muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/19961, Karar No: 2015/21474, Tarih: 30.11.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/19961 E.  ,  2015/21474 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kıymet takdirine itiraz

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından borçlu aleyhine ilama dayalı olarak başlatılan takipte, borçlu vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda, haczedilen taşınmazın borçlunun haline uygun meskeni olduğunu açıklayarak, İİK'nun 82/12. maddesine göre haczin kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, kolluk araştırmasına göre borçlunun yurt dışında yaşadığı, taşınmazın yerleşim yeri olarak kullanılmadığı, bu haliyle borçlunun meskeniyet iddiasını ispatlayamadığı gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiştir. Hüküm borçlu vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İİK'nun 82/1-12. maddesi gereğince, borçlunun “haline münasip” evi haczedilemez. Bir meskenin borçlunun haline uygun olup olmadığı adı geçenin haciz anındaki sosyal durumuna ve borçlu ile ailesinin ihtiyaçlarına göre belirlenir. Buradaki “aile” terimi, borçlu ile birlikte aynı çatı altında yaşayan, bakmakla yükümlü olduğu kişileri kapsar. İcra Mahkemesi'nce, borçlunun sözü edilenlerle birlikte barınması için zorunlu olan haline münasip meskeni temin etmesi için gerekli bedel bilirkişilere tespit ettirildikten sonra, haczedilen yerin kıymeti bundan fazla ise satılmasına karar verilmeli ve satış bedelinden yukarıda nitelikleri belirlenen mesken için gerekli olan miktar borçluya bırakılmalı, kalanı alacaklıya ödenmelidir.

Bu kıstasları aşan nitelik ve evsaftaki yerlerle, makul ölçüleri geçen oda ve salonu kapsayan ve ikamet için zorunlu öğeleri içeren bir meskenin dışındaki yerler, maddede öngörülen amaca aykırıdır.

Mahkemece, borçlunun haczedilmezlik şikayeti nizalı taşınmazda ikamet etmediği gerekçesiyle reddedilmiştir. İİK'nun 82/12. maddesi gereği meskeniyet şikayetinde bulunulabilmesi için, borçlunun adına kayıtlı meskende bizzat oturması şart olmadığı gibi, burayı kiraya vermesi dahi bu talepte bulunmasına engel değildir.

Bu halde Mahkeme'ce yukarıda açıklanan ilkeler ışığında, bilirkişiden rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı gerekçeyle karar verilmesi isabetsizdir.

Bu halde Mahkeme'ce yukarıda açıklanan ilkeler ışığında, bilirkişiden rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı gerekçeyle karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ: Borçlu vekilinin temyiz itirazının kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda açıklanan nedenle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİKnun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 27,70 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 30.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23742, Karar No: 2014/507, Tarih: 17.01.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/23742 E.  ,  2014/507 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Bakırköy 3. İş Mahkemesi

Tarihi :03.10.2013

No :2013/386-2013/569

Dava, işyeri tescili yönündeki SGK Başkanlığı işleminin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, karar düzenlenmesine yer olmadığı yönünde hüküm kurulmuştur.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davalı Kurum tarafından adına resen işyeri tescil edilen davacının, anılan işlemin iptali için İstanbul 19. İş Mahkemesi’ne açtığı davada mahkemece yapılan yargılamada yasal süresinde yetki ilk itirazının ileri sürülmesine dayanılarak, işlemin yapıldığı şube niteliğindeki Bağcılar Sosyal Güvenlik Merkezi, Bakırköy adli yargı çevresinde yer aldığından yetkili ve görevli mahkemenin Bakırköy iş mahkemeleri olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verildikten sonra hüküm fıkrasına “davanın yetkisizlik nedeniyle usulden reddine” ibarelerinin yazıldığı, temyiz edilmeksizin kesinleşen anılan karar sonrasında yasal süresinde davacı vekilince gönderme başvurusunda bulunulması üzerine dosyanın Bakırköy 3. İş Mahkemesi esasına kaydedildiği, bu kez söz konusu mahkemece, usulden reddedilen davada yargılama yapılamayacağı gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm kurulduğu belirgindir.

