muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1957, Karar No: 2021/1066, Tarih: 22.09.2021

29. Maktu ücrete artı olarak sefer başında yapılan ödeme hukuken aslında karma karakterlidir (Kabakçı, M.: Tır Şoförlerine Sefer Başına Yapılan Ödemenin Niteliği: Harcırah ya da Prim?, İstanbul Barosu Dergisi, Cilt: 89, Sayı: 1, 2015 Ocak, s. 48). Bu durumda uluslararası tır şoförüne sefer başına yapılan ödemeler için iki kapsamda inceleme yapmak gereklidir. Bu ödeme işçi açısından hem sefer süresince iaşesi ve gerekli hâllerde barınması için yapılacak masraflar bakımından yolluk ve sefer sonunda kalan kısmı bakımından da dar anlamda ücret niteliğindedir. Bir nevi işçi sefer süresince ne kadar az harcama yaparsa, bu seferden kazancı o denli yüksek olacaktır. Uluslararası tır şoförlerine tek başına ya da asgari ücrete ilave olarak sefer başında yapılan maktu ödemeler için ücret veya yolluk şeklinde bir genelleme hukuka uygun olmamakla birlikte, şoföre her bir sefer için yapılan ödemenin yolluk ve ücret kısımlarının ayrıştırılması zorunluluğu vardır. İşçinin sefer başında aldığı maktu tutar ile sefer sonrasında kendisine kalacak kısmın farklı değerlendirilerek, sefer sonrasında kalacak kısım yönünden ücret nitelendirilmesinin yapılması isabetli olacaktır. Ancak bu miktar belirlenirken gidilen ülke, seferin süresi gibi farklı etkenler bulunduğundan sözü edilen ayrıştırma işlemi için teknik inceleme yapılması gereklidir.

30. Gelinen bu noktada konuyla ilgisi nedeniyle usuli kazanılmış hak kurumu üzerinde durulması gerekmektedir.

31. Usulî kazanılmış hak kurumu, davaların uzamasını önlemek, hukukî alanda istikrar sağlamak ve kararlara karşı genel güvenin sarsılmasını önlemek amacıyla Yargıtay uygulamaları ile geliştirilmiş, öğretide kabul görmüş ve usul hukukunun vazgeçilmez, ana ilkelerinden biri hâline gelmiştir.

32. Anlam itibariyle, bir davada mahkemenin ya da tarafların yapmış olduğu bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş ve kendisine uyulması zorunlu olan hakkı ifade etmektedir.

33. Örneğin mahkemenin Yargıtay bozma kararına uymasıyla bozma kararı lehine olan taraf bakımından kazanılmış hak doğar.

34. Bir mahkemenin Yargıtay Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda kendisi için o kararda gösterilen biçimde inceleme ve araştırma yapmak ve yine o kararda belirtilen hukuksal esaslar gereğince karar vermek yükümlülüğü oluşur. Bu itibarla mahkemenin sonraki hükmünün bozma kararında gösterilen ilkelere aykırı bulunması usule uygun olmadığından bozma nedenidir.

35. Bozma kararı ile dava usul ve yasaya uygun bir hâle sokulmuş demektir. Bozmaya uyulduktan sonra buna aykırı karar verilmesi usul ve yasaya uygunluktan uzaklaşılması anlamına gelir ki; böyle bir sonuç kamu düzenine açıkça aykırılık oluşturur. Buna göre Yargıtay’ın bozma kararına uymuş olan mahkeme bu uyma kararı ile bağlıdır. Daha sonra bu uyma kararından dönerek direnme kararı veremez; bozma kararında gösterilen biçimde inceleme yapmak ya da gösterilen biçimde yeni bir hüküm vermek zorundadır.

36. Yargıtay içtihatları ile kabul edilen “usuli kazanılmış hak” olgusunun, birçok hukuk kuralında olduğu gibi yine Yargıtay içtihatları ile geliştirilmiş istisnaları bulunmaktadır. Mahkemenin bozmaya uymasından sonra yeni bir içtihadı birleştirme kararı çıkması, o konuda yeni bir kanunun yürürlüğe girmesi, uygulanması gereken kanun hükmünün hüküm kesinleşmeden önce Anayasa Mahkemesince iptaline karar verilmesi hâlleri usulî kazanılmış hakkın istisnalarıdır.

37. Bu sayılanların dışında ayrıca görev, hak düşürücü süre, kesin hüküm itirazı, harç ve maddi hataya dayanan bozma kararlarına uyulmasında olduğu gibi kamu düzeni ile ilgili konularda usulî kazanılmış haktan söz edilemez (Kuru B.: Hukuk Muhakemeleri Usulü, C. V, 6. Bası, İstanbul 2001, s 4738 vd).

