muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/16984, Karar No: 2006/15148, Tarih: 12.12.2006

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı 1.5.1995 tarihinden  itibaren dava tarihine kadar 2926 sayılı Yasaya tabi tarım Bağ-Kur  sigortalısı  olduğunun  tesbitini istemiştir.

Mahkemece davacının 1.5.1996  tarihinden itibaren tarım Bağ-Kur  sigortalısı olduğunun  tesbitine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 50 yaşını dolduran kadınlarla, 55 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır.Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. Bağ-Kur’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine  göre  kayıt  ve  tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık  ve  Nüfus  İdareleri  kayıtları  ile  diğer  kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan pancar ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.  Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

Yapılan incelemede davacının  Pancar Ekicileri  Kooperatifi, Ziraat Odası ve Tarım Kredi Kooperatifi kaydının mahkemece araştırılmadığı,  zirai arazisinin bulunduğu,  davacının sattığı ürün bedelinden ilk prim kesintisinin 16.4.1996 tarihinde yapıldığı,bu tarihten sonra 26.05.1999, 17.05.2002, 20.05.2003 ve 18.05.2004 tarihlerinde kesintilerin bulunduğu, 1997 yılında davacının ürün sattığı ancak kesinti yapılmadığı,1998,2000,2001,2005 ve 2006 yıllarında herhangi bir ürün teslimi ve kesintinin bulunmadığı görülmektedir.

Mahkemece kesintinin bulunduğu 1.5.1996-31.12.1997, 01.06.1999-31.12.1999, 01.06.2002-31.12.2004 tarihleri arasındaki dönem yönünden verilen tespit kararı yerinde ise de; prim kesintisinin bulunmadığı 1.1.1998-01.06.1999, 01.01.2000-01.06.2002, 01.01.2005-07.07.2006 tarihleri arasındaki dönemde  yönelik istemin kabulüne karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

Yapılacak iş davacıya ihtilaf konusu dönemde ürün satışı yaptığı kişi,kurum ve kuruluşları açıklattırmak bu kişi,kurum ve kuruluşlardan ürün bedelinden prim kesintisi yapılıp yapılmadığını sormak,yapılmış ise belgelerini getirtmek Tarım Kredi Kooperatifi,Pancar Ekicileri Kooperatifi ile Ziraat Odası kayıtları ve başkaca zirai amaçlı kooperatif kaydının bulunup bulunmadığının araştırılarak,bulunması halinde kayıt tarihlerini gösteren belgeleri getirtmek ve varsa zirai amaçlı banka  kredisi kullanıp kullanmadığının araştırılıp ve tüm deliller bir arada değerlendirilerek sonuca gitmektir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki  olgular  gözetilmeksizin 01.01.1998-01.06.1999, 01.01.2000-01.06.2002 ve 01.01.2005-07.07.2006 tarihleri arasına yönelik istemi kabulüne karar verilmiş olması  usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı kurumun  bu yönleri amaçlayan  temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,12.12.2006  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6361, Karar No: 2020/6287, Tarih: 24.11.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/6361 E.  ,  2020/6287 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 22/3, 62/1, 53/1, 3, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ile katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın 1,33 promil alkollü olduğu halde idaresindeki motosiklet ile yerleşim içi tek yönlü iki şeritli yolda seyir halinde iken soldaki sokağa dönüş yapmak amacıyla plastik dubalarla bölünmüş olan yolun karşı istikametine geçerek karşı istikametten gelen ölenin idaresindeki motosiklet ile çarpıştığı olayda, tam kusurlu olan sanığın mahkumiyetine ilişkin yerel mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafinin katılanın ehliyetinin olmadığı ve hızlı seyrettiği, bu hususların dikkate alınmadığı, eksik inceleme ile karar verildiğine ilişkin, katılanlar vekilinin ise sanığın kazada tam kusurlu olduğu, daha önce de alkollü araç kullanması nedeniyle hakkında işlem yapıldığına ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Tespit edilen alkol miktarı ve sanığın soldaki sokağa dönüş yapmak için bölünmüş yolda ters yöne girerek seyrettiği dikkate alındığında, sanık hakkında belirlenen temel cezasında TCK'nın 22/3. maddesi uyarınca artırım yapılması sırasında, alt sınırdan uzaklaşılarak artırım yapılması gerekirken 1/3 oranında artırım yapılarak sanık hakkında eksik ceza tayini,

2-5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarının taksirli suçlarda uygulama olanağı bulunmadığı gözetilmeden, taksirle yaralama suçundan hüküm kurulurken anılan madde ile sanık hakkında hak yoksunluklarına hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafii ile katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi ve halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24/11/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4578, Karar No: 2024/1358, Tarih: 29.02.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/4578 E.  ,  2024/1358 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/3018 E., 2023/753 K.

