muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/4456, Karar No: 2017/9871, Tarih: 21.09.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/4456 E.  ,  2017/9871 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davalıya gerekçeli karar ve temyiz başvuru dilekçesi tebligatları mernis adresi olduğu tebliğ zarfı üzerinde belirtilmek suretiyle, Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre mahalle muhtarına tebliğ edilmiştir. Bu şekilde yapılan tebligatlar usulsüzdür. Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır (Teb. K. m.10/1). Adres kayıt sisteminde bulunan adresin bilinen en son adres olarak kabul edilebilmesi için bilinen en son adrese tebligat yapılamamış olması veya bu adresin tebliğe elverişli olmaması halinde mümkündür. Bilinen en son adresin tebliğe elverişli olmadığı anlaşılmadan veya bu adreste tebligat yapılamadığı görülmeden doğrudan adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresinde tebligatın yapılması; yapılan tebligatı usulsüz kılar (Teb. K. m. 10/2). Bu bakımdan gerekçeli karar ve temyiz dilekçesinin tebligat zarfında mernis adresi olduğu belirtilmeksizin davalının adresine tebliğ için gönderilmesi, şayet tebligatın yapılamaması halinde, Tebligat Kanununun 10/2. maddesi uyarınca sistemdeki adresin bilinen son adres olduğu kabul edilerek buna göre tebligatın çıkarılması, bu şekilde davalıya gerekçeli karar ve temyiz dilekçesinin usulüne uygun olarak tebliğ edilmesi gerekmektedir. Davalı tarafa gerekçeli karar ve temyiz dilekçesinin usulüne uygun olarak tebliği sağlanıp, yasal temyiz ve katılma yolu ile temyiz süresi beklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 21.09.2017(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2012/5926, Karar No: 2013/203, Tarih: 18.01.2013