38. Somut olayda, davacının 23.05.2007 tarihinde davalı şirkete karşı İzmir 10. İş Mahkemesinde açtığı kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin ücretinin tahsili istemine ilişkin davada mahkemece bilirkişi raporu doğrultusunda davacının asgari ücret ve ayda bir sefer karşılığı 400 Euro aldığı belirtilerek 400 Euronun 01.09.2003 fesih tarihindeki Türk Lirası karşılığı miktarı asgari ücrete eklenmek suretiyle tespit edilen ücret üzerinden hesaplanan dava konusu alacakların hüküm altına alındığı, kararın davalı vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 15.04.2010 tarihli ilamı ile onanarak kesinleştiği, İzmir 7. İcra Müdürlüğünün 2008/6569 sayılı dosyası üzerinden alacakların tahsili için takip başlatıldığı, davalı şirketin alacakları 18.05.2010 tarihinde icra dosyasına yatırdığı, sözü edilen davada dinlenen davalı tanıklarının davacıya asgari ücretin yanında verilen sefer ücretine/harcıraha gidilen ülkede yapılan masrafların dahil olduğunu belirttikleri, eldeki davada bilgisine başvurulan davacı tanıklarının ise kendilerine sefer başına Euro cinsinden ödeme yapıldığını, yüksek ücret almalarına rağmen sigorta primlerinin asgari ücretten yatırıldığını beyan ettikleri, işyeri özlük dosyası kapsamında sunulan ücret bordrolarının asgari ücret üzerinden düzenlendiği, büyük çoğunluğunda davacıya atfen imza bulunmakla birlikte bir kısmının imzasız olduğu, 02.03.2009 tarihli bilirkişi raporunda işçilik alacakları davasında tespit edilen ücret seviyesi ve dosyada davacıya döviz cinsinden ödenen paranın yolluk olduğuna ilişkin delil bulunmaması nedenleriyle bu ödemenin yolluk olarak değerlendirilemeyeceği belirtilerek davacının davalı şirkete ait işyerinde çalıştığı 01.10.1996-01.09.2001 ve 10.07.2002-01.09.2003 tarihleri arasındaki dönemde 01.09

.03.2009 tarihli bilirkişi raporunda işçilik alacakları davasında tespit edilen ücret seviyesi ve dosyada davacıya döviz cinsinden ödenen paranın yolluk olduğuna ilişkin delil bulunmaması nedenleriyle bu ödemenin yolluk olarak değerlendirilemeyeceği belirtilerek davacının davalı şirkete ait işyerinde çalıştığı 01.10.1996-01.09.2001 ve 10.07.2002-01.09.2003 tarihleri arasındaki dönemde 01.09.2002 öncesinde asgari ücrete ilaveten 400 Alman Markı; bu tarihten sonrasında ise asgari ücrete ilaveten 400 Euro aldığı kabul edilerek prime esas kazancın belirlendiği, mahkemece bu rapora göre davanın kabulüne karar verildiği, kararın davalılar vekillerinin temyizi üzerine Özel Dairece bozulduğu, mahkemece bozma kararına uyularak ticaret odası, esnaf odası ve sendikaya müzekkereler yazılarak emsal ücret araştırması yapıldığı ayrıca davalı şirketten işyerinde çalışanlara işleri sırasında yapmak durumunda oldukları harcamaları karşılamak için verilen ücretten arta kalanın şirkete iade edilip edilmediği, yetmediğinde tamamlama yapılıp yapılmadığının sorulduğu, davalı şirketçe şoförlerin yaptıkları masrafları belgelemeleri kaydıyla eksik kalan miktarın tamamlandığı, sefer dönüşü verilen yolluk ile masraflar karşılaştırılarak kalanın iadesi, eksiğin tamamlanması işlemlerinin şoför ile karşılıklı yapıldıktan sonra maddi olarak hesapta mutabık kalındığından yazılı resmî kayıt düzenlemeye gerek duyulmadığının bildirildiği, mahkemece bu deliller çerçevesinde verilen kararın Özel Dairece ikinci kez bozulduğu, mahkeme bozmaya uyularak vergi dairesinden uyuşmazlık dönemini kapsayan beyannamelerin gönderilmesinin talep edildiği, zaman aşımı süresinin dolması nedeniyle sözü edilen belgelere arşiv kayıtlarında rastlanmadığının belirtildiği, davalı şirkete yazılan müzekkerelere döviz cinsinden verilen paranın ücret olmadığı, şoföre gittiği ülkede ve yolda yapacağı giderleri karşılaması için verildiği, sefer dönüşü şoförün şifahi beyanı esas alınarak güven ilişkisi içinde hesaplaşma yapıldığı, bu nedenle belge bulunmadığı yönünde cevap verildiği, 18.03.2015 tarihli ek raporda 02.03.2009 tarihli rapordaki tespit ve hesaplamaların yerinde ve geçerli olduğunun mütalaa edildiği, mahkemece davanın kabulüne karar verildiği, kararın Özel Dairece bozulması üzerine önceki hükümde direnildiği görülmüştür.