DAVA TARİHİ : 16.10.2019

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Acıpayam 1. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2019/189 E., 2021/276 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma ve fer'îleri davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl ve karşı davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı karşı davacı kadın vekili ve davacı karşı davalı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı karşı davacı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı- karşı davalı vekili dava ve cevaba cevap dilekçesinde; davalının çalıştığında ve aile içinde en ufak anlaşmazlık yaşadığında baygınlık geçirdiğini, evde üzerine düşen yükümlülükleri yerine getirmediğini, davalının bayılmasından korkan davacının ev işlerini yüklendiğini, hastalığı ile hastaneden bir sonuç alamadıklarını, davalının kendisinde büyü olduğunu o yüzden bayıldığını söylediğini, 14 yıllık evliliklerindeki baygınlıklarının aslında bir numaradan ibaret olduğu öğrendiğini, davalının Kadir isimli bir şahıs ile sık sık telefon görüşmeleri yaptığını önceleri bu durumu gizlediğini ancak sonrasında ikrar ettiğini, ortak çocuklarla konuştuğunda davalının çocukları akşam saatlerinde türlü bahanelerle evden uzaklaştırdığını, çocuklara şiddet uyguladığını, ortak çocuk Hüseyin'in Kadir isimli kişiyi evde çıplak bir vaziyette gördüğünü, davalının ve Kadir'in çocuğu gördüklerini davacıya söylememesi konusunda korkuttuklarını, evin davalının annesinin evine 500 metre mesafede olduğunu, davalının üfürükçüye gittiğini, davalının kardeşi Aysun'un Facebook hesabında yapmış olduğu paylaşımlarda davalının gezdiğinin anlaşılacağını, davalının tütün işi ile ilgilendiği iddiasının doğru olmadığını kendi tütünlerinin tarlada kaldığını, çocuklarla ilgilenmediğini, çocukların bitlendiğini, hafıza kaybı numaraları ile peşinden sürüklendiğini iddia ederek ve savunarak, 4721 sayılı Türk Medeni Kanun'un (4721 sayılı Kanun) 161 ve 166 ncı maddesi uyarınca tarafların boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin verilmesini, çocuklar için ayrı ayrı 500,00'er TL tedbir nafakasına hükmedilmesine, boşanmadan sonra iştirak nafakasına çevrilmesine lehine 50.000 TL manevî tazminatın davalıdan alınarak tarafına verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı- karşı davacı kadın vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde; evliliklerinin ilk gününden bu yana aralarında büyük anlaşmazlıkların olduğunu, üzerine düşen ev işlerini yaptığını, davacı-karşı davalının ailesinin tarlasında çalıştığını, evliliklerinin ilk yıllarında davacı karşı davalının ailesi ile birlikte yaşadıklarını, ayrı eve taşındıklarını, taşındıkları evin erkeğin ailesine yakın olması sebebi ile ailesinin ev ve tarla işlerini yapmaya devam ettiğini hor görüldüğünü, hem kendisine hem ortak çocuklara hakaret ve küfür edildiği, fiziksel şiddet uyguladığını, evden çıkmasına izin verilmediğini bayramlarda dahi sınırlı olarak evden çıkabildiğini, adet dönemlerinde zorla cinsel ilişkiye zorlandığını, tütün işinde çalıştığını, kazancının karşı tarafça alındığını, davacı erkeğin yeğeninin bedelli askerlik parasını ödediğini, eve pazar parası olarak 20,00 TL bıraktığını, çıkan tartışmada 2 tokat attığını ardından 2 yumruk attığını iddia ederek ve savunarak asıl davanın davanın reddini istemiş, 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinde belirtilen evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki nedenine dayalı karşı davalarının kabulü ile tarafların boşanmalarına ve çocuklarının velâyetinin tarafına verilmesini, ortak çocuklar için 750,00 'şer TL tedbir nafakasına hükmedilmesini kararın kesinleşmesi halinde nafakanın iştirak nafakası olarak devamını, lehine 1.000,00 TL tedbir nafakasına hükmedilmesini, kararın kesinleşmesi halinde nafakanın yoksulluk nafakası olarak devamını 100.000,00 TL maddî ve 100.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, davalı- karşı davacı kadının evlilik içerisinde bir başka erkekle ilişkisi olduğu, dava dışı Kadir isimli şahısla olan telefon görüşme kayıtlarının süresi, zamanları ve sıklığının da bu durumu desteklediği, zina olayına ortak çocuğun da tanıklığının bulunduğu, dinlenen tanık ve ortak çocuk beyanlarından kadının çocukları evden uzaklaştırmak ve bu konuda rahat hareket etmek istediği, olayın bu şekilde ortak çocuklara da yansıdığı, birtakım evlilik birliğine dayanan ev içi temizliği, ortak çocukların bakımı gibi sorumluluklarını yerine getirmediğinin tanık beyanlarından anlaşıldığı, görülmekle başka bir erkek ile ilişkisinin var olduğu ve bir kısım birlik görevlerini yerine getirmediğinin anlaşıldığı, gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya sebep olan