduğunu kabul eden sayın çoğunluk ile aramızda uyuşmazlık doğmuştur.

Uyuşmazlığın çözümü için 5237 sayılı TCK'nın 270. maddesinde düzenlenen suç üstlenme suçu ile aynı Kanun'un 283. maddesinde düzenlenen suçluyu kayırma suçu arasında özel norm-genel norm ilişkisinin bulunup bulunmadığı ile fikri içtima koşullarının oluşup oluşmadığı irdelenerek; anılan maddelerdeki düzenlemelerin, kanunilik prensibi, hakkaniyet ve kanun önünde eşitlik gibi hukukun evrensel ilkeleri ile ilişkilendirilmesi, buna göre de somut olayımızda hangi suçun oluşacağının yasal düzenleme, yargı kararları ve öğretide ki görüşlerden yararlanılarak ortaya konması gerekmektedir.

Her iki suç da 5237 s. TCK’da ‘Adliyeye Karşı Suçlar' bölümünde yer almıştır. Adliyeye karşı suçlarda; amacı hakiki suçun ve suçlunun cezalandırılması olan ceza muhakemesi yanıltılmakta, hukuk ve adalet aldatılmaktadır.

TCK’nın 270. maddesindeki suç üstlenme suçunda, kişinin kendi kendini gerçeğe aykırılıkla işlemediği bir suçun faili olarak ihbar etmesi söz konusudur; adliye bu açıdan aldatılmaktadır.

Bu nedenle bir kişi hakkında aslında işlemediği suçtan ceza soruşturması-kovuşturması başlatılmış ve zaten şüpheli veya sanık sıfatını almış bu kişinin suçu hakikate aykırı olarak ikrarı suç üstlenme suçunu oluşturmaz. Fakat kendisine yüklenen suçu değil de aleyhinde ceza soruşturması başlatılmamış başka bir hakiki suçu işlediği savunmasını yapacak olursa suç üstlenme suçunu işlemiş olur.

Bu nedenle bir kişi hakkında aslında işlemediği suçtan ceza soruşturması-kovuşturması başlatılmış ve zaten şüpheli veya sanık sıfatını almış bu kişinin suçu hakikate aykırı olarak ikrarı suç üstlenme suçunu oluşturmaz. Fakat kendisine yüklenen suçu değil de aleyhinde ceza soruşturması başlatılmamış başka bir hakiki suçu işlediği savunmasını yapacak olursa suç üstlenme suçunu işlemiş olur.

Her ne kadar TCK’nın 270. maddesinin gerekçesinde, gerçekte işlenilmeyen bir suçun da üstlenilebileceğine yer verilmiş ise de; ortada bir suç olmadığı için işlenmemiş bir suçun üstlenilmesinin mümkün olamayacağı gibi böyle bir kabulün maddenin hem lafzına hem de ruhuna aykırı olacağı ve ayrıca madde metninde yer almayan bir hususun sırf gerekçede yer aldığından bahisle madde kapsamına dahil edilmesinin TCK m. 2’de düzenlenen 'suçta ve cezada kanunilik' ilkesine aykırı olacağı tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır. Kaldı ki kanun koyucu, işlenmemiş bir suçun ihbar edilmesini ya da üstlenilmesini TCK’nın 271. maddesinde bağımsız bir suç olarak düzenlemek suretiyle TCK’nın 270. maddesindeki suçun oluşabilmesi için işlenmiş bir suçun varlığını suç tipinde unsur olarak aradığını çok net bir şekilde ortaya koymuştur. Ayrıca TCK’nın 270. madde başlığının suç üstlenme, aynı Kanun'un 271. madde başlığının ise suç uydurma olarak adlandırılmış olması; gerçekte işlenen bir suçun başkaları tarafından üstlenilmesinin ihtimal dahilinde olmasına karşın, işlenmeyen bir suçun üstlenilmesinin ihtimal dahilinde olmaması nedeniyle madde başlığına uygun olarak sadece uydurulabileceğinin mümkün olması ve madde başlığının madde metni ile birlikte değerlendirilmesinin zorunlu olacağı hususunda gerek uygulamada gerek öğretide herhangi bir duraksamanın bulunmaması karşısında; TCK’nın 270. maddesindeki suçun oluşabilmesi için gerçekte var olan bir suçun üstlenebileceği şeklinde bir sonuca ulaşılmasının anılan maddenin konuluş amacına daha uygun olacağı açıktır.

