muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/14301, Karar No: 2012/8944, Tarih: 25.05.2012

O halde mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda yabancı mahkeme hükmünün tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturmayacağı kabul edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın, davacı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 900.00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 2,75 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 25/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8443, Karar No: 2016/13752, Tarih: 07.11.2016

**21. Hukuk Dairesi         2016/8443 E.  ,  2016/13752 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacılar, murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, 03.11.2000 tarihinde iş kazası sonucu ölen sigortalının hak sahiplerinin manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, istemin kısmen kabulüne karar verilmiş ve bu karar süresinde davacı ve davalı taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacılar murisinin davalı şirkette elektro mekanizasyon işçisi olarak çalışmakta iken 03.11.2000 tarihinde beyin kanaması geçirerek öldüğü, davacıların murisin beyin kanaması sonucu ölümü olayının iş kazası olduğunun tespitine karar verildiği ve kararın bu kısmının Dairemizce onanarak kesinleştiği, iş bu temyize konu tazminat davasında ise, mahkemece; ölüm nedeniyle % 30 oranında işverenin kusurlu olduğunu, olayın gerçekleşmesinde % 70 oranında kaçınılmazlığın etkili olduğuna ilişkin 24.12.2015 günlü tek iş güvenliği uzmanı bilirkişiden alınan kusur raporu hükme esas alınmak suretiyle karar verildiği anlaşılmaktadır.

İnsan yaşamının kutsallığı çevresinde işveren, işyerinde işçilerin sağlığını ve iş güvenliğini sağlamak için gerekli olanı yapmak ve bu husustaki şartları sağlamak ve araçları noksansız bulundurmakla yükümlü olduğu olay tarihinde yürürlükte bulunan İş Kanununun 77.maddesinin açık buyruğudur.

İnsan yaşamının kutsallığı çevresinde işveren, işyerinde işçilerin sağlığını ve iş güvenliğini sağlamak için gerekli olanı yapmak ve bu husustaki şartları sağlamak ve araçları noksansız bulundurmakla yükümlü olduğu olay tarihinde yürürlükte bulunan İş Kanununun 77.maddesinin açık buyruğudur.

Oysa hükme dayanak alınan bilirkişi raporunda; bilirkişiler, İş Kanununun 77.maddesinin öngördüğü koşulları göz önünde tutarak ve özellikle işyerinin niteliğine göre, işyerinde uygulanması gereken işçi sağlığı ve iş güvenliği tüzüğünün ilgili maddelerini incelemek suretiyle, işverenin, işyerinde alması gerekli önlemlerin neler olduğu, hangi önlemleri aldığı, hangi önlemleri almadığı, alınan önlemlere işçinin uyup uymadığı gibi hususlar ayrıntılı bir biçimde incelemek suretiyle kusurun aidiyeti ve oranı hiç bir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek biçimde, saptamadıkları anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, hükme esas alınan kusur raporunun, İş Kanununun 77.maddesinin öngördüğü koşulları içerdiği giderek hükme dayanak alınacak nitelikte olduğu söylenemez. Öte yandan olayın iş kazası olduğu tartışmasız olup, beyin kanamasında kişinin yaşının, beslenme şekli ve kültürünün, genetik özelliklerinin ve bünyevi yapısının da bedensel faktörler olarak etkili olduğu, sağlığının çeşitli faktörlerinin bir araya gelmesiyle bozulabileceği ve bu durumun olayın uygun illiyet bağını oluşturabileceği ve kısmi sebebi olabileceği gözetilerek kusurun ağırlığının değerlendirilmesinde dikkate alınması gerektiği ortadadır. Hal böyle olunca, kusur raporunun, İş Kanununun 77.maddesinin öngördüğü koşulları içerdiği giderek hükme dayanak alınacak nitelikte olduğu söylenemez.