6100 sayılı Kanunun 6. maddesinde genel yetkili mahkemenin, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesi olduğu açıklandıktan sonra 14. maddesinde, bir şubenin işlemlerinden doğan davalarda, o şubenin bulunduğu yer mahkemesinin de yetkili olduğu belirtilerek şubelerle ilgili davalarda seçimlik yetkiye yer verilmiştir. Kanunun 19. maddesinde, yetkinin kesin olduğu davalarda yetkili olup olmadığını mahkemenin, davanın sonuna kadar kendiliğinden araştırmak zorunda olduğu, yetkinin kesin olmadığı davalarda yetki itirazının, cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerektiği, mahkemece, yetkisizlik

kararında yetkili mahkemenin gösterileceği bildirilmiş, 20. maddesinde, yetkisizlik kararı verilmesi durumunda, taraflardan birinin, bu karar verildiği anda kesin ise bu tarihten, süresi içinde kanun yoluna başvurulmayarak kesinleşmiş ise kararın kesinleştiği tarihten; kanun yoluna başvurulmuşsa bu başvurunun reddi kararının tebliğ tarihinden itibaren 2 hafta içinde kararı veren mahkemeye başvurarak, dava dosyasının yetkili mahkemeye gönderilmesini istemesi gerektiği, aksi takdirde bu mahkemece davanın açılmamış sayılmasına karar verileceği, dosya kendisine gönderilen mahkemenin, kendiliğinden taraflara davetiye göndereceği hüküm altına alınmıştır.

Diğer taraftan anılan Kanunun 114. maddesinde, yetkinin kesin olduğu durumlarda mahkemenin yetkili bulunması, dava koşulu olarak sayılmış, 115. maddesinde, mahkemece dava koşullarının var olup olmadığının davanın her aşamasında kendiliğinden araştırılacağı, dava koşulu eksikliğini belirleyen mahkemece davanın usulden reddine karar verileceği belirtilmiş, 116. maddesinde ise kesin yetki kuralının bulunmadığı durumlarda yetki itirazının ilk itiraz olduğu, 117. maddesinde de, cevap dilekçesinde ileri sürülmeyen ilk itirazların dinlenmeyeceği bildirilmiştir.

Yukarıdaki yasal düzenlemeler ışığında yapılan değerlendirmede, 6100 sayılı Kanunun 14. maddesi kapsamında şube niteliğindeki Bağcılar Sosyal Güvenlik Merkezi’nin işleminden kaynaklanan davada Bakırköy iş mahkemelerinin yetkili olduğu belirgin bulunmakla, kesin yetki kuralının söz konusu olmadığı davada Kurum vekilince yasal süresinde yetki itirazının ileri sürülmesi üzerine İstanbul 19. İş Mahkemesi tarafından yetkili mahkeme de belirtilerek yetkisizlik kararı verilmesi yerindedir. Şu durumda, anılan kararın hemen ardından “davanın yetkisizlik nedeniyle usulden reddine” ibarelerinin hüküm fıkrasına yazılmasının maddi hataya dayalı olduğu anlaşıldığından taraflara davetiye gönderilerek yargılamaya devam edilmeli, işin esasına girilip tüm kanıtlar toplandıktan sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının isteği durumunda davacıya geri verilmesine, 17.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3391, Karar No: 2013/6241, Tarih: 29.04.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/3391 E.  ,  2013/6241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

İcra takibinin dayanağı olan ... 5.İdare Mahkemesi'nin 19.11.2009 tarih, ... Esas, 2009/1628 Karar sayılı ilamında, "Davacının 14.03.2003 tarihi ile 11.05.2009 tarihleri arasında maaş ve diğer özlük haklarının idareye başvuru tarihi olan 28.05.2007 tarihinden itibaren işletilecek yasal faizi ile birlikte tazmini isteminin kabulüne" şeklinde hüküm kurulmuştur.

İlamların infaz edilecek kısmı hüküm bölümü olup bu kısmın aynen infazı zorunludur. İcra mahkemesince hükmün (infaz edilecek kısmının) yorum yolu ile değiştirilmesi mümkün olmadığı gibi yeniden belirlenmesi de mümkün değildir (HGK 08.10.1997 tarih 1997/12-517 Esas, 1997/776 Karar sayılı kararı).

Her ne kadar İdare Mahkemesi kararı tazminata ilişkin olsa dahi hükümde likit bir alacağa karar verilmemiştir. Bu hali ile hükmün infazı mümkün olamayacağından ilamlı takip konusu yapılamaz.

Bu durumda takibin iptaline karar verilmesi gerekirken dar yetkili İcra Mahkemesi'nce ilam yorumlanarak 13.460,46 TL maaş ve özlük haklarının tahsilini sağlar şekilde hüküm oluşturulması isabetsizdir.