5237 s. TCK’nın 283. maddesinde düzenlenmiş olan suçluyu kayırma suçunda fiil, ‘Suç işleyen bir kişiye araştırma, yakalanma, tutuklanma veya hükmün infazından kurtulması için imkân sağlayan…' olarak tanımlanmıştır. TCK’nın 283. maddesinde suçluyu kayıran failin fiili 'imkân' sağlamaktır.

Böylelikle failin; şüphelinin, sanığın ya da hükümlünün, sırasıyla ceza soruşturmasından veya kovuşturmasından veya hükmün infazından geçici ya da sürekli kurtulmasını sağlayıcı bir imkânı oluşturduğunu bilerek ve isteyerek bu fiili işlemesi yeterlidir. Ayrıca failin söz konusu elverişli imkânı şüphelinin, sanığın, hükümlünün '…kurtulması için' sağlaması da suç tipinde unsurdur. Sağlanan veya sağlanmaya teşebbüs edilen imkânın amacı da şüphelinin, sanığın, hükümlünün 'kurtulması' dır. Bu bakımdan 'suçluyu kayırma' suçu, özel kastla işlenebilen bir suç tipidir.

Kişinin yetkili makamlara, hem nesnel hem de öznel bakımdan gerçeğe aykırı olarak bir suçu işlediğini veya suça katıldığını; gerçeğe uygun olarak bir başkası hakkında yürütülen ceza soruşturmasında-kovuşturmasında veya infaz aşamasında bildirmesi, 5237 s. TCK’nın 283. maddesindeki 'araştırma, yakalama, tutuklama, infaz'dan kurtulmayı sağlayıcı bir imkân biçimidir.

Bu açıklamalar ışığında her iki suç birlikte değerlendirildiğinde; eylemlerin suç olarak düzenlemesi ile korunmak istenen hukuki yararların benzer nitelikte olduğu, keza suç üstlenme suçunda suçu üstlenmek suretiyle adli soruşturmayı gerçek failden uzaklaştırmak, suçluyu kayırma suçunda ise, bir suç failine araştırma, yakalanma, tutuklanma veya hükmün infazından kurtulması için imkân sağlama eylemlerinden birisi olan araştırmadan kurtulmak konusunda imkân sağlamak şeklinde ortaya çıkan suç tiplerinin de neredeyse iç içe geçmiş olduğu görülmektedir. Bir eylemin iki ayrı yasal tipe uygun suçu oluşturması hâlinde sorun ne şekilde çözülecek, fail hangi hükme göre cezalandırılacaktır? Neticede her iki eylem de adli soruşturmayı gerçek failden uzaklaştırmak suretiyle failin yargılanmasını önlemeye yöneliktir.

Öğretide, Prof. Dr. ...; internet sitesinde kaleme aldığı bir yazıda, uyuşmazlığa konu olayla ilgili olarak TCK’nın 270 ve 283. maddeleri arasındaki özel norm-genel norm ilişkisinin mevcut olduğunu aşağıdaki şekilde özetlemiştir.

'TCK’nın 283. maddesindeki suçluyu kayırma suçunda ‘'imkân sağlama' fiili serbest hareketli bir fiildir; bu bakımdan harekete göre suç, serbest hareketli bir suçtur. Yasa koyucu 283. maddede bu ‘imkân sağlama' fiilinin ne şekilde olacağı hususunda herhangi bir belirleme yapmamıştır. Ancak, yasa koyucu serbest herhangi bir hareketin, TCK’nın 283. maddesinde sınırlı sayıda ceza muhakemesi işlemi (araştırma, yakalama, tutuklama) ile infazdan kurtulmayı sağlama imkânını oluşturabilmesini suçluyu kayırma suçu için yeterli görmüşken, bu nitelikteki hareketlerden suçu üstlenmeyi ayırarak ayrı bir maddede ayrı bir suç tipi hâlinde düzenlemiştir. Bu bakımdan 5237 s. TCK’nın 270. maddesindeki suç üstlenme suçu, harekete göre bağlı hareketli bir suçtur ve yetkili makamlara gerçeğe aykırı olarak bildirimde bulunmak suretiyle yalnızca suçu işlediğini veya suça katıldığını bildirmek seçimlik hareketleriyle sınırlı bağlı hareketli bir suçtur.