Yapılacak iş; İşverenin sigortalının periyodik sağlık muayenelerini yaptırıp yaptırmadığı, bu muayenelerde beyin kanaması riskine yol açacak rahatsızlıklarına ilişkin bir bulguya rastlanıp rastlanmadığı, ölüm olayından önceki tarihlerde sigortalının bünyesini zorlayacak bir çalışma yaptırılıp yaptırılmadığı, olay günü sigortalıyı işyerinde rutin dışında bir gerginlik ve stres içine sokacak bir olayın cereyan edip etmediği araştırılmak, işyeri hekimliği, işgücü sağlığı ve iş güvenliği konularında uzman olan bir nörolog ve bir kardiyoloğun da yer alacağı üçlü bilirkişi heyetinden kusur raporu almak, verilen raporu dosyadaki bilgi ve belgelerle birlikte değerlendirmek ve çıkacak sonuca göre, karar verilmekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın ve özellikle, eksik araştırma ile ve inandırıcı güç ve nitelikte olmayan, 77.maddenin öngördüğü koşulları içermeyen kusur raporunun hükme dayanak alınmak suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın ve özellikle, eksik araştırma ile ve inandırıcı güç ve nitelikte olmayan, 77.maddenin öngördüğü koşulları içermeyen kusur raporunun hükme dayanak alınmak suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre tarafların sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 07.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi..
Yargıtay — Esas No: 2016/19732, Karar No: 2017/12010, Tarih: 05.10.2017

**12. Hukuk Dairesi         2016/19732 E.  ,  2017/12010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından borçlu hakkında başlatılan bonoya dayalı kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla ... icra takibinde borçlu icra mahkemesine başvurusunda; ... İcra Hukuk Mahkemesi'nin 04.4.2014 tarih ve 2014/6 – 15 E. , K. sayılı kararı ile borçlunun yetki itirazının kabulü ile ... İcra Müdürlüğü'nün yetkisizliğine, ...İcra Müdürlüğü'nün yetkili olduğuna karar verildiğini, ancak alacaklı tarafından takip dosyasının süresi içerisinde yetkili icra dairesine gönderilmesi talebinde bulunulmadığını ileri sürerek ...İcra Müdürlüğü'nün 2014/452 Esas sayılı takip dosyasının HMK'nun 20. maddesi gereğince açılmamış sayılmasına karar verilmesini talep etmiş, ...İcra Hukuk Mahkemesi'nin 19.12.2014 tarih ve 2014/13 – 16 Esas ve Karar sayılı kararı ile ... İcra Hukuk Mahkemesi'nin yetkili olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmesi üzerine yasal süresi içerisinde dosyanın yetkili ... İcra Hukuk Mahkemesi'ne gönderilmesi neticesinde mahkemece, icra dosyasının süresi içerisinde yetkili icra dairesine gönderilmesinin istendiği gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiştir.

Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararından önceki 6100 sayılı HMK'nun 20. maddesinde; görevsizlik veya yetkisizlik kararı verilmesi halinde, taraflardan birinin, bu karar verildiği anda kesin ise bu tarihten, süresi içinde kanun yoluna başvurulmayarak kesinleşmiş ise kararın kesinleştiği tarihten; kanun yoluna başvurulmuşsa bu başvurunun reddi kararının tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde kararı veren mahkemeye başvurarak, dava dosyasının görevli ya da yetkili mahkemeye gönderilmesini talep etmesi gerektiği, aksi takdirde, bu mahkemece davanın açılmamış sayılmasına karar verileceği hükme bağlanmıştır. Aynı kural takip hukukunda da geçerlidir.

Somut olayda, alacaklının, borçlu hakkında yetkisiz icra dairesi olan ... İcra Müdürlüğü’nde 07.01.2014 tarihinde takip başlattığı, borçlunun süresinde yetki itirazı üzerine ... İcra Hukuk Mahkemesi'nin 04.04.2014 tarih ve 2014/6 E.-2014/15 K. sayılı kararıyla yetki itirazının kabulüne, dosyanın yetkili ...İcra Müdürlüğü’ne gönderilmesine karar verildiği ve söz konusu karara karşı alacaklı tarafça temyiz yoluna başvurulduğu, Dairemizin 2014/18912 E., 2014/22509 K. sayılı ve 25.09.2014 tarihli ilamı ile alacaklının temyiz istemi reddedilerek mahkeme kararının onandığı, temyiz isteminin reddine dair onama ilamının alacaklı vekiline 16.10.2014 tarihinde tebliğ edildiği görülmektedir. Alacaklı vekilinin, icra dosyasının yetkili ...İcra Müdürlüğü’ne gönderilmesi için ... İcra Müdürlüğü'ne 11.11.2014 günü talepte bulunduğu ve bu tarih itibarı ile başvurunun yukarıda açıklanan yasa maddesinde öngörülen iki haftalık kesin süre içerisinde olmadığı anlaşılmaktadır.

