muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/930, Karar No: 2012/8954, Tarih: 25.05.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/930 E.  ,  2012/8954 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Konya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 13/10/2011 tarih ve 2011/331-2011/411 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 25/05/2012 günü hazır bulunan davacı vekili Av. .... ile davalı vekili Av..... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin müvekkilinden tahsil ettiği halde geri ödemediği paranın tahsili için Almanya Cumhuriyeti Mahkemesi nezdinde açılan davanın kabul edildiğini ve bu kararın kesinleştiğini ileri sürerek, anılan yabancı mahkeme kararının tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, 1965 tarihli Lahey sözleşmesinin 10. maddesindeki posta yoluyla tebligat usulüne Türkiye’nin çekince koyduğu, tenfizi istenen kararın da davalıya posta yoluyla tebliğ edildiği için tenfizi mümkün olan kesinleşmiş bir karardan söz edilemeyeceği, TTK 405/2 maddesi uyarınca pay sahiplerinin şirkete sermaye olarak verdiklerini geri isteyemeyeceği, tenfizi istenen kararın TTK 329 ve 405. maddelerine aykırı sonuç doğuracağı için kamu düzenine aykırı bulunduğu, Türk mahkemelerinde açılan davaların ret edilmesi nedeniyle tenfizin kabul edilmesi sonucunun eşitliği zedeleyeceği ve hissenin davacı elinde olması nedeniyle mükerrer tahsilata yol açabileceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesi yönünden ise; dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkin olup, yukarıda yapılan özetten de anlaşılacağı üzere mahkemece, tenfizi istenilen kararın Türkiye ile Almanya arasında 28.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1965 tarihli Adli Yardımlaşmaya İlişkin Lahey Sözleşmesi hükümlerine göre diplomatik yollarla yapılmadığı, posta yolu ile kararın davalıya tebliğ edildiği, dolayısı ile kararın usulünce kesinleşmediği, kesinleşmeyen yabancı mahkeme kararının tenfizinin mümkün bulunmadığı, ayrıca, tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının kamu düzenine ilişkin TTK’nın 329 ve 405/2. maddelerine aykırı olduğu şeklindeki yazılı diğer gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Oysa, tenfize konu karar, Adalet Bakanlığı Uluslararası Hukuk ve Dış İlişkiler Genel Müdürlüğü aracılığı ile davalı vekili Av. ...’na 15.07.2009 tarihinde tebliğ edilmiş olup, buna ilişkin tebliğ evrakı dosya içinde yer almaktadır. Bu durumda tenfizi istenen mahkeme kararı usulüne uygun olarak davalının vekiline tebliğ edilmiş ve süresinde yasal yollara başvurulmadan kesinleşmiş bulunmasına göre, mahkemece tenfize konu kararın kesinleşmediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

Ayrıca; mahkemece tenfiz isteminin reddine ilişkin gerekçelerden birisi de, tenfizi istenen mahkeme kararının Türk kamu düzenine aykırı olduğudur. Gerçekten de, yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak alınmış ve kesinleşmiş ilamlar hakkında, yetkili mahkemenin tenfiz kararı verebilmesi için 5718 SK.’nun 54/c maddesi uyarınca, hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması gereklidir. Kanunda kamu düzeni kavramının zamana ve yere göre değişebilen niteliği gereği bir tanımlama yapılmaktan kaçınılmış ve konunun hakimin takdirine bırakılması tercih edilmiş, ancak kamu düzenine aykırılığın “açıkça” olmasının aranmasıyla bu konuda takdir hakkı bulunan hakime bir sınırlama getirilmek istenmiştir. Bu düzenleme, Türk tenfiz hukukunda, kamu düzeni kavramının izin verdiği ölçüde, yabancı mahkeme kararlarının tanınması ve tenfizi lehine bir eğilimin bulunduğunu göstermektedir. Doktrinde de bu konuda hakime yardımcı olması bakımından bazı kriterler verilmiştir. Buna göre örneğin Türk tenfiz hakimi “kural olarak” yabancı mahkeme kararının doğruluğunu inceleyemez (revision au fond yasağı). Zira aksinin kabulü, aynı davanın Türk mahkemesinde tekrar görülmesi ve yeni bir Türk mahkemesi kararının ortaya çıkması sonucunu doğurur. Ancak örneğin Türk hukukunun vazgeçilmez kabul ettiği temel prensiplerini ihlal eden veya milletlerarası alanda geçerli olan ortak ilkelere aykırı bulunan yabancı mahkeme kararları tenfiz edilemez. Tenfiz hakimi takdir hakkını kullanırken, her somut olayın kendine mahsus özelliklerini de dikkate almalıdır.

