muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/4454, Karar No: 2006/5767, Tarih: 22.05.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/4454 E.  ,  2006/5767 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 1.6.2005 gününde verilen dilekçe ile mera iddiasına dayalı tapu iptal ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 29.12.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava ile öncesi köy veya kasabaya ait ... mera bulunan taşınmazın 105 ada 39 parsel numarası ile davalı adına tapuya bağlandığı belirtilerek davalı adına olan tapu kaydının iptali ile belediye adına tescili istenilmiş, davalı davanın reddini savunmuş, mahkemece Milli Emlak Müdürlüğünce davaya konu taşınmazın mera ile ilgisinin bulunmadığı yolundaki cevabı hükmü gerekçe yapılarak davanın reddine karar verilmiş, hüküm davalı ... başkanlığınca temyiz edilmiştir.

Meralar mülkiyeti hazineye ait olan ve köy yada beldelerce hayvan otlatmak amacıyla otundan yararlanılan kamu mallarından sayılırlar. 4342 sayılı Mera Kanununun 4.maddesine göre; mera, yaylak ve kışlaklar özel mülkiyete geçirilemez, zaman aşımı ile edinilemez, sınırlarında daraltma yapılamaz nitelikteki taşınmazlardan olup aynı yasanın 5. maddesine göre de belde ve köylere mera yasası uyarınca kurulan komisyonlar gereği tahsis edilebilen yerlerdendirler. Başka bir anlatımla; mera ve yaylalarda tasarruf hakkı belde yada köylere ait bulunmaktadır. Yine aynı Yasanın 5/a maddesinden çıkan sonuca göre de henüz tahsisler yapılmamış ise meraların ... hak üzere kullanılabileceği kabul edilmektedir. Görüldüğü üzere, belde yada köy tüzel kişilikleri ... yada tahsislere dayanarak meranın mutassarıfı olduklarını iddia yada savunma yoluyla yargı huzuruna getirebilme olanağına sahiptirler.

Somut olayda; davacı ... olup bünyesine katılan Muratlı köyüne ait olduğunu bildirdiği ... meranın gerçek kişi adına özel mülkiyete konu teşkil eder şekilde tapuya bağladığını açıklıyarak bu taşınmazın davalı adından silinerek belediye adına tescilini istemiştir. Meraların, az yukarıda sözü edilen yasanın ilgili hükümleri gereğince tapu sicilinin mülkiyetle ilgili sicilinin değil de mera özel siciline yazılması öngörülmüştür. Kadastro Yasaları gereğince belirlenen meralarda o yasalarda geçen hükümlere göre sınırlandırmaya tabi tutulup mera oldukları belirtilmek suretiyle özel sicillerine yazılırlar. Eldeki davada davacı belediyenin mülkiyet istemesi, uyuşmazlık konusu taşınmazın mera olduğunun kanıtlaması halinde onun mera siciline yazılamayacağı anlamına gelmez. Meralarda çıplak mülkiyetin hazinede bulunması yasadan doğan bir hak olup elbette ki mera olan bir taşınmazın bir başkası adına mülkiyet siciline yazılması halinde hazineye de dava hakkı vermekte olup böyle bir davayı Milli Emlakı temsil eden mahalli idare birimlerinin de açması mümkündür. Eldeki davada Milli Emlakı temsilen defterdarlığa bağlı Milli Emlak Müdürlüğünün uyuşmazlık konusu taşınmazın merayla ilgisinin bulunmadığını bildirmesi bu yerde tasarruf hakkı olduğunu ileriye süren davacı belediyenin dava hakkını ortadan kaldırmaz. Açıklanan nedenlerle davacı ... Başkanlığının sunacağı deliller ile davalı delilleri toplanarak tekmil deliller birlikte değerlendirilip işin esası hakkında bir hüküm verilecek yerde davacı belediyenin mera iddiası ile açtığı davanın Milli Emlak Müdürlüğünün olumsuz yanıtına bağlı kalınarak esastan reddi doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 22.5.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9193, Karar No: 2024/16047, Tarih: 31.10.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/9193 E.  ,  2024/16047 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/34 E., 2024/460 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇA

SÜRÜKLENEN ÇOCUKLAR: ..., ...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜMLER:Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ:Onama

Çerkezköy 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.03.2024 tarihli ve 2020/34 Esas, 2024/460 Karar sayılı kararının suça sürüklenen çocuklar müdafisii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanık ...'nın yokluğunda verilen 18.03.2024 tarihli hükmün sanığın en son bilinen adresi yerine başka bir adrese tebliğe çıkartıldığı, buradan iade gelmesi üzerine MERNİS adresinde muhtara 04.05.2024 tarihinde tebliği edildiği, yapılan bu tebliğ işleminin usulsüz olduğunun anlaşılması karşısında; öncelikle sanığın bildirdiği son adresine (cezaevinde ise cezaevi adresinde bizzat kendisine, cezaevinde olmaması halinde sorguda verdiği bilinen en son adresine, buradan iade dönerse (MERNİS adresine olacak şekilde) gerekçeli hükmün tebliğ edilerek, sunması halinde temyiz dilekçesi de eklenerek ve ek Tebliğname de düzenlenerek incelenmek üzere iadesinin mahallince sağlanması için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 31.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5566, Karar No: 2025/79, Tarih: 06.01.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/5566 E.  ,  2025/79 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/227 Esas, 2024/383 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Giresun 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 14.11.2023 Tarihli ve 2023/204 Esas, 2023/1818 Karar Sayılı Kararı

Davalı taraf kira sözleşmesinin 13 üncü maddesinde taraflar arasındaki uyuşmazlıklarda İstanbul Anadolu Mahkeme ve İcra dairelerinin yetkili kılındığı belirtilerek yetki itirazında bulunduğu, davacı ve davalı tarafın tacir olduğu, bu sebeple yetkiye ilişkin düzenlemenin geçerli kabul edilip süresinde yapılan yetki itirazı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. İstanbul Anadolu 14. Sulh Hukuk Mahkemesinin 21.02.2024 Tarihli ve 2024/227 Esas, 2024/383 Karar Sayılı Kararı

Davanın kiralananın tahliyesine ilişkin olduğu, davacı ile davalı şirket arasında dava konusu taşınmaza ilişkin kira sözleşmesinin bulunduğu, davacının kira sözleşmesini kendi adına imzaladığı, dava konusu taşınmazın da davacı adına kayıtlı olduğu, kira sözleşmesinde davacının sözleşmeyi tacir sıfatıyla ve şirketi adına imzaladığına dair bir ibare veya şirket kaşesinin bulunmadığı, dava konusu taşınmazın davacının şirketine değil şahsına ait olduğu ve davacının sözleşmeyi kendi adına imzaladığı, davaya konu kira ilişkisi açısından tacir olarak kabul edilmesinin mümkün olmadığı anlaşılmakla sadece davalı tarafın tacir olması, davacının tacir sıfatının olmaması nedeniyle sözleşmedeki yetki şartının geçerli olmadığı, genel yetki kuralının geçerli olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 6100 sayılı Kanun'un “Genel yetkili mahkeme” başlıklı 6 ncı maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir.”

3. 6100 sayılı Kanun'un “Sözleşmeden doğan davalarda yetki” başlıklı 10 uncu maddesi şöyledir:

“Sözleşmeden doğan davalar, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinde de açılabilir.

”

4. 6100 sayılı Kanun'un “Taşınmazın aynından doğan davalarda yetki” başlıklı 12 nci maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Taşınmaz üzerindeki ayni hakka ilişkin veya ayni hak sahipliğinde değişikliğe yol açabilecek davalar ile taşınmazın zilyetliğine yahut alıkoyma hakkına ilişkin davalarda, taşınmazın bulunduğu yer mahkemesi kesin yetkilidir.

”

“Sözleşmeden doğan davalar, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinde de açılabilir.