O halde, mahkemece; borçlunun şikayetinin kabulü ile HMK'nun 20. maddesi uyarınca ...İcra Müdürlüğü'nün 2014/452 Esas sayılı takibinin açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerekirken, temyiz isteminin reddi kararının alacaklı vekiline tebliğ tarihi yerine, yetkiye ilişkin kararın kesinleşme tarihi gönderme talebinin başlangıcına esas alınarak şikayetin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4617, Karar No: 2019/9522, Tarih: 07.05.2019

**14. Ceza Dairesi         2015/4617 E.  ,  2019/9522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun batsit cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (iki kez), tehdit

HÜKÜM : Sanığın 07.11.2010 tarihinde işlediği beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçu ile tehdit ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma eylemleri bütün halinde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma kabul edilerek bu suçtan ve 26.06.2011 tarihinde işlediği kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkumiyetine

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle, tebliğnamede sanık olarak gösterilen ..., ..., ..., ..., ... ile ... haklarında kurulan hükümlerle ilgili kanun yoluna başvurulmadığı gözetilerek yapılan dosya incelemesinde gereği düşünüldü:

Yokluğunda verilen hükmün katılan müşteki Tekin vekili Avukat Hanife Yıldırım’a tebliğine ilişkin belgeye dosyada rastlanılmadığından, gerekçeli kararın adı geçene tebliğini gösteren belge var ise dosyaya eklenmesi, aksi halde anılan tebligat noksanlığının giderilmesiyle tebellüğ belgesi ile verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenip, hükümlerin temyiz edilmesi durumunda bununla ilgili ek tebliğname düzenlenmesinden ve sanık hakkında 07.11.2010 tarihinde işlediği iddia edilen tehdit ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma eylemleri bütün halinde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma kabul edilerek bu suçtan kurulan mahkumiyet hükmü de sanık müdafisi tarafından sunulan 11.04.2013 tarihli süre tutum ve 03.05.2013 günlü temyiz dilekçeleriyle temyiz edilmesine rağmen, tebliğnamede bu hüküm yönünden görüş bildirilmediği anlaşıldığından, ek tebliğname düzenlenmek suretiyle anılan eksikliğinde tamamlanmasından sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14721, Karar No: 2016/10047, Tarih: 09.06.2016

