muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/330, Karar No: 2017/536, Tarih: 12.12.2017

Maddede çeşitli hata hâlleri düzenlenmiş olup, maddenin birinci fıkrasında suçun maddi unsurlarında hataya ilişkin hükme yer verilmiştir.

İkinci fıkra ile kişinin, suçun daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli hâllerinin gerçekleştiği hususundaki hatasından yararlanması öngörülmüş olup, buna göre örneğin, kardeşi olduğunu bilmediği bir kişiyi öldüren fail, kasten öldürme suçunun nitelikli hâllerinden olan kardeşini öldürmekten değil, kasten öldürmenin temel şeklinden sorumlu olacak, değersiz zannederek değerli bir kolyeyi çalan fail hakkında ise değer azlığı hükmü uygulanacaktır.

Üçüncü fıkrada, ceza sorumluluğunu kaldıran veya azaltan nedenlere ait şartların gerçekleştiği konusunda kaçınılmaz bir hataya düşen kişinin, bu hatasından yararlanacağı hüküm altına alınmış olup, fıkrada hem hukuka uygunluk sebebinin maddi şartlarında hata, hem de kusurluluğu etkileyen hata hâlleri düzenlenmiştir. Failin bu fıkra hükmünden yararlanabilmesi için, bulunduğu durum itibarıyla hatasının kaçınılmaz olması gerekmektedir.

Maddeye 5377 sayılı Kanun ile eklenen dördüncü fıkrada ise, kişinin işlediği fiilden dolayı kusurlu ve sorumlu tutulabilmesi için, bu fiilin bir haksızlık oluşturduğunu bilmesi gerektiği vurgulanmıştır. Buna göre fail, işlediği fiilin haksızlık oluşturduğu konusunda kaçınılmaz bir hataya düşmüşse, diğer bir ifadeyle, eyleminin hukuka aykırı olmadığı, haksızlık oluşturmadığı, meşru olduğu düşüncesiyle hareket etmişse ve bu yanılgısı içinde bulunduğu şartlar bakımından kaçınılmaz nitelikte ise artık cezalandırılmayacaktır. Hatanın kaçınılmaz olduğunun belirlenmesinde, kişinin bilgi düzeyi, gördüğü eğitim, içinde bulunduğu sosyal ve kültürel çevre şartları göz önünde bulundurulacaktır.

Üçüncü ve dördüncü fıkraların uygulanması yönüyle kişinin kaçınılmaz bir hataya düşmesi şartı aranmakta olup hatanın kaçınılabilir olması durumunda kişi kusurlu sayılacak, diğer bir ifadeyle fiilden dolayı sorumlu tutulacak, ancak bu hata temel cezanın belirlenmesinde dikkate alınacaktır.

Uyuşmazlığa ilişkin olarak maddenin birinci fıkrasının daha ayrıntılı ele alınmasında fayda bulunmaktadır.

Maddenin birinci fıkrasının gerekçesinde; "Kast, suçun kanuni tanımındaki maddî unsurların bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesidir. Bu unsurlara ilişkin bilgisizlik, eksik veya yanlış bilgi sahibi olunması durumu ise, maddî unsurlarda hata olarak adlandırılır. Böyle bir hata kastın varlığına engel olur. Örneğin, kişi vestiyerden kendisininki zannederek başkasının paltosunu alır. Keza, kişi gece karanlığında vahşi bir hayvan zannıyla hareketli bir cisme ateş eder. Ancak, gerçekte bu hareket eden cisim bir insandır ve dolayısıyla; bu insan ölür veya yaralanır. Örnek olarak verilen bu olaylarda failin bilgisi gerçeğe uysaydı; işlediği fiil haksızlık teşkil etmeyecekti. Bu nedenle hata hâlinde kasten işlenmiş bir suçtan söz etmek mümkün değildir.

Fıkrada ayrıca, maddî unsurlarda hata hâlinde, taksirle sorumluluğa ilişkin hükme yer verilmiştir. Buna göre, meydana gelen neticeye ilişkin olarak gerekli dikkat ve özen gösterilmiş olsaydı böyle bir netice ile karşılaşılmazdı şeklinde bir yargıya ulaşılabiliyorsa; taksirle işlenmiş bir suç söz konusu olur. Ancak bu durumda neticenin taksirle gerçekleştirilmesinin kanunda suç olarak tanımlanmış olması gerekir. Bu nedenle, kendisinin sanarak başkasının çantasını alan kişinin yanılgısında taksirin varlığı kabul edilse bile; kanunda hırsızlık fiilinin ancak yararlanma kasdıyla işlenebileceği belirtildiği için; böyle bir olay dolayısıyla ceza sorumluluğu doğmayacaktır. Buna karşılık, av hayvanı zannederek gerçekte bir insana ateş edip onun ölümüne neden olan kişinin bu hatasında taksiri varsa, adam öldürme kanunda taksirle işlenen bir suç olarak da tanımlandığı için, böyle bir olayda fail, taksirle adam öldürme suçundan dolayı sorumlu tutulacaktır..." açıklamalarına yer verilmiştir.