39. Şu hâlde yukarıda yapılan açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; Özel Dairenin bu işi yapanlara bu işleri sırasında yapmak durumunda oldukları harcamaları karşılamak için verilen tutarın ne kadarının yolluk, ne kadarının ücret niteliğinde olduğunun araştırılması ayrıca tespiti istenilen sürenin öncesinde veya sonrasında yazılı delil başlangıcı sayılabilecek ödeme belgeleri ile sair nitelikte belge bulunmadığı takdirde HUMK’un 288. maddesinde yazılı sınırları aşan ücret alma iddialarının yazılı delil ile ispatı gerektiği yönündeki birinci bozma kararına uyulmasıyla davalılar lehine ispat koşulları yönünden oluşan usulî kazanılmış hak çerçevesinde araştırma ve inceleme yapılması gerektiği sonucuna varılmıştır.

40. Hâl böyle olunca, uluslararası nakliyat faaliyetinin yürütüldüğü işyerlerinde hizmet akdi ile şoför olarak çalışanlara yurt dışı görevlendirmelerinde “sefer primi”, “sefer yolluğu”, “harcırah” adı altında yapılan ödemelerin 506 sayılı Kanun’un 77. maddesinde yer alan “yolluk” veya 5510 sayılı Kanun’un 80. maddesindeki “görev yolluğu” ibareleriyle teknik ve somut olarak tam anlamıyla örtüşmediğinden bu tür uyuşmazlıklar yönünden maddelerdeki kavramların, yalnızca araca bağlı zorunlu giderler şeklinde anlaşılması; başka bir anlatımla, sigortalılara söz konusu adlar altında yapılan ödemeler içerisinden yalnızca araca bağlı zorunlu harcamaların ayrıştırılıp geri kalan tutarın sigorta primine esas kazanca dahil edilmesi gerekmekte olup öte yandan iddia edilen ücret miktarının HMK’nın Geçici 1. maddesinin 2. fıkrası atfıyla uygulanması gereken HUMK 288. maddesinde belirtilen sınırları aşması durumunda yazılı delil ile ispatlanması gerektiği; yazılı delille ispat sınırının altında kalan miktar için HUMK’nun 289. maddesi gereğince tanık dinletilebileceği ayrıca tespiti istenen ücret miktarının yazılı delil ile ispat sınırını aşmasına rağmen varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgeler var ise tanık dinletilmesinin mümkün olduğu; meslek örgütlerince bildirilen ücret miktarlarının tarafları ve mahkemeyi bağlayıcı nitelikte olmayıp diğer bilgi ve belgelerle de desteklenmeleri gerektiği ayrıca işçilik alacakları dosyasında hüküm altına alınan tutarların ödeme yapılması şartı ile çalışmanın geçtiği son ayın prime esas kazancında gözetileceği dikkate alınarak yapılan yargılama sonucu toplanan deliler çerçevesinde karar verilmesi gerekir.

41. O hâlde direnme kararı yukarıda açıklanan bu değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı bozulmalıdır.

42. Dava tarihinin 10.07.2007 olmasına rağmen direnme kararında 03.08.2016 olarak yazılması ise, mahallinde her zaman düzeltilebilecek maddi hata kabul edilmiş ve işin esasına etkili görülmeyerek bozma nedeni yapılmamıştır.

IV. SONUÇ

Açıklanan nedenlerle;

41. O hâlde direnme kararı yukarıda açıklanan bu değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı bozulmalıdır.

42. Dava tarihinin 10.07.2007 olmasına rağmen direnme kararında 03.08.2016 olarak yazılması ise, mahallinde her zaman düzeltilebilecek maddi hata kabul edilmiş ve işin esasına etkili görülmeyerek bozma nedeni yapılmamıştır.