**23. Hukuk Dairesi         2012/5926 E.  ,  2013/203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin, davalı yüklenici ile 03.02.1994 tarihinden arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi yapan ...dan 06.05.1998 tarihinde hisse satın alan ...tan söz konusu hisseyi hibe yoluyla 06.09.2004 tarihinde devraldığını, davalı yüklenicinin sözleşme gereği kendisine düşen iki bloğu tamamladığını, ancak arsa sahiplerine verilmesi gereken binaların ise %90 oranında bitirildiğini, geriye kalan kısmın oturulamaz vaziyette olduğunu, dairelerin kat irtifakı tapularının ise henüz tesis edilmediğini, sözleşmeye göre arsa sahiplerine 36 bağımsız bölüm verilmesinin kararlaştırıldığını, müvekkiline 11/120 oranındaki arsa payına göre 3,3 adet bağımsız bölüm isabet ettiğini ve yine 4 adet dükkanda da bu nisbette hisse sahibi olduğunu, davalı yüklenicinin daireleri sözleşmede kararlaştırılan sürede teslim etmemesi nedeniyle 03.02.1998 tarihinden itibaren toplam 126.258,00 TL kira kaybı oluştuğunu ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 126.258,00 TL'nin 03.02.1998 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, önceki arsa sahibi ile müvekkili arasında 03.02.1994 tarihinde yapılan sözleşmeye göre inşaatın ruhsat tarihinden itibaren 42 ay içerisinde bitirilerek dairelerin teslim edileceğinin kararlaştırıldığını, teslim tarihi taraflarca bu şekilde kararlaştırılmış olduğundan dava tarihi itibariyle 5 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğunu, ayrıca davacıya sahip olduğu arsa payına göre hangi dairenin isabet ettiği henüz belli olmadığından kira bedeli hesaplaması yapılmasının da mümkün olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, öncelikle, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin tarafı olmayan davacının cezai şart talep etme hakkı bulunmadığından bu dava bakımdan husumet ehliyetine sahip olmadığı, öte yandan 03.02.1994 tarihli sözleşmede inşaatların ruhsat tarihinden itibaren 42 ay içerisinde bitirilerek teslim edileceğinin kararlaştırıldığı buna göre inşaatların en geç 1998 yılı Haziran ayından bitirilmesi gerektiği ancak bu tarihte bitirilemediği, bu durumda eser sözleşmesine dayalı cezai şart talebinin muaccel olduğu Haziran 1998 tarihinden itibaren dava tarihine kadar 5 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve katılma yoluyla davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili ve katılma yoluyla davalı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece, davacı tarafından 818 sayılı BK'nın 163. maddesi (6098 sayılı TBK 184/1.) uyarınca, arsa sahibi ve arsa payını devraldığı üçüncü kişi tarafından sözleşmeden kaynaklanan hakların kendisine temlik edildiğine ilişkin yazılı bir sözleşme sunulmadığından ve sadece hibe yoluyla devre dayanıp, yüklenici davalıya husumet yöneltilmiş olduğundan, davacının aktif dava ehliyeti bulunmaması nedeniyle davanın reddine karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, yazılı olduğu şekilde zamanaşımı gerekçesine dayanılması da isabetli olmamış, red gerekçesine göre davacı vekilinin zamanaşımına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmeksizin, aktif dava ehliyeti yönünden sonucu itibariyle doğru olan kararın gerekçesi değiştirilmek suretiyle HUMK 438/son maddesi uyarınca onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün HUMK'nın 438/son maddesi uyarınca gerekçesi değiştirilmek suretiyle ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harçlarının temyiz edenlerden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/361, Karar No: 2013/13040, Tarih: 10.12.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/361 E.  ,  2013/13040 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan sanıklar ... ve ...'in yapılan yargılamaları sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetlerine dair Boyabat Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 22.12.2009 gün ve 2009/184 Esas, 2009/414 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde ise;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Oluşa ve dosya içeriğine göre; sanıkların, sanık ...'un eşi olan mağdure ... ile gönül ilişkisi yaşadığından şüphelendikleri mağdur ...'u yüzleştirmek amacıyla onu hürriyetinden yoksun kıldıkları, mağdure ...'ün sanık ...'ın da yengesi olduğunun anlaşılması karşısında, bu sanık hakkında da TCK.nın 29. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3215, Karar No: 2011/6513, Tarih: 12.04.2011

**2. Hukuk Dairesi         2010/3215 E.  ,  2011/6513 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadıköy 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :18.11.2009

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün davacı-davalı (koca) tarafından; kadın tarafından açılan birleşen boşanma davası, kusur, kadın lehine hükmedilen maddi tazminat ve yoksulluk nafakası yönünden; davalı-davacı (kadın) tarafından da velayet ve manevi tazminat yönünden temyizen mürafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan 12.4.2011 günü duruşmalı temyiz eden davacı karşı davalı T. Y.ile vekillerinden Av. M.E.T.ve karşı taraf duruşmalı temyiz eden davalı karşı davacı A.Y.geldiler. Açık duruşmaya başlandı: Davalı A.vekili Av. Z. Y. duruşmaya katılamayacağına ilişkin mazeret dilekçesinin dosya içerisinde olduğu anlaşıldı. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanmaya sebep olan olaylarda mahkemece de kabul edildiği gibi davacı-davalı (koca)'nın daha fazla kusurlu olduğu anlaşılmaktadır. Kocanın, eşine fiziki şiddet kullanması, kadının şahsiyet haklarını zedeler. Türk Medeni Kanununun 174/2. maddesi koşulları kadın lehine gerçekleşmiştir. O halde davalı-davacı (kadın) yararına tarafların ekonomik ve sosyal durumları dikkate alınarak uygun miktarda manevi tazminat takdiri gerekirken, isteğin reddi doğru bulunmamıştır.

