muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/7796, Karar No: 2016/4157, Tarih: 09.05.2016

Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın yargısal denetimi CMK’nun 173. maddesinde düzenlenmiş olup, maddeye göre; suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hakimliğine itiraz edebilir. Her ne kadar maddede yasa yolu itiraz olarak adlandırılmışsa da ortada dar ve teknik anlamda bir hakim kararı bulunmadığı için, vaki başvuru teknik olarak itiraz olmayıp, öğretide “kovuşturma davası” olarak da adlandırılan, idari bir makamın kararına karşı açılan tali bir ceza davası niteliğinde bulunmaktadır.

Bu aşamada kovuşturmaya yer olmadığına dair karara itiraz edebilecek olan “suçtan zarar görenin” kim olduğu hususunun da açıklanması gerekmektedir. Suçtan zarar gören kavramı, başta Ceza Muhakemesi Kanunu olmak üzere pek çok Kanunda yer almış, fakat açıklanmış değildir. Gerçekten “suçtan zarar gören” kavramıyla, suçtan sadece doğrudan zarar gören mi, yoksa dolaylı zarar görenlerin mi kastedildiği kanun metninden anlaşılamamaktadır.

Her suçtan az veya çok gerçek kişiler de zarar görür. Devletten ayrı topluluklar, bakanlık gibi resmi makamlar, yabancı devletler ve uluslararası örgütler ile kuruluşlar da bu anlamda fert olarak sayılmaktadır. Ceza Muhakemesi Hukukunda genel olarak zarar gören; “mağdur”, “şikayetçi” veya “suçtan zarar gören şahıs” olarak adlandırılmıştır. Her zaman zarar gören ferdin tespiti mümkün olmamakla birlikte, bu durum onun mevcut olmaması demek değildir.

Öğretide, suçtan doğrudan doğruya zarar görenin, yani suçun maddi unsuruna muhatap olanın ve bu nedenle suç ile korunan hukuksal yararı zedelenen kişinin, dar anlamda suçtan zarar gören olduğu, bir başka deyişle suçun mağduru olduğu ileri sürülmüştür. Buna karşılık, bir kimsenin haklı çıkarı, işlendiği iddia olunan suç ile ağır biçimde zedelenmiş olması durumunda, bu haklı çıkarı zedelenmiş kişinin geniş anlamda suçtan zarar gören kişi olduğu, hakimin, böyle bir ölçütü somut olaya uygun olarak, genel yaşam tecrübelerine dayanarak değerlendirmesi gerektiği açıklanmıştır. Bu nedenle suçtan doğrudan doğruya zarar görmenin dar, dolayısıyla zarar görmenin ise geniş anlamda suçtan zarar görmeyi ifade ettiği belirtilmiştir.

Zarar gören fert durumunda kimin olacağı, bir başka ifade ile suçtan zarar görenin nasıl belirleneceği önem arz etmektedir. Çoğu kez “tecavüz olunan şahıs”, “suçtan zarar gören kimse” veya “mağdur veya şikâyetçi” olarak adlandırılan zarar gören ferde, ceza muhakemesinde bazı haklar tanınmış, ödevler verilmişken, her hak veya ödevde kanun koyucunun değişik ölçütler ile davranması olanaklıdır. Mesela; şikayet hakkı tanınırken veya kamu davasına katılma hakkı verilirken değişik ölçütlerin kullanılması mümkündür. Gerçekten de “suçtan zarar gören” kavramı ihtiyaca göre belirlenmelidir. Örneğin; hakimin davaya bakamayacağı halleri düzenleyen CMK’nun 22. maddesinin söz konusu olması durumunda, hakimlerin objektifliğini en iyi sağlama amacı, en geniş yorumu gerektirir. Buna karşın kamu davasına katılmanın sakıncalarını en aza indirmek içinse dar yorum yolu seçilmelidir. Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulu da 15.07.2008 gün ve 2008/9-95 Esas, 2008/195 Karar sayılı ilamında; hakimlerin, “bir olayda suçtan zarar göreni belirlerken, sanığa yüklenilen ve cezalandırılması istenilen fiille haklı bir çıkarı zedelenen kişinin ceza kovuşturması konusundaki isteğini göz önünde tutmak ve bu haklı görüldüğünde kişiye suçtan zarar görme niteliği tanımak durumunda” olduğunu vurgulamıştır.