IV. SONUÇ

Açıklanan nedenlerle;

Davalılar Sosyal Güvenlik Kurumu ve... Tır Transport ve Ticaret A.Ş. vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda açıklanan değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun Geçici 3. maddesi atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 22.09.2021 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9358, Karar No: 2012/17278, Tarih: 02.11.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/9358 E.  ,  2012/17278 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Manisa 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29/12/2010 tarih ve 2009/337-2010/400 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, davalı şirketin kırk iki ortağından biri olan müvekkillerinin, ödenmemiş sermaye payları borçlarının bulunmadığını, davalı şirket yöneticilerinin yönetime seçildikleri günden itibaren şirketi kötü yönettiklerini ileri sürerek, müvekkillerinin, davalı şirkete verdikleri sermaye miktarının iadesini istemeksizin, TTK'nın 551/2. maddesi hükmüne göre şirket ortaklığından çıkmalarına izin verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacıların taleplerinin şirket ana sözleşmesine aykırı olup, henüz kendilerine düşen görevleri gerçekleştirmeden şirketten çıkma talebinde bulunmalarının yasaya ve iyi niyet kurallarına aykırı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacıların şirkete sermaye taahhütlerini yerine getirmedikleri, 31.12.2008 tarihi itibariyle 2.250,00 TL borçlarının bulunduğu, limited şirkete ilişkin hükümlerin, anonim şirket olan davalı şirkete uygulanamayacağı, mahkeme kararıyla anonim şirketlerde şirket ortaklığından çıkarılma kararı verilemeyeceği, davacıların sadece şirketin feshi ve tasfiyesi yönünde haklarının bulunduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 02,75 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 02/11/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/650, Karar No: 2024/2693, Tarih: 02.04.2024

**1. Hukuk Dairesi         2024/650 E.  ,  2024/2693 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1345 E., 2023/1385 K.

HÜKÜM/KARAR : Kabul/Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Boyabat Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/125 E., 2023/435 K.

Taraflar arasındaki tapusuz taşınmazın tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Hazine temsilcisi tarafından istinafı üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince yapılan inceleme sonucunda, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Somut olayda; fen bilirkişi raporuna ekli krokide (A) harfi ile gösterilen ve Mahkemece kabulüne karar verilen 2.022,58 m2'lik taşınmazın dava tarihi itibariyle keşfen saptanan değeri olan 75.846,75 TL'nin Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kaldığı anlaşılmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz kesinlik sınırı içinde kaldığı anlaşılan eldeki dava yönünden davalı Hazine temsilcisinin temyiz dilekçesinin değerden REDDİNE,

Davalı Hazine harçtan muaf bulunduğundan bu konuda karar verilmesine yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

02.04.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1917, Karar No: 2018/12093, Tarih: 12.12.2018

**17. Hukuk Dairesi         2018/1917 E.  ,  2018/12093 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine dair verilen hükmün süresi içinde davalı MŞB İnşaat Turizm San. ve Tic. A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Hükmüne uyulan Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin 13.12.2011 tarih ve ... E- 2013/5423 K sayılı ilamında; “ .... Dairenin 2007/13717 E- 2009/2434 K sayılı Bozma ilamında belirtilen gereklerin yerine getirilmediği, dosya arasında bulunan bilirkişi raporları arasındaki çelişki, yangın sonrasında yapılan ve 12.08.2003 tarihli faturaya konu edilen hizmetlerin, gerçek zarar kapsamında değerlendirilip değerlednirilmeyeceği ile ilgili mahkemece itfaiye, inşaat ve ziraat konularında uzman bilirkişilerden oluşacak heyetten, 12.08.2003 tarihli faturaya konu hizmetlerin yangın nedeni ile oluşan gerçek zarar kapsamında bulunup bulunmadığı hususunu değerlendiren önceki raporlar arasındaki çelişkiyi gideren denetime elverişli yeni bir rapor alınması, sonucuna göre karar verilmesi gereğine değinilmiştir.

Mahkemece 24.04.2014 tarihli bilirkişi heyet raporuna göre davalı MŞB İnşaat aleyhine açılan davanın kısmen kabulü ile 12.060,00 TL tazminatın 27.08.2003 ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte adı geçen davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı MŞB İnşaat Turizm San. ve Tic. A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak alınan 24.04.2014 tarihli heyet raporunda, davaya konu yangından davalıların sorumlu bulundukları, 12.08.2003 tarihli faturaya konu hizmetin dozerle tesviye, yanan ağaçların köklenmesi, önemi