3-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine paranın alım gücüne , ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran davalı-davacı (kadın) yararına hükmolunan maddi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Borçlar Kanununun 42. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK.md.174/1) takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) bentte gösterilen sebeple davalı-davacı (kadın) yararına, (3.) bentte gösterilen sebeple de davacı-davalı (koca) yararına BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, duruşma için takdir edilen 825.00 TL. vekalet ücretinin A.alınıp T.verilmesine, hüküm A.lehine de bozulmuş ise de, vekili duruşmaya iştirak etmediğinden onun için vekalet ücreti takdirine yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.12.04.2011(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2012/25030, Karar No: 2013/13882, Tarih: 10.06.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/25030 E.  ,  2013/13882 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin ve yeni iş arama izni ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkete ait fabrikada 26.05.2003 tarihinde ambar elemanı olarak çalışmaya başladığını, 30.06.2009 tarihinde iş sözleşmesini askıya aldıklarını beyan etmelerine rağmen müvekkilini işe geri çağırmadıklarını belirterek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin alacağı ve yeni iş arama izin ücretinin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının askı süresi içinde davayı açarak iş sözleşmesini haklı neden bulunmaksızın tek taraflı olarak feshettiğini, davacının iş sözleşmesinin mevsimlik olduğunu, davacının muvafakatı sonucu iş sözleşmesinin askıya alındığını, davacının müvekkili şirkette çalışmaya başladığı süre boyunca iş sözleşmesinin askıya alındığını, mevsimlik işçi olan davacının yıllık izin talebinde bulunamayacağını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etti.

Mahkemece, işverenin davacının mevsimlik işçi olduğu ve hizmet sözleşmesinin askıya alındığı iddiasına rağmen davacının dava tarihine kadar işe çağrıldığına ve askı süresinin devam ettiğine dair delil ibraz edilmediğini, mevsim başında işe alınmayan ve davet edilmeyen işçinin iş sözleşmesinin feshedilmiş sayılacağını, davalı işverenin belirsiz süreli nitelik kazanmış iş sözleşmesini haksız ve bildirimsiz olarak feshettiği gerekçesiyle davanın kısmem kabulüne karar verilmiştir.

Karar davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık davalı işyerinde yapılan işin mevsimlik iş olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Çalışmanın sadece yılın belirli bir döneminde sürdürüldüğü veya tüm yıl boyunca çalışılmakla birlikte çalışmanın yılın belirli dönemlerinde yoğunlaştığı işyerlerinde yapılan işler mevsimlik iş olarak tanımlanabilir. Sözkonusu dönemler işin niteliğine göre uzun veya kısa olabilir. Her zaman aynı miktarda işçi çalıştırmaya elverişli olmayan ve işyerinde yürütülen faaliyetin niteliğine göre işçilerin her yıl belirli sürelerde yoğun olarak çalıştıkları ve fakat yılın diğer dönemlerinde iş sözleşmelerinin, ertesi yılın faaliyet dönemi başına kadar ara vermeyi gerektirdiği işler mevsimlik iş olarak değerlendirilir.

Mevsimlik iş sözleşmeleri 4857 sayılı İş Kanunu'nun 11.maddesindeki hükümlere uygun olarak, belirli süreli olarak yapılabileceği gibi belirsiz süreli olarak da kurulabilir. Tek bir mevsim için yapılmış belirli süreli iş sözleşmesi, mevsimin bitimi ile kendiliğinden sona erer ve bu durumda işçi ihbar ve kıdem tazminatına hak kazanamaz.

Mevsimlik iş sözleşmeleri 4857 sayılı İş Kanunu'nun 11.maddesindeki hükümlere uygun olarak, belirli süreli olarak yapılabileceği gibi belirsiz süreli olarak da kurulabilir. Tek bir mevsim için yapılmış belirli süreli iş sözleşmesi, mevsimin bitimi ile kendiliğinden sona erer ve bu durumda işçi ihbar ve kıdem tazminatına hak kazanamaz.

