muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/10209, Karar No: 2022/2697, Tarih: 28.02.2022

Somutlaştırma yükü, genel anlamda tarafların açıklama ödevinin bir parçası ve layihalar teatisi aşamasındaki tezahür şeklidir. Somutlaştırma yükü, basit yargılama ve kendiliğinden araştırma ilkesinin uygulandığı davalarda da geçerlidir.

HMK 31 maddesi gereğince, hâkim, uyuşmazlığın aydınlatılmasının zorunlu kıldığı durumlarda, maddi veya hukuki açıdan belirsiz yahut çelişkili gördüğü hususlar hakkında, taraflara açıklama yaptırabilir; soru sorabilir; delil gösterilmesini isteyebilir. Davaya konu talebin somutlaştırılmaması halinde önce hâkim, HMK 31 maddesi ve 119/1-e maddesi gereğince davayı aydınlatma ödevi ve ön incelemedeki görevi gereği, somut olmayan hususların belirlenmesini davacıdan istemeli, gerekirse tarafa açıklattırma yaptırmalı, bu eksiklik giderildikten sonra yargılamaya devam etmelidir.

Bu nedenle mahkemece öncelikle davacıya tam olarak talebi açıklattırılmalı, işe başlama ve işi bırakma tarihleri sorulmalı, iş yerinde hangi işleri yaptığı, iş arkadaşlarının kimler olduğu, hangi bölümler çalıştığı, ücretini nasıl aldığı, kimin tarafından işe alındığı, işte çalışırken kimden emir ve talimat aldığı, çalışma şeklinin ve sürelerinin nasıl olduğu gibi, dava konusunu somutlaştırmaya yönelik hususlarda davacının beyanı alınmalı, birlikte çalıştığını belirttiği kişiler ve göstereceği bordro tanıkları dinlenilmeli, aynı şekilde aksi yöndeki tanıkların bildirilmesi yönünde davalılara da süre verilerek, tanık bildirilmesi halinde dinlenilmesi, gerekli görülmesi halinde mahkemece de re'sen bordro tanıkları tespit edilerek tanık olarak beyanları alınmalı, buna rağmen bordro tanığı beyanları yeterli görülmediği taktirde gerekirse komşu iş yeri işverenleri ve çalışanları usulüne uygun olarak belirlenmek suretiyle beyanlarına başvurulmalı, iş yerinin kapsam ve niteliği araştırılmalı, davacının tam zamanlı çalışma yapıp yapmadığı değerlendirilmeli,tanık beyanlarında da beliritilen 2 ay ara vermeye ilişkin sürede davacının çalışıp çalışmadığı araştırılmalı, elde edilecek sonuç değerlendirilmek suretiyle karar verilmelidir.

Mahkemece yukarıda belirtilen hukuki ve maddi olgular göz önünde bulundurulmaksızın eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması, usûl ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, fer'i müdahil Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararı kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Dairesi kararının HMK’nın 373/1 maddesi gereği kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 28.02.2022 gününde oybirliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2013/15053, Karar No: 2014/11275, Tarih: 05.06.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/15053 E.  ,  2014/11275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya Muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve suça konu eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasanın 8/4.fıkrası uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe, temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Sanığa tayin olunan kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezadan çevrili sonuç adli para cezasının 1 gününün 20 TL'den hesabı sırasında uygulanan kanun maddesinin karar yerinde gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6.maddesine aykırı davranılması,

Sanığa hükmolunan adli para cezasının taksitle tahsiline karar verilirken 5237 sayılı TCKnun 52/4, 5275 sayılı Yasanın 109 ve bu maddeye dayanılarak çıkarılan Ceza Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Tüzüğün 51.maddelerine aykırı olarak sanığın aleyhine ve infaz yetkisini de kısıtlar şekilde adli para cezasının hükmün kesinleşmesi tarihinden itibaren taksitlendirilmesine karar verilmesi,