O halde dava konusu uyuşmazlık yönünden de somut olayın özelliklerine göre bir inceleme ve değerlendirme yapılmalıdır. Burada ilk olarak yabancı mahkemece davalının savunma hakkının ihlal edilip edilmediğinin incelenmesi gereklidir. Somut olayda yabancı mahkemece, dava dilekçesi ve ekleri davalıya 1965 tarihli Hukukî ve Ticarî Konularda Adlî ve Gayrı Adlî Belgelerin Yabancı Memleketlerde Tebliğine Dair Lahey Sözleşmesi’ne uygun olarak tebliğ edilmiş, davalının davaya karşı savunma yapmak isteğini göstermemesi nedeniyle, Alman Usul Yasası’nın 331/3. ve 276. maddeleri uyarınca, davacının talebi üzerine, sözlü yargılama yapılmaksızın “gıyabi karar” verilmiştir. Buraya kadar olan gelişmelerin Türk kamu düzenine aykırı veya davalının savunma hakkını kısıtlar nitelikte olmadığı, benzer olaylarda Yargıtay dairelerince verilen kararlarla da benimsenmiştir (Yargıtay 13. HD. 01.10.1992 gün ve 5764 E.-7352 K., Yargıtay 11. HD. 06.07.2010 gün ve 2008/12797 E.- 2010/7992 K.). Zira “kural olarak” her mahkeme kendi usul hükümlerini uygular ve yabancı mahkemenin uyguladığı usulün Türk usul hukukundan farklı olması, Türk kamu düzeninin müdahalesi için tek başına yeterli sebep oluşturmaz. Aynı ilkeler yabancı mahkemece uygulanan ispat hukuku açısından da geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta incelenmesi gereken diğer bir konu da, benzer olaylarda Türkiye’de açılan davaların, TTK.’nun 329/1. ve 405/2. maddelerinde düzenlenen, anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyecekleri ve pay sahiplerinin sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyecekleri ilkeleri gereği reddedilmesine rağmen, aynı şartlardaki ortaklarca yabancı mahkemelerde açılan davaların kabul edilmesinin ve alınan farklı yöndeki bu yabancı mahkeme kararlarının Türkiye’de tenfizinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağıdır. Nitekim mahkemece bu durum, T.C. Anayasası’nın kanun önünde eşitlik ilkesine ve kamu düzenine aykırı kabul edilmiştir.

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine

Tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının tarafları, konusu ve sebebi “aynı” olan Türk mahkemelerinden verilmiş bir kararla bağdaşmaması halinin Türk kamu düzenine

