muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/16494, Karar No: 2019/5013, Tarih: 30.05.2019

Önemle vurgulanmalıdır ki 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununda eksik ve tam teselsül ayırımına son verilmiş, 61. maddede, birden çok kişi birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri veya aynı zarardan çeşitli sebeplerden dolayı sorumlu oldukları takdirde, haklarında müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin uygulanacağı, 62. maddede, tazminatın aynı zarardan sorumlu müteselsil borçlular arasında paylaştırılmasında, bütün durum ve koşullar, özellikle onlardan her birine yüklenebilecek kusurun ağırlığı ve yarattıkları tehlikenin yoğunluğunun göz önünde tutulacağı, tazminatın kendi payına düşeninden fazlasını ödeyen kişinin, bu fazla ödemesi için, diğer müteselsil sorumlulara karşı rücu hakkına sahip ve zarar görenin haklarına halef olacağı bildirilmiştir.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50. ve 51. maddeler (6098 sayılı Kanunun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanunun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenden istenebilecek gerçek zararı aşmayan gelirin ilk peşin sermaye değerinin müteselsil sorumluların toplam kusuruna düşeninden işveren, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısının müteselsil sorumluların toplam kusuruna karşılık gelen tutarından da üçüncü kişi sorumlu tutulmalıdır.

Daha açık anlatımla, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur. Anılan yasa hükümleri ve belirtilen esaslara göre davalı işverenin sorumlu olduğu tutarın bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinin %77.50’si olduğu halde belirtilen tutarın yanlış hesaplanması suretiyle yanılgılı değerlendirmeyle hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438.maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Hüküm fıkrası silinerek yerine:

“1- Davanın kısmen kabulüne,

2- 205.787,30 TL gelirden kaynaklanan rucuen tazminatın onay tarihinden, 9.558,40 TL geçici iş göremezlik ödemesi ve 9.638,40 TL tedavi giderinden kaynaklanan rucuen tazminatın sarf ve onay tarihlerinden itibaren işletilecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

3- Karar harcı olarak belirlenen 15.368,66 TL'nin davalıdan hazine yararına tahsiline,

4- AAÜT gereğince davacı yararına belirlenen 19.449,05 TL avukatlık ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

5- Davacı tarafça yapılan toplam 1.556,08 TL yargılama giderinden davalıdan alınarak davacıya verilmesine, sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 30.05.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2012/15519, Karar No: 2013/13370, Tarih: 01.04.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/15519 E.  ,  2013/13370 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık, tanık Hediye ve diğer sanık ...'ın ifadelerinde tartışma sırasında katılanın balta ile üzerlerine yürüdüğünün söylemeleri, katılan ve eşinin ise sanıkların alacak meselesi nedeniyle yaralama eylemini gerçekleştirdiklerini söylemeleri karşısında, şüpheli kalan bu hal nedeniyle sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 01/04/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11044, Karar No: 2020/61, Tarih: 13.01.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/11044 E.  ,  2020/61 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkette 15/05/2004-04/12/2014 tarihleri arasında çalıştığını, en son net 1776 TL ücretle çalıştığını, fazla mesai ücretlerinin, gözündeki rahatsızlık sebebiyle tozlu ortamda çalışamayacağına dair rapor verildiğini, bu sebeple iş ortamının değiştirilmesi yerine hiç değilse fazla mesai yapılmamasını talep ettiğini ancak davalının şartları değiştirmemesi üzerine işten çıkmak zorunda kaldığını, haklarının ödenmediğini açıklayarak kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai ücret alacağı ve 4 günlük maaş alacaklarının davalıdan tahsiline, yargılama giderleri ile ücreti vekaletin davalıya yüklenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacının usta olmadığını, en son ücretinin 1412 TL olduğunu, dava dilekçesindeki iddiaların gerçeği yansıtmadığını, davacının hastalığına ilişkin talepten haberlerinin olmadığını, taraflarına rapor sunulmadığını, sundukları davacıya ait sağlık raporlarında çalışmasına engel teşkil edebilecek bir sorunu olmadığını, davacının kötü niyetli davranarak iş akdini feshettiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Kararı yasal süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.