Kast, suçun kanuni tanımındaki unsurların bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesi olup, bu unsurlara ilişkin bilgisizlik, eksik ya da hatalı bilgi, maddi unsurlara ilişkin bir hatadır. Bu hatanın kastın varlığına engel olacak düzeyde bulunması hâlinde sanığa ceza verilmeyecektir. Suçun maddi unsurlarına ilişkin hata, fiilin suç teşkil etmesi için bulunması zorunlu hususlara ilişkin bir yanılmadır. Maddenin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde, hata dolayısıyla taksirli sorumluluk hâlinin saklı olduğu belirtildiğinden, taksirle de işlenebilen bir suçun maddi unsurlarında özensizlik ve dikkatsizlik sonucu hataya düşülmesi, kusurluluğu ortadan kaldırmayacaktır. Örneğin, gerekli dikkat ve özeni göstermeden gece gördüğü karartıya av hayvanı olduğunu düşünerek ateş eden ve bir kişinin ölümüne neden olan fail, taksirle öldürmeden sorumlu olacaktır.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun “Çocuk düşürtme” başlığını taşıyan 99. maddesinin ikinci fıkrası;

“...

(2) Tıbbi zorunluluk bulunmadığı hâlde, rızaya dayalı olsa bile, gebelik süresi on haftadan fazla olan bir kadının çocuğunu düşürten kişi, iki yıldan dört yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Bu durumda, çocuğunun düşürtülmesine rıza gösteren kadın hakkında bir yıla kadar hapis veya adli para cezasına hükmolunur

...” şeklindedir.

Görüldüğü üzere tıbbi zorunluluk bulunmadığı hâlde, gebelik süresi on haftadan fazla olan bir kadının çocuğunun düşürtülmesi ve bu durumda kadın tarafından çocuğun düşürtülmesine rıza gösterilmesi iki ayrı suç olarak düzenlenmiştir. Her iki suçun oluşabilmesi için de çocuğun düşürtülmesine gebe kadının rızası bulunmalı, tıbbi zorunluluk bulunmamalı ve gebelik süresi on haftadan fazla olmalıdır. Bu durumda çocuk düşürtme eylemini gerçekleştiren kişi fıkranın ilk cümlesinden, bu eyleme rıza gösteren gebe kadın ise ikinci cümlesinden dolayı cezalandırılacaktır.

Uyuşmazlık konusu itibarıyla TCK'nun 99. maddesinin ikinci fıkrasının ilk cümlesinde yer alan çocuk düşürtme suçu üzerinde durulmalıdır.

Bu suçun faili herkes olabilir.

Hareketin işleniş tarzı bakımından herhangi bir belirleme yapılmadığından suç, serbest hareketli suçlardandır. (Erdener Yurtcan, Türk Hukukunda Kürtaj ve Uygulaması, 2. Baskı, Kazancı, İstanbul, 1990, s. 75; Zeki Hafızoğulları/Muharrem Özen, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, Kişilere Karşı Suçlar, 4. Baskı, US-A, Ankara, 2015, s. 146; Durmuş Tezcan/ Mustafa Ruhan Erdem/Murat Önok, Teorik ve Pratik Ceza Özel Hukuku, 12. Baskı, Seçkin, Ankara, 2015, s. 325; Veli Özer Özbek/Mehmet Nihat Kambur/Koray Doğan/Pınar Bacaksız/ İlker Tepe, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, 9. Baskı, Seçkin, Ankara, 2015, s. 296; Burcu Dönmez, TCK’da Çocuk Düşürtme Suçu Mukayeseli Hukuk ve AİHM’nin Bakış Açısıyla Ceninin Yaşama Hakkının Sınırlandırılması, Dokuz Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, C. 9, S. 2, Y. 2007, s. 111; Yener Ünver, Türk Ceza Kanunu Açısından Çocuk Düşürtme ve Düşürme Suçları, Yeditepe Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, Tıp Hukuku Alanında Karşılaştırmalı Güncel Özel Hukuk ve Ceza Hukuku Sorunları Sempozyumu Özel Sayısı, C. 6, S. 2, s. 185; Turgut Katoğlu, Ceza Hukuku Bakımından Çoğul Gebeliklerin Sınırlandırılması, Galatasaray Hukuk Fakültesi Dergisi, S. 2, Y. 3, 2004/2, s. 282). Bu bağlamda eylem, kürtaj gibi tıbbi bir müdahale ile gerçekleştirilebileceği gibi tıbbi müdahale haricinde rızası dahilinde gebe kadının çocuğunu düşürtmek amacıyla tekmelenmesi, yumruklanması veya ilaç verilmesi şeklinde de gerçekleşebilir. Yani gelişim sürecine devam edip yaşayan bir cenine yönelen ve yaşamsal bağlantısına son vererek cenini bu sürecin dışına çıkarmaya çalışan her türlü müdahale bu suçu oluşturacaktır. (Sezen Kama, 5237 Sayılı Türk Ceza Kanunu ve 2827 Sayılı Nüfus Planlaması Hakkında Kanun Işığında Çocuk Düşürtme ve Düşürme, Tıp Etiği ve Tıp Hukuku Bülteni, S. 6, Y. 3, Temmuz 2008, s. 14; Dönmez, s. 112; Özbek/Kanbur/Doğan/Bacaksız/Tepe, s. 296; Tezcan/Erdem/Önok, s. 326)