SONUÇ: Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 29.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1012, Karar No: 2017/3963, Tarih: 06.04.2017

**2. Ceza Dairesi         2017/1012 E.  ,  2017/3963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme, işyeri dokunulmazlığını ihlal etme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

2-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuğun eylemlerine uyan TCK'nın 142/1-b, 151/1, 116/2, 119/1-c, 31/2. maddesinde düzenlenen hırsızlık, mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçları için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e ve 66/2. maddeleri uyarınca suça sürüklenen çocuk hakkında 4 yıllık asli zamanaşımının, ilk karar tarihi olan 21/03/2012 ile ikinci karar tarihi olan 30.11.2016 arasında gerçekleştiği gözetilmeden; yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması nedeniyle hükümlerin BOZULMASINA,

Ancak bu aykırılık yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davalarının CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 06/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14612, Karar No: 2017/18025, Tarih: 12.07.2017

**15. Ceza Dairesi         2017/14612 E.  ,  2017/18025 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : TCK’nın 204/1, 62/1, 53/1-2-3, 51/3-6-7. maddeleri gereğince mahkumiyet

Resmi belgede sahtecilik suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık ve sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Sanığın müştekiden bal aldığı ve karşılığında 16.350 TL bedelli sahte olarak düzenlediği çeki kargo aracılığıyla gönderdiğinin iddia edildiği olayda; sanık, katılan beyanları, bilirkişi raporu ve dosya kapsamından, sanığın suça konu çeki ikinci ciranta olarak ciro ettiği ve savunmasının aksine çeki bir başka şahıstan aldığını ispatlayamadığı gerekçelerine dayanan mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ve sanık müdafiinin lehe hükümlerin uygulanmadığına ve eksik incelemeye ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 12.07.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15957, Karar No: 2018/3670, Tarih: 10.04.2018

**21. Hukuk Dairesi         2016/15957 E.  ,  2018/3670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Mahkemesi

Davacı, .........sonucu maluliyetinden doğan ......... ......ın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki ...... okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre; davalı şirket vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2- Dava, 14.05.2006 tarihinde meydana gelen .........sonucu sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının ......... zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, ......... ...... taleplerinin kabulüne karar verilmiştir.

Dosya kapsamından, davacının .........sonucu % 63 oranında sürekli iş göremezliğe uğradığı, iş kazasının meydana gelişinde davalıların % 70, davacının % 30 oranında kusurlu oldukları,......'nın davalılar aleyhine açtığı rücuan ...... davasının sonucunda kazalıya kurum tarafından 68.249,94 TL peşin sermaye değerli gelir bağlandığı, geçici iş göremezli ödeneği ödendiği ve tedavi harcamaları yapıldığı, bunların toplamının davalıların kusuruna (% 70) karşılık gelen toplamının 56.446,65 TL olduğu, teleple bağlı kalınarak 56.411,44 TL'ye hükmedildiği ve hükmün Yargıtay incelemesinden geçip onanarak kesinleştiği anlaşılmaktdaır. Eldeki bu davada ise peşin sermaye değerli gelir ve fiili ödeme toplamının 62.921,31 olduğu ve bu tutarın davalıların kusuruna karşılık gelen miktarının tenzil edildiği görülmektedir. Şu halde hükme esas alınan 25.04.2016 tarihli hesaba ilişkin bilirkişi raporunda belirlenen toplam 198.042,21 TL tutarındaki toplam zarardan peşin sermaye değerinin kesinleşen rücuan ...... davasında esas alınan tutarın davalıların kusuruna karşılık gelen miktarı (47.774,95 TL) ile hükmü davacı tarafın temyiz etmediği gözönünde bulundurularak eldeki bu davada tenzil edilen geçici iş göremezlik ödeneğinin davalıların kusuruna karşılık gelen miktarın (3.149,16 TL) tenzil edilmesi suretiyle sonuca gidilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve ysaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı şirket vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 10.04.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2771, Karar No: 2015/13637, Tarih: 15.06.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/2771 E.  ,  2015/13637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Siirt 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/02/2014

NUMARASI : 2013/921-2014/201

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü: - K A R A R –

1-Değerlendirmede esas alınan tarla sebzeciliğinde o yörede hangi sebze ürünlerinin yetiştirildiği İl Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünden sorulduktan,

2-Yetiştiriciliği yapılan her sebze ürünüiçin ayrı ayrı olmak üzere dekar başına ortalama üretim miktarı ile değerlendirme tadrihi itibari ile hasat zamanındaki ortalam toptan kiloğram satış fiyatları ve dekar başına ortalama masrafı aynı il Müdürlüğü ve diğer resmi kurumlardan sorulduktan,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/40751, Karar No: 2017/11672, Tarih: 25.10.2017

**18. Ceza Dairesi         2015/40751 E.  ,  2017/11672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişilerin huzur ve sükununu bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Bir kimseye telefon edilmesi, gürültü yapılması ya da aynı maksatla hukuka aykırı başka bir davranışta bulunulması eyleminin ısrarla ve o kişiyi rahatsız etme saikiyle yapılması halinde kişilerin huzur ve sükununu bozma suçu oluşacaktır.