**22. Ceza Dairesi         2015/14721 E.  ,  2016/10047 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, kararın nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Müştekiye ait park halindeki ve kapıları kilitli aracın kapalı bulunan camı kırılarak oto teyp başlığının çalınması şeklindeki eylemin, 5237 sayılı TCK'nin 142/1-b maddesi kapsamında kaldığı halde aynı maddenin (e) bendiyle uygulama yapılması sonuca etkili görülmediğinden; 5237 sayılı TCK'nin 145. maddesinde düzenlenen değer azlığı kavramının, suçun işleniş şekli ile olayın özelliği dikkate alınarak, failin kast ve iradesini değer olarak az olan eşyaya özgülemesi, kastının ne bulursa almaya yönelik olmaması veya daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar almış olmakla birlikte, alınan bu şeyin değerinin de cezadan indirim yapılmasını gerektirecek şekilde gerçekten az olması hallerinde yasal ve yeterli gerekçeleri açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği gözetilmeden, öngörülen koşullar gerçekleşmemesine rağmen anılan Yasa maddesi uyarınca cezadan indirim yapılması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Anayasa Mahkemesi'nin karar tarihinden sonra 24/11/2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının gözetilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Sanığın, 5237 sayılı TCK'nin 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki, velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğun infaz tarihine kadar; sadece kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise yoksunluğun koşullu salıverme tarihine kadar uygulanmasına karar verilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 1412 sayılı CMK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılık yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından; 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin uygulanması ile ilgili kısım çıkartılarak yerine ‘‘Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 53/1-2-3. maddesinin uygulanmasına,” cümlesinin eklenmesi suretiyle, eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09/06/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2842, Karar No: 2022/7055, Tarih: 17.10.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/2842 E.  ,  2022/7055 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SAMSUN BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 5. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Sinop 2. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 05.11.2020 tarih ve 2019/352 E. - 2020/407 K. sayılı kararın davalı banka vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nce verilen 15.01.2021 tarih ve 2021/53 E. - 2021/99 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı banka vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının, davalılardan Akbank Boyabat /Sinop şubesinin 0016962262 müşteri numaralı müşterisi olduğunu, 2008 yılında açılmış vadesiz döviz ( Euro) hesabı bulunduğunu, müvekkilinin yurtdışında bulunma izninin bitmesi nedeni ile kendisine yeni oturum izni verilmesi için başvuruda bulunduğunu, yeni oturum kartının gelmesini beklediği için yurda dönemediğini, Türkiye’ye geldiğinde hesabından para çekmek için bankaya başvurduğunda, hesaptaki 12.083,11 Euro'nun zamanaşımı nedeni ile davalı ...’ye devredildiğini öğrendiğini, bu hususta dava açmadan önce başvuru yapıldığını ancak bu taleplerinin olumlu yanıtlanmadığını, 5411 sayılı Bankacılık Kanununun 62’nci maddesinin birinci fıkrasına ve 01.11.2006 tarih 26333 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan “Mevduat ve Katılım Fonunun Kabulüne, Çekilmesine ve Zamanaşımına Uğrayan Mevduat, Katılım Fonu, Emanet ve Alacaklara İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmeliğin” 8 . maddesine göre, bankalar nezdindeki her türlü mevduat, katılım fonu emanet ve alacaklar; hak sahibinin en son talebi, işlemi veya herhangi bir şekilde yazılı bir talimatı tarihinden başlayarak on yıl içinde aranmazlar ise zamanaşımına uğrar" hükmünün bulunduğunu, ilgili yönetmeliğin 8. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, bankaların bir takvim yılı içinde zamanaşımına uğrayan ve tutarı 250 TL ve üzerindeki her türlü mevduat, katılım fonu, emanet ve alacakların hak sahiplerini, başvuruda bulunmadıkları takdirde hesaplarının ...’ye devredileceği hususunda, izleyen takvim yılının Ocak ayı sonuna kadar iadeli taahhütlü mektupla uyarmak zorunda olduğunu, somut olayda bu usule uyulmayıp, davacıya usulünce haber verilmediğini, ...'ye yapılan bu devrin Anayasaya ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'ne uygun olmadığının açık olduğunu belirterek mevduat hesabında bulunan 12.083,11 Euro'nun aynen, olmazsa fiili ödeme tarihindeki kur üzerinden Türk Lirası olarak davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, davada husumetin müvekkili kuruma yöneltilmesinin hatalı olduğunu, müvekkili kurumun pasif husumet sıfatı bulunmadığını dava konusu talebin zamanaşımına