aykırılık oluşturacağı, hatta buna rağmen kararın tenfizine karar verilmişse bu durumun, HUMK.’nun 445/10. maddesi uyarınca bir yargılamanın yenilenmesi nedeni olacağı açıktır. Somut uyuşmazlık yönünden asıl incelenmesi gereken husus, tarafları, konusu veya sebebi “farklı” olan bir yabancı mahkeme kararının, Türk mahkemelerinden alınan kararlar ile bağdaşmaması halinin, Türk kamu düzenine aykırılık oluşturup oluşturmayacağı noktasıdır. Burada ilk olarak tanıma ve tenfiz hukukundaki kamu düzenine aykırılık kavramının, iç hukuktaki emredici kurallara aykırılık kavramından daha dar ve sınırlı bir anlama sahip olduğu gözden uzak tutulmamalıdır. Dolayısıyla kamu düzeni gerekçesiyle yabancı mahkeme kararının tenfizine istisnaen müdahale edilmelidir. Ayrıca somut uyuşmazlıkta yukarıda açıklanan revision au fond yasağından ayrılmayı gerektirecek bir özellik de bulunmamaktadır. Yine aynı davanın Türk mahkemelerinde görülmesi halinde farklı sonuca varılacak olması, “tek başına” tanıma ve tenfiz engeli oluşturmayacaktır. Zira, esasa uygulanacak yabancı hukuk gibi yabancı mahkeme kararlarının da Türk mahkemelerinden verilecek kararlarla aynı olması beklenemez. Bu noktada belki Türk tarafların Türk hukukunun emredici hükümlerinden kaçmak amacıyla yabancı mahkemeden bir karar elde etmeye ve bu kararı Türkiye’de tenfiz ettirmeye çalışmalarının adalet duygusunu sarsacağı, bir başka emredici kural olan kanuna karşı hile yasağına ve bu sebeple de Türk kamu düzenine aykırılık oluşturacağı düşünülebilir (Prof. Dr. Ergin Nomer Prof. Dr. Cemal Şanlı, Devletler Hususi Hukuku, İstanbul 2009, 17. Bası, sayfa: 491, dipnot: 270). Ancak öncelikle böyle bir durumun varlığı davalı tarafça ispat edilebilmiş değildir. Kaldı ki somut olayın dikkat edilmesi gereken başka bir özelliği daha vardır. O da Türk hukukunda kabul edilen anonim şirketlerin kendi hisselerini temellük edemeyeceklerine dair ilkenin, Avrupa’da hakim olduğu gibi Alman hukukunda da kural olarak benimsenmiş bulunmasıdır. Somut uyuşmazlıkta yabancı mahkemece davalının savunma haklarının ihlal edilmediği yukarıda açıklanmıştır. Dolayısıyla davalı şirket, benzer ilkelerin egemen olduğu bir hukuk düzeninde, kendisine tanınan savunma olanaklarından yararlanmayarak, tenfizini istemediği kararın verilmesine ve kesinleşmesine kendisi neden olmuştur. Davalının bu şekilde yasal haklarını kullanmayıp, örneğin Türk mahkemelerinden verilmiş aynı nitelikteki bir kararı temyiz etmemek suretiyle Türkiye’de de kesinleşmesine neden olabilmesi mümkündür. Böyle bir durumda da kararın kamu düzenine aykırı olduğu ve infaz edilmemesi gerektiği ileri sürülemeyecektir.

O halde mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda yabancı mahkeme hükmünün tenfizinin Türk kamu düzenine aykırılık oluşturmayacağı kabul edilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın, davacı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 900.00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 2,75 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 25/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/24514, Karar No: 2010/6702, Tarih: 23.03.2010

**12. Hukuk Dairesi         2009/24514 E.  ,  2010/6702 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/02/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Şikayet dilekçesinde borçlu olarak E..K..ve T....Ü....San.ve Tic.Ltd.Şti. gösterilmiş olup, ekindeki vekaletnamenin ise E... A...K...k Temizlik Ür.Tic.ve Paz.Ltd.Şti.'ne ait olduğundan, borçlu vekilinin müvekkili E...K.. ve T....Ürn.San.Tic.Ltd.Şti adına vekaletnamesinin eklenerek birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1521, Karar No: 2012/3685, Tarih: 25.05.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/1521 E.  ,  2012/3685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı arsa sahibi vekili, müvekkili ile davalı yüklenici arasında 07.04.2009 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, ancak davalının sözleşmedeki edimlerini tam olarak yerine getirmediğini, binanın çevre düzeninin eksik olduğunu, alt kattaki kalorifer petekleri ve 3 adet güneş enerjisinin takılmadığını, banyo aksesuarlarının vb. eksik olduğunu, yaptırdığı tespitle 22.980,00 TL'lik eksik ve kusurlu işler bedelinin saptandığını ileri sürerek, bu miktardan şimdilik 8.000,00 TL'nin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş, fazla hakları saklı tutmuştur.