Bu açıklamalar ışığında incelenen dosya içeriğine göre; şüpheliye yüklenen "resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan" suçundan zarar gördüğü ve açık bir hakkının zedelendiğine ilişkin delil bulunmayan şikayetçinin, şüpheli hakkında verilen kovuşturmaya yer olmadığı kararına karşı itiraz hakkı bulunmadığı cihetle, vaki itirazın itiraz edenin yetkisi bulunmadığından reddi yerine işin esasına girilerek itirazın reddine karar verilmesinde isabet bulunmadığı anlaşılmakla, belirtilen bu konuda da kanun yararına bozma yoluna gidilip gidilmeyeceği hususunda gereğinin takdir ve ifası için dosyanın Adalet Bakanlığına gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10426, Karar No: 2023/3537, Tarih: 03.05.2023

**11. Ceza Dairesi         2022/10426 E.  ,  2023/3537 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Sahte fatura düzenleme, Tefecilik, 5464 sayılı Kanun'a aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet, beraat

Sanığa yüklenen 5464 sayılı Kanun'un 36 ncı maddesinde tanımlanan “gerçeğe aykırı olarak harcama belgesi düzenleme” suçundan doğrudan doğruya zarar görmeyen Hazinenin hükmü temyiz etme ... bulunmadığı, tefecilik suçundan kurulan hükmü ise temyiz etmediği anlaşılmıştır.

Sanık hakkında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Konya 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.01.2015 tarihli ve 2014/175 Esas, 2015/25 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2008, 2009, 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun (213 sayılı Kanun) 359 uncu maddesinin (b) bendi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 43 üncü, 62 nci fıkrası ve 53 üncü maddeleri uyarınca beş kez 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, 5464 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca özet olarak; tefecilik suçundan verilen beraat hükmünün onanmasına ve 5464 sayılı Kanun'a aykırılık ve sahte fatura düzenleme suçlarından verilen hükümlerin bozulmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan vekilinin temyiz isteği; beraat kararının usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

2. Sanık müdafiinin temyiz isteği; eksik inceleme ile verilen mahkûmiyet hükümlerinin bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Tebliğname Yönünden

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan vekilinin temyiz isteği; beraat kararının usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

2. Sanık müdafiinin temyiz isteği; eksik inceleme ile verilen mahkûmiyet hükümlerinin bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Tebliğname Yönünden

Sanık hakkında 22.01.2015 tarihli asıl kararla 5464 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan verilen beraat hükmünün katılan vekilinin yüzüne karşı tefhim olunması üzerine, katılan vekilinin 26.01.2015 tarihinde hükmü temyiz ettiği, Mahkemenin asıl kararda tefecilik suçundan hüküm kurmayı unuttuğu gerekçesiyle aynı tarihli ek kararla yoklukta tefecilik suçundan beraat hükmü kurduğu, bu kararın katılan vekiline 03.02.2015 tarihinde tebliğ edildiği ancak tefecilik suçundan kurulan hükme yönelik temyiz istemi bulunmadığı, 5464 sayılı Kanun'a aykırılık suçunda ise doğrudan doğruya zarar görmeyen Hazinenin temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerektiği belirlenmekle, bu suçlara yönelik onama isteyen Tebliğname görüşüne iştirak olunmamıştır.

B. 5464 Sayılı Kanun'a Aykırılık Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Sanığa yüklenen 5464 sayılı Kanun'un 36 ncı maddesinde tanımlanan “gerçeğe aykırı olarak harcama belgesi düzenleme” suçundan doğrudan doğruya zarar görmeyen Hazinenin hükmü temyiz etme ... bulunmadığından, Hazine vekilinin temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

C. Sahte Fatura Düzenleme Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

1. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 213 sayılı Kanun’un 359 uncu maddesinin (b) bendi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre 5237 sayılı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresi ve 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası gereği 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçları yönünden en aleyhe kabulle 31.12.2008, 31.12.2009 ve 31.12.2010 olan suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin; 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçları yönünden ise 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlem olan 22.01.2015 tarihli mahkûmiyet kararından temyiz inceleme tarihine kadar 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