”

4. 6100 sayılı Kanun'un “Taşınmazın aynından doğan davalarda yetki” başlıklı 12 nci maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Taşınmaz üzerindeki ayni hakka ilişkin veya ayni hak sahipliğinde değişikliğe yol açabilecek davalar ile taşınmazın zilyetliğine yahut alıkoyma hakkına ilişkin davalarda, taşınmazın bulunduğu yer mahkemesi kesin yetkilidir.

”

5. 6100 sayılı Kanun'un “Yetki sözleşmesi” başlıklı 17 nci maddesi şöyledir:

“Tacirler veya kamu tüzel kişileri, aralarında doğmuş veya doğabilecek bir uyuşmazlık hakkında, bir veya birden fazla mahkemeyi sözleşmeyle yetkili kılabilirler. Taraflarca aksi kararlaştırılmadıkça dava sadece sözleşmeyle belirlenen bu mahkemelerde açılır.

”

6. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) “İfa yeri” başlıklı 89 uncu maddesi şöyledir:

“Borcun ifa yeri, tarafların açık veya örtülü iradelerine göre belirlenir. Aksine bir anlaşma yoksa, aşağıdaki hükümler uygulanır;

1. Para borçları, alacaklının ödeme zamanındaki yerleşim yerinde,

2. Parça borçları, sözleşmenin kurulduğu sırada borç konusunun bulunduğu yerde,

3. Bunların dışındaki bütün borçlar, doğumları sırasında borçlunun yerleşim yerinde, ifa edilir.”

C. Değerlendirme

1. Bir davada, birden fazla yetkili mahkeme bulunması halinde yetkili mahkemeyi seçme hakkı davacıya aittir. Davacı, yetkisiz bir mahkemede dava açmışsa, seçme hakkı itiraz eden davalıya geçer, davalının bildirdiği yetkili mahkemede davanın görülmesi gerekir. Yetki itirazının dinlenebilmesi için, davalı itirazında yetkili mahkemenin gösterilmesi zorunludur. Davacı, genel ve özel yetki kurallarına göre, kendisine verilen seçimlik hakkını yasaya uygun kullanmaz ise seçim hakkı davalıya geçer. Seçim hakkı kullanılırsa davalının bildirdiği yetkili mahkemeye dosyanın gönderilmesine karar verilir. Yetkisizlik kararında, yetki itirazında bildirilmemiş olan mahkemenin yetkili olduğuna karar verilemez.

2. Dosya kapsamından, adres kayıt sistemine göre yerleşim yeri Merkez/Giresun olan davacının, Merkez/Giresun adresinde bulunan taşınmazda kiracı olarak bulunan davalının tahliyesini talep ve dava edildiği, davalının dava tarihi itibarıyla merkez adresinin Çekmeköy/İstanbul olduğu anlaşılmaktadır. . Dolayısı ile davacının, birden çok mahkemenin yetkili olduğu ve kesin yetki kuralının bulunmadığı bu davada, seçimlik hakkını, Giresun Mahkemelerinde dava açarak kullanmasının genel yetki kuralına uygun olduğu anlaşılmakla, uyuşmazlığın Giresun 1. Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Giresun 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

06.01.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4887, Karar No: 2014/12086, Tarih: 02.06.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/4887 E.  ,  2014/12086 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Manavgat İş Mahkemesi