E)Gerekçe:

1.Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2.Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

İşçinin imzasını içermeyen bordrolarda fazla çalışma tahakkuku yer aldığında ve tahakkukta yer alan miktarların karşılığı banka hesabına ödendiğinde, tahakkuku aşan fazla çalışmalar her türlü delille ispatlanabilir. Tahakkuku aşan fazla çalışma hesaplandığında, bordrolarda yer alan fazla çalışma ödeme tutarları mahsup edilmelidir.

Davacının imzası bulunmayan bordrolardaki tahakkukların davacıya banka kanalı ile ödenip ödenmediği araştırılarak banka kanalı ile ödenmiş ise bu fazla mesai tahakkukları hesaplanan toplam alacaktan mahsup edilmelidir. Fazla mesai ücreti tahakkuku içeren bordrolarda davacının imzası var ise o ay fazla mesai ücreti hesaplamasında dışlanmalıdır.

Davacı işçi fazla mesai ücreti talebinde bulunmuş mahkemece yapılan fazla çalışma karşılığının dosyaya sunulu bordro olmadığından kayıtlar incelenmeksizin isteğin kısmen reddine karar verilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta; dosyada davalı tarafça tüm bordroların sunulmadığının bu hususun bilirkişi raporunca da teyit edildiğinin, delil listesinin 6. maddesinde de son dönem bordrosuna dayanıldığının ve sadece imzasız olarak Ekim/2014 dönemi bordrosunun bilgisayar çıktısı ile bu aya ilişkin banka hesap ekstresinin sunulduğu anlaşılmaktadır.

Dairemiz uygulaması, davacının imzası bulunmayan bordrolardaki tahakkukların davacıya banka kanalı ile ödenip ödenmediği araştırılarak banka kanalı ile ödenmiş ise bu fazla mesai tahakkukları hesaplanan toplam alacaktan mahsubu şeklindedir.

Bu nedenle, Ekim / 2014 bordrosunda tahakkuk ettirilip ödendiği anlaşılan fazla mesai alacağının yapılan hesaplamadan mahsup edilmemesi hatalıdır. Mahsup işlemi takdiri indirim sonucu tespit edilen miktardan yapılmalıdır.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13/01/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3235, Karar No: 2018/3200, Tarih: 30.04.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/3235 E.  ,  2018/3200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili dava dilekçesinde; ... ili, ... ilçesi, ... mahallesinde bulunan ...sitesi (D) blok çatı katında oturan asansör bakımının yapılmasına ve kullanılmasına engel olarak bina sakinlerinin can ve mal güvenliğini tehlikeye düşüren ve ortak alan ve araçların kullanılmasına engel olması nedeniyle oluşan muarazanın giderilmesi, (D) blok sakinlerinin mağduriyetinin önlenmesi amacıyla asansör kulesine çıkış kapısının çilingir vasıtasıyla açılarak kilidinin değiştirilmesi ve anahtarının site yönetimine teslim edilmesi hususunda tedbir kararı verilmesi istenilmiş, mahkemece; 07\03\2016 tarihli makine mühendisi ve inşaat mühendisi bilirkişisi ortak raporuna göre; dava konusu olan yerlerin, (D) blokta yer alan binanın ortak alanları içerisinde kaldığı ve dava konusu asansör makine dairesinin çatıda bulunan mevcut yerinden başka bir yere taşınamayacağı veya mevcut yerinden başka bir yere inşa edilemeyeceği belirtildiği gerekçesiyle davanın kabulüne, ... ili, ... ilçesi, ... mahallesinde bulunan ... Sitesi (D) blokta bulunan asansörün kullanımı hususunda oluşan muarazının giderilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, hâkimin müdahalesi istemine ilişkindir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, dosya içerisindeki mahkemece; bilirkişi raporlarına göre, dava konusu olan yerlerin, (D) blokta yer alan binanın ortak alanları içerisinde kaldığı ve dava konusu asansör makine dairesinin çatıda bulunan mevcut yerinden başka bir yere taşınamayacağı veya mevcut yerinden başka bir yere inşa edilemeyeceği belirtildiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmayıp yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûle ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 30/04/2018 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/14861, Karar No: 2019/22483, Tarih: 09.12.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/14861 E.  ,  2019/22483 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Katılanın aşamalardaki istikrarlı beyanları ve bu beyanları doğrular nitelikte olan sol kolunda, sol kostada ezik ve kızarıklık olduğu belirtilen adli rapor ile tanık ...'ın soruşturma aşamasında, tanık ...'in ise aşamalardaki sanığın, katılanın koluna cisimle vurduğu yönündeki beyanları bir bütün olarak değerlendirildiğinde, sanığın üzerine atılı suçu işlediği sabit olduğu gözetilmeden, yerinde olmayan gerekçe ile sanığın beraatine karar verilmesi