Fakat TCK’nın 283. maddesindeki suçluyu kayırma suçu, maddenin başlığının da işaret ettiği gibi, maddenin içeriğinde sınırlı ceza muhakemesi ve infaz işlemlerini engellemeyi, suçluyu kayırma saikiyle ve bu işlemlerden şüphelinin veya sanığın veya hükümlünün kurtulması için (amacıyla), özel kastla işlenebilirken, TCK’nın 270. maddesindeki suç tipinde özel kastı gösteren bir unsur yoktur. Bu bakımdan TCK’nın 270. maddesindeki suçu üstlenme suçu herhangi bir saik veya amaçla işlenebilir; bu bakımdan kast, genel kasttır. Suçluyu kayırma saikiyle, onun TCK’nın 283. maddesindeki ceza muhakemesi işlemlerinden ya da infazdan kurtulmasını sağlama amacı da suç üstlenme suçundaki herhangi bir saik veya amaç kavramı içinde yer alır doğal olarak. Bu nedenle, failin, suçluyu kayırma saikiyle şüphelinin veya sanığın araştırılmaktan, yakalanmaktan, tutuklanmaktan veya hükümlünün infazdan kurtulması için, suç üstlenmek suretiyle imkân sağlaması fiilinde özel norm ilişkisi ortaya çıkar.

Dolayısıyla TCK’nın 270. maddesindeki suç üstlenme suçu, TCK’nın 283. maddesindeki suçluyu kayırma suçuna göre özel norm özelliği sergiler. Bu nedenle -hangi saik ve/veya amaçla olursa olsun- ehliyetsiz ve/veya alkollü araç kullanan ve yaralanmalı bir kaza yapan kişinin suçunu, ister en başında isterse de ceza soruşturması başladıktan sonra üstlenen diğer kişi, özel normun genel norma önceliği ilkesi gereğince yalnızca TCK’nın 270. maddesinden sorumlu tutulabilir.'

Öğretide yukarıda açıklanan görüşü destekleyen yazarların olduğu gibi TCK’nın 270 ve 283. maddeleri arasında fikri içtima hükümlerinin uygulanması gerektiğini savunan Prof. Dr. ...'in karşı görüşünde fikri içtima hükümlerinin uygulanması şeklinde bir sonuca ulaşılırken aşağıda gerekçelere yer vermiştir.

Öğretide yukarıda açıklanan görüşü destekleyen yazarların olduğu gibi TCK’nın 270 ve 283. maddeleri arasında fikri içtima hükümlerinin uygulanması gerektiğini savunan Prof. Dr. ...'in karşı görüşünde fikri içtima hükümlerinin uygulanması şeklinde bir sonuca ulaşılırken aşağıda gerekçelere yer vermiştir.