A. Tefecilik Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle tefecilik suçundan kurulan hükme yönelik temyiz bulunmadığından, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle İNCELENMESİNE YER OLMADIĞINA,

B. 5464 Sayılı Kanun'a Aykırılık Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenle Konya 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.01.2015 tarihli ve 2014/175 Esas, 2015/25 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. 5464 Sayılı Kanun'a Aykırılık Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenle Konya 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.01.2015 tarihli ve 2014/175 Esas, 2015/25 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

C. Sahte Fatura Düzenleme Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünde (C) bendinde açıklanan nedenle Konya 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.01.2015 tarihli ve 2014/175 Esas, 2015/25 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/127, Karar No: 2011/5069, Tarih: 07.09.2011

**1. Ceza Dairesi         2009/127 E.  ,  2011/5069 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2008/235404

MAHKEMESİ :BURDUR) Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 04/04/2008 gün ve 286/68

SUÇ :kasten yaralamaktan ve izinsiz silah taşımaktan

H.. Ç..'ı kasten yaralamaktan ve izinsiz silah taşımaktan sanık A.. Y..'ın yapılan yargılanması sonunda: yaralamaktan hükümlülüğüne, izinsiz silah taşımaktan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin (BURDUR) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 04/04/2008 gün ve 286/68 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle; incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1) "6136 sayılı Kanuna muhalefet" suçu yönünden verilen hükmün açıklanmasının geriye bırakılmasına ilişkin karara karşı sanık müdafiinin itiraz yoluna başvurduğu anlaşılmakla, temyiz incelemesi "kasten yaralama" suçundan kurulan hüküm yönünden yapılmıştır.

2) 5728 sayılı Kanun'un 562.maddesi uyarınca değiştirilen 5271 sayılı CMK.nun 231.maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasında, ceza miktarının üst sınırının 2 yıla çıkartılması, soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı olan suçlarla ilgili sınırlandırmanın da kaldırılması karşısında, "6136 sayılı Kanuna muhlefet" suçu yönünden CMK.nun 231.maddesi uygulandığı halde, "kasten yaralama" suçu yönünden herhangi bir gerekçe gösterilmeden, hükmün açıklanmasının geriye bırakılmasına ilişkin olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 07/09/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7570, Karar No: 2018/11016, Tarih: 21.11.2018

**17. Hukuk Dairesi         2016/7570 E.  ,  2018/11016 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı borçlu ... ile 01.06.2011 tarihli özel okul ödeme sözleşmesi düzenlendiğini, davalı borçlunun sözleşme gereğini yerine getirmediğini, davalı borçlu aleyhine ... takibi başlatıldığını, adına kayıtlı mal varlığının bulunamadığını, adına kayıtlı gayrımenkulün davalı ..., ondan da davalı ...'a satışının yapıldığını beyan ederek, yapılan tasarrufların iptali ile cebri ... yetkisi tanınmasını talep etmiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, ... ve ... Bankasından gelen cevabı yazılardan davalı ... ve davalı ...'ın taşınmazı satın aldıkları dönemde taşınmazın gerçek değeri olan 115.000,00 TL'den satın aldıkları ve satışla ilgili ödemelerin banka kanalı ile yapıldığı, taraflar arasında akrabalık ilişkisinin olmadığı ve davalı borçlu ...'in borcundan haberdar olmadıkları gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, gayrımenkul kaydında ipotek ile satıldığının ve ödemelerin banka kanalı ile yapılmış olduğunun

anlaşılmasına taşınmazın gerçek değeri ile satış değeri arasında misli aşan fark olmamasına göre davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 11,00 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 21/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/19340, Karar No: 2007/8151, Tarih: 16.05.2007

**2. Hukuk Dairesi         2006/19340 E.  ,  2007/8151 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ       :Orhangazi A.H. (Aile) Mahkemesi

TARİHİ        : 13.09.2006

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalının temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacının temyizine gelince;

Toplanan delillerden boşanmaya yolaçan olaylarda, sadakatsiz davranışlarda bulunan davalı kadının daha fazla kusurlu olduğu anlaşılmaktadır. Türk Medeni Kanununun 175. maddesi koşulları gerççekleşmemiştir.Davalının yoksulluk nafakası isteğinin reddi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Hükmün yukarıda (2.) bentte gösterilen sebeple yoksulluk nafakası yönünden davacı yararına BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan bölümlerinin (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın N.'e yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna, temyiz peşin harcının yatıran A.'e  geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 16.05.2007 Çrş.