uğradığını ve davanın yasal süre içinde açılmadığını, müvekkil kurumun bankaların yapmış olduğu bir hata ya da eksikliği tespite yönelik denetleme yetkisi ya da sorumluluğunun bulunmadığını savunarak öncelikle davanın husumet, zamanaşımı itirazları doğrultusunda usul yönünden reddine, esasa girilmesi halinde ise, itiraz ve beyanları doğrultusunda davanın esastan reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, davacının yurtdışında bulunması nedeniyle kendisine ulaşan evrak olmadığını belirtmesinin 10 yıl içinde Türkiye'ye hiç gelmediği anlamına gelmediğini, davacının hiç bir zaman bankadaki parası ile ilgilenmediğini, 2008 yılında açılan bir hesaba 10 yıl içinde hiç bir işlem yapmadığını, yurtdışı adresini davalı bankaya vermediğini, bankanın haber verme yükümlülüğünün bildirilen adresle sınırlı olduğunu, 11/01/2019 tarihinde bankaya bildirilen adrese hatırlatma mektubunun gönderildiğini, müvekkili bankanın yasa ve yönetmeliklerin gerektirdiği her türlü yükümlülükleri yerine getirdiğini, Bankacılık Yasa'sına da uygun davrandığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk derece mahkemesince iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davada söz konusu yasal prosedürün tamamlanıp tamamlanmadığını denetleme ve bilme durumunda olmayan ve esasen bu hukuki sürece etkisi bulunmayıp yasa gereği paranın kendisine bırakıldığı kurum olan davalı ....'na husumet yöneltilemeyeceği gerekçesiyle davalı ... hakkındaki davanın reddine, 5411 Sayılı Bankacılık Yasası'nın 62'nci maddesi uyarınca hesapta bulunan mevduatın zamanaşımı nedeniyle fona devredilmesi nedenine dayalı alacak istemine ilişkin olduğu, 5411 Sayılı Bankacılık Kanunu’nun 62'nci maddesi “Bankalar nezdlerindeki mevduat, katılım fonu, emanet ve alacaklardan hak sahibinin en son talebi, işlemi, herhangi bir yazılı talimatı tarihinden başlayarak on yıl içinde aranmayanlar zamanaşımına tabidir. Zamanaşımına uğrayan her türlü mevduat, katılım fonu, emanet ve alacaklar banka tarafından hak sahibine ulaşılamaması halinde, yapılacak ilanı müteakiben Fona gelir kaydedilir. Bu maddenin uygulanması ile ilgili usul ve esaslar Kurulca belirlenir” şeklinde, Mevduat ve Katılım Fonunun Kabulüne, Çekilmesine ve Zamanaşımına Uğrayan Mevduat, Katılım Fonu, Emanet ve Alacaklara İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmeliğin 8'inci maddesinin de "Bankalar bir takvim yılı içinde zamanaşımına uğrayan ve tutarı 50 Türk Lirası ve üzerindeki her türlü mevduat, katılım fonu, emanet ve alacakların hak sahiplerini, başvuruda bulunmadıkları takdirde hesaplarının Fona devredileceği hususunda, izleyen takvim yılının Ocak ayı sonuna kadar iadeli taahhütlü mektupla uyarmak zorundadır." şeklinde düzenlendiği, somut olayda, davacının kendisine gerekli ihtarların yapılmadığını ileri sürdüğü, davalının ise gerekli ilanların yapılmasını müteakip hesaptaki mevduatın fona devredildiğini bildirdiği, bankalarda bulunan mevduat ve bu cümleden sayılan emanet ve alacakların 10 yıl geçmekle zamanaşımına uğraması, bankaca gerçekleştirilecek ilan ve tebligatların yapılması koşuluna bağlı olduğu, sahipleri hakkında bu yönde uygulama yapılmadan banka nezdindeki hakları ve alacakları kendiliğinden zamanaşımına uğramayacağı ( Yargıtay 11. Hukuk Dairesi 2014/10606 E. 2014/17766 K.) dosya içeriğinden davacıya gönderilen ihtarın bila tebliğ dönmesinden sonra Tebligat Kanunu Hükümlerine göre tebligatın yapılmasına çalışılmadığı, bu amaçla bankaca tebligatın yapılabilmesi için herhangi bir girişimde bulunulmadığı, davacının mernis yerleşim yeri adresinin araştırılmadığı, davalı bankanın tebligat koşulunu sağlamadığı, dolayısıyla davacıya ait belirtilen mevduatın zamanaşımına uğradığının kabul edilemeyeceği, davalı bankanın tebligat koşulunu sağlamadığı gerekçesiyle davanın davalı banka yönünden kabulüne karar verilmiştir.

Karara karşı davalı banka vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Karara karşı davalı banka vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, 5411 Sayılı Bankacılık Yasası'nın 62. maddesi uyarınca hesapta bulunan mevduatın zamanaşımı nedeniyle fona devredilmesi nedenine dayalı alacak istemine ilişkin olup, dosyadaki belgelere, kararın dayandığı delillere, duruşma sürecini yansıtan tutanaklar ile gerekçe içeriğine göre, ilk derece mahkemesi kararında davanın esasıyla ilgili tarafların gösterdiği hükme etki edecek tüm delillerin toplandığı, kanunun olaya uygulanmasında ve gerekçede hata edilmediği, ihtilafın doğru olarak tanımlandığı, alınan bilirkişi raporunun hüküm tesisi için yeterli olup, kararın usul ve yasaya uygun bulunduğu gerekçesiyle davalı banka vekilinin istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı banka vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı banka vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4.130,59 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı bankadan alınmasına, 17/10/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.