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine dilekçe yazım ücretine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yaralamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi uyarınca, hükmün 5. bendine "adli para cezasının" ibaresinden sonra gelmek üzere ”5237 sayılı, TCK’nın 52/2. maddesi gereğince" ibaresinin eklenmesi, hükmün taksitlendirmeye ilişkin kısmından "hükmün kesinleşmesi tarihinden itibaren" ifadesinin çıkartılması, hüküm fıkrasından Gümrük İdaresi lehine hükmedilen dilekçe yazım ücretine ilişkin kısmın çıkarılması, diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05.06.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/24209, Karar No: 2018/8304, Tarih: 25.09.2018

**13. Hukuk Dairesi         2016/24209 E.  ,  2018/8304 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki ayıplı mal davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, almış olduğu koltuk takımının iki ay gibi kısa bir sürede renk değiştirdiğini ve koltuk kumaşında pamuklanmalar oluştuğu gibi içindeki kaz tüylerinin de dökülmeye başladığını, durumun davalı yana bildirilmesine rağmen kabul görmediğini, ürünün ayıplı olduğunu ileri sürerek, sözleşmenin iptali ve bedel iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, koltuk takımında ayıp bulunmayıp, çıkan sonucun kullanım kaynaklı olduğunu savunarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile 5.130,00 TL'nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekir.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile 5.130,00 TL'nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, eldeki dava ile ayıp nedeniyle sözleşmeden dönerek ... olduğu bedelin iadesini talep etmiş, mahkemece tüm deliller toplanmak ve teknik bilgi gerektiren hususlarda bilirkişi görüşü de alınmak suretiyle ve yıpranma ve kullanma payı da takdir edilmek suretiyle davanın kısmen kabulü cihetine gidilmiştir. Bu halde red edilen miktar bakımından kendisini yargılamada vekil ile temsil ettiren davalı taraf yararına karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 13.maddesine göre; “(1) Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünde gösterilen hukuki yardımların konusu para veya para ile değerlendirilebiliyor ise avukatlık ücreti, davanın görüldüğü mahkeme için Tarifenin ikinci kısmında belirtilen maktu ücretlerin altında kalmamak kaydıyla (7 nci maddenin ikinci fıkrası, 9 uncu maddenin birinci fıkrasının son cümlesi ile 10uncu maddenin son fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla) Tarifenin üçüncü kısmına göre belirlenir. (2)Ancak, hükmedilen ücret kabul veya reddedilen miktarı geçemez.” hükmü gereğince belirlenmelidir. Buna göre davalı lehine reddedilen miktar olan 570,00 TL üzerinden ... 13/2. maddesi gereği vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, vekalet ücretinin 360,00 TL olarak hesaplanması ve yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olduğu gibi; Yine, davacının talebi karşılanırken dava konusu edilen koltuk takımının davalı yana iadesine karar verilmemesi ve faiz başlangıç tarihinin de iade tarihinden itibaren hesaplanması gerektiği düşünülmemiş olması da usul ve yasaya aykırılık teşkil etmektedir. Bu yanlışlar bozmayı gerektirir. Ne var ki yapılan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması usulün 438/7 maddesi gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının ikinci bent kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle gerekçeli kararın hüküm başlıklı bölümünün birinci bendinde yer alan “Davanın kısmen kabulü ile kısmen reddine, -5.130,00 TL'nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,” söz ve rakamlarının hükümden çıkarılarak yerine “Davanın kısmen kabulü ile kısmen reddine, dava konusu olan koltuk takımının davalıya iadesi ile, takdir edilen 5.130,00 TL'nin iade tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,” cümlesinin yazılmasına; Yine ikinci bentte açıklanan nedenlerle gerekçeli kararın hüküm başlıklı bölümünün beşinci bendinde yer alan “Kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına karar tarihi itibari ile yürürlükte bulunan ... uyarınca takdir olunan duruşmalara katılmadığından dilekçe yazma ücreti olan 360,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,” söz ve rakamlarının hükümden çıkarılarak yerine “Red olunan kısım yönünden avukatlık ücret tarifesi gereğince hesap ve takdir edilen 570,00 TL vekalet ücretinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine," cümlesinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 25/09/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10109, Karar No: 2010/7771, Tarih: 01.07.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/10109 E.  ,  2010/7771 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vekili Avukat ... ile davalı ... vekili Avukat ... aralarındaki tespit davası hakkında Eskişehir İş Mahkemesinden verilen 27.05.2009 gün ve 12-543 sayılı hükmün taraflar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nda değişiklik yapan 5219 sayılı Yasa'nın 2. maddesi uyarınca, anılan yasanın 427. maddesindeki kesinlik sınırı, 21.07.2004 tarihinden sonra 1.000,00.-TL’ye; 01.01.2006 tarihinden sonra 1.090,00.-TL’ye; 01.01.2007 tarihinden sonra 1.170,00.-TL'ye, 01.01.2008 tarihinden sonra 1.250,00.-TL'ye ve 01.01.2009 tarihinden sonra 1.400,00.-TL'ye çıkarılmış olup, inceleme konusu karar 01.01.2009 tarihinden sonra verilmiş, kabul ve ret oranlarına göre iki taraf yönünden de kesinlik sınırının altında bulunmuş olmakla, söz konusu maddelere göre hüküm kesin nitelik taşıdığından 01.06.1990 tarih ve E:1989/3, K:1990/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı da gözönünde tutularak, tarafların temyiz dilekçelerinin, kararın kesinlik sınırları içinde kalması nedeniyle Dairemizce reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle tarafların temyiz dilekçelerinin hükmün kesinliği nedeniyle REDDİNE, 01.07.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11678, Karar No: 2013/19385, Tarih: 18.12.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/11678 E.  ,  2013/19385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği

HÜKÜM : Sanıklar ... ve ... hakkında kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği suçundan, 5237 sayılı TCK nun 204/2, 62, 53, 63. maddeleri gereğince 2 şer yıl 6 şar ay hapis cezası

Bilindiği üzere "belge", hukuki bir hüküm ifade eden, bir hakkın doğumuna, bir olayın kanıtlanmasına yarayan yazılar şeklinde tanımlanmaktadır. Resmi belge ise kamu görevlisi veya hukuken yetkili kabul edilen görevli tarafından yasa gereğince yerine getirdiği fonksiyona dayanılarak düzenlenen belgedir. Belgede sahtecilik suçu, bir belgenin gerçeğe aykırı olarak düzenlenmesi, gerçek bir belgenin başkalarını aldatacak şekilde değiştirilmesi veya sahte belgenin sahteliği bilinerek kullanılması suretiyle oluşmaktadır. Bu suçun hukuki konusu kamunun güveni olup suçun oluşumu için genel kast ve zarar olasılığı yeterlidir. Bir belgeden söz edebilmek için öz ve biçimsel koşulları taşımalı ve belgenin aldatıcılık yeteneğinin de bulunması gerekir.

İnceleme konusu somut olayda, Boyabat İlçe özel idare müdürü olan sanık ... ve özel idare memuru olan sanık ...’in suça konu 27.11.2008 tarihli beş adet muhasebe işlem fişini ilgili dönemde görev yapan ilçe kaymakamına imzalattıkları halde 2009 yılında mükerrer olarak düzenleyerek ilçe kaymakamlığına vekalet eden T. Hakan Bilgin’e imzalatmaya çalışmak suretiyle resmi belgede sahtecilik suçunu işlediklerinin iddia olunması karşısında, T. Hakan Bilgin tarafından suça konu belgelerin eski tarihli olarak düzenlendiği fark edilip imzalanmamış olması nedeniyle hukuki sonuç doğurmaya elverişli belge niteliğini kazanmadığı, belgenin bu haliyle işlem yapmaya elverişli olmadığı ve aldatıcılık yeteneğinin bulunmadığı, TCK.nun 204. maddesinde belirtilen resmi belgede sahtecilik suçunun teşebbüse olanaklı suçlardan bulunmadığı gibi hukuki sonuç doğurmaya elverişli bir belge bulunmaması nedeniyle sahtecilik suçunun oluşmayacağı, ancak sanıkların eyleminin aynı Yasanın 257/1. maddesindeki görevi kötüye kullanmak suçunu oluşturup oluşturmayacağı tartışılmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/442, Karar No: 2020/4623, Tarih: 03.11.2020