Bozmayı gerektirmiş, katılanın ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenden 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun BOZULMASINA, 09.12.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1505, Karar No: 2019/11352, Tarih: 19.06.2019

**4. Ceza Dairesi         2015/1505 E.  ,  2019/11352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, yaralama, hakaret

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Mahkemece gerekçeli kararın katılanın duruşmada belirttiği en son adresteki sokaktan farklı adrese tebliğ edildiği,

Anlaşıldığından, sanık ...'un, temyiz davası isteği hakkında şimdilik bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA ve dosyanın, tebliğ işlemi gerçekleştirildikten ve verilmesi halinde temyiz dilekçesi eklendikten gerekirse ek tebliğname düzenlendikten sonra Dairemize yollanılmak üzere, incelenmeksizin karar mahkemesine geri gönderilmesine 19/06/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/28051, Karar No: 2013/33847, Tarih: 31.10.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/28051 E.  ,  2013/33847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çerkezköy İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/05/2013

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlu tarafından, satış ilanı tebliğinin usulsüz olduğu ve diğer nedenler gerekçe gösterilerek 12.07.2012 tarihinde yapılan ihalenin feshi talep edilmiş, mahkemece ihalede bir usulsüzlük bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Satış ilanı tebligatı borçlu “Ü.Ü.'ın ..... yanında yeni binada mobilyacı- Çerkezköy” adresine çıkartılmıştır.  Tebliğ yapılan adres iş adresi olduğuna göre Tebligat Kanunu'nun 17.maddesi uygulanması gerekip bu maddeye göre bir yerde devamlı olarak meslek veya sanatını icra edenler o yerde bulunmadıkları takdirde, tebliğ o yerdeki daimi memur veya müstahdemlerden birine yapılır. Borçlunun geçici olarak o yerde bulunmadığının tespiti halinde, tebligatın o yerde bulunan yukarıda sayılan kişilere yapılması gerekir. Tebligat Kanunu'nun 17. ve tebliğ tarihi itibariyle yürürlükte olan Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 26. maddesi gereğince, ilgilinin o yerde geçici olarak bulunmadığı hususu tespit edilerek, tebligat mazbatasına şerh verilmelidir. Bu şerh hususunun yerine getirilmemesi tebligatı usulsüz kılar. Somut olayda satış ilanı tebligatı mazbatasında, "Daimi çalışanı Süleyman Şanlı" imzasına evrakın tebliğ edildiği yazılmış ise de, borçlunun iş yerinde bulunup bulunmadığına dair bir açıklamanın tebligat zarfı üzerinde bulunmadığı görülmüştür. Bu haliyle satış ilanı tebliğ işlemig usulsüzdür.

İİK'nun 127. maddesi gereğince satış ilanının borçlulara usulüne uygun tebliğ edilmemesi ise başlı başına ihalenin feshi nedenidir.

O halde mahkemece şikayetin kabulü ile ihalenin feshine karar verilmesi gerekirken  yazılı gerekçe ile istemin reddine karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkemenin 21.05.2013 tarihli ek  kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA),  peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 31.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2013/2411, Karar No: 2013/3153, Tarih: 04.04.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/2411 E.  ,  2013/3153 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KULLANIM KADASTROSU