Somut olayda; sanığın, katılanın oğlunun parasını çaldığı iddiasıyla, kısa sayılabilecek aralıklarla sadece iki kez bu meseleyi konuşmak amacıyla katılanın evine gitmesi şeklindeki eyleminde, ısrar öğesi ile bir kişiyi rahatsız etme özel kastının ne şekilde oluştuğu açıklanmadan, yetersiz gerekçeyle mahkumiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ...’nun temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki isteme aykırı olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 25.10.2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14212, Karar No: 2012/8928, Tarih: 25.05.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/14212 E.  ,  2012/8928 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Konya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 22/08/2011 tarih ve 2011/133-2011/330 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 25.05.2012 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ....dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin müvekkilinden tahsil ettiği halde geri ödemediği paranın tahsili için Almanya Cumhuriyeti Mahkemesi nezdinde açılan davanın kabul edildiğini ve bu kararın kesinleştiğini ileri sürerek, anılan yabancı mahkeme kararının tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, 1965 tarihli Lahey Sözleşmesi'nin 10. maddesindeki posta yoluyla tebligat usulüne Türkiye’nin çekince koyduğu, tenfizi istenen kararın da davalıya posta yoluyla tebliğ edildiği için tenfizi mümkün olan kesinleşmiş bir karardan söz edilemeyeceği, TTK'nun 405/2 maddesi uyarınca pay sahiplerinin şirkete sermaye olarak verdiklerini geri isteyemeyeceği, tenfizi istenen kararın TTK'nun 329 ve 405. maddelerine aykırı sonuç doğuracağı için kamu düzenine aykırı bulunduğu, Türk mahkemelerinde açılan davaların ret edilmesi nedeniyle tenfizin kabul edilmesi sonucunun eşitliği zedeleyeceği ve hissenin davacı elinde olması nedeniyle mükerrer tahsilata yol açabileceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesi yönünden ise; dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkin olup, yukarıda yapılan özetten de anlaşılacağı üzere mahkemece, tenfizi istenilen kararın Türkiye ile Almanya arasında 28.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1965 tarihli Adli Yardımlaşmaya İlişkin Lahey Sözleşmesi hükümlerine göre diplomatik yollarla yapılmadığı, posta yolu ile kararın davalıya tebliğ edildiği, dolayısı ile kararın usulünce kesinleşmediği, kesinleşmeyen yabancı mahkeme kararının tenfizinin mümkün bulunmadığı, ayrıca, tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının kamu düzenine ilişkin TTK’nın 329 ve 405/2. maddelerine aykırı olduğu ve yazılı diğer gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Oysa, tenfize konu karar, Adalet Bakanlığı Uluslararası Hukuk ve Dış İlişkiler Genel Müdürlüğü aracılığı ile davalı vekili Av. .....’na 18.02.2010 tarihinde tebliğ edilmiş olup, buna ilişkin tebliğ evrakı dosya içinde yer almaktadır. Bu durumda tenfizi istenen mahkeme kararı usulüne uygun olarak davalının vekiline tebliğ edilmiş ve süresinde yasal yollara başvurulmadan kesinleşmiş bulunmasına göre, mahkemece tenfize konu kararın kesinleşmediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

Ayrıca; mahkemece tenfiz isteminin reddine ilişkin gerekçelerden birisi de, tenfizi istenen mahkeme kararının Türk kamu düzenine aykırı olduğudur. Gerçekten de, yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 5718 SK.’nun 54/c maddesi uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir. Kanunda kamu düzeni kavramının zamana ve yere göre değişebilen niteliği gereği bir tanımlama yapılmaktan kaçınılmış ve konunun hakimin takdirine bırakılması tercih edilmiş, ancak kamu düzenine aykırılığın “açıkça” olmasının aranmasıyla bu konuda takdir hakkı bulunan hakime bir sınırlama getirilmek istenmiştir. Bu düzenleme, Türk tenfiz hukukunda, kamu düzeni kavramının izin verdiği ölçüde, yabancı mahkeme kararlarının tanınması ve tenfizi lehine bir eğilimin bulunduğunu göstermektedir. Doktrinde de bu konuda hakime yardımcı olması bakımından bazı kriterler verilmiştir. Buna göre örneğin Türk tenfiz hakimi “kural olarak” yabancı mahkeme kararının doğruluğunu inceleyemez (revision au fond yasağı). Zira aksinin kabulü, aynı davanın Türk mahkemesinde tekrar görülmesi ve yeni bir Türk mahkemesi kararının ortaya çıkması sonucunu doğurur. Ancak örneğin Türk hukukunun vazgeçilmez kabul ettiği temel prensiplerini ihlal eden veya milletlerarası alanda geçerli olan ortak ilkelere aykırı bulunan yabancı mahkeme kararları tenfiz edilemez. Tenfiz hakimi takdir hakkını kullanırken, her somut olayın kendine mahsus özelliklerini de dikkate almalıdır.