Buna karşılık, işçi ile işveren arasında mevsimlik bir işte belirli süreli iş sözleşmesi yapılmış ve izleyen yıllarda da zincirleme mevsimlik iş sözleşmeleriyle çalışılmışsa, değinilen maddenin son fıkrası uyarınca iş sözleşmesi belirsiz süreli nitelik kazanacaktır.

Mevsimlik iş sözleşmeleri, tarafların karşılıklı anlaşmasıyla belirli süreli yapılmışsa sürenin sona ermesi, işçinin ölümü ya da süresinin sona ermesinden önce fesih ihbarıyla iş sözleşmesi sona erer. Belirsiz süreli sözleşme ile işe alınan ve mevsimin sona ermesi nedeniyle işyerinden ayrılan bu işçilerin iş sözleşmeleri kendiliğinden sona ermez, fakat ertesi yılın iş sezonunun başına kadar askıda kalır. Mevsim bitimi ile askıya alınan iş sözleşmesi, tarafların fesih iradesi yok ise feshedilmiş olmaz. Ertesi yıl mevsim başında işe alınmayan işçinin iş sözleşmesi işveren tarafından feshedilmiş sayılır. Fakat davet edildiği halde işbaşı yapmayan işçinin iş sözleşmesi devamsızlık sebebiyle işveren tarafından haklı nedenle feshedilmiş veya işçi tarafından bozulmuş sayılır.

Mevsime tabi olarak yapılan işlerde, belirsiz süreli iş sözleşmesiyle çalışan işçi, hizmet edimini ancak iş mevsiminde ifa etmekle yükümlüdür. Mevsimlik çalışmanın sona ermesi sebebiyle işyerinden ayrılmak zorunda kalan, fakat iş sözleşmesi bozulmamış olan işçi, ertesi mevsim başına kadar işverene hizmet etmek, işveren de ona ücret ödemek zorunda değildir. Bir başka anlatımla, işçi ve işverenin iş sözleşmesinden doğan temel borçları bir sonraki mevsim başına kadar askıya alınmaktadır. Askı döneminde, işçinin iş görme, işverenin ise ücret ödeme borcu ortadan kalkmakta, ancak işçinin sadakat ve kısmen işyerindeki kurallara uyma borcu, buna karşın işverenin de gözetme ve eşit işlem borçları devam etmektedir. İşçi mevsim başında işbaşı yapınca, tarafların askıda olan temel borçları yeniden aktif hale gelir. Mevsim sona ermiş olmasına rağmen, iş sözleşmesi bozulmamış olduğu için yeni mevsim başında tarafların tekrar sözleşme yapmalarına gerek kalmaksızın işçinin iş görme edimini ifa, işverenin de işçisine iş verme ve ücret ödeme borçları yeniden yürürlük kazanacaktır.

İşçi mevsimlik işlerde çalışmış ise; mevsimlik çalıştığı sürelerin dikkate alınarak ve bu sürelere göre kıdem tazminatının ödenmesi gerekir. Başka bir anlatımla, işçinin askıda geçen süresi, fiilen çalışma olgusunu taşımadığından kıdemden sayılmayacaktır.

İşçi mevsimlik işlerde çalışmış ise; mevsimlik çalıştığı sürelerin dikkate alınarak ve bu sürelere göre kıdem tazminatının ödenmesi gerekir. Başka bir anlatımla, işçinin askıda geçen süresi, fiilen çalışma olgusunu taşımadığından kıdemden sayılmayacaktır.

İş sözleşmesinin askıda olması, işçinin askı süresi içinde başka bir işverenin emrinde çalışmasına engel değildir. Çünkü işverenin işçisine ücret ödeme borcu, işçinin de iş görme borcu askı süresince yerine getirilmediği için, işçi mevsimlik işe tekrar başlayana kadar başka bir işverenin İş Kanunu kapsamına giren işyerinde çalışabilir. Bu durumda mevsimlik iş, bir tür yıl bazında kısmi süreli iş özelliğini taşıyacaktır. Ancak işveren farklı olduğundan, işçinin askı dönemine rastlayan kıdemi, mevsimlik olarak çalıştığı işyerindeki kıdemine eklenemez. Eğer mevsimlik işçi, askı süresince aynı işverenin diğer bir işinde çalıştırılıyorsa, bu süreler işçinin kıdemi açısından birleştirilecektir.