olaylarda kadının kusurlu olduğu, zina ve geçimsizlik nedeniyle erkeğin davasının kabulüne karar verilmesi gerektiğine kanaat edildiği, erkeğin kadına hakaret ettiğinin, üzerinde psikolojik baskı oluşturduğunun tanık Aysun beyanı ile sabit olduğu, kadının kendi ailesiyle görüşmesine izin vermediği, nadiren izin verdiğinde de kısa sürelerle kadının kendi ailesi yanına gidebildiğinin, bu yönde de erkeğin baskısının olduğunun tanık beyanlarından anlaşıldığı, gerçekleşen bu durum karşısında boşanmaya sebep olan olaylarda davalı erkeğin de kusurlu olduğu, geçimsizlik nedeniyle kadının davasının kabulüne karar verilmesi gerektiğine, dava taraflarından kadının zina ve evlilik birliğine dair yükümlülüklerinde eksiklik göstermesi ağır kusur; erkeğin ise kadına hakaret ve üzerinde psikolojik baskı kurması, ailesi ile görüştürmek istememesi hususları yönünden kadına nazaran hafif kusurlu olduğu, mevcut olaylara göre evlilik birliğinin devamı eşlerden beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığı gerekçesi ile tarafların boşanma davalarının erkeğin davasının 4721 sayılı Kanun'un 161 inci ve 166 ncı maddesinin birinci fıkrasına, kadının davasının 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca kabulü ile tarafların boşanmalarına, karşı dava yönünden kadının ağır kusurlu olduğu, maddî ve manevî tazminat talebinin yasal şartları oluşmadığından reddine, kadının ağır kusurlu olduğu, yoksulluk nafakası talebinin yasal şartları oluşmadığından reddine, erkek yararına şartları oluşmakla 5.000,00 TL manevî tazminata, ortak çocuklar hakkında düzenlenen sosyal inceleme raporu, çocukların kendi istekleri, halihazırda ve uzun süre yaşadıkları yerler, bu çevrenin değişmesini gerektirir bir durum bulunmadığı, mevcut yaşları, kardeşlerin birbirlerinden ayrılmasını gerektirir özel ve etkin bir durum bulunmadığı gözetilerek ortak çocukların velâyetinin babaya verilmesine, annenin bu yöndeki talebi reddedilmiş, anne ile çocuklar arasında kişisel ilişki kurulmasına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı- karşı davalı vekili ve davalı- karşı davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı- karşı davalı vekili; kusur belirlemesi, karşı davanın kabulü ve manevî tazminat miktarı yönlerinden Mahkeme kararının kaldırılmasına ve taleplerinin kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı- karşı davacı vekili; kusur belirlemesi, velâyet, erkek lehine belirlenen manevî tazminat, kadının reddedilen yoksulluk nafakası ile tazminat talepleri ve kişisel ilişki yönünden istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, tarafların yerinde bulunmayan istinaf itirazlarının esastan reddine dair aşağıdaki hüküm kurulmuştur. gerekçesi ile istinaf başvurularının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı- karşı davacı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı- karşı davacı vekili zina iddiasının ispat edilemediği, ortak çocuk Hüseyin 'in davacı- karşı davalı ile birlikte yaşadığını, onun etkisinde kaldığını, tanığın beyanı alınırken davacı- karşı davalı erkeğin duruşma salonundan çıkarılmadığını, kusura ilişkin tespitin yersiz ve hukuka aykırı olduğu, istinaf sebeplerinin gerekçesiz reddedildiği, 4,5 yıl davacı karşı davalı erkeğin ailesi ile birlikte yaşadığı taşındıkları ayrı evinde erkeğin ailesine yakın olması sebebi ile ev işleri ve tarla işlerinin devam ettiği, tanık beyanlarının kusur belirlemesinde hükme esas alınmadığı, çocuklar için gereken özeni gösterdiği, İlk Derece Mahkemesinin fiziksel şiddet iddiasını değerlendirmediği, erkeğin çocuklara da şiddet uyguladığını, kişisel ilişki zamanlarının yetersiz olduğunu, tazminat şartlarının oluşmadığını, tazminat miktarının fazla olduğunu iddia ederek kusur belirlemesi, erkeğin davasının ve taleplerinin kabulü, karşı davada velâyet, nafaka, maddî ve manevî tazminat taleplerinin reddi yönlerinden temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, erkeğin zina hukuki nedenine dayalı davasının ispat edilip edilmediği, kabulünün yerinde olup olmadığı, evlilik birliğinin sarsılması nedenli asıl ve karşı davanın kabulü ile davacı- karşı davalı lehine hükmedilen manevî tazminatın kabulü şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği, velâyet düzenlemesi, kadının reddedilen nafaka, maddî tazminat ve manevî tazminat talepleri noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü, 6 ncı ve 161 inci maddeleri, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 169 uncu maddesi, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 175 inci maddesi. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddesi. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı- karşı davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