'TCK’nın 270. maddede düzenlenen suç üstlenme suçunu işleyen failin fiili aynı zamanda TCK m. 283’de düzenlenen suçluyu kayırma suçunu oluşturduğunda fikri içtima kuralı uygulanmalıdır. Her iki madde de incelendiğinde, bu suçlardan birisinin diğerine göre özel hüküm niteliği olduğu sonucuna varmak mümkün değildir. Dolayısıyla; failin icra ettiği fiilin hem suçu üstlenme ve hem de suçluyu kayırma suçunun unsurlarını taşıdığı tespit edildiğinde, TCK m. 44 gereğince fikri içtima kuralı tatbik edilmelidir. Örneğin; ölümlü veya yaralanmalı bir trafik kazasında, kazanın gerçekleşmesine sebebiyet veren aracın sürücüsünü kayırmak amacıyla, kolluk görevlilerine aracın sürücüsü olduğunu söyleyen failin fiili, hem suçluyu kayırma ve hem de suç üstlenme suçlarını oluşturmaktadır. İlk bakışta; ölümlü veya yaralanmalı trafik kazasında gerçekte işlemediği bir suçu üstlenen bir kişinin fiili suçu üstlenme gibi görülmektedir. Burada fail sadece suçu üstlendiği, pasif kaldığı ve bundan ötesine geçip suçu işleyen bir kişiye araştırma, yakalanma, tutuklanma veya hükmün infazından kurtulmak için imkân sağlamadığı iddia edilebilir, ancak TCK m. 283/1’de failin suçu işleyen kişiye adaletten kaçmasına yardım etmesi aranır ki, örneğimizde failin suçu üstlenmesi suçluyu kayırma suçunun maddi unsuru olan yardım fiilini oluşturmaktadır. Failin suçu üstlenme fiilinin, gerçekte aracı kullanan kişiyi kayırmak amacı taşıdığı ispat edilirse, suçun manevi unsuru da oluştuğundan, hem suç üstlenme ve hem de suçluyu kayırma suçları gündeme gelecektir. Kanaatimizce somut olayda her iki suçun unsurları da oluştuğunda, suç üstlenme suçunun suçluyu kayırma suçunun özel hâli olduğu kabulü ile fikri içtima kuralının tatbik edilmemesi isabetli değildir.'

Öğretide ki farklı görüşler ve benzer olaylardaki yerleşik uygulamalar ışığında; somut olayımıza baktığımızda; sayın çoğunluğun görüşüne iştirak etmemekle birlikte bir an için yargılamaya konu edilen eylemin TCK'nın 44. maddesi uyarınca daha ağır cezayı gerektiren suçluyu kayırma suçunu oluşturacağı şeklindeki çoğunluk görüşünün doğru olduğunun kabulü hâlinde, TCK'nın 270. maddesi hukuken varlığını koruduğu hâlde, fiilen uygulanabilirliğini yitirebileceği gibi adliyeye karşı işlenen suçlar bölümünde düzenlenen TCK’nın 267, 272, 278, 281 ve 284. maddelerinde düzenlenen iftira-yalan tanıklık-suçluyu bildirmeme-suç delillerini yok etme, gizleme veya değiştirme - tutuklu, hükümlü veya suç delillerini bildirmeme gibi benzeri suçların da uygulama alanının son derece sınırlanacağı kaçınılmaz bir gerçek olarak karşımıza çıkacaktır. Zira anılan suçların tamamında; genellikle gerçek suçlunun kayrılması amaçlanmaktadır. Ancak suçlunun kayrılması suçunda, diğer suçlara göre farklı seçimlik hareketler öngörüldüğü gibi 'imkan sağlama' şeklinde çok genel bir sonuç amaçlandığı için örnek gösterilen suçların ya tamamını ya da önemli bir bölümünü kapsaması nedeniyle anılan suçlara göre genel norm niteliğinde olduğu çok net bir şekilde görülmektedir. Yasa koyucu, daha özel normları düzenlemek suretiyle iradesini bu yönde açıkladıktan sonra, özel düzenlemelerin kanun koyucunun iradesini yok sayarak içtihat yoluyla ya tamamen ya da kısmen uygulanamaz hâle getirilmesinin kanunilik ilkesine aykırı olacağı gibi benzer olaylardaki yerleşik uygulamalara da aykırı olacağı açıktır. Örneğin, Ceza Kanunumuzda, görevi kötüye kullanmak suçu ile rüşvet, zimmet, irtikap ..vb. bazı suçlar arasında ve ayrıca eylemlerin nitelikli hâli ile basit hâli arasında genel norm, özel norm ilişkisi mevcut olup, özel normda düzenlenen suçun unsurlarının oluşması hâlinde genel normun bütün unsurlarının oluştuğu hâlde özel normun öncelikle uygulanacağı hususunda gerek öğreti de gerekse uzun yıllar öncesine dayanan içtihatlarda geçen zaman içerisinde herhangi bir duraksama yaşanmamasına karşın, somut olayımızda kanaatimizce özel normun neredeyse uygulanamaz hâle getirilmesi suretiyle, çağdaş bütün anayasalarda temel bulan 'kanun koyucu abesle iştigal etmez' kuralına aykırı davranılmıştır.