**14. Ceza Dairesi         2020/442 E.  ,  2020/4623 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, tehdit, özel hayatın gizliğini ihlal

HÜKÜM : Sanığın tehdit eylemi şantaj ve özel hayatın gizliliğini ihlal eylemi ise müstehcenlik (5237 sayılı TCK'nın 226/3-c.1 ve 226/5. maddeleri ayrı ayrı) suçlarını oluşturduğundan bu suçlar ile çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyetine dair Çankırı Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 18.12.2018 gün ve 2017/202 Esas, 2018/321 Karar sayılı hükümlere ilişkin istinaf başvurusunun kişiyi hürriyetinden yoksun kılma müstehcenlik (5237 sayılı TCK'nın 226/3-c.1. maddesi) suçlarından kurulan hükümler yönünden esastan reddine, çocuğun nitelikli cinsel istismarı, şantaj ve müstehcenlik (5237 sayılı TCK'nın 226/5. maddesi) suçlarından kurulan hükümler açısından ise istinaf başvurusunun kabulüyle hükümlerin kaldırılarak çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyeti ile şantaj ve müstehcenlik suçlarından beraatine

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınıp, hükmedilen ceza miktarına göre duruşmalı inceleme talebinin 5271 sayılı CMK'nın 299/1. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemi ile sanık müdafisinin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, müstehcenlik (5237 sayılı TCK'nın 226/3-c.1. maddesi) suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Bölge Adliye Mahkemesince yokluğunda verilip, 22.08.2019 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edilen hükümleri katılan Bakınlık vekilinin 5271 sayılı CMK’nın 291/1. maddesinde düzenlenip tebliğden işlemeye başlayan on beş günlük kanuni süresinden sonra sunduğu 24.09.2019 havale tarihli dilekçeyle temyiz ettiği ve hükmedilen cezaların miktar ve türü gözetildiğinde, aynı Kanunun 286/2-a. maddesi gereğince ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin

istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmadığı anlaşıldığından, katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemi ile sanık müdafisinin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, müstehcenlik (5237 sayılı TCK'nın 226/3-c.1 maddesi) suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen karara ilişkin temyiz istemlerinin CMK'nın 298. maddesi gereğince REDDİNE,

Sanık müdafisinin çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Sanık müdafisinin çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

5271 sayılı CMK'nın 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanunun 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ile sanık müdafisinin temyiz dilekçesinde belirttiği nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde vaki istinaf başvurusunun kabulüyle hükmün kaldırılarak sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyetlerine dair kurulan hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden, sanık müdafisinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 302/1. madde ve fıkrası gereğince esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmesine, 03.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4940, Karar No: 2020/3036, Tarih: 22.06.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/4940 E.  ,  2020/3036 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Mersin 1. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 15/03/2018 tarih ve 2017/368 E- 2018/160 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Adana Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi'nce verilen 14/06/2019 tarih ve 2018/1118 E- 2019/670 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin kurucusu ve tek ortağı olduğu Erıshen Farm Gıda Hayvancılık Lojistik İthalat İhracat Ticaret Limited Şirketini bu unvan ile tescil ettirmek için davalı kuruma başvuruda bulunduğunu, ancak davalının şirket unvanında geçen "FARM" kelimesinin yabancı bir kelime olduğundan bahisle tescil istemini reddettiğini ileri sürerek, ünvanın aynen tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacının "Farm" kelimesini, işletme konusunu yabancı dilde ifade etmek için değil, "Erishen Farm" şeklinde bir ticari unvan olarak kullanmak niyetinde olduğu, davacının işletme konusunu Türkçe kelimelerle ifade ettiği, davacının talebinde tebliğe aykırı bir durum bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karara karşı davalı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

İstinaf mahkemesince yapılan yargılama sonucunda, davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde ve davalı ... Sicil Müdürlüğünce tescil engeli olarak görülen “Farm” ibaresinin TTK’nın 46. maddesinde belirtilen ve işletme konusu dışında tescil edilmek istenilen bir ibare olduğunun belirlenmiş olmasına göre İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılması nedeniyle yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 10,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 22/06/2020 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 10,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 22/06/2020 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Dava, ticaret unvanının tesciline ilişkin talebin reddine dair ticaret sicil müdürlüğü kararının iptali ve unvanın tescili talebine ilişkin olup, ilk derece mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir. Davalı vekili bu karara karşı istinaf kanun yoluna gitmiş, bölge adliye mahkemesince ise istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

BAM Kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık tescili reddedilen ticaret unvanında yer alan ve bir İngilizce sözcük olan “farm” sözcüğüne ticaret unvanında yer verilip verilemeyeceği yönündedir.

Ticaret şirketlerinin unvanlarının tescilinin hukuki dayanağı: TTK m. 43 ve 46 hükümleri, Ticaret Sicil Yönetmeliği m. 44 hükmü ile 14.02.2014 gün ve 28913 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan Ticaret Unvanları Hakkında Tebliğ m. 4 hükmüdür. Bu hükümler uyarınca, uyuşmazlık konusu bakımından, işletme konusu ve şirket türünü gösteren ibareler Türkçe olmak kaydı ile ticaret unvanı serbestçe belirlenebilir.

Belirtmek gerekirse İngilizce bir kelime olan “farm” sözcüğünün Türkçe karşılığı “çiftlik”, “çiftlik yapmak”, “tarla”, “yetiştirmek”, “hayvan yetiştirmek”, “işlemek” ve “sürüp ekmek” vs. den ibarettir (Best Students Dictioneary, 2008, s. 214; Redhouse Sözlüğü, 18. Bası, 1991, s. 349).

Unvanında “farm” sözcüğüne yer verilen Erishen Farm Gıda Hayvancılık Lojistik İthalat İhracat Ticaret Limited Şirketi Ana Sözleşmesinin “Amaç ve Konu” üst başlıklı "Hayvancılık” alt başlıklı 2 nci maddesinin (a) bendinde “….. çiftlik kurmak,...." (f) bendinde, …”tarım ve hayvancılık projeleri hazırlamak…” vs olarak işletme konusu belirtilmiştir.

Şirket Ana Sözleşmesinin anılan hükümlerinden anlaşıldığı üzere, Şirketin işletme konusu olan bazı faaliyetleri karşılayan sözcüğün yabancı dildeki (İngiliz Dili) karşılığı olan “farm” sözcüğüne unvanda yer verilmiştir. İşletme konusunu gösteren ibarelerin tamamının unvanda Türkçe olması gerekirken bir kısım işletme konusunu gösteren ibarenin yabancı sözcük olan “farm” olarak unvanda yazılması, anılan Kanun, Yönetmelik ve Tebliğ hükümlerine aykırıdır.

Bu durumda davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne dair İlk Derece Mahkemesince verilen Karara yönelik davalı tarafından yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin BAM Hukuk Dairesinin Kararının bozulması gerektiği görüşünde olduğumdan, onanması yönündeki çoğunluk görüşüne katılmamaktayım.