Davalı yüklenici, davacının eksiklik olarak saydığı hususların sözleşmede yer almadığını, davacının iskandan sonra yaptırdığı hafriyat sebebiyle çevre düzeninin de bozulduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; tespit raporunda belirlenen eksikliklerin sözleşmede bulunmadığı yönündeki savunma bakımından tespitte dinlenen bilirkişiden ek rapor alınarak hesaplanan toplam 22.980,00 TL eksik ve kusurlu işler giderilme bedelinden, taleple bağlı kalınarak 8.000,00 TL'nin tahsiline karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dosya arasında bulunan belgelerden taraflar arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca yüklenicinin inşaatı tamamladığı ve binanın iskan ruhsatını 06.10.2010 tarihinde aldığı anlaşılmaktadır. Ancak davacı arsa sahibi ... Belediyesi İmar İşleri Müdürlüğü'ne 08.11.2010 tarihili dilekçesiyle başvurarak, binanın arka kısmında hafriyat yapmak için izin istemiş ve belediyece 09.11.2010 tarihli yazıyla bu izin verilmiştir. Bilahare, yine davacı arsa sahibince 22.04.2011 tarihinde yaptırılan tespitte inşaatta birtakım eksik ve kusurlu işler olduğu saptanmış, bu tespite dayanılarak da eldeki dava açılmıştır.

Kural olarak, arsa payı inşaat sözleşmelerinin uygulamasında, yüklenicinin sorumluluğu iskan ruhsatını almakla sona erdiği, ancak, iskan alındıktan sonra da, yapıda ortaya çıkan gizli ayıplardan ve eksik işlerden yüklenicinin zamanaşımı süresince sorumluluğunun devam ettiği kabul edilmektedir. Somut olayda, davalı yüklenici tespit raporuna itirazında, kendisinin iskan aldıktan ve bağımsız bölümlerini davacıya teslimden sonra davacı arsa sahibinin binanın arka kısmında yaptığı hafriyat sebebiyle binaya ve

çevre düzenlemesine zarar verdiğini ve bu zarardan sorumlu olmadığını savunmuştur. Ne var ki, mahkemece bu husus yeterince araştırılmamış, davacı arsa sahibinin yaptırmışsa, söz konusu hafriyatı ne sebeple yaptırdığı ve bu işlem sonucu tespitte saptanan zararların meydana gelip gelmediği üzerinde durulmamıştır. Tespitte saptanan bazı eksik ve kusurlu imalat kalemlerinin bu işlem sebebiyle ortaya çıktığının anlaşılması halinde yüklenicinin sorumluluğu cihetine gidilemeyeceği açıktır.

Bu durumda mahkemece yapılacak iş; tespitte dinlenen bilirkişiden farklı, konusunda uzman bilirkişilerden gerekirse yerinde keşif yapılarak yeniden rapor almak ve tespitte saptanan bir kısım zararların davacı arsa sahibinin yaptırdığı hafriyattan kaynaklandığı saptanırsa, bu masraf kalemlerinin reddine, diğerlerinin ise kabulüne karar vermekten ibarettir.

Kabule göre de; ortak yerlerde saptanan eksik işlerin bedelinden davacının sözleşmedeki payı nispetinde talepte bulunabileceği gözetilmeden ortak yerlerde mevcut eksik iş bedelinin tamamına hükmedilmesi de doğru olmamıştır.

Karar, belirtilen sebeplerle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 25.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11211, Karar No: 2018/3265, Tarih: 07.05.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/11211 E.  ,  2018/3265 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 03.06.2016 tarih ve 2015/92-2016/262 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalının bir kısım malların ...'den Hollanda'ya karayolu ile taşınması hususunda anlaştığını, müvekkilinin bu taşımada alt taşıyıcı olarak ... Petrol Ürünleri San. ve Tic. A.Ş. ile çalıştığını, emtianın karayolu ile taşınması sırasında ... Gümrük Müdürlüğü’nde davalı tarafından beyan edilen mal ile muayene sırasında tespit edilen mal arasında nitelik bakımından farklılıkların saptandığını ve alt taşıyıcıya para cezası verildiğini, davalı tarafından ödeme yapılmaması üzerine müvekkilinin alt taşıyıcısına borcun artmaması için giderlerde dahil olmak üzere toplam 1.680,47 Euro ödeme yaptığını, borcun ödenmemesi üzerine davalı hakkında icra takibine başlandığını, davalının itiraz etmesi ile takibin durduğunu, itirazın haksız olduğunu ileri sürerek, itirazın iptali ile takibin devamını ve icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, Tır Karneleri Himayesinde Uluslararası Eşya Taşımasına Dair Gümrük Sözleşmesi gereğince tır karnesi ile ilgili olarak alt taşıyıcı ... firması tarafından beyanda bulunulduğu ve tır karnesi hamilinin ... firması olduğu, nitekim XC69753087 seri numaralı tır karnesi'nin 4 numaralı hanesinde tır karnesi hamili olarak ... firmasının unvanının yer aldığı, bu durumda tır karnesinin düzenlenmesinde davalı şirketin bir müdahalesinin olmadığı, davalı tarafından diğer ihracat belgelerinde yükün niteliğinin doğru ifade edildiği, buna karşın tır karnesindeki bilgilerin taşıyıcı ... firması tarafından yanlış beyan edildiği, bu sebeple uğranılan idari para cezasından davalının sorumlu olmayacağı, asıl taşıyıcı olan davacı şirketin, alt taşıyıcının fiil ve ihmallerinden sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 6,70 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 07.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3577, Karar No: 2019/720, Tarih: 07.02.2019

**21. Hukuk Dairesi         2018/3577 E.  ,  2019/720 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Davacı, sigorta başlangıç tarihinin 15/08/1989 olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava, davacının 15/08/1989 tarihinde en az bir günlük çalıştığının tespiti ile sigortalılığının tüm sigorta kollarında bu tarihten itibaren sigortalılık başlangıcı sayılmasına karar verilmesi istemlerine ilişkindir.Mahkemece, Dairemiz bozma ilamına karşı “uyma” kararı verilmek suretiyle yapılan yargılama neticesi davanın kabulüne karar verilmiştir.Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının 15/08/1989 tarihli ilk işe giriş bildirgesinin dava dışı ... İç ve Dış Tic. A.Ş. tarafından düzenlenmiş olup Kurum kayıtlarına intikal ettiği, davacıya ait hizmet cetvelinden 01/10/2000-2011/7 dönemi arasında davacı adına 3471 gün hizmet bildiriminde bulunulduğu, dava dışı işyerine ait 1989/2 dönem bordrosunun dosyaya sunulduğu, bordroda davacı adına kısa vadeli sigorta kollarına tabi olarak 4 (dört) günlük hizmetin Kurum'a bildirildiğinin görüldüğü, duruşmalarda davacı tanığının dinlenmiş olduğu, Dairemiz bozma ilamı sonrası yapılan grofolojik inceleme neticesi işe giriş bildirgesi üzerinde atılı imzanın davacının eli ürünü olduğuna dair kanaati bildirir bilirkişi raporunun dosyaya sunulduğu anlaşılmaktadır.Yerel mahkemece, Dairemizin bozma kararına uyulmasına karar verilmesine rağmen gereği yerine getirilmemiştir.Dairemizin 13.06.2016 tarih ve 2016/8659 Esas-2016/9823 Karar sayılı ilamında ''Somut olayda; davacının dava dışı işyerinin halı dokuma atölyesinde 15/08/1989 tarihinde çalıştığının anlaşılmış olmasına göre ihtilaf konusu dönem itibariyle bentte yazılı nitelikteki hizmetin 506 sayılı Kanun hükümleri gereğince uzun vadeli sigorta kollarına tabi zorunlu sigortalılık olarak değerlendirilemeyeceği göz önünde bulundurulmaksızın Mahkemece yazılı şekilde sonuca gidilmesi hatalı olmuştur.'' gerekçesiyle davanın reddi istenmiştir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın davanın reddi yerine yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 07.02.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.