genişlikte yangın önlem şeridi oluşturulması ve arazinin tümünün kuru ot ve diğer yanıcı maddelerden arındırılmak amacı ile yapılan çalışmalar olduğu, ekspertiz raporunda fatura bedeli olan 16.048,00 TL nin aynen alıdığı, yangıın meydana geldiği arazinin yapısı, yanıcı katı atıkların yükü ve yangına müdahale edilerek tam olarak söndürülmesinde dozerin yangından sonra arazide oluşan yangın atığı katı malzemelerin temizliği ile yangının arazinin diğer noktalarına ulaşmaması için yapılan tedbir amaçlı ve önleyici çalışmmalar olduğu, gerçek zararın 5.000,00 TL olarak alınması gerektiğine değinmiş, raporda daha önceki bilirkişi raporlarında yer almayan ve davacının da talebinde bulunmayan 15 adet zeytin, 15 adet incir ve 40 adet yabani kiraz ağacının da hasar gördüğünün belirlendiği, anlaşılmış mahkemece de söz konusu bilirkişi raporuna istinaden 12.060,00 TL hasar bedelinin davalı MŞB İnşaat Turizm San. Ve Tic. AŞ den alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

Hükmüne uyulan bozma ilamının gereği tam olarak yerine getirilmemiştir. Bozma ilamına uyulmakla, uyulan taraf lehine usuli kazanılmış hak doğar.

Hükmüne uyulan bozma ilamının gereği tam olarak yerine getirilmemiştir. Bozma ilamına uyulmakla, uyulan taraf lehine usuli kazanılmış hak doğar.

Hükme esas alınan 24.04.2014 tarihli bilirkişi raporunda; bozma öncesinde dosyada alınan bilirkişi raporlarında belirtilen zarar kalemlerinden farklı olarak yangın sebebi ile hasar gören ağaçlar da eklenerek gerçek zarar bedelinin 12.060,00 TL olduğu belirtilmiş ancak dosya kapsamından da anlaşılacağı üzere gerçek zarar berlillendikten sonra toplam zarardan düşmesi gereken davalı Vestel Beyaz Eşya AŞ'nin kendi işyeri sigortası olan Anadolu Sigorta tarafından ödenen 6.067,00 TL ve davacı ile yapılan müşterek sigorta kapsamında zararın %15'nin de ödendiği gözönüne alınarak bakiye zararın hesaplanması gerekirken söz konusu ödemeler düşülmeksizin ve davacının zarar gören ağaçlara ilişkin tazmin talebinin de bulunmamasına göre hesaplama yapılması da doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı MŞB İnşaat Turizm San. ve Tic. A.Ş. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı MŞB İnşaat Turizm San. ve Tic. A.Ş.'ye geri verilmesine 12/12/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6681, Karar No: 2022/10059, Tarih: 21.06.2022

**8. Ceza Dairesi         2020/6681 E.  ,  2022/10059 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : 6136 sayılı Yasaya aykırılık, genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde kasten silahla ateş etme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1-6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan hükme yönelik incelemede;

Ekspertiz raporuna göre davaya konu gaz tabancasının mevcut durumu itibariyle bilinen ateşli silah fişeklerini istimale elverişli olmadığı, ancak namlusu içerisinde gaz dağılımını temin eden gaz ayırıcı parçasının daire şeklinde delikli bir yapıda olduğu, bu haliyle uygun çapta, özel şekil ve nitelikte saçma, kurşun, metal küre vb. bir cisim geçebileceği ancak, teknik özelliklerinde sonradan değişiklik yapıldığını gösterir nitelikte herhangi bir bulgu ve emarenin tespit edilmemesi, sanıkta özel yapım mermi de ele geçirilememiş olması ve sanığın tabancanın kuru sıkı olduğunu savunması, sanıktan özel yapım fişek ele geçirilememiş olması karşısında sanığın, ele geçen tabancanın vasıflarını bilerek taşıdığına dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı halde, sanığın beraati ve bizatihi suç teşkil eden tabancanın müsaderesi yerine yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2-)Genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan kurulan hükme yönelik incelemede ise;

Sanığın kuru sıkı tabanca ile havaya ateş etme eyleminin 5237 sayılı TCK.nın 170/1-c madde ve fıkrasında tanımlanan ve içinde silah öğesi bulunan suç tipine uygun olmayacağı, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 36/1. madde ve fıkrasında tanımı yapılan gürültüye neden olma kapsamında olup idari yaptırımı gerektireceği ve anılan Yasanın 20/2-c maddesi uyarınca soruşturma zamanaşımı süresinin 3 yıl olduğu, kabahat tarihinden temyiz incelemesine kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşılmakla sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmekle sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak; yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta anılan Yasanın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 20/2-c maddesi gözetilerek İDARİ PARA CEZASI VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA, 21.06.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.