Somut olayda,davacı iş sözleşmesinin 30.06.2009 tarihinde askıya alındığını ve işe geri çağırılmadığını beyan etmiştir. Davalı taraf ise davacının iş sözleşmesinin muvafakatı sonucu askıya alındığını, davacının askı süresi içinde dava açarak iş sözleşmesini haklı neden olmaksızın tek taraflı feshettiğini belirtmiştir. Davacının iş sözleşmesinin askıya alındığı konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Ancak davacının mevsimlik işçi olarak çalışıp çalışmadığı açıklığa kavuşmamıştır. Hal böyle olunca öncelikle işin niteliği ve davacının mevsimlik işçi olarak çalışıp çalışmadığı açıklığa kavuşturulmalı, mevsimlik olarak çalıştığı sonucuna varılması halinde davacı ile birlikte kaç kişinin iş sözleşmesinin askıya alındığı ve bu işçilerin hangi tarihte işe çağrıldığına ilişkin bilgi ve belgeler getirtilmeli, bundan sonra feshin bulunup bulunmadığı tespit edilerek sonucuna göre değerlendirme yapılmalıdır.Eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 10.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10954, Karar No: 2023/413, Tarih: 08.02.2023

**3. Ceza Dairesi         2021/10954 E.  ,  2023/413 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kesin kararın; 24.10.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunun 29 ncu maddesi ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesine eklenen üçüncü fıkradaki düzenleme gereğince temyize tabi hale gediği, anılan Kanuna eklenen geçici 5 nci maddenin 1/f bendinde belirtilen süre içerisinde temyiz talebinde bulunduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Manisa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.10.2018 tarihli ve 2018/182 Esas, 2018/648 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun (3713 sayılı Kanun) 3 ve 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 221 inci maddesinin 4 üncü fıkrasının 2 inci cümlesi, 62 inci maddesi, 53 üncü maddesi, 58 inci maddesinin dokuzuncu fıkrası, 221 inci maddesinin 5 inci fıkrası, 63 ncü maddesi uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin, 27.06.2019 tarihli ve 2018/1447 Esas ve 2019/931 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik, sanığın istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 14.06.2021 tarihli ve bozma görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 14.06.2021 tarihli ve bozma görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi özetle; tüm beyanlarında sohbet toplantılarına katıldığını kabul ettiğine, toplantılara katıldığı tarihlerin 2009 - 2015 arası olduğuna, toplantılara katılma amacının dini duygular olduğuna, bu toplantılarda talimat vermediğine, kimseden talimat almadığına, talimat verilmeye çalışıldığı aşamada da o zaman için cemaat olarak bildiği, sonrasında örgüt olduğunu anladığı yapıdan uzaklaştığına, himmet, gazete aboneliği taleplerini geri çevirdiğine, ... Irmak İşçi Derneği'ne üyeliği ile ilgili olarak sosyalleşme amaçlı kurulduğunun kendisine söylendiğine, her ne kadar bir dönem derneğin yönetim kurulunda yer almış olsa da ilkokul mezunu olması nedeniyle derneğin işleyişi ve faaliyetleri konusunda ayrıntılı bilgisinin olmadığına, Bank ...'daki hesabını talimatla açmadığına, dosyada tanıklık yapan herkesin kendisinin beyanlarını doğruladığına, aleyhe beyanda bulunan tek tanık Ahmet K.'nin beyanlarını kabul etmediğine, kendisi ile husumetinin bulunduğuna, tanığın iddia ettiği sözleri söylemediğine, hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine, aksi kanaat halinde ise etkin pişmanlık kapsamında uygulanan indirim oranının 3/4 oranında uygulanmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü