muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/12279, Karar No: 2014/13661, Tarih: 09.12.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/12279 E.  ,  2014/13661 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Eğil Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/06/2014

NUMARASI : 2014/49-2014/85

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı kiracılık sıfatının tespiti ve müdahalenin önlenmesi davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, kiracılık sıfatının tespiti ve müdahalenin önlenmesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmesi üzerine, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde, müvekkilinin yapmakta olduğu petrol arama ve üretim işi kapsamında dava konusu edilen mera nitelikli parsel taşınmazın bir kısmını tahsis amacı değiştirilmek suretiyle Diyarbakır İl Tarım Müdürlüğü'nden kiralamasına karşın, davalının taşınmazın kendi adına tescil edildiğinden söz ederek müdahalede bulunduğunu belirterek, kiracılık sıfatının tespitini ve davalının müdahalesinin önlenmesini talep etmiştir. Davalı vekili, davacının kullandığı taşınmazın tarımsal nitelik arz eden, uzun yıllardır müvekkili tarafından kullanılan ve toplulaştırma sonucu davalı adına tescil edilen 170 ada parsel olduğunu, taşınmazın mülkiyeti davalıya geçerken tapu kaydının kira şerhi içermediğini, davanın dayanaksız açıldığını belirterek, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 299. maddesi gereğince kira sözleşmesi, kiraya verenin bir şeyin kullanılmasını veya kullanmayla birlikte ondan yararlanılmasını kiracıya bırakmayı, kiracının da buna karşılık kararlaştırılan kira bedelini ödemeyi üstlendiği sözleşmedir. Petrol arama ve üretme işi ile iştigal eden davacı şirket de, çalışmaları kapsamında ihtiyaç duyduğu mera nitelikli parsel taşınmazın bir bölümünün tahsis amacının değiştirilerek kiralanması konusunda başvuruda bulunmuştur. Diyarbakır Valiliği'nin 03.02.2011 ve 29.01.2013 tarihli olurları ile de, Diyarbakır İl Tarım Müdürlüğü ve Mera Komisyonu ile akdedilen sözleşmelerle yirmi yıllık ot geliri bedeli ve geri dönüşüm teminatı karşılığında parselin sözleşmelerde belirtilen kısımları davacıya tahsis edilmiştir. Her ne kadar sözleşme “eski vasıf ve kapasitesine getirilmesi sözleşmesi” başlığını taşısa da, sözleşmeler bir kira sözleşmesinde bulunması gereken tüm unsurları taşımaktadır. Sözleşmede kira parası ve kiralanan taşınmazın eski hale getirilmesi bedeli açıkça belirtilmiştir. Sözleşmenin Mera Kanunu ve Mera Yönetmeliği'na aykırı bir yönü bulunmamaktadır. Kaldı ki, dava kira sözleşmesinin iptaline ilişkin olmayıp, sözleşmenin kira sözleşmesi olup olmadığının ve geçerli olup olmadığının tartışılmasının yeri işbu dava kapsamı değildir. Davacı işbu dava ile, sözleşmelerle kendisine tahsis edilen taşınmaza davalının yaptığı müdahalenin önlenmesini ve taşınmazdaki kiracılık sıfatının tespitini istemektedir. Ne var ki, yargılamanın başında mahkemece verilen ihtiyati tedbir kararının infazı için Eğil İcra Müdürlüğü'nün 2014/1 dosyası üzerinden gidildiğinde 769 No'lu parselin toplulaştırma sonucu değişikliğe uğradığı, tedbir kararı verilen yerin 170 ada parsel içinde kaldığı ve kararın yerine getirilmesinde tereddüt yaşandığı belirtilmiştir. Tapu kaydından da, söz konusu Eğil Baysu Köyü 170 ada parselin toplulaştırma çalışması sonucu 27.11.2013 tarihi itibariyle davalı adına susuz tarla niteliği ile tescil edildiği anlaşılmaktadır. Davacının yapmış olduğu sözleşmelerde bir usulsüzlük bulunmadığına göre, gelinen noktada mahkemece yerinde keşif ve bilirkişi incelemesi yapılıp, davacıya tahsis edilen yerin toplulaştırma sonucu davalı adına tescil edilen taşınmaz kapsamı içinde kalıp kalmadığı araştırılarak sonucuna göre işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın ret edilmesi doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA ve istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 09/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/24773, Karar No: 2022/1018, Tarih: 08.02.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/24773 E.  ,  2022/1018 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan beraat, diğer atılı suçtan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Katılan ... vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Kayden 22.09.1993 doğumlu olup hüküm tarihinde on sekiz yaşından büyük mağdurenin babası olan katılan ...’nın, atılı suçtan doğrudan zarar görmeyip, velayet hakkına istinaden küçük mağdureyi temsilen dava ehliyetini kullanması ve mağdurenin reşit olmasından dolayı velayete bağlı katılan sıfatının sona ermesi karşısında, vekilin hükümleri temyize hakkı bulunmadığından vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

Sanık müdafisi ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemlerinin incelenmesine gelince;

Muhakeme safahatını yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, iddia ve savunma ile tüm delillerin eksiksiz olarak kararda gösterildiği, hükmedilen ceza nevi ve miktarı itibarıyla kanuni sınırlar içinde tayin edildiği gibi beraat hükmünün de dosya kapsamına uygun olduğu anlaşıldığından, sanık müdafisi ile katılan Bakanlık vekilinin yerinde görülmeyen temyiz taleplerinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 08.02.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4760, Karar No: 2017/8120, Tarih: 08.05.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/4760 E.  ,  2017/8120 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkete ait otelde 23/04/2013 tarihinden 13/10/2013 tarihine kadar aralıksız pastane şefi olarak çalıştığını, iş akdinin işverence haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini, günlük 14 saat ve hafta tatili ile resmi tatillerde çalıştığını ancak karşılığının ödenmediğini ileri sürerek ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ve hafta tatili ücretinin davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacıya ait iş akdinin turizm sezonunun bitmesi nedeniyle askıda olduğunu, haksız olarak işten çıkarıldığına ilişkin iddianın gerçeği yansıtmadığını ve davacının ortalama günlük çalışmasının 7-8 saati aşmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

6100 Sayılı HMK.nın 27. maddesinde hukuki dinlenilme hakkı kurala bağlanmıştır.

Hukukî dinlenilme hakkı, Anayasanın 36 ncı maddesinde ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkının en önemli unsurudur. "Hukuki Dinlenilme Hakkı” gereğince davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahip olup, bu hakkın yargılama ile ilgili olarak bilgi sahibi olunmasını, açıklama ve ispat hakkını, mahkemenin, açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini ve kararların somut ve açık olarak gerekçelendirilmesini içermektedir. Somut uyuşmazlıkta, bilirkişi raporu davalıya 14.10.2014 tarihinde tebliğ edilmiş olup, davalı vekili HMK.nın 281. maddesindeki iki haftalık süre içerisinde 22.10.2014 tarihinde UYAP üzerinden bilirkişi raporuna karşı itirazlarını içeren dilekçesini göndermiş, Mahkeme ise bir gün önceki 21.10.2014 tarihli duruşmada davalı vekilinin mazeretinin reddine karar vererek yargılamayı bitirmiştir. HMK.nın 281. maddesine göre, tarafların bilirkişi raporuna karşı kendilerine tebliğ tarihinden itibaren iki haftalık süreleri bulunduğundan Mahkemenin iki haftalık süre dolmadan yargılamayı sonlandırması, 6100 Sayılı HMK’nın 27. maddesinde yer alan hukuki dinlenilme hakkının ihlali olup, bozma nedenidir.

F) Sonuç:

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, 08/05/2017 tarihinde oybirliği ile kabul edildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12881, Karar No: 2018/10439, Tarih: 03.05.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/12881 E.  ,  2018/10439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı ... Başkanlığında 20.10.2004 tarihinden itibaren kent içi temizlik ihalesini alan davalı şirket ve dava dışı şirketler nezdinde çöp toplama hizmetlerinde kamyon şoförü olarak çalışırken iş akdinin kullanmakta olduğu çöp kamyonunun motor bloğuna zarar vermesi nedeniyle feshedildiğini beyan ederek, kıdem tazminatı ile diğer bir kısım işçilik alacaklarının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Savunmasının Özeti:

Davalı ... vekili, davacı ile müvekkili arasında herhangi bir iş akdinin bulunmadığını, şehir temizlik işinin tamamının söz konusu şirketlere ihale yoluyla verildiğini, aynı alanda müvekkili Belediye tarafından işçi çalıştırılmadığından alt işveren asıl işveren ilişkisi kurulmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı şirket vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, muvazaa nedeniyle davalı şirket yönünden husumet nedeniyle reddine, davalı ... yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasındaki temel uyuşmazlık, asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanıp dayanmadığı ve bunun işçilik haklarına etkileri noktasında toplanmaktadır.

Alt işveren; bir işyerinde yürütülen mal ve hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde veya yardımcı işlerde, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren alanlarda iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini, sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımlamalara göre asıl işveren- alt işveren ilişkisinin varlığından söz edebilmek için iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekmektedir.

Alt işverene yardımcı işin verilmesinde bir sınırlama olmasa da, asıl işin bir bölümünün teknolojik uzmanlık gerektirmesi zorunludur. 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinde, asıl işveren- alt işveren ilişkisinin sınırlandırılması yönünde kanun koyucunun amacından da yola çıkılarak, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilmesinde “işletmenin ve işin gereği” ile “teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” ölçütünün bir arada bulunması şarttır. Kanun'un 2. maddesinin altıncı ve yedinci fıkralarında “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” sözcüklerine yer verilmiş olması bu gerekliliği ortaya koymaktadır. Alt İşverenlik Yönetmeliğinin 11. maddesinde de yukarıdaki anlatımlara paralel biçimde, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilebilmesi için “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektirmesi” şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerektiği belirtilmiştir.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren- alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek amacıyla 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinde bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Muvazaa Borçlar Kanununda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla, kendi gerçek iradelerine uymayan, aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesini arzu etmedikleri, görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir.

Asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaalı biçimde kurulması halinde iş akdinin feshi sonucuna bağlı olarak doğan alacaklardan muvazaalı işlemin tarafı olan gerçek veya tüzel kişi, gerçek işverenle birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulmalıdır.

Ayrıca muvazaalı bir hukuki muamele ile üçüncü kişinin ızrar edilmesi ona karşı bir haksız eylem niteliğindedir. Üçüncü kişiler muvazaa nedeniyle hakları halele uğratıldığı takdirde haksız fiil sorumluluğuna dayanarak muvazaalı hukuki işlemi yapan taraftan zararının tazminini isteyebilir. Haksız fiil işleyen kimse uygun illiyet bağı çevresine giren bütün zararlardan sorumludur. Ayrıca muvazaa sebebiyle akdin hükümsüzlüğünün ileri sürülmesinin hakkın kötüye kullanılması sayılan hallerde muvazaa ileri sürülemez.

13/07/2005 tarihli Resmi Gazetede yayımlanan 5393 sayılı Belediye Kanunu 67. maddesi ile belediyelerin asıl işlerini (temizlik işleri, park-bahçe işleri gibi) alt işverenlere verebileceği düzenlemiştir. Davacı bu hüküm yürürlüğe girmeden önce, 20.10.2004 tarihinde davalı Belediyede temizlik işinde çalışmaya başlamıştır. Yukarıdaki açıklamalar ışığında taraflar arasındaki sözleşme muvazaalı olarak kabul edilse dahi, muvazaalı işlemin tarafı olan 3. kişi muvazaalı işlemin sonuçlarından sorumludur. Bu husus gözönüne alınarak davalı alt işveren bakımında işyeri devri kurallarına bağlı kalınarak davacı işçiyi çalıştırdığı dönem ve ücret seviyesi belirlenerek hesaplanan alacaklardan davalı ... ile sorumlu tutulması gereklidir. Davacının bu konuda temyizi yok ise de bu husus davalı Belediyenin hak alanını ilgilendirdiğinden değerlendirilmemesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 03/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3683, Karar No: 2025/1545, Tarih: 26.02.2025

**8. Ceza Dairesi         2024/3683 E.  ,  2025/1545 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/713 E., 2023/1069 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İlk Derece Mahkemesi Kararı

Bakırköy 20. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.01.2023 tarihli ve 2022/194 Esas, 2023/24 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188/3, 188/4-a, 192/3, 62, 53. ve 58. maddeleri uyarınca 6 yıl 10 ay 15 gün hapis cezası ve 15.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesi Kararı

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 28. Ceza Dairesinin, 04.05.2023 tarihli ve 2023/713 Esas, 2023/1069 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümdeki hukuka aykırılık düzeltilerek, hükme yönelik sanık ve müdafinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 280/1-d maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Sanık Müdafinin Temyiz İstemleri

Yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, eylemin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturacağına, temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmemesi gerektiğine, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 192/2. maddesi gereğince etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava dosyası kapsamına göre, olay günü uyuşturucu satışına karıştığı bilgisi edinilen aracın takibi esnasında sanığın araca bindiğinin görüldüğü, aracın durdurularak sanığın yakalandığı, hangi ikametten çıktığının sorulması üzerine, sanığın evinde uyuşturucu madde ve hassas terazi olduğunu söyleyerek ikametini gösterdiği, alınan arama kararı gereğince ikamette yapılan aramada eroin bulaşıklı 3 adet hassas terazi, uyuşturucu madde paketlemede kullanılan çok sayıda kilitli şeffaf poşet, 23 adet paketlenmiş eroin, bir poşette eroin ve eroin bulaşıklı mutfak robotu ele geçirilmesi iddiasına ilişkin olarak;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanaatin dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, olay tutanaklarına göre, sanığın ele geçen uyuşturucu maddeyi satış amaçlı bulundurduğuna dair kabulde, koşulları bulunmadığından 5237 sayılı Kanun'un 192/2. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmamasında, dosya kapsamıyla örtüşen gerekçelerle temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşılmasında, bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından, sanık müdafinin temyiz istemleri yerinde görülmemiş, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 28. Ceza Dairesinin, 04.05.2023 tarihli ve 2023/713 Esas, 2023/1069 Karar sayılı kararında sanık müdafince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden, 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki salıverilme talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bakırköy 20. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 28. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1571, Karar No: 2013/2581, Tarih: 28.02.2013

**17. Hukuk Dairesi         2013/1571 E.  ,  2013/2581 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin olarak yapılan yargılamada Ankara 12.Sulh Hukuk ve Zonguldak 2.Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü;

- K A R A R -

Dava,kısıtlının yerleşim yerinin değiştirilmesi iznine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Somut olayda, Ankara 12.Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından vesayet altına alınan ...'in ... adresinde oğlu ... ile birlikte 2010 yılı kasım ayından itibaren ikamet ettiği gerekçesiyle, yerleşim yerinin değiştirilmesine izin verilmesine ve kısıtlının yerleşim yerinin değiştiğinden söz edilerek mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medeni Kanununun 412. maddesinde vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişinin yerleşim yerini değiştiremeyeceği, yerleşim yerinin değişmesi halinde yetkinin yeni vesayet dairesine geçeceği hüküm altına alınmıştır. Aynı Kanunun 462/14 maddesinde de vesayet altındaki kişinin yerleşim yerinin değiştirilmesinin vesayet makamının iznine bağlı olduğu belirtilmiştir. Bu halde vesayet makamı olan Ankara 12.Sulh Hukuk Mahkemesinin kararı aynı zamanda kısıtlının yerleşim yerinin değiştirilmesine izin niteliğinde olup, uyuşmazlığın Zonguldak 2.Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle;6100 sayılı HMK.'nın 21 ve 22.(1086 sayılı HUMK.’nın 25 ve 26.)maddeleri gereğince Zonguldak 2.Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 28.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5965, Karar No: 2022/9109, Tarih: 23.05.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/5965 E.  ,  2022/9109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada Adana 8. Sulh Hukuk, Şanlıurfa 1. Sulh Hukuk ve Aliağa Sulh Hukuk Mahkemeleri'nce ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanun'un 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, vasi atanması istemine ilişkindir.

Adana 8. Sulh Hukuk Mahkemesince, kayyım tayini istenilen küçüklerin ikametgah adresinin "..." olduğu, Şanlıurfa Sulh Hukuk Mahkemeleri'nin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Şanlıurfa 1. Sulh Hukuk Mahkemesi'nce, küçüklerin yerleşim yeri adresinin “Viranşehir/Şanlıurfa” olması nedeniyle yetkili mahkemesinin Viranşehir Sulh Hukuk Mahkemeleri olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Viranşehir Sulh Hukuk Mahkemesince ise, kolluğa yazılan müzekkereye verilen cevapta kendisine kayyım atanacak şahsın adresinin ''...'' olarak belirtildiği, bu nedenle Adana Sulh Hukuk Mahkemeleri'nin yetkili gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Yargı yeri belirlenmesini gerektiren sebepler 6100 sayılı HMK'nın 21. maddesinde “(1) Aşağıdaki hâllerde, davaya bakacak mahkemenin tayini için yargı yeri belirlenmesi yoluna başvurulur:

a) Davaya bakmakla görevli ve yetkili mahkemenin davaya bakmasına herhangi bir engel çıkarsa,

b) İki mahkeme arasında yargı çevrelerinin sınırlarının belirlenmesi konusunda bir tereddüt ortaya çıkarsa,

c) İki mahkeme de görevsizlik kararı verir ve bu kararlar kanun yoluna başvurulmaksızın kesinleşirse,

ç) Kesin yetki hâllerinde, iki mahkeme de yetkisizlik kararı verir ve bu kararlar kanun yoluna başvurulmaksızın kesinleşirse” şeklinde düzenlenmiştir.