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kullanım kadastrosu sırasında Patlangıç Köyü çalışma alanında bulunan 3225 ada 1, 2, 4 ila 19, 3224 ada 9, 10, 18 ila 27 parsel sayılı taşınmazlar, beyanlar hanesine 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi gereğince orman sınırları dışına çıkarıldığı ve taşınmazların davalıların kullanımında olduğu şerhi verilerek tarla niteliği ile, 3325 ada 3 parsel sayılı 4252.26 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, beyanlar hanesine 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi gereğince orman sınırları dışına çıkarıldığı ve davalı ... kullanımında olduğu şerhi verilerek tarla niteliği ile Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı ... ve arkadaşları 3225 ada 1, 2, 4 ila 19, 3224 ada 9, 10, 18 ila 27 sayılı parsellerin ..., 3225 ada 3 parsel sayılı taşınmazın kendi kullanımlarında olduğunu belirterek, adlarına zilyetlik şerhi verilmesi istemi ile dava açmışlardır. Mahkemece davalar birleştirilerek yapılan yargılama sonunda davacı ...'ın 3225 ada 3 parsel sayılı taşınmaz ile ilgili davasının kabulüne, taşınmazın beyanlar hanesine ...'ın kullanımında olduğunun şerhine, çekişmeli taşınmazın Hazine adına tesciline, ..., , ... ve ...'e yönelik davasının ise husumet nedeniyle reddine, birleşen dosya davacılarının davalarının feragat nedeniyle reddine, 3225 ada 1, 2, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 11 ila 19, 3224 ada 9, 10, 18 ila 27 parsel sayılı taşınmazların Hazine adına tescillerine, beyanlar haresindeki şerhlerin korunmasına, çekişmeli 3225 ada 10 parsel sayılı taşınmaz hakkında daha önce hüküm kurulduğundan tescil konusunda yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmiş; hüküm, dahili davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 04.04.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7132, Karar No: 2018/710, Tarih: 30.01.2018

**14. Hukuk Dairesi         2015/7132 E.  ,  2018/710 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 19.06.2014 gününde verilen dilekçe ile meraya elatmanın önlenmesi, zarar ziyan ve eski hale getirme bedelinin tahsili talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 18.02.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine vekili, davalının ... Köyü 270 ve 319 sayılı mera parsellerini haksız yere işgal ederek tecavüzlü alanlarda vasıf değişikliklerine sebebiyet verdiğini belirterek, elatmasının önlenmesini, zarar ziyan ve eski hale getirme bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne, fen bilirkişinin kroki ve raporunda belirtilen ... İlçesi, ...Köyünde kain 105 ada 15 parsel sayılı taşınmazın doğu kısmında (B) harfi ile gösterilen 13797 m2'lik kısma davalı ...'nın müdahalesinin meni ile taşınmaza yapılan zarar ziyan bedeli olan 6.898,50 TL'nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı temyiz etmiştir.

Dava, meraya elatmanın önlenmesi, zarar ziyan ve eski hale getirme bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Dava konusu 270 ve 319 nolu parseller...Mera Teknik Ekibince 05.06.2003 tarihinde yapılan tespit çalışmalarında 4342 sayılı Kanunun 5/a maddesine göre Köklüce Köyü adına kadim mera olarak tespit edilmiştir.

Davalı, temyiz dilekçesinin ekinde dava konusu mera parsellerine elatması nedeniyle Asliye Ceza Mahkemesinde yargılandığını belirterek ...Asliye Ceza Mahkemesi'ne ait 2013/71 Esas, 2014/81 Karar nolu ilam örneğini ibraz etmiştir. Kararın incelenmesinde sanık ...'nın atılı suçtan beraatine karar verildiği görülmüştür.

Eldeki davamız 19.06.2014 tarihinde açılmış, mahkemece 05.02.2015 tarihinde yerinde keşif yapılmıştır. Keşifte mahkemece yapılan gözlemde "Dava konusu meranın davalı tarafından terk edildiği; taşınmaza herhangi bir tarım ürünü ekilmediğinin gözlemlendiği" belirtilmiştir.

Fen bilirkişisi ...düzenlemiş olduğu 12.02.2015 tarihli krokili raporunda; "Ekteki krokide 270 nolu mera parseli içerisinde A harfi ile gösterilen 1897 m2'lik alana Vakkas Yerleşmiş'in tarım arazisi yaparak tecavüz ettiğini", "davalı ...'nın krokide 319 nolu mera parseli içerisinde B harfi ile gösterilen 13797 m2'lik alana tarım arazisi yapmak suretiyle tecavüz ettiğini" belirttiği görülmüştür.

Ziraatçi bilirkişisinin 16.02.2015 tarihli raporunda; 270 parselde buğday ürünü ekili olduğu ve işgal edilen alanın 1897 m2 olduğu, 319 nolu mera parselinde ise herhangi bir tarımsal faaliyette bulunulmadığı, önceki yıllarda işgal edilen bir kısım yerin ise keşif tarihinde otlarla kaplı olduğunun belirlendiği, bu alanda tespit edilen zarar ziyanın ise 6.898,50 TL olduğu açıklanmıştır.