Suçun tamamlanması bakımından önemli olan, ceninin yaşamsal fonksiyonlarını kaybetmesi olduğundan çocuk düşürtme suçu, netice suçlarındandır. (Dönmez, s.111; Hafızoğulları/Özen, s. 147; Özbek/Kanbur/Doğan/Bacaksız/Tepe, s. 298; Tezcan/Erdem/Önok, s. 326; Yurtcan, s. 76)

Suçun hukuki konusunu ise gebelik süresi on haftadan fazla olan kadınla birlikte cenin oluşturmaktadır. (Osman Yaşar/Hasan Tahsin Gökcan/Mustafa Artuç; Yorumlu-Uygulamalı Türk Ceza Kanunu, C. 3, Adalet, Ankara, 2010, s. 3199; Özbek/Kanbur/Doğan/Bacaksız/Tepe, s. 294)

Suçun hukuki konusunu ise gebelik süresi on haftadan fazla olan kadınla birlikte cenin oluşturmaktadır. (Osman Yaşar/Hasan Tahsin Gökcan/Mustafa Artuç; Yorumlu-Uygulamalı Türk Ceza Kanunu, C. 3, Adalet, Ankara, 2010, s. 3199; Özbek/Kanbur/Doğan/Bacaksız/Tepe, s. 294)

Fail, rızası bulunan kadının gebeliğinin on haftanın altında olduğu düşüncesiyle çocuğu düşürtür ve gebelik süresi konusundaki hatası esaslı, diğer bir ifadeyle kabul edilebilir bir hata olursa, bu takdirde 5237 sayılı TCK'nun 30. maddesinin birinci fıkrası uyarınca suçun maddi unsurlarından olan gebelik süresine ilişkin bu hatasından yararlanacak, bunun sonucu olarak fail yüklenen suç açısından kasten hareket etmiş sayılmayacağından ve bu suçun taksirle işlenmesi hâli kanunda cezalandırılmadığından, 5271 sayılı CMK'nun 223. maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi gereğince beraatına karar verilmesi gerekecektir.

Suçun maddi unsurlarında hata hâli faile ilişkin bir durum olduğundan, bu hususun fail veya müdafii tarafından ileri sürülmesi gerekmekte olup, kural olarak mahkemece suçun maddi unsurlarında hataya düşülüp düşülmediğine ilişkin bir araştırma yapılmayacaktır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanık, anestezi teknikeri olarak katıldığı kürtaj operasyonlarındaki kadınların gebelik sürelerinin on haftadan fazla olduğunu bilmediğini savunmuş ise de, emekli olduğu 2004 yılından önce ve sonra doktor... ile birlikte çalışması, gebelik sürelerinin on haftanın üzerinde olduğunu bildiği inceleme dışı sanıklar Melike ve Türkan’ın kürtaj operasyonlarına anestezi teknikeri olarak katılması, iletişimin tespiti tutanaklarından üç aylık yani on haftanın üzerinde gebe olduğunu ve kürtaj olmak istediğini söylediği tespit edilen tanık Zeynep için doktor... ile görüşüp bu gebeliği sonlandırmak amacıyla yapılacak olan operasyon için pazarlık yapması karşısında; sanığın, inceleme dışı sanıklar Aynur, Saliha ve Seher'in gebelik sürelerinin on haftadan fazla olduğunu bilmediği yönündeki savunmasına itibar edilmesinin mümkün olmadığı, dolayısıyla sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 30. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen hata hâlinin uygulanma şartlarının bulunmadığı kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının bu yönden de reddine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının her iki uyuşmazlık yönünden REDDİNE,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.12.2017 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18882, Karar No: 2014/1345, Tarih: 22.01.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/18882 E.  ,  2014/1345 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/03/2013