KARŞI OY YAZISI

Dava dosyasında yerel mahkemenin kabulünde olduğu üzere tarafların kusurları aşağıdaki şekilde gerçekleşmiştir:

Davalı kadın: Sadakatsiz davranmıştır.

Davacı koca ise:

-Eşini dövmüştür,

-Eşine hakaret etmiştir,

-Eşine silah çekmiştir,

-Eşinin üzerine balta ile yürümüştür,

-Eşini evden kovmuştur.

Yerel mahkeme tarafları “eşit kusurlu” kabul etmiş, değerli çoğunluk davacı kocayı ağır kusurlu kabul edecek yerde davalı kadını “ağır kusurlu” kabul etmiştir.

Bu düşünce sadakatsiz kadının dövülmesine, ona hakaret edilmesine, ona silah çekilmesine, onun üzerine balta ile yürünmesine ve onun evden kovulmasına haklılık kazandırır. Her biri ayrı ayrı “boşanma sebebi” ve aynı zamanda “suç” oluşturan olan bu davranışlar onu yapan kocanın yanına kâr kalmıştır.

Kocanın karısını neredeyse bir öldürmediği kalmıştır. Oysa hukuk devletinde kadının boşanma sebebi oluşturan davranışı karşısında  kocanın yapacağı şey boşanma davası açarak ayrıca manevi tazminat istemekten ibarettir.

Kadınları dövmenin, onlara hakaret edilmesinin, onlara silah çekilmesinin, onların üzerine balta ile yürünmesinin hiçbir haklı sebebi olamaz. Sadakatsiz kadınlar da dövülemez. Koca yaptıklarının sonuçlarına katlanmalıdır.

Bu sebeplerle değerli çoğunluğun “farklı görüşüne” katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2008/2817, Karar No: 2008/7479, Tarih: 08.05.2008

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/2817 E.  ,  2008/7479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, ilk kesinti tarihinden itibaren tarım ... sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının 19.09.1996 tarihinden itibaren tarım ... sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, istemin kabulü ile davacının 01.10.1996 tarihinden itibaren tarım ... sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım ... hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 50 yaşını dolduran kadınlarla, 55 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım ... sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır.Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür.

Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek ...’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. ...’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan ... ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının esas alınacağı bildirilmiştir. Bu kayıtların tarımda kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi olduğu ortadadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının 27.06.2006 tarihinden itibaren Ziraat Odasına üye olduğu, Tarım Kredi Kooperatifine ve ... Ekicileri Kooperatifine üyeliğinin bulunmadığı, sattığı ürün bedelinden ilk prim kesintisinin 19.09.1996 tarihinde yapıldığı,başkaca kesintisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece kesintinin bulunduğu 01.10.1996-31.12.1996 tarihleri arasındaki dönem yönünden verilen tesbit kararı yerinde ise de prim kesintisinin bulunmadığı 1997,1998,1999,2000,2001,2002,2003,2004,2005 ve 2006 yılları yönünden 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesinde belirtilen kayıtlar bulunmadığı ve tarımsal faaliyet bu madde kapsamında kanıtlanamadığı halde bu yılların soyut tanık beyanı ve zabıta araştırmasına dayalı olarak kabul edilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının tümüyle silinerek, yerine,

“1-Davanın kısmen kabulü ile, davacının ilk ... prim kesintisinin yapıldığı 19.09.1996 tarihini takip eden aybaşı olan 01.10.1996 ile 31.12.1996 tarihleri arasında 2926 sayılı Yasa kapsamında ... tarım sigortalı sayılması gerektiğinin tespitine,fazla istemin reddine,

2-Davalı kurum harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

3-Davacı tarafından yatırılan 24,40 YTL harcın karar kesinleştikten sonra talep halinde davacıya iadesine,

4-Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca 450,00 YTL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

5-Davacı tarafından yapılan 25,60 YTL yargılama giderinden kabul ve red oranına göre takdiren 5,00 YTL sinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, kalan kısmın davacı üzerinde bırakılmasına, ” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, 08.05.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.