Sonuç itibarıyla somut olayımızda hakkında trafik güvenliğini tehlikeye sokmak suçundan mahkûmiyet kararı verilen kişiyi kurtarmak amacıyla aracı kendisinin kullandığını beyan eden Atlıhan Vuruşhan'ın eyleminin TCK’nın 270. maddesindeki özel norm niteliğindeki suçu oluşturduğu",

Görüşleriyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir Ceza Genel Kurulu Üyesi de; benzer düşüncelerle,

Karşı oy kullanmışlardır.

Sonuç itibarıyla somut olayımızda hakkında trafik güvenliğini tehlikeye sokmak suçundan mahkûmiyet kararı verilen kişiyi kurtarmak amacıyla aracı kendisinin kullandığını beyan eden Atlıhan Vuruşhan'ın eyleminin TCK’nın 270. maddesindeki özel norm niteliğindeki suçu oluşturduğu",

Görüşleriyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir Ceza Genel Kurulu Üyesi de; benzer düşüncelerle,

Karşı oy kullanmışlardır.

Öte yandan, suç tarihinin gerekçeli karar başlığında 12.10.2013 tarihi yerine 25.09.2013 olarak yazılması, sanık hakkında doğrudan hükmedilen kesin nitelikteki adli para cezasının tekerrüre esas alınıp alınamayacağı ve TCK’nın 51. maddesinin uygulanmamasına ilişkin Yerel Mahkemece gösterilen gerekçenin dosya kapsamına uygun, yasal ve yeterli olup olmadığı hususları Özel Dairece denetlenmediğinden bu aşamada değerlendirilmemiş ve yine sanık hakkında kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik aleyhe temyiz bulunmadığının anlaşılması karşısında 1412 sayılı CMUK'nın 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı bakımından sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulması gerektiği hususu bozma ilamında belirtilmese de tüm bu hususların mahallinde yeniden hüküm kurulurken dikkate alınması mümkün görülmüştür.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 15.12.2020 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2953, Karar No: 2023/2156, Tarih: 31.05.2023

**6. Hukuk Dairesi         2022/2953 E.  ,  2023/2156 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 46. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/2097 E., 2022/373 K.

DAVACILAR : 1- ... İnş. Taah. Nak. Peyzaj Temizlik Petrol Asfalt Madencilik Taş Ocağı İşletmeciliği San. Ve Tic. Aş. vekili Avukat ... 2- ... Temizlik İnşaat Taahhüt Nakliye Peyzaj Petrol Danışmanlık Hizmetleri Sanayi Ve Ticaret Limited Şirketi vekili Avukat ...