NUMARASI : 2012/1198-2013/545

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmazlara gelir metodu esas alınarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda münavebe ürünü olarak kabul edilen çeltiğin, taşınmazın bir dekarından elde edilebilecek brüt gelirinden indirilmesi gereken üretim masraflarının Türkiye ortalaması dikkate alındığında brüt gelirin 1/3'ü oranında olması gerektiği gözetilmeden, daha fazla miktarda üretim masrafı yapıldığının kabulü ile az bedel tesipit,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 22.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10922, Karar No: 2023/12796, Tarih: 18.12.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/10922 E.  ,  2023/12796 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/1038 Esas, 2023/1019 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Elbistan Sulh Hukuk Mahkemesinin 23.12.2022 Tarihli ve 2022/1538 Esas, 2022/1798 Karar ... Kararı

Kısıtlı adayının adres kayıt sistemindeki son yerleşim yeri adresinin ... Mahallesi ... ... Sokak No:42/3 Biga/... olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Biga Sulh Hukuk Mahkemesinin 20.07.2023 Tarihli ve 2023/1038 Esas, 2023/1019 Karar ... Kararı

Yapılan kolluk araştırması sonucunda kısıtlı adayının yerleşim yeri adresinin Tepebaşı Mahallesi Uygur Sokak No:13/1 Elbistan/Kahramanmaraş olduğunun bildirildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 ... ... Medenî Kanunu’nun (4721 ... Kanun) 405 inci maddesi uyarınca vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 ... Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 ... Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 ... Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 ... Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 ... Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 ... Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamı ve yapılan kolluk araştırması sonucundan, kısıtlı adayının dava tarihi itibariyle yerleşim yeri adresinin Elbistan/Kahramanmaraş olduğu anlaşıldığından, uyuşmazlığın Elbistan Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 ... Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 ... Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Elbistan Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

18.12.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10913, Karar No: 2015/6955, Tarih: 28.10.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/10913 E.  ,  2015/6955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 21. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/10/2013

NUMARASI : 2012/53-2013/401

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescile ilişkin birleşen, tahliye ve ecrimisile ilişkin karşı davanın sonucunda verilen hükmün düzeltilerek onanmasına ilişkin Dairemizin 22.09.2014 gün ve 2650 Esas, 5818 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi birleşen davada davacı-karşı davada davalı vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Asıl davada ve birleşen davada davacı vekili, 2981 sayılı Yasa gereğince müvekkili adına tapu tahsis belgesi verilen 51 ada 1 parsel sayılı taşınmazda inşaat yapılması amacıyla, müvekkili ile davalı yüklenici arasında imzalanan 14.07.1997 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinde, müvekkilinin, davalının payına düşen tapu payını devretmesi halinde 3 adet daire, tapu payını devretmediği takdirde 2 adet daire alacağının, kalan dairelerin de davalıya ait olacağının kararlaştırıldığını, tapu tahsis belgesinin 08.10.2004 tarihinde iptal edildiğini ve her nasılsa taşınmazın idarece yapılan ihale sonucunda davalı tarafından kötüniyetli olarak satın alındığını, bunun üzerine davalının müvekkiline düşen dairelere ilişkin arsa payını vermediğini, sözleşme uyarınca 2 daireye karşılık gelen arsa payının müvekkiline verilmesi gerektiğini ileri sürerek, fiilen müvekkiline teslim edilmiş olan 2. kattaki 2 daireye karşılık gelen 20/80 oranındaki davalı tapusunun iptali ile müvekkili adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Asıl davada davalı vekili, davacının elinde bulunan tapu tahsis belgesine dayanılarak taraflar arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, sözleşmede 3 adet dairenin davacı arsa sahibine ait olacağının kararlaştırıldığını, müvekkilince yapı ruhsatı alınarak inşaata başlandığını ve süresinde bitirilerek dairelerin davacıya teslim edildiğini, ancak davacının 2981 sayılı Yasa'nın aradığı koşulları taşımadığının anlaşılması üzerine idarece tapu tahsis belgesinin iptal edildiğini, bunun üzerine müvekkili tarafından davacıya ihtar gönderilerek, taşınmazın satışa çıkarılacağının, satış işlemleri takip edilerek, sözleşmeden kaynaklanan edimlerin yerine getirilmesi gerektiğinin, taşınmaz hazineden ya da üçüncü bir kişiden müvekkilince satın alınır ise, kendisine teslim edilen 3 adet daireyi iade etmesi, aksi takdirde dairelerden tahliyesi ve ecrimisil talep edileceğinin bildirildiğini, buna rağmen davacının taşınmazın satış ihalesine girmediğini, taşınmazın ihaleye davacı ile birlikte davet edilen müvekkili tarafından satın alındığını, taşınmaz üzerinde herhangi bir hakkı kalmayan davacının bu haliyle sözleşmeden kaynaklanan edimini yerine getirmesi imkânının kalmadığını, müvekkilinden hak talep etmesinin yasal dayanağı bulunmadığını savunarak, asıl davanın reddini istemiş, açtığı karşı davasında ise, asıl davadaki savunmalarını tekrarlayarak, davalının 3 adet daireden tahliyesini ve son beş yıla ilişkin ecrimisil bedelinin tahsilini talep ve dava etmiştir.