29.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/15158, Karar No: 2019/2093, Tarih: 13.02.2019

**12. Hukuk Dairesi         2018/15158 E.  ,  2019/2093 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından çeke dayalı olarak başlatılan kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla takibe karşı borçlunun, borca itirazları ile birlikte ... İcra Müdürlüğü'nün yetkili olduğunu ileri sürerek yetkisizlik kararı verilmesi istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece takibin, ... 3. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen ihtiyati haciz kararına istinaden başlatıldığı belirtilerek İİK'nun 261. maddesi gereğince yetki itirazının reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Hukuk Genel Kurulu'nun, 15/01/2014 tarih ve 2013/12-476 Esas 2014/5 Karar sayılı kararında, ihtiyati haciz kararının verildiği mahkemenin bulunduğu yer icra dairesinde takip yapılabileceğine ilişkin İİK'nun 50. maddesi yollaması ile kıyasen uygulanması gereken 1086 sayılı HUMK'nun 12. maddesinin, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunun'da karşılığı olan bir düzenleme bulunmadığı ve bu nedenle, ihtiyati haciz kararının uygulanmasından sonra bu kararı veren mahkemenin bulunduğu yer icra dairesinin, salt o yer mahkemesinde ihtiyati haciz kararı verilmesi nedeniyle yetkili hale gelmeyeceğinin kabul edilmesi üzerine, Dairemizce, anılan karar doğrultusunda içtihat değişikliğine gidilerek, ihtiyati haciz kararını veren mahkemenin bulunduğu yerin, icra takibi için yetkili hale gelemeyeceği sonucuna varılmıştır.

Somut olayda, alacaklı, ... 3. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 02/04/2013 tarih ve 2013/455 D.İş sayılı ihtiyati haciz kararı ile takibe başlamış ise de, yukarıda açıklandığı üzere ihtiyati haciz kararını veren mahkemenin bulunduğu yer, icra takibi için yetkili hale gelmez. Bu durumda, yetki itirazının İİK'nun 50. maddesi atfı ile Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun genel yetki kuralları kapsamında incelenmesi gerekir.

İİK'nun 50/1. maddesine göre, para ve teminat borçlarına ilişkin icra takiplerinde yetkili icra dairesi, HMK'nun 447/2. maddesi atfıyla HMK'nun yetkiye dair hükümleri kıyas yoluyla uygulanmak suretiyle belirlenir. Ayrıca, takip dayanağı olan akdin yapıldığı icra dairesi de takipte yetkilidir.

Buna göre, çeke dayalı takip, genel yetkili yer olan borçlunun yerleşim yerindeki icra dairesinde (HMK 6. md.), muhatap bankanın bulunduğu yer ödeme yeri sayıldığından buradaki icra dairesinde (HMK l0. md.) ve ayrıca İİK'nun 50/1. maddesi uyarınca çekin keşide edildiği yerdeki icra dairesinde yapılabilir.

Buna göre, çeke dayalı takip, genel yetkili yer olan borçlunun yerleşim yerindeki icra dairesinde (HMK 6. md.), muhatap bankanın bulunduğu yer ödeme yeri sayıldığından buradaki icra dairesinde (HMK l0. md.) ve ayrıca İİK'nun 50/1. maddesi uyarınca çekin keşide edildiği yerdeki icra dairesinde yapılabilir.

İtiraza konu takibe dayanak yapılan çekte keşide yerinin, muhatap bankanın bulunduğu yer ile itiraz eden borçlunun yerleşim yerinin Alanya olduğu görülmektedir. Açıklanan yetki kurallarına göre, alacaklının takibini Alanya İcra Müdürlüğü'nde başlatması gerektiği halde yetkili olmayan Bursa İcra Müdürlüğü'nde takip yaptığı anlaşılmaktadır.

O halde mahkemece İİK'nun 50. maddesi atfı ile HMK'nun yetkiye dair hükümleri nazara alınarak yetkiye itirazın kabulü ile Alanya İcra Müdürlüğü'nün yetkili olduğuna karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile itirazın reddi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nin 366. ve HUMK’nin 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre borçlunun sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13/02/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.