Tarihi :29/04/2013

Numarası :2012/531-2013/183

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı vekili, davacının iş akdinin haksız ve bildirimsiz olarak işveren tarafından sona erdirildiğini ancak davacıya işe başladığı tarihte istifa dilekçesi imzalatılarak özlük dosyası içerisine alındığını, işe başlatılırken veya işin devamı sırasında alınan istifa dilekçelerinin hukuken bir geçerliliğinin olmadığını öne sürerek kıdem tazminatı, fazla çalışma ve genel tatil ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının mevsimlik/sezonluk işçi olarak çalıştığını, davacının çalışma yaptığı süre içerisinde işyerine ve işe uygun davranışlarda bulunmadığını, hakaret ve kavgalarla işyeri huzurunu bozduğunu, işçi arkadaşlarına hakaret etmekten vazgeçmeyen davacının tüm uyarı ve ihtarlara rağmen yükümlü olduğu işleri de aksatması nedeniyle 28.10.2011 tarihinde iş akdinin bildirimsiz ve tazminatsız olarak haklı nedenle feshedildiğini, davacının davalı işyerinde yapmış olduğu fazla çalışmalar karşılığının bordrolarına yansıtılarak tahakkuk ettirildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının iş akdinin davalı işveren tarafından haklı nedenle sona erdirildiği, davacının fazla çalışma yaptığı ve genel tatil günlerinde çalıştığı ancak işverence ödemenin ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın, kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda, Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı tanığının beyanı esas alınarak davacının 2010-2011 yıllarında yaz sezonunda haftanın 4 günü 8 saat, haftanın 2 günü 12 saat çalışma yaptığı kabul edilerek haftada 8 saat fazla çalışma yaptığı hesaplanmış ise de; raporda, davacının haftanın 4 günü 8 saat çalıştığı kabul edilen dönem için ara dinlenme süreleri düşülmemiştir. Mahkemece, bu husus gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine 02.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/13010, Karar No: 2020/6656, Tarih: 30.06.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/13010 E.  ,  2020/6656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya kapsamına göre, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; suça konu 10 adet hurda malzemenin değerinin belirlenerek suça sürüklenen çocuk hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 30.06.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11263, Karar No: 2013/4039, Tarih: 21.02.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/11263 E.  ,  2013/4039 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : Beraat

Taksirle öldürme suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'in yönetimindeki Ford Transit marka kamyonetle gündüz vakti, meskun mahal, çift yönlü, dar sokakta karşı yönden gelen araca yol vermek için geri manevra yaptığı sırada, tanık beyanlarına göre aracın arkasına asılmış olan 2004 doğumlu ölen ... ve 2005 doğumlu mağdur ...'un düşmesi sonucu aracının tamponu ile çarptığı, tanık ...'in olaydan hemen sonra alınan beyanı ve otopsideki bulgular ile mağdurun vücudundaki lezyonlara göre sanığa kusur yüklenemeyeceğini kabul eden mahkemenin kabulünde isabetsezlik bulunmadığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suç açısından failin taksirinin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan mahalli Cumhuriyet Savcısı'nın sanığın kusurlu olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle beraata ilişkin hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 21.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26914, Karar No: 2013/19148, Tarih: 02.10.2013

**7. Ceza Dairesi         2012/26914 E.  ,  2013/19148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5015 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanığın hükümlülüğüne, müsadereye ve ertelemeye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

A-Sanığın temyizine göre yapılan incelemede;

Yokluğunda verilip usulüne uygun olarak 08.01.2009 gününde tebliğ edilen hükmü yasal süresi geçtikten sonra 20.01.2009 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz talebinin CMUK.nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

B-Müşteki EPDK vekilinin temyizine gelince;

1-Suçtan doğrudan zarar gören Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu davadan haberdar edilmeden ve davaya katılma imkanı sağlanmadan yokluğunda yargılama yapılarak hüküm kurulması suretiyle CMK.nun 234 ve devamı maddelerine aykırı davranılması,

2-Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine dilekçe yazım ücretine hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş, müşteki EPDK vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 02.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2053, Karar No: 2018/4735, Tarih: 09.05.2018

**21. Hukuk Dairesi         2018/2053 E.  ,  2018/4735 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 41. İş Mahkemesi

Davacı, ilk sigorta başlangıcının ...Sigortasına giriş tarihi olan 16.09.1980 tarihi olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmesi üzerine davalı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

KARAR

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine, Bölge Adliye Mahkemesi kararında bir isabetsizlik bulunmadığından, davalı vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın ilk derece Mahkemesine gönderilmesine, 09/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.