Karşı davada davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Karşı davada davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, asıl davanın işlemden kaldırıldığı tarihten itibaren yasal süresi içerisinde yenilenmediği, aynı istemlerle Kadıköy 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2013/22 E. sayılı dosyasında açılan davanın eldeki dava ile birleştirildiği, taraflar arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin birleşen davada davacı-karşı davada davalı arsa sahibi adına tapu tahsis belgesi bulunduğu dönemde imzalandığı, ancak yasal koşulları taşımadığının sonradan anlaşılması üzerine anılan belgenin iptal edildiği, yüklenici tarafından arsa sahibine ihtar gönderilerek, taşınmazın ihaleye çıkarılacağının ve taşınmaz satın alınarak sözleşmeden kaynaklanan edimlerin yerine getirilmesinin istendiği, arsa sahibinin ekonomik durumunu gerekçe göstererek ihaleye girmediği, bunun üzerine taşınmazın yüklenici tarafından satın alındığı, bu aşamadan sonra taşınmaz üzerinde hak sahibi haline gelen yüklenicinin, arsa sahibine daire verme yükümlülüğünün kalmadığı, arsa sahibinin fiilen teslim aldığı daireleri tahliye etmesi ve yükleniciye ecrimisil bedeli ödemesi gerektiği sonucuna varılarak, asıl davanın açılmamış sayılmasına, birleşen davanın reddine, karşı davanın kabulü ile davalı arsa sahibinin 3 daireye yönelik müdahelesinin men'i ile dairelerden tahliyesine, 46.752,00 TL ecrimisil tazminatının 10.000,00 TL'sinin karşı dava, bakiyesinin ıslah tarihinden itibaren faziyle birlikte karşı davada davalıdan tahsiline dair verilen karar, birleşen davada davacı-karşı davada davalı arsa sahibi M.. E.. vekilinin temyiz istemi üzerine, Dairemizin 22.09.2014 tarih ve 2650 E., 5818 K. sayılı ilamıyla, davacı yanın asıl davasını 17.09.2012 tarihli oturumda takipsiz bıraktığı ve mahkemece takip edilmeyen asıl davanın işlemden kaldırılmasına karar verildiği, bu kez davacı vekilinin aynı taleplerle Kadıköy 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 3013/22 Esasında yeni dava açtığı ve dosyaların birleştirildiği, aynı davanın daha önceden açılmış veya halen görülmekte olmasının 6100 sayılı HMK'nın 1114/1-i maddesi uyarınca dava şartı olduğundan arsa sahibince açılan birleşen davanın dava şartı yokluğundan reddine karar verilmesi gerekirken, davanın esasının incelenerek ret kararı verilmesinin doğru olmadığı, arsa sahibinin birleşen davasının bu gerekçeler ile reddi gerekirken, aynı sonuca yazılı gerekçelerle varılması isabetsiz ise de, sonucu itibariyle doğru olan kararın, HUMK'nın 438/son maddesi gereğince gerekçesi değiştirilerek ve hüküm fıkrasındaki vekalet ücreti yönünden düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

Birleşen davada davacı-karşı davada davalı arsa sahibi vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

1-Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, birleşen davada davacı-karşı davada davalı arsa sahibi vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan diğer karar düzeltme itirazlarının reddi gerekmiştir.