DAVA TARİHİ : 21.05.2018

HÜKÜM/KARAR : Esastan Red

İLK DERECE MAHKEMESİ : Büyükçekmece 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/244 E., 2019/619 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili şirketlerin adi ortaklığı tarafından, davalı belediyeden ihale ile 23.565.948,82 TL bedel karşılığında 31/12/2017 tarihine kadar geçerli olmak üzere alınan Büyükçekmece Belediyesi ikinci bölge çöp toplama, taşıma ve kent temizliği hizmet alımı işiyle ilgili olarak Büyükçekmece Belediyesince 31 no.lu geçici hakedişten toplamda 117.202,19 TL, 32 nolu geçici hakedişten 4.285,07 TL kesinti yapıldığını, belediye tarafından yapılan kesintinin haksız olduğunu, ihale gereği emekli işçi için ödenen primler nedeni ile kamunun bir zararının bulunmadığını, davanın kabulü ile davalı belediyenin 31 ve 32 nolu hakedişlerden haksız olarak kesmiş olduğu toplam 121.487,26 TL sosyal güvenlik destek primi farkının, kesintinin yapıldığı tarihten itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; Sayıştay Başkanlığı Temyiz Kurulunun 2 Dairesinin 2012/39976 dosya numaralı kararı uyarınca temizlik işinde normal işçi ile emekli işçiler arasında oluşan ve yüklenici tarafından yasal hükümler çerçevesinde SGK ya %5,5 oranında eksik yatırılan prim farklarının yükleniciden fiyat farkı kesintisi olarak tahsil edilmemesi halinde kamu zararına sebebiyet verileceğini, idarenin uygulamasının doğru olduğunu beyanla haksız davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile emekli işçiye ödenen net ücretin, normal işçiye ödenen net ücretten fazla olduğu, aradaki farkın 5510 sayılı Yasanın 81. maddesi ile düzenlenen SGK primi işçi payı ile yine 5510 sayılı yasanın geçici 14. maddesinde düzenlenen emekli çalışan SGDP işçi payının farklı düzenlenmesinin net ücrete olan etkisinden kaynaklandığı, davalı ... Belediye Başkanlığınca yapılmış olan toplamda 121.487,26 TL kesintinin yasal dayanağının bulunmadığı, sosyal güvenlik destek primine tabi olanların prim ödeme yükümlülüğünün işveren üzerinde olduğu, emekli olup çalışan kişiler hakkında sadece iş kazası ve meslek sigorta hükümlerinin uygulanacağı, söz konusu primlerin belediye tarafından kesilmesinin yasal olmadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile toplam 121.487,26-TL'nin 21/05/2018 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde; Sayıştay Başkanlığı Temyiz Kurulunun 2 Dairesinin 2012/39976 Dosya numaralı kararı uyarınca "..Temizlik işinde normal işçi ile emekli işçiler arasında oluşan ve yüklenici tarafından yasal hükümler çerçevesinde Sosyal Güyenlik Kurumuna%5.5 oranında eksik yatırılan prim farklarının yükleniciden fiyat farkı kesintisi olarak tahsil edilmemesi kamu zararına sebep olacağından...” denilmek sureti ile, davacının iddiası doğrultusunda davranılmış olması halinde kamu zararına sebebiyet verileceğini, Kamu İhale mevzuatı Uzmanı ...'nun makalesinde; “ Sayıştay temyiz Kurulunun 21.06.2016 tarih 42104 no'lu kararında, ihaleye çıkılırken emekli-normal işçi ayrımının yapılmadığı, çalıştırılacak her personel için SGK'ya toplamda %37.5 oranında prim yatırılması öngörüldüğü, emekli işçiler için SGK'ya %5.5 oranında eksik prim yatırıldığı, buna göre SGK'ya %5.5 oranında eksik yatırılan prim farklarının yükleniciden fiyat farkı kesintisi olarak tahsil edilmemiş olmasının kamu zararına sebebiyet verdiğine hükmedilmiştir.” denildiği, bu durumda İdarenin uygulamasının doğru olduğunu ve davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile emekli işçiye ödenen net ücretin, normal işçiye ödenen net ücretten fazla olduğu, aradaki farkın 5510 sayılı yasanın 81. Maddesi ile düzenlenen SGK primi işçi payı ile yine 5510 sayılı Yasanın geçici 14. maddesinde düzenlenen emekli çalışan SGDP işçi payının farklı düzenlenmesinin net ücrete olan etkisinden kaynaklandığı davalının, Sayıştay Temyiz Kurulu'nun 21/06/2016 tarih, 42104 nolu kararından hareketle davacının, 31 no.lu hak edişinden toplamda 117.202,19 TL, 32 nolu hak edişten fiyat farkı tablosunda 4.285,07 TL olmak üzere yapılmış olan toplamda 121.487,26 TL kesintinin yasal dayanağının bulunmadığı kabul edilerek verilen kararın isabetli olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde, istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri temyiz nedeni olarak ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hizmet alım sözleşmesinden kaynaklanan, davalı Belediyenin davacıya ait hak edişten kesmiş olduğu, sosyal güvenlik destek primine ilişkin alacak istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 369 ncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanunun 371 nci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanunun 370 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

31.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.